Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018

«Μαύρος ήλιος», «μαύρες» εξέδρες


Θρυαλλίδα της διείσδυσης των νεοναζί και της ακροδεξιάς στα ελληνικά γήπεδα ήταν το ματς της Εθνικής Ελλάδος με την Εσθονία το βράδυ της Κυριακής με αποκορύφωμα την εμφάνιση ναζιστικών συμβόλων στην κερκίδα του ΟΑΚΑ.
Οπαδοί, έχοντας φροντίσει να βρίσκονται διαρκώς στο πεδίο της τηλεοπτικής κάλυψης, εμφανίστηκαν στην κερκίδα με το "μαύρο ήλιο" των SS, ενώ οι ίδιοι, χαιρέτισαν ναζιστικά, έκαψαν μια τουρκική σημαία και, γενικότερα, επιδόθηκαν μια εθνικιστική φιέστα.  Μόλις τρεις μέρες νωρίτερα είχαν προβεί σε αντίστοιχες ακρότητες ενώ είχαν αναρτήσει εμβλήματα της ακροδεξιάς αλυτρωτικής και τρομοκρατικής  οργάνωσης ΜΑΒΗ, που είχε δράσει τη δεκαετία του '90 και πρόσφατα ήρθε ξανά στο προσκήνιο μέσα από τις αναρτήσεις του Κ. Κατσίφα.
Πυρήνες της ακροδεξιάς και της Χρυσής Αυγής είναι γνωστό ότι έχουν συνδεθεί με οπαδικές φράξιες, όμως οι αγώνες Εθνικής Ομάδας ήταν ανέκαθεν πεδίο δράσης τους και συχνά την τελευταία δεκαετία υπήρξαν πανό, συνθήματα και αγριότητες με φασιστικά, ξενοφοβικά και ρατσιστικά κίνητρα, ακόμη και "πογκρόμ" είχε επιχειρηθεί με αφορμή αγώνα της Εθνικής εναντίον των Αλβανών, που είναι ο συνήθης στόχος τους. Χυδαία ακροδεξιά συνθήματα σε βάρος των νεκρών της Σρεμπρένιτσα είχαν καταγραφεί πριν 1,5 χρόνο στους αγώνες με τη Βοσνία.
Είναι προφανές ότι οι ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες βρίσκουν ευκολότερο πεδίο στους αγώνες της Εθνικής Ομάδας, εργαλειοποιώντας το εθνικό σύμβολο και τη μάζα των οπαδών. Είναι όμως επίσης ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει ελαφρυντικό για την ανοχή που είναι πλέον συστηματική. UEFA, FIFA και πρωτίστως η ΕΠΟ σφυρίζουν αδιάφορα.
Απέναντι σε ένα άκρως επικίνδυνο φαινόμενο χρειάζονται άμεσα μέτρα, καθώς οι επικοινωνιακές εκστρατείες εναντίον του ρατσισμού και των διακρίσεων, που μοιάζουν περισσότερο με κινήσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, δεν αρκούν. Και αφού οι φορείς του ποδοσφαίρου είναι ανίκανοι να προστατέψουν το αθλητικό θέαμα, ίσως είναι η ώρα και οι διεθνείς παίκτες να αναλάβουν δράση για να μπει ένα τέλος στην αποκρουστική και ανησυχητική εμφάνιση των νεοναζί στις κερκίδες.  
tvxs

Γιατί συνασπίζονται Σημίτης, Μητσοτάκης, Σαμαράς και Φώφη



Περίεργες πολιτικές συμπεριφορές επωνύμων, αντιδράσεις και συναντήσεις μεταξύ τους που δεν έχουν λογική, ή δεν είναι ό,τι δείχνουν και προσφυγή σε ταυτόσημη αντικυβερνητική ρητορεία από υποτιθέμενα διαφορετικά κόμματα, παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα.
του Γιώργου Λακόπουλου
Από μακριά φαίνεται ότι πρόκειται για συνασπισμό πολιτικών παραγόντων των δυο κομμάτων που κυβέρνησαν διαδοχικά, αλλά και μαζί στο παρελθόν και άφησαν πίσω τους υποθέσεις που φτάνουν σήμερα στη Δικαιοσύνη. Κοινή επιδίωξή τους είναι να μην προχωρήσουν οι  έρευνες. Και κοινός πόθος να βρεθούν σκάνδαλα της σημερινής κυβέρνησης προς συμψηφισμό. Ας το κάνουμε πιο καθαρό:

Το άσυλο Σημίτη

Η επικεφαλής του Κινάλ Φώφη Γεννηματά συνάντησε τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη -για την ακρίβεια αυτός πήγε στο  γραφείο της- μετά τις αποκαλύψεις ότι η αρμόδια δικαστική αρχή άνοιξε τους λογαριασμούς του στην Ελλάδα. Στα πλαίσια της έρευνας που ήταν υποχρεωμένη να κάνει μετά από επώνυμη καταγγελία αλλοδαπού  -του οποίου η εταιρία είχε εμπλοκή  σε άλλη υπόθεση με χρηματισμό.
Η Γεννηματά και το κόμμα της λένε κάτι ακαταλαβίστικα και ανιστόρητα για το «βρόμικο 89» και για κάποια «δίωξη» που κανείς δεν γνωρίζει εναντίον του πρωθυπουργού της ΟΝΕ. Αλλά ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος της συνάντησης και τι ακριβώς συζήτησαν μεταξύ τους κανείς δεν έμαθε.
Πάντως θα ήταν αστείο να γίνει δεκτό ότι επρόκειτο για συμβολική  συνάντηση προς … υπεράσπιση του Σημίτη. Πρώτο, γιατί ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από υπερασπιστές γιατί δεν κατηγορείται για κάτι. Πολιτικό παιχνίδι γίνεται. Και, δεύτερο, αν έχει αφήσει την υπεράσπισή του στη Γεννηματά, σώθηκε.
Επίσης ο πρώην Πρωθυπουργός είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον επίσης πρώην Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, ο οποίος πάνω κάτω είπε τα ίδια με τη Φώφη: ότι στο πρόσωπο του Σημίτη, επαναλαμβάνεται το 1989 και διώξεις σαν αυτές του σκανδάλου Κοσκωτά κατά του Ανδρέα Παπανδρέου.
Άλλο μυστήριο: ο ίδιος ξέρει καλά τι ήταν το σκάνδαλο Κοσκωτά και ποια ήταν η θέση του Κ. Σημίτη για τον πατέρα του τότε. Τι στην ευχή, μεταξύ τους κοροϊδεύονται; Εκτός αν δεν ήταν αυτό ακριβώς το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος.
Στον κύκλο των συνηγόρων του Κ. Σημίτη πήγε να προστεθεί και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος απλώς είδε φως και μπήκε. Καθώς δεν τον παίζουν για ιδιαίτερες συναντήσεις είπε στη Βουλή ότι γίνεται προσπάθεια να σπιλωθεί το εμβληματικό πρόσωπο του ευρωπαϊκού κεκτημένου της χώρας. Επειδή μια ανεξάρτητη Αρχή διενεργεί μια έρευνα. Τι  άλλο θα ακούσουμε…
Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι από τότε που προέκυψε αυτή η υπόθεση η Γεννηματά εκτρέπεται ακόμη περισσότερο σε υβρεολόγιο κατά του Τσίπρα, στον οποίο καταλογίζει ανύπαρκτα σκάνδαλα και μπερδεύει τη δίωξη κατά Σημίτη με τους κουκουλοφόρους μάρτυρες και την αυτοκάθαρση του ΠΑΣΟΚ. Υπονοώντας προφανώς με το τελευταίο τις τρεις απομακρύνσεις που έκανε ο Γ. Παπανδρέου: Άκης, Παπαντωνίου και… Σημίτης. Αυτούς έθεσε εκτός ΠΑΣΟΚ μεταξύ 2005 και 2008.

Ήσυχοι και ανήσυχοι της Novartis

Με συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς -στον οποίο αποδίδεται ότι μετά το Μακεδονικό επέβαλε στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη θέση του για το Εκκλησιαστικό- επιστρέφει στην αρχική αντίδρασή του για την αναφερόμενη εμπλοκή του στο σκάνδαλο Novartis. Απειλεί πάλι ότι θα καθίσει στο σκαμνί τον Τσίπρα και δυο- τρεις υπουργούς του.
Προφανώς μαζί με τους εισαγγελείς διαφθοράς, τους οποίους έχει καταμηνύσει ως μέλη της ιδίας συμμορίας που συστήθηκε ειδικά για να τον πλήξει μετά τον τρόμο που προκάλεσαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα… συλλαλητήρια για το Μακεδονικό.
Είναι επίσης αξιοπρόσεκτο ότι γι’ αυτή την υπόθεση από τους δέκα εμπλεκόμενους μόνο ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης και ο Λοβέρδος δείχνουν ανήσυχοι και επανέρχονται διαρκώς και ποικιλοτρόπως. Οι υπόλοιποι απλώς περιμένουν ήσυχα το τέλος της προανακριτικής διαδικασίας, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αν χρειαστεί . Όπως οφείλει να κάνει όποιος σέβεται τη Δικαιοσύνη…
Ωστόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσες φορές έχει την ευκαιρία, επιμένει στη θεωρία της δίωξης. Ήτοι μετατρέπει τη ΝΔ σε συνήγορο υπέρ των στελεχών του κόμματός του εμπλέκονται, σε ένα θέμα ηθικής τάξης που είναι απολύτως προσωπική υπόθεση.
Επιπροσθέτως επιχειρεί και ο ίδιος συμψηφισμούς και το κόμμα του αναφέρεται σε κυβερνητικά σκάνδαλα που δεν υπάρχουν, σε σκάνδαλα… υπό προετοιμασία, ακόμη και σε υποθέσεις που αν έχουν κάτι επιλήψιμο αυτό προέκυψε επί ΝΔ- όπως π.χ. στην  περίπτωση της ΔΕΠΑ.

