Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ο πόλεμος που σφράγισε τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία



Ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε στις 29 Αυγούστου 1949 όταν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν στα εδάφη της Αλβανίας. Το κόστος του εμφυλίου ήταν μεγάλο για το ΚΚΕ και την Αριστερά. Πάνω από 55 χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να παραμείνουν ως πολιτικοί πρόσφυγες σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την ΕΣΣΔ, ενώ οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που συλλαμβάνονταν στο εσωτερικό της χώρας συνήθως εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες
του Γιώργου Πετρόπουλου
Ουσιαστικά, ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε τη νύχτα της 29ης Αυγούστου 1949, όταν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού υποχώρησαν στην Αλβανία.
Η συμπύκνωσή τους στο κέντρο του μετώπου του Γράμμου και η οργάνωση της υποχώρησης είχε ξεκινήσει από το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας, αλλά η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 27 Αυγούστου, όταν ο ΔΣΕ υπερφαλαγγίστηκε από τη διάβαση «Πόρτα του Οσμάν» (Δ. Ζαφειρόπουλος, «Αντισυμμοριακός Αγών 1945-1949», Αθήναι 1956, σελ. 632· και Δ. Βλαντά, «Εμφύλιος πόλεμος 1945-1949», εκδόσεις ΓΡΑΜΜΗ, β’ ημίτομος, σελ. 261).
Ετσι, αν δεν υποχωρούσε στο αλβανικό έδαφος κινδύνευε να εγκλωβιστεί, να περικυκλωθεί και να εξοντωθεί μέχρι τελευταίου.

ΜΑΥδες (ΜΑΥ- Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου). Η δράση τους ήταν οργιώδης εναντίον των ανταρτών και των αριστερών πολιτών | 
Ο στρατηγός Θρ. Τσακαλώτος περιγράφει ως εξής τις τελευταίες ημέρες του πολέμου: «Στας 28 Αυγούστου η κίνησις ήτο σχεδόν άνευ αντιστάσεως και το βράδυ τα τμήματά μας ολοκλήρωσαν τον Β. Γράμμον και εξεχύνοντο προς κατάληψιν του Ν. Γράμμου. Τα τμήματά μας εσημείωσαν με φωτιές χαράς και αποδείξεως την κατάληψιν των συνόρων…
»Στις 29 Αυγούστου στας 5μ.μ. κατελήφθη από τους καταδρομείς του Ρούσσου η Μπάρα του Ν. Γράμμου. Την 30ν Αυγούστου, στας 5 μ.μ., η VIII Μεραρχία κατέλαβε το Κάμενικ. Στας 10 το πρωί κάθε αντίστασις εσταμάτησε παντού» (Θρ. Τσακαλώτος, «40 Χρόνια Στρατιώτης της Ελλάδος», Αθήναι 1960, τόμος β’, σελ. 278).
Πότε άρχισε;
Για τον χρόνο έναρξης του εμφυλίου πολέμου έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις. Αν θέλουμε, όμως, να είμαστε ακριβείς με τα γεγονότα, δεν θα πρέπει να ταυτίζουμε το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και την οποιαδήποτε μεμονωμένη ένοπλη σύγκρουση με αυτόν καθαυτόν τον πόλεμο.
Το ΚΚΕ και η Αριστερά -αν και στις τάξεις της τελευταίας υπάρχουν κάποιες διαφορετικές απόψεις- ως αρχή του εμφυλίου πολέμου θεωρούσαν πάντοτε τον χρόνο οπόταν εμφανίστηκε οργανωμένος αντάρτικος στρατός, δηλαδή τον Οκτώβριο του 1946, που ενοποιήθηκαν τα σκόρπια αντάρτικα τμήματα και συγκροτήθηκε το Γενικό Αρχηγείο των Ανταρτών.
Η αντίπαλη πλευρά και ορισμένοι στην Αριστερά θεωρούν ότι ο εμφύλιος ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1946 με την επιχείρηση ένοπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών στον σταθμό της Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο. Κατά τη γνώμη μας, σωστή είναι η πρώτη άποψη.
Ο Ζαχαριάδης στο Βουνό μιλάει σε σύσκεψη στελεχών του ΔΣΕ
Ο Ζαχαριάδης στο Βουνό μιλάει σε σύσκεψη στελεχών του ΔΣΕ | 
Παρά το γεγονός ότι μετά τις εκλογές του Μαρτίου 1946 το ΚΚΕ θεωρεί πως ο ένοπλος αγώνας είναι αναπόφευκτος -και αρχίζει να προετοιμάζεται γι’ αυτόν-, εντούτοις οργανωμένος και ολοκληρωτικός εμφύλιος πόλεμος, και από τις δύο πλευρές, αρχίζει να υπάρχει μόνο το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Αν, επομένως, δεχτούμε ότι η επιχείρηση στο Λιτόχωρο συνιστά την έναρξη του εμφυλίου, τότε γιατί να μη δεχτούμε πως ο εμφύλιος ξεκινάει το 1945, αμέσως μετά τη Βάρκιζα, με την έναρξη και το όργιο της Λευκής τρομοκρατίας;
Οι αιτίες του εμφυλίου
Για τις αιτίες του εμφυλίου πολέμου -και για τη δυνατότητα αποφυγής του- έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες. Οι βασικές απόψεις είναι δύο: η άποψη των νικητών -που οργίασε στη μετεμφυλιακή περίοδο και αναπαράγεται στις μέρες μας από τη σχολή των λεγόμενων αναθεωρητών της Ιστορίας- και η άποψη του ΚΚΕ και της Αριστεράς γενικότερα, με όποιες παραλλαγές υπάρχουν.
Η πρώτη άποψη θεωρεί πως το ΚΚΕ και το ΕΑΜ από την κατοχή ακόμα είχαν έναν μοναδικό στόχο: της εξουσία. Για την εξουσία συγκρούστηκαν με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και κυρίως με τον ΕΔΕΣ στην κατοχή, για τον ίδιο σκοπό έκαναν τα Δεκεμβριανά και τον εμφύλιο. Πρόκειται για την περιβόητη «θεωρία των τριών γύρων».
Αντίθετα, το ΚΚΕ και η Αριστερά υποστηρίζουν πως τον εμφύλιο τον προκάλεσαν οι αντίπαλοί τους με τη βοήθεια της αγγλικής επέμβασης αμέσως μετά την απελευθέρωση. Παραδόξως μεν αλλά καθόλου ανεξήγητα, την άποψη της Αριστεράς ενισχύει ένα άρθρο του Γ. Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 2-3-1948.
Η Εθνική Αλληλεγγύη για τη Λευκή τρομοκρατία, Μάιος 1946
Η Εθνική Αλληλεγγύη για τη Λευκή τρομοκρατία, Μάιος 1946 | 
Στο άρθρο αυτό αναγνωρίζεται η παντοδυναμία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στα χρόνια της κατοχής και η ανάγκη να τους αφαιρεθεί ώστε να παλινορθωθεί το αστικό καθεστώς. Κομβικό σημείο για να συμβεί αυτό θεωρείται ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, κάτι που συνέβηκε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης του Δεκέμβρη του ’44, τον οποίο ο Γ. Παπανδρέου χαρακτηρίζει «δώρο του υψίστου».
Από το άρθρο αυτό γίνεται ξεκάθαρο πως στην κατοχή, οργανώνοντας την αντίσταση του ελληνικού λαού, η Αριστερά κατάφερε να αναδειχτεί σε κυρίαρχη δύναμη πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Οπότε, για την εξουσία αγωνίζονταν οι αντίπαλοί της και όχι αυτή.
Εντούτοις, είναι βέβαιο πως αν δεν υπήρχε η αγγλική επέμβαση κι αν δεν είχαμε το όργιο της Λευκής τρομοκρατίας μετά τη Βάρκιζα, δεν θα ακολουθούσε ο τρίχρονος εμφύλιος πόλεμος.
Τον Μάιο του 1946 η Εθνική Αλληλεγγύη διαβίβασε στην ηγεσία του ΕΑΜ μια σειρά στοιχεία που καταγράφουν τις τρομοκρατικές -σε βάρος τους ΕΑΜικού κινήματος- ενέργειες σε όλη την Ελλάδα από τις 12/2/1945 (υπογραφή συμφωνίας της Βάρκιζας) ώς και τις 31/3/46 (ημέρα των εκλογών).
Τα στοιχεία αυτά έχουν ως εξής: Φόνοι: 1.289. Τραυματισμοί: 6.671. Βασανισμοί: 31.632. Συλλήψεις: 84.931. Φυλακισμένοι (έως 8/5/46): 8.624. Λεηλασίες-Καταστροφές: 18.767. Καταστροφές γραφείων: 677. Απόπειρες φόνων: 509. Βιασμοί γυναικών: 165 (Πολιτικός Συνασπισμός Κομμάτων του ΕΑΜ, «Μαύρη Βίβλος», Αθήνα, Μάιος 1946, σελ. 37).
Μπορούσε να νικήσει ο ΔΣΕ;
Οπως συμβαίνει έπειτα από κάθε ήττα, έτσι και μετά τη λήξη του εμφυλίου το ΚΚΕ και την Αριστερά ταλάνισε το ερώτημα αναφορικά με τις αιτίες της και αν ήταν δυνατόν τα πράγματα να είχαν έρθει διαφορετικά. Στο ερώτημα αν «ο ΔΣΕ μπορούσε να νικήσει;» θα αφήσουμε να απαντήσουν οι αντίπαλοί του.
Ο στρατηγός Δ. Ζαφειρόπουλος, για παράδειγμα, θεωρεί πως ο ΔΣΕ ηττήθηκε γιατί η αντίπαλη πλευρά είχε τη βρετανική και την αμερικανική υποστήριξη, επειδή προκλήθηκε ρήξη ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και στον Στάλιν με αποτέλεσμα ο ΔΣΕ να χάσει τον μηχανισμό στήριξης και ενότητας των δυνάμεών του, γιατί ο κυβερνητικός στρατός ενισχύθηκε με την ανάθεση της αρχιστρατηγίας στον Παπάγο, επειδή ο ΔΣΕ εγκατέλειψε μερικώς την αντάρτικη τακτική και, τέλος, επειδή η μεγάλη διάρκεια του πολέμου -τρία χρόνια- λειτούργησε σε βάρος των ανταρτών (Δ. Ζαφειρόπουλος, στο ίδιο, σελ. 657- 660).
Ο Ευάγγ. Αβέρωφ σημειώνει πως «αν το 1946 και 1947 όσοι πίστευαν στο ΚΚΕ είχαν καταταγή στον Δημοκρατικό Στρατό, οι μαχητές του θα είχαν ταχύτατα υπερβή τις 50.000» και «ο Μάρκος θα βρισκόταν στην ανάγκη να αρνηθή τη στράτευση μερικών δεκάδων χιλιάδων εθελοντών». Συνεπώς, «εάν κατά το 1947 ο Μάρκος διέθετε 50.000 μαχητάς, το τέλος του αγώνος θα ήταν διαφορετικό.
Ενας συμβιβασμός ευνοϊκός για το ΚΚΕ θα ήταν πολύ πιθανός. Το τέλος θα ήταν ενδεχομένως διαφορετικό αν είχε φθάσει αυτόν τον αριθμό έστω και πριν ακόμη χρησιμοποιηθή πλήρως το αμερικανικό πολεμικό υλικό, δηλαδή προ του τέλους του 1948» (Ευάγγ. Αβέρωφ-Τοσίτσας, «Φωτιά και Τσεκούρι», εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, σελ. 478).
Το κόστος
Λέγεται ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο χειρότερος απ’ όλους τους πολέμους. Σε γενικές γραμμές αυτό είναι σωστό. Πρόκειται για έναν πόλεμο που αφήνει τεράστιες και μακροχρόνιες πληγές, με χειρότερη αυτήν του διχασμού ενός λαού ώς τα κατώτερα στρώματά του. Αν αυτός ο διχασμός περιοριζόταν ανάμεσα στις κατώτερες και ανώτερες τάξεις της κοινωνίας τα πράγματα θα ήταν εύκολα στην αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών δεδομένων μιας χώρας.
Ενδεχομένως αυτός ο διχασμός να μην οδηγούσε καν σε εμφύλιο. Σε όλους, όμως, τους εμφυλίους της Ιστορίας και στις δύο πλευρές πολέμησαν παιδιά του λαού με αποτέλεσμα το κόστος της αναμέτρησης να καθίσταται οδυνηρό και δύσκολα επουλώσιμο.
Είναι αδύνατο, στο πλαίσιο αυτού του μικρού σημειώματος, να καταγράψουμε το συνολικό κόστος του εμφυλίου. Επιπλέον, αυτό είναι αρκετά δύσκολο ζήτημα καθώς μετά τον εμφύλιο κυριάρχησε η σκοπιμότητα. Η κάθε πλευρά εμφάνιζε περισσότερες τις απώλειες του αντιπάλου της και λιγότερες τις δικές της, ενώ οι νικητές φόρτωναν, διογκωμένες, τις καταστροφές που υπέστη η χώρα συνολικά στους αντάρτες.

