Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Τόσο ζάπλουτοι και τόσο χρεοκοπημένοι



Πρόσωπα σκαμμένα από την κατήφεια της έλλειψης εξουσίας. Πρώτη φορά χωρίς κουτάλα. Πρώτη φορά με αρχηγό εξωγήινο που να μη δίνει την παραμικρή προοπτική επιστροφής στην κουτάλα. Συνέδριο ΝΔ. Πρώτη φορά μαζεμένοι σε μία αίθουσα τόσοι ζάπλουτοι, τόσο χρεοκοπημένοι.
του Νίκου Μωραΐτη
Τους έβλεπα έτσι παρατεταγμένους. Ο ένας δίπλα στον άλλο, όλοι οι πρώην πρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας, όλα τα μεγάλα στελέχη στις πρώτες σειρές του συνεδρίου του κόμματος.
Τόσο κουρασμένοι. Τόσο ανέλπιδοι. Τόσο άδεια βλέμματα. Θαρρείς και η τελευταία νέα ιδέα που τους είχε περάσει από το μυαλό ήταν αιώνες πριν.
Κι εκείνη η απελπισία στο βλέμμα όταν σηκώθηκε ο πρόεδρος να μιλήσει… Έλεγαν από μέσα τους «ποιος ξέρει τι κοτσάνα θα πει πάλι». Και είπε, δεν το απέφυγε. Από «τα μέσα μας Εξάρχεια» μέχρι το «σύστημα ΣΥΡΙΖΑ». Σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ των τριών ετών. Που βγήκε κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ. Με όλα τα ΜΜΕ αγορασμένα από τον ναρκέμπορα στην υπηρεσία του Μητσοτάκη.
Απελπισμένα στελέχη. Ψαρά μαλλιά, πρόσωπα σκαμμένα από την κατήφεια της έλλειψης εξουσίας. Πρώτη φορά Αριστερά. Πρώτη φορά χωρίς κουτάλα. Πρώτη φορά με αρχηγό εξωγήινο που να μη δίνει την παραμικρή προοπτική επιστροφής στην κουτάλα. Συνέδριο ΝΔ. Πρώτη φορά μαζεμένοι σε μία αίθουσα τόσοι ζάπλουτοι, τόσο χρεοκοπημένοι.
Οι ελπίδες πέταξαν με την «παρένθεση Σύριζα». Έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση. Ύστερα μερίσματα, επιδόματα σε ανέργους από τη μία, off shore, πλαστά πόθεν έσχες από την άλλη. Ξέρουν όλοι. Το βλέπεις στο άδειο βλέμμα. Ξέρουν ότι το κουτσάλογο δεν τραβάει. Βλέπεις, οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα λερά πρωτοσέλιδα δεν ψηφίζουν στην κάλπη.
Μόνο ένας μέσα σε όλη την αίθουσα περιχαρής. Το ίδιο το κουτσάλογο. Με το πηγούνι προτεταμένο, το βλέμμα… εκεί ψηλά στον Υμηττό και το ύφος της Μαντάμ Σουσούς. Η γλώσσα του σώματος φωνάζει: «Δεν είμαι καλά, μαζέψτε με» όμως ποιος να το κάνει; Ποιο από τα παραιτημένα στελέχη; Αυτά που βρέθηκαν ξαφνικά στο κόμμα που αλωνίζει ο Άδωνις. Αλλά βλέπεις έχουν παιδιά, εγγόνια, ολόκληρες πολιτικές οικογένειες να θρέψουν, γιατί τι άλλο είναι η ΝΔ σήμερα παρά ένα συνονθύλευμαπαλαιών πολιτικών τζακιών που αγωνίζονται για τη διατήρηση της -σχεδόν κληρονομικώ δικαίω- έδρας;
Τα έβλεπα έτσι τα απελπισμένα πρόσωπα των στελεχών και μου ήρθε στο νου εκείνος ο παλιός στίχος του Αττίκ: «Από μέσα πεθαμένοι κι από έξω ζωντανοί». Πόσο κόντρα σε αυτό το σύνθημα «αλλάζουμε την Ελλάδα». Αχ, κατακαημένοι… Σας άλλαξαν οι Έλληνες χωρίς να σας ρωτήσουν.
altsantiri

Κόμματα χωρίς ρόλο;



Όλα τα κόμματα -και σίγουρα τα κοινοβουλευτικά- έχουν έναν ρόλο, εκπροσωπούν κάποιους ή κάτι. Αυτό το «κάτι» είναι ο λόγος ύπαρξής τους και/ή αναπαραγωγής τους, το δυνατό τους χαρτί. Σε αυτό άλλωστε καταφεύγουν όταν στριμώχνονται, προκειμένου να υπενθυμίσουν την αξία τους και να εγκαλέσουν τους ψηφοφόρους, που μπορεί να είναι δυσαρεστημένοι με το κόμμα σε άλλα θέματα. Όλα τα κόμματα προσπαθούν να κατοχυρώσουν τον χώρο τους και, ει δυνατόν, να τον διευρύνουν. Σε κάθε περίπτωση προσπαθούν να αποδείξουν πως είναι οι αναντίρρητοι εκφραστές ενός σημαντικού αιτήματος για την πλειοψηφία της κοινωνίας και επιχειρούν συνεχώς να παρασύρουν τα άλλα κόμματα στον προνομιακό για τα ίδια χώρο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Του Δημήτρη Παπανικολόπουλου
Έτσι, η Ν.Δ. θεωρεί πως ο προνομιακός της χώρος είναι η επιχειρηματικότητα και η (εσωτερική και εξωτερική) ασφάλεια, το (μεταλλαγμένο) ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι είναι ο αυθεντικός εκφραστής τού εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και το ικανότερο κόμμα λόγω μακρόχρονης εμπειρίας, το ΚΚΕ πιστεύει πως είναι το μόνο κόμμα των εργαζομένων, η Χ.Α. ότι είναι το μόνο εθνικό κόμμα, ενώ η Ένωση Κεντρώων προσπαθεί να πλασαριστεί ως το κόμμα της Εκκλησίας (και άλλων κενών δαιμονίων). Στο πλαίσιο αυτό διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος και οι κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις.
Δεν προκαλεί εντύπωση ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιτίθενται εν χορώ στην κυβέρνηση, με ανελέητο τρόπο. Αυτό γίνεται πάντα. Εκείνο που ξενίζει κάπως είναι το γεγονός ότι το πράττουν ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του εκάστοτε νομοσχεδίου ή κυβερνητικής πρωτοβουλίας, ανεξάρτητα από το αν τελικά συντάσσονται στην ίδια γραμμή ή συμφωνούν επί της αρχής. Η ισοπεδωτική ρητορεία και οι βαριές εκφράσεις που κατ’ εξακολούθηση εκστομίζουν πολιτικοί με αστική ευγένεια (υποτίθεται) έχει στόχο να καταδείξει στους πολίτες ότι αυτό που λένε είναι πέραν πάσης αμφιβολίας αληθές (αλλιώς, γιατί να είναι τόσο έξαλλοι;). Όμως, αν είχαν όντως έτσι τα πράγματα, η συναισθηματική αυτή ένταση θα περίμενε κανείς ότι θα ακολουθούνταν από ανάλογη πολιτική σιγουριά και σταθερά βήματα (και όχι αγωνία και παλινωδίες), από προτάσεις για διαφορετικές πολιτικές (και όχι ετεροπροσδιορισμό που εμπεδώνει την αίσθηση για το ποιος είναι το σημείο αναφοράς της πολιτικής ζωής), από διάθεση να αναδειχθεί ως έχει η κυβερνητική πολιτική (και όχι μέσα από το πρίσμα των fake news).
Στην πραγματικότητα, αν και όλα τα κόμματα δείχνουν σίγουρα για τον ρόλο αυτής της κυβέρνησης στη δεδομένη ιστορική συγκυρία, δεν μπορούν να μην αναγνωρίσουν ότι, προκειμένου να βρει, να διευρύνει ή να αλλάξει τον ρόλο της, αυτή η κυβέρνηση διεκδικεί το προνομιακό πεδίο όλων των κομμάτων, σε έναν αγώνα τύπου «όλα ή τίποτα». Για τον λόγο αυτό η Ν.Δ., γνωστή για την υποστήριξη μιας κρατικοδίαιτης αστικής τάξης και τη διαπλοκή με επιχειρηματικά συμφέροντα, ανησυχεί μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να προσελκύσει επενδύσεις χάρη στην έντονη διπλωματική δραστηριότητά του (σε Κίνα, Ρωσία, Γαλλία, ΗΠΑ) και επιβάλει πιο διαφανή διαχείριση. Για τη δυνατότητα απορρόφησης του ΕΣΠΑ... ο περιορισμένος χώρος της στήλης δεν επιτρέπει να επεκταθώ. Το (μεταλλαγμένο) ΠΑΣΟΚ των υπερκοστολογήσεων των έργων, του τεράστιου πελατειακού συστήματος και της ενδημικής διαφθοράς, καθώς και της ένταξης της χώρας στα Μνημόνια, νιώθει πως όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ικανός να τα βάλει με τις παθογένειες που του κληροδότησε το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», τόσο πρέπει να επιμένει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι χειρότερος από τους ίδιους» (και όχι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι καλύτερο). Το ΚΚΕ αγωνιά μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ τετραγωνίσει τελικά τον κύκλο και επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, μειώσει αισθητά την ανεργία και χτυπήσει την αδήλωτη εργασία. Οι πατριώτες δεν έχουν λόγο να είναι δυσαρεστημένοι από τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα, ενώ οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραδοσιακά δεν προσδοκούν τίποτα από κανένα άλλο κόμμα, εκτός του ΣΥΡΙΖΑ.
Επομένως, πίσω από τη ρητορεία «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τίποτα» κρύβεται ο φόβος ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ τα διεκδικεί όλα». Και...
Πηγή: avgi.gr

Τι εννοείς, Βίρνα; Τα είπε αυτά ο Άδωνις;



