Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ερντογάν, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα

O σουλτάνος της Τουρκίας και η θυσία του Γιώργου Μπαλταδώρου

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Με το που έμαθα ότι προκήρυξε εκλογές ο σουλτάνος στην Τουρκία, αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Ντίνου Χριστιανόπουλου:
Καημένε Μακρυγιάννη να 'ξερες
γιατί το τζάκισες το χέρι σου
το τζάκισες για να χορεύουν σέικ. 
τα κωλόπαιδα
Σε παραλλαγή όμως, για να ταιριάζει στη σύγχρονη πραγματικότητα:
Καημένε Μπαλταδώρε να ‘ξερες
γιατί πήγες στον άλλο κόσμο
πήγες στον άλλο κόσμο για να κερδίσει
τις εκλογές ο Ερντογάν
Έτσι είναι παιδιά, αλήθειες να λέμε. Όλη αυτή η ένταση, όλος αυτός ο θυμός, όλη αυτή η φασαρία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, έναν και μοναδικό σκοπό είχαν:
Να φορτωθεί η κάλπη με κουκιά και να αποκομίσει έναν εκλογικό θρίαμβο ο Ταγίπ. Και να νομιμοποιήσει αυτό το καθεστώς το πρόστυχο που έχει επιβάλλει στη γείτονα χώρα. Αυτή τη δημοκτατορία όπως αποκαλούσαν την ολίγη δημοκρατία που πρόσφερε ο Μαρκεζίνης εκεί στα τελειώματα της δικής μας της χούντας, μπας και τσιμπήσει ο ελληνικός λαός. Εμείς δεν τσιμπήσαμε, αλλά τα Τουρκάκια έτοιμα είναι να καταπιούν το δόλωμα…

Άλλωστε προέρχεται από νικηφόρο πόλεμο ο Ερντογάν! Της πλάκας, δεν λέω, για γέλια ήταν η κατάκτηση του Αφρίν, αλλά και η πλάκα μετράει σε αυτό το ντουνιά. Μη λησμονούμε ότι δεν συνέτριψαν κανέναν τυχαίο εχθρό οι τουρκικές δυνάμεις. Τους Κούρδους ταπείνωσαν, το μεγάλο αγκάθι στα πλευρά τους. Και έρχεται τώρα ο πρόεδρός Ταγίπ, νικητής και τροπαιούχος να ζήσει τον ρωμαϊκό του θρίαμβο. Σαν να τον ακούω είναι να τους λέει:
«Δεν σας είπα ότι θα μπούμε στο Αφρίν; Ε, μπήκαμε με τα τσαρούχια. Τσοκ γκιουζέλ!»

Και δώσε άφεριμ από κάτω, δώσε μπούγιουρουμ, δώσε καϊμάκι και κιουνεφέ. Άσε που δεν είναι μόνο τα Κουρδάκια. Έχουμε και δύο Ελληνάκια στις φυλακές μας, τον Κούκλατζη (ή Κούλατζη, όπως τον έγραψε χθες ο Κούγιας στη φανέλα της ΑΕΛ…) και τον Μητρετώδη, που τόλμησαν να παραβιάσουν το άγιο έδαφος της Τουρκίας και τώρα βλέπουν τον κόσμο πίσω από τα κάγκελα. Έχουμε την ακτοφυλακή μας, που πήγε στον Ανθρωποφά και κατέβασε τη σημαία που είχαν υψώσει τα καγκουράκια με το σκάφος. Έχουμε και τον Μπαλταδώρο που έπεσε με το αεροσκάφος του, γιατί το ξεφτίλισε το αεροσκάφος του η τουρκική αεροπορία, που είναι αναμπάμ μπαμπαντάμ η καλύτερη απ’ όλες. Έβετ εφέντιμ!

Για να κερδίσει τις εκλογές τις βουλευτικές ο Ταγίπ και να πάει ενισχυμένος στις προεδρικές, που κανονικά είναι να γίνουν του χρόνου, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να τις τραβήξει κι αυτές για φέτος ο σουλτάνος, σιγά και τι έγινε, λογαριασμό θα δώσει; Εκτός κι αν τον προλάβει το κάρμα το άτιμο, που αργεί πολύ αλλά δεν συγχωρεί ποτέ. Γιατί έχει φορτωθεί πολλή δυστυχία, ο Ταγίπ, έχει φορτωθεί πολύ πόνο, έχει φορτωθεί χήρες κι ορφανά. Kαι δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα καταφέρει να αποφύγει το μαύρο σύννεφο, που περιπολεί πάνω απ’ το κεφάλι του…

zoornalistas

Στη χώρα που συλλαμβάνoυν χυλοπίτες...


Η φωτογραφία του Λιμεναρχείου Χανίων που απεικονίζει αλεύρι, χυλοπίτες και σαπούνια ως ευρήματα σε σύλληψη ναρκωτικών και το δελτίο τύπου που τη συνοδεύει​,​ μαρτυρούν τη γελοία και την τραγική πτυχή της χώρας όπου οι  αρχές αρνούνται να εφαρμόσουν τους νόμους για την κλωστική κάνναβη. 
Στα Χανιά συνελήφθη ο Σεραφείμ Κανδύλας, νόμιμος καλλιεργητής και μεταποιητής κλωστικής κάνναβης και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία όπου του ασκήθηκε δίωξη για "κατοχή ναρκωτικών ουσιών"!
Οι πάντες γνωρίζουν ότι η κλωστική κάνναβη και τα προϊόντα της είναι νόμιμα εδώ και χρόνια αλλά και ότι δεν υπάρχει καμία ψυχοτρόπος δράση. Οι πάντες εκτός από τις διωκτικές αρχές...
Ο διωκόμενος είναι γνωστός για τη δράση του γύρω από την ορθολογική αξιοποίηση της κάνναβης, έχει εκπροσωπήσει τον κλάδο στη Βουλή και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη στάση των αρχών, που προφανώς οφείλεται σε μεταξικές εμμονές.
Όταν αρνούνται να εφαρμόσουν το νόμο και διαπομπεύουν επιχειρηματίες ως κοινούς εγκληματίες, έχει και η κυβέρνηση τη δική της ευθύνη. Πρέπει να θορυβηθεί για όσους αγνοούν επιδεικτικά τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία.  
Η κάνναβη είναι μια τεράστια αναπτυξιακή διέξοδος για τη χώρα και κεντρική επιλογή της κυβέρνησης με κρίσιμο αποτύπωμα στον πρωτογενή τομέα και τη μεταποίηση. Κανείς δε νομιμοποιείται να διακινδυνεύει το εγχείρημα, ούτε να διασύρει αθώους πολίτες. 
tvxs

