Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ποια εγκληματικότητα βλέπουμε;



Διατρέχεις λοιπόν τον ίδιο κίνδυνο αν περπατάς στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες, στο Μάντσεστερ ή στην Καμπούλ;
της Έλλης Ζώτου
Μια δολοφονία γνωστού δικηγόρου, μια κινηματογραφική κλοπή, μια απαγωγή, ένας βιασμός ή μια ληστεία μετά φόνου είναι αρκετή για κοιτάξουν γύρω τους οι ιεροεξεταστές των MME και να δουν ξαφνικά τη ζούγκλα να τους κυκλώνει ή οι διάφοροι πρώην υπουργοί Δημόσιας Τάξης, πράσινοι ή μπλε -δεν θα κάναμε δυστυχώς καμία διάκριση- να δηλώνουν ότι βρισκόμαστε σε «εμπόλεμη κατάσταση» στους δρόμους της πόλης, κάνοντας παραλληλισμούς μάλιστα με την Καμπούλ ή τη Βαγδάτη, πριν χρόνια. Ίσως έτσι βέβαια μπορούν κάποιοι από αυτούς να δικαιολογούν και τους στρατούς αστυνομικών που τους ακολουθούν ή τα κατασταλτικά μέτρα που ο καθένας θέλησε να επιβάλει, κυρίως όμως με στόχους αλλότριους της καταπολέμησης της εγκληματικότητας.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Διατρέχεις λοιπόν τον ίδιο κίνδυνο αν περπατάς στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες, στο Μάντσεστερ ή στην Καμπούλ; Φυσικά και όχι, για διαφορετικούς λόγους για την κάθε πόλη. Στην Καμπούλ, για παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς να μιλά για εγκληματικότητα, όταν ακόμα υπάρχουν επιθέσεις από Ταλιμπάν και άλλους πολέμαρχους σε μια χώρα που ακόμα σπαράζεται από τον πόλεμο -όσο και αν η Ε.Ε. δεν θέλει να το παραδεχθεί και επιστρέφει Αφγανούς πρόσφυγες.
Στην Αθήνα, από την άλλη, προφανώς και μπορούμε να μιλάμε για εγκληματικότητα, από τον πορτοφολά στο τρένο έως και συμμορίες που μπορεί να προχωρήσουν σε οποιοδήποτε αδίκημα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε χτύπημα του κουδουνιού ή κάθε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να είναι και η τελευταία μας. Τουλάχιστον δεν προκύπτει κάτι τέτοιο από τα πλέον επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. ειδικά αν τα συγκρίνεις με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.
Το 2016 ήταν η δεύτερη χρονιά που τα ετήσια στατιστικά της αστυνομίας έδειχναν ότι η εγκληματικότητα μετατοπίζεται προς «εύκολους στόχους», με τη μικροεγκληματικότητα ή αλλιώς το «έγκλημα του δρόμου» (μικροκλοπές και απάτες) να σημειώνει μικρή αύξηση, ενώ τα πιο σοβαρά αδικήματα, όπως οι ανθρωποκτονίες ή οι ληστείες σε σπίτια, να παρουσιάζουν μείωση. Συγκεκριμένα, το 2016 η αστυνομία κατέγραψε 81 υποθέσεις ανθρωποκτονιών, από τις οποίες οι 9 έγιναν με κίνητρο τη ληστεία, ενώ το 2015 είχαν καταγραφεί 86, από τις οποίες οι 17 με κίνητρο τη ληστεία. Το 2015 η αστυνομία κατέγραψε συνολικά σε όλη την Ελλάδα 86 ανθρωποκτονίες.
Η πιο «αιματηρή» χρονιά από άποψη ανθρωποκτονιών των τελευταίων 26 ετών είναι το 1997 με 203 ανθρωποκτονίες. Από το 2009 μέχρι σήμερα η χρονιά με τις περισσότερες ανθρωποκτονίες είναι το 2011, με 184 ανθρωποκτονίες σε όλη την επικράτεια. Από τότε οι δείκτες σημειώνουν συνεχή πτώση, σύμφωνα με τα στατιστικά της αστυνομίας.
Φυσικά, εγκληματικότητα δεν είναι μόνο οι ανθρωποκτονίες, όμως επικεντρωθήκαμε σε αυτά τα στοιχεία καθώς κατά κανόνα η κατασκευασμένη εικόνα που πολλές φορές προάγεται για την εγκληματικότητα και οι ηθικοί πανικοί των ΜΜΕ στήνονται γύρω από φόνους και την απώλεια ζωής.
Πέραν των ποσοτικών στοιχείων βέβαια υπάρχουν και τα ποιοτικά στοιχεία, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν όντως θέλουμε να κάνουμε αναλύσεις περί εγκληματικότητας, όπως, για παράδειγμα, ότι το μεγαλύτερο μέρος των ανθρωποκτονιών των γυναικών γίνεται μέσα στο σπίτι από γνωστό τους, σύζυγο ή φίλο, νυν ή πρώην. Σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια τα εγκλήματα αυτά είναι οικογενειακές τραγωδίες, ενώ όταν δολοφονείται ζευγάρι μέσα στο σπίτι του γιατί χρωστούσε σε κάποιον νονό της νύχτας, η είδηση είναι απλώς μονόστηλη και εκεί κανένα κόμμα δεν βλέπει την ανομία να σκεπάζει την Αθήνα λες και είναι Σικάγο. Για να μην μιλήσουμε για την εγκληματικότητα του λευκού κολάρου, στην οποία θα εντάσσαμε τα διάφορα σκάνδαλα που όντως έπληξαν το σύνολο της χώρας, ή τη ρατσιστική βία.
avgi