Παπαλάμπραινα
 Δεν είναι νούμερο της παλιά καλής επιθεώρησης, σκηνή φαρσοκομωδίας του παλιού κινηματογράφου, επεισόδιο από σίριαλ με «τραβηγμένους» διαλόγους και σενάριο. Είναι η ομιλία του αντιπροέδρου του ΝΔ στο 11ο Συνέδριό της. Η «προσωπική επιλογή» Μητσοτάκη έδωσε ρεσιτάλ ψευδολογίας, επιβαιώνοντας τη φήμη του καλού υπηρέτη του όποιου αρχηγού του, από ΛΑΟΣ μέχρι ΝΔ. Ο Άδ. Γεωργιάδης απευθύνθηκε στους συνέδρους, αλλά και την κοινωνία, ωσάν να επρόκειτο για τηλεθεατές, υποψήφιους αγοραστές νανογιλέκων. Η ομιλία τα είχε όλα και προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα...
Αγωνία
Επιστρατεύοντας όλο τον γκεμπελισμό του, ο παραγωγός fake news επιδόθηκε στο αγαπημένο του... σπορ, στην επίθεση στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι «ήταν το εργαλείο της Τρόικας για να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά»
Δεν αποκλείεται ο τηλεπωλητής με αυτό το δείγμα γραφής να ευελπιστεί να περάσει σε άλλο τηλεοπτικό αντικείμενο, αυτό της συγγραφής σεναρίων για καθημερινά σίριαλ. Αναμένουμε, λοιπόν, με αγωνία αν θα βρεθεί κανάλι να του προτείνει συμβόλαιο.
Φαντασία στην αμνησία
Ο αντιπρόεδρος, απευθυνόμενος σε βαριά πάσχοντες από αμνησία, έκανε αποτίμηση της δεκαετίας προκειμένου να στοιχειοθετήσει ότι η ένταξη στα μνημόνια δεν ήταν ευθύνη της ΝΔ. «Όταν ακούμε τον κ. Τσίπρα να κατηγορεί τη ΝΔ για όσα έχουν συμβεί είναι μία τεράστια συκοφαντία. Η ΝΔ έχει κάνει σφάλματα αλλά υπήρξε πάντα στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Μας κατηγορεί ο κ. Τσίπρας "εσείς που καταστρέψατε την Ελλάδα, που επί των ημερών σας η χώρα έχασε το ΑΕΠ 25% και οι άνεργοι έφθασαν στο 1,5 εκατ.". Ουδέν ψευδέστερο. Όταν το ακούνε οι νεοδημοκράτες πρέπει να εξεγείρονται» είπε και χιλιάδες νανογιλέκα δάκρυσαν και η υπερφυσική τους δύναμη πολλαπλασιάστηκε. 
Ακροδεξιά αγάπη μόνο
«Δεν πρέπει να αφήνουμε τους Συριζανέλ να μονοπωλούν την κοινωνική ευαισθησία. Η αριστερά αγαπάει τον λαό στα λόγια, εμείς αγαπάμε τον λαό στα έργα. Περιμένουμε εμείς τον Τσίπρα να μας πει να βοηθήσουμε τον ελληνικό λαό;» είπε ο Άδωνις και ένα αεράκι από παραδεισένια νησιά διαπέρασε το Συνέδριο, καλώδια Siemens έγιναν μίσχοι και άνθισαν πάνω τους ευωδιστές μανόλιες που τα στελέχη της ΝΔ ευελπιστούν να στείλουν σε όσους απολύσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εφόσον υπάρξει...
Όνειρα γκεμπελικής νυκτός
Ο Άδ. Γεωργιάδης κράτησε τα καλύτερα σενάρια για το τέλος και απευθυνόμενος προς τον Κυριάκο Μητοστάκη είπε: «Όταν γίνετε πρωθυπουργός οι φοιτητές μας δεν θα φοβούνται να πάνε στο Πανεπιστήμιό τους», εννοώντας φυσικά ότι αυτά θα έχουν απαξιωθεί επιμελώς, δίνοντας τη θέση τους σε «ασφαλή» ιδιωτικά. «Πρέπει να γίνουν σύντομα εκλογές, να μη χαθεί ούτε μία ψήφος και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πάρει την εντολή για να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές για να βγει η Ελλάδα από τον βούρκο» τόνισε ο αντιπρόεδρος λασποπροπαγάνδας, ελπίζοντας και σε ένα συμβόλαιο με το Χόλιγουντ για ένα τέτοιο σενάριο επιστημονικής φαντασίας γραμμένο στην ταμπλέτα του.
left

Aυτή η Ευρώπη δεν πάει πουθενά...


Οι προκλητικές απαιτήσεις των χωρών του Βίζενγκραντ  για την  υποδοχή προσφύγων δεν κινούνται απλώς σε απάνθρωπη λογική αλλά πιστοποιούν τη συνολική επίδειξη κυνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση των πολεμικών συρράξεων και των προσφυγικών ροών  από τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Προφανώς δεν έχει συμβεί κάποια συγκλονιστική αλλαγή ισορροπιών ώστε 5 ανατολικές χώρες να επιβάλουν πολιτικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά η στάση Γερμανίας και Γαλλίας στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής μεταφράζεται σε ανοχή.  Είναι ξεκάθαρο ότι  οι ισχυροί έχουν τον τρόπο να επιβάλουν τις αποφάσεις της Ε.Ε., όπως έχουν αποδείξει στην επιβολή δημοσιονομικών κανόνων και πολιτικών της λιτότητας. Για αυτό και δεν επιβάλλεται καμία κύρωση σε αντίθεση με τις οικονομικές συμφωνίες που εφαρμόζονται δια πυρός και σιδήρου με πρόστιμα και κυρώσεις.
Οι κακές σχέσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία και η έλλειψη χρηματοδότησης, καθιστούν ακόμη και την κακή συμφωνία για τη διαχείριση των ροών προβληματική  με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνονται τα φαινόμενα εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στα ελληνικά νησιά όπως αντίστοιχο και μεγαλύτερο βάρος υποδέχεται η Ιταλία.
Είναι απόλυτη ανάγκη για την ίδια τη συνοχή της Ευρώπης τους κανόνες που τη διέπουν, εκτός από τη δημοσιονομική πειθαρχία να υπάρχει η πολιτική πειθαρχία και ο σεβασμός της στοιχειώδους αλληλεγγύης,  ως θεμελιώδους αξίας της Ε.Ε.. Είναι προφανές ότι το προσφυγικό δοκιμάζει το μέλλον της Ευρώπης ως κυρίαρχη πολιτική ρητορική, όπως απέδειξε και η πρόσφατη είσοδος στην αυστριακή κυβέρνηση των ακροδεξιών.
Αλλά αυτή η Ευρώπη, χωρίς αξίες και αλληλεγγύη, δεν πάει πουθενά.
tvxs

