Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Δυστυχώς δεν ήταν "μακέτο" η Ελλάδα των Άκη, Γιάννου, Τσουκάτου και σία που αφήσατε πίσω σας "κύριε" Σημίτη...



Φανταστείτε έναν πατέρα που τα παιδιά του βρίσκονται στη φυλακή ή δικάζονται για παραβίαση των περισσότερων διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, αλλά εκείνος δίνει συμβουλές εξ άμβωνος σε άλλους γονείς και θα αντιληφθείτε τι εικόνα μου άφησε η τηλεοπτική επανεμφάνιση του αρχιερέα τής διαπλοκής.
Του Γιάννη Συμεωνίδη
Ανάμεσα σε άλλα, στη συνέντευξη- παρωδία που παραχώρησε, όταν ρωτήθηκε για τα μάτια τού κόσμου για την πλειάδα των συνεργατών του που συνελήφθησαν κλέβοντας οπώρας- τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γ. Παπαντωνίου- εκείνος απάντησε "αφοπλιστικά" πως η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο! Με τη σημίτειο λογική, αν κάποιος συλληφθεί να κάνει πλάτες σε έναν δολοφόνο, ληστή ή βιαστή θα απολογηθεί πως οι δολοφονίες, οι ληστείες και οι βιασμοί είναι κοινωνικά φαινόμενα και θα έχει καθαρίσει για μια ζωή. Κι ας ήταν ο τσιλιαδόρος πρωθυπουργός τής χώρας κι όχι κάποιος περαστικός...
Αλήθεια, πιστεύουν οι διαπλεκόμενοι ότι νεκρανασταίνοντας τον Κ. Σημίτη κάνουν καλό στον άθλιο Κούλη, για τον οποίο μίλησε εμμέσως κολακευτικά; Ο λαός μπορεί να θεωρεί, και με το δίκιο του εν μέρει, τους σημερινούς κυβερνώντες ψεύτες κι ανίκανους, γνωρίζει όμως ότι δεν χρεοκόπησαν αυτοί την Ελλάδα: τα πάρτι των εξοπλισμών, του χρηματιστηρίου, των υπερκοστολογημένων δημόσιων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, της δημιουργικής λογιστικής, του δημόσιου και ιδιωτικού υπερδανεισμού με ημερομηνίες αποπληρωμής το απώτερο μέλλον, της στενής διαπλοκής πολιτικών-επιχειρηματιών- τραπεζιτών- μιντιαρχών έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τού "Κινέζου". Κι αυτό δεν μπορούν να το ξεπλύνουν ούτε τα όμορφα μάτια τής νύφης των μητσοτάκηδων Σ. Κοσιώνη ούτε η ευέλικτη ηθική τού "το πάθος για χρήμα σε κάνει Π. Τσίμα"...
Ο αρχιερέας τής διαπλοκής έχει αναγκαστεί τα τελευταία 13 χρόνια να εκδώσει τρία βιβλία για να αθωώσει τον εαυτό του γιατί ξέρει κι ο ίδιος σε πόσο μεγάλη "εκτίμηση" τον έχουν οι Έλληνες πολίτες. Θα μπορούσε, βεβαίως, κάποιος να ισχυριστεί πως σε μια χώρα που εξοστράκισε τον Θεμιστοκλή, φυλάκισε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη κι έκοψε το μπάσκετ στον Νίκο Γκάλη με ταπεινωτικό τρόπο η αγνωμοσύνη είναι ίδιον των κατοίκων της. Δυστυχώς, ωστόσο, για τον ίδιο αυτή δεν είναι η περίπτωση του Κ. Σημίτη, ο οποίος στο όνομα της δικής του υστεροφημίας ενέταξε τη χώρα στην Ευρωζώνη αντί να επιλέξει να την στήσει πρώτα γερά στα πόδια της πριν την πετάξει στο λάκκο των λεόντων. Το δεύτερο, ωστόσο, ήθελε χρόνο και κόπο και οι πολιτικοί μας, ακόμα κι εκείνοι που παριστάνουν τους εκσυγχρονιστές, προτιμούν θεάματα όπως αυτό των πρώην πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Λ. Παπαδήμιου με ευρώ στα χέρια μπροστά από ένα ATM...
Μην σας ξεγελά, επομένως, η μίζερη εικόνα τού λογιστάκου με τα γυαλάκια την οποία ακόμα εκπέμπει το πολιτικό ζόμπι για να μας αποδείξει πόση υποκρισία κρύβεται πίσω από τη σοβαροφάνεια. Κατά βάθος δεν ήταν κι εκείνος τίποτα παραπάνω από ένας πολιτικάντης που επέτρεψε, αν δεν υπέθαλψε, επί των ημερών του το πιο άγριο πλιάτσικο στο δημόσιο ταμείο δίχως καν τη χάρη και τη γοητεία ενός Ανδρ. Παπανδρέου. Καλή επιστροφή στον πολιτικό σας τάφο "κύριε" Σημίτη, κανείς, άλλωστε, έντιμος Έλληνας δεν σας ζήτησε να βγείτε από αυτόν...   

Έκανε τον... Κινέζο ο Σημίτης



Πολλά λόγια, ελάχιστες απαντήσεις στη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης 
Όλα σωστά, όλα μετρημένα, όλα μπροσθόβαρα. Έτσι όμορφα κι ωραία τα περιέγραψε ο Κώστας Σημίτης ότι γίνανε στη δική του την οκταετία, παρά τις πιέσεις από το εξωτερικό και τους κακούς τους Τούρκους και τη διεθνή συγκυρία. Κι ύστερα ήρθε η λαίλαπα!
Ήρθε ο κακός άνθρωπος ο Καραμανλής, ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου που ήταν όλο στο ήξεις αφήξεις, ήρθαν οι μετέπειτα που τα κάνανε μπάχαλα στις κάθε είδους διαπραγματεύσεις. Κι ο μόνος τρόπος για να σωθεί η μαμά Ελλάς είναι να γίνουν εδώ και τώρα εκλογές, επειδή έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις. Κι αφού το λένε οι δημοσκοπήσεις πρέπει να είναι και σωστό, γιατί οι..
δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα ποτέ δεν έχουν πέσει έξω.
Κι αφού γίνουν εκλογές και τις κερδίσει ο καλός άνθρωπος Κυριάκος Μητσοτάκης, θα κυβερνήσει άψογα και εκσυγχρονιστικά τον τόπο. Και θα πάμε, συγγνώμη θα ξαναπάμε, μπροστά!
Αν ήθελα να συνοψίσω σε τρεις λέξεις το μήνυμα της συνέντευξης Σημίτη στις «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ, θα έλεγα ότι έκανε τον Κινέζο. Κανένα πρόβλημα με τα δικά του τα εξοπλιστικά («στη διάρκεια της δικής μου διακυβέρνησης αγοράζαμε αεροπλάνα λόγω των Ιμίων και τεθωρακισμένα κλπ.»), κανένα πρόβλημα με τη διαφθορά επί των κυβερνήσεών του (τόλμησε και επανέλαβε το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου, υπογραμμίζοντας ότι η διαφθορά είναι «κοινωνικό φαινόμενο» και μόνο), κανένα πρόβλημα με το χρέος που μας κληρονόμησε («διογκώθηκε επί Καραμανλή»), κανένα πρόβλημα με την δημιουργική λογιστική για την είσοδο στο ευρώ (κι εδώ ο Καραμανλής φταίει που έκανε την περίφημη απογραφή), κανένα πρόβλημα με την είσοδο εν γένει στο ευρώ (δεν ντράπηκε να δηλώσει ότι «καμία χώρα της ένωσης δεν πρέπει ή δεν μπορεί να μείνει απέξω», λες και δεν έχει ιδέα από Brexit κι από Δανία), κανένα πρόβλημα με την ατολμία του στην μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού (τα έριξε όλα στην πυρετώδη προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς αν έχετε Θεό, ενώ οι άνθρωποι που είχε διορίσει ο ίδιος ραχάτευαν και φραπέδιαζαν…), κανένα πρόβλημα με τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις επί της βασιλείας του (κι εδώ ο Καραμανλής τη χάλασε τη μανέστρα), τέτοια αγιογραφία δεν έχω ξαναδεί τα τελευταία χρόνια. Να πάρουμε τηλέφωνο τον Ιερώνυμο, τώρα που ανακαινίστηκε η Μητρόπολη να κρεμάσει δίπλα στους αγίους και τον Κωνσταντίνο Σημίτη τον Πεφωτισμένο.
Στα σοβαρά τώρα, θα περίμενε κανείς από αυτό τον άνθρωπο που επί των ημερών συντελέστηκε η μεγαλύτερη μετακίνηση πλούτου στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας να βρει δυο λογάκια να πει για το κόλπο του Χρηματιστηρίου. Να θυμηθεί πόσο μέσα μας βάλανε οι Ολυμπιακοί και που ακριβώς βάλαμε τις εγκαταστάσεις τους (Θε μου σχώρα με!) όταν ολοκληρώθηκαν οι Αγώνες.
Να μας εξηγήσει γιατί βγαίνουν ολοένα και πιο φρέσκα χαρτιά για τα σκάνδαλα των εξοπλιστικών προγραμμάτων και γιατί η Δημοκρατική Συμπαράταξη (η ΠΑΣΟΚάρα δηλαδή) υπερψήφισε σήμερα την σύσταση προανακριτικής για τον Γιάννο Παπαντωνίου. Να διευκρινίσει πως διάολο έγινε και επί των ημερών του, τότε που δουλεύανε όλα ρολόι, τη μία μέρα έκανε 50 δραχμές το μπουκαλάκι το εμφιαλωμένο νερό και την άλλη έκανε 50 λεπτά. Να κόψει το παραμύθι ότι ο πληθωρισμός έπεσε λόγω ευρώ, γιατί και το 1999 στο 2,1 % ήταν. Κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Δεν έχει τέλος επίσης το δηλητήριο ενός ανθρώπου που αφού φρόντισε να μας ενημερώσει ότι για όλα τα δεινά του τόπου έφταιγε ο Καραμανλής και φιλοτέχνησε το ηγετικό πορτραίτο του Μητσοτάκη, βγήκε να υπογραμμίσει ότι ο Κυριάκος δεν μπορεί να κάνει αυτό που πρέπει γιατί φοβούνται οι βουλευτές του το πολιτικό κόστος. Όταν ο ίδιος έχει δηλώσει λίγο πιο πριν ότι δεν προχώρησε το ασφαλιστικό του Γιαννίτση, γιατί φοβήθηκε την «πολιτική αναταραχή». Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου που λένε και στις εκκλησίες. Κανονικά τώρα θα έπρεπε να το ανοίξω και να εκφρασθώ ως καραγωγέας, αλλά επειδή είμαι δημοσιογράφος από σπίτι θα πω απλώς ότι η συνέντευξη Σημίτη ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό φιάσκο των τελευταίων ετών. Τελεία. Τελεία και παύλα.