Στην «Ελευθερία» 18/3/1952 δημοσιεύεται πίνακας στον οποίο καταγράφεται και το κόστος του εμφυλίου | 
Θα αρκεστούμε, επομένως, σε ορισμένα στοιχεία. Στις 18-3-1952 η εφημερίδα «Ελευθερία» είχε δώσει έναν απολογισμό του εμφυλίου, τα στοιχεία του οποίου έχουν ως εξής: «Νεκροί 154.000. Ξεσπιτωμένοι αγρότες 800.000. Σπίτια ολικά κατεστραμμένα 24.626. Σπίτια μερικά κατεστραμμένα 22.000. Αγροτικά νοικοκυριά κατεστραμμένα 15.139. Σχολεία κατεστραμμένα 1.600. Γέφυρες οδικές κατεστραμμένες 476. Γέφυρες σιδηροδρομικές κατεστραμμένες 439. Εργοστάσια, νοσοκομεία κατεστραμμένα 241. Ζώα που χάθηκαν 1.480.669».
Τον απολογισμό αυτόν αποδέχεται και το ΚΚΕ. Επίσης το ΚΚΕ αναγνωρίζει ότι οι απώλειες του ΔΣΕ ήταν περί τις 30.000 αντάρτες («Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ», Α’ τόμος 1918-1949, εκδόσεις Σ.Ε., Αθήνα 1995, σελ. 619).
Οι απώλειες του κυβερνητικού στρατού, σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ, ήταν: 15.969 νεκροί, 37.557 τραυματίες και 2.001 αγνοούμενοι. Συνολικά 55.527 άνδρες. Στην πραγματικότητα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Το κόστος για το ΚΚΕ και την Αριστερά

Το κόστος του εμφυλίου ήταν δυσβάστακτο για το ΚΚΕ και την Αριστερά. Τα επίσημα στοιχεία του ΚΚΕ, που κατατέθηκαν στην Τρίτη Συνδιάσκεψή του (10-14/10/1950), κάνουν λόγο για 55.881 πολιτικούς πρόσφυγες (αντάρτες και πολίτες που αναγκάστηκαν μετά την ήττα να εγκαταλείψουν τη χώρα), οι οποίοι κατανεμήθηκαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και στην ΕΣΣΔ («III Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ - Εισηγήσεις, Λόγοι, Αποφάσεις», Αύγουστος 1951, Μόνο για εσωκομματική χρήση, σελ. 266-267).
Οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που εγκλωβίστηκαν στο εσωτερικό της χώρας και δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα, κατά κανόνα συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Στοιχεία γι’ αυτό το θέμα δεν υπάρχουν καθόλου.
Επίσημα στοιχεία, επίσης, δεν υπάρχουν και για τις εκτελέσεις αγωνιστών που έγιναν ύστερα από δικαστικές αποφάσεις. Σύμφωνα, πάντως, με ανεπίσημα στοιχεία από τον Ιούλιο του 1946 ώς τον Οκτώβριο του 1951 επιβλήθηκαν συνολικά 7.500 θανατικές καταδίκες με το Γ’ Ψήφισμα του 1946 και τον Α.Ν. 509 του 1947, από τις οποίες 4.000-5.000 εκτελέστηκαν (Ν. Αλιβιζάτος, «Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974», εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 520).
Σκοτάδι καλύπτει και το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων. Στις 12/10/1951 το κράτος των Αθηνών αναγνώριζε επίσημα ότι μέχρι την 1η Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων ανερχόταν στις 14.069.
Απ’ αυτούς οι 3.103 ήταν στη δικαιοδοσία των κακουργιοδικείων για «αδικήματα» συνδεόμενα με τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην κατοχή και οι 10.966 ήταν στη δικαιοδοσία των εκτάκτων στρατοδικείων για «αδικήματα» συνδεόμενα με τον εμφύλιο πόλεμο (Εισηγητική έκθεση στον Νόμο 2058/1952 «περί μέτρων ειρηνεύσεως»· και Ρούσος Κούνδουρος, «Η Ασφάλεια του καθεστώτος», εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 133).
Χωρίς αμφιβολία τα στοιχεία αυτά είναι ελλιπή. Δεν καταγράφουν τους έγκλειστους στρατιώτες στο κάτεργο της Μακρονήσου, διότι δεν θεωρούνταν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά φαντάροι που υπηρετούσαν τη θητεία τους.
Επίσης, δεν καταγράφονται και οι χιλιάδες των πολιτών που ούτε είχαν δικαστεί ούτε δίκη περίμεναν, αλλά κρατούνταν γενικώς και ανακρίνονταν επί πολλά έτη (Ρ. Κούνδουρος, στο ίδιο, σελ. 143).
Αν σ’ όλα αυτά συνυπολογιστεί το γεγονός ότι το ΚΚΕ έμεινε 27 χρόνια παράνομο, ενώ η νόμιμη Αριστερά, για το ίδιο διάστημα, δρούσε υπό καθεστώς διωγμών και ημιπαρανομίας, αν συνυπολογιστεί το καθεστώς των αστυνομικών διώξεων, των φυλακίσεων και των εκτοπίσεων, των πιστοποιητικών κοινωνικών και πολιτικών φρονημάτων, η επιβολή της δικτατορίας στο όνομα του «κομμουνιστικού κινδύνου», ο χωρισμός του λαού σε πατριώτες και ΕΑΜοβούλγαρους απάτριδες, τότε γίνεται αντιληπτό ότι ο εμφύλιος σφράγισε ανεξίτηλα τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.
efsyn