Το κορίτσι με τις κόκες



Συνελήφθη ένα κορίτσι δεκαεννέα ετών στην άλλη άκρη της γης για κατοχή και διακίνηση κοκαΐνης. Το θέμα δεν θα μας απασχολούσε τόσο αν κάποιοι δεν εστιάζαμε στα χρόνια της. Αν δεν επρόκειτο για ένα παιδί, αλλά για κάποιον τριαντάρη και βάλε που θα πιανόταν στα πράσα να κουβαλάει στο σακίδιό του δύο κιλά λευκής σκόνης. Η Ειρήνη όμως, είναι δεκαεννέα.
Γράφει ο Μάριος Αραβαντινός
Σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει να τιμωρηθεί; Όχι φυσικά. Ο νόμος είναι νόμος και πρέπει να τηρείται. Έχει σημασία όμως να έχει μια δίκαιη δίκη, να επιδειχθεί επιείκεια και οπωσδήποτε να της δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Να προλάβει να μάθει και να ζήσει φρέσκια και καθαρή μακριά απ' τα μπουντρούμια του Χονγκ Κονγκ. Να σωφρονιστεί χωρίς η ζωή της να καταδικαστεί.
Αυτό επιδιώκει από χθες η οικογένειά της ζητώντας απ' όποιον επιθυμεί, απ' όποιον ευαισθητοποιείται να καταθέσει κάτι από το υστέρημά του ώστε να καλυφθούν τα υπέρογκα νομικά έξοδα. Είναι αυτός λόγος οι δυο ταλαιπωρημένοι γονείς και το κορίτσι τους να γίνονται βορά στα δόντια του εξαγριωμένου πλήθους; Να καθυβρίζονται και να λοιδωρούνται επειδή προσπαθούν να προλάβουν κάτι από το κακό; Κι όμως! Ο κόσμος κραυγάζει ήδη «θράσος!» και «ντροπή!». Ηχούν στ' αυτιά μου οι σειρήνες της οργής των κατ' άλλα ευυπόληπτων πολιτών για τους γονείς της Ειρήνης. «Μας πώς τολμούν να ζητούν χρήματα για το βαποράκι τους» διάβασα κάπου. «Να σαπίσει στη φυλακή» πήρε το μάτι μου αλλού. «Ισόβια στο Χονγκ Κονγκ» έγραψε κάποιος τρίτος.
Μα για σταθείτε! Ποιος υποχρέωσε ποιον να πληρώσει για το κορίτσι; Ποιος έβαλε το χέρι στην τσέπη μας; Μήπως κάποιος μας έκλεψε και δεν το πήραμε είδηση; Δυο γονείς προσπαθούν να σώσουν το παιδί τους. Ένα κορίτσι που ακόμη δεν έκλεισε τη δεύτερη δεκαετία της ζωής του. Που πριν από δυο χρόνια πήγαινε σχολείο, ερωτευόταν και τραγουδούσε με τους φίλους του και το μεγαλύτερο του έγκλημα μπορεί να ήταν μια κοπάνα ή ένα τσιγάρο στο προαύλιο. Αυτό το παιδί ζητάμε να σαπίσει σε μια φυλακή μακριά από τους δικούς του ανθρώπους; Σ' αυτό το παιδί αρνούμαστε με τόση ευκολία το ελάχιστο; Μια δίκαιη δίκη; Και μια καταδίκη ενδεχομένως -αν κριθεί ένοχη- που θα της επιτρέψει αύριο να επιστρέψει ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας; Να σπουδάσει, να εργαστεί και να κάνει οικογένεια;
Επιλέγει η κοινωνία μας να χάνει τα παιδιά της για να μην χάσει τον καθωσπρεπισμό της. Προτιμά να ρίχνει δεκαεννιάχρονους «εγκληματίες» στον Καιάδα απ' το να τσαλακώσει τη γραβάτα της. Ξεμπερδεύει μ' ένα φθηνό και ρηχό «ας πρόσεχε!», αντί να βουτήξει στον βούρκο για να περισώσει ό,τι μπορεί και προλαβαίνει. Τερατόμορφη έγιν' η κοινωνία μας και πριν κοιταχτεί στον καθρέφτη της, καλλωπίζεται για να μην αντικρίσει την αποκρουστική της εικόνα. Οργίζεται, κριτικάρει, απομακρύνει κάθε τι που της μοιάζει διαφορετικό και ξένο. Μιλά εκ τους ασφαλούς, καθισμένη στο ψηλό της βάθρο και βυθισμένη στη μιζέρια. Και δεν αναλογίζεται η φαιδρή πόσο εύκολα θαμπώνεται κι η ίδια από τη δόξα και τα πλούτη.
Τούτο δεν συμβαίνει και στην περίπτωση της Ειρήνης; Της «κακιάς» και ονειροπαρμένης Ειρήνης που πιάστηκε με δυο κιλά κοκαΐνη και είναι καλύτερα να περάσει τη ζωή της στις φυλακές της Κίνας γιατί «δεν πρόσεχε»; Γι' αυτό δεν οργιζόμαστε εμείς οι αποστειρωμένοι κι αμόλυντοι; Γι' αυτό δεν κατηγορούμε τους γονείς της που είμαι βέβαιος πώς έπαψαν να κοιμούνται τα βράδια; Γι' αυτό δεν θεωρούμε θράσος να ζητούν οικονομική βοήθεια για το κορίτσι τους;
Νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι. Φοράμε τον ατσαλάκωτο μανδύα της ηθικής και αλίμονο σ' όποιον τολμήσει να κοιτάξει τι κρύβεται μέσα του. Καταδικάσαμε την Ειρήνη πριν από τον φυσικό της δικαστή και δεν προλάβαμε να σκεφτούμε το αυτονόητο. Την υποχρέωση της Πολιτείας, δηλαδή όλων μας, να παλέψουμε ώστε ένας κατηγορούμενος -παιδί εν προκειμένω- να δικαστεί όπως του πρέπει. Νισάφι με την κριτική. Ποιοι είμαστε εμείς που θα πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας; Που θα πετροβολήσουμε τις Ειρήνες και τις οικογένειές τους; Ποιος μας όρισε δικαστές και δήμιους;  
Ίσως ακουστεί υπερβολικό, μα μέσα σε τούτη την υποκρισία, μέσα σε τούτη την απανθρωπιά και το μίσος, καθαρότερες από πολλούς άλλους είναι οι Ειρήνες αυτού του κόσμου. Που είναι επίσης θύματα, έκαναν λάθη, θα πληρώσουν και μια μέρα θα χρειαστεί ν' αντικρίσουν μια κοινωνία που προστατευμένη στη γυάλα της θα τις αντιμετωπίζει σαν τους μεγαλύτερους εγκληματίες. Που τις δίκασε και τις καταδίκασε σαν εκείνη να κατέχει το αλάθητο. Που δεν σεβάστηκε ούτε το δικαίωμά τους να υπεραπιστούν μέχρι το τέλος την αθωώτητά τους. Και την ίδια στιγμή, πίσω από τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες της φαντασιωνόταν μια μεγάλη ζωή κι ονειρευόταν ό,τι ονειρεύτηκε και το κορίτσι με τις κόκες... 
koutipandoras

Πληρωμένοι μπράβοι πληρωμένες απαντήσεις



Ένας κόσμος επικίνδυνα βρόμικος, που παίζει μπάλα άλλοτε μέσα και έξω από τα γήπεδα και άλλοτε έξω από εργοστάσια και επιχειρήσεις και όποιον πάρει ο... Χάρος
του Πέτρου Κατσάκου
Εργατικά Κέντρα, σωματεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν οργανωμένη επίθεση από μπράβους της εργοδοσίας της επιχείρησης του Market In στα Γιάννενα ενάντια στους εργαζόμενους, οι οποίοι, στο πλαίσιο της προχθεσινής απεργίας, είχαν συγκεντρωθεί έξω από το σούπερ μάρκετ διεκδικώντας από τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης τις θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα τους.
Για οργανωμένη επίθεση από μπράβους της νύχτας και φασιστοειδή που στρατολόγησε η εργοδοσία του Market In στα Γιάννενα κάνουν λόγο οι εργαζόμενοι και τα σωματεία της πόλης, δίνοντας μάλιστα φωτογραφίες των προσώπων που ανέλαβαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Σε ανθρώπους του υποκόσμου με ακροδεξιές διασυνδέσεις αναφέρονται οι καταγγελίες και οι ανακοινώσεις των συνδικάτων, ενώ απεργοί που πήραν μέρος στη συγκέντρωση φωτογραφίζουν έναν εξ αυτών ως γνωστό επαγγελματία μπράβο που έχει εμφανιστεί και ως “φουσκωτός” στην ομάδα περιφρούρησης σε παλαιότερη εκτός έδρας παρουσία μεγαλοπαράγοντα του ελληνικού ποδοσφαίρου και εσχάτως μεγαλοεκδότη. Οι συγκεκριμένες καταγγελίες, που ως συνήθως πέρασαν στα ψιλά της ειδησεογραφίας, έρχονται να επιβεβαιώσουν για ακόμη μια φορά τις υπόγειες σχέσεις του ακροδεξιού υπόκοσμου με έναν σκληρό πυρήνα οπαδών της ομάδας του συγκεκριμένου επιχειρηματία.
Προ ημερών, η αστυνομία “χρωμάτισε” οπαδικά και πολιτικά τους χούλιγκαν που ευθύνονταν για την επίθεση στο γήπεδο βόλεϊ του Μετς, καταγράφοντας και πάλι τις υπόγειες σχέσεις μεταξύ της Χ.Α. και του ίδιου πυρήνα οπαδών που συνευρίσκονται σε κερκίδα, κόμμα αλλά και πληρωμένα μπραβιλίκια όπως στην περίπτωση των Ιωαννίνων. Ένας σκληρός πυρήνας πληρωμένων μπράβων και τραμπούκων που επιτίθεται με την ίδια άνεση σε αντίπαλους οπαδούς αλλά και σε εργαζόμενους που σηκώνουν ανάστημα στην εργοδοσία. Το παρελθόν και ο ρόλος τους στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος είναι υποθέσεις γνωστές και καταγεγραμμένες στην πολύκροτη δίκη της Χ.Α. Προστασία, μπραβιλίκι και τραμπουκισμοί κατά εργαζόμενων από μια συμμορία που συχνά καυχιέται για τις “πλάτες” που έχει πίσω της, υπονοώντας πολλές φορές ακόμη και σχέσεις με την αστυνομία.
Ένας κόσμος επικίνδυνα βρόμικος, που παίζει μπάλα άλλοτε μέσα και έξω από τα γήπεδα και άλλοτε έξω από εργοστάσια και επιχειρήσεις και όποιον πάρει ο... Χάρος. Βία οπαδική, βία πολιτική, βία οργανωμένη αλλά και βία πληρωμένη για το μεροκάματο. Η απάντηση των εργαζόμενων στα Ιωάννινα προς τους τραμπούκους ήταν κι αυτή πληρωμένη, όπως πρέπει να είναι οι απαντήσεις στα φασιστοειδή αυτού του είδους.
AVGI

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Αγάλι, αγάλι η Ε.Ε δεν σώζεται



Γράφει ο Τάσος Παππάς

Είναι αυτή η Ευρώπη των ονείρων μας; Μήπως είναι η ευρωζώνη; Σίγουρα δεν είναι. Γι' αυτό άλλωστε το λεγόμενο ευρωπαϊκό ιδεώδες έχει χάσει προ πολλού την αίγλη του. 
Οι συμφωνίες εφαρμόζονται κατά περίπτωση. Παραβιάζει η Γερμανία συστηματικά τους κανόνες στο θέμα του εμπορικού πλεονάσματος; Ε και; Κάποιες δειλές προειδοποιήσεις από την Κομισιόν και η ζωή συνεχίζεται. 
Παραβιάζουν η Γαλλία και η Ιταλία τους κανόνες στο ζήτημα του ελλείμματος και του χρέους; Λίγο πιο πιεστικές επισημάνσεις αλλά έως εκεί. Μεγάλες χώρες είναι δεν μας παίρνει να τις.. 
στριμώξουμε πολύ γιατί μπορεί να θυμώσουν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί και να έχουμε ενίσχυση των ευρωσκεπτικιστικών ρευμάτων που είναι ήδη πολύ ισχυρά. 
Παραβιάζουν οι χώρες του Βίζεγκραντ τους κανόνες για τις ποσοστώσεις σ' ότι αφορά την υποδοχή προσφύγων; Δυσφορούν οι Βρυξέλλες, απειλούν με κυρώσεις, ωστόσο οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για να έρθει στη συνέχεια ο Τούσκ να τις δικαιώσει προτείνοντας την κατάργηση του συγκεκριμένου μέτρου. 
Αναρωτιέται κανείς αν μπορεί να προχωρήσει έτσι το εγχείρημα. Αν δηλαδή θα αντέξει μια συλλογικότητα η οποία, ενώ ξεκίνησε με πολλές προσδοκίες έχει καταλήξει σε μια ασταθή και προβληματική ένωση όπου το μόνο που ενδιαφέρει τις ηγετικές ελίτ είναι η διατήρηση του καθεστώτος της λιτότητας. Πυκνώνουν οι τάξεις εκείνων που υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη αν δεν αλλάξει δεν πρόκειται να επιβιώσει. 
Κάποτε αυτή η ιδέα εθεωρείτο προκλητική και εξτρεμιστική. Οι οπαδοί της συναίνεσης έλεγαν: μην βιάζεστε, μην ζητάτε πράγματα που δεν μπορούν να υλοποιηθούν εδώ και τώρα, δώστε χρόνο στη σύνεση και στη μετριοπάθεια, έτσι λειτουργεί η Ε.Ε, συζητά εξαντλητικά, καθυστερεί, αλλά κάποια στιγμή κάνει αυτό που πρέπει. Αυτή όμως «η κάποια στιγμή» δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Στην πολιτική όποιος αδιαφορεί για το χρόνο, πληρώνει βαρύ τίμημα. Αν χτες ήταν νωρίς, αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά.

efsyn

Δεν μας αγαπάει κανείς!