Πώς θα φύγουν οι σκιές;

Σ’ αυτό το σημείο να κάνουμε ταμείο. Τρεις πρώην πρωθυπουργοί και δυο σημερινοί αρχηγοί κομμάτων έχουν νευρική συμπεριφορά για δυο υποθέσεις που αφορούν υπόνοιες χρηματισμών, αλλά βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της προανάκρισης.
Υπάρχουν δηλαδή κάποιες ενδείξεις για σκανδαλώδη διαχείριση -πληροφορίες στα ΜΜΕ, καταγγελίες και μαρτυρικές καταθέσεις- που απλώς εξετάζονται από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές. Με απολύτως θεμιτές και νόμιμες διαδικασίες και μέχρι στιγμής δεν ενοχοποιούν κανέναν, αφού δεν γνωρίζουμε τι έχουν βρει…
Τι είναι αυτό που κάνει τους υψηλόβαθμους παράγοντες της ΝΔ και του πρώην ΠΑΣΟΚ να αντιδρούν τόσο έντονα; Σε τι βασίζουν τον ισχυρισμό τους και ποια στοιχεία διαθέτουν ότι πρόκειται για πολιτικές διώξεις, κατ’ εντολή μάλιστα του ιδίου του Πρωθυπουργού και συμμετοχή υπουργών; Και εν πάση περιπτώσει τι ακριβώς συνιστούν γι’ αυτές τις υποθέσεις;
Ας πάρουμε τη Novartis. Τι έπρεπε να κάνουν οι εισαγγελείς με τους μάρτυρες που ανέφεραν όσα ανέφεραν; Να τους ασκήσουν δίωξη για… συκοφάντηση προσώπων υπεράνω πάσης υποψίας; Ή να αναζητήσουν την αλήθεια;
Στην περίπτωση του Σημίτη και των υπουργών του -όπου υπάρχουν κακά προηγούμενα- πώς έπρεπε να χειριστεί τις αναφορές η αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή; Να πει: είναι δυνατόν να κάνουμε έρευνα για τον πρωθυπουργό της ΟΝΕ και να κλείσει την υπόθεση;
Και στις δυο περιπτώσεις δεν θα ήταν σε βάρος των αναφερομένων προσώπων αν δεν ακολουθούσε καμία έρευνα; Δεν θα τους έμεναν σκιές; Δεν θα έμεναν σε κάποια γραφεία φάκελοι με αναφορές και μαρτυρίες εναντίον τους; Δεν θα ήταν αυτό σε βάρος και της Δικαιοσύνης;

Το τέλος του ακαταδίωκτου

Αν αγνοήσουμε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δεχθούμε το άλλο σενάριο. Ότι μια μέρα ο Τσίπρας κάλεσε στο γραφείο του την εισαγγελέα Τουλουπάκη, τους υπουργούς  Παπαγγελόπουλο και Πολάκη- και ποιος ξέρει ποιον άλλον -και τους υποχρέωσε να σκαρφιστούν διώξεις εναντίον του Σαμαρά, του Άδωνι, του Σημίτη, του Στουρνάρα και των υπολοίπων. Και αυτοί αμ’ έπος αμ’ έργον; Έτσι έγινε;
Αν μιλήσουμε για τα  κόμματα που έπαιρναν δάνεια χωρίς εγγυήσεις, πέρα από την κρατική χρηματοδότηση και κανείς δεν ξέρει πως τα χρησιμοποιούσαν. Όπως και τις βαλίτσες που έπαιρναν βαλίτσες από επιχειρηματίες; Ή δεν έπαιρναν; Κι αυτά πρέπει να ξεχαστούν και να μην γίνει καμία έρευνα; Δεν ήταν ο Βενιζέλος αυτός που φώναξε στο ΠΑΣΟΚ πέντε ελεγκτικές εταιρίες για να ερευνήσουν πώς ξόδευε το κομματικό χρήμα ο προκάτοχός του; Κι αυτόν ο Τσίπρας τον έβαλε;
Να σοβαρευτούμε: Βρίσκεται πράγματι σε εξέλιξη μια ανωμαλία, αλλά αυτή δεν είναι η αυτονόητη και απολύτως νόμιμη διερεύνηση καταγγελιών και ενδείξεων για σκάνδαλα του παρελθόντος από την Πολιτεία, με πλήρη διασφάλιση του τεκμηρίου αθωότητας. Είναι η συντονισμένη προσπάθεια να σταματήσει αυτή η διερεύνηση. Να τεθούν ορισμένα πρόσωπα υπεράνω του νόμου. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει η συνδυασμένη λειτουργία Σημίτη, Σαμαρά, Φώφης και Μητσοτάκη.
Δεν πρόκειται μόνο για τον κύκλο των  περίπου 15 πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για τους οποίους διενεργείται έρευνα- χωρίς κανείς απολύτως αυτή τη στιγμή να προεξοφλεί την ενοχή τους.  Υπάρχουν και άλλοι σε ομόκεντρους κύκλους, στους οποίους υπάρχουν πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι. Όσοι επωφελήθηκαν από το δημόσιο χρήμα και τώρα τρέμουν στην ιδέα ότι θα υπάρξει έρευνα και συνασπίζονται για να την αποκλείσουν.
Έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπίζονται τον εαυτό τους ειδικά όσοι είναι πραγματικά αθώοι και ενεπλάκησαν για κάποιο λόγο.  Πολιτικοί είναι άλλωστε και ο θόρυβος τους βλάπτει. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Τα πάντα πρέπει να ερευνώνται για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.
Η καθαρτήρια διαδικασία που άρχισε με οικονομικούς παράγοντες που βρέθηκαν στη φυλακή, συνεχίσθηκε με εκδότες που κατέρρευσαν και έγινε πιο διακριτή με την -εύλογη νομικά- προφυλάκιση του Παπαντωνίου, δείχνει ότι η εποχή του ακαταδίωκτου τέλειωσε…
Αυτό είναι κέρδος για τη Δημοκρατία και για την πολιτική. Μακάρι όλοι οι ερευνώμενοι να αποδειχθούν αθώοι του χρήματος. Αλλά οι συμμαχίες με επιδίωξη τις συγκαλύψεις μάλλον δεν έχουν τύχη πλέον…

Να δούμε και τις τοξικολογικές των αρχών και των μέσων τους

Αφού δεν ήταν κλέφτης, αφού δεν ήταν μαχαιροβγάλτης, αφού δεν ήταν ένα τρελαμένο πρεζάκι, εσείς ποιον τελικά σκοτώσατε;
του Πέτρου Κατσάκου
Αφού δεν ήταν κλέφτης, αφού δεν ήταν μαχαιροβγάλτης, αφού δεν ήταν ένα τρελαμένο πρεζάκι, εσείς ποιον τελικά σκοτώσατε; Αφού δεν ήταν αυτά τα μύρια όσα που του φορτώσατε και του καταμαρτυρήσατε, ποιον τελικά αφήσατε νεκρό στο πεζοδρόμιο;
Τίνος τη μνήμη βεβηλώσατε στα βραδινά δελτία σας και τίνος τη δολοφονία ξεπλύνατε στα πρωτοσέλιδα των νοικοκυραίων; Τελικά ποιον δολοφονούσατε επί ημέρες με τους τίτλους, τις διαρροές και τις πληροφορίες σας; Έναν κλέφτη που τελικά δεν πήγε να κλέψει τίποτα; Έναν μαχαιροβγάλτη που τελικά δεν κρατούσε μαχαίρι; Ή έναν επικίνδυνο ναρκομανή με τελικά καθαρές τις τοξικολογικές του εξετάσεις; Ποιον δολοφονήσατε μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης και τίνος τις ευθύνες τρέξατε να κουκουλώσετε; Ποιος ήταν και τι ήταν τελικά αυτός ο Ζακ που τόσο αβασάνιστα καταδικάσατε;
Διαβάζουμε στην τοξικολογική εξέταση ότι στον οργανισμό του Ζακ Κωστόπουλου δεν ανιχνεύτηκε καμία ναρκωτική ουσία. Η εξέταση είναι θετική μόνο στην κατηγορία των οργανικών φαρμάκων, όπου σύμφωνα με πληροφορίες ανιχνεύτηκε ουσία που εμπεριέχεται στα κοινά αναλγητικά φάρμακα. Επίσης, βρέθηκε πολύ μικρή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα, τόσο μικρή που δεν εμπίπτει καν στους κανονισμούς για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Ας κάνουμε τώρα και μια τοξικολογική εξέταση σε όλους όσοι ενεπλάκησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη διαστρέβλωση των γεγονότων, τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και την κατασκευή εντυπώσεων. Ας μετρήσουμε λοιπόν αν τολμάμε τη δική μας τοξικότητα που κύλησε σαν δηλητήριο στον πεζόδρομο της Γλάδστωνος. Ας μετρήσουμε την τοξικότητα των δηλώσεων, των συνεντεύξεων, των αποκλειστικών πληροφοριών και των πηχυαίων τίτλων. Ας μετρήσουμε τα ποσοστά ανοχής της κοινωνίας μας στην τοξικότητα των αρχών και των μέσων τους, που δεν έπαψαν να “δολοφονούν” μέχρι και πριν λίγα εισοσιτετράωρα τον Ζακ Κωστόπουλο, τρέφοντας με τον τρόπο αυτό τα πιο φτηνά, τα πιο ταπεινά και τα πιο χυδαία ένστικτα των νοικοκυρέων που εν χορώ απάντησαν “καλά να πάθει το πρεζόνι / ο κλέφτης / η αδερφή”. Ας δούμε τώρα και τις μετρήσεις της τοξικότητας όσων κλωτσούσαν με μίσος και απέχθεια το αβοήθητο και ανυπεράσπιστο κορμί ενός νέου ανθρώπου.
Γιατί την τοξικότητα του Ζακ τη μετρήσαμε. Ας μετρήσουμε τώρα την τοξικότητα και των υπολοίπων κι ας κάνουμε μετά τη σύγκριση...
AVGI

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Η αντιπολίτευση της υπονόμευσης