Κατακαημένη αλληγορία



Οπως η Χ.Α. πήρε το σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» από το ΠΑΣΟΚ και του φόρεσε μαύρη στολή, έτσι οι ακροδεξιοί εν γένει πήραν το σύνθημα για το κάψιμο της Βουλής
του Παντελή Μπουκάλα
Η βαλίτσα που έχει γραμμένο πάνω της το σύνθημα για τη Βουλή που «πρέπει να καεί, να καεί» έχει κάνει ήδη μεγάλο ταξίδι. Οι βιαστικοί ή οι πονηροί της πολιτικής και της δημοσιογραφίας χρεώνουν το σύνθημα αποκλειστικά στους «Αγανακτισμένους» του 2011, επί Γ. Α. Παπανδρέου. Και μάλιστα το καταλογίζουν συλλήβδην στην πάνω και την κάτω πλατεία, όπως ορίζονταν τότε, που ήταν σαφώς διαφορετικές. Το «να καεί, να καεί» το φώναζαν (και δεν το εννοούσαν αλληγορικά, αλλά το ονειρεύονταν πραγματωμένο) οι πούροι Ελληνες της πάνω πλατείας, ποικίλοι ακροδεξιοί που επικάλυπταν την προέλευσή τους με τίτλους παραλλαγής. Γι’ αυτούς (όπως και για τους χρυσαυγίτες) η Βουλή είναι γεμάτη προδότες του ελληνισμού, οπότε η πυρπόλησή της θα δράσει σαν δύναμη καθαρτήρια. Περίπου σαν την πυρά της Ιερής Εξέτασης ή τις φωτιές του χιτλερισμού.
Οπως η Χ.Α. πήρε το σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» από το ΠΑΣΟΚ και του φόρεσε μαύρη στολή, έτσι οι ακροδεξιοί εν γένει πήραν το σύνθημα για το κάψιμο της Βουλής από τους αναρχικούς, που το εκτόξευσαν πρώτοι στα χρόνια της μεταπολίτευσης, και το προσάρμοσαν στις ορέξεις τους. Στην ορολογία των αναρχικών δεν υπάρχει λήμμα «προδοσία» με εθνικό νόημα· στα ιδεολογικά συμφραζόμενά τους η λέξη «πατρίδα» δεν έχει θετικό πρόσημο. Το σύνθημα λοιπόν στη βαλίτσα μένει ίδιο, το περιεχόμενό της όμως διαφέρει. Τη βαλίτσα αυτή τη σήκωσε το 2009, προ «Αγανακτισμένων», ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός, νυν βουλευτής του «Ποταμιού» και τότε του ΣΥΡΙΖΑ. Καλεσμένος στους τηλεοπτικούς «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη –που τότε ήταν ακόμα δημοσιογράφος και δεν είχε ακούσει τη μυστική φωνή της πολιτικής–, είχε πει το σύνθημα «να καεί, να καεί», με φόντο μάλιστα τη Βουλή. «Εγώ το είπα στις δοκιμές ήχου της εκπομπής, δεν έπρεπε να παίξει στον αέρα», έψεξε τον κ. Θεοδωράκη ο κ. Ψαριανός, που χρωστάει πάντως στην αθυροστομία του τη βουλευτική του ιδιότητα.
Προ ημερών, το σύνθημα το φώναξε με τους παοκτσήδες, σαν αντιαθηνοκεντρικός συνωμοσιολάγνος κι αυτός, ο βουλευτής της Ενωσης Κεντρώων Αριστείδης Φωκάς. Επέμεινε μάλιστα ότι το είπε αλληγορικά, όπως αλληγορικά είχε πει ότι δεν είδε να κρατάει όπλο ο κ. Σαββίδης στην Τούμπα. Ο,τι θέλει βλέπει κανείς. Και ο κ. Φωκάς βλέπει το πολιτικό του μέλλον (και το μέλλον του κόμματός του γενικά) εξαρτημένο από τις ορέξεις των παοκτσήδων. Τη φωναχτή «μαγκιά» του θα θυμούνται οι οπαδοί, όχι τη «συγγνώμη» που υποτονθόρυσε.
καθημερινή

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Η εθνική μας «ξεβλαχιάστρα» και το «θαύμα» του εκσυγχρονισμού



«Με τα περιοδικά μου έκανα μόνο καλό. Ξεβλάχεψα πολύ κόσμο που έψαχνε την Ευρώπη». Αυτό ισχυρίστηκε ο Πέτρος Κωστόπουλος. Η επίσημη ξεβλαχιάστρα (κατά το ξεματιάστρα) του εκσυγχρονισμού.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα ζιβάγκο, η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και το πρώτο κύμα πρόσληψης των ορδών "πράσινων" παιδιών στο δημόσιο ανήκαν στο πρόσφατο παρελθόν. Η τρίχρονη -βαμμένη στo αίμα του Τεμπονέρα- παρένθεση Μητσοτάκη είχε φορτώσει και αυτή με τη σειρά της «γαλάζιες» στρατιές στο δημόσιο μισθολόγιο και ο Σαμαράς ξεκινούσε την βρώμικη καριέρα του στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Είχε έρθει η ώρα για να περάσουμε σε ό,τι πιο χυδαίο έχουμε ζήσει ποτέ ως χώρα μετά τον εμφύλιο. Τον Σημιτικό εκσυγχρονισμό. Στους φιλελέδες, πριν τους φιλελέδες, αν θέλετε.
Η μετάβαση στην «εκσυγχρονιστική Ελλάδα της ανάπτυξης», προϋπέθεται και τα κατάλληλα θεμέλια στον τρόπο ζωής… το lifestyle. Το «ξεβλάχιασμα». Τους «10+1 τρόπους για τον σωστό στοματικό έρωτα» ή «Γιατί η γυναίκα χρειάζεται και κανένα χαστούκι που και που»
Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε πάντως πως ο Πέτρος Κωστόπουλος άνοιξε πολλούς δρόμους, ως πρωτοπόρος. Δεν είναι ειρωνεία, είναι η πραγματικότητα.
Ο οικονομικός παρασιτισμός και η αποθέωση πολιτισμικών υπο-προϊόντων ήταν η επιτομή του Σημιτικού εκσυγχρονισμού.
Το γκλάμουρ, το εύκολο χρήμα, τα (θαλασσο)δανεικά και αγύριστα, τα κονδύλια της κρατικής διαφήμισης, τα παλαμάκια στα ζεϊμπέκικα του Τσοχατζόπουλου και οι πάσης φύσεως πασοκική λαμογιά, διασφάλισαν στους "εκλεκτούς" το απαραίτητο «λίπος» για τις δύσκολες εποχές που έρχονταν.
Ήταν οι «ευρωπαϊστές» της εποχής.. Οι σημερινοί «Μένουμε Ευρώπη» που νοσταλγούν τις «ευκολίες» της εποχής Κωστόπουλου - Σημίτη.
Αυτοί που σήκωσαν το βάρος του «μαζί τα φάγαμε» και διέσπειραν το μίσος και τον κοινωνικό αυτοματισμό στην κοινωνία της κρίσης. Αυτοί που μέχρι και σήμερα -αμετανόητα- κατηγορούν τον «τυροπιτά» που δεν έκοβε απόδειξη, αγνοώντας επιδεικτικά την χυδαία αναδιανομή εισοδήματος-προς τα πάνω- του Χρηματιστηρίου… τις Siemens, τις Novartis, τα υπερτιμολογημένα δημόσια έργα, τα μαύρα ταμεία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, τις μίζες των εξοπλιστικών, τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ της διαπλοκής και τα εκατοντάδες ακόμα σκάνδαλα που μας οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία. Είχε προηγηθεί βέβαια, η ηθική και η αισθητική χρεοκοπία. Όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε.
Μετά τον Κωστόπουλο, ο κάθε αποτυχημένος εκδότης-επιχειρηματίας μπορούσε να πτωχεύσει τα περιοδικά και τις εφημερίδες του, να αφήσει απλήρωτους εργαζομένους, να απολαμβάνει τα Καλοκαίρια του στη Μύκονο και να στέλνει τα παιδιά του να σπουδάζουν στην Αμερική.
Ο Κωστόπουλος δε «ξεβλάχεψε» κανέναν. Η «βλαχιά» άλλωστε, όπως και η λαϊκότητα, δεν είναι κάτι αρνητικό. Το να ιδεολογικοποιήσεις την αισθητική και οικονομική σαπίλα, είναι.
ΥΓ. Και για το τέλος, μια ωραία ιστορία. 
Η "αυτοκρατορία" φθήνιας του Πέτρου Κωστόπουλου άρχιζε περίπου την ίδια εποχή που λάμβανε χώρα και το μεγαλύτερο ρουσφέτι που έχει καταγραφεί ποτέ στη χώρα μας. Μαζί με τα χιλιάδες "πράσινα" και "γαλάζια" παιδιά που βρήκαν μια καλύτερη τύχη απ' όλους τους άλλους, ένας νεαρός τελειόφοιτος του Χάρβαρντ στάθηκε ακόμα πιο τυχερός. Το 1999 ο πατέρας του, πρώην πρωθυπουργός, τηλεφωνούσε στον Κώστα Σημίτη για να ζητήσει μια χάρη για τον... Κυριάκο. Το γιο του που "δεν κάμει και για πολλά το παιδί" αλλά ας του δώσουμε κάτι να παίζει. Και τι παιχνίδι; Εν μία νυκτί, ο Κυριάκος βρέθηκε διευθύνων σύμβουλος της θυγατρικής της Εθνικής Τράπεζας, NBG VENTURE CAPITAL. Το αξιοκρατικότατο αυτό ρουσφέτι, η τοποθέτηση του Κυριάκου, φέρεται ότι έγινε με την σαφή εντολή του Κώστα Σημίτη, στον τότε διοικητή της Εθνικής Θ. Καρατζά. Ο Κυριάκος, έλαβε ως μπόνους και τον υψηλότερο μισθό που είχε έδωσε ποτέ η Εθνική αλλά και κάθε άλλη τράπεζα σε στέλεχος της για την θέση του επικεφαλής μιας θυγατρικής εταιρείας.10.000 ευρώ το μήνα, την τριετία 2000-2003.
koutipandoras