Όταν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης βρίσκονται στον πάτο των προτιμήσεων

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης


Το έχω πει πολλές φορές, θα το πω ακόμη μία:
Ο Έλληνας και η Ελληνίδα είναι κεντροδεξιοί που παριστάνουν τους κεντροαριστερούς. Κι όποιος το καταλαβαίνει και το χωνεύει, έχει πολλές ελπίδες να κυβερνήσει κιόλας. Ειδάλλως, θα καταλήξει στο χρονοντούλαπο να αναρωτιέται τι ήταν αυτό που τον βρήκε κατακούτελα την ώρα που ήταν έτοιμος ν’ ανοίξει την πόρτα του Μαξίμου.
Βλέπε και την εξαμηνιαία έρευνα με τις τάσεις της MRB, που επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά τα ανωτέρω. Με ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα να ξεχωρίζει:..
Σχεδόν έξι στους δέκα (ποσοστό 58,7 %) δηλώνουν ότι ήταν λάθος η είσοδος της χώρας στη ζώνη του ευρώ.
Αυτό λένε, αυτό πιστεύουν, γούστο τους και καπέλο τους. Θα περίμενε λοιπόν κανείς, ανάλογο να ήταν και το ποσοστό όσων θα λέγανε «φεύγουμε εδώ και τώρα από το κοινό νόμισμα μπας και γλυτώσουμε από τις συνέπειες του λάθους».
Αμ δε! Όπως μας δείχνει η ίδια έρευνα, σχεδόν οκτώ στους δέκα (ποσοστό 77,9 %) επιμένουν ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Στο οποίο, οι ίδιοι άνθρωποι λένε ότι λάθος που μπήκαμε! Αν αυτό το πράγμα σας κάνει εσάς ορθή σκέψη, εμένα μου κάνει εκδρομή στο Δαφνί και όχι για τη γιορτή του κρασιού. Για το άλλο το στόρι…
Ας μείνουμε όμως στην έρευνα της MRB, για ένα θέμα συναφές που μας καίει εμάς τους δημοσιογράφους. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες λοιπόν εμπιστεύονται σε ποσοστά συντριπτικά τις Ένοπλες Δυνάμεις (72,7 %), τα Πανεπιστήμια/Σχολεία (70,2 %) και την Εκκλησία (67,1 %), ενώ δεν δείχνουν καμία εμπιστοσύνη στον Τύπο (25 %) και στην Τηλεόραση (22,3 %). Είμαστε κάτω κι από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (εμπιστοσύνη 26,2 %), κάτω κι από τις Τράπεζες που πίνουν το αίμα του κοσμάκη (26,3 %), κάτω και από τα πολιτικά κόμματα που έχουν προδώσει επανειλημμένα το λαό (εμπιστοσύνη 28,1 %). Και κάτω από εμάς είναι μόνο εγκληματίες του κοινού ποινικού όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (εμπιστοσύνη 16,5 %) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (εμπιστοσύνη 11,5 %).
Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη Έλληνες πολίτες που εμπιστεύονται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (μα παραπάνω από ένας στους δέκα;), έχει ένα νόημα εμείς οι άνθρωποι των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας να ξανακοιταχτούμε στον καθρέφτη και να χωνέψουμε επιτέλους ότι δεν μας αγαπάνε και δεν μας πιστεύουνε. Γιατί; Απλός είναι ο λόγος:
Διότι όσα ψέματα κι αν τους έχουν πει οι καραβανάδες, οι καθηγητές και οι παπάδες, εμείς τους έχουμε πει περισσότερα! Και μάλιστα τους τα έχουμε πει με ψηλά τη μύτη, τους τα έχουμε πει με ύφος αυθεντίας, τους τα έχουμε πει ως αλήθειες ακλόνητες και όταν αποδείχτηκε ότι ήταν παραμύθια δεν μπήκαμε ποτέ στον κόπο να ζητήσουμε συγγνώμη.
Αντιθέτως τρίψαμε τη μουρίτσα αναγνωστών, ακροατών και τηλεθεατών, προσπαθώντας να τους βγάλουμε χαζούς για μία ακόμη φορά. Του τύπου «εσείς δεν ξέρετε, εμείς ξέρουμε». Λυπούμαι πολύ, αλλά αυτή ειδικά την αμαρτία κανείς και καμιά δεν πρόκειται να μας τη συγχωρήσει. Όλα τα υπόλοιπα μπορεί και να τα ξεχάσουν οι αναγνώστες, οι ακροατές, οι τηλεθεατές. Να τους φτύνουμε στα μούτρα και ύστερα να ζητάμε και τα ρέστα, δεν χωράει πουθενά. Και θα συνεχίσουμε να το πληρώνουμε, όσο το «ήμαρτον» δεν συναντάει την άκρη των χειλιών μας…
newpost

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Τι μπορεί να κάνει η Ιστορία;



Συντάκτης: Κυριακή Μπεϊόγλου
Ήταν ιστορική η επίσκεψη του προέδρου Ερντογάν στην Ελλάδα; Θα χρειαστεί απόσταση και βάθος χρόνου για να αποφανθούν οι ιστορικοί, όσο και αν εμείς βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Εξήντα πέντε χρόνια πέρασαν από την τελευταία επίσκεψη Τούρκου προέδρου και ακόμα τη συζητάμε.
Οπως και την πρόταση του Βενιζέλου, το 1930, στην επιτροπή των Νόμπελ για να παραλάβει ο Κεμάλ Ατατούρκ το Νόμπελ Ειρήνης: «Εχω λοιπόν την τιμή, με την ιδιότητά μου ως αρχηγού της ελληνικής κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω προ των εξεχόντων μελών της επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για την ειρήνη την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ως άξιου αυτής της επιφανούς τιμής». Ολοι πια έχουμε συμφωνήσει πως αυτή ήταν μια ιστορική κίνηση, μια ιστορική στιγμή.
Διαβάζω ένα μικρό, πολύτιμο βιβλίο του Patrick Boucheron, σε μετάφραση του Γιάννη Μπαλαμπανίδη, με τίτλο «Τι μπορεί να κάνει η Ιστορία» (Πόλις). Ο Boucheron λέει πως δεν θα πρέπει να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα καθώς «η Ιστορία δυστροπεί στην ίδια της τη δύναμη, δεν αφήνεται να γίνει αρχόντισσα κανενός. Θα πρέπει μάλλον να αναρωτηθούμε τι μπορεί να κάνει η Ιστορία, τι μπορεί ακόμη να κάνει, τι στ’ αλήθεια μπορεί να κάνει – εννοώντας ταυτόχρονα τι της είναι μπορετό και τι υπάρχει σε αυτήν εν δυνάμει».
Σκεφτόμουν τη δυναμική των σχέσεών μας με την Τουρκία, όσα μας χωρίζουν και όσα μας ενώνουν από τότε που θυμάται ο καθένας μας τον εαυτό του και από όσα μας λέει η Ιστορία. Στο ίδιο βιβλίο: «Εχουμε ανάγκη την Ιστορία, γιατί μας χρειάζεται η ανάπαυλα. Μια παύση για να καταλαγιάσει η συνείδησή μας, για να διατηρήσουμε τη δυνατότητα να έχουμε συνείδηση – ως έδρα όχι μόνο της σκέψης, αλλά και ενός πρακτικού λόγου που θα μας δίνει κάθε ελευθερία δράσης. Σε αυτό το έργο αφοσιώνονται με απόλυτη συνέπεια οι ποιητές: να διασώσουν το παρελθόν, να διασώσουν τον χρόνο από τους φρενήρεις ρυθμούς του παρόντος».
Τι έλεγαν λοιπόν οι ποιητές τότε, το '30; Διαλέγω αυτό του Γιώργου Σαραντάρη: «Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη / Πάλι σηκώνει την σημαία / Εμείς μπαίνουμε χωρίς φόβο / τα μάτια τα πουλιά μαζί μας μπαίνουν / Αστράφτει η πολιτεία αστράφτει ο νους μας…»
Και ο Ναζίμ Χικμέτ: «Την ορμή μου την έχω πάρει εγώ απ’ τους αιώνες. / Κάθε στίχος δικός μου θυμίζει κι ένα ηφαίστειο. / Δεν έκλεψα εγώ μήτε έναν παρά / απ’ τον ίδρω του λαού / και μήτε στίχο απ’ την τσέπη αλλουνού ποιητή». Δύο ποιητές, δύο λαοί που πάλευαν να ορθοποδήσουν. Καταγράφουν τους φόβους, τις αγωνίες των ανθρώπων, αποτιμούν τα ιστορικά γεγονότα χαράζοντας την Ιστορία. Τι μας μαθαίνει η Ιστορία; Οπως λέει και ο Patrick Boucheron: «Να διακρίνουμε το μέλλον»
efsyn