«Ξυρίστε» τους Αμβρόσιους



Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, ο ίδιος άνθρωπος που ανοίγει δίχως ντροπή την αγκαλιά του στους πολιτικούς απογόνους των ναζί, αποφάσισε ως αντίδραση στον νόμο για την ταυτότητα φύλου να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών της Μητρόπολής του πένθιμα και να αναρτηθούν πανό διαμαρτυρίας σε κεντρικά σημεία του Αιγίου. Για να εξεγείρεται ένας από τους εκπροσώπους του ορθόδοξου φονταμενταλισμού μάλλον κάτι καλό έχει συμβεί. Και η αλήθεια είναι ότι παρά τα προβλήματα που πιθανόν έχει, ο νόμος για την ταυτότητα φύλου δεν είναι απλώς καλός, αλλά απαραίτητος για μια χώρα που θέλει να λέει ότι σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Γράφει ο Μάριος Αραβαντινός
Το πρόβλημα, όσο κι αν μια μερίδα του κλήρου ή του κόσμου πιστεύει το αντίθετο, δεν είναι οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανς, ο νόμος για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης ή αυτός για την ταυτότητα του φύλου, αλλά ο Αμβρόσιος και οι συν αυτώ που ενώ θα έκαναν υπέροχη καριέρα ως ιεροεξεταστές, είχαν την ατυχία να γεννηθούν τον 20ο αιώνα, σε μια περίοδο με πολλά προβλήματα και δυσκολίες που ευτυχώς όμως υπήρξε και παραμένει καλύτερη απ’ αυτή την οποία ονειρεύονται.
Το σημερινό ψήφισμα του Αμβρόσιου μέσω του οποίου ανακοινώσει την αντίθεσή του στον νόμο, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Ο συγκεκριμένος ιεράρχης έγινε γνωστός τα τελευταία χρόνια χάρη σε κηρύγματα μίσους και ψεύδη απέναντι σε μειονότητες ή ανθρώπους που σκέπτονται διαφορετικά από τον ίδιο. Θα θυμάστε ίσως ότι ευχήθηκε σε όσους τη Μ. Παρασκευή τρώνε κρέας, να δηλητηριαστούν και παρακάλεσε τον Θεό να σαπίσει το χέρι του Νίκου Φίλη αν καταργήσει τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία. Ή ακόμα χειρότερα ότι κατηγόρησε την κυβέρνηση γιατί ενέταξε «τα παιδιά των μεταναστών-κατακτητών μας οι οποίοι εγκληματούν κατά των Ελλήνων στα Δημόσια Σχολεία».
Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων δεν είναι ο αγαθός παππούλης με τα μακριά άσπρα γένια που σχεδόν στα 80 του χρόνια έγινε ρατσιστής και μισάνθρωπος. Πρόκειται αντιθέτως για έναν εκ των βασικότερων εκφραστών του ορθόδοξου φονταμενταλισμού. Για έναν «δαιμόνιο» ιεράρχη που έχει μετατρέψει την «ορθόδοξη τζιχάντ» σε στάση ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει συνδέσει τ’ όνομά του με τη δικτατορία σε τέτοιο βαθμό που καμιά τριανταριά χρόνια πριν τον κατηγόρησε ως υμνητή της ένας συνάδελφός του, ενώ βουλευτής του ΠΑΣΟΚ είχε επίσης ζητήσει την κάθαρση της Εκκλησίας από υποστηρικτές της Χούντας. Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε και ιδού το αποτέλεσμα.
Ο Αμβρόσιος είναι η επιτομή του ρατσιστή. Ό,τι σκοτεινότερο φιλοξενεί η Εκκλησία στους κόλπους της. Ο ίδιος δεν αναζητά άλλοθι για όσα αισχρά εκστομίζει ακριβώς γιατί τα πιστεύει βαθιά ασχέτως αν δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Είναι όμως αδιανόητο η Ιεραρχία ν' ακούει σιωπηλή το μανιφέστο μίσους του αποδεχόμενη να χαρακτηρίζεται η ομοφυλοφιλία «βδελυρό» και «θανάσιμο αμάρτημα» ή να γίνεται λόγος για «μεθοδευμένη διαστροφή των παιδιών μας» και «κτηνώδεις διαστροφές». Πολλώ δε μάλλον όταν καλά γνωρίζει πως φιλοξενεί στους κόλπους της ουκ ολίγους ομοφυλόφιλους ιερείς, πράγμα -αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί- απολύτως φυσιολογικό.
Όσο κι αν η Ιερά Σύνοδος διαφωνεί με τον νόμο για την ταυτότητα φύλου, έχει υποχρέωση απέναντι στους πιστούς να αποκηρύξει το σκοτάδι. Να συλλάβει επιτέλους το μέγεθος της επιρροής της στον κόσμο και να κάνει έστω δειλά, έστω αργά, ένα βήμα προς το φως. Ουδείς της ζητάει από τη μια μέρα στην άλλη να αποδεχθεί όσα επί χρόνια αποτελούν για την ίδια ταμπού. Απ’ αυτό όμως, μέχρι τη δαιμονοποίηση οποιασδήποτε διαφορετικής συμπεριφοράς, μέχρι την αποδοχή θέσεων που θα ζήλευαν οι σκληρότεροι ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα υπάρχει απόσταση.
Ας φωνάξει επιτέλους στον Αμβρόσιο που ωρύεται σε βαθμό υστερίας ότι η χριστιανική ηθική δολοφονήθηκε, όπως γράφουν τα πανό που υψώνει στις εκκλησίες των Αιγίου, ότι δεν είναι εκείνος που εκφράζει την ηθική. Την υποκρισία, το μίσος και γιατί όχι τον φθόνο προς το, υποτίθεται, διαφορετικό, ίσως. Ο κόσμος προχωρά και θα συνεχίσει να το κάνει όσο κι αν οι εκπρόσωποι του σκότους προσπαθούν να τον κρατήσουν στον Μεσαίωνα. Ίσως η απάντηση στο γιατί εγκαταλείπεται η Εκκλησία να βρίσκεται τελικά στους Αμβρόσιους. Σ’ εκείνους που θεωρούν αφύσικους τους ομοφυλόφιλους και όχι τους μισαλλόδοξους εαυτούς τους. Όπως άλλωστε έγραφε ένα άλλο, καθαρότερο από εκείνο του Αμβρόσιου πανό, «αφύσικος είναι όποιος δεν αγαπάει κανέναν». 
koutipandoras

Δολοφονίες νέου τύπου

Το οργανωμένο έγκλημα δρα με αναλώσιμους μπράβους και με εγκεφάλους στο απυρόβλητο
του Νίκου Παρασκευόπουλου*
Παρακάμπτονται εδώ τα αυτονόητα: Ναι, κάθε άνθρωπος συγκλονίζεται στο άκουσμα μιας δολοφονίας και μάλιστα εν ψυχρώ. Ναι, η διαλεύκανση είναι θέμα της αστυνομίας και η δίκαιη καταστολή της δικαιοσύνης, που δεν πτοούνται. Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά που δολοφονείται ένας λειτουργός της δικαιοσύνης. Η οργανωμένη κοινωνία μπορεί να περιορίσει, αλλά όχι και να μηδενίσει την εγκληματικότητα, όπως δεν μπορεί να απαγορεύσει τους σεισμούς ή τις αρρώστιες.
Υπάρχει όμως κάτι νέο στην εποχή της κρίσης και στη χώρα μας, το οποίο ανεβαίνει στην κορυφή της σκάλας του κακού: το οργανωμένο έγκλημα δυνάμωσε και μπορεί να δρα με αναλώσιμους μπράβους και με εγκεφάλους στο απυρόβλητο. Με την ταχύτητα λοιπόν που απαιτεί η επικαιρότητα γράφω παρακάτω.
Αν γίνει ανεκτή η σκοτεινή ανάδειξη ενός  «μεγάλου αφεντικού», λόγω φόβου ή επειδή π.χ.  αυτός δήθεν ή στ' αλήθεια τροφοδοτεί την οικονομία, την τοπική ή και την εθνική, τότε η εξέλιξη ακολουθεί μηχανικά. Το ισχυρό αφεντικό θα διεισδύσει, θα διαβρώσει, θα αποκτήσει  μπράβους «οργανικούς», θα είναι υπεράνω.  Κι όταν οι μπράβοι κτυπήσουν θα είναι για μας αργά.  Το πολύ να συλληφθούν αυτοί, ως αναλώσιμοι του συστήματος.
Η πρόληψη επομένως είναι εφικτή, αλλά έχει χαρακτηριστικά μάχης συστημάτων και πολιτικής. Φυσικά, κάθε υποχώρηση απέναντι στους βαρόνους των μαύρων επιρροών θα έχει κόστος διαφθοράς και αίματος. Συστημική σύγκρουση, όμως σημαίνει, ότι εκτός από πρόσωπα αρχηγών ή εκτελεστών πρέπει να θιγούν και σχέσεις, και μάλιστα δύο ειδών.
Πρώτα, σχέσεις ανάμεσα  στα αφεντικά και στους στρατολογούμενους. Τί καθιστά τους τελευταίους υπάκουα πιόνια; Τα ναρκωτικά που αυτοί χρειάζονται; Το κέρδος που συναρπάζει, ή έστω που διασώζει τους πιο κακόμοιρους; Οι απειλές ή οι συνενοχές, που δημιουργούν ανάγκες για ισχυρές πλάτες; Η οργανωμένη κοινωνία ως κράτος πρόνοιας προσφέρει εναλλακτικές δυνατότητες επιβίωσης και υγείας, ως κράτος δικαίου  δικαιοσύνη, ασφάλεια και σεβασμό δικαιωμάτων.  Αυτά βέβαια χρειάζονται ανάλυση, όμως και με δυο λόγια καταλαβαινόμαστε.
Δεύτερο, σχέσεις ανάμεσα στους «μαφιόζους» και στον κοινωνικό περίγυρο. Όταν κάποιοι του περιβάλλοντος χώρου ωφελούνται από τη νομιμοποίηση του μαύρου χρήματος ή το ανέχονται  και έτσι γίνονται  προστατευτικά «μαξιλάρια» ή αρχαϊκότερα «περίοικοι» της μαύρης κάστας, η τελευταία οχυρώνεται.
Φυσικά, όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Αναμφίβολα, η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη προσπαθούν. Όμως πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι περιστάσεις όπως οι παραπάνω επηρεάζουν τα στατιστικά του εγκλήματος. Κι ας μην ξεχνάμε: η στατιστική εδώ δεν αφορά απλώς «αριθμούς», αλλά ανθρώπινες ζωές.
*Ο Νικ. Παρασκευόπουλος είναι βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ομ. καθηγητή Α.Π.Θ.
 Έθνος