Υ.Γ.: Το πιο διασκεδαστικό σημείο του εγωπαθούς μονολόγου ήταν εκείνο που δήλωσε ότι «δεν είδε να υπάρχει απαραίτητη διαφάνεια σε σχέση με αγορές εξοπλισμών». Νομίζω ότι ακόμη και κάποιοι τύποι που είναι στολισμένοι με βραχιολάκια αυτές τις μέρες, πρέπει να μούντζωσαν την μικρή οθόνη.

newpost-zoornalistas

Ζητούν και τα ρέστα!



Εσείς δηλαδή το θεωρείτε είδηση; Ότι ο Τασούλας έσπευσε περίπου να δικαιολογήσει την εκτέλεση του Μπελογιάννη χαρακτηρίζοντάς τον εχθρό της Δημοκρατίας; Ότι ο Τζαβάρας έσπευσε πίσω του, μην χάσει το ακροδεξιό παλαμάκι; Ότι και οι δυο έσπευσαν πίσω από τους ναζί, που απείλησαν να γκρεμίσουν το μουσείο.
του Θανάση Καρτερού
Ότι η ΟΝΝΕΔ των ονείρων τους επιτέθηκε στον Τσίπρα γιατί τίμησε «έναν από τους πρωταγωνιστές του διχασμού»; Και ότι έπεσε το χειροκρότημα, ανοιχτά μεν από τον Κυριάκο Χατζηδάκη, και τον Κυριάκο Βορίδη, μουλωχτά δε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Και δυστυχώς έλειπε ο Κυριάκος Γεωργιάδης από το ακροδεξιό κλαπ - κλαπ - κλαπ.
Καλύτερα βέβαια να χρησιμοποιούν το στόμα τους για να μιλούν κι όχι για να δαγκώνουν, όπως κάποιοι πολιτικοί τους πρόγονοι. Και τα χέρια τους για να χειροκροτούν, κι όχι για να κατευθύνουν τρίκυκλα επί αθώων, όπως κάποιοι ιστορικοί τους οδηγοί. Και οφείλουμε να τους συγχαρούμε, που λέει ο λόγος. Διότι, αφήνοντας πίσω τους τις καραμανλικές παρεκκλίσεις για Κεντροδεξιά, συναινέσεις και μεσαίους χώρους, ετόλμησαν και να ομιλήσουν όπως ομίλησαν και να χειροκροτήσουν όπως χειροκρότησαν.
Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, όπως λέει η παλιά λαϊκή σοφία. Και ο κάθε Κυριάκος στην εθνικοφροσύνη του, όπως λέει η νεοδημοκρατική ευφυΐα.
Η πλέον εύοσμος όμως ήταν η απάντηση του αρχηγού της ΟΝΝΕΔ στον Τζανακόπουλο, που χαρακτήρισε κατάπτυστη την ανακοίνωση της οργάνωσης: «Κύριε Τζανακόπουλε, κατάπτυστοι είναι όσοι ήρθαν στην εξουσία για να βγάλουν τα απωθημένα δεκαετιών».
Μπράβο, νέε μας. Και κατάπτυστοι είμαστε, και απωθημένα έχουμε. Γι’ αυτό δεν πήγε ο Τσίπρας να δώσει το χέρι στον Σαμαρά αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές. Γι’ αυτό ο Κυριάκος ζητάει εκλογές αμέσως μετά τις δεύτερες. Γι’ αυτό, τέλος, εσείς, ως Δεξιά χωρίς απωθημένα, καταγγέλλετε τον Τσίπρα όχι μόνο επειδή πήγε στην εκδήλωση για τον Μπελογιάννη, αλλά και επειδή πήγε στην κηδεία του Κάστρο!
Για να τελειώνουμε. Καλά, εμείς επιμένουμε στον Μπελογιάννη. Στα διδάγματα από τη ζωή και τον θάνατό του για την κοινωνική δικαιοσύνη, την ομαλότητα, τη Δημοκρατία. Αυτοί σε τι ακριβώς επιμένουν, όταν τον βρίζουν, 65 χρόνια μετά τη δολοφονία του; Όταν ζητούν τα ρέστα από τον νεκρό, αντί να ζητήσουν συγγνώμη, ως συνέχεια της παράταξης που τον δολοφόνησε, από τους ζωντανούς;
Πηγή: Η Αυγή

To ελληνικό φαινόμενο Σημίτη


Σε όλες τις χώρες του κόσμου, οι πρώην πρόεδροι και πρωθυπουργοί γράφουν βιβλία με τα απομνημονεύματα τους. Κάποιοι, δίνουν και συνεντεύξεις. Ολα αυτά τα βιβλία και οι συνεντεύξεις περιέχουν ανέκδοτα περιστατικά και ιστορικές πληροφορίες που τα καθιστούν ενδιαφέροντα και συγχρόνως μεταδίδουν πολύτιμη πείρα στους νεότερους. Και βέβαια περιέχουν και αυτοκριτική.
Μάλιστα στη περίπτωση του Ολάντ, ο Γάλλος πρόεδρος εξέδωσε πρόσφατα ένα βιβλίο-ποταμό πριν τη λήξη της θητείας του. Και σε αυτό υπήρχαν εκμυστηρεύσεις και παραδοχές λαθών. Η Ελλάδα είναι εξαίρεση: οι πολιτικοί ηγέτες της δεν παραδέχονται σχεδόν ποτέ τα λάθη τους. Είναι ένας από τους λόγους που έχουμε φτάσει ως εδώ. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ηγέτες της χούντας: παρέδωσαν τη μισή Κύπρο στη χούντα, βίασαν τη δημοκρατία, αλλά τα είχαν όλα καλά καμωμένα. Ούτε τα βασανιστήρια και τις εξορίες δεν παραδέχθηκαν ποτέ.
Οι εκλεγμένοι ηγέτες τα ίδια. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είπε ποτέ δύο λόγια αυτοκριτικής για τις μαύρες πλευρές της οκταετίας 1955-63, το παρακράτος που είχε θεριέψει και τη δολοφονία του Λαμπράκη. Αλλά τουλάχιστον δεν έγραψε απομνημονεύματα. Ο Καραμανλής ο νεότερος παρέδωσε τη χώρα με ένα γιγαντιαίο χρέος, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει ψελλίσει τη παραμικρή αυτοκριτική για αυτό. Αλλά τουλάχιστον δεν έγραψε απομνημονεύματα και δεν δίνει συνεντεύξεις. Ο Παπανδρέου ο νεότερος(ο Ανδρέας ίσως δεν πρόλαβε να το κάνει) το ίδιο, για τον χειρισμό της κρίσης το 2009. Αλλά τουλάχιστον δεν έγραψε βιβλίο.
Μοναδική εξαίρεση στο κανόνα υπήρξε ο Γεώργιος Ράλλης. Ιδίως στο βιβλίο του "Πολιτικές εκμυστηρεύσεις" (1990) ο πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ πράγματι περιέγραψε αρκετά παρασκήνια και παραδέχθηκε λάθη του. Γι αυτό και το βιβλίο του σημείωσε επιτυχία και συγκέντρωσε τη προσοχή. Αντίστοιχη με αυτήν που προκάλεσε η τετράτομη ¨Η Κατάθεση Μου", του προέδρου Γλαύκου Κληρίδη στη Κύπρο.
Ο Κώστας Σημίτης αποτελεί ξεχωριστό φαινόμενο: και βιβλία πολυσέλιδα βιβλία γράφει για τη θητεία του και δε λέει τίποτα. Γι αυτό και δεν τα αγοράζει σχεδόν κανείς. Για το Χρηματιστήριο, το πάρτι της διαπλοκής ή το γεγονός ότι στενοί συνεργάτες πιάστηκαν στα πράσα-ο ένας μάλιστα σαπίζει στη φυλακή-δεν έχει δώσει τη παραμικρή εξήγηση. Δεν ήξερε, οπότε θα πρέπει να παραδεχθεί ότι δεν κυβέρνησε όπως έπρεπε, ζημιώνοντας τους Έλληνες φορολογούμενους; 'H μήπως γνώριζε ότι οι γύρω του έκλεβαν ασυστόλως αλλά το θεωρούσε "κοινωνικό φαινόμενο" και αρκέστηκε να το παρατηρεί;
Την ίδια στάση κράτησε και στη προχθεσινή του συνέντευξη. Προφανώς o μόνος στόχος ήταν να προωθήσει το πρόγραμμα του κ. Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές, με άγνωστα ακόμη ανταλλάγματα. Ισως μάθουμε το μυστικό στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Αλλά και πάλι, για να είναι αποτελεσματικές αυτές οι παρεμβάσεις, θα πρέπει να συνοδεύονται με κάποια αυτοκριτική. Διαφορετικά λίγο πολιτικό θόρυβο προκαλούν, αλλά απήχηση στους πολίτες δεν έχουν. Αν ο κ. Σημίτης έμπαινε στο κόπο να ρωτήσει τους καμένους του Χρηματιστηρίου, θα το καταλάβαινε.
TVXS

«Και μετά η Ευρώπη έγινε μία»...