Η αποκάλυψη ότι ο αρχηγός της ΝΔ επιχειρούσε την παραμονή της συμφωνίας Τσίπρα-Ιερώνυμου, να αποτρέψει σε μυστική συνάντηση τον Αρχιεπίσκοπο από το αποφασιστικό βήμα για τον εξορθολογισμό των σχέσεων Κράτους - Εκκλησίας, ήταν το τελευταίο επεισόδιο μιας πρωτόγνωρης αντιπολίτευσης που δεν εκφράζει πολιτική θέση, δεν κάνει κριτική σε επιλογές της κυβέρνησης, αλλά προσπαθεί στο παρασκήνιο να την υπονομεύσει για  να μην πετυχαίνει, ώστε να υπηρετήσει το αντιπολιτευτικό της αφήγημα.
Όπως αποκαλύπτεται ο Κ. Μητσοτάκης έσπευσε στον Αρχιεπίσκοπο, μόλις η ΝΔ αντιλήφθηκε ότι υπάρχει συμφωνία, και υποσχόταν «γη και ύδωρ» για να μην προχωρήσει ο Ιερώνυμος στο σημαντικό βήμα, με το απίθανο επιχείρημα ότι ο ίδιος είναι χριστιανός και ο Πρωθυπουργός άθεος! Μετά την αποτυχία του, ανέλαβε η ακροδεξιά ομάδα της ΝΔ να στήσει πραξικόπημα μέσα στην Ιεραρχία με τους ακραίους Μητροπολίτες, ως ύστατο μέσο για να σταματήσει η συμφωνία. Αυτή που ο Κ. Μητσοτάκης επικρότησε αρχικά, υποστηρίζοντας μάλιστα πως ήταν προτάσεις της ΝΔ αυτές που συμφωνήθηκαν, για να ισχυριστεί αργότερα ότι το έκανε… ειρωνικά!
Σε πολλές περιπτώσεις σοβαρών διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους δανειστές είχαν αποκαλυφθεί παρασκηνιακές παρεμβάσεις του αρχηγού της ΝΔ εναντίον της χώρας. Μεταξύ άλλων έχει ζητήσει από τους δανειστές να είναι σκληροί με την κυβέρνηση και να επιμείνουν στην περικοπή των συντάξεων. Ο ίδιος ήταν που έκανε μυστική συνάντηση με τον Ζάεφ, με απεσταλμένη τη Μαρία Σπυράκη, υποστηρίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να κλείσει η συμφωνία για το Μακεδονικό γιατί «ο Τσίπρας είναι αναξιόπιστος» και θα το έκανε ο ίδιος αν εκλεγόταν στη συνέχεια.
Σε κάθε αφορμή, ακόμη και στην επέτειο του Πολυτεχνείου, η ΝΔ επιχειρεί να διχάσει και εκτίθεται. Η ηγετική ομάδα της δυναμιτίζει ακόμη και τη συνταγματική αναθεώρηση, προκαλώντας και εσωκομματικές εντάσεις, όπως έδειξε η αποχώρηση του πρώην Προέδρου Β. Μεϊμαράκη από την Επιτροπή. Η ΝΔ συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που δεν αντέχει τη δημοφιλία των άλλων και στήνει ίντριγκες για να τους πλήξει. Το άλλοτε «κόμμα των μεγάλων αποφάσεων», όπως αρέσκεται να προβάλλεται, έχει μετατραπεί σε καρικατούρα που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα και την ομαλότητα της χώρας για χάρη μιας ολιγομελούς ελίτ, των συμφερόντων και της ματαιοδοξίας της.
tvxs

Δεν υπήρχε νεκρός εντός του κοσμηματοπωλείου



Η τοξικολογική εξέταση του Ζακ Κωστόπουλου βγήκε καθαρή. Κανείς όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο για μια κοινωνία που “ηρωοποιεί” παρανοϊκούς με καλάσνικοφ και βλέπει απαθής, οροθετικές «πουστάρες» να λιντσάρονται από νοικοκυραίους με την αγαστή βοήθεια των... οργάνων της τάξης.

γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
«Ένας οροθετικός, τοξικοεξαρτημένος, ομοφυλοφιλος, αποπειράθηκε να μπει σε ένα κοσμηματοπωλείο και να κλέψει. Παγιδεύτηκε μέσα, προσπάθησε να σπάσει τα τζάμια για να δραπετεύσει, αλλά ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, προσπάθησε να υπερασπιστεί την ιδιοκτησία του, με τη βοήθεια με περίοικων και τη συμβολή της αστυνομίας».
Κάπως έτσι μεταδόθηκε από τα «βαποράκια» της ενημέρωσης, η στυγνή δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Την είδηση συνόδευαν και τηλεοπτικά γκάλοπ που καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει αν συμφωνεί ή όχι με την αντίδραση του καταστηματάρχη και το συνεργό του, που κλωτσούσαν τον αδύναμο να αντιδράσει Ζακ.
Μικρογραφία
Τελικά, ο Ζακ, ούτε υπό την επήρεια ναρκωτικών ήταν, ούτε τα αποτυπώματά του βρέθηκαν σε μαχαίρι, ούτε πρόθεση να κάνει το οποιοδήποτε κακό είχε. Όσοι τον ήξεραν, δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία και τώρα δικαιώνονται… ο Ζακ «με τη βία δεν το είχε ποτέ».
Η καθαρή τοξικολογική εξέταση που ήρθε σήμερα στο φως της δημοσιότητας, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα άλλο, εκτός από το αφήγημα που πήγε να στηθεί από συγκεκριμένα κέντρα «πολιτικής προστασίας» και «ενημέρωσης». Και τοξικοεξαρτημένος να ήταν ο Ζακ, πάλι θα μιλάγαμε για ένα λιντσάρισμα στα όρια του ρατσιστικού μίσους, με την εμπλοκή και της αστυνομίας.
Όσο καταρρίπτονται τα επιχειρήματα που έντεχνα η ελληνική “νοικοκυροσύνη” οικειοποιήθηκε τόσο άκριτα  από τα “παπαγαλάκια” των διαρροών της αστυνομίας, τόσα περισσότερα αποτυπώματα εμφανίζονται πάνω στο “φονικό όπλο” που σκότωσε το Ζακ… και άλλους τόσους «διαφορετικούς», που είχαν προηγηθεί.
Δεν περιμέναμε βέβαια τη "θυσία" του Zακ -και κυρίως τις αντιδράσεις που ακολούθησαν- για να καταλάβουμε ότι ζούμε εδώ και 10 περίπου χρόνια, την "ευτυχία" να μπορούμε να δούμε, με υψηλή ευκρίνεια, το τι κρύβει ο καθένας μέσα του. Το τέρας της ακραίας ιδιώτευσης πέταξε τη μάσκα του και είμαστε θεατές στη γέννηση μιας νέας βαρβαρότητας. Στην εξαθλίωση που έφερε το συντηρητισμό, τις ίσες αποστάσεις και την κόλαση της -θρησκευτικών διαστάσεων- "κορεκτίλας". Κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι, επειδή φοβόμασταν να συγκρουστούμε με τη δυστοπία που ερχόταν με φόρα. Αυτό πληρώνουμε τώρα.
Ζούμε, έτσι και αλλιώς, στη χώρα που για τον κυρ- Παντελή, το πρόβλημα είναι:
Τα "Εξάρχεια" και όχι τα "Παλαιά Ψυχικά", οι "Εκάλες". 
Οι άθεοι και όχι οι απατεώνες της πίστης.
Οι φτωχοδιάβολοι και όχι η εισοδηματική ανισότητα.
Το σκουλαρίκι στη μύτη και όχι η καλοσιδερωμένη γραβάτα.
Οι "ναρκωμανείς" και όχι οι μεγαλέμποροι ηρωίνης.
Το λάθος, όμως, που κάνουν οι «νοικοκυραίοι», οι ακροδεξιοί και τα νεοφιλελεύθερα σκουπίδια, είναι πως νομίζουν ότι οι διαφορές μας είναι πολιτικές, ενώ είναι χαοτικά και διαχρονικά, πανανθρώπινες.
koutipandoras

Οι φασίστες θέλουν νεκρούς που πέφτουν στις επελάσεις του έθνους κι όχι στα μετερίζια της δημοκρατίας