Νέο πεδίο μάχης λαμπρόν: η φαρμακευτική κάνναβη


Μετά το ομοφοβικό παραλήρημα που κυρίευσε τη χώρα για ένα αυτονόητο νομοσχέδιο, οι οπαδοί του Μεσαίωνα προετοιμάζονται ήδη για την επόμενη μάχη με τον ορθό λόγο, στο γήπεδο της χυδαιότητας. 
Η ομάδα τους θα αγωνιστεί με την ίδια σύνθεση: υπερσυντηρητικές διακηρύξεις, λαϊκιστές πολιτικοί, ιερατείο  και ΜΜΕ παραπληροφόρησης προπονούνται καθώς η κυβέρνηση θα νομοθετήσει για να απλοποιήσει την - ήδη νόμιμη - πρόσβαση σε σκευάσματα φαρμακευτικής κάνναβης υπό τον ΕΟΦ και να διευκολύνει επενδύσεις και αναπτυξιακές πρακτικές.
Μπορεί κανείς να μαντέψει ήδη τα πρωτοσέλιδα και τις υστερικές δηλώσεις που θα ανασύρουν μεταξικά στερεότυπα και θα χλευάζουν χυδαία τους ασθενείς και τους υποστηρικτές της παραγωγής κάνναβης. Το προαναγγέλλουν ήδη οι γραφικές και οι πεζοδρομιακές δηλώσεις καθώς και οι σκόπιμες διαστρεβλώσεις.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της οφείλει, έγκαιρα, να αποσαφηνίσει το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας πριν ξεκινήσουν οι υπερβολές και τα fake news. Απ’ την ταχύτητα, τη σαφήνεια και την αποφασιστικότητά της εξαρτάται η περίθαλψη χιλιάδων ασθενών που αντιμετωπίζουν προβλήματα πιεστικά, η εισροή σημαντικών επενδυτικών κεφαλαίων στην ελληνική οικονομία και η αξιοποίηση των εγχώριων δημιουργικών δυνάμεων στους τομείς της καλλιέργειας και της μεταποίησης του φυτού. 
Πριν από 15 χρόνια είχε γίνει μόδα οι πολιτικοί να ισχυρίζονται ο ένας μετά τον άλλο ότι στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν δοκιμάσει κάνναβη, ώστε να βελτιώσουν το προφίλ τους. Σήμερα που το κλίμα είναι υστερικό, θα αμφισβητήσουν την ιατρική χρήση της κάνναβης;
tvxs

Σοκάρει η άνοδος της ακροδεξιάς; Όχι δα!

Όλες οι μαύρες σελίδες της ιστορίας του 20ου και 21ου αιώνα αποδεικνύουν πως η ακροδεξιά ήταν πάντα η βαλβίδα αποσυμπίεσης, στην χύτρα της Δεξιάς και του συντηρητισμού
του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη
Κανένα σοκ, δεν προκαλεί η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Απολύτως κανένα.
Καμιά ανησυχία για αυτούς που ξέρουν. Αυτούς που την ανέδειξαν. Αυτούς που θα τη χρησιμοποιήσουν όσο χρειαστεί και θα τη συμπιέσουν αργότερα -όταν έρθουν οι εποχές της “ευημερίας”- στα συνήθη, “ακίνδυνα” ποσοστά της.
Όλες οι μαύρες σελίδες της ιστορίας του 20ου και 21ου αιώνα αποδεικνύουν πως η ακροδεξιά ήταν πάντα η βαλβίδα αποσυμπίεσης, στην χύτρα της Δεξιάς και του συντηρητισμούΤο σκιάχτρο στο εύπορο “χωράφι” του νεοφιλελευθερισμού.
Από τις μπυραρίες του Μονάχου τη ηττημένης Γερμανίας του μεσοπολέμου και τη Γκουέρνικά του Φράνκο, μέχρι το πείραμα της σχολής του Σικάγο με τον Πινοσέτ και την Ε.Ε. της “δημοσιονομικής προσαρμογής” ως συνέπεια των “σκουπιδιών” που γέμισε τον πλανήτη η Lheman Brothers το 2008… τα παραδείγματα βρίθουν από τη αβάσταχτη ελαφρότητα του ευκόλως εννοούμενου.
Κάθε φορά που η δυστυχία χτυπούσε την πόρτα της ανθρωπότητας. Κάθε φορά που οι κοινωνικές διεκδικήσεις οξύνονταν, ο φασισμός και η ακροδεξιά ήταν εκεί. Πρόθυμοι να συμβάλλουν στην “επανεκκίνηση” του χρήματος. Σαν έτοιμοι από καιρό, για να περιορίσουν τη αναπόφευκτη επαναστατική χειραφέτηση που γενούν η φτώχεια, η ανεργία και ο πόλεμος. Πάντα εκεί ώστε να στρέψουν την αγανάκτηση των μεσαίων και των μικροαστών προς τους αδύναμους, τους πρόσφυγες, τους Εβραίους, τους κομμουνιστές, κάθε λογής μειονότητα που απειλεί την “κανονικότητά” τους.
Μετά, λοιπόν, την Ελλάδα, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, την Ουκρανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία… η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά κάνει επίδειξη δύναμης και στην Αυστρία. Με πρόσχημα το προσφυγικό, οι σκελετοί στη ντουλάπα του νεοφιλελευθερισμού, ντύνονται με γραβάτα και μπαίνουν στη Βουλή των ευρωπαϊκών κρατών. Η “νερόβραστη” ευρωαριστερά, αδυνατεί, όπως πάντα, να εμπνεύσει τις λαϊκές μάζες… και η ζωή στην Ε.Ε. συνεχίζεται σε μαύρες αποχρώσεις.
Τον Απρίλιο του 1938, ένα μόλις χρόνο πριν την εισβολή των Ναζί στην Πολωνία και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ο Αμερικανός πρόεδρος, Φράνκλιν Ρούσβελτ, σε μία από τις σπάνιες στιγμές “καθαρότητας” στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ, έδωσε στο βήμα του κογκρέσου τη δικιά του ερμηνεία για την άνοδο του φασισμού κρούοντας προφητικά το καμπανάκι του κινδύνου και για την Αμερική. «Η ελευθερία της δημοκρατίας», είπε, «δεν είναι ασφαλής εάν οι άνθρωποι ανέχονται την ανάπτυξη της ιδιωτικής δύναμης σε βαθμό που αυτή να γίνεται ισχυρότερη από το ίδιο το δημοκρατικό κράτος. Αυτή είναι η ουσία του φασισμού, ο έλεγχος της κυβέρνησης από έναν ιδιώτη, μια ομάδα η από οποιαδήποτε ιδιωτική δύναμη μπορεί να ασκήσει τέτοιο έλεγχο».
77 χρονια αργότερα, ο “φύρερ” της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, έλεγε σε συνέντευξή του: “Δεν είμαστε Μαρξιστές για να αρνούμαστε την ελεύθερη οικονομία
Σοκάρει η άνοδος της ακροδεξιάς; Όχι, δα
altsantiri