Ο Τρούμαν δεν είναι τέχνη



Τι είναι το άγαλμα του Τρούμαν αλλά και του κάθε Τρούμαν
του Πέτρου Κατσάκου
Και αίφνης βρεθήκαμε ενώπιον ενός πολιτικοκαλλιτεχνικού διλήμματος. Τι είναι το άγαλμα του Τρούμαν αλλά και του κάθε Τρούμαν; Ένα έργο τέχνης είναι ή ένα πολιτικό σύμβολο; Τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται η κίνηση κάποιων να το γκρεμίσουν; Πρόκειται περί βεβήλωσης ενός ιστορικού μνημείου ή πρόκειται για μια καθαρά πολιτική πράξη; Στο δίλημμα αυτό δεν ήταν λίγοι αυτοί που με κεκτημένη ταχύτητα δεν δίστασαν να συγκρίνουν την προχθεσινή ενέργεια των μελών του ΚΚΕ με τον βανδαλισμό των μνημείων της Παλμύρας από τον ISIS ή με, την πιο κοντινή σε εμάς, αποκαθήλωση του “Phylax” στο Παλαιό Φάληρο, προσδίδοντας ένα άρωμα σκοταδισμού σε όσους επιχείρησαν να γκρεμίσουν από το εν Αθήναις βάθρο του τον άνθρωπο που βομβάρδισε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Μάλλον ατυχής η σύγκριση με τους ισλαμοφασίστες της Μέσης Ανατολής και τους ακροδεξιούς παλαιοημερολογίτες των νοτίων προαστίων, καθώς το άγαλμα του Τρούμαν δεν αποτέλεσε δείγμα αισθητικής παρέμβασης στην πολιτιστική ιστορία της χώρας, αλλά αντιθέτως ήταν και παραμένει ένα εμβληματικό δείγμα πολιτικής παρέμβασης στην πολιτική ιστορία του τόπου. Και με αυτό συμφωνούν φίλοι και εχθροί του Αμερικανού “φίλου”.
Το γκρέμισμα αγαλμάτων με πολιτικούς συμβολισμούς είναι μια πράξη που διατρέχει ιστορικά την πορεία της ανθρωπότητας και έχει συνδεθεί με πολέμους, επαναστάσεις, ανατροπές καθεστώτων, αλλά και μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και μόνο ως βεβήλωση και δείγμα έλλειψης πολιτισμού δεν θεωρήθηκε. Πολιτική πράξη είναι όταν στήνεις το 1963 το άγαλμα του Τρούμαν στην Αθήνα και στην πίσω στήλη του βάθρου αναγράφεται η ευγνωμοσύνη του ελληνικού λαού “δια το δόγμαν το οποίον διεκήρυξεν ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής την 12 Μαρτίου 1947 βοηθήσας ούτω τον ελληνικόν λαόν να προασπίση την ελευθερίαν του και την εθνικήν του ακεραιότητα” πολιτική πράξη είναι και η κάθε προσπάθεια αποκαθήλωσής του είτε προέρχεται από “αγνώστους”, είτε από μέλη του ΚΚΕ, είτε από τον Νίκο Μανιό και τον Δημήτρη Ψυχογιό τα χρόνια της χούντας. Ούτε από την τέχνη, ούτε από τον πολιτισμό μας θα έλειπε ποτέ ο “μπρούτζινος” Χάρι. Αντιθέτως, όσες φορές “έπεσε” το συγκεκριμένο άγαλμα έλειψε μονάχα από τους πολιτικούς του απογόνους και τους συμμάχους μας και μόνο από αυτούς. Οπότε, ας αφήσουμε τα περί τέχνης...
αυγή

Βάστα Ερντογάν!



Για να επιστρέψουν θα κάνουν τα πάντα. Ακόμα και σε ένα θερμό επεισόδιο, θα υποστηρίξουν τον Ερντογάν έναντι της εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης. Είναι ανήθικοι. Είναι ο πάτος του βαρελιού. Με την ίδια ευκολία που φώναζαν «βάστα Σόιμπλε!», με την ίδια θα φωνάξουν «Βάστα Ερντογάν!».
του Νίκου Μωραΐτη
Το υπόλειμμα της MEGA προπαγάνδας είναι ακόμα εδώ. Ξεπουπουλιασμένο, ανυπόληπτο αλλά εδώ. Ο Γιάννης Πρετεντέρης δήλωσε ότι «ο Τσίπρας είναι ο μόνος πρωθυπουργός μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που χάνει ελληνικό έδαφος»! Πώς το στοιχειοθετεί; Επειδή οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι τα Ίμια τους ανήκουν. Αν ισχυριστούν δηλαδή ότι τους ανήκει και η Πελοπόννησος, κατά τον πρώην αρχιερέα των τηλε-προπαγανδιστών αυτό θα σημαίνει ότι ο Τσίπρας έχασε και την Πελοπόννησο. Κι αν οι Τούρκοι ισχυριστούν ότι τους ανήκουν και όλες οι εν Ελλάδι βίλες, τότε ο Γιάννης Πρετεντέρης θα χάσει και τα σπίτια του, τα φτιαγμένα με τόσο κόπο στην πολυετή υπηρεσία της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Αλλά ας αφήσουμε τις βίλες και την Πελοπόννησο, και ας επιστρέψουμε στα Ίμια. Πόσο πολιτικά θρασύς πρέπει να είναι κανείς για να υποστηρίξει ότι ο Τσίπρας έχασε τη βραχονησίδα που «γκρίζαρε» ο αλήστου μνήμης Κώστας Σημίτης, όταν… ο αέρας πήρε τη σημαία το 1996, στην αρχή της καταστροφικής για την Ελλάδα θητείας του;
Βλέπεις όμως, ο Σημίτης που έκανε τη μίζα εθνικό νόμισμα, ήταν και είναι η άλλη όψη του νομίσματος του Πρετεντέρη, του Ψυχάρη, του Τσίμα, του Καψή, του Κωστόπουλου. Ο πολιτικός τους προϊστάμενος. Ο ηγέτης του εσμού που «ξεβλάχεψε» την Ελλάδα για να την καταντήσει να τρώει από τα σκουπίδια της Ευρώπης.
Όλα αυτά τα παράσιτα της Πασοκαρίας, που μόλις κατέρρευσε το καθεστώς ντύθηκαν εν μία νυκτί από πράσινα σε μπλε, είναι αυτά που επιζητούν διακαώς να επιστρέψουν: Στη δόξα, στην οθόνη, στην εξουσία, στην ασυλία του φαρ ουέστ που υπήρξε η Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και για να επιστρέψουν θα κάνουν τα πάντα.
Τα πάντα όμως! Ακόμα και σε ένα θερμό επεισόδιο, θα υποστηρίξουν τον Ερντογάν έναντι της εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης. Είναι ανήθικοι. Είναι ο πάτος του βαρελιού. Με την ίδια ευκολία που φώναζαν «βάστα Σόιμπλε!» (πριν εντέλει ο Τσίπρας στείλει… στη σύνταξη τον Σόιμπλε), με την ίδια ευκολία θα φωνάξουν και «Βάστα Ερντογάν!».
Διάβασα σε ένα από αυτά τα ρυπαρά site, τα σχόλια των φιλελέ – ακροδεξιών κάτω από την είδηση της παρενόχλησης του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε ο πρωθυπουργός από τουρκικά αεροσκάφη. Κάποιοι έγραφαν αυτό που ήθελε να γράψει ο κάθε Πρετεντέρης αλλά δεν μπορεί: «Ας τον σκοτώσουν οι Τούρκοι, γιατί αλλιώς δεν θα γλιτώσουμε ποτέ από τον Τσίπρα». Μέσα στον ανθελληνισμό και το μισανθρωπισμό τους, σωστά το έπιασαν. Η μόνη τους ελπίδα είναι να τον σκοτώσουν οι Τούρκοι. Γιατί αν περιμένουν να τον κερδίσει ο Κούλης…
altsantiri

Τρεις στρατηγοί κινούν και παν...