Συνέντευξη του Χάρη Αθανασιάδη, καθηγητή για τη Δημόσια Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και το ΕΑΠ, στην «Αυγή», στην Πόλυ Κρημνιώτη
«Τα Πολυτεχνεία είναι τα αντίδοτα στη γενικευμένη υποτέλεια, τον κυνισμό και τη χαμέρπεια. Είναι οι ανατάσεις που ξαναδίνουν στις κοινωνίες αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Δίχως αυτά, οι κοινωνίες μαραζώνουν, πεθαίνουν πνευματικά» λέει ο ιστορικός Χάρης Αθανασιάδης καθώς συζητάμε για την εξέγερση του '73. Με τη γνώση και την απόσταση των 45 χρόνων που μεσολάβησαν από τότε, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και διευθυντής του Μεταπτυχιακού του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου για τη Δημόσια Ιστορία, το έργο του οποίου επικεντρώνεται στην ιστορία της εκπαίδευσης και του εργατικού κινήματος καθώς και τη Δημόσια Ιστορία, μας βοηθάει να δούμε τις πολλαπλές προσλήψεις και χρήσεις της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Μιλάει για την αμφισβήτησή του από την Ακροδεξιά, για την αδυναμία της Δεξιάς να ενσωματώσει τη μνήμη του στην ταυτότητά της αλλά και για τις αναθεωρητικές απόψεις που εκφράζονται, όπως και για την επίδραση του ιστορικού γεγονότος στη διαμόρφωση πολλαπλών ταυτοτήτων στον χώρο της Αριστεράς. Εξηγεί πώς ένα πολιτικό γεγονός έγινε σχολική γιορτή αλλά και γιατί η ιστορική κοινότητα, εν πολλοίς, δεν έχει ακόμα καταπιαστεί μ' αυτό.
Η συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη:
* Η Άκρα Δεξιά ισχυρίζεται πως δεν υπήρξαν νεκροί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας αμφισβήτησης;
Οι ιδανικοί νεκροί, αυτοί που έδωσαν τη ζωή τους για έναν ευρύτερο, μη ιδιοτελή σκοπό, βρίσκουν μια διακριτή θέση στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων και, υπό ορισμένες συνθήκες, αποκτούν συμβολική δύναμη ικανή να συντηρήσει κινήματα ή να δημιουργήσει νέα. Οι φασίστες το ξέρουν καλά αυτό, τα φασιστικά κινήματα λάτρευαν τον θάνατο, θέλουν νεκρούς, μα θέλουν όσους πέφτουν στις επελάσεις του έθνους κι όχι στα μετερίζια της δημοκρατίας. Το πρόβλημα της εγχώριας Άκρας Δεξιάς είναι ακριβώς αυτό, ότι, για περισσότερο από μισό αιώνα τώρα, δεν έχει να επιδείξει δικούς της νεκρούς, ήρωες που έπεσαν για τους δικούς της σκοπούς. Οι πολιτικοί τους πρόγονοι -οι πιο πρόσφατοι, όσοι στελέχωσαν τη δικτατορία των συνταγματαρχών- όχι μόνο δεν τους κληροδότησαν με ηρωικές μορφές, αλλ’ αντιθέτως παρήγαγαν με τη βάναυση και απελέκητη πολιτική τους τους ήρωες της δημοκρατίας. Μπροστά στο πρόβλημα, οι επίδοξοι γκαιμπελίσκοι δοκίμασαν να ισοφαρίσουν εξαφανίζοντας τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Βασίστηκαν ίσως στη μεταμοντέρνα συνθήκη και τη διαδικτυακή ελαφρότητα που επιτρέπουν την εύκολη και ευρεία διάδοση ατεκμηρίωτων ισχυρισμών. Ανόητη προσπάθεια. Αφενός διότι η ίδια η δικτατορία είχε από τότε αναγνωρίσει την ύπαρξη 11 νεκρών και πάνω από 100 τραυματιών (εφ. Μακεδονία, 20.11.1973), αφετέρου διότι η επισταμένη ιστορική έρευνα και συγκεκριμένα ο ιστορικός Λεωνίδας Καλλιβρετάκης του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, ήδη βεβαίωσε έναν κατάλογο 24 νεκρών και αναζητεί στοιχεία για τουλάχιστον 16 ακόμη.

Τα Πολυτεχνεία είναι τα αντίδοτα στη γενικευμένη υποτέλεια

* Ωστόσο, εκτός από την Άκρα Δεξιά, και η λεγόμενη φιλελεύθερη Δεξιά ουδέποτε ενσωμάτωσε στην ταυτότητά της τη μνήμη του Πολυτεχνείου. Τελευταία μάλιστα, ακουμπάει τα όρια του αναθεωρητισμού, με απόψεις που αμφισβητούν και την ιστορική σημασία και την αξία της μνήμης του Πολυτεχνείου.
Πράγματι, θα περίμενε κανείς πως η μεταπολιτευτική Δεξιά δεν θα είχε πρόβλημα να αγκαλιάσει το Πολυτεχνείο, εφόσον τα κεντρικά διακυβεύματα και τα κεντρικά συνθήματα της εξέγερσης ήταν η Ελευθερία και η Δημοκρατία, αξίες στις οποίες ομνύει και η φιλελεύθερη παράδοση. Αλλά, ως φαίνεται, η εγχώρια Δεξιά, παρά τις προσπάθειες του ιστορικού της ηγέτη να τη μεταμορφώσει σε ευρωπαϊκή, δεν κατάφερε να ξεκόψει ουσιωδώς από το σκοτεινό της παρελθόν. Φάνηκε αυτό ήδη από το 1974, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όρισε τις πρώτες βουλευτικές εκλογές ακριβώς στις 17 Νοεμβρίου, ώστε να αποτρέψει τη διαφαινόμενη εκδίπλωση της πρώτης επετείου. Οι πρώτες εκείνες προσπάθειες δεν απέδωσαν και η Δεξιά αναγκάστηκε για δεκαετίες να παρακολουθεί αμήχανη και απολογητική την ηγεμονία της Αριστεράς στη συλλογική μνήμη και στις δημόσιες τελετουργίες της εξέγερσης. Τα τελευταία χρόνια, όμως, εκτιμώντας προφανώς πως η γοητεία του Πολυτεχνείου ξεθώριασε, οι φιλελεύθεροι στοχαστές καταγίνονται να στιγματίσουν και να απαξιώσουν τόσο τις επετειακές εκδηλώσεις, όσο και κυρίως το ίδιο το ιστορικό γεγονός. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, για παράδειγμα, σε παλιότερο άρθρο του στην Καθημερινή διατείνεται πως τη χούντα «δεν την έριξε καμιά λαϊκή εξέγερση», αλλά οι «καταστάσεις που η ίδια δημιούργησε» (εννοώντας το Κυπριακό) και λοιδορεί τους πολλούς που «στο Πολυτεχνείο γιορτάζουν χωρίς να ξέρουν τι γιορτάζουν». Ωστόσο, ο κάθε Θεοδωρόπουλος σφάλλει περισσότερο από τον «αμαθή» που νομίζει πως η χούντα έπεσε το '73. Πρώτον, διότι πράγματι η αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν στην πτώση ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο - ειδάλλως, θα ολοκληρωνόταν πιθανότατα ο κατ’ ευφημισμόν εκδημοκρατισμός που δρομολόγησε ο Παπαδόπουλος και, ακολούθως, η μακρά μαθητεία της κοινωνίας στην ανάπηρη ελευθερία. Δεύτερον, διότι τα Πολυτεχνεία είναι τα αντίδοτα στη γενικευμένη υποτέλεια, τον κυνισμό και τη χαμέρπεια· είναι οι ανατάσεις που ξαναδίνουν στις κοινωνίες αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό - δίχως αυτά, οι κοινωνίες μαραζώνουν, πεθαίνουν πνευματικά.

Κάποιοι αναγορεύουν εαυτούς σε θεματοφύλακες

* Αντίθετα με τη Δεξιά, η Αριστερά φαίνεται να συνομιλεί με τη μνήμη του Πολυτεχνείου με πολλούς τρόπους. Πώς το Πολυτεχνείο επέδρασε στη διαμόρφωση ταυτοτήτων στο χώρο της Αριστεράς;
Το Πολυτεχνείο, τόσο ως ιστορικό γεγονός όσο και ως μνήμη, αναφορά και ετήσια τελετουργία, αξιοποιήθηκε πολλαπλά απ’ όλες τις συνιστώσες της Αριστεράς. Αρχικά, οι τότε βασικές εκδοχές της, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, είναι αλήθεια πως στάθηκαν καχύποπτα απέναντι στις εξελίξεις που τους ξεπερνούσαν. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πως το ΚΚΕ Εσωτερικού, πριν ξεκινήσει η εξέγερση, έβλεπε στο σχέδιο Μαρκεζίνη, το σχέδιο για μερικό και ελεγχόμενο εκδημοκρατισμό, μια κάποια διέξοδο από τη δικτατορία. Γνωρίζουν, επίσης, πως η Αντι-ΕΦΕΕ, η «μετωπική» οργάνωση του ΚΚΕ στον φοιτητικό χώρο, κατήγγειλε τους ανένταχτους του Πολυτεχνείου ως προβοκάτορες και πράκτορες του καθεστώτος. Αρκετά στελέχη τους, ωστόσο, είχαν αυτονομηθεί ευθύς εξαρχής και συνεισέφεραν πολλαπλά στη δυναμική της εξέγερσης. Στη Μεταπολίτευση, οι αρχικές αμφιθυμίες ξεχάστηκαν και οι νεολαίες των δυο κομμάτων, η ΚΝΕ και ο Ρήγας, ανταγωνίζονταν για το ποιος ερμηνεύει πιο αυθεντικά ή πιο δημιουργικά το πνεύμα του Πολυτεχνείου. Για τις πιο ακραίες εκδοχές της Αριστεράς, το Πολυτεχνείο λειτούργησε ως κεντρικό συγκροτητικό γεγονός.
Ο αναρχικός χώρος στις ουρές της πορείας πρωτοεμφανίστηκε, οι ποικιλώνυμες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εκεί πρωτίστως επεδείκνυαν τον δυναμισμό τους, σχεδόν πάντα σε αντιπαράθεση με το ΚΚΕ, κι αυτή ακόμα η πλέον μακρόβια τρομοκρατική οργάνωση, η 17 Ν, απ’ την εξέγερση θέλησε ν’ αντλήσει νομιμοποίηση. Με δυο λόγια, το Πολυτεχνείο, ήδη από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, έπαψε να είναι ιστορικό γεγονός, αναδείχθηκε σε σύμβολο της επαναστατικής κουλτούρας και οι πολλαπλές ερμηνείες του σε δομικά υλικά για τη συγκρότηση ιδεολογικών ταυτοτήτων. Στη διαδικασία αυτή, η οποία ενέχει πολλαπλές διαστάσεις, όχι μόνο πολιτικές αλλά και ψυχολογικές, κάποιοι αναγορεύουν εαυτούς σε θεματοφύλακες της μνήμης του Πολυτεχνείου. Προχθές μόλις είχαμε ένα ακόμα τέτοιο κρούσμα. Πενήντα μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς απέκλεισαν την είσοδο του Πολυτεχνείου και εμπόδισαν την αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ να αποτίσει τιμές στους πεσόντες. Η ολοκληρωτική κουλτούρα δεν είναι ξένη σε ορισμένες συνιστώσες της Αριστεράς.