Περί αλλαγής



Η γνωστή ρήση: «Τα πράγματα πρέπει να αλλάζουν ώστε να παραμένουν πάντα τα ίδια», διαπιστώνουμε ότι ταιριάζει τέλεια στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Από την «ευέλικτη απασχόληση» μέχρι την αυταξία της κατανάλωσης και της τεχνολογικής καινοτομίας, διανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν για τις δυνάμεις της «αλλαγής»
του Κύρκου Δοξιάδη*
Τούτες τις μέρες μαθαίνουμε ότι οι δύο κυριότερες συνιστώσες του «νέου φορέα της Κεντροαριστεράς», ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, συγκλίνουν στην ονομασία «Κίνημα Αλλαγής». Θεωρήθηκε γενικώς ότι η εν λόγω βάπτιση αποτελεί αποδοχή της επικυριαρχίας του παλαιού ΠΑΣΟΚ επί του νέου φορέα, τουλάχιστον όσον αφορά την ονομασία. Αναμενόμενο, κιόλας, δεδομένης της εκλογικής επικράτησης δύο στελεχών που αμφότερα προέρχονται από εκείνον τον κομματικό χώρο.
Χωρίς να διατείνομαι πως τα ονόματα παίζουν καθοριστική σημασία, ενίοτε είναι πολλαχώς αποκαλυπτικά ιδεολογικών θέσεων και πολιτικών προθέσεων. Ας δώσουμε, λοιπόν, λίγο περισσότερη σημασία στη συγκεκριμένη ονοματοδοσία.
Σίγουρα ο όρος «κίνημα» παραπέμπει απευθείας στην τελευταία λέξη του ακρωνύμιου «ΠΑΣΟΚ». Η επιλογή της συγκεκριμένης λέξης μάς θυμίζει την επιμονή του Ανδρέα Παπανδρέου στη χρήση του όρου «κίνημα» αντί για «κόμμα». Επιμονή που φιλοδοξούσε να καταξιώσει τον αυθόρμητο και μαζικό χαρακτήρα του νεοϊδρυθέντος τότε πολιτικού φορέα, ο οποίος θα τον διέκρινε από τα γραφειοκρατικά και κλειστοφοβικά γνωρίσματα που χαρακτήριζαν τους λοιπούς κομματικούς σχηματισμούς.
Παράλληλα, η λέξη «αλλαγή» μεσουρανούσε ως ταυτοτικό σημαίνον του ΠΑΣΟΚ κατά την εποχή που εκείνο θριάμβευε εκλογικά αλλά και σε τεράστιο βαθμό ηγεμόνευε επικοινωνιακά. Αξέχαστο παραμένει το σταθερό μότο που συνόδευε επί χρόνια το λογότυπο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία»: «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».
«Αλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», λέει ο θυμόσοφος λαός, εννοώντας πως μια αλλαγή μπορεί να είναι απλώς επιφανειακή. Ταυτόχρονα, αλλαγή (και όχι βέβαια «Επανάστασις») ήταν και το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου – μια αλλαγή μπορεί να είναι και προς το (πολύ) χειρότερο.
Η «Αλλαγή» που ευαγγελιζόταν το ΠΑΣΟΚ, όμως, είχε έναν ιδιάζοντα χαρακτήρα – τόσο πολύ μάλιστα, που τα στελέχη του διατείνονταν ότι αυτή ειδικά η «Αλλαγή» είναι αμετάφραστη στα αγγλικά: «Allagi» τη λέγανε, προφέροντάς την «Αλλαγκάι». Στην ουσία, επρόκειτο για έναν ευφυή τρόπο να απαντιέται χωρίς απολύτως καμία δέσμευση το ερώτημα περί της αληθινής πολιτικής ταυτότητας του «Κινήματος».
Ηταν επαναστατική και ριζοσπαστική Αριστερά; Μεταρρυθμιστική Σοσιαλδημοκρατία; Εκσυγχρονισμένη Ενωση Κέντρου; Σύγχρονη ελληνική εκδοχή του βοναπαρτισμού; Ολα αυτά μαζί ή έστω κάποιος από τους πιθανούς συνδυασμούς τους; Ο όρος «Αλλαγή» τα χωρούσε όλα.
Ας επανέλθουμε στο παρόν. Η άποψή μου είναι ότι το ακραιφνώς νεοφιλελεύθερο Ποτάμι δεν έκανε απλώς κάποια παραχώρηση στο θέμα της ονομασίας αναγνωρίζοντας πως όντως, λόγω ιστορικής παράδοσης αλλά και εκλογικής ισχύος, το ΠΑΣΟΚ δικαιούται να αξιώνει τη συμβολική πρωτοκαθεδρία. Μια χαρά εκφράζεται ιδεολογικο-πολιτικά από τον όρο «αλλαγή» και το Ποτάμι – να μην πω πιο πολύ κιόλας. Και τούτο ισχύει σε τρία τουλάχιστον επίπεδα.
Στο επίπεδο των «δηλώσεων», το Ποτάμι είναι το κόμμα που θέλει να «ξεμπερδεύει με τον παλαιοκομματισμό». Υπό μία έννοια, είναι και το βασικό του «ατού», ακόμη και τώρα, που δημοσκοπικά βαίνει προς την αφάνιση. Οντως τα στελέχη του δεν έχουν βεβαρημένο παρελθόν από αυτή την άποψη, και όντως, σε μια ιδανική για το ίδιο εξέλιξη των πραγμάτων, θα κατόρθωνε να εκφράσει την αγανάκτηση και απογοήτευση του κόσμου για το παλαιό κομματικό σύστημα πείθοντας πως μπορεί να συμβάλει στην «αλλαγή» του.
Στο επίπεδο του προγράμματος, το Ποτάμι αυτοπροβάλλεται ως το κόμμα των «μεταρρυθμίσεων» και του «εκσυγχρονισμού». Και τούτο όχι μόνον ως προς το κομματικό σύστημα, αλλά και ως προς τον δημόσιο τομέα, ως προς τις σχέσεις κράτους-οικονομίας και... δεν συμμαζεύεται.
Σε τούτο το (προγραμματικό) επίπεδο, το Ποτάμι συνταυτίζεται με το ΠΑΣΟΚ και σύσσωμες τις δυνάμεις που συναποτελούν το «Κίνημα Αλλαγής». Οι λέξεις «μεταρρύθμιση» και «εκσυγχρονισμός», βέβαια, καλύπτονται απόλυτα από τον όρο «αλλαγή» – και είναι σχεδόν ισοδύναμες με εκείνον ως προς την αοριστία τους. Σχεδόν – αν κρίνουμε από το συγκεκριμένο περιεχόμενο των μνημονιακών «μεταρρυθμίσεων» στον ελληνικό δημόσιο τομέα και όχι μόνο, γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται: απολύσεις, περιστολή εργασιακών δικαιωμάτων...
Οδηγούμαστε έτσι στο τρίτο –και μάλλον πιο ουσιαστικό– επίπεδο, όπου διαφαίνεται η αγαστή σχέση του (εκ γενετής) νεοφιλελεύθερου Ποταμιού, αλλά και του «εκσυγχρονισμένου», ήτοι νεοφιλελευθεροποιημένου ΠΑΣΟΚ, με τον όρο «αλλαγή».
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η πιο γνήσια ιδεολογία και ταυτόχρονα η εσωτερική λογική του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η «αλλαγή» ίσως είναι η πιο κομβική έννοια που τον σηματοδοτεί.
Η γνωστή ρήση: «Τα πράγματα πρέπει να αλλάζουν ώστε να παραμένουν πάντα τα ίδια», διαπιστώνουμε ότι ταιριάζει τέλεια στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Από την «ευέλικτη απασχόληση» μέχρι την αυταξία της κατανάλωσης και της τεχνολογικής καινοτομίας, διανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν για τις δυνάμεις της «αλλαγής».
* καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
efsyn