Οι τρεις «στρατηγοί» επέμεναν και πριν και μετά την επιχείρησή τους ότι οι πύραυλοί τους δεν έχουν τη συνήθη γόμωση, αλλά είναι γεμάτοι μηνύματα πολιτικής και κυρίως ηθικής και ανθρωπιστικής τάξεως: «Τέρμα στα χημικά όπλα κατά αμάχων». – «Μπασάρ αλ Ασαντ, μέχρις εδώ». «Η διεθνής κοινότητα δεν θ’ αφήσει απροστάτευτο το νόμιμο και το δίκαιο»
του Παντελή Μπουκάλα
Η σπουδή του Ντόναλντ Τραμπ να ενσωματώσει στο τιτίβισμά του το συνηθισμένο επί στρατιωτικών επιτυχιών κλισέ «Αποστολή εξετελέσθη», πριν κατακάτσει ο κουρνιαχτός των πυραύλων, είναι ευεξήγητη: περισσότερο ήθελε να πείσει τον εαυτό του για τη στραταρχική του ικανότητα, εφάμιλλη της πνευματικής ωριμότητας που συνέταξε το αμέσως προηγούμενο τουίτ, περί «ωραίων και έξυπνων πυραύλων», παρά να ενημερώσει το αμερικανικό κοινό, άρα και το οικουμενικό, για την πορεία της επίθεσης. Η μεταπυραυλική ενίσχυση της δημοτικότητάς του, έστω και μικρή, ήταν άλλωστε το «μήνυμα» για το οποίο κυρίως αδημονούσε. Και την αγωνία του αυτή τη συμμερίζονταν οι δύο Ευρωπαίοι εταίροι του, ο Εμανουέλ Μακρόν και η Τερέζα Μέι. Οι δύο νεόφοιτοι της «Σχολής του Πολέμου» αντιμετωπίζουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, και μια φυγή επί πυραύλου, εκτός από θεαματική, είναι και προσωρινά έστω ιαματική.
Οι τρεις «στρατηγοί» επέμεναν και πριν και μετά την επιχείρησή τους ότι οι πύραυλοί τους δεν έχουν τη συνήθη γόμωση, αλλά είναι γεμάτοι μηνύματα πολιτικής και κυρίως ηθικής και ανθρωπιστικής τάξεως: «Τέρμα στα χημικά όπλα κατά αμάχων». – «Μπασάρ αλ Ασαντ, μέχρις εδώ». «Η διεθνής κοινότητα δεν θ’ αφήσει απροστάτευτο το νόμιμο και το δίκαιο». Μα ποιος από τους πολλούς εμπλεκομένους στον πόλεμο της Συρίας μπορεί να μιλήσει για νομιμότητα και δικαιοσύνη και να έχει την απαίτηση να τον πιστέψουν; Οι τρεις, που υποκατέστησαν τον ΟΗΕ και δεν περίμεναν καν να φτάσουν στη Συρία οι ανεξάρτητοι ερευνητές, για να ελέγξουν την πατρότητα των χημικών; Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ηγετικά μέλη της οποίας συνεχίζουν να εξοπλίζουν τον Ασαντ; Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που, σαν φανατικός υποστηρικτής των δικαιωμάτων και των ελευθεριών στη χώρα του, αποφάσισε να εξαγάγει «ευαισθησία» και στη Συρία, στο πλευρό ενός δυνάστη που διατηρεί ατσαλάκωτο το χαμόγελο της αλαζονείας παρά τον εφτάχρονο εμφύλιο, τους 500.000 νεκρούς και τους αναρίθμητους πρόσφυγες; Ο εισβολέας Ταγίπ Ερντογάν, που εκκαθαρίζει σαν «τρομοκράτες» τους Κούρδους, με την ανοχή Αμερικανών και Ρώσων, και καταπατά με τα άρβυλά του τα ψηφίσματα του ΟΗΕ;
Ποια νομιμότητα λοιπόν και ποιο δίκαιο; Τα απομεινάρια του δικαίου τα κουβαλούν στις λιγοστές αποσκευές τους οι πολλαπλασιαζόμενοι Σύροι πρόσφυγες, που, όμηροι της δεινής χρείας, «κουρταλούν» τις θύρες της Ευρώπης. Αλλά οι θύρες αυτές βρίσκονται πια, κατάκλειστες, πάνω στους αδιαπέραστους φράχτες που ύψωσαν οι Τραμπ της Ευρώπης: οι επελαύνοντες Ορμπαν.
καθημερινή

Ζε σουί Βλαχό

Δυο λόγια για το περιβόητο «ξεβλάχεμα» του Πιέρ Κωστό

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Είκοσι χρόνια έκανα media στη συγχωρεμένη την «Ελευθεροτυπία», λογικό ήταν να βολτάρω από πλείστα όσα μαγαζιά και μαγαζάκια. Σε άλλα πήγαινα ελάχιστα (στο γκέτο των εκδόσεων Λυμπέρη, για παράδειγμα) και σε άλλα περισσότερο. Βλέπε την ΙΜΑΚΟ του Κωστόπουλου, οίκο ανοιχτό σε κόσμο και ντουνιά, παρέλαση γινότανε.. πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Και όπως ήταν φυσικό, λόγω θέσεως, άνοιγα κουβέντα και με τον εκδότη.
Τέτοια εποχή πρέπει να ήταν λοιπόν, πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Άντε να ήταν αρχές Μαΐου, πάντως φως είχε και ζεστούλα κάπως. Οπότε γυρνάει ο Πετράν και μου λέει:
«Ευτυχώς έφτιαξε ο καιρός και θα πάω στο χωριό μου»
«Ανεβαίνεις Πήλιο;», τον ρωτάω εγώ, που τον ήξερα για Βολιώτη βέρο.
«Όχι ρε», μου απαντάει, «στη Μύκονο θα πάω!»
Και κάπου εκεί, στην απάντηση αυτή την ανωτέρω, κρύβεται όλο το στόρι της πρόσφατης δήλωσης Κωστόπουλου. Του αποφθέγματος «ξεβλάχεψα πολύ κόσμο», που απασχολεί από χτες τα social media και τρεντάρει πρώτη πεντάδα στην τουίτα και χαλάει κόσμο στο φέιζμπο. Έτσι το είπε ο Πιερ Κωστό (προσωνύμιο που χρησιμοποιούσε σε κάποια από τα πρώτα editorial μόδας του ΚΛΙΚ) και ξεσηκώθηκε θύελλα σχολίων και αντιδράσεων, να μπείτε στο ίντερνετ να δείτε, δεν φτάνει όλο το Newpost για να τα παραθέσουμε εδώ πέρα.
Επιστρέφω στην ουσία όμως. Στο «ξεβλάχεμα» της επίμαχης φράσεως, που δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα μασκάρεμα. Μια μεταμφίεση της ελληνικής βλαχιάς, που πέρασε απλώς από τη μία φάση στην άλλη. Από τη λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο του εμφυλιακού κράτους, στα λούσα, στις «μπέμπες» και στη λαϊφσταϊλιά του σημιτικού θριάμβου. Όταν δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα και δεν νοείτο επ’ ουδενί να μην πάρεις διακοποδάνειο για να βγάλεις τα Χριστούγεννα στο Μαϊάμι, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, έστω για ενημέρωση στην τρεντουριά. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς…
Ο Κωστόπουλος φυσικά ήταν η κορυφή ενός ολόκληρου παγόβουνου. Ήταν η σημαδούρα του καταναλωτισμού, που κατακυρίευσε την Ψωροκώσταινα και της έβγαλε τα σιγκούνια. Για να της φορέσει τα DKNY της Νίτσας Σαπουντζή και τα Burberry του Λάκη Γαβαλά και να την ξαποστείλει από την Αιδηψό στη Μύκονο. Και να της μάθει επίσης τα μοχίτα, τη ρόκα παρμεζάνα, τα πούρα και το RnB. Την ίδια ώρα, επτά στους δέκα Έλληνες και επτά στις δέκα Ελληνίδες εξακολουθούν να έχουν εμπιστοσύνη απόλυτη στο στρατό, στην αστυνομία και στην εκκλησία. Συγγνώμη, αλλά αν αυτό το λέτε εσείς «ξεβλάχεμα», εγώ το λέω απλώς σοβάτισμα, ασβέστωμα μιας νοοτροπίας παλιάς όσο και η Ακρόπολη. Και μιας ψυχολογίας «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», που δεν αλλάζει όχι με ένα αλλά ούτε με εκατό Κωστόπουλους.
Ας αφήσουμε λοιπόν τον Πετράν στους κομπασμούς του κι ας αναρωτηθούμε πόσο διαφορετικοί είμαστε από την εποχή που ο Μένιος Κουτσόγιωργας φόραγε λαμέ κυπαρισσί κοστούμια και πρωταγωνιστούσε στα εξώφυλλα του «Ταχυδρόμου». Πόσο άνοιξε η σκέψη μας, πόσο προόδευσε η νοοτροπία μας, πόσο πιο χαλαροί και υπομονετικοί είμαστε απέναντι σε φαινόμενα που δοκιμάζουν τις αντοχές μας. Κι αν η απάντηση γίνει ποτέ θετική, ποιος το γαμεί ρε φίλε το ξεβλάχεμα. Εκεί που φτάσαμε πλέον κι ο Κωστό απ’ τον Κινέζο ψωνίζει!