Η γιορτή του Πολυτεχνείου επιβλήθηκε "από τα κάτω"

* Όπως σωστά είπατε, παρά τα εμπόδια η επέτειος του Πολυτεχνείου τελικά επιβλήθηκε, έγινε πορεία και σχολική γιορτή. Πώς, αλήθεια, χώρεσε μια πολιτική γιορτή σε ένα θεσμό όπως το σχολείο που κατά κανόνα γιορτάζει θρησκευτικά και εθνικά αφηγήματα και κατά πόσο επιτελεί τον ρόλο της;
Αυτό είναι στ’ αλήθεια αξιοσημείωτο. Όσο γνωρίζω, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα. Ούτε στις χώρες της Ιβηρικής που υπέστησαν μακρόχρονες δικτατορίες - ίσως ακριβώς επειδή διήρκεσαν δεκαετίες και οι μεταβάσεις στη δημοκρατία έγιναν δίχως εξεγέρσεις, δίχως τομή και κάθαρση. Μόνο αν δούμε την πρώτη Μεταπολίτευση ως έναν δικό μας Μάη του '68 μπορούμε να το εξηγήσουμε. Διότι, όπως η πορεία, έτσι και η σχολική γιορτή επιβλήθηκε στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια από μαχητικές μαθητικές νεολαίες - αρχικά σε λύκεια των πόλεων, αλλού με συγκρούσεις κι αλλού με τη διακριτική συναίνεση των καθηγητών. Έτσι, ωσότου η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θεσμοθετήσει τη σχολική γιορτή, το 1981, η επέτειος του Πολυτεχνείου γιορταζόταν ήδη ακόμα και στις επαρχιακές κωμοπόλεις, όπως στο Λύκειο Φαρκαδόνας όπου τότε ήμουν μαθητής. Υπάρχει ένα ερώτημα κατά πόσο η σχολική αυτή γιορτή επιτελεί τον σκοπό της -την ανάδειξη της Δημοκρατίας σε αγαθό που αξίζει διαρκώς να προασπίζουμε- τώρα που πλέον δεν υφίσταται μαθητικό κίνημα. Νομίζω πως η απάντηση ποικίλλει ανάλογα με την έγνοια και το μεράκι των δασκάλων. Έχω παραστεί σε έξοχες διοργανώσεις που μεταδίδουν την αίσθηση και το πνεύμα της αντίστασης στην αυθαίρετη εξουσία και σε άλλες που βουλιάζουν στην αδιαφορία και τη βαρεμάρα. Κι εδώ, οι πρακτικές της Δημόσιας Ιστορίας μπορούν να συνεισφέρουν πολλαπλά: Να δώσουν ιδέες και να παραγάγουν υποδείγματα.

Διατηρεί τη συμβολική και παιδαγωγική του αξία

* Πορεία και σχολική γιορτή, λοιπόν, παγιώθηκαν και άντεξαν μέχρι σήμερα. Όμως πόσο ανταποκρίνονται στην αξία του ιστορικού γεγονότος και πόσο προσαρμόζονται στο πνεύμα των καιρών; Είναι το Πολυτεχνείο ζώσα ιστορία ή αποστεωμένη;
Είναι αρκετοί εκείνοι, από δεξιά και αριστερά, που διατείνονται πως η πορεία του Πολυτεχνείου στερείται πλέον νοήματος. Μια ευαίσθητη, μελαγχολική Αριστερά θλίβεται με την απώλεια της θέρμης των πρώτων ετών, με τις πολλαπλές «στρεβλώσεις» του αρχικού νοήματος ή με το «εμπόριο» ιδεών και τους κενούς λόγους των επισήμων. Η Δεξιά δεν θα είχε καμιά αντίρρηση να τελειώνουμε με όλα τούτα και να επιστρέψουμε όλοι στην ηρεμία της οικογενειακής ζωής ή στις μάχες της παραγωγής και της κατανάλωσης. Κι η Άκρα Δεξιά θα προτιμούσε, βέβαια, να βλέπει τους νέους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία ή τη Βόρειο Ήπειρο κι όχι στην πορεία του Πολυτεχνείου ή τα κοινωνικά κινήματα. Όμως, η επέτειος ενός σημαντικού ιστορικού επεισοδίου διατηρεί τη συμβολική και παιδαγωγική του αξία ακόμη κι όταν χάνει την πρώτη του φρεσκάδα - κι άλλωστε τίποτε δεν αποκλείει, αν η συγκυρία το επιβάλει, μια βαριεστημένη τελετουργία να αποκτήσει αίφνης ζωντάνια και νόημα, όλοι μας άλλωστε θυμόμαστε ήδη δυο - τρεις απροσδόκητα ξεχωριστούς Νοέμβρηδες. Δε βλέπω επίσης γιατί ορισμένοι φιλελεύθεροι ενοχλούνται αφόρητα από τα «σουβλάκια» της πορείας και τον «ξύλινο» αριστερό λόγο, αλλά διόλου από τα σημαιάκια των παρελάσεων και τους μεγαλόστομους πανηγυρικούς.

Η Δημόσια Ιστορία για το Πολυτεχνείο γράφτηκε ήδη, ερήμην των ιστορικών, από τους πρωταγωνιστές

* Παρ' ότι η δεκαετία του '40 φαίνεται να έχει μελετηθεί επαρκώς, το Πολυτεχνείο δεν έχει ακόμα αποτελέσει αντικείμενο συστηματικής έρευνας. Η ιστορική κοινότητα φαίνεται να μην τολμά ακόμα να το αγγίξει. Γιατί;
Διότι το συμβολικό του φορτίο είναι υπερβολικά μεγάλο. Όποιος αναμετρηθεί με την ιστορία του Πολυτεχνείου δεν έχει ν’ αντιμετωπίσει μόνο τις αρχειακές πηγές, τα εναπομείναντα ίχνη του παρελθόντος. Έχει να αναμετρηθεί με έναν τεράστιο όγκο αφηγήσεων, προσλήψεων και χρήσεων που ήδη οικοδόμησαν και παγίωσαν συγκεκριμένες εικόνες. Όπως και στον Εμφύλιο, μια Δημόσια Ιστορία για το Πολυτεχνείο γράφτηκε ήδη, ερήμην των ιστορικών, από τους πρωταγωνιστές και τους «χρήστες» των γεγονότων. Κι αυτή η Ιστορία θέτει προς ώρας εμπόδια στη συστηματική ιστορική έρευνα, υπό την έννοια πως καθοδηγεί υπερβολικά το βλέμμα του ιστορικού, επιβάλλει αδιόρατα αυτολογοκρισία ή, αντιθέτως, εξωθεί σε αδόκιμες αναθεωρήσεις. Ίσως, όπως συνέβη και με τον Εμφύλιο, οι πιο έγκυρες ιστορικές έρευνες γραφούν όταν οι γενιές που ενεπλάκησαν αποχωρήσουν από την ενεργό δράση κι έρθουν ιστορικοί με βλέμμα λιγότερο φορτισμένο και περισσότερο κριτικό και στοχαστικό. Αυτό, φυσικά, διόλου δεν σημαίνει πως η τωρινή συστηματική δουλειά στερείται νοήματος - απλώς έχει τα όριά της.
* Γι' αυτό η Δημόσια Ιστορία δεν εμπλέκεται ακόμα με την 17η Νοεμβρίου 1973; Αλήθεια, πόσο και τι μπορεί να συνεισφέρει η Δημόσια Ιστορία στη μνήμη του Πολυτεχνείου;

Για τη Δημόσια Ιστορία, το στοίχημα είναι η αλλαγή της ηγεμονικής ιστορικής κουλτούρας επί το εγκυρότερο. Υπάρχουν δύο προϋποθέσεις για να γίνει αυτό: Να έχουμε αρκετές αξιόπιστες ιστορικές μελέτες για το επεισόδιο που μας ενδιαφέρει, εν προκειμένω για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, εντός του ιστορικού της πλαισίου, και παράλληλα ειδικές μελέτες για τις υπάρχουσες προσλήψεις και αναπαραστάσεις του γεγονότος στη δημόσια σφαίρα. Εκτιμώ πως αυτό θα γίνει σύντομα. Το ενδιαφέρον των ιστορικών για τη δεκαετία του '40 τείνει να εξαντληθεί και ήδη στρέφεται προς την Επταετία και τη Μεταπολίτευση, με μια ίσως επετειακή παρένθεση για το '21, λόγω των 200 χρόνων από την Επανάσταση. Τότε πλέον, ξεκινώντας από ασφαλείς βάσεις, θα μπορέσουμε να εκπονήσουμε πολυτροπικές αφηγήσεις, κατάλληλες για τη δημόσια σφαίρα. Κατάλληλες, δηλαδή εύληπτες, ελκυστικές και γι’ αυτό επιδραστικές. Σήμερα, λοιπόν, δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Θα είμαστε όμως σίγουρα στα πενηντάχρονα της εξέγερσης.
ΑΥΓΗ

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Κάθε μέρα κι ένα Πολυτεχνείο