Η Μποφίλιου, το facebook και άλλα δαιμόνια


του Γιάννη Φ. Ιωαννίδη*
Μια νεαρή τραγουδίστρια του «έντεχνου» είπε σε μια συνέντευξή της, ανάμεσα σε άλλα περί της τέχνης της, ότι ψηφίζει ΚΚΕ, αν και της αρέσει ο Τρότσκι, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι δικτατορία και τι ωραίο που θα ήταν να γίνει μια παγκόσμια επανάσταση για να πάρει τα βουνά ακολουθώντας έναν ηγέτη, ενώ την πληγώνει που δυσφημείται η Αριστερά, διευκρινίζοντας ότι δεν ψήφισε ποτέ ΣΥΡΙΖΑ.
Κι ενώ σε άλλες εποχές ουδείς θα πολυασχολείτο -εξάλλου οι εφημερίδες έχουν πια ελάχιστους αναγνώστες-, κάποιοι που τη διάβασαν σάλπισαν επίθεση, πολλοί με λέξεις και όρους ιδιαίτερης βιαιότητας, που αν τους πάρουμε τοις μετρητοίς μπορεί ορισμένοι να ξεπερνούν και το όριο ανοχής του ποινικού δικαίου, ενώ εχθροί των επιτιθέμενων βγήκαν στην αντεπίθεση, με λέξεις και όρους ακόμα πιο βάρβαρους. Πού συνέβη αυτός ο πόλεμος; Μα στα κοινωνικά δίκτυα. Και από κει, με το γνωστό σπιράλ, στα δελτία ειδήσεων και στα μέσα ενημέρωσης.
Αναρωτιέμαι, έχει κανένα νόημα να ασχολούμαστε με τις πολιτικές απόψεις της κυρίας Μποφίλιου; Από μια άποψη, ναι – όχι όμως λόγω του υποτιθέμενου ειδικού βάρους της παρέμβασης των καλλιτεχνών στα δημόσια πράγματα. Δυστυχώς -ή μήπως ευτυχώς;-, η περίοδος της κρίσης ανάμεσα στα άλλα απομυθοποίησε και την εικόνα μας για τους ταγούς του ωραίου στη χώρα.
Πόσοι και ποιοι δεν δήλωσαν «αντάρτες» και με την ίδια ευκολία και χαλαρότητα το μετάνιωσαν που η κυβέρνηση δεν ήταν τελικά του βουνού; Δείγμα ελαφρότητας ίσως, στην πραγματικότητα έλλειψη πολιτικής παιδείας, αν όχι και οπορτουνισμός για κάποιους, για να μιλήσουμε με όρους του κόμματος που συμπαθεί η αοιδός.
Με αυτή την έννοια, δεν έχει νόημα να οργίζεται κανείς με τα λεχθέντα. Εγώ, ας πούμε, γνώρισα πατέρα στα εφτά μου χρόνια, γιατί συνελήφθη επί δικτατορίας, όταν ήμουν ενός έτους, και βγήκε από τη φυλακή έξι χρόνια μετά. Μάλιστα, σε όλη την πολιτική του διαδρομή ήταν ευρωπαϊστής, επειδή έτσι θεωρούσε ότι διασφαλίζονται η δημοκρατία στην Ελλάδα και η ειρήνη στην ήπειρό μας. Αν έπαιρνα τοις μετρητοίς κάθε λόγο περί «χούντας», θα ήμουν διαρκώς σε τέτοια αγανάκτηση που θα είχα πάρει τα όπλα.
Αυτό που έχει ίσως ενδιαφέρον να αναδειχθεί είναι η τέλεια σύγχυση στον δημόσιο λόγο. Οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να λένε τα πάντα και το αντίθετό τους μέσα στην ίδια φράση, με τον ίδιο στόμφο και το ίδιο νάζι. Αυτό είναι πράγματι σοβαρό πρόβλημα, αλλά μηδενίζει και τη σημασία των όσων λέγονται. Συνεπώς, «νερό πάνω απ’ το λουστρίνι μου», που έλεγε κι η αδελφή του Καβάφη.
Καλό είναι, ωστόσο, να προβληματιστούμε για τον τρόπο με τον οποίο επιδρά στην πολιτική αγορά η «κουλτούρα» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οπως εύστοχα έχει ειπωθεί, είναι σαν τα νευρικά δάχτυλα στο πληκτρολόγιο να επιδιώκουν την προσβολή και την οξύτητα, με την αίσθηση ότι όσο περισσότερη χολή και απλοϊκότητα έχει το ποστ, όσο πιο διχαστική είναι η θέση, τόσο περισσότερη ψηφιακή δημοφιλία θα φέρει.
Αυτά, βέβαια, δεν είναι στην Ελλάδα πρωτόγνωρα, υπήρχαν και προ του διαδικτύου. Μόνο που τώρα είναι πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο «δημοκρατικά» και πιο αυτοαναφορικά.
I don’t like it.

* Ο Γιάννης Φ. Ιωαννίδης είναι δικηγόρος, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
NEA ΣΕΛΙΔΑ

Γλυφοσάτη: Ανανέωση κερδών και κινδύνων



Η γλυφοσάτη αποτελεί το βαρύ πυροβολικό της Monsanto
του Πέτρου Κοντέ
Τη Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου, η ειδική επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων της Κομισιόν ανανέωσε για πέντε χρόνια την άδεια χρήσης της γλυφοσάτης, κύριου συστατικού του πασίγνωστου φυτοφαρμάκου Roundup της Monsanto, ως δραστικής ουσίας σε φυτοχημικά προϊόντα. Η ανανέωση της άδειας έγινε μετά από ένα διετή σχεδόν διάλογο στα αρμόδια όργανα της ΕΕ, υπό τη σκιά αποκαλύψεων για τις επιπτώσεις της ουσίας στον ανθρώπινο οργανισμό και προσπαθειών συγκάλυψης τους από τη φυτοχημική πολυεθνική.
Η γλυφοσάτη αποτελεί το βαρύ πυροβολικό της Monsanto, καθώς είναι το βασικό συστατικό του πιο κερδοφόρου μη επιλεκτικού ζιζανιοκτόνου της εταιρείας, η οποία έχει αναπτύξει, επίσης, γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, ανθεκτικούς στη δράση του, εξασφαλίζοντας μεγάλα κέρδη τόσο από την πώληση σπόρων όσο και από την πώληση κατάλληλων φυτοφαρμάκων για την καλλιέργειά τους. Η εν λόγω ουσία χρησιμοποιείται ευρέως στη γεωργία, αλλά και για ζιζανιοκτονία σε πάρκα, παιδικές χαρές και δημόσιους χώρους, ενώ η διείσδυσή της σε επεξεργασμένες τροφές και προϊόντα του πρωτογενούς αγροτικού τομέα είναι μεγάλη.
Το 2015 συσσωρευμένα επιστημονικά δεδομένα άρχισαν να τη συνδέουν με την εμφάνιση καρκίνου στον άνθρωπο. Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο (IARC) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αναλύοντας τα επιστημονικά δεδομένα από προσβάσιμες στο κοινό έρευνες, ανεξάρτητες και αξιολογημένες από κριτές αντίστοιχου επιστημονικού αντικειμένου και αξίας, κατέταξε τη γλυφοσάτη στις πιθανές καρκινογόνες ουσίες. Αμέσως μετά η πολιτεία της Καλιφόρνιας απαγόρευσε τη χρήση της εντάσσοντάς την επίσης στον κατάλογο των καρκινογόνων, την ώρα που η εταιρεία αντιμετώπισε σειρά μηνύσεων για τις επιπτώσεις της στον ανθρώπινο οργανισμό.
Επιστημονική χειραγώγηση
Οι αρμόδιες ευρωπαϊκές υπηρεσίες, κατά την αξιολόγηση της ουσίας στη διαδικασία επαναδειοδότησής της, κατέληξαν σε διαφορετικό συμπέρασμα. Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια Τροφίμων το 2015 θεώρησε ότι «είναι απίθανο η γλυφοσάτη να αποτελεί κίνδυνο καρκινογένεσης στους ανθρώπους» και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων το 2017 συμπέρανε ότι η ουσία δεν συνδέεται με περιπτώσεις καρκίνου στον άνθρωπο και ότι δεν θα έπρεπε να ταξινομηθεί ως μεταλλαξογόνο. Οι ευρωπαϊκές αρχές απέφυγαν να δώσουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία των ερευνών στις οποίες βασίστηκαν τα πορίσματά τους, εγείροντας έτσι αμφιβολίες για την επιστημονική εγκυρότητα και αξιοπιστία των αποτελεσμάτων τους. Το ευρωπαϊκό τμήμα της Greenpeace ανακοίνωσε ότι οι ευρωπαϊκοί ελεγκτικοί μηχανισμοί βασίστηκαν στην ερμηνεία που έδωσε η ίδια η κατασκευάστρια εταιρεία σε μη δημοσιευμένα ερευνητικά αποτελέσματα. Παράλληλα, κατήγγειλε ότι ολόκληρα τμήματα της αξιολόγησής τους πάρθηκαν αυτούσια από την αίτηση που κατέθεσε η Monsanto για την εκ νέου αδειοδότησή της γλυφοσάτης, αγνοώντας έτσι σημαντικά επιστημονικά δεδομένα που οδήγησαν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στην ταξινόμηση της ουσίας στις πιθανές καρκινογόνες.
Την ίδια περίοδο, αμερικανικό δικαστήριο έδωσε στη δημοσιότητα ηλεκτρονική αλληλογραφία στελεχών και επιστημονικών συμβούλων της εταιρείας, η οποία υποδείκνυε ότι η Monsanto ήταν ο αφανής συγγραφέας πολλών επιστημονικών εργασιών που υποστήριζαν ότι η χρήση της γλυφοσάτης δεν παρουσίαζε κινδύνους για την υγεία των ανθρώπων, ενισχύοντας τις κατηγορίες για χειραγώγηση των αποτελεσμάτων προς όφελος των κερδών της. Η φυτοχημική εταιρεία μετά την ανακοίνωση της απόφασης κράτησε επιθετική στάση, ανάλογη της επίθεσης που εξαπέλυε εναντίον των επιστημόνων που επέμεναν στην επικινδυνότητα της ουσίας, υποστηρίζοντας ότι «η γλυφοσάτη πληρούσε όλα τα κριτήρια για 15ετή ανανέωση». Παράλληλα, το λόμπι 22 κατασκευαστών γλυφοσάτης στην ΕΕ, Glyphosate Task Force, υπερασπιζόμενο μια διαβλητή και στρεβλή επιστημονική μεθοδολογία που εξασφαλίζει όμως τεράστια κέρδη στην αγροχημική βιομηχανία, εκτιμά ότι η ψηφοφορία «κατηγορηματικά αγνόησε επιστημονικά στοιχεία και υπέκυψε στην πίεση της κοινής γνώμης και των πολιτικών πιέσεων».
Αλλαγή στάσης
Η αρμόδια ευρωπαϊκή επιτροπή αποφάσισε κατά πλειοψηφία, εξασφαλίζοντας τη θετική ψήφο περισσότερων από 16 κρατών μελών, που ταυτόχρονα αντιπροσωπεύουν πάνω από το 65% του πληθυσμού της ΕΕ, παρά τις πιέσεις των περιβαλλοντικών οργανώσεων και σχεδόν 1,5 εκατ. ευρωπαίων που συμμετείχαν μέσω συλλογής υπογραφών στη διαδικασία αδειοδότησης, ζητώντας την απαγόρευση της γλυφοσάτης. Σε αντίστοιχο ψήφισμα είχε καταλήξει και το ευρωκοινοβούλιο τον Οκτώβριο, ζητώντας την ολοκληρωτική απαγόρευση άμεσα της οικιακής και σε βάθος πενταετίας της αγροτικής χρήσης της ουσίας.
Στη συνεδρίαση κατά ψήφισαν 9 χώρες (Ελλάδα, Κύπρος, Μάλτα, Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κροατία και Αυστρία), ενώ η Πορτογαλία απείχε από την ψηφοφορία. Το θετικό αποτέλεσμα έκρινε η ψήφος του γερμανού υπουργού Γεωργίας, Κρίστιαν Σμίτ, μέλους των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, που άλλαξε τη στάση της χώρας του η οποία μέχρι τώρα απείχε από τις σχετικές ψηφοφορίες, παρά την αρνητική στάση της υπουργού Περιβάλλοντος, Μπάρμπαρας Χέντριξ, που προέρχεται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Σύγκρουση συμφερόντων
Η Άνγκελα Μέρκελ, που μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για σχηματισμό κυβέρνησης με Φιλελεύθερους και Πράσινους, συνομιλεί τώρα με τον Μάρτιν Σουλτς για ανανέωση του μεγάλου συνασπισμού, δήλωσε ότι παρά τη συμφωνίας της με τον Σμιτ, αυτός έπραξε χωρίς να λάβει υπόψη τους κανόνες λειτουργίας της κυβέρνησης που θέλουν σε περίπτωση διαφωνίας των δύο εταίρων η χώρα να απέχει από ανάλογες ψηφοφορίες στα όργανα της ΕΕ. Η καγκελάριος φαίνεται να αρκείται στη δημόσια αυτή επίπληξη, χωρίς να επερωτά την απόφαση της επιτροπής που θα επισημοποιηθεί από την Κομισιόν στις 12 Δεκέμβριου. Άλλωστε, η συνέχιση της κυκλοφορίας του Roundup ευνοεί και τη γερμανικών συμφερόντων Μπάγιερν, που αυτή την περίοδο προχωρά στην εξαγορά της Monsanto έναντι 66 δισ. δολαρίων.
Ο γάλλος πρόεδρος από την άλλη, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δήλωσε ότι η Γαλλία θα απαγορεύσει το Roundup και τη γλυφοσάτη το αργότερο σε τρία χρόνια ή και νωρίτερα αν έχει βρεθεί εναλλακτική λύση. Η λέξη κλειδί εδώ είναι η «εναλλακτική», καθώς από το 2015, γαλλικές, ιταλικές και βελγικές εταιρείες εργάζονται στη δημιουργία ενός φυτοφαρμάκου που με βάση το πελαργονικό οξύ, ουσία που απαντάται φυσικά σε φυτά, στοχεύουν να εκθρονίσουν από την ευρωπαϊκή αγορά τον αμερικανικό αγροχημικό γίγαντα, πλήττοντας έτσι και γερμανικά συμφέροντα. Η ουσία αυτή, που χρησιμοποιείται και στο Roundup μαζί με τη γλυφοσάτη, παρουσιάζεται ως λιγότερο τοξική, γεγονός που επιτρέπει στις εταιρίες που την εμπορεύονται (παράγεται στη Γαλλία και διανέμεται εμπορικά από την ιταλική Novamont) να την παρουσιάζουν σαν τη «φυσική» εναλλακτική, μέχρι, ενδεχομένως, αποδείξεως του εναντίου.
ΕΠΟΧΗ