Προπαγάνδα και δεοντολογία



Είναι όμως άλλο πράγμα η αλλεργία στην κριτική κι άλλο η διάχυση ρατσιστικής προπαγάνδας με ψευδείς ειδήσεις, ύβρεις και απειλές. Το τελευταίο περισσεύει στη δική μας χώρα, όπως έγινε φανερό και πάλι αυτή την εβδομάδα. Όσο για τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αυτή μάλλον οδεύει προς εξαφάνιση
του Στρατή Αγγελή
Πού εξαντλούνται τα όρια της δημοσιογραφικής έρευνας και πού αρχίζει η μονόπλευρη παρουσίαση μιας είδησης, όπου το ρεπορτάζ εξελίσσεται σε ρατσιστική προπαγάνδα; Σε ένα παράλληλο σύμπαν της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, στη Βρετανία, η ρυθμιστική αρχή για τις επικοινωνίες (Ofcom) έλαβε την εβδομάδα που πέρασε μια ενδιαφέρουσα απόφαση που αφορούσε αποκαλυπτική εκπομπή του καναλιού Al Jazeera για την επιρροή της ισραηλινής πρεσβείας στην πολιτική ζωή της χώρας.
Το αραβικό δορυφορικό δίκτυο, που έχει την έδρα του στο Κατάρ, μετέδωσε τον περασμένο Ιανουάριο ένα ντοκιμαντέρ τεσσάρων επεισοδίων με τίτλο «Το λόμπι». Δημοσιογράφος με κρυφή κάμερα κατέγραψε στέλεχος της πρεσβείας στο Λονδίνο να συνωμοτεί εναντίον Βρετανών πολιτικών, ανάμεσά τους ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Άλαν Ντάνκαν, που θεωρείται πως δεν ευνοούν το Ισραήλ, υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους και τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους και εν γένει είναι φιλικοί προς τους Άραβες. Ο Σάι Μασότ, ο οποίος εμφανιζόταν ως πολιτικός σύμβουλος της πρεσβείας να απειλεί ότι «θα γκρεμίσει τον Ντάνκαν», απομακρύνθηκε. Ο Ισραηλινός πρεσβευτής Μαρκ Ρέγκεβ ζήτησε συγγνώμη. Μετά τις απαραίτητες επαφές και οι δύο κυβερνήσεις σύντομα θεώρησαν το επεισόδιο λήξαν. Αλλά κάποιοι τηλεθεατές προσέφυγαν στην Ofcom κατηγορώντας το κανάλι για αντισημιτισμό, αναπαραγωγή προσβλητικών στερεοτύπων και μονομέρεια.
Η ρυθμιστική αρχή της Βρετανίας απάλλαξε το Al Jazeera από τις κατηγορίες για αντισημιτισμό, κρίνοντας ότι στην εκπομπή «Το λόμπι»» δεν διατυπώθηκαν ισχυρισμοί με βάση «αρνητικά στερεότυπα περί παγκόσμιας κυριαρχίας ή απόπειρας κυριαρχίας των Εβραίων σε ΜΜΕ και κυβερνήσεις». Αντίθετα, σημειώνεται, δεν έγινε καμιά αναφορά στο εβραϊκό θρήσκευμα των ατόμων τα οποία «εμφανίστηκαν στο πρόγραμμα στο πλαίσιο της έρευνας για τις φερόμενες δραστηριότητες ενός ξένου κράτους -του Ισραήλ, μέσω της πρεσβείας του- και των σχέσεων που είχαν με αυτό». Η Ofcom απέρριψε επίσης τις κατηγορίες για μονομέρεια, επισημαίνοντας ότι στην εκπομπή συμπεριλαμβανόταν η άποψη της ισραηλινής κυβέρνησης με διάφορους τρόπους.
Το Al Jazeera χαιρέτισε την απόφαση κάνοντας λόγο για δικαίωση και υποστήριξε πως «παραμένει προσηλωμένο στην αποκάλυψη παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από οποιονδήποτε - ανεξαρτήτως γεωγραφικής προέλευσης, θρησκείας ή ισχυρών λόμπι». Τους τελευταίους μήνες το κανάλι δίνει μάχη για την επιβίωσή του, καθώς βρέθηκε στο στόχαστρο των κυβερνήσεων του Ισραήλ αλλά και της Σαουδικής Αραβίας για διαφορετικούς λόγους. Το κλείσιμο του «ενοχλητικού» καναλιού είναι ένας από τους όρους που θέτουν η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της για να άρουν τον αποκλεισμό του Κατάρ. Ενώ στο Ισραήλ και η κυβέρνηση Νετανιάχου το κατηγορούν για υποκίνηση στη βία με «εμπρηστικά» ρεπορτάζ για το Παλαιστινιακό.
Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με κλείσιμο κανάλια όπως το NBC για διάδοση ψευδών ειδήσεων (fake news) εναντίον του. Για την ακρίβεια, έκανε λόγο για ενδεχόμενη ανάκληση των αδειών τους αν τραβήξουν και άλλο το σκοινί. Είναι όμως άλλο πράγμα η αλλεργία στην κριτική κι άλλο η διάχυση ρατσιστικής προπαγάνδας με ψευδείς ειδήσεις, ύβρεις και απειλές. Το τελευταίο περισσεύει στη δική μας χώρα, όπως έγινε φανερό και πάλι αυτή την εβδομάδα. Όσο για τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αυτή μάλλον οδεύει προς εξαφάνιση.
avgi

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Όταν οι δημοσιογράφοι σιωπούν



Το παράδοξο της εκκωφαντικής απουσίας ενημέρωσης για την εργασιακή εξαθλίωση των 18.500 εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
του Νίκου Τσαγκρή
Οι Φροϋδικοί και µετα-Φροϋδικοί ψυχαναλυτές επιχειρούν να ξεκλειδώσουν το ανθρώπινο Ασυνείδητο προκειμένου να διερευνήσουν τη σκοτεινή αυτή αποθήκη απωθημένων εμπειριών και εικόνων. Πιστεύουν ότι σε όλες τις εκδοχές ανθρωποειδών λειτουργεί ένας αυτόνομος μηχανισμός, ο μηχανισμός της Απώθησης. Ο οποίος μπαίνει σε λειτουργία κάθε φορά που το ανθρωποειδές πιέζεται από κάποιο αφόρητο συµπεριφορικό βάρος και το μεταφέρει στην "αποθήκη" του Ασυνείδητου.
Υποθέτω, αυτή είναι η λειτουργία (ο «μηχανισμός της απώθησης») που επιτρέπει στους δημοσιογράφους να μη γράφουν ό,τι βλέπουν και αντιλαμβάνονται, αλλά ό,τι πρέπει να βλέπουν και να αντιλαμβάνονται∙ υπό την πίεση, ασφαλώς, του αφόρητου συμπεριφορικού βάρους που τους επιβάλλεται από το περιρρέον, στις δημοσιογραφικές αίθουσες σύνταξης, εκδοτικό «θέλω». Και τους κάνει να απωθούν στην «αποθήκη απωθημένων» τους ακόμα και ειδήσεις που αφορούν την ίδια τη ζωή τους, την υγεία τους, τη ζωή και την υγεία των παιδιών τους: την κοινωνική τους ασφάλιση, την ιατρική τους περίθαλψη (την «ασπιρίνη» τους, που λέγαν οι παλαιότεροι), τις επικουρικές τους συντάξεις, τα εργασιακά τους «κεκτημένα»...
Τον ΕΔΟΕΑΠ που χάνεται στη σκόνη... Της αφασίας και της απραξίας των μνημονιακών κυβερνήσεων... Της κρίσης του καθεστώτος διαφθοράς και διαπλοκής που έτρεφε την μιντιοκρατία ως κυβερνητικό παρακράτος. Με την ανοχή και τη συμβολή των δημοσιογράφων. Την εκκωφαντική σιωπή τους...
*******
Ο ΕΔΟΕΑΠ είναι το ταμείο που παρέχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επικουρική σύνταξη στους δημοσιογράφους και στους εργαζομένους στον Τύπο, με 18.500 ασφαλισμένους. Ένα υγιέστατο, μέχρι πρότινος, Ασφαλιστικό Ταμείο, το οποίο άρχισε να καταρρέει από τότε που οι κυβερνώντες του αφαίρεσαν τον βασικό του πόρο, το Αγγελιόσημο.
* Ο κλάδος του Τύπου χτυπήθηκε από την ανεργία σε ποσοστό άνω του 45%. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
* Οι καναλάρχες, εκδότες, είναι οι μοναδικοί εργοδότες που δεν πληρώνουν εργοδοτική ασφαλιστική εισφορά! Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
* Το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου, από τον Μάιο του 2016, δεν έκανε καμία πρόβλεψη για τον ΕΔΟΕΑΠ και τους 18.500 ασφαλισμένους του, πετώντας τους ουσιαστικά στον δρόμο. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
* Τον Σεπτέμβριο του 2017 διακόπηκε η παροχή Επικουρικής Σύνταξης λόγω των άδειων ταμείων του ΕΔΟΕΑΠ. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
* Στις 5 Οκτωβρίου ο δημοσιογράφος Θοδωρής Βαρίκος άρχισε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενος για την κατάρρευση του Ταμείου. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι έσπευσαν για συμπαράστασή του. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
* Την Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου, η δημοσιογράφος Αφροδίτη Υψηλάντη άρχισε απεργία πείνας στο πλευρό του Θ. Βαρίκου, διαμαρτυρόμενη για τη στάση πληρωμών επικουρικών συντάξεων στους συνταξιούχους συναδέλφους της. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.
*******
«Είναι ο «μηχανισμός της απώθησης», που επιτρέπει στους δημοσιογράφους να μη γράφουν ό,τι βλέπουν και αντιλαμβάνονται, αλλά ό,τι πρέπει να βλέπουν και να αντιλαμβάνονται», επαναλαμβάνω εγώ: υπό την πίεση, βεβαίως, του αφόρητου συμπεριφορικού βάρους που τους επιβάλλεται από το περιρρέον, στις δημοσιογραφικές αίθουσες σύνταξης, εκδοτικό «θέλω». Και τους κάνει να απωθούν στην «αποθήκη απωθημένων» τους, ακόμα και ειδήσεις που αφορούν την ίδια τη ζωή τους, την υγεία τους, τη ζωή και την υγεία των παιδιών τους...
Είναι μια έκφανση αυτοχειρίας, ο θάνατος της δεοντολογίας και η απούσα κοινωνική συνείδηση, γράφει σε ένα σχετικό με το θέμα μας κείμενό του, στο Facebook, ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Δουατζής: «Όταν οι εντεταλμένοι για την ενημέρωση των πολιτών δημοσιογράφοι αδιαφορούν για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ίδιων και των οικογενειών τους. Όταν δημοσιογράφοι μένουν απαθείς σε απεργία πείνας συναδέλφου τους για τη διάσωση του δικού τους Ασφαλιστικού Ταμείου. Όταν τρέμουν τους εργοδότες τους και δεν τολμούν να γράψουν λέξη για την κατάρρευση του Ταμείου που καλύπτει τις ανάγκες των παιδιών τους. Όταν ως απεργοσπάστες αδιαφορούν για την αγωνία του κύριου σώματος των δημοσιογράφων που απεργεί. Τότε, για ποια ενημέρωση να μιλήσουμε, για ποια δεοντολογία, για ποια υπευθυνότητα, πώς και γιατί ο Έλληνας να εμπιστεύεται την ενημέρωση που του κάνουν οι δημοσιογράφοι;»
Ακριβώς: οι δημοσιογράφοι εξαθλιώνονται, χειραγωγούνται, και σιωπούν, η ενημέρωση χτυπιέται από παντού και η Δημοκρατία δεν αισθάνεται καθόλου καλά τελευταία.
avgi

Δεν κερδίζεις τις εκλογές με μόνο όπλο τον Mητσοτάκη


Για την κυβέρνηση, η δημοσκόπηση της Palmos analysis για το Tvxs φέρνει καλά και κακά νέα.