Λέμε κάθε χρονιά, σε κάθε επέτειο πως το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ και είναι σαν να ακούμε τον υποβολέα να μας το λέει για να μην χάσουμε το συναίσθημα. Αλλά το μήνυμα του Πολυτεχνείου τις εποχές ζούμε δεν είναι απλά επίκαιρο. Είναι η κάθε μας μέρα.
του Ιωάννη Κακάνη
Μεγαλώσαμε όλοι ακούγοντας λίγο ή πολύ φιλοχουντικά τσιτάτα. Όχι κατ' ανάγκη στις οικογένειες μας (αν και την οικογένεια δεν την διαλέγουμε πάντα) ούτε πολύ περισσότερο, στους φίλους μας. Αλλά στον ευρύτερο περίγυρο. Τον κοινωνικό και τον επαγγελματικό. Στον γείτονα, τον συνάδελφο, το αφεντικό ή συζητήσεις που ακούσαμε επειδή βρεθήκαμε παρόντες κάπου ''έξω''.
Τσιτάτα τα οποία στην πορεία της μεταπολίτευσης, βοήθησαν στο να υπάρχει ζωντανή μία φιλο-φασιστική σπίθα που όταν υπήρξε η ανάγκη του συστήματος, άρχισε να φτιάχνει εστίες φωτιάς. Και τότε καταλάβαμε πολύ καλά το νόημα του ξεπλύματος.
Μάθαμε και ακούγαμε πως «η χούντα έκανε δρόμους», πως «με τη χούντα κοιμόμασταν όλοι με ανοικτά τα παράθυρα», πως «η χούντα άφησε μηδενικό χρέος» και πως «αν δεν μιλούσες στη χούντα περνούσες καλά» (φαίνεται πως μερικοί άνθρωποι απολαμβάνουν την υποχρεωτική φίμωση και κοιτάνε τη δουλίτσα τους).
Όλα αυτά ακούγονταν συχνά πυκνά εδώ και εκεί και τις περισσότερες φορές κάναμε το λάθος να μην τους δίνουμε σημασία. Κάναμε ένα λάθος που πολλοί ακόμη και τώρα, διαιωνίζουν: Θεωρούσαμε όλους αυτούς γραφικούς, αστείους ή γελοίους.
Αλλά οι γελοίοι σε ό,τι αφορά τον φασισμό είναι πάντα και οι πιο επικίνδυνοι. Είναι ο "Δούρειος Ίππος" νομιμοποίησης της βαρβαρότητας.
Τα χρόνια πέρασαν και στην οικονομική κρίση, την εποχή μιας άγριας οικονομικής -και δημοκρατικής- παρακμής, αυτή η σπίθα ενισχύθηκε. Οι νοσταλγοί της χούντας βγήκαν από τα καβούκια τους, οι "φιλήσυχοι πολίτες" που κοιτάνε τη δουλίτσα τους, εκφράζονται ανοικτά υπέρ των καταστολών, το κράτος έγινε πιο άγριο από ποτέ, δολοφονίες από Αστυνομία δικαιολογούνταν από τους ίδιους τους νοικοκυραίους (που κοιτάνε τη δουλίτσα τους), τάγματα εφόδου δρουν ανεξέλεγκτα... και η δεξιά δεν φλερτάρει πια με την ακροδεξιά, έχουν γίνει ένα.
Ο φασισμός έγινε μία κανονικότητα, σε ένα κράτος που στρουθοκαμηλίζει.
Μέσα στην κανονικότητα του, αυτός ο υφέρπον φασισμός, προσπαθούσε -παράλληλα με τη ρητορική που συντηρούσε- να αποκαθηλώσει και το Πολυτεχνείο στη μνήμη ενός λαού που συχνά επιλέγει να ξεχνά.
Αυτός ο φασισμός χρησιμοποίησε την παρακμή της Μεταπολίτευσης, μέσω της "μικροαστικοποίησης" της κοινωνίας, του νεοπλουτισμού της μεσαίας τάξης και του "πάρτι"  του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που έβαλαν το χέρι στο μέλι της επίπλαστης αφθονίας, για να υποβαθμίσει την σημασία του.
Κατάφερε να χρησιμοποιήσει την κρίση σαν αποτέλεσμα της ''πολλής δημοκρατίας'' -όχι κατ' ανάγκην της λιτότητας- και να συμβάλλει στην οπισθοδρόμηση ενός λαού που έχει μάθει περισσότερο να νοσταλγεί παρά να κοιτάζει μπροστά.
Και κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε απροκάλυπτα, τα ιδιωτικά σχολεία να σταματούν επ' αόριστον όλες τις γιορτές για το Πολυτεχνείο...
Μόνο που το Πολυτεχνείο παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Όχι μόνο γιατί η προσπάθεια υποβάθμισης της σημασίας του, μαρτυρά τη σπουδαιότητά του, αλλά γιατί η κανονικότητα του φασισμού μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτόν κάθε μέρα...πρόσωπο με πρόσωπο. Σε χώρους εργασίας, στο δρόμο, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην πολιτική σκηνή, στους τρόπους έκφρασης, στα ζητήματα ισότητας των ανθρώπων, σε θέματα αλληλεγγύης... σε όλα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα της ζωής.
Η "χούντα" δεν προσπαθεί να επιστρέψει το 2018 μόνο με όρους πολιτικής και σίγουρα όχι με τανκς, αλλά και εκεί που η "νομιμοποίηση" της θα περάσει στις συνειδήσεις.  Ποντάρει στην ηθική ανεπάρκεια και στην καθημερινότητα μας.
Γι αυτό και το "Πολυτεχνείο" δεν είναι μόνο ιστορική μνήμη, αλλά υποχρέωση μας να το διαφυλάτουμε καθημερινά.
koutipandoras

Ενοικιαστές και ιδιοκτήτες


του Τάσου Παππά
Διαβάζοντας τις αντιδράσεις στελεχών του ΚΙΝ.ΑΛΛ. για το άνοιγμα των λογαριασμών του Κώστα Σημίτη μού δημιουργήθηκαν ορισμένες απορίες. Είπε η κ. Γεννηματά: «Είπα προχτές ότι ο πανικός σας προκειμένου να πλήξετε τη δημοκρατική παράταξη θα σας οδηγήσει να σπιλώσετε μέχρι και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Είστε αδίστακτοι.
»Τώρα φτάνετε στον Κ. Σημίτη, τον πρωθυπουργό της ΟΝΕ, του Ελσίνκι, της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε., των μεγάλων έργων που άλλαξαν τη χώρα». Είπε ο Ευάγγ. Βενιζέλος: «Κάποιοι θέλουν να αμαυρώσουν το εμβληματικό πρόσωπο του ευρωπαϊκού κεκτημένου της χώρας. Ματαιοπονούν, αλλά εκτίθενται και εκθέτουν τη Δικαιοσύνη».
Τι λένε, δηλαδή, η επικεφαλής του ΚΙΝ.ΑΛΛ. και ο πρώην αρχηγός του ΠΑΣΟΚ; Οτι ο Τσίπρας ζήτησε από κάποιον δικαστικό λειτουργό να δώσει εντολή ώστε να ανοίξουν οι λογαριασμοί του Κώστα Σημίτη προκειμένου να διασυρθεί η παράταξη. Εχουν στοιχεία; Δεν προσκόμισαν. Δικαιούμαι, λοιπόν, να ισχυριστώ ότι κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.
Επειδή αυτοί όταν ήταν στα πράγματα κάπως έτσι συμπεριφέρονταν με τη Δικαιοσύνη, υποθέτουν ότι κάτι ανάλογο ισχύει και σήμερα: η εκτελεστική εξουσία διατάζει και η Δικαιοσύνη εκτελεί. Η ίδια αντίληψη υπάρχει και στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Οποτε εμπλέκονται παράγοντές της σε ιστορίες σκανδάλων κατηγορεί την κυβέρνηση ότι πετάει λάσπη στον ανεμιστήρα για να συκοφαντήσει το κόμμα. Αρα, αφού η κυβέρνηση βρίσκει και κάνει, η Δικαιοσύνη υπηρετεί με συνέπεια τις επιδιώξεις της εκτελεστικής εξουσίας.
Πάνε περίπατο οι βαρύγδουπες αναφορές στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και δημιουργείται η εντύπωση -για να μην πω η πεποίθηση- ότι οι σχέσεις εκτελεστικής εξουσίας και Δικαιοσύνης είναι αιμομικτικές. Και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησαν τη χώρα πολλά χρόνια. Για να σκέφτονται έτσι σημαίνει ότι κάτι παραπάνω ξέρουν.
Οι πιο παλιοί θυμούνται τις καταγγελίες της Ν.Δ. κατά των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ για προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, αλλά και τις καταγγελίες του ΠΑΣΟΚ με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο κατά των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.
Απλώς σήμερα έχουν συνασπιστεί εναντίον του κοινού εχθρού, του παρείσακτου που έχει μπει σφήνα και απειλεί τα κεκτημένα τους, μ’ άλλα λόγια του «περιστασιακού ενοικιαστή της εκτελεστικής εξουσίας», όπως δήλωσε ο Κώστας Σημίτης. Δεν μας είχε συνηθίσει ο πρώην πρωθυπουργός σε τέτοιου επιπέδου παρεμβάσεις.
Νέες απορίες. Δεν γνωρίζει ο κ. Σημίτης ότι η παράταξη που υπηρετεί ήταν κάποτε για τη Δεξιά ό,τι πιστεύει αυτός πως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (περιστασιακός ενοικιαστής); Δεν μπορεί να έχει ξεχάσει ότι το Κέντρο θεωρούνταν από τη Δεξιά κίνδυνος για το αστικό καθεστώς, ακατάλληλο να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας επειδή ένα κομμάτι του είχε νταραβέρια με την Αριστερά της εποχής (ΕΔΑ).
Για «συγκοινωνούντα δοχεία» μιλούσε. Εκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της είτε για να μην πάρει την εξουσία (εκλογές βίας και νοθείας το 1961) είτε για να τη χάσει (αποστασία το 1965).
Δεν μπορεί να έχει ξεχάσει ότι και το ΠΑΣΟΚ χαρακτηριζόταν από τη Δεξιά τη δεκαετία του ’70, αλλά και αργότερα, επικίνδυνο κόμμα που δεν έπρεπε να κυβερνήσει γιατί θα προκαλούσε καταστροφές και συμφορές στην Ελλάδα. «Είστε η Αριστερά της Αριστεράς» έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον Ανδρέα Παπανδρέου, «Κάτω η χούντα του ΠΑΣΟΚ» φώναζαν οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο του Ευάγγελου Αβέρωφ. Με την πάροδο του χρόνου η Δεξιά συμφιλιώθηκε με την πραγματικότητα, αποδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ ως βασικό και νόμιμο αντίπαλό της, ωστόσο το πράγμα στράβωσε και για τους δύο αυτοχειροτονημένους προστάτες της νομιμότητας όταν εμφανίστηκε τρίτος παίκτης.
Η αντίδραση των κομμάτων του συναινετικού δικομματισμού ήταν έντονη, παρόμοια με αυτήν ενός ιδιοκτήτη ακινήτου που βλέπει να αμφισβητείται η ιδιοκτησία του. Το έδειξαν με πολλούς τρόπους.
Πριν από τις εκλογές του Γενάρη του 2015 κινδυνολόγησαν ασυστόλως: «Δεν θα έχουμε ούτε χαρτί τουαλέτας», «θα δημευτούν οι καταθέσεις», «θα γεμίσουμε συσσίτια», «θα φύγουν οι εικόνες από τα δημόσια κτίρια», «θα φτιάξουν σοβιέτ» και ταυτόχρονα εκτόξευαν απειλές του τύπου «οι αστοί δεν θα επιτρέψουν να γίνουν αφέντες στη χώρα οι άθεοι κομμουνιστές». Αφησαν άδεια ταμεία ελπίζοντας ότι θα καταρρεύσει σύντομα η νέα κυβέρνηση, ο Σαμαράς αρνήθηκε να παραδώσει το μέγαρο Μαξίμου στον Τσίπρα, πίεζαν τους δανειστές να μην είναι μαλακοί με τους κατσαπλιάδες.
Συνέχισαν το ίδιο βιολί και μετά την ήττα τους τον Σεπτέμβρη του 2015. Η καταστροφολογία χτύπησε κόκκινο: Η οικονομία καταρρέει, η χώρα απομονώνεται, προέβλεπαν «κόφτες» και ναυάγιο στις αξιολογήσεις, καλούσαν τους δανειστές να μη βοηθήσουν τον Τσίπρα στο θέμα των συντάξεων, προτρέπουν τους ξένους να μην επενδύσουν τώρα, καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι ξεπουλάει τα ιερά και τα όσια της φυλής (Μακεδονικό), τάζουν εξεταστικές και Ειδικά Δικαστήρια, προειδοποιούν ότι θα καταργηθούν τα Χριστούγεννα, θα αφαιρεθεί ο σταυρός από τη σημαία και ζητούν εκλογές τρεις φορές την εβδομάδα από την επόμενη μέρα των προηγούμενων εκλογών. Οι «περιστασιακοί ενοικιαστές» διέψευσαν τη θεωρία της αριστερής παρένθεσης. Οι «μόνιμοι ιδιοκτήτες» βουλιάζουν στη γραφικότητα.
efsyn