Είχες μπάρμπα στη Μακρόνησο;



Τα δύο είδη διαφθοράς διαπλέκονται και έχουν μια κοινή βάση: τα κόμματα εξουσίας, τον κομματισμό, την κομματική φαυλότητα, που στην Ελλάδα έγινε κανόνας. Από τη μια υπάρχει η οικονομική εξουσία. Από την άλλη η πολιτική -το κράτος, που κατέχεται από το κόμμα.
Του Θανάση Καρτερού
Μερικά θεωρητικά πρώτα, απ’ έξω - απ’ έξω. Υπάρχει η διαφθορά της κορυφής. Οι κομπίνες, οι μίζες, η διαπλοκή, τα τρίγωνα, τα τετράγωνα, οι κύκλοι. Ο Κοσκωτάς, ας πούμε, η Siemens, το Βατοπέδι, το χρηματιστήριο, τα εξοπλιστικά. Υπάρχει όμως και η διαφθορά της βάσης. Τα δωράκια, που έλεγε ο μακαρίτης ο Ανδρέας. Η αποκεντρωμένη σε δήμους, κοινότητες, ΜΚΟ, συλλογικότητες, δημόσιες επιχειρήσεις, υπηρεσίες, νοσοκομεία, πρόσωπα που έχουν πρόσβαση σε πρόσωπα και πάει λέγοντας. Μια διαφθορά της διπλανής πόρτας.
Τα δύο είδη διαφθοράς διαπλέκονται και έχουν μια κοινή βάση: τα κόμματα εξουσίας, τον κομματισμό, την κομματική φαυλότητα, που στην Ελλάδα έγινε κανόνας. Από τη μια υπάρχει η οικονομική εξουσία. Από την άλλη η πολιτική -το κράτος, που κατέχεται από το κόμμα. Η επαφή και συναλλαγή των δύο στις κορυφές παράγει σεισμούς πολιτικούς και κοινωνικούς, αν και όταν αποκαλυφθεί. Η επαφή και συναλλαγή τους στη βάση, που όλοι την ξέρουμε, παράγει το έργο του τερμίτη. Όλα φαίνονται μια χαρά, μέχρι που η οικονομία, το κράτος, οι αξίες και οι αρχές να πάνε κατά διαόλου.
Πάμε παρακάτω. Τα χθεσινά κόμματα εξουσίας δεν ήταν καθολικά διεφθαρμένα από τη ρίζα τους. Κυριεύτηκαν στην πορεία από τον ιό και τον άπλωσαν στο σώμα της κοινωνίας και του κράτους. Ακόμα και σήμερα επιμένουν στις στρατηγικές της διαφθοράς. Αν όμως πιστέψουμε ότι εμείς, που διακηρύσσουμε μάλιστα ανειρήνευτο αγώνα κατά της διαφθοράς, είμαστε εμβολιασμένοι από την Ιστορία, ή τον Μαρξ, και δεν κινδυνεύουμε να μολυνθούμε, φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα αναρωτιόμαστε πώς και γιατί γεμίσαμε φουσκάλες και έλκη.
Δεν θα κάνουμε την τρίχα τριχιά, να κρεμαστούμε. Αλλά ας μην κρυβόμαστε και πίσω από τα σκάνδαλα και τις επιθέσεις των άλλων. Τα καπετανάτα σε οργανώσεις, οι καυγάδες για το πάπλωμα, το καμπανάκι των Σερρών, οι πιέσεις από «δικούς μας» σε βουλευτές και από βουλευτές σε υπουργούς, το στενό μαρκάρισμα από διάφορους που είχαν μπάρμπα στη Μακρόνησο μπορεί να είναι πταίσματα μπροστά στα εγκλήματα των άλλων. Αλλά υπονομεύουν και ακυρώνουν θέσεις και προθέσεις. Και, το χειρότερο, αν δεν υπάρξει έγκαιρη πρόληψη, θα τους παραγάγουμε τους τερμίτες μας.
Θα συμφωνήσετε ότι δεν αρκεί να είσαι αριστερός για να καθορίζει κάθε πράξη σου μια αυτονόητη ηθική. Η πρωτόγνωρη για μας αίσθηση προσωπικής επιρροής και δύναμης έχει τα θέλγητρά της. Η εξουσία -μικρή ή μεγάλη- είναι γλυκιά η πουτάνα. Χρειάζονται πολιτικές, ιδεολογικές, κομματικές, και κυρίως προσωπικές, αντιστάσεις. Αν το αφήσουμε έτσι, στον αριστερό αυτοματισμό, δεν είναι απίθανο η Μακρόνησος να μετεξελιχθεί σε off shore...
πηγή Η Αυγή

Τα mails της προδοσίας



«Αλλοιώστε το έλλειμμα γρήγορα και με εχεμύθεια» - Πώς εκτελέστηκε το σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας προκειμένου να εξοφληθούν στο ακέραιο οι ξένες τράπεζες