"Τουλάχιστον υπερβολικός ο ισχυρισμός πως «η Ευρώπη έγινε μία»"

του Παντελή Μπουκάλα
Περίσσεψαν τα χαμόγελα στη Σύνοδο της Ρώμης, όπου πανηγυρίστηκαν τα εξηντάχρονα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρότι οι λόγοι που επιβάλλουν την περίσκεψη είναι πολύ σοβαρότεροι απ’ όσους επιτρέπουν την πανηγυρική διάθεση. Και περίσσεψαν οι ευχές στην τελική Διακήρυξη, ευχές όμως που βιάστηκαν να αυτοπροβληθούν σαν βεβαιότητες, σαν περιγραφή μιας ήδη υπάρχουσας πραγματικότητας. Υποχρεωτικά συμπιληματικού χαρακτήρα η Διακήρυξη, εφόσον όφειλε να δίνει σε καθέναν από τους 27 ηγέτες το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι συνέβαλε καθοριστικά στη σύνταξή της, ήταν προσανατολισμένη προς επιμέρους, εθνικά ακροατήρια. Οχι προς κάποιο ενιαίο (δυτικο)ευρωπαϊκό ακροατήριο, προς κάποιον Ευρωπαίο πολίτη, που κι αν ακόμα υποθέσουμε πως υπάρχει, παραμένει ασήμαντη μειονότητα.

«Η ευρωπαϊκή ενότητα», διατείνονται οι συντάκτες της Διακήρυξης, «ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Και μετά η Ευρώπη έγινε μία». Συμπεράσματα όπως αυτό δεν μαρτυρούν την ύπαρξη μιας ακμαίας κριτικής και αυτοκριτικής συνείδησης, πρόθυμης να διακρίνει πού πρέπει να τελειώνει ο αυτοεπιβεβαιωτικός πανηγυρικός στόμφος. Πότε και πώς «έγινε μία η Ευρώπη», όταν η ιστορία και η πολιτική, αλλά και η γεωγραφία, συνεχίζουν να υποδεικνύουν και τον ανατολικό κόσμο, και κατεξοχήν τη Ρωσία, ως απαραγνώριστο τμήμα της Γηραιάς Ηπείρου; Ούτε καν ο ισχυρισμός πως «η Δυτική Ευρώπη έγινε μία» δεν θα μπορούσε να σταθεί, τη στιγμή που παίρνει σάρκα και οστά η έξοδος της Βρετανίας. Τη στιγμή επίσης που πιθανολογούνται ή συζητούνται διάφορα -exit, είτε προς τιμωρίαν και βίαιη συμμόρφωση (όπως στην περίπτωση της Ελλάδας) είτε επειδή με σύνθημα το -exit συγκινούν ευρύτατα ακροατήρια οι ποικίλες μορφές του εθνικιστικού ή απομονωτιστικού λαϊκισμού, από τους λεπενιστές στη Γαλλία έως τους πεντάστερους του Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία και τους δημοφιλείς «καθαρούς» σε διάφορες χώρες, από την Ολλανδία έως την Ουγγαρία. Τη στιγμή, τέλος, που τείνουν να γίνουν του συρμού τα πραγματικά, υλικά τείχη, τα οποία θεμελιώνονται πάνω στα συμβολικά τείχη που δεν έπαψαν ποτέ να χωρίζουν τους λαούς της Ευρώπης.

Τουλάχιστον υπερβολικός ο ισχυρισμός πως «η Ευρώπη έγινε μία», αποκτά μία επιπλέον διάσταση, ηχεί δηλαδή και προκλητικός, αν αναλογιστούμε ότι διατυπώθηκε σε μια Σύνοδο που, έστω και διά του σοφίσματος «θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται», επισημοποίησε την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων. Δηλαδή, την Ευρώπη του Διευθυντηρίου (μάλλον μονομελούς) και την Ευρώπη των ακολούθων ή δορυφόρων. Οσο για την καταληκτική φράση, «Επιθυμούμε η Ενωση να είναι μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά», δύσκολα γίνεται αντιληπτό πώς εννοείται εδώ η μικρότητα. Να ξαναχαθήκαμε άραγε στην κατά λέξη μετάφραση: Ισως, αν θεωρηθεί διαφωτιστικό το «ισχυρό» πρωτότυπο: «We want the Union to be big on big issues and small on small ones».

καθημερινή

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Το τρίο Σημίτη–Τσίμα–Κοσιώνη και το Survivor



"Το τρίο του ΣΚΑΪ, λοιπόν, το οποίο, ανεξαρτήτως ταξικής αφετηρίας, αφού διάλεξε στρατόπεδο με τη δέουσα ταξική μεροληψία, συνδημιούργησε και συνυπηρετεί το αντιπαράδειγμα του κατεξοχήν ανθρωπισμού: αν δηλαδή ο ανθρωπισμός προφανώς αναγνωρίζει ως μείζον της ιστορίας την ταξική πάλη, συντασσόμενος με τον αδύναμο, για τους ίδιους δεν υπάρχουν παρά μοναχά τ’ αφεντικά συν ένα μάτσο εργάτες κουρελήδες, οι οποίοι και χρησιμοποιούνται κατά πώς βολεύει τον αφέντη"
της Κατέ Καζάντη
Η εκπροσώπηση του καπιταλισμού στην πιο θλιβερή του εκδοχή: το τρίο Σημίτη–Τσίμα–Κοσιώνη δεν χρειάζεται να βγάλει άχνα. Και δια της απόλυτης σιωπής ακόμα, το υπόδειγμα του πολιτευόμενου βίου τους κραυγάζει την πολιτισμική τους απαξία. Η συστημική μετα-θρησκεία, την οποία υπηρετούν ανερώτητα, μπορεί να μοιάζει –ή να είναι- η πεμπτουσία της κυρίαρχης ιδεολογίας, το ανθρωπολογικό όμως πρότυπο που υποδεικνύουν δεν είναι παρά το παρακολούθημα των νικητών του Survivor. Της αποθέωσης, δηλαδή, των εκφραστών ενός συστήματος που υπηρετεί έναν τέτοιο ατομισμό, ώστε ο επιβιώσας να μετέρχεται τέτοιας λογής μέσα και για καιρό τόσο ώσπου να καταντά απάνθρωπος. Και μάλιστα, προκειμένου να εξασφαλίσει όχι μονάχα έπαθλα, αλλά και τα χρειώδη για τη ζωή.
Το τρίο του ΣΚΑΪ, λοιπόν, το οποίο, ανεξαρτήτως ταξικής αφετηρίας, αφού διάλεξε στρατόπεδο με τη δέουσα ταξική μεροληψία, συνδημιούργησε και συνυπηρετεί το αντιπαράδειγμα του κατεξοχήν ανθρωπισμού: αν δηλαδή ο ανθρωπισμός προφανώς αναγνωρίζει ως μείζον της ιστορίας την ταξική πάλη, συντασσόμενος με τον αδύναμο, για τους ίδιους δεν υπάρχουν παρά μοναχά τ’ αφεντικά συν ένα μάτσο εργάτες κουρελήδες, οι οποίοι και χρησιμοποιούνται κατά πώς βολεύει τον αφέντη. Οτιδήποτε αντίκειται στην αστική κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία και κατανοεί τον ανθρωπισμό ως ένα είδος μεταηθικής φιλανθρωπίας προς τον αδύναμο, τους βρίσκει απέναντι, πολέμιους. Η όντως αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια με τον ταξικό παράγοντα να κυριαρχεί, είναι, σε κάθε περίπτωση, η κόλασή τους.
Η ζοφερή αλήθεια της ιστορικής πραγματικότητας είναι πως τέτοιοι τύποι θα επιβιώνουν πάντα. Στο Survivor της ζωής, αν η ζωή αντιγράφει το θέαμα, αυτοί που καταφάσκουν στον κοινωνικό δαρβινισμό, αυτοί θα επιβιώνουν και στον πολιτικό βίο. Με δεδομένη την επιθυμία των από πάνω να ασκήσουν με τα θεάματα μια κατασταλτική, πειθαρχική λειτουργία, μέσα στα κομφορμιστικά πλαίσια ενός δεδομένου πολιτισμού, όσοι προσφέρουν τα καλύτερα στο αφέντη, αυτοί θα επιβραβεύονται –με γάλα καρύδας και άλλα αγαθά. Μετά το ένα Survivor, λοιπόν, το θέαμα στους δέκτες συνεχίζεται, για να υποδείξει ποιοι τελικά επιβιώνουν.  
Ο αριστερός που είδε το φως το αληθινό και ανένηψε, η αναπαραγωγός ψευδοειδήσεων και ο σοσιαλδημοκράτης που ακολούθησε τον δεξιό κατήφορο των απανταχού ομοϊδεατών του είναι αυτοί που κατέχουν –ακόμα, δυστυχώς- την εξουσία. Αλληλοτρώγονται ενίοτε, συνασπίζονται, όμως, γίνονται μια γροθιά, όταν απειλείται η επιβίωση των εξουσιών τους. Προς τούτο συμμερίζονται και την παραμικρή απόχρωση των ιδεών των σκληρών της Ευρώπης. Μπροστά στον κοινό εχθρό, οι μικροδιαφορές λησμονούνται. Έτσι κυβερνούσαν, έτσι κυβερνούν: με την εξουσία τους να διαχέεται σε όλη τη σφαίρα του δημόσιου βίου, από την τηλοψία μέχρι το κοινοβούλιο.
Ακόμα κι αν «οι «θεωρίες» τους» -βλέπε Αλτουσέρ- «είναι ιδεολογικές παλιατσαρίες, που ανακαινίζονται με μεγάλες ποσότητες από διανοητικές εκζητήσεις και υπερσύγχρονες μαθηματικές τεχνικές», δεν είναι εύκολο να τους νικήσεις. Όπως και το σκουπιδαριό του τηλεοπτικού Survivor χτυπάει κόκκινο στις τηλεθεάσεις, έτσι και οι επιζήσαντες – νικητές του καπιταλισμού έχουν το κοινό τους. Το οποίο, δυστυχώς, διευρύνεται από πολλούς νεοπρολετάριους, θύματα του κοινωνικού αυτοματισμού.
Στη μεγάλη ιστορική εικόνα, η αφήγηση του καπιταλισμού είναι απαράλλακτη με εκείνη του τηλεοπτικού παιχνιδιού. Νικάει ο καλύτερος, η αριστεία του Μητσοτάκη στην πράξη. Οι δυο δουλευταράδες του ιδιωτικού τομέα και ο τρίτος, ο ινστρούχτορας του εκσυγχρονισμού, στο ίδιο τέμπο με τον πολιτικό κληρονόμο, οπαδό του ριγκανοθατσερισμού, διεκδικούν μαχητικά να κρατήσουν όσα έχουν και να λάβουν κι άλλα.
Το ζήτημα είναι αν τους αφήσει ο λαός.  
ARTINEWS

Ποιος φταίει;