Tα καλά νέα είναι η ΝΔ πέφτει, προφανώς έχει πιάσει «ταβάνι» όπως ομολογούν πλέον και νεοδημοκράτες ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει ελαφρώς. Αλλά υπάρχουν και κακά μαντάτα, που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μελετήσει με προσοχή.
Στην ερώτηση «ποια κυβέρνηση θα τα κατάφερνε καλύτερα» ο  ΣΥΡΙΖΑ υπολείπεται της ΝΔ όχι μόνο στους τομείς όπου η συντηρητική παράταξη διαχρονικά προηγείται, όπως της ασφάλειας, αλλά και στους τομείς της πρόνοιας, της υγείας ή της αντιμετώπισης της διαφθοράς, που ήταν προνομιακά του πεδία.
Οι μετρήσεις αυτές φανερώνουν μια γενικευμένη δυσαρέσκεια που έχει ασφαλώς να κάνει με την δύσκολη οικονομική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες και την απογοήτευση τους για το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αλλάξει τα πράγματα, παρά τις υποσχέσεις της. Θα μπορούσαν να  εξισορροπηθούν με εντυπωσιακή βελτίωση των οικονομικών  και ραγδαία ανάπτυξη, που όμως είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί άμεσα.
Άρα απαιτούνται ξεκάθαρες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις σε  άλλους τομείς της καθημερινότητας με σαφές πλάνο και στόχους και όχι με αποσπασματικές αλλαγές χωρίς σχεδιασμό και με επικοινωνιακά κίνητρα. Η υστέρηση παραδείγματος χάριν του ΣΥΡΙΖΑ στο τομέα της παιδείας, έχει ασφαλώς να κάνει με τα θέματα της αριστείας ή της κλήρωσης των σημαιοφόρων στα σχολεία, τα οποία η αντιπολίτευση φρόντισε να εκμεταλλευθεί χάρις και στην υπεροχή της στα ΜΜΕ.
Το ίδιο ισχύει και για τις κυβερνητικές διαρροές περί κατάργησης των εισαγωγικών εξετάσεων στα Πανεπιστήμια, θέμα στο οποίο το Μέγαρο Μαξίμου πίεζε  το υπουργείο Παιδείας για εξαγγελίες, εν όψει της ομιλίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.  Τελικώς καμία ουσιαστική αλλαγή δεν εξαγγέλθηκε, δίνοντας την εντύπωση στη κοινή γνώμη ότι η κυβέρνηση κινείται με προχειρότητα.
Εν όψει των εκλογών του 2019, η κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να αποφασίσει σε ποια κοινωνικά στρώματα απευθύνεται. Για παράδειγμα, η δημοσκόπηση δείχνει ότι η κοινωνία, παρά τις υστερίες στη Βουλή και τα ΜΜΕ, τάσσεται υπέρ των αλλαγών της ταυτότητας φύλου. Όμως το όριο ηλικίας των 15 ετών μπορεί να ικανοποίησε μικρές ομάδες ακτιβιστών που το ζήτησαν, αλλά δεν επικροτείται  από την μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών της νομικής αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.
Η εικόνα της κυβέρνησης σαφώς έχει βελτιωθεί. Όμως για να γυρίσει το παιχνίδι, δεν αρκούν οι γκάφες και οι τρανταχτές αδυναμίες  του Μητσοτάκη ή τα ακροδεξιά κηρύγματα του Άδωνι Γεωργιάδη. 
tvxs

«Έκαστος ουν ημών εστιν ανθρώπου σύμβολον»