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Κάποιοι υποκρίνονται ότι δεν καταλαβαίνουν τι συνέβη με το σκάνδαλο της αλλοίωσης του ελλείμματος και του χρέους του 2009, και προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ζήτημα σε εσωκομματικό-νεοδημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ένα εθνικής σημασίας θέμα. Προσπερνώ το γεγονός ότι αυτοί οι ακοίμητοι φρουροί της ανεξαρτησίας της ελληνικής Δικαιοσύνης δεν βρήκαν μισή λέξη να σχολιάσουν από όσα περιέχει η απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία στηρίχθηκε στην τεκμηριωμένη αναίρεση της εισαγγελέως Ξένης Δημητρίου.
Ξεπερνώ το γεγονός ότι εκείνοι που, για να πλασαριστούν ως μεταρρυθμιστές, ζητούν.. πάντα τον σεβασμό των κανόνων τώρα σιωπούν στις επισημάνσεις της Δικαιοσύνης για σωρεία παραβάσεων του εθνικού και του κοινοτικού Δικαίου αναφορικά με τη μέθοδο τήρησης των εθνικών λογαριασμών (λ.χ. η απόκρυψη πλεονασμάτων 500 νομικών προσώπων το 2009 και η ξαφνική αποκάλυψή τους στους εθνικούς λογαριασμούς το 2013!). Μεταρρυθμιστές «αλα καρτ», βλέπετε. Εδώ όμως υπάρχει ένα κορυφαίο εθνικό θέμα, το οποίο εξελίχθηκε σε δύο φάσεις, και αυτό -που να χτυπιούνται κάποιοι στο πάτωμα, κατά τουΚαραμανλή- δεν μπορεί να παραγραφεί: η σύνδεση της αλλοίωσης του ελλείμματος με το Μνημόνιο 1, το μεσοπρόθεσμο 1 και το Μνημόνιο 2. Το γεγονός ότι δεν ασκήθηκε δίωξη κατά του Γεωργίου για το πρώτο, αλλά μόνο για το δεύτερο Μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι το έγκλημα δεν συνετελέσθη. Αντιθέτως.
Η αλλοίωση του ελλείμματος στην πρώτη φάση της ελληνικής περιπέτειας έγινε αποδεδειγμένα κατ' απαίτηση του ΔΝΤ, επειδή έτσι ερμηνεύτηκε ότι «ζητούσε» το καταστατικό του. Mail που έστειλε στις 29 Μαρτίου 2010 προς τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου ο αξιωματούχος του ΤαμείουΜπομπ Τράα, πληροφορούσε, μεταξύ άλλων, ότι «ο γενικός διευθυντής θα σας στείλει ενημερωτική επιστολή σχετικά με την αποστολή λανθασμένων στοιχείων, που θα θέλαμε να παρακαμφθεί ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ» (Μιχάλης Ιγνατίου, «Ο δρόμος προς την καταστροφή», σελ. 414, εκδόσεις Λιβάνη ).
Το πόσο σημαντική ήταν για το ΔΝΤ, τους δανειστές και τις τράπεζές τους η αλλοίωση του ελλείμματος -που έπρεπε να γίνει ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ- φαίνεται από την πρώτη παράγραφο του διαγγέλματοςΠαπανδρέου στο Καστελόριζο (23 Απριλίου 2010), το οποίο ξεκινούσε ως εξής: «Χθες ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για το πραγματικό έλλειμμα του 2009»... Από τον συνδυασμό του mail Tράα και της δήλωσης του πρώην πρωθυπουργού προκύπτει σαφώς η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αλλοίωσης του ελλείμματος (πρώτη φάση) και του Μνημονίου 1. Λίγους μήνες αργότερα διορίζεται στη θέση του διοικητή της ΕΛ.ΣΤΑΤ. το στέλεχος του ΔΝΤ Ανδρέας Γεωργίου, χωρίς να παραιτηθεί προηγουμένως από τη θέση του (είναι κατηγορούμενος από την ελληνική Δικαιοσύνη για παράβαση καθήκοντος).
Και ενώ η Ελλάδα κατρακυλά στον γκρεμό, η Στατιστική Αρχή της -ανεξάρτητη έναντι της κυβέρνησης, αλλά όχι έναντι των ξένων- δίνει στη χώρα νέα σπρωξιά: δεύτερη αναθεώρηση των στατιστικών, που ανακοινώνεται μετά τις περιφερειακές εκλογές, στο 15,4% το έλλειμμα. Και αυτή η αναθεώρηση γίνεται με εντολή των δανειστών, αυτή τη φορά των Βρυξελλών - υπάρχουν έγγραφες αποδείξεις και mail με τις εντολές κορυφαίου στελέχους της Eurostat στη δικογραφία. Γι' αυτό χοροπηδά η Κομισιόν σήμερα! Διότι στη δίκηΓεωργίου θα αποκαλυφθεί ότι δεν είχαμε greek statistics, αλλά eurostatistics, που οδήγησαν έναν λαό και μiα χώρα σε οικονομικό αφανισμό.
Oποιος έχει αμφιβολία για την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της δεύτερης αλλοίωσης του ελλείμματος με το μεσοπρόθεσμο του 2011, που έφερε μέτρα λιτότητας 4 δισ. ευρώ, και του Μνημονίου 2 (οικουμενικήΠαπαδήμου) ας διαβάσουν τι γράφει ο πρώην υπουργός Χάρης Καστανίδης στα «Χρόνια δοκιμασίας»: ότι, μετά την ανακοίνωση του 15,4%, ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών ζήτησε νέα μέτρα! Στην εύλογη απορία λοιπόν γιατί τα έκαναν όλα αυτά οι δανειστές -γιατί πείραξαν τα νούμερα;- η απάντηση είναι απλή: για να σώσουν τις τράπεζές τους. Τα Μνημόνια δεν ήταν μηχανισμός εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών, αλλά μηχανισμός εξόφλησης των τραπεζών στο ακέραιο.
Τα σταστιστικά στοιχεία ήταν το εργαλείο της εξόφλησης! Οσο πιο φουσκωμένος ερχόταν ο λογαριασμός τόσο σιγούρευαν τα λεφτά τους κάποιοι! Η χώρα δεν είχε το παραμικρό περιθώριο κινήσεων - ο λαός έπρεπε να χρηματοδοτεί με λιτότητα την εξόφληση ομολόγων. Και, όταν ξεφορτώθηκαν τα ομόλογα Γάλλοι και Γερμανοί τραπεζίτες, τότε βεβαίως συμφωνήθηκε στο Ντοβίλ από Μέρκελ και Σαρκοζί να πληρώσουν τον λογαριασμό με το PSI oι ιδιώτες ομολογιούχοι, μικροί και μεγάλοι. Αν λοιπόν έχει εθνική σημασία αυτή η υπόθεση, στην εξέλιξη της οποίας έγιναν δύο κλοπές -η μία στο σπίτι στελέχους της ΕΛ.ΣΤΑΤ. στην Αίγινα και η άλλη στο αυτοκίνητο ανακρίτριας που χειριζόταν την υπόθεση, ενώ απειλήθηκε και η ζωή τηςΓεωργαντά στην εθνική οδό-, αυτή συνίσταται στο εξής: με την τεκμηριωμένη αποκάλυψή της τίθεται ζήτημα αναθεώρησης των πρωτογενών πλεονασμάτων και ριζικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους.
Υποστήκαμε δεκαπλάσια λιτότητα απ' όση αξίζαμε για να πληρώνονται οι έμποροι όπλων, τους εξοπλισμούς για τους οποίους είχε δανειστεί η κυβέρνηση Σημίτη, και αυτό είναι ανήθικο. Δεν γίνεται η Γερμανία να δίνει συγχωροχάρτι σε Πορτογαλία - Ισπανία, όταν παραβιάζουν τους κανόνες για το έλλειμμα, και να μην το ζητάμε εμείς που μας το φούσκωσαν. Ερώτηση: αφορά αυτό το θέμα τον Κώστα Καραμανλήκαι την υστεροφημία του; Προφανώς και τον αφορά -θα το δούμε στον σωστό χρόνο-, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε ένα εθνικό θέμα σε εσωκομματικό, γιατί απλά δεν είναι.
Το μείζον είναι να καταλάβουμε τη σημασία του θέματος εν όψει της τελικής παραπομπής Γεωργίου στη Δικαιοσύνη και του ορισμού της σύνθεσης του δικαστηρίου διά κληρώσεως. Εκτός από το Βερολίνο, δικαστές υπάρχουν και στην Αθήνα, βλέπετε.

 -εφημερίδα «δημοκρατία» - zoornalistas

Βάλε ένα τέλος στην παιδική εργασία αποφεύγοντας αυτές τις 7 μεγάλες εταιρείες


Βάλε ένα τέλος στην παιδική εργασία αποφεύγοντας αυτές τις 7 μεγάλες εταιρείες

Σε ποιον δεν αρέσει η σοκολάτα; Οι περισσότεροι την απολαμβάνουν με μεγάλη ευχαρίστηση, αγνοώντας βασικές πληροφορίες για το προϊόν που καταναλώνουν, όπως τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχει παραχθεί.


Στο πλαίσιο έρευνας που διεξήχθη από τη Fair Trade Hellas, διαπιστώθηκε ότι οι περισσότερες σοκολάτες ιδιωτικής ετικέτας ΔΕΝ πληρούν οικολογικά και κοινωνικά κριτήρια, ενώ παγκοσμίως οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ επωμίζονται μεγάλα κέρδη, τη στιγμή που οι μικροί παραγωγοί κακάο ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Η οικολογική καταστροφή λόγω των βλαβερών και πολύ τοξικών φυτοφαρμάκων που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες είναι ανυπολόγιστη.

Και ενώ τα παιδιά του "αναπτυγμένου" κόσμου απολαμβάνουν την γλυκιά γεύση της, η πραγματικότητα για τα παιδιά στην Αφρική μόνο πίκρα κρύβει. 

Σύμφωνα με καταγγελίες οργανώσεων σε όλο τον κόσμο, η βιομηχανία σοκολάτας κατηγορείται ότι συγκαλύπτει την εκμετάλλευση και εργασία μικρών παιδιών.
Παιδιά ηλικίας από 11 έως 16 ετών ή και πολύ μικρότερα, ζουν παγιδευμένα και εργάζονται σε απομονωμένες φάρμες κυρίως της Δυτικής Αφρικής, όπου αναγκάζονται να δουλεύουν από 80 έως 100 ώρες την εβδομάδα. Συχνά, πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού από τα αφεντικά τους.

Οι μεγάλες εταιρείες, αν και έχουν δεσμευτεί ότι θα λάβουν μέτρα για να σταματήσει η παιδική εργασία στις φυτείες τους, μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να ασχολούνται ιδιαίτερα με το πρόβλημα. 

"Αυτή τη στιγμή, καμία μεγάλη εταιρεία παραγωγής σοκολάτας δεν εγγυάται ότι το κακάο, που χρησιμοποιεί σαν πρώτη ύλη, δεν προέρχεται από παιδική εργασία", εξηγεί η Elizabeth Jardim, επικεφαλής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης "Green America", για τα δικαίωματα των καταναλωτών και το ηθικό εμπόριο.  "Ωστόσο, οι περισσότερες έχουν ξεκινήσει προγράμματα σχετικά με την προώθηση της βιωσιμότητας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την παιδική εργασία με διάφορους τρόπους, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην πίεση των καταναλωτών.", αναφέρει η Jardim.

Σημαντικός μοχλός πίεσης των εταιρειών είναι οι καταναλωτές με τη δύναμη που διαθέτουν. Aς απαιτήσουμε όλοι από τις παρακάτω μεγάλες εταιρείες παραγωγής σοκολάτας να αναλάβουν δράση, ώστε να μπει ένα τέλος στην παιδική εργασία:


Hershey

Mars

Nestle

ADM Cocoa

Godiva

Fowler’s Chocolate

Kraft

Δείτε περισσότερα για τις δράσεις που έχουν αναλάβει οι εταιρείες στον τομέα της Εταιρικής Κοινωνικής Υπευθυνότητας και κατά πόσο επιτυγχάνουν τους στόχους πατώντας εδώ.