Γιάννης Στουρνάρας

Συντάκτης: Τάσος Παππάς
Δεν λέει να κοπάσει η συζήτηση με κεντρικό θέμα «γιατί οι άλλες χώρες που είχαν σοβαρά προβλήματα έχουν βγει από τη στενωπό και η Ελλάδα πηγαίνει από πρόγραμμα σε πρόγραμμα και από αποτυχία σε αποτυχία;». Ορισμένοι απλώς θέτουν το ερώτημα χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να δώσουν απαντήσεις.
Αλλοι, ανάμεσά τους ο Σόιμπλε και αρκετοί εγχώριοι οπαδοί του, υποστηρίζουν ότι για όλα φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις, επειδή δεν εφάρμοσαν με συνέπεια και αυστηρότητα τις συμφωνίες που είχαν υπογράψει. Κάποιοι επικαλούνται την Ιστορία και ειδικότερα την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας -τη μήτρα, κατά τη γνώμη τους, όλων των κακοδαιμονιών που ταλαιπώρησαν και συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τη χώρα.
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζονται ότι η χώρα θα αποχαιρετούσε την κρίση, αν δεν είχαμε το «εκλογικό ατύχημα» τον Γενάρη του 2015. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Στουρνάρας μίλησε («Καθημερινή») για την έλλειψη σταθερότητας θεσμών, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την έλλειψη γενναιότητας του πολιτικού συστήματος, την έλλειψη συλλογικότητας. Αναιμικές εξηγήσεις. Παραγνωρίζουν (σκόπιμα ή αθώα) κάποια σημαντικά δεδομένα:
● Ηταν η πρώτη χώρα που αντιμετώπισε με τόση οξύτητα το πρόβλημα της κρίσης. Εγινε λοιπόν το πειραματόζωο. Με απόφαση της Γερμανίας ήρθε το ΔΝΤ, οι συνταγές του οποίου είναι γνωστές, όπως γνωστά είναι και τα αποτελέσματα από την εφαρμογή τους. Η Ευρώπη πανικόβλητη παραδόθηκε αμαχητί, μαζί της και η ελληνική κυβέρνηση.
● Τα πρώτα προγράμματα είχαν σοβαρά κατασκευαστικά λάθη. Το έχουν παραδεχτεί (εκ των υστέρων φυσικά) ακόμη και αυτοί που τα εκπόνησαν: λάθος ο πολλαπλασιαστής, λάθος οι υπολογισμοί για την ύφεση και την ανεργία, λάθος η επιλογή να πέσει το βάρος στους μισθούς και τις συντάξεις. Τα λάθη δεν διορθώθηκαν. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι προς τον... θρίαμβο.
● Η απώλεια του 1/3 του ΑΕΠ μέσα σε τρία χρόνια είναι παγκόσμια... πρωτοτυπία. Δεν έχει συμβεί ποτέ και πουθενά σε καιρό ειρήνης.
● Το κύριο μέλημα των δανειστών στην αρχική φάση ήταν να σωθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα, με το επιχείρημα να αποτραπεί η διασπορά της τραπεζικής κρίσης στην ευρωζώνη.
Ταυτοχρόνως οι εταίροι αρνήθηκαν το αυτονόητο, να ρυθμιστεί δηλαδή το θέμα του χρέους, υποχρεώνοντας έτσι τη χώρα να επιστρέφει στους δανειστές ό,τι δανειζόταν. Η πραγματική οικονομία -με δομικά προβλήματα- δεν ωφελήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Το χρέος είναι θηλιά.
● Η ένταξή μας στην ευρωζώνη έγινε με πολιτικούς όρους. Τα χρόνια που μεσολάβησαν από τη στιγμή της ένταξης μέχρι τη στιγμή που εκδηλώθηκε η κρίση, οι κυβερνήσεις δεν έκαναν σχεδόν τίποτε για να ενισχύσουν την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Αφησαν τη χώρα ανοχύρωτη: διαφθορά, διαπλοκή, φοροδιαφυγή, λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, εκτεταμένα πελατειακά δίκτυα. Τρόμπαραν τη φούσκα μέχρι που έσκασε.
● Η επιμονή των Ευρωπαίων σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για πολλά χρόνια είναι άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Κι αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ και πουθενά.
efsyn

Ο Στουρνάρας αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση και στηρίζει Μητσοτάκη



Ως κεντρικός τραπεζίτης ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ανεξάρτητος. Όχι ασύδοτος- υπόκειται στον έλεγχο της Βουλής. Αλλά δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα της ελληνικής κυβέρνησης. Αναφέρεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
του Γιώργου Λακόπουλου
Ο κεντρικός τραπεζίτης μιας χώρας είναι οιονεί σύμβουλος της κυβέρνησης της, για να μην πούμε του πολιτικού της συστήματος. Ο Στουρνάρας εμφανίζεται συνήθως ως πολιτικός αντίπαλος της κυβέρνησης.
Αντίθετα δεν κρύβει τη φιλική του διάθεση για την αντιπολίτευση. Της συνάντησής του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη προηγήθηκαν δυο δημόσιες παρεμβάσεις τους που ανέδυαν τη συναντίληψη του με τη ΝΔ.
Το πρόσχημα ήταν η ανησυχία του για την αξιολόγηση που καθυστερεί, αλλά αυτή η ανησυχία του προφανώς δεν συμπεριλαμβάνει και τη στάση της αντιπολίτευσης , που αντιλαμβάνεται την αξιολόγηση ως προσθετο πολιτικό βάρος στην κυβέρνηση.
Οι διαθέσεις του διοικητή τη Τράπεζας της Ελλάδας δεν ήταν πάντα αντικυβερνητικές. Π.χ. στα τέλη του 2014 οι παρεμβάσεις του ήταν υπέρ της κυβέρνησης και εναντίον της αντιπολίτευσης. Απλώς τότε στην κυβέρνηση ήταν τότε το κόμμα το Σαμαρά που τον έκανε, από υπουργό Οικονομικών, διοικητή. Κατ’ ουσίαν του επέτρεψε να διορίσει τον εαυτό του, στερώντας το δικαίωμα της δεύτερης θητείας από τον επιτυχημένο Γιώργο Προβόπουλο.
Για την πορεία των πραγμάτων ανησυχούσε και ο Προβόπουλος. Αλλά δεν το έκανε επιλεκτικά, ούτε το έκανε βούκινο. Ενημέρωνε όσους όφειλαν να γνωρίζουν, αποτύπωνε τη ουσία εναργώς στις εκθέσεις του και ενημέρωνε την κοινή γνώμη με συνετό τρόπο. Ο Στουρνάρας κινδυνολογεί. Τώρα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ που είναι στην κυβέρνηση. Πριν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν στην αντιπολίτευση. Έτσι παίρνει μέρος στο πολιτικό παιχνίδι.
Κάποιοι λένε ότι έχει επιθετικό τρόπο να κάνει γνωστές τις απόψεις του γιατί αυτό που τον ενδιαφέρει κυρίως είναι να κάνει γνωστή την παρουσία του. Πίσω από αυτή τη έφεση πολλοί διακρίνουν την ανοιχτή όρεξη του να πάρει παραπάνω από ό,τι πέτυχε ως τώρα: να γίνει πρωθυπουργός.
Δεν είναι κακό. Άλλωστε στη γνωστή σύναξη των παρηκμασμένων εκσυγχρονιστών στην οικία Κοντογιαννόπουλου ο Θ. Πάγκαλος του συνέστησε να εγκαταλείψει την υπαλληλία και να τεθεί επικεφαλής νέο εκσυγχρονιστικού σχήματος. Σωστό ,για όποιον θέλει την εξουσία. Αλλά ο Στουρνάρας δεν θέλει να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Θέλει να διοριστεί. Κάτι σαν Παπαδήμος Νο 2, αλλά για καιρό.
Ο σημερινός κεντρικός τραπεζίτης έχει μια ιδιαίτερη διαδρομή που συνδέει πάντα την παρασκηνιακή δράση με δημόσια αξιώματα. Για πολλά χρόνια λειτουργούσε ως «λοτζίστικς» του σημιτικού πυρήνα των «εκσυγχρονιστών» του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχασε.
Κάποιους, μεταξύ τους και τον αυτοκόλλητο του Γιάννο Παπαντωνίου, τους πήρε το ποτάμι. Ο ίδιος όμως μένει στον αφρό και από τη μια περίοδο στην άλλη, εναλλάσσει ρόλους και ιδιότητες. Υπήρξε ακόμη και στέλεχος χρηματιστηριακής εταιρίας με ενεργό ρόλο στη χρηματιστηριακή έξαρση, όταν ο ίδιος διοικούσε τράπεζα με ρόλο στο χρηματιστήριο. Αλλά οι φίλοι του το ξεχνού. Θυμούνται μόνό οτι ο πατέρας του ητα αριστερός.
Υπουργός οικονομικών προέκυψε από τύχη- επειδή άφησε τη θέση ο Βασίλης Ράπανος- αν και ανέκαθεν ήταν εύκαιρος σε πρώτη ζήτηση, αν επρόκειτο για αξιώματα, . Αλλά διοικητής έγινε με σχέδιο του τυπου Γιάννος κερνάει- όχι ο δικός του Γιάννος. Ως υπουργός Οικονομικών είχε τον πρώτο λόγο ποιος θα διοριστεί στην ΤτΕ. Και διορίσθηκε ο ίδιος, ενώ η Τράπεζα είχε ηδη δοκιμασμένο διοικητή- απέναντι στον οποίο ο ιδιος αργότερα εκφράσθηκε απρεπώς: σχεδόν τον έβγαλε τρελλό.
Αν πράγματι τώρα θέλει να γίνει και πρωθυπουργός σημαίνει ότι προσβλέπει σε αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Να χάσει ο Τσίπρας, να μην μπορεί να κερδίσει ο Μητσοτάκης και να ψάχνουν κάποιον έξω από τη Βουλή να ηγηθεί κυβερνητικού σχήματος, ώστε να προσέλθει με συστάσεις από διάφορες πρεσβείες. Αλλιώς πως θα γινει. Τον Τσίπρα θα διαδεχθει ο Κυριάκος και τον Κυριάκο κάποιος αλλος πολιτικός.
Αν τα διαβάσει κάνεις όλα αυτά με προσοχή θα διαπιστώσει στην Ελλάδα η έννοια της καριέρας έχει πολύ ιδιαίτερο περιεχόμενο. Όποιος φροντίζει με προσοχή τον εαυτό του, έχει ανοιχτές γραμμές με συστήματα και παράγοντες, ιδιαίτερα στον μιντιακό χώρο, και ξέρει να μετακινείται από τον έναν συσχετισμό στον άλλο, πάει καλά.
Προφανώς χρειάζεται και να ξέρει να καλύπτει τις πλάτες του . Ο Στουρνάρας δεν βρέθηκε ποτέ υπόλογος για τίποτε. Από τις ελάχιστες φορές που έσπευσε στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ήταν όταν οι δημόσιες αρχές διενήργησαν έλεγχο στις επιχειρηματικές δραστηριότητες της συζύγου στο ΚΕΕΛΠΝΟ και αποφάνθηκε – προφανώς προκαταλαμβάνοντας τον έλεγχο- οτι <το πιο έντιμο άτομο στον πλανήτη>. Μόνο που δεν κατηγορήθηκε απο κανένα για ατιμία η γυναίκα. Τις δουλειές της με έναν φορέα του δημοσίουι έψαχναν οι οικονομικές υπηρεσίες- οπως και των αλλων.
Αρκούν όλα αυτά για να πάρει κάνεις ένα αξίωμα κατ’ εξοχήν πολιτικό σαν την πρωθυπουργια; Πρέπει να έχει και θελκτική δημόσια παρουσία, κάτι που δεν εξασφαλίζει ο αντιεπικοινωνιακός αρχιτραπεζίτης που κληροδότησε η εποχή Σαμαρά-αλλά όχι και Βενιζέλου, που δεν ήθελε να τον βλέπει μπροστά του. Αλλά ο καθένας δικαιούνται να ονειρεύεται. Ειδικά όταν πλησιάζει καλοκαίρι και δεν ξέρει με ποιους γείτονες θα ξεκαλοκαιριάσει.
Από τα συμφραζόμενα της δημόσιας παρουσίας του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας το τελευταίο διάστημα προκύπτει κάτι περισσότερο από τον πολιτικό ανταγωνισμό με την κυβέρνηση και την σύμπλευση με την αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν προειδοποιεί. Αντιπολιτεύεται. Δεν ενημερωνει την κοινή γνώμη. Ρίχνει νερό στο μύλο της αξιωματικής αντιπολιτευσης. Αμεροληψία στην άσκηση των καθηκόντων του αυτό δε το λες. Τεχνοκρατική συμπεριφορά δεν είναι.
Είτε στη Βουλή μιλάει, είτε στις εφημερίδες ειτε στο ευρυ δικτυο τω μιντιακών συνομιλητών του προκύπτει συστράτευση με τη ΝΔ στο κεντρικά θέματα που αναδεικνύει το συστημα Κυριάκου. Πρώτον, ότι η Αριστερά δεν έχει ηθικό πλεονέκτημα. Δεύτερον οτι χρειάζονται εκλογές. Για το πρώτο μιλάει και το ενδιαφέρον του για την Τράπεζα Αττικής , όταν άρχισε να καίει τη σημερινή κυβέρνηση. Για το δεύτερο όταν βγαίνει στα κεραμίδια για την αξιολόγηση.
Πρακτικά ζητώντας να κλείσει άμεσα η αξιολόγηση -για την οποία την ευθύνη φέρει η κυβέρνηση- ο Στουρνάρας στηρίζει το αίτημα του Κυριάκου για εκλογές που είναι το ένα σκέλος στου διλήμματος στο οποίο προσπαθεί να εγκλωβίσει τον Τσίπρα. Αλλιώς γιατί να το λέει δημόσια; Ως καλός στρατιώτης σπεύδει εκεί που είναι η φωτιά της μάχης…