Θέλουν να καταργηθεί το άσυλο, αλλά να διατηρηθεί η δική τους ασυλία - Ωραίοι δεν είναι;



του Γιώργου Χριστοφορίδη*
Πύρινοι και λάβροι βγαίνουν οι περισσότεροι βουλευτές της Ν.Δ. κατά του ασύλου στα πανεπιστήμια θεωρώντας την κατάργησή του κορυφαία πολιτική επιλογή, αιχμή του δόρατος της ιδεολογικής επίθεσης που εξαπολύουν κατά των αριστερών που κυβερνούν.
Θεωρούν το άσυλο ξεπερασμένη αναχρονιστική ιδεοληψία, που απλά δημιουργεί προβλήματα, αν δεν καλύπτει το έγκλημα συνειδητά. Το φτάνουν μέχρι εκεί... Και σε κάθε περίπτωση φροντίζουν σταθερά να συνδέουν την κατάργηση του ασύλου με την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας αποκλειστικά και μόνον, επενδύοντας υπογείως στο ένστικτο της ασφάλειας του πολίτη. Αυτά λένε καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Μέχρι που, κάποια στιγμή, καλή ώρα, φτάνει στο ημερολόγιο η 17η Νοέμβρη.
Τότε σωπαίνουν για λίγο τα «γαλάζια» επιχειρήματα. Τουλάχιστον από όσους αντιλαμβάνονται τι ακριβώς γιορτάζουμε τη 17η Νοέμβρη. Αλήθεια, με την κατάργηση του ασύλου που προτείνει η Ν.Δ., θα μπορούσε να ξαναγίνει ποτέ Πολυτεχνείο στην Ελλάδα; Υπεραπλουστευτική σκέψη, θα έλεγε κανείς. Και θα συμφωνούσα μαζί του. Πάντως, η απάντηση είναι όχι.
Υπεραπλουστευτικό και το ερώτημα που προκύπτει από τον συλλογισμό: Άρα, πώς γίνεται κάποιος και να ζητάει μετ’ επιτάσεως την κατάργηση του ασύλου και να καταθέτει στεφάνι την ημέρα του Πολυτεχνείου συμμετέχοντας στον εορτασμό; Πώς είναι δυνατόν να γιορτάζει για κάτι που επιδιώκει αφενός να μην ξαναγίνει ποτέ, αφετέρου να ακυρωθεί στη συνείδηση του πολίτη όλη η ιδεολογική του βάση;
Διότι η αντίσταση της κοινωνίας στον ολοκληρωτισμό, αυτή που γιορτάζουμε ως ιστορία του Πολυτεχνείου, συνδέεται άρρηκτα με το πανεπιστημιακό άσυλο. Αφού η καταπάτηση του απαραβίαστου χαρακτήρα του πανεπιστημίου από τη χούντα των συνταγματαρχών αποτέλεσε την ιστορική βάση για τη συνταγματική κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ως συνέχεια εκείνου του αγώνα υπεράσπισης της δημοκρατίας, τον οποίο τιμούμε κάθε χρόνο στις 17η Νοέμβρη, κατοχυρώθηκε το άσυλο στα πανεπιστήμια. Τότε που βγήκε ο λαός να υπερασπιστεί τη δημοκρατία του.
Τον αγώνα τιμούμε. Τις ιδέες. Την ελευθερία ιδεών προστατεύει και το άσυλο. Επομένως αυτός που ζητάει την κατάργησή του προφανώς δεν θεωρεί ότι γιορτάζουμε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό τη 17η Νοέμβρη, έτσι δεν είναι; Είτε το θεωρεί παραδοσιακή εορταστική αγγαρεία με την οποία διαφωνεί αλλά δεν το λέει, είτε δεν έχει καταλάβει ακόμη τι γιορτάζουμε ακριβώς...
Και τα δύο απογοητευτικά. Όπως απογοητευτικό είναι και το γεγονός ότι, ακριβώς την ώρα που οι «γαλάζιοι» βουλευτές στο ιδεολογικό πεδίο -με τις όποιες αντιφάσεις τους- ζητούν την κατάργηση του ασύλου στα πανεπιστήμια, κάποιοι από αυτούς φωνάζουν για τη διατήρηση της δικής τους προσωπικής (υπουργικής) ασυλίας, προκειμένου να μην ελεγχθούν για τα όσα έχουν διαπραχθεί στα σκάνδαλα της Υγείας. Αυτό κι αν είναι απογοητευτικό...
Φωνάζουν, με προκλητικό τρόπο, ότι δεν μπορεί να τους αγγίξει τίποτα, επειδή τους καλύπτει η υπουργική ασυλία. Τσιρίζουν στα κανάλια πως ούτε η Δικαιοσύνη, αλλά ούτε και η Βουλή μπορούν να τους ελέγξουν, επειδή ήταν υπουργοί. Και το λένε με τόση υπερηφάνεια ότι απολαμβάνουν της υπουργικής ασυλίας τους... Το λένε με τέτοια ηδονιστική πώρωση ότι δεν μπορεί να τους δικάσει κανένας...
Αυτοί δεν πρέπει να γιορτάζουν τίποτα απολύτως τη 17η Νοέμβρη.
* Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι δημοσιογράφος, πρώην ειδικός σύμβουλος του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
avgi

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Με το γκάζι στο τέρμα και χωρίς χώρο για να φρενάρουμε «άνευ ορίων και όρων»



Το κείμενο του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς, Μιχάλη Σαμπατακάκη, για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Νιώθω πως είναι μίζερο να προσπαθήσω να περιγράψω έπειτα από τόσα χρόνια τις μέρες Νοέμβρη του '73. Οι εξεγέρσεις, όπως και οι εκρήξεις των ηφαιστείων, είναι σύντομες και πυρακτωμένες. Καίνε τη γλώσσα. Να, όπως θα ήταν δύσκολο να περιγράψω με λόγια την ερωτική πράξη ή το ηλεκτροσόκ των βασανιστηρίων.
Παρ' όλα αυτά, γράφω. Μου το ζήτησε η ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς. Δεν είμαι περιοδεύων αναλυτής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ήθελα να μπορώ να αρνηθώ, αλλά ένιωθα αδύναμος. Πως να αρνηθώ το άρωμα των νεανικών μας χρόνων.
Οι μαγικές στιγμές είναι σπάνιες και ποτέ δεν είναι οι ίδιες. Οι μαγικές στιγμές στην πολιτική είναι σχεδόν αδύνατες. Η πιθανότητα να εκφράσει η "άγρια νεολαία", και μάλιστα με τρόπο παράλογο, έναν ολόκληρο λαό είναι μηδαμινή. Και όμως συνέβη.
Ας δούμε το σκηνικό μόνο με τίτλους.
Η μετεμφυλιακή πολιτική ζωή στην Ελλάδα είναι μακρινή από αυτή των χωρών της Δυτικής Ευρώπης (με εξαίρεση την Ισπανία και την Πορτογαλία). Είναι πιο κοντινή με αυτή των χωρών της Νότιας Αμερικής. Εξάρτηση, αμερικανική επικυριαρχία, αλλά και ύπαρξη ισχυρού πόλου που την αμφισβητεί, με σοβαρή παρουσία της Αριστεράς.
Δικτατορία. Τσάκισμα. Φυλακές και βασανιστήρια. Το καθεστώς δεν αποκτά τη συναίνεση του λαού, αλλά δεν υπάρχουν μαζικές αντιδράσεις. Τα πέντε πρώτα χρόνια είναι ηρωικός ο ρόλος των παράνομων οργανώσεων, αλλά χωρίς μαζικό κίνημα. Το καθεστώς, έχοντας την αίσθηση της παντοδυναμίας, αποπειράται περιορισμένα να αποκτήσει κάποια πολιτική νομιμότητα. Χαλαρώνει.
Σ' αυτές τις συνθήκες αναπτύσσεται το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, στα τέλη του '71 - αρχές του '72. Σχεδόν μαγικά. Την ίδια στιγμή εμφανίζονται σε όλες τις σχολές μορφές αυτοοργάνωσης ενωτικού χαρακτήρα, οι Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα, από αριστερούς φοιτητές όλων των ρευμάτων. Έτσι όπως μαγικά ανοίγουν το πρωί τα λουλούδια σε όλους τους κήπους. Οι πολιτικές οργανώσεις θα δράσουν περίπου έναν χρόνο αργότερα.
Οι μορφές αυτοοργάνωσης των φοιτητών και οι πολιτικές οργανώσεις βρίσκονται αποκλειστικά στον χώρο της Αριστεράς. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην περίοδο που ο κομμουνισμός δείχνει ότι πείθει ως εναλλακτική λύση στα προβλήματα του καπιταλισμού, δίνοντας μάλιστα την εντύπωση ότι ο καπιταλισμός αντικαθίσταται. Ο πόλεμος στο Βιετνάμ, η Κούβα και ο Τσε είναι τα πρότυπα. Στη Δυτική Ευρώπη, οι εξεγέρσεις του Γαλλικού Μάη και οι αντίστοιχες στη Γερμανία και την Ιταλία ξαναβάζουν το ζήτημα στην επικαιρότητα.
Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα αμφισβητεί με επιμέρους μάχες πλευρές του καθεστώτος, επιλέγοντας ως κύριο πεδίο ανάπτυξής του το ζήτημα της δημοκρατίας και ελευθερίας στα πανεπιστήμια, που έχει σαν φόντο το ζήτημα της δημοκρατίας και ανεξαρτησίας της χώρας. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, το φόντο της δημοκρατίας και ανεξαρτησίας της χώρας έρχεται σε πρώτο πλάνο και αντί για τις επιμέρους μάχες γίνεται η σύγκρουση και η ρήξη. Δεν σχεδιάστηκε. Απλώς έγινε. Κι αυτό μαγικά.
Δεν ήταν κάποια γενιά στο Πολυτεχνείο. Η γενιά μας είχε άλλα ενδιαφέροντα: ποδόσφαιρο, χαβαλές, Κόκκοτας, πολιτική σιωπή. Ήμασταν λίγοι. Μερικές χιλιάδες νέοι σε μια πόλη 3.000.000 κατοίκων. Αριστεροί. Κάθε είδους, αλλά αριστεροί. Με ολοκληρωτική απουσία του παραδοσιακού πολιτικού κόσμου. Με τη συμπάθεια (τελικά) όλου του ελληνικού λαού, αλλά χωρίς τον λαό. Η μυθοποίηση θα γίνει αργότερα, στη Μεταπολίτευση. Ήμασταν λίγοι. Ταυτόχρονα θαρραλέοι και φοβισμένοι. Ευτυχώς, τελικά, όχι ρεαλιστές. Σχεδόν τρελοί. Με το γκάζι στο τέρμα και χωρίς χώρο για να φρενάρουμε.
Είπα από την αρχή ότι είναι μίζερο να προσπαθήσω να περιγράψω μια εξέγερση. Καίει η γλώσσα. Δοκιμάζω αλλιώς:
Οδυσσέα Ελύτη
" Άνευ ορίων άνευ όρων"
Επειδή Κυρίες και Κύριοι
κείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια
- η άνοιξη που δεν φέραμε -
είναι ακριβώς η αγνότητά μας.
left