Με πληροφορίες από collective-evolution.com/ independent.co.uk / Fair Trade Hellas

http://www.enallaktikos.gr/

Ραγδαίες εξελίξεις - Η FIFA τελειώνει την ΕΠΟ και θέτει τη διαιτησία υπό την εποπτεία της.



Ραγδαίες αναμένεται να είναι οι εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο μετά τις συναντήσεις που είχαν οι εκπρόσωποι της FIFA και της UEFA, τόσο με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) Γιώργο Γκιρτζίκη, όσο και με τον υφυπουργό Αθλητισμού Σταύρο Κοντονή. (* Φωτογραφία: αριστερά ο Κώστας Κουτσοκούμνης, δεξιά ο Γιώργος Γκιρτζίκης)
Η πενταμελής επιτροπή των δύο συνομοσπονδιών, με επικεφαλής τον Κώστα Κουτσοκούμνη, ταυτίστηκε με τις θέσεις του υφυπουργού Σταύρου Κοντονή αναγνωρίζοντας παρατυπίες στη σημερινή διοίκηση της ΕΠΟ. Σημειώνεται πως o Γιώργος Γκιρτζίκης θα πρέπει να εκπέσει του αξιώματός του, όπως και άλλα στελέχη της διοίκησης της ΕΠΟ, μετά το βούλευμα της Δικαιοσύνηςσχετικά με την υπόθεση της «κάρτας υγείας», που εκτιμάται πως ζημίωσε την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία με 29 εκατ. ευρώ.
Στη συνάντηση που είχε η επιτροπή της FIFA και της UEFA με τον Γιώργο Γκιρτζίκη, ζητήθηκε από τον πρόεδρο της ΕΠΟ να αποσύρει τις αλλαγές που έκανε σχετικά με την επιτροπή δεοντολογίας, ενώ σύμφωνα με τις πληροφορίες ζητήθηκε ακόμη η ΚΕΔ να στελεχωθεί από διεθνείς παρατηρητές. Επί της ουσίας η FIFA θέτει την ΚΕΔ υπό την εποπτεία της. Όπως επιβεβαιώνεται και από την ελληνική πλευρά, προέκυψαν βασικές διαφωνίες της ΕΠΟ με τους εκπροσώπους των δύο συνομοσπονδιών.
«Άδειασμα» σε Γκιρτζίκη και ΕΠΟ
«Αδειάζοντας» τον Γιώργο Γκιρτζίκη και τη σημερινή διοίκηση της ΕΠΟ, ο εκπρόσωπος της FIFA, Κώστας Κουτσοκούμνης, μετά τη συνάντηση που είχε με τον Σταύρο Κοντονή, τόνισε πως «οι νόμοι του κράτους είναι υπεράνω οποιουδήποτε καταστατικού Ομοσπονδίας». Από την πλευρά του ο υφυπουργός Αθλητισμού υπογράμμισε πως «η κυβέρνηση είναι ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και με βάση αυτό τον κανόνα προχωράμε. Το καθεστώς της κανονικότητας επανέρχεται».
«Έχουμε πάρει διαβεβαιώσεις από την ΕΠΟ ότι στην αυριανή συνεδρίαση το θέμα των δικαστών θα εξεταστεί και η απόφαση που έχει ληφθεί, θα ανατραπεί. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο υφυπουργός έχει δεσμευτεί να ακυρώσει την απόφαση για μη έναρξη του πρωταθλήματος, μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Έχω την υπόσχεση πως στις 10 Σεπτεμβρίου θα αρχίσει το πρωτάθλημα», ανέφερε ο κ. Κουτσοκούμνης.
Για το αν θα εκπέσουν του αξιώματος μέλη της διοίκησης της ΕΠΟ, μετά την έκδοση του σχετικού βουλεύματος, απάντησε: «Δεν το έχουμε συζητήσει αυτό το θέμα. Αυτό είναι ζήτημα της ελληνικής δικαιοσύνης. Δεν είμαστε ειδικοί για τους Νόμους του ελληνικού κράτους. Πάντως οι Νόμοι κάθε κράτους είναι υπεράνω κάθε καταστατικού. Υπάρχουν διατάξεις στους Νόμους για το τι γίνεται στις περιπτώσεις που κάποιος κατηγορείται και υπάρχει και το καταστατικό που προβλέπει τι γίνεται αν κάποιος εκπέσει του αξιώματος».
Τέλος, σχετικά με την ΚΕΔ, ο κ. Κουτσοκούμνης παρέπεμψε στην αυριανή συνάντηση, λέγοντας: «Η διαιτησία είναι κάτι που θα μας απασχολήσει στις συζητήσεις με την ΕΠΟ και τις ομάδες. Θα τα πούμε αύριο. Υπομονή ακόμη 24 ώρες. Εμείς είμαστε εδώ για να λύσουμε το πρόβλημα».
Από τη δική του μεριά, ο κ. Κοντονής είπε: «Είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος και ικανοποιημένος από τη συζήτηση που είχαμε με τις διεθνείς ομοσπονδίες. Έχει γίνει αντιληπτό ότι το Σύνταγμα και οι Νόμοι του κράτους εφαρμόζονται και θα εφαρμόζονται απαρεγκλίτως. Η ελληνική κυβέρνηση είναι ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και ελπίζω να το έχουν καταλάβει οι πάντες. Το πρωτάθλημα θα ξεκινήσει μόλις αποκατασταθεί η νομιμότητα, η ανεξαρτησία των δικαιοδοτικών οργάνων της ΕΠΟ και ιδίως της Επιτροπής δεοντολογίας και των λοιπών πειθαρχικών οργάνων. Ελπίζω να γίνει σύντομα».
Σχετικά με τις συνέπειες για τα μέλη της ΕΠΟ, απάντησε: «Το τι θα κάνει η Ομοσπονδία είναι δικός της λογαριασμός. Αυτά που προβλέπονται στους Νόμους θα εφαρμοστούν και δεν υπάρχει αμφιβολία για το τι προβλέπεται στις διατάξεις του Νόμου και τι πρέπει να γίνει. Οι πάντες το γνωρίζουν. Όσοι αμφισβητούσαν τα όσα λέγαμε προ ημερών και το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, αν είναι αμετάκλητο ή όχι, ελπίζω να γίνουν σοφότεροι».
Για το γεγονός ότι οι δύο συνομοσπονδίες ταυτίζονται με τη θέση του υφυπουργού Αθλητισμού και όχι με τις θέσεις της ΕΠΟ, τόνισε: «Το κρίνω απολύτως θετικό και λογικό. Ταυτίζεται με τη νομιμότητα και την τήρηση των κανόνων που πρέπει να διεξάγεται το ποδόσφαιρο. Επομένως, αντιλαμβάνεστε ότι για εμάς είναι απολύτως θετικό. Πέραν του γεγονότος ότι κινείται στην κατεύθυνση της κοινής λογικής και όχι σε παραλογισμούς και αυθαιρεσίες. Το καθεστώς της κανονικότητας επανέρχεται με τρόπο πανηγυρικό».
Και αμέσως μετά πρόσθεσε: «Με ενδιαφέρουν οι σχέσεις που έχουμε με τις διεθνείς ομοσπονδίες, όλες και πολύ περισσότερο με τη ΔΟΕ, να είναι σχέσεις ειλικρινείς και σχέσεις που οδηγούν στην καλυτέρευση του αθλητισμού. Όπως έχω τονίσει, η ελληνική κυβέρνηση σέβεται το αυτοδιοίκητο όλων των αθλητικών οργάνων και εργάζεται μαζί τους για τη διαφάνεια και τον εκδημοκρατισμό».
Όσο για την δήλωση του Κουτσοκούμνη, πως «οι Νόμοι του κράτους είναι υπεράνω», απάντησε: «Ακόμη κι αν δεν είχε ειπωθεί, δεν σημαίνει ότι δεν ίσχυε. Κάτι που ισχύει δεν χρειάζεται να το λέμε. Η κυβέρνηση είναι ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και με βάση αυτό προχωράμε. Και έτσι θα ολοκληρώσουμε το έργο μας».
tvxs