Σημεία και Τέρατα



"Είναι ο Σώρρας το ζήτημα ή μια κοινωνία που έφτασε στο σημείο να τον ανεχθεί και να τον αναδείξει; Σε κάθε περίπτωση, η εγγενής αντίθεση της γκραμσιανής φράσης, όπως ερμηνεύτηκε παραπάνω, είναι που την καθιστά τόσο προωθητική: Όταν συντελούνται αλλαγές στη βάση, τα τέρατα συνηθίζουν να εμφανίζονται στο εποικοδόμημα. Τότε και τώρα."
του Γιώργου Τσιρίδη
Ιστορία
Την άνοιξη του 1925, ο Βίκτορ Λούστιγκ, υποδυόμενος κρατικό λειτουργό μάζεψε στο Οτέλ ντε Κριγιόν του Παρισιού, πρωτοκλασάτο ξενοδοχείο της εποχής, έξι επιφανείς επιχειρηματίες για να τους πει κάτι το εξωφρενικό: Ο πύργος του Άιφελ επρόκειτο να πωληθεί για παλιοσίδερα. Ήταν τέτοιο το κόστος συντήρησης του Πύργου, εξήγησε ο Λούστιγκ, που ο Δήμος του Παρισιού είχε αποφασίσει την κατεδάφισή του, κάτι που τότε δεν ακουγόταν όσο εξωφρενικό μπορεί να ακούγεται σήμερα. Δεδομένης της βέβαιης κατακραυγής που θα ξεσήκωνε, η απόφαση έπρεπε φυσικά να μείνει μυστική. Τι πιο λογικό; Το κόλπο πέτυχε και ένας εκ των έξι επιχειρηματιών τσίμπησε προσφέροντας στον Λούστιγκ ένα μεγάλο ποσό. Από ντροπή, δεν κατήγγειλε ποτέ το γεγονός. Ο Λούστιγκ έμεινε στην ιστορία ως «ο άνθρωπος που πούλησε τον Πύργο του Άιφελ».
Μία ακόμη απάτη του Λούστιγκ παρουσιάζει ενδιαφέρον: ένας «εκτυπωτής» χαρτονομισμάτων που «τύπωνε» ένα εκατοστοδόλαρο σε διάρκεια έξι ωρών και συνολικά είχε τη δυνατότητα να βγάλει 3 χαρτονομίσματα. Τα θύματα αγόραζαν «το κουτί» για 30.000 δολάρια και μέχρι να ανακαλύψουν την απάτη ο Λούστιγκ είχε εξαφανιστεί.
Ψυχολογία και Εγκληματολογία
Στην Ελλάδα της κρίσης, ο Αρτέμης Σώρρας εμφανίστηκε με το δικό του «μαγικό κουτί». Βασικές αρχές της απάτης ισχύουν και σε αυτή την περίπτωση: Όσο πιο κραυγαλέο το ψέμα, τόσο καλύτερα. Το ψέμα πρέπει να είναι απλό και εύληπτο. Ο απατεώνας καλεί σε αρνητική απόδειξη των λεγομένων του· προκαλεί τους δύσπιστους να αποδείξουν πως αυτό που ισχυρίζεται δεν ισχύει, αντί να αποδείξει ο ίδιος ότι ισχύει. Ο Σώρρας απευθύνεται στο ίδιο ψυχολογικό κέντρο στο οποίο απευθυνόταν ο Λούστιγκ έναν αιώνα πριν, αυτό της «μαγικής λύσης». Τα λεφτά είναι εκεί, το μόνο που χρειάζεται είναι να απλώσεις το χέρι να τα πάρεις. Οι επιφανείς Γάλλοι επιχειρηματίες παίρνοντας μέρος στη συνάντηση με τον Λούστιγκ πρόσφεραν, άθελά τους, το ειδικό τους βάρος στην απάτη. Στην περίπτωση Σώρρα, το ειδικό βάρος προήλθε από ικανό μέρος του ελληνικού λαού αλλά και από την ελληνική δικαιοσύνη –βοήθειά μας– η οποία φρόντισε, να εμπνεύσει για μια ακόμη φορά την περίφημη εμπιστοσύνη που απολαμβάνει από όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες ανεξαιρέτως. Με απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και μετά από μήνυση του Άδωνι Γεωργιάδη για διασπορά ψευδών ειδήσεων (δεν ανέχεται την πατριδοκαπηλία ο αντιπρόεδρος), τα λεφτά του Αρτέμη (δισ., τρισ., θα σας γελάσω) είναι υπαρκτά!
Κοινωνιολογία και Κοινωνική Ανθρωπολογία
Ωστόσο μεταξύ του ανθρώπου που πούλησε τον Πύργο του Άιφελ και του «Έλληνα πολεμιστή, Υπερασπιστή του Δικαίου και της Αλήθειας» Σώρρα υπάρχουν διαφορές. Ο πρώτος στηρίχθηκε έντονα στη μυστική διάσταση της υπόθεσης, ενώ ο Σώρρας χρησιμοποίησε τη μυθική διάσταση. Ο μεν κινήθηκε εν κρυπτώ, ο δε άλλος το έκανε βούκινο στη δημόσια σφαίρα. Ακόμη, ο Λούστιγκ εξαπάτησε μεμονωμένα άτομα, σε περίοδο σχετικής ευημερίας στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, ενώ ο Σώρρας, ακολουθώντας την οικεία παράδοση του μαυραγορίτη και του λαδέμπορα, δραστηριοποιήθηκε σε περίοδο οικονομικής και συνακόλουθα αξιακής κατάπτωσης.
Η θεατρικότητα των δηλώσεων Σώρρα συμπεριλαμβάνεται σαφώς στο ρεπερτόριο της μεγάλης οικογένειας των απατεώνων. Συνδέεται με τους εφευρέτες πωλητές φαρμάκων δια πάσαν νόσο στην Άγρια Δύση, διδάσκεται από το σχήμα του Κάρλο Πόνζι, αλλά κυρίως διαπερνά κάθε νεοελληνικό μύθο για «ψεκασμούς», «αρχαιοελληνικά διαστημόπλοια» ή «διαπλανητικές ακτινοβολίες» που ακούγεται σε ταξί και μεταξύ συρμού και αποβάθρας. Ο Αρτέμης λοιπόν, «Έλλην Ιθαγενής, κάτοικος Πατρών» είναι πάνω από όλα παιδί της εποχής του. Είναι μια ακόμη εκδήλωση των μυθευμάτων που όλοι μας γνωρίζουμε, οσφραινόμαστε, μπροστά στα οποία συχνά καγχάζουμε, μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνουμε. Υπό αυτή την έννοια το φαινόμενο Σώρρα συμπυκνώνει την αμηχανία μπροστά στην ηθική κατάπτωση που ακολούθησε την οικονομική.
Πολιτική και Φιλοσοφία
Με αυτά και με εκείνα ο Σώρρας έγινε κομμάτι της ελληνικής ιστορίας, δραστηριοποιούμενος στη δημόσια σφαίρα και συμμετέχοντας στις παρυφές τις πολιτικής ζωής, σε μια ιδιαίτερα προβληματική περίοδο την οποία ο Γκράμσι ίσως θα χαρακτήριζε «εποχή των τεράτων». Ο κόσμος των «τεράτων» βέβαια έχει εσχάτως αναδείξει πολλούς ακόμη εκπροσώπους του και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα, σε ένα ευρύτερο επίπεδο, είναι τι περιγράφει ο όρος «τέρας»; Ανθρώπους ή καταστάσεις; Μιλάμε δηλαδή για «τέρατα» σκέτα, ή για «σημεία και τέρατα»;
Παραλλαγή του παραπάνω ερωτήματος, ποια θέση έχει ο όρος «εποχή» στην εξίσωση και συγκεκριμένα πώς κάθε εποχή σχετίζεται με τις τερατογενέσεις; Πρόκειται για το αυγό και την κότα, τη βάση και το εποικοδόμημα; Είναι το πρόσωπο που πρέπει να απασχολεί ή η εποχή που το εξέθρεψε; Είναι ο Σώρρας το ζήτημα ή μια κοινωνία που έφτασε στο σημείο να τον ανεχθεί και να τον αναδείξει; Σε κάθε περίπτωση, η εγγενής αντίθεση της γκραμσιανής φράσης, όπως ερμηνεύτηκε παραπάνω, είναι που την καθιστά τόσο προωθητική: Όταν συντελούνται αλλαγές στη βάση, τα τέρατα συνηθίζουν να εμφανίζονται στο εποικοδόμημα. Τότε και τώρα.
πηγή: commonality.gr