 newpost.gr

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Πατριώτες του facebook και της πορδής



Εσύ που ανεβοκατεβάζεις σημαίες στις βραχονησίδες για να πάρεις κανένα like στο facebook. Εσύ με τον πατριωτισμό «αντιβιοτικό» που χρειάζεται επιβεβαίωση τρις ημερησίως μετά το φαγητό. Εσύ που θεωρείς πως η πατρίδα ανήκει κατ' αποκλειστικότητα σε κάφρους και στρατόκαυλους. Εσύ που η αγάπη σου για την πατρίδα χρειάζεται επιβεβαίωση από «καταδρομικές αποστολές» του φαντασιακού σου γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις το βάθος της αγάπης αυτής που γεννά καθημερινή απαίτηση και όχι χαβαλέ. Εσύ που ακόμα και η «μαγκιά» σου χρειάζεται φωτογράφιση.
του Κώστα Βαξεβάνη
Άκου λοιπόν. Δεν έχεις ιδέα τί σημαίνει πόλεμος και φωτιά. Δεν χρειάστηκε να κλάψεις κανένα νεκρό εξαιτίας της αδικίας προς το ανθρώπινο γένος που λέγεται πόλεμος. Δεν χρειάστηκε (ευτυχώς) να μαζέψεις από το χώμα τα κομμάτια ενός διαμελισμένου παιδιού, του παιδιού σου ίσως, για να αντιληφθείς τον παραλογισμό. Δεν ένοιωσες πείνα, δίψα, εξαθλίωση. Δεν μύρισες την ανάσα του πεινασμένου και τη αναπνοή του θανάτου. Δεν αναρωτήθηκες αν ο γιος σου έχει θα σχολείο και πανεπιστήμιο για να μορφωθεί. Δεν αναρωτήθηκες αν θα έχεις φίλους ή αν θα είναι νεκροί. Δεν αναρωτήθηκες πώς πεθαίνουν στον πόλεμο, πόσο φρικτά και άδικα. Δεν αναρωτήθηκες αν οι πραγματικοί ήρωες των ακριτικών νησιών είναι αυτοί που καλλιεργούν τα βράχια και προσφέρουν επί χρόνια ζωή στα παιδιά τους και την πατρίδα τους και όχι τα κουτσαβάκια της παρέας.
Είσαι ένας μαχαλόμαγκας που ξέρεις τον πόλεμο από ταινίες του Πρέκα και από τις αμερικανιές της τηλεόρασης. Νομίζεις πως είσαι αθάνατος που θα επιβιώσεις και μάλιστα νικητής. Έχεις ακριβώς την ψυχολογία του τεμπέλη δυσκίνητου που ανεβαίνει στο καγκούρικο αυτοκίνητό του και γκαζάρει πιστεύοντας πως αυτή είναι η δική του απόδοση και όχι της μηχανής. Αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως λοκατζή με όπλο και διόπτρα που είναι έτοιμος να σφάξει τους εχθρούς αλλά δεν αναρωτιέσαι γιατί χρειάζεσαι εχθρούς. Στα όνειρά σου σκύβεις να αποφύγεις ρουκέτες και σφαίρες αλλά αν σκάσει στα μπατζάκια σου έστω και βαρελώτο, θα πάθεις ακράτεια γιατί έτσι συμβαίνει με κάθε άνθρωπό. 
Είσαι ένα αμόρφωτος (δεν εννοώ τα σχολεία αλλά τη μόρφωση της ζωής) που δεν ξέρεις πως το 1996, έτσι, παρά λίγο να ξεκινήσει πόλεμος στα Ίμια επειδή κάποιοι «πατριώτες» έπαιξαν το παιχνίδι της σημαίας που τελικώς στοίχισε τη ζωή σε τρεις έλληνες αξιωματικούς. Είσαι ένας επιπόλαιος, ανόητος, που μπερδεύει την πατρίδα με αυτό που αντιλαμβάνεται ως προσωπικό του χώρο. Που, είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα ψάχνει από πού να φύγει αν ξεκινήσει το κακό, γιατί οι πραγματικοί πατριώτες δεν έχουν ανάγκη να φωνάζουν πόσο πατριώτες είναι, απλώς το δείχνουν κάθε μέρα με τον πιο απλό τρόπο όντας υπεύθυνοι σε αυτά που απαιτεί η χώρα. 
Αν δεν είσαι όλα αυτά, είσαι απλώς ένας προβοκάτορας που εξυπηρετείς τους άλλους δίνοντάς τους την ευκαιρία να κάνουν το κακό. Τη σημαία την υπερασπίζουν αυτοί που μπορούν όταν χρειαστεί. Και αυτό συμβαίνει στην πραγματική ζωή, στην πραγματική ιστορία στην οποία δεν υπάρχει second life, γιατί δεν είναι video game. Κατάλαβες; 
Όπως δεν είναι πατριωτική ευθύνη το σκηνικό που έστησες για να τραβήξεις φωτογραφίες. Τα σύνορα της χώρας τα φυλάει ο Στρατός με ευθύνη των κυβερνήσεων. Αυτοί παίρνουν αποφάσεις όταν χρειάζεται και όχι κάτι τύποι που ανεβάζουν φωτογραφίες στο facebook για να βρουν γκόμενες. Πατριώτες των social και της πορδής.
koutipandoras

Αυτό είναι διπλωματία


Το ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου που ζητά την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στην Ανδριανούπολη και η τοποθέτηση Μακρόν στην Ολομέλεια υπέρ της αμυντικής υποστήριξης της Ελλάδας απέναντι σε κάθε απειλή ήταν η πιο ηχηρή απάντηση στην αυθαίρετη "διπλωματία", την εγχώρια πατριδοκαπηλεία και την τουρκική προκλητικότητα του τελευταίου διαστήματος. 
Η διεθνοποίηση του ζητήματος των δύο φυλακισμένων Ελλήνων και οι συσχετισμοί που οδήγησαν στο ψήφισμα εναντίον της Τουρκίας καθώς και οι σαφείς αναφορές της Κομισιόν στην έκθεση για την ενταξιακή πορεία οφείλονται στον ενδεδειγμένο διπλωματικό χειρισμό του θέματος, στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Η δε αναφορά του Γάλλου Προέδρου για τη συμπαράσταση στην Ελλάδα εφόσον απειληθεί, δηλαδή ​η​ προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. ήταν η πιο "ευρωπαϊκή" κουβέντα που έχει ακουστεί εδώ και καιρό. Μπορεί οι επιλογές του Μακρόν στο εσωτερικό του μέτωπο ή τη Συρία να είναι αμφιλεγόμενες αλλά στα θέματα που αγγίζουν την Ελλάδα, η στάση του υπενθυμίζει ότι η πολιτική διαχείριση έχει λείψει από την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
Η Ελλάδα ως χώρα της Ε.Ε. και με τις διεθνείς συμμαχίες που διαμορφώνει, δεν έχει κανένα λόγο να παρασύρεται στην κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα αλλά να παραμένει ψύχραιμη. Η διαρκής ένταση  ​απέναντι σε όλους και η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος σε συνδυασμό με την ορατή ​δημοσιονομική κρίση, έχουν εξαντλήσει την Τουρκία με εμφανή τα σημάδια κόπωσης.
Η Ελλάδα οφείλει να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο: Θεσμικά και ευρωπαϊκά σε όλα τα μέτωπα.  
tvxs

Κωνσταντινίδης: Γλυκά μόνο για ρατσιστές;