Οι αυτοσχεδιασμοί των χρωματοσωμάτων, για τους οποίους είναι έτοιμη η επιστήμη, όχι όμως και η θρησκεία, ουδεμία θρησκεία, ταράζουν τη γαλήνη που απορρέει από τη σιγουριά πως όλα είναι πλασμένα «εν σοφία».
του Παντελή Μπουκάλα
Ε​​ν αρχή ην ο λόγος, με πεζό το λάμδα του. Και μάλιστα της Βίβλου ο λόγος, που οι πιστοί τον αντιμετωπίζουν ως θεόπνευστο, άρα αλάθητο, ενώ εκείνοι που προκρίνουν την επιστήμη τον βλέπουν σαν κείμενο που επιδέχεται όσα χαρακτηρίζουν την κριτική ανάγνωση: ζύγισμα με βάση τις αρχές της νόησης, όχι των αισθημάτων, έλεγχο και αμφισβήτηση μετά πειστηρίων. «Γένεσις» 1, 27 λοιπόν: «Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς». Το χωρίο εξηγεί το πάθος με το οποίο αντέδρασε η ιεραρχία στο νομοσχέδιο για τον προσδιορισμό της ταυτότητας φύλου και απαίτησε την απόσυρσή του, απαίτησε δηλαδή να γίνει αυτή νομοθέτης στη θέση του συνταγματικά οριζόμενου. Εφόσον ο Θεός έπλασε το άρσεν και το θήλυ και τίποτε «ανάμεσό τους», η αποδοχή πως υπάρχει κάτι το ενδιάμεσο, το μετέωρο, το «trangender», το διεμφυλικό όπως ονομάζεται από την επιστήμη, η οποία, σε πείσμα της πίστης, δεν έπαψε να προοδεύει, σημαίνει ότι η Βίβλος σφάλλει, αφού δεν καλύπτει με πληρότητα την ανθρώπινη κατάσταση, τμήμα της οποίας είναι και η βιούμενη αναντιστοιχία ανάμεσα στο βιολογικό φύλο και στο ψυχολογικό. Ισως όμως σημαίνει κάτι βαρύτερο: ότι το θεϊκό σχέδιο, έτσι τουλάχιστον όπως το ιστορεί η Βίβλος, δηλαδή «αυθεντικά», υπολείπεται της πραγματικής ανθρώπινης κατάστασης, η οποία, όπως αναδεικνύεται εμπειρικά και επιστημονικά, είναι βιολογικά πιο περίπλοκη και ψυχολογικά πιο σύνθετη απ’ ό,τι ανέχεται η ταξινομική φράση «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς».
Οι αυτοσχεδιασμοί των χρωματοσωμάτων, για τους οποίους είναι έτοιμη η επιστήμη, όχι όμως και η θρησκεία, ουδεμία θρησκεία, ταράζουν τη γαλήνη που απορρέει από τη σιγουριά πως όλα είναι πλασμένα «εν σοφία». Αν όλα, απολύτως όλα, τότε πώς όχι και οι «τερατώδεις» τρανς; Αλλος Θεός τούς εποίησε, άλλος ταίριαξε τα γονίδιά τους προτού εκδηλωθεί η ελεύθερη βούλησή τους; Για να μην υπάρχει καν έδαφος για τέτοια ερωτήματα, μια λύση είναι να απαγορευτεί η θεωρία της εξέλιξης και να αναθεματιστεί αναδρομικά ο Δαρβίνος. Μήπως δεν υπάρχει ολόκληρο κίνημα στις ΗΠΑ που απαιτεί να διδάσκεται μόνο η εκδοχή της Δημιουργίας στα σχολεία, ίσως με τη συνδρομή των ταινιών του Χόλιγουντ; Ή μήπως ο πεφωτισμένος Ταγίπ Ερντογάν, πιστός της δικής του αλάθητης θρησκείας, δεν αποφάσισε να επεκτείνει τη δημοκρατία του και στην εκπαίδευση, προστάζοντας να μη διδάσκεται η θεωρία της εξέλιξης στα σχολεία; Οι φονταμενταλισμοί υπερβαίνουν εύκολα όσα τους χωρίζουν για να συναντηθούν στον πυθμένα της οπισθοδρόμησης. Ο Πάπας, πάντως, έχει ήδη αποδεχτεί ως σωστή τη θεωρία της εξέλιξης, καθώς και του Μπιγκ Μπανγκ, ενώ, άλλη βαριά αμαρτία, δέχτηκε με θέρμη στο Βατικανό έναν Ισπανό, που, νιώθοντας από παιδί «το σώμα του σαν φυλακή της ψυχής του», άλλαξε χειρουργικά φύλο. Ε, δεν πιστοποιούν όλα αυτά πως ο Πάπας είναι «αιρετικός»;
Το «θεολογικώς φυσικό» επικαλείται η Εκκλησία, το «βιολογικώς φυσικό» ο Βασίλης Λεβέντης, ο Βασίλης Τσάρτας και κάποιοι που υποτίθεται πως είναι αστέρες στο στερέωμα του φιλελεύθερου πνεύματος. Και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για όλες αυτές τις «ανωμαλίες» και τις «διαστροφές», καταριόνται τους νομοθέτες, ανακαλύπτουν σκοτεινά σχέδια διάβρωσης του ελληνισμού, εμφανίζονται σίγουροι ότι ισοβίτες θα αλλάζουν φύλο για να πηγαίνουν στις γυναικείες φυλακές και χιλιάδες μετανάστες θα χρησιμοποιήσουν σαν κόλπο τη δήλωση αλλαγής ταυτότητας φύλου, ώστε να μπουν στην Ευρώπη και να μην μπορεί κανείς πια να τους στείλει στην ισλαμική πατρίδα τους, όπου τους αναμένει λιθοβολισμός. Τη φύση πάντως, για να θυμηθούμε τους αρχαίους, την «ανθρωπίνην φύσιν», επικαλείται και ο Αριστοφάνης στο «Συμπόσιον» του Πλάτωνα για να εξηγήσει «την του έρωτος δύναμιν» και την προσπάθεια κάθε ανθρώπου να ολοκληρωθεί, βρίσκοντας την «αδελφή ψυχή», το έτερόν του ήμισυ.
Επινοώντας τον δικό του ανθρωπογονικό μύθο, ο μέγας κωμικός σοβαρολογεί, μάλιστα, όπως τονίζει ο μεταφραστής του «Συμποσίου» Ιωάννης Συκουτρής, η ομιλία του είναι η μόνη στη συνάντηση που σκηνοθέτησε ο Πλάτων που «αφήνει μίαν θέσιν υψηλήν εις την γυναίκα». Και πάλι, εν αρχή ην ο λόγος: «Η γαρ πάλαι ημών φύσις ουχ αυτή ην ήπερ νυν, αλλ’ αλλοία. Πρώτον μεν γαρ τρία ην τα γένη τα των ανθρώπων, ουχ ώσπερ νυν δύο, άρρεν και θήλυ, αλλά και τρίτον προσήν, κοινόν ον αμφοτέρων τούτων, ου νυν όνομα λοιπόν, αυτό δε ηφάνισται· ανδρόγυνον γαρ εν τότε μεν ην και είδος και όνομα εξ αμφοτέρων κοινόν του τε άρρενος και θήλεος, νυν δε ουκ έστιν αλλ’ ή εν ονείδει όνομα κείμενον». Μεταφράζει ο Συκουτρής (το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε από την «Εστία» το 1934): «Παλαιά ο οργανισμός μας δεν ήτον ο ίδιος, όπως τώρα· ήτο διαφορετικός. Πρώτα πρώτα τα φύλα των ανθρώπων ήσαν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, αρσενικόν και θηλυκόν. Υπήρχεν ακόμη και ένα τρίτον, αποτελούμενον απ’ αυτά τα δύο. Το όνομά του μένει ακόμη, το ίδιον όμως έχει εξαφανισθή: το αρσενικοθήλυκον. Ητο τότε ένα ξεχωριστόν φύλον, και συνεδύαζε και εις την εμφάνισιν και εις το όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικόν και το θηλυκόν. Τώρα δεν υπάρχει παρά μόνον ως λέξις και χρησιμοποιείται ως ύβρις» («ανδρόγυνος ελέγετο ο θηλυπρεπής άνδρας», εξηγεί ο μεταφραστής).
Τα ανθρώπινα πλάσματα της αριστοφανικής φαντασίας ήταν διπλά, με τέσσερα χέρια και πόδια, δύο πρόσωπα στραμμένα προς αντίθετη κατεύθυνση και «αιδοία δύο». Η τεράστια δύναμή τους τα οδήγησε να τα βάλουν και με τους θεούς. Οργίστηκε ο Δίας, «θα κόψω σε δύο μέρη τον καθέναν» αποφάσισε. Κι έτσι, επειδή «η φύσις δίχα ετμήθη», «αναζητούσε το καθένα το άλλο του ήμισυ και επήγαιναν μαζί. Ετύλιγαν τότε τα χέρια των ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφικταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθον να κολλήσουν μαζί, εύρισκαν τον θάνατον από την πείναν». Σπλαχνικός ο αρχιολύμπιος, έκανε τις χειρουργικές του επεμβάσεις και τα ανθρώπινα μισά μπορούσαν πια να σμίγουν εν ηδονή και να ολοκληρώνονται. «Εκαστος ουν ημών εστιν ανθρώπου σύμβολον» συμπεραίνει ο Αριστοφάνης. «Ο καθένας μας είν’ ένα ημίτομον [...] και ζητεί διαρκώς ο καθένας το άλλο του ημίτομον». Πώς κόβαμε με τον κολλητό μας στον στρατό ένα κατοστάρικο στα δύο, ώστε χρόνια μετά να ενώσουμε τα μισά και να δείξουμε άθικτη τη φιλία μας; Και οι αρχαίοι έκοβαν ένα νόμισμα ή ένα όστρακο κι όταν ξανάσμιγαν έβαζαν μαζί τα κομμάτια (τα «συνέβαλον») για τους ίδιους λόγους. Εξ ου και το σύμβολο.
Ενα παραμύθι η ιστορία του Αριστοφάνη. Μα ίσως πιο κοντά στ’ ανθρώπινα απ’ ό,τι οι μεγάλες Αλήθειες.
καθημερινή

Δηλητήριο


του Τάσου Παππά
Είχαν περάσει μερικά λεπτά από τη δολοφονία του δικηγόρου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου και ενώ ουδείς ήταν σε θέση (και δικαιολογημένα) να κάνει κάποιες εκτιμήσεις για τα κίνητρα των δραστών, έσπευσαν πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης να δώσουν στην πράξη «άρωμα» τρομοκρατίας επειδή το θύμα είχε πολιτική δραστηριότητα, είχε ασχοληθεί με υποθέσεις που απασχόλησαν τη δημόσια συζήτηση και το έγκλημα διαπράχθηκε στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων.
Το πακέτο ήταν πλήρες για τους βιαστικούς και προδήλως ιδιοτελείς «αναλυτές»: πολιτικό πρόσωπο - συμμετοχή σε δίκες με μεγάλο ενδιαφέρον - Εξάρχεια. Κι αν πρέπει να μην δίνουμε μεγάλη σημασία στις ανοησίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο όπου όποιος θέλει γράφει και διαδίδει ό,τι του κατεβάσει η γκλάβα του, κι αν πρέπει να μην παίρνουμε τοις μετρητοίς τους τίτλους μέσων ενημέρωσης που συστηματικά (κάποια εδώ και χρόνια, κάποια εσχάτως) επιδίδονται στο άθλημα του κιτρινισμού, θα περιμέναμε από υπεύθυνους κομματικούς παράγοντες να είναι πιο προσεκτικοί όταν τοποθετούνται δημοσίως για τόσο σοβαρά ζητήματα.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ και δικηγόρος Κώστας Τζαβάρας δήλωσε στη Βουλή ότι «το χέρι αυτών των άνανδρων δεν το όπλισε κάποια σκοτεινή δύναμη, αλλά οπλίστηκε από την καθημερινή ποιότητα της πολιτικής ζωής και του δημόσιου βίου που ξεπέφτει και χάνει σε αξία». Τι υπαινίσσεται ο κ. Τζαβάρας; Ξέρει κάτι που οι όλοι εμείς αγνοούμε; Έχει βάσιμες υποψίες για την ταυτότητα των δραστών και για τα σχέδια εκείνων που τους καθοδήγησαν; Δεν το νομίζω.
Μάλλον ο αντιπολιτευτικός οίστρος του τον οδήγησε σ’ αυτήν τη δήλωση. Ο κ. Τζαβάρας δεν είναι χτεσινός. Είναι χρόνια στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, έχει διατελέσει υπουργός και μάλιστα Πολιτισμού, είναι σε υψηλόβαθμη θέση στον μηχανισμό της Ν.Δ και δεν επιτρέπεται να τοποθετείται εν θερμώ και να διασπείρει δηλητηριώδεις φήμες για πιθανούς ηθικούς αυτουργούς, χωρίς να προσκομίζει κανένα στοιχείο. Αυτό που χρεώνει σε άλλους το κάνει ο ίδιος: ρίχνει το επίπεδο του δημόσιου βίου.
efsyn