Σκάνδαλο Βατοπεδίου: «Αιδώς Αργείοι»



Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με συνέπεια από την Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, έχει καταγραφεί στη συνείδηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών ως ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα μεταπολεμικά.
Του Δημήτρη Τσιρώνη* 
Ακόμη και ο ίδιος ο πρώην Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, σε ανύποπτο χρόνο, έχει αναγνωρίσει το Βατοπέδι ως σκάνδαλο. Συγκεκριμένα, στην Ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ όταν ξέσπασε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου το 2008, ανέφερε μεταξύ άλλων:
"..... Αναλαμβάνουμε το μερίδιο των ευθυνών μας, γνωρίζω ότι από όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπέδι οι πολίτες έχουν πληγωθεί, η κυβέρνηση έχει αντικειμενική πολιτική ευθύνη για κάθε ζήτημα που πληγώνει τους πολίτες. Αναλαμβάνω με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί. ........"
Το ίδιο κατέθεσε και ο πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γεώργιος Προβόπουλος κατά την εξέτασή του στην Προανακριτική Επιτροπή Βατοπεδίου της Βουλής στις 31.8.2010, όπου ανέφερε ότι η υπόθεση του Βατοπεδίου «όζει» όταν του υποβλήθηκε σχετικό ερώτημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Προβόπουλος είχε διετελέσει Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Βατοπεδίου "ΜΑΞΙΜΟΣ ΓΡΑΙΚΟΣ", γεγονός που αποκτά ιδιαίτερη αξία η μαρτυρία του.
Η υπόθεση του Βατοπεδίου κρίθηκε ως σκάνδαλο και τελεσίδικα με την αριθ. 197/2015 Δικαστική Απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κομοτηνής, με την οποία κρίθηκε ότι η λίμνη - λιμνοθάλασσα Βιστωνίδας και οι παραλίμνιες εκτάσεις ανήκουν στην κυριότητα του ελληνικού δημοσίου και όχι στην κυριότητα της Μονής Βατοπεδίου, ώστε να αποτελούν αντικείμενο ανταλλαγής με άλλα ακίνητα «φιλέτα» του ελληνικού δημοσίου, όπως έκαναν «ελαφρά τη καρδία» οι Υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή.
Υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν αυτοί που απεμπόλησαν τα δικαιώματα του ελληνικού δημοσίου επί της λίμνης Βιστωνίδας, ακόμη και όταν αυτά είχαν κριθεί υπέρ του ελληνικού δημοσίου από τη Διάσκεψη των Δικαστών του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Άλλωστε τιμωρήθηκε πειθαρχικά τότε η Πρόεδρος του Δικαστηρίου (που μειοψήφισε) επειδή ενημέρωσε τη Μονή να προλάβει τις συνέπειες και επειδή καθυστέρησε την έκδοση της Απόφασης μέχρι να "δράσει" η κυβέρνηση.
Υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν αυτοί που αποχαρακτήριζαν εν μια νυκτί ακίνητα εντός δασών ή δασικών εκτάσεων, εντός αρχαιολογικών χώρων ή σε αιγιαλό και παραλία και παραχωρούνταν στη συνέχεια ως άρτια και οικοδομήσιμα στη Μονή.
Υπουργός της κυβέρνησης ήταν αυτός που ανασχηματίστηκε - αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή επειδή ήθελε να μεταστεγάσει τις υπηρεσίες του Υπουργείου του στο Ολυμπιακό Ακίνητο, προκειμένου να «διευκολυνθεί» η παραχώρηση του ακινήτου στη Μονή, η οποία στη συνέχεια το μοσχοπούλησε στον επιχειρηματία Πολέμη έναντι του ποσού των 50 εκατ. ευρώ;
Υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν αυτοί που διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι «νόμιμα και ηθικά» έστηναν offshore εταιρείες διάγοντας προκλητικό πολυτελή βίο σε επαύλεις και κότερα.
Όλοι οι παραπάνω τις τελευταίες μέρες αισθάνονται «δικαιωμένοι» για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. «Δικαιωμένος» ο Κ. Καραμανλής, «δικαιωμένοι» οι εμπλεκόμενοι με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου Υπουργοί του, «δικαιωμένη» και η ΝΔ.
Αιδώς Αργείοι!!!!!!
Αλήθεια, για ποιό πράγμα αισθάνονται «δικαιωμένοι» ;
Για την επί των ημερών τους παραίτηση του ελληνικού δημοσίου από κερδισμένη δίκη που επικύρωνε την κυριότητά του στη λίμνη Βιστωνίδα και στις παραλίμνιες εκτάσεις ;
Για τις παράνομες ανταλλαγές - παραχωρήσεις στη Μονή των πιο σημαντικών και καλύτερων ακινήτων - "φιλέτων" του ελληνικού δημοσίου στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, στο Ολυμπιακό χωριό, στις παραθαλάσσιες περιοχές της Χαλκιδικής, της Καβάλας, του Γραμματικού Αττικής κ.ο.κ. ;
Για τη μετατροπή της Μονής Βατοπεδίου από οίκο του θεού σε επενδυτικό και χρηματιστηριακό οίκο;
Ή για την επιβολή πιέσεων, αυθαιρεσιών και παρανομιών, καθώς και εκμαυλισμό υπαλλήλων και δημόσιων λειτουργών ;
Με την πρόσφατη δικαστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών αθωώθηκαν οι τελευταίοι, όχι οι Υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή που παραπέμφθηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο από την Ολομέλεια της Βουλής το 2010.
Τους Υπουργούς αυτούς είχε «προλάβει» να τους «αθωώσει» ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής με το εσπευσμένο κλείσιμο των εργασιών της Ολομέλειας της Βουλής στις 9.5.2009, ώστε με το πέρας της δεύτερης Συνόδου εκείνης της Κοινοβουλευτικής Περιόδου (ΙΒ') να παραγραφούν τα αδικήματα των μελών των κυβερνήσεών του που ενεπλάκησαν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Αντί λοιπόν ο Κ. Καραμανλής και όλοι οι παραπάνω εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου με σεμνότητα να σιγήσουν και να σιωπήσουν με την ελπίδα κάποια στιγμή να ξεχαστούν οι ανομίες τους, επέλεξαν την οδό της πρόκλησης και των πανηγυρισμών. Οποίο Θράσος!!!! Οποία φαυλότης και αμετροέπεια!!!! Αιδώς Αργείοι ξανά!!!!
Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το ...... «Βούδα».
Όχι κ. Καραμανλή!!! Όχι κκ πρώην Υπουργίσκοι της κυβέρνησής του!!! Δεν πρέπει να αισθάνεστε «δικαιωμένοι» και «περήφανοι» για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ντροπή πρέπει να αισθάνεστε!!!!
Δικαιωμένοι αισθανόμαστε όλοι εμείς που πρωταγωνιστήσαμε στην αποκάλυψη και διερεύνηση του τεράστιου αυτού σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου από την Κυβέρνηση Καραμανλή!!!!!
Δικαιωμένοι αισθανόμαστε εμείς που φέραμε με μεθοδικότητα και επιμονή στο φως όλα τα στοιχεία και ακυρώσαμε τα αμαρτωλά σχέδιά σας.
Δικαιωμένοι αισθανόμαστε εμείς που συμβάλαμε ώστε η κυριότητα της λίμνης και των παραλίμνιων εκτάσεων Βιστωνίδας να επικυρωθεί υπέρ του ελληνικού δημοσίου. Ντροπή πρέπει να αισθάνεστε εσείς που απεμπολήσατε υπέρ της Μονής αυτό το δικαίωμα του ελληνικού δημοσίου.
Δικαιωμένοι αισθανόμαστε εμείς που αποτρέψαμε την απώλεια των καλύτερων ακινήτων του δημοσίου, που συμβάλαμε ώστε να ακυρωθεί η παραχώρησή τους στη Μονή και να επανακτήσει το κράτος αυτά τα ακίνητα "φιλέτα" η αξία των οποίων αποτιμάται σε εκατοντάδες εκατ. ευρώ. Ντροπή πρέπει να αισθάνεστε εσείς που τα δωρίσατε στη Μονή, λες και ήταν η περιουσία του πατέρα σας!!!
Δικαιωμένοι αισθανόμαστε εμείς που στην Εξεταστική και στην Προανακριτική Επιτροπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου διερευνήσαμε και αναδείξαμε μια σειρά παράπλευρων σκανδάλων (MARFIN, TORCASSO, IRF, RASSADEL, MADEUS κλπ), τα περισσότερα των οποίων έχουν πάρει το δρόμο τους στη Δικαιοσύνη και έχουν ασκηθεί οι προβλεπόμενες ποινικές διώξεις, ενώ ακόμη και για τους αθωωθέντες υπαλλήλους και λειτουργούς εκκρεμούν αδικήματα (υπεξαιρέσεις, ψευδορκίες, πλαστογραφίες κ.ά.) τα οποία δεν συνδέονται με το στενό πυρήνα του σκάνδαλου του Βατοπεδίου και ελπίζουμε ότι σύντομα θα πάρουν και αυτές οι υποθέσεις το δρόμο τους στη Δικαιοσύνη.
Σ' αυτά αναμένουμε απαντήσεις κ. Καραμανλή και όχι στις άναρθρες διθυραμβικές κραυγές των προηγουμένων ημερών.
Αναμένουμε ευθέως τις απαντήσεις σας και όχι μέσω κύκλων όπως μας είχατε συνηθίσει τα τελευταία οκτώ χρόνια της αφωνίας και της αδικαιολόγητης απουσίας σας από το δημόσιο διάλογο, σε μια πολύ επώδυνη εποχή για τους πολίτες και τη χώρα (εάν βέβαια το θυμάστε ή το κατανοείτε αυτό)!!!
* Ο Δημήτρης Τσιρώνης είναι πρώην βουλευτής, πρόεδρος Προανακριτικής Επιτροπής Βατοπεδίου 2010, μέλος Εξεταστικής Επιτροπής Βατοπεδίου 2010