Έφτασε η ώρα



EDITORIAL
Δεν υπάρχει σώφρων άνθρωπος (εκτός από μερικούς νεοφιλελεύθερους δημοσιολόγους) που να διαφωνεί με την ανάγκη διεξαγωγής διαγωνισμού για την αδειοδότηση λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών.
Από το 1989, όταν και με νόμο καταργήθηκε το κρατικό μονοπώλιο στα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, οι εκάστοτε κυβερνήσεις προχωρούσαν σε διαφόρων μορφών «διευθετήσεις» με τους επιχειρηματίες του χώρου, συντηρώντας με 15 συνεχείς παρατάσεις τη λειτουργία των τηλεοπτικών επιχειρήσεων.
Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, λέει άλλωστε το λαϊκό γνωμικό, και στην περίπτωση των τηλεοπτικών σταθμών αυτή η κατάσταση επέτρεψε να γιγαντωθεί η εγχώρια διαπλοκή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό το σχήμα:
Επί 27 χρόνια οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις απολάμβαναν την ασυλία της πολιτείας, χρηματοδοτούνταν με ουκ ολίγα θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες, υπηρετούσαν την ενημέρωση κατά το δοκούν (είτε υποστηρικτικά είτε κριτικά προς την εκάστοτε εξουσία) και εξασφάλιζαν ευνοϊκούς όρους για τη λειτουργία των επιχειρήσεων των μετόχων τους.
Η κατάσταση αυτή δημιούργησε μια «φούσκα» που όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου (και των μνημονίων) έσκασε. Αποκαλύφθηκε έτσι η νοσηρότητα του ισχυρού επικοινωνιακού τοπίου:
Υπό την απειλή της οικονομικής τους ασφυξίας τα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα υποστήριξαν χωρίς αστερίσκους και εν χορώ τη «διάσωση» των προγραμμάτων λιτότητας. Και ακολούθως, όταν οι τραπεζικές ενέσεις χρηματοδότησης εξέλιπαν, οι μέτοχοί τους είτε «βγήκαν στα κεραμίδια» είτε άρχισαν να τρώνε τις σάρκες τους και τους συνεργάτες τους.
Από τις στήλες της «Εφ.Συν.» έχουμε υποστηρίξει ποικιλοτρόπως ότι η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών ήταν αναγκαία, λόγω της ασυδοσίας που επικρατούσε για χρόνια. Ωστόσο υπάρχουν πτυχές όπου θα έπρεπε το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο έφτιαξε η κυβέρνηση να εξαντλεί κάθε περιθώριο προάσπισης του δημόσιου συμφέροντος και του νομικού πολιτισμού μας. Γνωρίζουμε όμως ότι οι επιχειρηματίες στον σύγχρονο καπιταλισμό έχουν δεκάδες μεθόδους να παρακάμψουν τους κανόνες.
Οι καναλάρχες μπορούν να γκρινιάζουν και να διαμαρτύρονται για ό,τι θέλουν, έχουν κάθε δικαίωμα. Ωστόσο δεν νομιμοποιούνται να μιλούν για αδιαφάνεια όταν επί 27 χρόνια κινούνταν στο μεταίχμιο της νομιμότητας. Ούτε να επαναφέρουν δικαιολογίες περί πληρωμής φόρων ή ασφαλιστικών εισφορών.
Οι εργασιακές σχέσεις στα κανάλια τους προσομοίαζαν και προσομοιάζουν σε γαλέρα. Και τα θαλασσοδάνεια ύψους σχεδόν 1 δισ. ευρώ είναι πολλαπλάσια των νόμιμων υποχρεώσεων που κατέβαλαν. Είναι σαν να ζητούν να τους πούμε και ευχαριστώ...
efsyn

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Το τσούρμο της Αίγινας


Τραγωδία σε εμβολισμό σκάφους από ταχύπλοο στην Αίγινα


Πρέπει να 'μουν κι εγώ εκεί, όπως και πολλοί από σας... | Eurokinissi-ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

του Δημήτρη Νανούρη
Μα πόσοι χωρούν, τέλος πάντων, σ' ένα δεκάμετρο ταχύπλοο, που αυλακώνει το υγρό στοιχείο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας; Ας αναζητήσουμε αφοπλιστικές απαντήσεις στις εκμαυλιστικές σελίδες του κίτρινου, ροζ και φαιού Τύπου, καθότι οι ζωηρές αποχρώσεις αποτελούν ανέκαθεν το αλατοπίπερο της ενημέρωσης: Ο καπτάν Θρασύβουλος βολτάριζε αμέριμνος στη μαρίνα. Παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του, ήταν γελαστός και ευθυτενής, γεμάτος ζωντάνια. Φορούσε άσπρο μακό, παρδαλή βερμούδα, σπορ πατούμενο και, ασφαλώς, το ναυτικό κασκέτο που τέτοιες ώρες δεν αποχωριζόταν ποτέ.
Πάντοτε όταν επρόκειτο να κυβερνήσει το «Ντουέντε» του, γινόταν άλλος άνθρωπος· το ανάστημά του διπλασιαζόταν. Με ευγένεια αριστοκράτη οικοδεσπότη, βοήθησε να επιβιβαστούν το ζεύγος των ηλικιωμένων φίλων του και η εξηνταεπτάχρονη νοσοκόμα, που πριν απ' τον ίδιο φρόντιζε τον εμβληματικό ζωγράφο Γιάννη Μόραλη. Περιμένοντας το παιδί της κάβας να φέρει τα παγωμένα σοφτ ντρινγκ, αντίκρισε στο μουράγιο εκλεκτό, παλιό γνώριμο, με τον οποίο είχαν μοιραστεί άλλοτε αξέχαστες εμπειρίες.
Αιγινίτες κι οι δυο επί συναπτά καλοκαίρια, εσχάτως και χειμώνες, καλημερίστηκαν εγκαρδίως. «Για πού σαλπάρεις με το καλό, βρε Θράσο θρασίμι;» ρώτησε ο Φλαμπουράρης με μια ανεπαίσθητη δόση ειρωνείας. «Λέω να πεταχτώ ώς την Πέρδικα, Αλέκο, να δείξω στους ξένους τις ειρηνικές παραλίες μας. Είσαι;» τον προσκάλεσε γενναιοφρόνως στο σκάφος. -«Πολύ ευχαρίστως» αποκρίθηκε ο υπουργός, «αλλά, βλέπεις, έχω παρέα». -«Πάρε και την παρέα σου μαζί. Ολοι οι καλοί χωράνε στο "Ντουέντε"».
Ρυμούλκησε το κινητό στ' αυτί ο Αλέκος και σε πέντε λεπτά να σου στο λιμάνι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιώργος Σταθάκης και το μισό υπουργικό συμβούλιο μετά συζύγων, τέκνων, φρουρών και παρατρεχάμενων. «Χαιρετώ τα παιδιά τα ζουμπουρλούδικα» τους καλωσόρισε ο καπετάνιος. «Σας περιμένει ζόρικος Σεπτέμβρης. Βάζω φουλ τις μηχανές να το διασκεδάσουμε». -«Μια στιγμή» τον διέκοψε ο σταθμάρχης της Ανάπτυξης Σταθ(μ)άκης. «Δεν μπορεί να 'μαστε μαζεμένοι τόσοι υπουργοί και να λείπει το καθ' ύλην αρμόδιο χαρτοφυλάκιο. Παίρνω αμέσως τον Δρίτσα να τσακιστεί να 'ρθει».
Κακήν κακώς μπήκαν στο ελικόπτερο, με τα μαγιό και τις πετσέτες απ' τις αργολικές ακτές, ο υπουργός Ναυτιλίας και η συμβία του Τασία Χριστοδουλοπούλου για να δώσουν το «παρών» στην απροσδόκητη σύναξη. Την ομήγυρη αναγνώρισαν αργόσχολοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ στην προκυμαία και έσπευσαν να επευφημήσουν τα μέλη της, αλλά και κοψοχέρηδες που εκδήλωναν ηχηρά την αποδοκιμασία τους. «Ολοι οι καλοί χωράτε» επαναλάμβανε στεντορείως ο κυβερνήτης. Οι εκατοντάδες επιβάτες αυξάνονταν κατά γεωμετρική πρόοδο και δεν πίστευαν στα μάτια τους, βλέποντας στην πλώρη τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα να χαριεντίζεται με τη βαθύπλουτη Λατινοαμερικάνα κολλητή του ιδιοκτήτη.
Ονομάτισε άλλωστε ο ποιητής το πλοιάριο· προχθές τα γράφαμε. Δευτερόλεπτα πριν από την αναχώρηση κατέφθασε από το Αγκίστρι με το «Ντουέντε ΙΙ» ο Μιχαήλ Οσκαρ Νταβίντ μαζί με τον Δημήτρη Κουφοντίνα, τον οποίο -φως φανάρι- περιέθαλπε την περίοδο που κρυβόταν στο νησί. Ελάχιστους ξένισε η παρουσία τους, αφού είναι γνωστοί οι δεσμοί της Κουμουνδούρου με τους ένοπλους συντρόφους που σφάλλουν. Απ' την πολυκοσμία και τον συλλογικό ενθουσιασμό ο καπετάνιος δεν έβλεπε την τύφλα του, ανέπτυξε ταχύτητα μολαταύτα για να ευχαριστήσει τους προσκεκλημένους. Πρέπει να 'μουν κι εγώ εκεί, όπως και πολλοί από σας, η σφοδρή σύγκρουση που ακολούθησε, ωστόσο, μας προκάλεσε απώλεια μνήμης.
efsyn

Οδηγεί σκάφος ο Πρόεδρος;



του Θανάση Καρτερού

Τα είχαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα. Έσκασε χθες «υπόθεση Κορακάκη» σε μεγάλα ηλεκτρονικά media. Δεν την κάλεσε ο Πρόεδρος μαζί με τους άλλους ολυμπιονίκες! Και να φωτογραφίες της κοπέλας δακρυσμένης –από τη συγκίνηση για το χρυσό, αλλά δάκρυα να 'ναι κι ότι να 'ναι. Να παραπονεμένες δηλώσεις του μπαμπά. Να σχόλια τοξικά. Με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να αποκαταστήσει την αλήθεια με ειδική ανακοίνωση η Προεδρία. Πράγμα που δεν εμπόδισε, βέβαια, μεγάλα «μαγαζιά» να επιμείνουν πονηρά: «Αλαλούμ με την Κορακάκη»...

Δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς παραπέρα με άλλη μια ανοησία. Έχει όμως νόημα να επισημάνουμε, και μ’ αυτή την ευκαιρία, την ετοιμότητα κομμάτων και ΜΜΕ, άκρως «θεσμικών» κατά τα άλλα, να εκθέσουν τον Πρόεδρο. Πάντα με αφορμή κάποια κατασκευασμένη ανοησία. Θυμάστε ίσως τον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού. Ή τον Πρωταγόρα που πίστευε ότι πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος. Αν ναι, θα θυμάστε τι έγινε όταν ο Παυλόπουλος τόλμησε να χρησιμοποιήσει αυτά τα κακά λόγια. Πώς αντέδρασαν ο Μητσοτάκης και οι ΜΜΕντορες του.

Τι έχουν όμως με τον Παυλόπουλο και στέκονται απέναντί του με το όπλο παρά πόδα; Προφανώς του καταλογίζουν τα δυο προπατορικά αμαρτήματα. Πρώτον, τον πρότεινε και τον ψήφισε η Αριστερά του Τσίπρα. Δεύτερον, παρ' ότι τον ψήφισε η Δεξιά του Μεϊμαράκη, δεν τον ψήφισε ο Μητσοτάκης. Που έσπασε ανοιχτά την κομματική γραμμή, για να δείξει την κάθετη αντίθεσή του. Και αν ψάχνετε τα γιατί και τα πώς, δείτε την πολιτική του Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας του. Μαρξιστής είναι ο Παυλόπουλος μπροστά τους.

Αλλά είναι και τα σημερινά. Δείτε τα γραφτά και τα λόγια τους και θα καταλάβετε. Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο Παυλόπουλος, αντί να βάζει τρικλοποδιές στην κυβέρνηση, συνεργάζεται μαζί της. Όπως επιτάσσει ο θεσμικός του ρόλος. Αντί να σκάβει τον λάκκο της κυβέρνησης, τη βοηθάει. Όπως επιτάσσει η κρισιμότητα των στιγμών. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τσίπρας τον συμβουλεύεται για σοβαρά θέματα. Όπως επιτάσσει η συνεργασία ενός σχετικά πρωτόπειρου και νεαρού πρωθυπουργού, με έναν έμπειρο Πρόεδρο, και έγκυρο συνταγματολόγο.

Πώς να τα συγχωρέσουν όλα αυτά; Ας προσέξει λοιπόν ο Πρόεδρος, γιατί αυτοί δεν το έχουν και πολύ να τον βγάλουν και χειριστή σκάφους στην Αίγινα...

avgi

Πατριδογνωσίας το ανάγνωσμα



Όταν οι εθνικές καρπαζιές, χρόνια τώρα, διαδέχονται η μία την άλλη, τότε παίρνεις μολύβι και χαρτί και κάνεις ταμείο.
Της Χρύσας Κακατσάκη
Άλλωστε, η θερινή ραστώνη σου δίνει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρατηρήσεις ανθρώπινα και φυσικά τοπία, νοοτροπίες και συμπεριφορές, ιδιωτικά βίτσια που έγιναν δημόσιες αρετές και τούμπαλιν. Παραθεριστές που κουβαλούν παραμάσχαλα τους εθισμούς της πόλης καθώς και αποφόρια από την εποχή της ευμάρειας που κυκλοφορούν ακόμα, δίπλα στα κουρέλια της κρίσης. Μέσα σ’ όλα αυτά η απάντηση στο – όχι και τόσο αθώο τελικά- παιδικό τραγουδάκι «τι είναι η πατρίδα μας», φαντάζει ολοένα και πιο υποκειμενική.
Η δική μου πάντως Ελλάδα είναι ζυμωμένη με μια εσάνς εξιδανίκευσης και μια τζούρα πίκρας. Ισορροπεί σαν ακροβάτης ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση και ακούει βερεσέ αυτούς που με τόση ευκολία ξεστομίζουν εκείνο το απόλυτο και κατηγορηματικό «ανήκομεν». Μυρίζει Καβάφη, αποδημίες και μεταναστεύσεις, απελευθερωτική εξωστρέφεια και όχι κλειστοφοβικά σύνδρομα. Στη δική μου Ελλάδα το ζεϊμπέκικο το χορεύουν μόνο άντρες, σκυφτοί, σε μια συνομιλία με τα έγκατα των συσσωρευμένων ερωτικών νταλκάδων και όχι φιγουρατζήδες με απωθημένα μπαλαρίνας για να εισπράττουν παλαμάκια. Έχει σουβλατζίδικα και όχι souvlakerie. Μερακλώνει με τις πενιές του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη και όχι με τα σκυλάδικα. Στους δρόμους της βαδίζει αλά μπρατσέτα ο Μέγας Ανατολικός του Εμπειρίκου και ο Μεγάλος Ερωτικός του Χατζιδάκι. Τις αρχαιότητες τις φροντίζει με μητρική στοργή ο σαλός από την Ελευσίνα στην «Αγέλαστο Πέτρα» του Κουτσαφτή και όχι οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες. Περιλαμβάνει στα λεξικά της τις αμετάφραστες λέξεις της λεβεντιάς και του φιλότιμου και στη δισκοθήκη της την περηφάνια στη φωνή του Μπιθικώτση, το λυγμό του Καζαντζίδη, την οικουμενικότητα του Μίκη και τους καλαματιανούς του Σκαλκώτα. Η ποίηση βρίσκει την καλή και τη γλυκιά της ώρα στις κρητικές μαντινάδες, στα ηπειρώτικα μοιρολόγια και στους νησιώτικους μπάλους. Κάπου εκεί εκφράζεται και μια από τις πιο αρχέγονες μορφές συλλογικότητας με το πάνδημο πένθος και το ομαδικό ξεφάντωμα των πανηγυριών.
Η δική μου Ελλάδα πόρρω απέχει από τη γραφικότητα των τουριστικών καρτ ποστάλ με τους βασιλικούς στα παραθύρια, τις ασβεστωμένες αυλές και τα ερημικά ξωκλήσια. Δεν στέκεται στη γαλάζια κουνουπιέρα του ουρανού ούτε στα καλοσιδερωμένα σεντόνια της θάλασσας. Φυλάσσει στις θυρίδες της μνήμης τα παραπήγματα των εξόριστων στα ξερονήσια. H πυξίδα σημαδεύει μονίμως την Ιθάκη και όχι τη Μύκονο. Μειδιά στις γελοιογραφίες του Μποστ και του Αρκά και ανασαίνει στις ώχρες του Κόντογλου και στις γεωμετρίες του Μόραλη. Έχει στα καφενεία της ψάθινες καρέκλες και όχι πλαστικές και στα τραπεζάκια τους κελαρύζουν ισοβίως τα ζάρια του ταβλιού, στα διαλείμματα πολιτικών τσακωμών ανάμεσα σε τρικουπικούς και δηληγιαννικούς, βενιζελικούς και φιλοβασιλικούς, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Λίγο πιο κάτω, στις λαϊκές της αγορές πουλάνε ευωδιαστά λεμόνια από τη Λακωνία και όχι κίτρινα λουστραρισμένα μπαλονάκια από την Αργεντινή. Η δική μου Ελλάδα φυλάσσει στο σεντούκι με τα προικιά της την τσαχπινιά στο βλέμμα του Καραγκιόζη και όχι τις κωλοτούμπες του Χατζατζάρη και στο κελάρι της κρασί από τα πιθάρια του Μίνωα. Ταυτίζεται, δηλαδή, με την αναζήτηση της ελληνικότητας, όπως την οραματίστηκε η γενιά του ‘30. Όχι σαν μια ηδονική αυταπάτη ή απλά ένα πνευματικό αντίβαρο στην καταβαράθρωση της Μεγάλης Ιδέας, αλλά σαν τη σωστή κίνηση ενός ψύχραιμου ναυαγού που πιάστηκε από τη σανίδα της τέχνης και του πολιτισμού για να βγει στη στεριά.
Στην άλλη όψη του νομίσματος, βρίσκεται εκείνη του ρεαλισμού. Γεννηθήτω τόπος με αετόμορφα ψηλά βουνά, θαλασσοφαγωμένους βράχους και ακατάλυτο φως, είπε ο Θεός. Και εγένετο Ελλάδα. Τσιμέντο να γίνει, αποφάσισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τσιμέντο έγινε. Γεννηθήτω μεζονέτα, πρόσταξε ο νεοπλουτισμός και εγένετο μεζονέτα. Με δανεικά βεβαίως βεβαίως. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι Ευρωπαίοι άρχισαν να μας παίρνουν στα σοβαρά το 1824, όταν μας έδωσαν το πρώτο δάνειο οι Εγγλέζοι. Μόνο που προσωπικά δεν ξέρω κανέναν Έλληνα πολιτικό (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) ο οποίος να έχει ιδιαίτερη κλίση στη σοβαρότητα. Έκτοτε, στο σώμα αυτής της χώρας ασέλγησαν κατά συρροήν και ασυστόλως Άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλοι, εγχώριοι αετονύχηδες και διεθνή αρπακτικά. Μια χώρα- Μήδεια και αυτή από τη μεριά της, που όμως δεν έχει καν το κουράγιο να σκοτώσει τα παιδιά της μια κι έξω, αλλά τα ροκανίζει αργά και βασανιστικά. Και κώνειο κερνάει.. έτσι για να τηρείται η παράδοση με τον Σωκράτη. Προβάλλει σε σινεμασκόπ την ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος». Πρώτη αυτή κλέβει τους πολίτες, μετά οι πολίτες ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί το παγκάρι. Σε απόσταση αναπνοής τα βάθρα από τα βάραθρα, η φουστανέλα από τον Αρμάνι, οι θυμικές καταιγίδες από τις ναυαγοσωστικές προθέσεις, ο οίστρος της ζωής από τον φόβο του θανάτου.
Έχει όμως και άλλα «αξιοθέατα». Τη Λερναία Ύδρα της γραφειοκρατίας, μια διαχρονικά χαίνουσα πληγή, που απομυζά κάθε ικμάδα αντοχής στο παράλογο. Τα δένδρα που πληγώναμε στις Σκουριές και στα καμένα δάση. Τα μετάλλια αυτών που στέκονται στις ουρές των νοσοκομείων για ένα ράντσο. Τα κορνιζαρισμένα πτυχία των νέων στην αχανή γκαλερί της ανεργίας. Ακόμη και το αρχαίο της παρελθόν το καπηλεύεται με τους όρους του πιο άθλιου μάρκετινγκ. Σαν μια ακάλυπτη επιταγή που σχεδόν τίποτα δεν κράτησε από την παρακαταθήκη των ένδοξων προγόνων. Η αξιοκρατία, για την οποία μιλούσε ο Περικλής στον «Επιτάφιο», αντικαταστάθηκε από τη δικτατορία των μετρίων, οι δημοκρατικοί θεσμοί που υπήρξαν η πεμπτουσία της πόλης- κράτους μετατράπηκαν σε κενά νοήματος και από τα παραθυράκια του νόμου τρυπώνει ο τυχοδιωκτισμός, οι αρπαχτές, η διαφθορά και η προχειρότητα. Πουθενά η Τίσις και η Νέμεσις για να τιμωρηθούν εκείνοι που επράξαν το κακό. Κι όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι και αδυνατεί να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού της, τότε καιροφυλακτεί με περισσή αδημονία ώστε να καρπωθεί κάποια καλλιτεχνική ή αθλητική διάκριση που θα της φέρουν για πεσκέσι τα τέκνα της από το εξωτερικό. Ποτέ δεν βοήθησε τους πολίτες της να ξεπεράσουν αυτό το δεινό οξύμωρο ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και την απέχθεια προς το κράτος.
Ποια Πυθία, λοιπόν, θα μας πει αν στο φυλετικό αίνιγμα αυτού του τόπου υπερτερεί το ανάδελφο έθνος ή η ιστορική φάρσα. Όσο στη βυζαντινή αντιφωνία ο αριστερός ψάλτης Γ. Ρίτσος βροντοφωνάζει «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» τόσο δεξιός Γ. Σεφέρης ψιθυρίζει «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Πάνω εκεί ωστόσο, να σου πετιέται το DΝΑ του διονυσιασμού, που καταπίνει τις πίκρες και τις αδικίες και στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα αντιτάσσει τους ήχους ενός ευφρόσυνου τσιφτετελιού, που όλα τα αθωώνει και όλα τα ξεπλένει.
«Βγάζω φλας αλλά δεν στρίβω, τη ζωή μου προσπερνάω
και ώπα είπα λέω, ώπα κοίτα με γελώ, δεν κλαίω». 
koutipandoras