«Μενουμευρωπαίοι» a la carte;

Κάποιοι των «μενουμευρωπαίων» αρνήθηκαν ψήφο στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Εφευρίσκοντας το τέχνασμα της κατάθεσης αντιπρότασης
του Βασίλη Πάικου
Ευρωπαίοι τόσο όσο. Ευρωπαϊστές ακόμη λιγότερο. Κάποιοι από κείνους που, στο δημοψήφισμα του 2015, κατέβηκαν στις διαδηλώσεις με σημαίες και με ταμπούρλα. Με τη λάμψη της αγριάδας στο μάτι και με το κατηγορηματικά καταφατικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη». Οι «μενουμευρωπαίοι», λοιπόν, οι έτοιμοι να προτάξουν στα στήθη τους προκειμένου να υπερασπιστούν τα όσια και τα ιερά. Εκείνα που ο Τσίπρας επιχειρούσε να τινάξει στον αέρα. Ο Τσίπρας ο αντιευρωπαίος...
Ναι, αυτοί είναι. Εκείνοι που τις αξίες της Ευρώπης τις λογαριάζουν κατά τα γούστα και τα συμφέροντά τους. Και κατά τις επιταγές της Ιεράς Συνόδου, εννοείται. Αυτοί λοιπόν, οι φλογεροί ευρωπαϊστές του «ναι σε όλα». Αυτοί του «ευρωπαϊκό να ’ναι κι ό,τι να ’ναι». Αυτοί της «ευλογίας των Μνημονίων που, κι αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε». Αυτοί που από τότε, από το 2015, οπότε ο τρισκατάρατος σφετεριστής ήρθε στην εξουσία για να διαταράξει την τάξη των πραγμάτων, επιχείρησαν κάμποσες φορές να στήσουν ευρωπαϊκά μέτωπα, ευρωπαϊκά τόξα, ευρωπαϊκά μπλοκ. Μπας και καταφέρουν να τον βγάλουν απ’ τη μέση. Αυτοί, τέλος πάντων, που Ευρώπη λένε και κολλάει το στόμα τους. Απ’ ό,τι φαίνεται, τελικά, την έχουν την Ευρώπη γραμμένη κανονικά. Ή, εν πάση περιπτώσει, καλή είναι εκεί μονάχα που τους ταιριάζει. Κατά τα λοιπά ούτε που θέλουν να την ξέρουν.
Η περίπτωση αναφέρεται στη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και σε κάποιους κεντρώους. Κάποιους από κείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροαριστεροί, έτσι για να λοιδορείται το εννοιολογικό περιεχόμενο του όρου. Αυτοί λοιπόν λογαριάζονται ως «μενουμευρωπαίοι» μονάχα κατά το δημοσιονομικό ή το εν γένει οικονομικό σκέλος της σημερινής ευρωπαϊκής εικόνας. Κατά τη νεοφιλελεύθερη διάσταση της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπως εκφράζεται σ’ αυτή τη φάση. Και δεν έχουν, δεν θέλουν να έχουν την παραμικρή σχέση και συνάφεια με τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, τις ιδρυτικές. Αυτές, ας πούμε, που αναφέρονται στα ανθρώπινα δικαιώματα προκειμένου να τα κατοχυρώσουν...
Μόνο το άδειο κέλυφος
Έτσι λοιπόν, κάποιοι των «μενουμευρωπαίων» αρνήθηκαν ψήφο στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Εφευρίσκοντας το τέχνασμα της κατάθεσης αντιπρότασης. Ενώ μια σειρά από διακεκριμένα στελέχη τους ξεδίπλωσαν μεγαλοπρεπώς τον σκοταδισμό τους από του βήματος της Βουλής. Τη στιγμή που στη συντριπτική πλειονότητα των χωρών της Ευρώπης «της καρδιάς τους» τα σχετικά ισχύουν και εφαρμόζονται από χρόνια.
Την ίδια στάση επιχείρησαν να κρατήσουν και προκειμένου για την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Που περιελάμβανε και το σχετικό δικαίωμα Ελλήνων μουσουλμάνων της Ξάνθης. Εξαρτώντας την ψήφο τους από κείνη του Καμμένου!
Εδώ και δύο χρόνια οι ίδιοι «μενουμευρωπαίοι» πασχίζουν με νύχια και με δόντια, και με χιλιάδες διαδικαστικά τερτίπια, να προστατεύσουν το δικαίωμα στην ασυδοσία των καναλαρχών. Την οποία ασυδοσία οι ίδιοι κατοχύρωσαν επί τριάντα χρόνια. Προσποιούμενοι πως δεν ξέρουν πως πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα.
Αρνούνται προκλητικά τους πάγιους ευρωπαϊκούς κανόνες προκειμένου για τις επενδύσεις στην Ελλάδα. Εισηγούμενοι για τους κάθε λογής επενδυτές την πρακτική του «πάρ’ τα όλα». Εγκαλώντας μάλιστα την κυβέρνηση ότι φέρνει προσκόμματα. Όταν απαιτεί την τήρηση αυτών ακριβώς των ευρωπαϊκών κανόνων.
Αρνούνται, ακόμη πιο προκλητικά, τα εργασιακά δικαιώματα τα στοιχειωδέστερα, όπως αυτά έχουν κατοχυρωθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Λειτουργώντας ακραία ταξικά υπέρ των ισχυρών του κόσμου τούτου.
Και βέβαια, κοιτάζουν διαρκώς στα μάτια και στο στόμα τούς εκπροσώπους της Εκκλησίας. Περιμένοντας εντολές. Άσε που έχουν ήδη ξεκαθαρίσει ότι στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση δεν πρόκειται να συναινέσουν σε καμιά μεταβολή των σχέσεων Πολιτείας - Εκκλησίας. Ε, αν βρουν έστω και μία ευρωπαϊκή χώρα με «θρησκευόμενη Πολιτεία» και «πολιτευόμενη Εκκλησία», να μας γράψουν.
Αν λοιπόν τα αφαιρέσεις όλα αυτά από το ευρωπαϊκό φορτίο των δεξιών (και κάποιων κεντρώων, μην ξεχνιόμαστε) «μενουμευρωπαίων», τι μένει; Ένα κέλυφος μένει, κενό παντός περιεχομένου. Μένουν μονάχα τα νεοφιλελεύθερης κοπής «οικονομίστικα». Αυτά που τώρα είναι έτσι ως εκ των σημερινών συσχετισμών, παλιότερα ήταν αλλιώς, αύριο μπορεί να είναι εντελώς αλλιώς. Και τίποτα, απολύτως τίποτα από τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Ευρώπης. Εκείνες που, επιτέλους, συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας.
Όσο για το πόσο «αντι-ευρωπαίος» είναι, τελικά, ο Τσίπρας και πόσο «Ευρωπαίοι» του λόγου τους, ε, όποιος έχει μάτια βλέπει κι όποιος έχει μυαλό καταλαβαίνει...
avgi