της Φωτεινής Λαμπρίδη
Δεν γνωρίζω αν ο Γρηγόρης Κωνσταντινίδης, της αλυσίδας ζαχαροπλαστείων, προσφέρθηκε να δώσει σύνταξη στην χήρα του αδικοχαμένου πιλότου από ευαισθησία ή για να διαφημιστεί όπως ισχυρίζονται πολλοί. 
Μετά τη δήλωσή του, η είδηση πως «Τα ζαχαροπλαστεία Κωνσταντινίδη στηρίζουν την οικογένεια του Μπαλταδώρου» έπαιζε παντού. Αυτό που δεν περίμενε όμως ο επιχειρηματίας, είναι πως σύντομα  η διαφήμιση θα μετατρεπόταν σε απόλυτη δυσφήμιση   της επιχείρησής του, πράγμα που διαπιστώνει κανείς  αν ρίξει μια πρόχειρη ματιά στο διαδίκτυο.
Γιατί ίσως κάποιοι να ταυτίστηκαν μαζί του με την αρχική του δήλωση για το ανάλγητο κράτος, στη συνέχεια όμως βγήκαν στο φως τα άκρως ρατσιστικά και εθνικιστικά post του, τα οποία οι πελάτες του αγνοούσαν, καθώς δεν ζητάς και ιδεολογική ταυτότητα για να αγοράσεις ένα τσουρέκι.
Και  δεν μας νοιάζει αν είναι δεξιός, σοσιαλδημοκράτης ή αριστερός  ο Κωνσταντινίδης. Όταν όμως η πλειοψηφία των πελατών του ανακαλύπτει ότι δηλώνει περήφανα ρατσιστής δημόσια, είναι ένα πλήγμα στη δημόσια εικόνα του και φαντάζομαι ότι ήδη θα έχει αντιληφθεί πως όπως λέει σοφά ο λαός «έβαλε να χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του». Έκτός αν θεωρεί, πως αρκούν οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής για να συντηρηθεί η επιχείρησή του.
Στο fb και το twitter τα αρνητικά σχόλια δίνουν και παίρνουν. Πολλοί κοινοποιούν τις αναρτήσεις του που μιλούν τη Χρυσαυγίτικη γλώσσα κάνοντας λόγο για «θολοκουλτουριάρες , υπέρμαχες των λαθροεισβολέων», άλλοι τρολάρουν καλώντας τα μέλη της κοινότητας των social media να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους στη ζαχαροπλαστική για να μην ενισχύουν ρατσιστές, η σελίδα luben έντυσε τα post του με προϊόντα της επιχείρησής του.
Οι πιο κερδισμένοι από όλους είναι οι ανταγωνιστές του, τους οποίους προμοτάρουν συνεχώς οι πιο εξαγριωμένοι. Και να πει κανείς πως δεν πήγαινε γυρεύοντας όταν γράφει δημόσια «Γεια σας, ο ρατσιστής της γειτονιάς σας»;
Μάλλον την αλληλεγγύη του Ελληνικού λαού απέναντι στους μετανάστες, δεν την είχε παρατηρήσει ο επιχειρηματίας. Τώρα οι πρώην πελάτες του μιλούν για «Λαθρομιλφέι», «Μεταξά Τουλούμπες», Γαλακτομπούρεκο Τζαμί» και «Greeklish Cheese Cake». 
tvxs

Ελληνοδήμαρχοι

του Πέτρου Κατσάκου
Πανηγύρισαν δεόντως τα ελληνικά ΜΜΕ την εκλογή του Δημήτρη Αξουργού στο αξίωμα του δημάρχου της γερμανικής πόλης Σβέρτε, στην άκρη της Κοιλάδας του Ρουρ, στη Βόρεια Ρηνανία - Βεστφαλία. Διθυραμβικά ήταν τα σχόλια για το 35χρονο ελληνόπουλο από τα Γιάννενα που κέρδισε την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του στη Γερμανία και, παρ' ότι παιδί μεταναστών που έφαγαν τη ζωή τους σε ένα εργοστάσιο της πόλης, κατάφερε να γίνει δήμαρχος. Η περηφάνια των ελληνικών ΜΜΕ περίσσεψε την Κυριακή για τον Δ. Αξουργό, που έγινε ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος γερμανικής πόλης.
Τώρα, αν κάτσεις και ψαχουλέψεις λίγο τα αρχεία των ίδιων ΜΜΕ, θα συναντήσεις ουκ ολίγες αναφορές στους φόβους και τους κινδύνους αλλοίωσης του πολιτισμού και της εθνικής μας ταυτότητας από τους οικονομικούς μετανάστες, αλλά και τους πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας. Θα βρεις πλήθος δημοσιευμάτων και ειδήσεων για τους πατριώτες που σπάνε τζάμια και ρίχνουν λάδια στο σχολείο των Χανίων που διδάσκονται τη μητρική τους γλώσσα τα παιδιά των Αλβανών μεταναστών. Θα μετρήσεις τις κραυγές και τις κατάρες για το σχολείο των Πακιστανών στον Κολωνό. Θα διαβάσεις ανακοινώσεις συλλόγων γονέων και κηδεμόνων στη Χίο και αλλού που “προβληματίζονται” με την εγγραφή ενός πεντάχρονου πρόσφυγα από τη Συρία στο σχολείο των παιδιών τους. Θα μετρήσεις το πλήθος των αρνητικών σχολίων για κάθε αλλοδαπό σημαιοφόρο στις παρελάσεις των εθνικών μας επετείων. Θα δεις τον ρατσισμό και την ξενοφοβία να οργιάζουν από τους χειροκροτητές του Έλληνα δήμαρχου της Γερμανίας.
Και κάπου εκεί θα αναρωτηθείς για τον βαθμό ετοιμότητας της κοινωνίας μας να δεχθεί κάποια μέρα έναν μετανάστη δήμαρχο. Και κάπου εκεί θα συγκρίνεις την περηφάνια για το ελληνόπουλο της Γερμανίας με τις υποψίες περί αλυτρωτισμού ενός Αλβανού, για παράδειγμα, δημάρχου σε μια ελληνική πόλη. Και κάπου εκεί θα μετρήσεις την ανετοιμότητα ενός μεγάλου τμήματος της δικής μας κοινωνίας να αποδεχτεί την ισότιμη συμβίωση με οτιδήποτε διαφορετικό. Εκεί θα μετρήσεις τα ελλείμματα, τις υστερήσεις και τη διγλωσσία που διατρέχουν τον ιστό του ελληνικού μικρόκοσμου, που χειροκροτεί τις δόξες στην αλλοδαπή και περιχαρακώνεται παρέα με τα φαντάσματα της ημεδαπής, που ακόμη δεν μπορούν να χωνέψουν ακόμη και αυτούς τους μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης. Οπότε μάλλον έχουμε πολύ δρόμο ακόμη έως την ημέρα που κάποια ΜΜΕ της αλλοδαπής θα συγχαίρουν έναν “δικό” τους δήμαρχο στην Ελλάδα.
αυγή

Η διπλωματία του κάγκουρα

Εντάσεις του Αιγαίου και Βασίλης Καρράς

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης 

Υπάρχουν πολλών ειδών διπλωματίες. Υπάρχει η νορμάλ, υπάρχει η διπλωματία των κανονιοφόρων, υπάρχει και η διπλωματία του… κάγκουρα. Όπου τρία παλικάρια με μπλούζες ποδοσφαιρικής ομάδας μπαίνουν σε ένα σκαφάκι και αποφασίζουν να στολίσουν κάποιες βραχονησίδες στη μέση του πουθενά με ελληνικές σημαίες. Όχι πολύ κοντά στην Τουρκία, βεβαίως, γιατί είναι μακρύ το χέρι..
του Ερντογάν και μπορεί να μας χουφτώσει. Εδώ παραδίπλα, να μην κάψουμε και βενζίνα και ανοίξει τρύπα στην πορτοφόλα.
Δρόμο παίρνουν λοιπόν, δρόμο αφήνουν, φτάνουν σε ένα βράχο που λέγεται Μικρός Ανθρωποφάς και τον ξέρει όλη η Ελλάδα, δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας ούτε μία Ελληνίδα που να μην τον ξέρουν, γιατί στο σχολείο με τον Μικρό Ανθρωποφά κάναμε προσευχή, στον Μικρό Ανθρωποφά αφορούσαν οι γιορτές και τα πανηγύρια και στον Μικρό Ανθρωποφά πηγαίναμε εκδρομούλες. Κι άμα ένα παιδάκι δεν έτρωγε το φαγητό του, του λέγανε «κάτσε καλά, θα σε φάει ο Ανθρωποφάς»!
Φτηνό χιούμορ, το ξέρω, αλλά όχι τόσο φτηνό όσο η πράξη των τριών τύπων που κάρφωσαν τη σημαία. Τι τους κόστισε δηλαδή; Τη βενζίνα που είπαμε, καναδυό ανθρωποώρες, ένα κοντάρι, μπορεί να ήτανε κι από σκούπα, μια σημαία απ’ τον Κινέζο, ολίγη τριχιά, ίσως είχανε και την πρόνοια να προσθέσουν και σύρμα, γιατί φυσάει στο Αιγαίο και ξηλώνει τα πάντα. Αυτά δώσανε. Και ούτε μια εβδομάδα δεν έχει περάσει από τον άδικο, τον τραγικό χαμό του Γιώργου Μπαλταδώρου που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα...
Να κάτσουμε αυτό και να το σκεφτούμε μια στιγμή. Να μπούμε στη θέση του πιλότου που διπλασιάζει και τριπλασιάζει το φόρτο του, επειδή τρεις κάγκουρες αποφάσισαν να πάρουν στα χέρια τους την ελληνική διπλωματία. Να μπούμε στη θέση του μηχανικού του, που στέκει στα πόδια του όρθιος εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Και το ίδιο το αεροπλάνο να σκεφτούμε, τι καταπόνηση τραβάει, ανέβα κατέβα πρωί βράδυ, ενώ θα μπορούσε να κάθεται λουξ στο αεροδρόμιο και να κόβει βόλτες μία στις τόσες. Διότι πήγαν οι κάγκουρες να κάνουνε χαβαλέ και ανέβασαν φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το κατόρθωμά τους και το είδε ο Γιλντιρίμ και αποφάσισε να μας τρολάρει.
Όπως κάνουν οι Τούρκοι βδομάδες και μήνες τώρα, σαν το τραγούδι του Καρρά, που ξεκινάει με τον αθάνατο στίχο:
    «Τα χείλη σου στάζουν φαρμάκι και απειλές»
Αυτά του έχουν πει του Γιλντιρίμ να δηλώνει, αυτά δηλώνει ο τύπος. Αυτό διέταξε ο σουλτάνος ο Ταγίπ και τα σκυλιά δεμένα. Και η Ελλάς απαντά ορθώς, πάλι με στίχο του Βασιλάκη του γίγαντα, από το ίδιο τραγούδι το ρεφρέν:
    «Λέγε ό,τι θες, λέγε»
Έτσι είναι το στόρι στο Αιγαίο, έτσι πάει φέτος, έτσι θα πιάσουμε χρονιά ρεκόρ στον τουρισμό και θα κονομήσουμε όλοι και όλες. Κι έτσι θα αποφύγουμε κλιμάκωση των εντάσεων που μπορεί να οδηγήσει και σε άλλα φέρετρα και σε άλλες κηδείες. Ας κάτσουν λοιπόν οι κάγκουρες στα αυγουλάκια τους και στις μέινστριμ μουσικές τους και ας αφήσουν τους ηρωισμούς σε άλλους. Σε εκείνους που τρέχουν να υπερασπιστούν την Ψωροκώσταινα, όταν οι ίδιοι διαπραγματεύονται το επόμενο μοχίτο…