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Κυνήγι μαγισσών και εισαγγελείς στη Θράκη


Η υπόθεση με το έγγραφο της Ασφάλειας Κομοτηνής προς το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο για τη χρήση του όρου «τουρκική μειονότητα» από Καθηγητές του Δημοκριτείου, αρχικά φάνηκε σαν επιχείρηση ποινικοποίησης της ακαδημαϊκής άποψης αλλά ακόμη και αφού διαψεύστηκε, προκαλεί προβληματισμό.
Η Αστυνομία κλήθηκε να διεκπεραιώσει μια δικογραφία που διαβιβάστηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ροδόπης​​ ​ενώ ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ αν η ατυχής διατύπωση βαρύνει τους αστυνομικούς ή αντιγράφτηκε από την παραγγελία της Εισαγγελίας αλλά προκάλεσε ήδη εσωτερικά προβλήματα στην ΕΛΑΣ.  
Το έγγραφο ανακλήθηκε​​ ​αλλά  η προκαταρκτική εξέταση συνεχίζεται και βασίζεται σε μήνυση της Χρυσής Αυγής εναντίον του μειονοτικού κόμματος DEB ενώ η αναζήτηση των ακαδημαϊκών έχει σαν αντικείμενο την τεκμηρίωση ή μη ότι η χρήση του όρου «τουρκική μειονότητα» μπορεί να είναι ποινικά κολάσιμη. Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Θράκης αναφέρουν ότι δεν είναι η πρώτη περίπτωση και ότι συνάδελφός τους έχει αρνηθεί πρόσφατα να παραστεί σε ανάλογη δίκη.
Είναι γεγονός ότι είμαστε σε περίοδο που δρομολογούνται πολύ σοβαρές μεταρρυθμίσεις στα μειονοτικά θέματα. Τόσο οι νεοναζί και άλλοι εθνικιστές που συντηρούν την ένταση αλλά και θεσμικές οντότητες, επιχειρούν να αναστρέψουν  το κλίμα με ανακοινώσεις και μηνύσεις. Διώξεις έχουν ασκηθεί και σε άλλες περιπτώσεις, σε βάρος όσων κινούνται αντίθετα ή έχουν επιτύχει βήματα στην επίλυση προβλημάτων, όπως στην εκπαίδευση. Μοιάζουν με φρονηματικές διώξεις για παραδειγματισμό όσων σχεδιάζουν μεταρρυθμίσεις.
Η νέα υπόθεση προκαλεί μεγάλο προβληματισμό: Οι εισαγγελικές αρχές έχουν εμπλακεί σε ευαίσθητα θέματα της συμβίωσης στη Θράκη και αποδεικνύεται ότι μελετούν την άσκηση δίωξης σε βάρος ενός μειονοτικού κόμματος, ποινικοποιώντας την πολιτική στάση μιας ομάδας Ελλήνων πολιτών, μετά από μήνυση της Χρυσής Αυγής! 
Τελικά, η δικαιοσύνη κρατά το κύρος της στα χέρια της…
tvxs

Ενας πλανητάρχης που τρομάζει τον πλανήτη



Ενώ τα 14 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συμφώνησαν πως η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ κάθε άλλο παρά ευνοεί την προοπτική ειρήνευσης στην περιοχή, η εκπρόσωπος των ΗΠΑ επέμεινε στον ισχυρισμό πως «οι αμερικανικές ενέργειες αποσκοπούν στην προώθηση του στόχου της ειρήνευσης».
Του Παντελή Μπουκάλα
Αυτό είχε εντολή να πει, αυτό είπε. Ελάχιστες φορές, πάντως, πρέπει να έχει βρεθεί στη θέση της άλλος Αμερικανός πολιτικός· τόσο απομονωμένος, δίχως την υποστήριξη –ή έστω τη σιωπή– ακόμη και των σταθερότερων συμμάχων των ΗΠΑ, της Βρετανίας για παράδειγμα.
Ο διχασμός αυτός, ή μάλλον η αιφνιδίως απέραντη αμερικανική μοναξιά, δεν είναι «αποτέλεσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», όπως θα διατείνονταν όσοι αποστήθισαν τρία-τέσσερα κλισέ για να «ερμηνεύουν» άκοπα τα πάντα, ακόμα και τα πιο αντιφατικά, απλουστεύοντας έτσι υπέρμετρα μεν την πραγματικότητα, βολικότατα δε τη ζωή τους. Η προεδρία Τραμπ, πριν καν ολοκληρωθεί το πρώτο έτος της, πρόλαβε «να ξανακάνει μεγάλη», μεγαλύτερη παρά ποτέ, την απομόνωση των ΗΠΑ, με τις αποφάσεις της περί αποσύρσεως από συμφωνίες οικουμενικού χαρακτήρα, από τη Συνθήκη του Παρισιού για το Κλίμα συγκεκριμένα και από το Παγκόσμιο Σύμφωνο του ΟΗΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και του προσφυγικού.
Πρόλαβε, επίσης, να φοβίσει όσους είναι πεπεισμένοι ότι η διεθνής πολιτική είναι απείρως συνθετότερη από τη σύνταξη ενός τουίτερ, σε όποιο στρατόπεδο κι αν βρίσκονται στον μοιρασμένο κόσμο μας. Και ότι δεν προάγει, βεβαίως, την ειρήνευση μια απόφαση που ανατρέπει άρδην όσα μικρά έχουν κατακτηθεί με μόχθο και αίμα. Και η οποία δίνει επιχειρήματα όχι μόνο στους Παλαιστινίους, που διαπιστώνουν ότι ο «ουδέτερος μεσολαβητής» μεροληπτεί αφόρητα εις βάρος τους, αλλά και σε όσους υποκρίνονται ιδιοτελώς τους σθεναρούς προστάτες τους: από την ερντογανική Τουρκία και το Ιράν έως τις ποικιλώνυμες φονταμενταλιστικές ή και τζιχαντιστικές οργανώσεις, για τις οποίες το Παλαιστινιακό είναι απλώς πρόσχημα.
Δεν είναι απίθανο τα διάφορα -gate που ήδη απειλούν τον Ντόναλντ Τραμπ, με κυριότερο μέχρι στιγμής το Russiangate, να ανοίξουν διάπλατα την πόρτα της εξόδου του αρκετά πριν τελειώσει τη θητεία του. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, η Ιστορία θα το ξεπεράσει ταχύτατα. Το πρόβλημα είναι πόσο θα φλέγεται ο πλανήτης, πολεμικά και κλιματικά, όταν θα αποσύρεται η ηγεμονική μετριότητα που ρυθμίζει τώρα τη μοίρα του.

Ρωτήστε κύριε Υπουργέ να μάθετε ποια είναι η κατάσταση στα FM στην περιφέρεια...