Παρακαλούνται οι «περιστασιακοί ένοικοι» να μην ενοχλούν τους μόνιμους ιδιοκτήτες



Σε μια μακρινή χώρα, ήταν δύο φίλοι που ζούσαν 40 χρόνια στο ίδιο σπίτι. Έφευγε ο ένας και το υπενοικίαζε στον άλλον. Τρία-τέσσερα χρόνια, μάλιστα, συγκατοίκησαν. Την πρώτη φορά, για λίγο, μαζί με κάτι κομμουνιστές και τη δεύτερη με ακροδεξιούς φασίστες. Μια μέρα ο σπιτονοικοκύρης τους έδιωξε. Είχαν αφήσει απλήρωτα νοίκια περίπου μισό δισ. και εκτός αυτού, είχαν "καταφέρει" να χρεοκοπήσουν, ως διαχειριστές, ολόκληρη την πολυκατοικία. Όπως αποδείχθηκε στο δικαστήριο, είχαν "φάει" όλα τα κοινόχρηστα με φίλους τους επιχειρηματίες στο χρηματιστήριο, υπερχρεώνοντας τους υπόλοιπους ενοίκους. Όταν μαζεύτηκαν όλοι οι ιδιοκτήτες να διαμαρτυρηθούν, τους έκαναν τουλούμι στο ξύλο οι μπράβοι. Μετά κόπων και βασάνων, τελικά τους έδιωξαν από την πολυκατοικία, αλλά οι δύο φίλοι, δεν το έβαλαν κάτω. Πήραν εκπομπές στην τηλεόραση, αγόρασαν εφημερίδες και "έμπαιναν" κάθε μέρα στα σπίτια των ενοίκων σηκώνοντας το ρυτιδιασμένο τους δάχτυλο. "Μαζί τα φάγαμε" τους έλεγαν...

γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Κάπως έτσι, φτάσαμε, χθες, ο Κώστας Σημίτης, με αφορμή το άνοιγμα για έλεγχο των λογαριασμών του (αλλά και συγγενών του) να λέει, με κάθε επισημότητα πως «η Ιστορία δεν γράφεται από τους περιστασιακούς ένοικους της εκτελεστικής εξουσίας».
Να περιγράφει, δηλαδή, σε μια φράση, πως αυτός και το σινάφι του αντιλαμβάνονται την εξουσία, τη χώρα, την κοινωνία, τη δικαιοσύνη και κυρίως τους εαυτούς τους. Ο Κώστας Σημίτης, «πολεμόχαρη φυλή μου» (που θα λέγε και η εκδιωγμένη Μαλβίνα), ο άνθρωπος που είχε κάνει εκσυγχρονιστικό σύνθημα το «όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα» ενοχλείται τώρα που ο εισαγγελέας έχει στοιχεία και θέλει να τα ελέγξει.
Η φράση «περιστασιακοί ένοικοι της εκτελεστικής εξουσίας», που εκστόμισε ο Κώστας Σημίτηςδεν είναι απάντηση υπεράσπισης σε έλεγχο της δικαιοσύνης, δεν είναι καν πολιτική άποψη. Είναι ο τρόπος που αντιδρά σπασμωδικά, το συγκεκριμένο σύστημα, που κυβέρνησε, χρεοκόπησε τη χώρα, κατηγόρησε συλλογικά την κοινωνία ότι "μαζί τα φάγαμε" και τώρα θέλει να επιστρέψει εκεί που πιστεύει πως ανήκει, μέσω του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Γιατί αυτοί δεν είναι "περιστασιακοί ένοικοι της εκτελεστικής εξουσίας". Είναι οι επαγγελματίες εκτελεστές στην υπηρεσία της εξουσίας.
Είναι αυτοί που μέχρι πριν τρία χρόνια, ζούσαν με τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει. Ότι οι αριστεροί "σφετεριστές" της εκτελεστικής εξουσίας, δε θα άντεχαν ούτε ένα εξάμηνο ή τέλος πάντων πως οι παντοδύναμοι φίλοι των νόμιμων ιδιοκτητών θα τους έδιωχναν όταν έπρεπε και δε θα έτρεχαν αντ' αυτού στα δικαστήρια για ποινικά αδικήματα ή για να κρατήσουν τα παρατύπως εκπεμπόμενα κανάλια τους. Τα ίδια κανάλια που έχτισαν την αυτοκρατορία του Κώστα Σημίτη και τώρα θέλουν να ανεβάσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το πιο θλιβερό (και ανησυχητικό) απ' όλα είναι ότι ο Κώστας Σημίτης δεν υπέπεσε σε σφάλμα εν τη ρύμη του λόγου. Πριν από λίγους μήνες είχε πει άλλωστε, σε συνέντευξή του στο ΣΚΑΙ, πως "η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο".
Ο Κώστας Σημίτης δεν αντιλαμβάνεται καν το "σούσουρο" για τη φράση «περιστασιακοί ένοικοι», που εκστόμισε.
Δεν πιστεύει ότι ήταν εκπρόσωπος του λαού και υπηρέτης της εκτελεστικής εξουσίας. Ποτέ δεν το πίστεψε. 
Ο Κώστας Σημίτης, όπως και όλοι οι συντηρητικοί αστοί που ιδρυματοποιούνται κυβερνώντας επί χρόνια, πιστεύουν πως... είναι η εκτελεστική εξουσία! Ζουν με την εδραιωμένη, μέσα τους, πεποίθηση, πως είναι γεννημένοι για να υπηρετήσουν ένα καρμικό πεπρωμένο. Να καθοδηγηγούν την "πλέμπα" που δεν επιτρέπεται να κάνει "λάθος επιλογές".
ή μάλλον, γράψτε λάθος. Ούτε αυτό πιστεύουν.
Έχουν πειστεί για κάτι πολύ πιο δυστοπικό από το ότι είναι οι νόμιμοι και παντοτινοί ένοικοι μιας χώρας που τους ανήκει δικαιωματικά (όπως πρόσφατα εξέφρασε με το σύνθημά του για το Δήμο της Αθήνας, ο Κώστας Μπακογιάννης).
Είναι βαθιά πεπεισμένοι πως είναι η ίδια η χώρα.
Πλέον οι "Σημίτηδες" απενοχοποιήθηκαν. Μπορούν να πουν "L' etat, c' est moi"... και κανένας να μην το βρει περίεργο.

ΥΓ. Τον Κώστα Σημίτη υπερασπίστηκε χθες, από το βήμα της Βουλής και ο πολιτικός που αν ζούσε ο Κοπέρνικος θα έπρεπε να επαναδιατυπώσει τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία ο Ήλιος και όχι η Γη, είναι το κέντρο του Σύμπαντος... ο Βαγγέλης Βενιζέλος.
«Κάποιοι θέλουν να αμαυρώσουν το εμβληματικό πρόσωπο του ευρωπαϊκού κεκτημένου της χώρας», είπε ο πιο αυτο-προβεβλημένος, "μόνιμος ιδιοκτήτης" της εξουσίας μετά την οικογένεια Μητσοτάκη. Ο πολιτικός που, μαζί με τον Ανδρέα Λοβέρδο, απαιτούσε να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Άκη Τσοχατζόπουλο για την ταλαιπωρία που υφίσταται και υποστήριζε ότι οι ύποπτοι λογαριασμοί του Παπαντωνίου ήταν... αριθμοί τηλεφώνου...
koutipandoras