 newpost.gr 

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Μια σκέτη από ΠΑΣΟΚ



του Τάσου Παππά
Είναι το Κίνημα Αλλαγής μια μερίδα ΠΑΣΟΚ με ολίγη από παλιό ΚΚΕ Εσωτερικού, όπως είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος; Αυτό όντως είναι, όσο κι αν δεν αρέσει στις άλλες συνιστώσες. Επικεφαλής του σχήματος είναι η Φώφη Γεννηματά. Πιο ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής ο Μιχάλης Χριστοδουλάκης, νεαρό στέλεχος της ΠΑΣΠ. Κι αυτός ΠΑΣΟΚ. Εκπρόσωπος Τύπου ο Παύλος Χρηστίδης. Από τα νέα και προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σε τρία κομβικά πόστα βρίσκονται παράγοντες του ΠΑΣΟΚ. Θα έχουν καθημερινή παρουσία και εν πολλοίς θα δίνουν τον τόνο στη δημόσια συζήτηση.
Στη διορισμένη Κεντρική Επιτροπή (πολυπληθές και γι’ αυτό τον λόγο δύσκαμπτο όργανο) η ποσόστωση έδωσε καθαρό προβάδισμα στο ΠΑΣΟΚ. Η κατάσταση που διαμορφώνεται προκαλεί ανησυχία στις άλλες ομάδες που συμμετέχουν στο εγχείρημα. Διαισθάνονται ότι χρησιμοποιούνται σαν δεκανίκια και φοβούνται πως η κατάληξη θα είναι «η πασοκοποίηση του εγχειρήματος».
Ωστόσο, δεν γίνεται κάτι ερήμην τους. Προηγούνται συζητήσεις, διαπραγματεύσεις και προκύπτει συμφωνία. Πρόκειται για λεόντειο συμφωνία; Πράγματι. Οι συμμετέχοντες δεν είναι ίσοι. Ακόμη κι αν είχαμε εκλογικές διαδικασίες για τη στελέχωση των καθοδηγητικών οργάνων, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν διαφορετικό. Ισως οι συσχετισμοί να ήταν ακόμη πιο αρνητικοί. Αλλωστε η μεθόδευση του διορισμού ήταν πρόταση των πέραν του ΠΑΣΟΚ συνιστωσών.
Θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο; Μόνο αν το επιθυμούσε το κόμμα-κορμός του μετωπικού σχήματος, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει όμως λόγο να το κάνει, αφού έχει το πάνω χέρι σε όλα τα επίπεδα. Αυτό βάζει τον κόσμο, αυτό έχει τις προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στις κοινωνικές συλλογικότητες (συνδικάτα, επιμελητήρια, επιστημονικοί σύλλογοι), αυτό διαθέτει την εμπειρία και την κυβερνητική τεχνογνωσία. Μπορεί σήμερα να μην είναι αυτό που κάποτε ήταν, όμως η αίσθηση του μεγαλείου μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, έστω και στην πιο καχεκτική εκδοχή της.
Ο Θ. Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜΑΡ επιμένει πως «ο στόχος μας δεν είναι η ανακύκλωση των παθογενειών, δεν κάνουμε reunion του ΠΑΣΟΚ», αλλά δεν έχει τη δύναμη να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη. Εναλλακτική δεν έχει και το ξέρει πολύ καλά. Το ΠΑΣΟΚ μόνο του θα ζοριστεί αλλά θα καταφέρει να επιβιώσει κοινοβουλευτικά.
Τα άλλα κόμματα, αν προκρίνουν την αυτόνομη πορεία, θα εξαφανιστούν. Από το ΠΑΣΟΚ επίσης προέρχονται και τα άλλα προβλήματα που προκαλούν εντάσεις και διχάζουν το πολιτικό προσωπικό του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Δύο από τα κορυφαία στελέχη του (Βενιζέλος, Λοβέρδος) εκφράζουν συστηματικά τη διαφωνία τους με τη γραμμή των ίσων αποστάσεων. Δεν χάνουν την ευκαιρία να προβάλλουν ως επιτακτική ανάγκη τη συνεργασία του ΚΙΝ.ΑΛΛ. με τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αντικειμενικά, όπως έλεγαν παλιά στην κομμουνιστική Αριστερά, λειτουργούν σαν πέμπτη φάλαγγα της Δεξιάς στο εσωτερικό του Κινήματος Αλλαγής. Σε άλλες εποχές, με άλλους αρχηγούς, θα είχαν υποστεί τις συνέπειες. Θα είχαν εξαναγκαστεί σε αποχώρηση ή θα είχαν διαγραφεί. Το πρώτο και βασικό ζητούμενο για την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι η σύνθεση των διαφορετικών απόψεων. Είναι εφικτό; Κάποιες απ’ αυτές είναι συνθέσιμες. Κάποιες όμως όχι. Είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού.
efsyn

Ο σχεδιασμός της επόμενης μέρας υπόθεση όλων μας



του Κώστα Παυλίδη
Η κατάθεση του πολυετούς αναπτυξιακού σχεδίου στα τέλη Απριλίου είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία εκπλήρωση υποχρέωσης απέναντι στους θεσμούς. Αφενός αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να βάλουμε το δικό μας αποτύπωμα, αφετέρου μας δίνεται η δυνατότητα να αφήσουμε πίσω μας τις παραλείψεις και τις παθογένειες των μεταπολιτευτικών χρόνων, αλλάζοντας οριστικά την πολιτική ατζέντα. Η χάραξη της αναπτυξιακής πολιτικής είναι μια υπόθεση που αφορά φορείς, κοινωνία και κόμματα εξίσου και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Τα αναπτυξιακά συνέδρια που πραγματοποιούνται σε όλες τις περιφέρειες της χώρας αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο το οποίο προσδίδει σημαντικά οφέλη. Αρχικά, δείχνουν την εξέχουσα θέση που κατέχει στην κυβερνητική ατζέντα ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός διαφορετικού παραγωγικού μοντέλου ανασυγκρότησης και ανάπτυξης το οποίο, (και εδώ έρχεται το δεύτερο και σημαντικότερο στοιχείο), ως εμπλεκόμενο υποκείμενο θέτει την ίδια την κοινωνία, σ’ έναν σχεδιασμό που προκύπτει από τα κάτω. Ακριβώς εκεί εντοπίζεται η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με παρελθόντα έτη.
Τα περιφερειακά συνέδρια από μόνα τους δεν θα σήμαιναν τίποτα. Τα όρια τους θα ταν αυστηρώς περιορισμένα. Μια ακόμα συνήθης επικοινωνιακή φιέστα με προεκλογικά χαρακτηριστικά, όπως πολλές φορές έχουμε δει στο παρελθόν. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι αυτό προεξοφλούσε και η Αξιωματική Αντιπολίτευση, βασιζόμενη προφανώς στη γνώση και στην εμπειρία που αυτή κατείχε τα προηγούμενα χρόνια, με αποστειρωμένες και καινοφανείς διαδικασίες. “Εκδήλωση των Συριζαίων για τους Συριζαίους”. Αυτό ακουγόταν από τα πιο επίσημα χείλη της ΝΔ. Η διάψευση αυτών των εκτιμήσεων ήταν για ακόμη μια φορά ήταν παταγώδης. Οι κατάμεστες αίθουσες, το ενδιαφέρον και η συμμετοχή απλών πολιτών διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων συμπεριλαμβανομένου και στελεχών της ΝΔ, οι γόνιμες συζητήσεις σε επίπεδο φορέων, οι προτάσεις και οι πολύωρες διαδικασίες απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο. Ο κόσμος επιθυμεί να εμπλακεί σε κάτι που τον αφορά έμμεσα ή άμεσα και τα κατά τόπους συνέδρια έδωσαν ακριβώς αυτή την ευκαιρία.