Πώς να εχθρεύεσαι έναν νεκρό - Η μικρότητα ως ιδεολογία



"Όλα αυτά είναι μια λεπτομέρεια για το νέο αντικομμουνισμό που είναι ένας αντικομμουνισμός copy-paste από την μετεμφυλιακή Ελλάδα. Αντικομμουνιστική υστερία ανάλογη χωροφύλακα της δεκαετίας του ’50. Αρθρογράφοι με ατράνταχτα επιχειρήματα όπως το ότι δεν αναιρέθηκε ποτέ η καταδίκη του για κατασκοπεία, άρα παραμένει κατάσκοπος!!! Γελωτοποιοί εκδοτών που πιστεύουν ότι ο Μπελογιάννης τιμάται από κομπλεξικούς κομμουνιστές που δεν το χώνεψαν ότι η Ελλάδα δεν έγινε Σοβιετική Ένωση. Βουλευτές, χρυσαυγίτες και μη, με λόγους λάβρους κατά της “εξύμνισης των κομμουνιστοσυμμοριτών". Ένας οχετός για έναν άνθρωπο- σύμβολο σε παγκόσμιο επίπεδο, από πολύ μικρούς ανθρώπους."
του Δημήτρη Σούλτα
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν και παραμένει ένα σύμβολο. Ένα σύμβολο με εμβέλεια απείρως μεγαλύτερη από τον κομματικό του χώρο. Είναι ο ορισμός του ανθρώπου που αρνείται να ξεπουλήσει το όραμα του, που δεν κάνει δηλώσεις μετάνοιας “για να γλυτώσει”, ο άνθρωπος που αντιτάσσει ένα χαμόγελο κι ένα γαρύφαλλο, απέναντι στις κάνες των όπλων που τον συμμαδεύουν. Ο άνθρωπος που ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο και είναι έτοιμος να πεθάνει γι αυτό.
Η χθεσινή τελετή στο σπίτι του στην Αμαλιάδα λίγα πρόσθεσε σ’ αυτό που αντιπροσωπεύει.Ήταν όμως η αφορμή να ξεγυμνωθούν άνθρωποι που δηλώνουν “φιλελεύθεροι”, “εκσυχρονιστές” και “προοδευτικοί”.
Ήταν δυσανάλογα πολλοί αυτοί που εντός και εκτός Βουλής, εντός και εκτός ΜΜΕ ετοίμαζαν έναν οχετό για έναν νεκρό. Για έναν που οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Για έναν άνθρωπο για τον οποίον μίλησαν από τότε κορυφαίοι διαννούμενοι σε όλον τον κόσμο. Τσάπλιν, Ελυάρ, Σαρτρ, Χικμέτ, Κοκτώ. Το πασίγνωστο σκίτσο του Πικάσο, ακόμα κοσμεί τις εκδηλώσεις στη μνήμη του. Ακόμα και ο τότε Aρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων (που προφανώς δεν τον έλεγες και κομμουνιστή) «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή»
Όλα αυτά είναι μια λεπτομέρεια για το νέο αντικομμουνισμό που είναι ένας αντικομμουνισμός copy-paste από την μετεμφυλιακή Ελλάδα. Αντικομμουνιστική υστερία ανάλογη χωροφύλακα της δεκαετίας του ’50. Αρθρογράφοι με ατράνταχτα επιχειρήματα όπως το ότι δεν αναιρέθηκε ποτέ η καταδίκη του για κατασκοπεία, άρα παραμένει κατάσκοπος!!! Γελωτοποιοί εκδοτών που πιστεύουν ότι ο Μπελογιάννης τιμάται από κομπλεξικούς κομμουνιστές που δεν το χώνεψαν ότι η Ελλάδα δεν έγινε Σοβιετική Ένωση. Βουλευτές, χρυσαυγίτες και μη, με λόγους λάβρους κατά της “εξύμνισης των κομμουνιστοσυμμοριτών" .Ένας οχετός για έναν άνθρωπο- σύμβολο σε παγκόσμιο επίπεδο, από πολύ μικρούς ανθρώπους.
Δεν μισούν τον Μπελογιάννη όλοι αυτοί. Μισούν το πρότυπο του ανθρώπου που αντιστέκεται, που δεν υποκύπτει, που κοιτά τον θάνατο κατάματα και με χαμόγελό όταν αυτό έχουν αποφασίσει διώκτες του. Δεν μισούν τον Μπελογιάννη. Μισούν αυτό που συμβολίζει ο Μπελογιάννης κι αυτό είναι πολύ μεγάλο για να χωρέσει στο μικρό τους μυαλό.
Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι. Γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο δεν αποκαλύπτουν τον «προδότη» Μπελογιάννη, προδίδουν το μίσος που νοιώθουν για ό,τι δεν τους χωράει.
πηγή: viewtag.gr

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Άδωνις, Βορίδης και άλλοι «γαλάζιοι» υπουργοί στο σκάνδαλο του «Ερρίκος Ντυνάν»



Στη Βουλή διαβιβάστηκε η δικογραφία που έχει σχηματιστεί για την υπόθεση «Ερρίκος Ντυνάν», ώστε να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες πρώην υπουργών.
Στον φάκελο της υπόθεσης, που έφτασε στα χέρια του Νίκου Βούτση, περιλαμβάνονται τα ονόματα των Άδωνι Γεωργιάδη, Κωστή Χατζηδάκη, Παναγιώτη Μηταράκη, Ανδρέα Λυκουρέντζο και Μάκη Βορίδη.
Η δικογραφία σχηματίστηκε με εντολή της εισαγγελέως Διαφθοράς, Ελένης Ράικου, που έχει υποβάλει παραίτηση από τη θέση της, στον εισαγγελέα Αντώνη Ελευθεριάνο, προκειμένου να ερευνηθούν οι καταγγελίες του Ανδρέα Μαρτίνη. Η εισαγγελική έρευνα σταμάτησε, όπως ορίζει ο νόμος, καθώς ο Μαρτίνης κατήγγειλε πρώην υπουργούς για διάπραξη ενδεχόμενων αδικημάτων και το θέμα πρέπει να κριθεί από τη Βουλή.
Ειδικότερα ο Ανδρέας Μαρτίνης, πρώην πρόεδρος του «Ερρίκος Ντυνάν», προσωρινά κρατούμενος για οικονομικές ατασθαλείες σε βάρος του νοσοκομείου, έχει καταθέσει πως οι πρώην υπουργοί της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Άδωνις Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Χατζηδάκης, Παναγιώτης Μηταράκης, Ανδρέας Λυκουρέντζος και Μαυρουδής Βορίδης συνέδραμαν στην εκχώρηση του νοσοκομείου «έναντι πινακίου φακής», μεσω εκπλειστηριασμού το 2014, σε εταιρεία που, κατά τον καταγγγέλοντα, ανήκει στον Όμιλο Πειραιώς.
Ο Μαρτίνης επιρρίπτει ευθύνες τόσο στον μέχρι πρότινος επικεφαλής του Ομίλου Πειραιώς, όσο και στον εκλιπόντα επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλο.
Στην ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης επισημαίνεται: «Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Σταύρος Κοντονής διαβίβασε σήμερα στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων τη δικογραφία με Α.Β.Μ. ΕΔ 2014/338 που σχηματίστηκε για την υπόθεση «Ερρίκος Ντυνάν».
Για την υπόθεση επισυνάπτεται πλήρης φάκελος από την Εισαγγελία Εγκλημάτων Διαφθοράς με την οποία εξετάζεται η διερεύνηση ποινικών ευθυνών των πρώην Υπουργών Άδωνι-Σπυρίδωνα Γεωργιάδη, Κωνσταντίνου Χατζηδάκη, Παναγιώτη Μηταράκη, Ανδρέα Λυκουρέντζου και Μαυρουδή Βορίδη».
tvxs

Bayer σκοτώνει, Bayer «ερευνά», Bayer διαψεύδει


ΒΑΥΕΡ, φυτοφάρμακα

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής
Tα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα εντομοκτόνα φυτοφάρμακα στον κόσμο θα πρέπει να απαγορευτούν σε όλες τις καλλιέργειες σε ολόκληρη την Ευρώπη, σύμφωνα με σχέδιο κανονισμού που εκδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Πρόκειται για μια πρώτη ισχυρή ένδειξη ότι η Επιτροπή επιθυμεί την πλήρη απαγόρευση εκείνων των εντομοκτόνων που προκαλούν «οξείς κινδύνους για τις μέλισσες».
Την αποκάλυψη έκανε την περασμένη Πέμπτη η εφημερίδα Guardian, την ίδια μέρα που η Bayer Helllas, το ελληνικό τμήμα της γνωστής πολυεθνικής, διοργάνωνε στη χώρα μας συνέντευξη Τύπου για να αθωώσει τις επιπτώσεις στις μέλισσες των εντομοκτόνων φυτοφαρμάκων που παράγει.
Η απαγόρευση που δρομολογεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ μέσα στο 2017, εάν οι προτάσεις της εγκριθούν από την πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ε.Ε.
Οι μέλισσες και άλλοι επικονιαστές είναι ζωτικής σημασίας για πολλές καλλιέργειες τροφίμων, αλλά οι πληθυσμοί τους έχουν μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της απώλειας των ενδιαιτημάτων, των ασθενειών και της χρήσης φυτοφαρμάκων.
Τα εντομοκτόνα φυτοφάρμακα, που ονομάζονται νεονικοτινοειδή, χρησιμοποιούνται για περισσότερα από 20 χρόνια και έχουν συνδεθεί με σοβαρές επιπτώσεις στον πληθυσμό των μελισσών.