Η ΝΔ είχε τιμωρήσει με αργία τον Μάντη, αλλά τώρα τον αποθεώνει για το μετάλλιο



«Άλλο ένα μετάλλιο για την Ελλάδα! Συγχαρητήρια, Τάκη Μάντη και Παύλο Καγιαλή, μας κάνατε περήφανους» έγραφε στο Twitter στις 18 Αυγούστου ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης, απονέμοντας έτσι τα εύσημα στους χάλκινους ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας.
Άλλο ένα μετάλλιο για την Ελλάδα! Συγχαρητήρια Τάκη Μάντη και Παύλο Καγιαλή, μας κάνατε περήφανους!   

Κανονικά όμως, μαζί με τα συγχαρητήρια, ο Κυρ. Μητσοτάκης θα όφειλε και μια συγγνώμη στον Παναγιώτη (Τάκη) Μάντη, γιατί η κυβέρνηση Σαμαρά, της οποίας ηγετικό στέλεχος διετέλεσε ο σημερινός αρχηγός της Ν.Δ., είχε θέσει τιμωρητικά σε αργία τον κορυφαίο αθλητή, στερώντας του κατ’ ουσία τη δυνατότητα για απρόσκοπτη προετοιμασία για τους αγώνες.
Ο κορυφαίος ιστιοπλόος μας είναι δημόσιος υπάλληλος, υπάλληλος της κεντρικής υπηρεσίας του υπουργείου Εσωτερικών (η σημερινή ηγεσία τουοποίου τον βράβευσε άμα τη επιστροφή του από το Ρίο). Ο αθλητής όμως, στην προσπάθειά του να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και τους άλλους αγώνες που μεσολάβησαν την τελευταία τριετία, ζήτησε από την υπηρεσία του, το υπουργείο Εσωτερικών εν προκειμένω, τη δυνατότητα να αθλείται. Ζήτησε δηλαδή μια διευκόλυνση.
Φευ όμως, σε μια περίοδο κατά την οποία όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας είχαν βρεθεί στο στόχαστρο της κυβέρνησης Σαμαρά και δη κάτω από τη λαιμητόμο του τότε υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκου Μητσοτάκη, που δεν έβλεπε ανθρώπους, παρά μόνο αριθμούς, τέτοιου είδους αιτήματα όχι μόνο απορρίπτονταν, αλλά τιμωρούνταν συν τοις άλλοις οι αιτούντες.
Μέσα στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο, το αίτημα του Π. Μάντη είχε ως απάντηση να του επιβληθεί η πειθαρχική ποινή της επίπληξης και εν συνεχεία τηςαυτοδίκαιης αργίας, το καλοκαίρι του 2013 (με υπουργό Εσωτερικών, τον Γιάννη Μιχελάκη), ποινή που δεν άρθηκε παρά ενάμιση χρόνο αργότερα (!), τον Δεκέμβριο του 2014, λίγο πριν από τις εθνικές κάλπες δηλαδή. Όπως γίνεται αντιληπτό, ο σημερινός χάλκινος ολυμπιονίκης βρέθηκε σε δεινή θέση.
Ενδεικτικές του κλίματος που καλλιεργούσε η Ν.Δ. ήταν οι δηλώσεις που είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο, στις 6 Σεπτεμβρίου 2013, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης, όταν, έπειτα από συνάντηση που είχε με αντιπροσωπεία του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών, είχε διαμηνύσει ότι δεν γίνεται να εξαιρεθούν από το καθεστώς διαθεσιμότητας οι αθλητές που πέτυχαν διεθνείς διακρίσεις με τα εθνικά χρώματα και, ανάμεσά τους, ακόμη και οι ολυμπιονίκες!
Τούτων δοθέντων, δεν θα ήταν υπερβολικό να πει κανείς ότι το συγχαρητήριο μήνυμα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυρ. Μητσοτάκη προς τον Π. Μάντη και τους άλλους ολυμπιονίκες δεν είναι παρά ένα… μνημείο υποκρισίας! Τα μετάλλιά τους τα θέλουμε, να φωτογραφηθούμε μαζί τους επίσης, αλλά να τους δίνουμε καμιά άδεια να προετοιμάζονται, αυτό απορρίπτεται ασυζητητί!

Πηγή: avgi.gr