Καταθέτω σκέψεις και κάποιες προτάσεις, σχετικά με την Τοπική Ραδιοφωνία  με αφορμή το Σχέδιο που δίνεται στη δημοσιότητα προς διαβούλευση, πρωτίστως όμως καταθέτω την αγωνία, ίσως και το θυμό μου, γιατί όντας πάνω από 25 χρόνια στο χώρο εξεπλάγην πολύ αρνητικά μόλις το διάβασα… 
Του Γιώργου Ράδου
ΚΥΜΑ FM
Κέρκυρα
Είμαι σίγουρος, κύριε Υπουργέ, ότι δεν μπορεί να γίνει καμία διαβούλευση επί του σχεδίου, που παρουσιάζετε, καθώς, είναι φανερό, ότι με αυτό καταργείται η Τοπική Ραδιοφωνία και παραδίδονται οι συχνότητες , σε δεκαοκτώ μιντιακούς ιμπεριαλιστές των Αθηνών. Σε αυτούς τους …γνωστούς υπηρέτες, της «αντικειμενικότητας της πολυφωνίας και του πολιτισμού», που θέλουν από χρόνια να καλύψουν όλη την Ελλάδα.
ΟΧΙ κύριε Υπουργέ, μην το κάνετε αυτό.
Έχετε ηθική υποχρέωση απέναντι σε όλους εμάς, που περιμένουμε 25 ολόκληρα χρόνια να κάνει η Πολιτεία, το αυτονόητο… Να εφαρμόσει τους Νόμους. Αυτούς, που ρητά όριζαν ότι σε τρεις μήνες θα κριθούν οι αιτήσεις μας από το ΕΣΡ. Ωστόσο, πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια και ακόμη λειτουργούμε νομίμως, αλλά χωρίς άδεια. Το μόνο που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια οι προκάτοχοί σας, ήταν να νομιμοποιούν τις παρανομίες των ιδιοκτητών της Αθήνας. Εμείς, της περιφέρειας, έπρεπε να συμμορφωνόμαστε, διαρκώς, με αυτά που όριζε ο νόμος, ενώ εκεί, μοιράζονταν εκατομμύρια σε μεγαλοεκδότες και εφοπλιστές «εραστές του Ραδιοφώνου». Σε αυτούς που έπαιζαν τα σποτάκια του ΚΕΛΠΝΟ έναντι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, την ίδια στιγμή που εμείς τα παίζαμε δωρεάν. Ντροπή;
Υπάρχουν, κε Υπουργέ, πολλά βήματα να κάνετε, πριν από αυτά που τώρα βαδίζετε.. . Ρωτήστε κατ αρχάς να μάθετε ποια είναι η κατάσταση στα FM στην περιφέρεια. Ρωτήστε να μάθετε για την οικονομική τους κατάσταση και τα προβλήματα που δημιουργεί η γραφειοκρατία. Οριοθετήστε και αδειοδοτήστε τα κέντρα εκπομπής, συνολικά, και όχι να χρειάζεται η κάθε κεραία μελέτες και εγκρίσεις ξεχωριστά, τη στιγμή που βρίσκεται ανάμεσα σε άλλες είκοσι. Ποιος επιστήμονας σύμβουλος τα εισηγείται, άραγε, αυτά και για ποιο λόγο;
Επικαιροποιήστε τον αναλογικό χάρτη συχνοτήτων που έχετε, και προχωρήστε άμεσα στην προκήρυξη και την αδειοδότηση των Σταθμών. Διαχωρίστε τους Σταθμούς της Αθήνας από αυτούς της περιφέρειας όσον αφορά τις προϋποθέσεις. Οι Σταθμοί που θα πάρουν άδεια..εάν και εφόσον δημιουργηθούν οι συνθήκες, θα περάσουν σταδιακά και σε ψηφιακή μετάδοση, έτσι όπως προβλέπει το άρθρο 16 του παρόντος σχεδίου. Διατηρείστε το κριτήριο παλαιότητας –μην καταργείτε τους «εραστές» του ραδιοφώνου, υπέρ όσων έχουν χρήματα, εσείς μια Κυβέρνηση της Αριστεράς- αλλά και το κριτήριο προγραμματικής πληρότητας. Ζητήστε συγνώμη –για όσο σας αναλογεί- για το 30% της κρατικής διαφήμισης που ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ ΠΟΤΕ- στην περιφέρεια, όπως όριζε ο Νόμος και αποκαταστήστε αυτή την παρανομία. Χορηγείστε το δικαίωμα λήψης άδειας ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας ραδιοφωνικών σταθμών σε ατομικές επιχειρήσεις. Δεν υπάρχουν μόνο όμιλοι εταιρειών και κοινοπραξίες σε αυτή τη χώρα.
Δώστε τη δυνατότητα, προβλέψτε, τη συνδιαχείρηση συχνοτήτων από μη κερδοσκοπικούς και εκπαιδευτικούς φορείς, συλλογικότητες και τοπικές οργανώσεις. Το πρόβλεψαν στο παρελθόν συνάδελφοί σας με διαφορετική κοσμοθεωρία από τη δική σας… Δώστε χώρο στο συλλογικότητα και τη φαντασία.
Συνομιλήστε χωρίς συμβούλους (;) με τις Ενώσεις Ιδιοκτητών και τις τοπικές επιτροπές. Θα μάθετε την πραγματικότητα και την αλήθεια. Η Τοπική Ραδιοφωνία, προφανώς και δεν είναι ό,τι καλύτερο, το αναγνωρίζουμε… Έχει συσσωρευμένα προβλήματα και αδυναμίες... κυρίως οικονομικές, χρειάζεται όρια και κανόνες, τα οποία είναι στο χέρι σας να μπουν. Μην την ξεπουλάτε, όμως, στους διαπλεκόμενους, που εσείς ο ίδιος επικρίνετε από το βήμα της Βουλής. Μη στερείτε το όνειρο, τη φαντασία και τη δυνατότητα ενός απλού ανθρώπου, ενός φοιτητή, ενός μαθητή, από ακροατής να γίνει δημιουργός. Μη στερείτε τη δυνατότητα ενός σχολείου, ενός Πανεπιστημίου, μιας ομάδας ανθρώπων του πολιτισμού, ενός χωριού, να έχει βήμα και φωνή σε μια τοπική συχνότητα. Γιατί με το δικό σας σχέδιο δε θα έχει κ Υπουργέ … Και αυτό δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε νόμιμο, ούτε αριστερό… Αυτά για την διαβούλευση..και σας βεβαιώνω.. «από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα»
e-tetradio

Ευρωπαϊκή αποκτήνωση



του Δημήτρη Σταράκη
«Εγώ πάντα προσπαθώ να πείσω τους ηγέτες να διαπραγματεύονται με αριθμούς, νόμους και εγγυήσεις, και όχι με συναισθήματα».
Ντόναλντ Τουσκ. Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο άνθρωπος που ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση εγκλωβισμού εξαθλιωμένων ανθρώπων σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, αφαιρώντας το μέτρο της ποσόστωσης στην κατανομή ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν και όχι να πεθάνουν. Εδώ δε μιλάμε για ψυχρά νούμερα, μα για πρόσφυγες, οι οποίοι χτυπήθηκαν από την απειλή αφανισμού της ζωής τους και «τολμούν» να προσπαθούν να επιβιώσουν. Μα ο Ντόναλντ Τουσκ, ένα καθαρό παράδειγμα ορθολογικού τρόμου, δε συγκινείται απ’ αυτά τα πράγματα. Η Αγία Τριάδα του δόγματος του είναι μία, ομοούσιος και αδιαίρετη: Αριθμοί, Νόμοι και Ευγγυήσεις. Τα συναισθήματα, όπως η συμπόνοια για τον τσακισμένο και βοήθεια προς αυτόν μέχρι να ορθοποδήσει και πάλι, είναι μάλλον του… Σατανά.
Μπορεί το κατάπτυστο σχέδιο Τουσκ για το προσφυγικό να έχει προκαλέσει αντιδράσεις, αλλά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν τολμούν καν να θέσουν αίτημα αποχώρησης του από την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Αλλά γιατί να συγκινηθούν; Για τον Τουσκ, ο πρόσφυγας, ο φτωχός, ο τσακισμένος από την εφιαλτική λιτότητα είναι ένας πολίτης που έχει υποστεί τον λεγόμενο «αστικό θάνατο»: Δε χρειάζεται να φροντίζουμε έτσι ώστε να βγάζει τα προς το ζην. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μη δίνουμε δεκάρα γι’ αυτόν και να τον ωθήσουμε στην πολιτική αφωνία. Όποιος δε μπορεί να επιβιώσει από μόνος του, πρέπει να οδηγηθεί στη λεγόμενη «απογυμνωμένη ζωή». Μια ζωή μηχανιστικής αναπνοής και πορείας, μέχρι να τη διακόψει ο θάνατος.
Η απέχθεια του Τουσκ για τους τσακισμένους πρόσφυγες είναι η ίδια με την απέχθεια του για τους τσακισμένους Έλληνες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη θέση του σε μία από τις συνόδους κορυφής το 2015, όταν είπε στον Αλέξη Τσίπρα ότι «το παιχνίδι έχει τελειώσει» . Η αντίληψη του Τουσκ είναι η τυπική, παραδοσιακή συντηρητική άποψη που θέλει αυτούς που μειονεκτούν να «φταίνε» για τη μειονεξία τους. Ο Τουσκ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενσαρκώνει τον καθαρό, κρυστάλλινο νεοφιλελευθερισμό: Τα πάντα υπολογίζονται με βάση τη λογική κέρδος/ζημιά και την ελαχιστοποίηση των κινδύνων για την ελάττωση των κερδών των ισχυρών. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για πολιτικές προστασίας των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, ούτε περιθώριο επενδύσεων με στόχο τη μέγιστη δυνατή ευημερία των πολλών.
Ο πολιτικός κόσμος του Τουσκ είναι ένας κόσμος αποκλεισμών. Αυτή η τάση έχει ισχύ και πέραση στη σημερινή Ευρώπη, με αποτέλεσμα να πυροβολεί στα πόδια το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άκριτοι υπερασπιστές της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης τονίζουν ότι το να κριτικάρει κανείς την Ένωση αποτελεί λαϊκισμό. Μα, οι μισανθρωπικές πολιτικές κινήσεις ανθρώπων όπως ο Ντόναλντ Τουσκ θυμίζουν τους ήρωες του θεατρικού έργου «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν Πολ Σαρτρ: Εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι οι αντίθετοι άλλοι, αλλά ο ίδιος ο εαυτός της με την πολιτική τάση αποκτήνωσης που έχει επιλέξει να στηρίζει κυνικά.
altsantiri