«Πολιτικό ζήτημα»

Τα τελευταία χρόνια έχει ξεσπάσει μια σκληρή διαμάχη μεταξύ οικολόγων και καλλιεργητών και των πολυεθνικών που παράγουν τα φυτοφάρμακα.
Οι τελευταίες υποστηρίζουν ότι τα εντομοκτόνα φυτοφάρμακα είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία των καλλιεργειών και ότι η διαμάχη που έχει προκύψει είναι πολιτική.
Η Ε.Ε. επέβαλε την προσωρινή απαγόρευση της χρήσης των τριών βασικών νεονικοτινοειδών σε ορισμένες καλλιέργειες το 2013.
Ωστόσο, οι νέες προτάσεις αφορούν την πλήρη απαγόρευση της χρήσης τους στις καλλιέργειες, με μόνη εξαίρεση τα φυτά που καλλιεργούνται αποκλειστικά σε θερμοκήπια.
Οι προτάσεις θα μπορούσαν να ψηφιστούν τον Μάιο και, εάν εγκριθούν, θα τεθούν σε ισχύ μέσα σε λίγους μήνες.
Η απαγόρευση του 2013 προχώρησε παρόλο που κάποιες ευρωπαϊκές χώρες διαφώνησαν με αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας.
Ωστόσο, από τότε, η βρετανική κυβέρνηση δείχνει να έχει μαλακώσει την αντίθεσή της, απορρίπτοντας επανειλημμένα αιτήματα Βρετανών αγροτών για άδεια «έκτακτης ανάγκης» προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα απαγορευμένα φυτοφάρμακα.

Πλήθος αποδείξεων

«Το ποσοστό των επιστημονικών στοιχείων για την τοξικότητα αυτών των εντομοκτόνων είναι τόσο υψηλό που δεν υπάρχει κανένας τρόπος αυτές οι χημικές ουσίες να μπορούν να παραμείνουν στην αγορά» δήλωσε ο Martin Dermine, του δικτύου Pesticide Action Network Europe, από το οποίο διέρρευσαν οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και διοχετεύτηκαν στον Guardian. Σημειώνεται πως η σχετική καμπάνια του ιστότοπου Avaaz, υπέρ της απαγόρευσης, έχει συγκεντρώσει πάνω από 4,4 εκατ. υπογραφές.
Υπάρχει μια ισχυρή επιστημονική συναίνεση ότι οι μέλισσες εκτίθενται σε νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα στα χωράφια και έχουν υποστεί σοβαρές βλάβες από τις δόσεις που λαμβάνουν.
Αν και υπάρχουν λίγες αποδείξεις για το πώς αυτές οι βλάβες μπορούν να οδηγήσουν σε κατάρρευση του πληθυσμού των μελισσών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να κινηθεί τώρα προς την εφαρμογή της πλήρους απαγόρευσης, με βάση την αξιολόγηση του κινδύνου των φυτοφαρμάκων από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (ΕΑΑΤ), η οποία δημοσιεύτηκε το 2016.
Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να κινηθεί προς την εφαρμογή της πλήρους απαγόρευσης τώρα, με βάση την αξιολόγηση του κινδύνου των φυτοφαρμάκων από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), η οποία δημοσιεύτηκε το 2016.
Η EFSA εξέτασε στοιχεία που υποβλήθηκαν από τους κατασκευαστές των φυτοφαρμάκων, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι «υψηλοί, οξείς κίνδυνοι για τις μέλισσες» έχουν αναγνωριστεί για «τις περισσότερες καλλιέργειες» από τα εντομοκτόνα φυτοφάρμακα ιμιδακλοπρίδη και κλοθειανιδίνη που παράγονται από την Bayer.
Οι εκπρόσωποι των εταιρειών εμφανίζονται εξαιρετικά δυσαρεστημένοι με την απόφαση που ετοιμάζει η Ε.Ε. και κάνουν λόγο για ελλιπή στοιχεία.
Παρόλο που, όπως αποκάλυψε η «Εφ.Συν.» (βλ. «Μύθος η αναγκαιότητα των φυτοφαρμάκων» - 20/3/2017), πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων υποστηρίζει ότι είναι ένας μύθος πως τα φυτοφάρμακα είναι απαραίτητα για να τραφεί ο κόσμος.

Παιχνίδι εντυπώσεων

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι την ίδια μέρα που ο Guardian αποκάλυπτε τις προθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ολική απαγόρευση των βλαβερών για τις μέλισσες εντομοκτόνων, η Bayer Helllas διοργάνωνε στη χώρα μας συνέντευξη Τύπου για να ανατρέψει τις εις βάρος της εντυπώσεις για τις επιπτώσεις των εντομοκτόνων που παράγει.
Τα στελέχη της πολυεθνικής παρουσίασαν τα αποτελέσματα μιας μελέτης που διενεργήθηκε σε αγρό από την ίδια την Bayer, «μία από τις μεγαλύτερες και πιο περιεκτικές μελέτες που έχουν γίνει ποτέ για τις μέλισσες», σύμφωνα με την εταιρεία.
Και… όπως ήταν αναμενόμενο, «τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ήδη εγκεκριμένη επένδυση σπόρων ελαιοκράμβης με κλοθειανιδίνη δεν βλάπτει τις αποικίες των μελισσών».
Πώς θα γινόταν αλλιώς, δηλαδή; Θα ήταν ποτέ δυνατόν η Bayer να έκανε μια έρευνα για την Bayer και τα αποτελέσματα να ήταν αρνητικά για την εταιρεία;
Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε ότι «η Bayer αντιλαμβανόμενη τη χρησιμότητα των μελισσών ως επικονιαστών […] δραστηριοποιείται ενεργά στην ανεύρεση λύσεων για τη βελτίωση της υγείας των μελισσών.
Ως μία εταιρεία που ειδικεύεται τόσο στον κτηνιατρικό τομέα όσο και στον τομέα της φυτοπροστασίας, έχει δημιουργήσει το ολοκληρωμένο πρόγραμμα «Bee Care», το οποίο συνδυάζει και εκμεταλλεύεται την τεχνογνωσία και την εμπειρία της εταιρείας και στους δύο τομείς». Κρατήστε κι αυτό, λοιπόν: πρόγραμμα προστασίας των μελισσών από την Bayer!
efsyn

Ο ιεράρχης που εγκληματεί



Ο Άνθιμος "αγκαλιά" με τους νεοναζί...
του Στρατή Μπουρνάζου
Πάντα ήθελα να πιστεύω ότι μπορείς να είσαι κάργα συντηρητικός, «κολλημένος», αντιδραστικός, χωρίς να είσαι κατ’ ανάγκην παλιάνθρωπος και νεοναζί. Ωστόσο, ένα σωρό περιστατικά από την ιστορία της ελληνικής Εκκλησίας το διαψεύδουν, με πιο πρόσφατο αυτό...
Οι δύο εξέχοντες χρυσαυγίτες είναι υπόδικοι για σοβαρά αδικήματα, το ξέρουμε όλοι. Ωστόσο εκείνος που πραγματικά εγκληματεί, ο εγκληματίας κατά τη γνώμη μου είναι ο μητροπολίτης. Γιατί σε μια εποχή που στη δίκη της ΧΑ καθημερινά έρχονται στην επιφάνεια στοιχεία για την εγκληματική δράση των νεοναζί, που η οργάνωση σπαράσσεται από εσωτερικές συγκρούσεις, που δημοσκοπικά δεν τα πάνε και τόσο καλά, τι άλλο παρά απροκάλυπτη ενίσχυση, "φιλί της ζωής" είναι η υποδοχή των δύο αρχιχρυσαυγιτών και η φωτογράφηση μαζί τους; Τι άλλο από άφεση αμαρτιών, από διαπιστευτήριο χρηστότητας για τον μέσο χριστιανό που θα σκεφτεί ότι «αφού ο δεσπότης μας φωτογραφίζεται μαζί τους δεν μπορεί να είναι εγκληματίες και φονιάδες;» (Δεν πιάνω το ζήτημα του παγανισμού και αντιχριστιανισμού της Χρυσής Αυγής, που κανονικά κι αυτό θα έπρεπε να απασχολεί τον Άνθιμο…).
Διαβάζω στα ρεπορτάζ: «Όπως τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση, η συνάντηση διεξήχθη σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα τα ζητήματα που αφορούν την Ορθοδοξία. Μάλιστα, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε η άρνηση της Χρυσής Αυγής για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Βοτανικό». Δεν κατάλαβα αν η σχετική ανακοίνωση είναι της Χρυσής Αυγής ή της Μητρόπολης, φοβάμαι όμως ότι δεν έχει μεγάλη σημασία, εδώ που καταντήσαμε.
Ξαναλέω, και μετράω τις λέξεις μου: ο Άνθιμος εγκληματεί με την πράξη του αυτή. Ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει, δεν τον ενδιαφέρει ή δεν το αντιλαμβάνεται έτσι. Πιστεύω ότι είναι καθήκον όλων μας, χριστιανών και μη, να του το δείξουμε με τον πιο σαφή τρόπο. Α, και της Εκκλησίας προφανώς, αλλά "βράσε ρύζι", αν περιμένουμε από εκεί, θαρρώ...
(το κείμενο είναι από τη σελίδα του Στρατή Μπουρνάζου στο facebook)
left