Όταν το trash σοκαρίστηκε με το trans



του Δημήτρη Σούλτα

Η συζήτηση στη Βουλή για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου μας έδωσε πολλά «άνθη» του δημοκρατικού διαλόγου και άγγιξε – αν δεν τον ξεπέρασε τον σουρεαλισμό και τον απόλυτο ανορθολογισμό.
Αυτός όμως που φάνηκε να βρίσκει τον παλιό «καλό» εαυτό, αυτόν που τον ανέδειξε στον μαγικό κόσμο της trash tv ήταν ο Βασίλης Λεβέντης. Μπορεί με την είσοδό του στη Βουλή να προσπάθησε να καλλιεργήσει το προφίλ του σεβάσμιου γέροντα, που το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι η εθνική συνενόηση (γι αυτό η απαίτηση δις εβδομαδιαίως για οικουμενική κυβέρνηση).
Ήταν όμως αυτή η μεταμόρφωση πραγματική; Ήταν μια δήλωση αλλαγής ταυτότητας ύφους ή απλώς μία μάσκα;..
Ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων σ’ αυτό το μικρό διάστημα που «κοσμεί» τα βουλευτικά έδρανα έκανε δηλώσεις που φανερώνουν και έναν φανατικό απολογητή των δανειστών, σε σημείο που ο Σόιμπλε θα τον θεωρούσε υπερβολικό. Είναι περιττό να θυμίσουμε τις δηλώσεις του αστέρα της trash tv για όσους ψήφισαν «όχι» στο δημοψήφισμα, τους οποίους στόλισε με τα εξής χαριτωμένα: Λυσσασμένα σκυλιά, λιγούρια και εύποροι. Σαφές δείγμα ότι ο λύκος κι αν εγέρασε το χούι δεν το εγκατέλειψε. Σε όλη τη διάρκεια της βουλευτικής του παρουσίας, όποιος διαφωνεί με το “όραμά” του, πετιέται στην πυρά. Προφανώς δεν μοιράζει πλέον κατάρες για καρκίνους, αλλά έχει απομακρυνθεί μόνο μισό βήμα απ’ αυτή τη στάση.
Η συζήτηση του νομοσχεδίου τον έφερε ακόμα πιο κοντά σ’ αυτό που είχε χτίσει με κόπο επί χρόνια. Αυτή τη φορά “χειροτονήθηκε” και αυτοχρίστηκε υπερασπιστής των ιερών και των οσίων της Εκκλησίας με εκφράσεις που φλέρταραν με το δημοκρατικό πνεύμα του Αμβρόσιου. Στο τέλος απείλησε ότι θα παραιτηθεί, ότι θα κόψει την “καλημέρα” στον Προκόπη Παυλόπουλο, αν υπογράψει το νόμο, και ξεπαραιτήθηκε την επόμενη, γιατί του το ζήτησε, λέει, η Εκκλησία, η οποία προφανώς το όρισε εκπρόσωπός της εντός του κοινοβουλίου.
Ο Βασίλης Λεβέντης δεν έχει καμία πλάκα. Είναι με απόλυτη συνέπεια ένας γραφικός με ακραίες απόψεις, ένα νούμερο που ζει με ηθικούς κώδικες της δεκαετίες του ’50 και ρητορική ηλικιωμένου που έχασε τα λογικά του και περιφέρεται στο δρόμο βρίζοντας τους πάντες. Ο κύριος στόχος του είναι να παραμείνει στο Κοινοβούλιο. Και όλα έχει θεσμικό ρόλο, η γραφικότητά του γίνεται επικίνδυνη. Είναι μέρος της εικόνας της σήψης του πολιτικού συστήματος και όχι πολέμιος της όπως θέλει να πιστεύει.

Ο Λεβέντης τότε 

 

Ο Λεβέντης τώρα. Βρείτε τις διαφορές



* από το viewtag.gr

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Θεός, Χριστός και… χρυσαυγίτικος οχετός


του Νίκου Μπογιόπουλου
Τι εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή; Τι ενσαρκώνουν στην ελληνική κοινωνία; Κρατηθείτε: Την «του Χριστού την πίστη την αγία»! Έτσι είπαν τα ναζιστόμουτρα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για το νομοσχέδιο σχετικά με την διόρθωση φύλου.
Αυτά τα… αγγελούδια, λοιπόν, πιάνοντας το νήμα των χουνταίων προπατόρων τους και παίζοντας το χαρτί του «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», μας δήλωσαν ότι εκείνο που έχουν αναλάβει να διαφυλάξουν και να διακονήσουν στον τόπο (στα διαλλείματα προφανώς των δολοφονιών, των πογκρόμ και των λιντσαρισμάτων που διαπράττουν), είναι την «του Χριστού την πίστη την αγία»…  Πάμε, τώρα, να δούμε την πραγματική πίστη αυτού του ναζιστικού οχετού:
Στοιχείο πρώτο: Το χέβυ μέταλ συγκρότημα με το όνομα «Naer Mataron» είναι αυτό στο οποίο «τραγουδά» (για την ακρίβεια: ουρλιάζει) ο «καλλιτέχνης» με το όνομα «Καιάδας». Πρόκειται, φυσικά, για τον νυν βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Γερμενή. Προσέξτε τώρα στίχους:
  • «Έστειλες τον μπάσταρδο τον γιο σου, τον γαμημένο Ιησού Χριστό»…
  • «Η χριστιανική εκκλησία βρομάει τη σαπίλα του Ιεχωβά»…
  • «Η φτήνια του υπανθρώπου του σταυρού»…
  • «Φλόγες που καίνε τον υιό του Θεού και τους Αγίους του»…
Αυτά «τραγουδούσε» μεταξύ άλλων ο υπόδικος ναζί πριν αρχίσει να «κοσμεί» το κοινοβούλιο μαζί με τους ομοίους του.
Αυτοί οι τύποι είναι που αγωνιούν για την… χριστιανοσύνη λόγω της έλευσης των προσφύγων στη χώρα μας, που θέλουν να καούν στα επίγεια καζάνια οι «αμαρτωλοί» ομοφυλόφιλοι και που λατρεύουν τον «αρχαιοελληνικό» (αυτό πως συμβιβάζεται με το «χριστιανικό» τους πνεύμα;) ναζιστικό χαιρετισμό.
Στις τάξεις αυτών ανήκει ο «Καιάδας» που στο «άσμα» του ως άνω συγκροτήματος, με τίτλο «extremeunction» (σσ: είναι το ευχέλαιο που χορηγεί η Καθολική Εκκλησία στους ψυχορραγούντες) «έψελνε» τα εξής:
«(….) Για μισό εκατομμύριο χρόνια ο Θεός καθότανε και έβλεπε τον έναν να βγάζει το μάτι του αλλουνού
Και μόνο τότε είχε τη λαμπρή ιδέα να στείλει τον μπάσταρδο γιο του, τον γαμημένο Ιησού Χριστό
Αλλά τώρα θριαμβεύει ο Διάβολος
Θ’ αφήσουμε την εκκλησία να σαπίσει και θα σφάξουμε στην αγία τράπεζα τους ηλιθίους (…)
Θα εκδικηθούμε… διψάμε για αίμα!»…
Ε, αυτοί οι θεομπαίχτες είναι, αυτά τα ναζιστικά αποβράσματα είναι, που ομιλούν περί «πατρίδας», «οικογένειας» και, φυσικά, περί «θρησκείας».
Στοιχείο δεύτερο: Πέραν του «Καιάδα», έτερος «χριστιανός» στο ναζιστικό γκρουπ της Χρυσής Αυγής είναι ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Ο πρώην βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμπνευσμένο από το Αουσβιτς:
«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/ Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»…
Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Χριστιανός»! Και που βρίσκει την «του Χριστού την πίστη την αγία»; Στο Αουσβιτς…
Στοιχείο τρίτο: Ας επιστρέψουμε στον πρώτο «καλλιτέχνη» της παρέας. Στον «Καιάδα» (κατά κόσμον Γεώργιο Γερμενή). Αυτός ο τροβαδούρος της «του Χριστού της πίστης την αγία» εξέδωσε με το ναζιστοσυγκρότημά του νέο άλμπουμ τον Απρίλη του 2017. Το αποκάλυψε η «Realnews» (24/9/2017). Προσέξτε τώρα:
  • Ο τίτλος του άλμπουμ είναι «Lucitherion». Τουτέστιν: «Ύμνος στον Εωσφόρο».
  • Ανάμεσα στα «τραγούδια» του άλμπουμ βρίσκουμε εκείνο με τίτλο: «Σατανάς Προμηθέας».
  • Βρίσκουμε το άλλο με τίτλο «Άγιος ο Δράκοντας».
  • Το τρίτο που είναι αφιερωμένο στον Ρα (τον θεό των αρχαίων Αιγυπτίων).
  • Το επόμενο που εξυμνεί τον Σέραπις (υποχθόνιος θεός της αρχαιότητας στα πόδια του οποίου αποικονίζετο ο Κέρβερος και το φίδι)…
Ως συνέχεια πάρτε μια βαθιά ανάσα. Ορίστε μια γεύση από την «του Χριστού την πίστη την αγία», όπως προκύπτει από την νέα δισκογραφική «δουλειά» του Γερμενή που αποκάλυψε η Realnews, για να έχετε μια ασφαλή εικόνα τι σημαίνει ναζιστική «χριστιανοσύνη», διανθισμένη με πεντάλφες και φλεγόμενους σταυρούς της Κου Κλουξ Κλαν:    

Πριν κλείσουμε αυτή την αναφορά στην «χριστιανική» φύση των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, ας μας επιτραπούν δυο επισημάνσεις.
Επισήμανση 1η: Εμείς ούτε είμαστε ούτε παριστάνουμε τους θεοσεβούμενους. Είμαστε, όμως, ορκισμένοι εχθροί των θεομπαιχτών.
Επισήμανση 2η: Ζητάμε συγγνώμη από τον αναγνώστη. Είτε πιστεύει, είτε δεν πιστεύει και σε όποιον Θεό πιστεύει. Το γνωρίζουμε ότι η φτήνια, η σαπίλα, η προστυχιά που προηγήθηκε προκαλεί εμετό. Αλλά είναι μια ακόμα αναγκαία δοκιμασία που πρέπει να υποστούμε ώστε να γνωστοποιηθεί όσο πιο πλατιά γίνεται το μέγεθος της μαυρίλας, του φαρισαϊσμού και της βρωμιάς αυτής της συμμορίας.