Η μαγιά της σύνθεσης που προέκυψε μέσα από αυτές τις ζωντανές διαδικασίες οφείλει να διαφυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού και να αποτελέσει το κυρίαρχο συστατικό για την επόμενη μέρα.
Εκεί εστιάζεται το δικό μας παραγωγικό μοντέλο, το οποίο οφείλει να υπερβεί πολιτικές και πρακτικές του παρελθόντος. Να αποτινάξουμε οριστικά τα παλιά εργαλεία πολιτικής και να θέσουμε την κοινωνία σε ρόλο πρωταγωνιστή, αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες και τις ιδέες της. Το αναπτυξιακό σχέδιο όπως θα δομηθεί και θα κατατεθεί είναι αναγκαίο να είναι προϊόν συλλογικής δουλειάς και να περιγράφει ένα μοντέλο ανάπτυξης πολύ μακριά από αυτό που μας έφερε στην οικονομική κρίση.

Ο κεντρικός άξονας του αναπτυξιακού σχεδίου όπως θα προκύψει, θα πρέπει να βασίζεται σ’ ένα ευρύ πλέγμα οικονομικής δραστηριότητας όπου περίοπτη θέση θα έχουν οι μικρομεσαίες και καινοτόμες επιχειρήσεις (οι οποίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας) καθώς και οι επιχειρήσεις κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, αναδεικνύοντας έτσι έναν διαφορετικό και ταυτόχρονα πιο ουσιαστικό τρόπο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η φράση κλειδί εντοπίζεται στον “ολιστικό σχεδιασμό” όπως αυτός έχει περιγραφεί και από τον Υπ. Οικονομικών, Ε. Τσακαλώτο. Η επίδραση δηλαδή μιας επένδυσης σε υποδομές και στο σύνολο των παραγωγικών τομέων ή των υπηρεσιών (γεωργία, κτηνοτροφία, μεταποίηση, τουρισμό κ.ά.), τα οφέλη των οποίων από αυτές τις αλληλεπιδράσεις θα είναι πολλαπλά.

Κομβικό ρόλο στην επιτυχή χάραξη της πολιτικής αυτής στρατηγικής, θα διαδραματίσει ο σχεδιασμός για την σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού με βάση το πορτογαλικό μοντέλο συνεχίζοντας παράλληλα την προσπάθεια μείωσης της ανεργίας και ανάκτησης της εργασιακής αξιοπρέπειας. Η στήριξη του κόσμου της εργασίας καθώς και η φορολογική ελάφρυνση της μεσαίας τάξης, η οποία κατά κοινή ομολογία επωμίστηκε αναλογικά με τις δυνάμεις της ένα ασήκωτο φορτίο αυτά τα χρόνια, θα αποτελέσουν τον ακρογωνιαίο λίθο αυτού του σχεδίου. Τέλος, απαραίτητη η μέριμνα για μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση με στόχο τον περιορισμό της γραφειοκρατίας καθώς και η συνέχιση της δουλειάς στους τομείς της υγείας και της παιδείας για τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών. 
LEFT

H επιχείρηση πέτυχε, η λύση πέθανε


Η προσχηματική όσο και παράνομη επίθεση στη Συρία ολοκληρώθηκε στην πρώτη της φάση, χωρίς να είναι σαφείς ούτε οι επιδιώξεις των επιτιθέμενων, ούτε ο κίνδυνος της κλιμάκωσης.
Στη Μέση Ανατολή τα "χημικά" ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα, δεν εντοπίζονται αλλά αποτελούν πάντα την αφορμή για επεμβάσεις, όπως η επιλεκτική ευαισθησία για δικτάτορες, τρομοκράτες, ασφάλεια. Οι μεγάλες δυνάμεις κατά καιρούς εγκαθιστούν καθεστώτα σε χώρες με φυσικούς πόρους, στην πορεία τα αποσταθεροποιούν και στο τέλος τα εργαλειοποιούν ως "άξονες του κακού" και τα βομβαρδίζουν.
Στην περίπτωση της Συρίας οι βομβαρδισμοί δεν είχαν πολλά θύματα μέχρι τώρα. Σύμφωνα με τις ΗΠΑ, η επιχείρηση εξετελέσθη επιτυχημένα και με "χειρουργική ακρίβεια"  όμως φαίνεται ότι ο ασθενής "πέθανε" καθώς  η επίθεση εκμηδένισε κάθε πιθανότητα για εξεύρεση πολιτικής λύσης. Στην πραγματικότητα όμως αυτή δεν ήταν ποτέ ζητούμενο ενώ οι ΗΠΑ δεν έχουν δώσει ακόμη κάμια λογικοφανή εξήγηση για τους στόχους της επίθεσης.
Στην περιοχή της Συρίας έχουν συγκεντρωθεί τόσες πολλές δυνάμεις που η αποκλιμάκωση παραμένει δύσκολη ενώ οι κίνδυνοι για γενίκευση είναι μεγάλοι. Πάντως η ίδια η Συρία φαίνεται να είναι η τελευταία που ενδιαφέρει πραγματικά ενώ σπαράσσεται από έναν εμφύλιο απέναντι στα τετελεσμένα που δημιούργησαν οι... προηγούμενοι βομβαρδισμοί.
tvxs

Στα ύψη η εγκληματικότητα ;



Η επικοινωνιακή ομάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη υπαγόρευσε στη Μαρέβα Μητσοτάκη-Γκραμπόφσκι να γράψει στο Twitter για την εγκληματικότητα. Ναι, τόσο άσχημα είναι τα πράγματα στη ΝΔ.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Μπορεί να μην υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να συνδέει το νόμο Παρασκευόπουλου για την -απαραίτητη- αποσυμφόρηση των φυλακών, με την εγκληματικότητα στην Ελλάδα. Μπορεί όλα τα επίσημα στοιχεία να δείχνουν πως η εγκληματικότητα έχει μειωθεί σε σχέση με την περίοδο που ο σύζυγος της κ. Μητσοτάκη-Γκραμπόφσκι ήταν υπουργός... αλλά αυτό δε σημαίνει πως η Μαρέβα δεν ξέρει καλύτερα.
Είναι βέβαια να απορείς με τις ιδέες που κατεβάζει το επικοινωνιακό επιτελείο (του Τσίπρα;) του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπήρχε δηλαδή σύμβουλος που είπε "να γράψουμε ένα κείμενο το οποίο θα το ανεβάσει η Μαρέβα, ως δική της άποψη για την εγκληματικότητα, στο Twitter" και οι υπόλοιποι εξέφρασαν το θαυμασμό τους.
Η Μαρέβα, που στον Παναμά και στις λοιπές "παραδεισένιες" πιάτσες τις φοροαποφυγής, την ξέρουν με το μικρό της.
Η Μαρέβα που όταν ήταν "εν διαστάσει" με το σύζυγό της, δεν άκουγε, όπως όλοι, καψουροτράγουδα... έφτιαχνε οφσόρ.
Η Μαρέβα των 45 οφσόρ και των 60 Παπασταύρου.
Η Μαρέβα που, όπως αποκαλύφθηκε, έχει συνεργάτη ("Mentor") στην εταιρεία Endeavor της οποίας είναι το ιδρυτικό μέλος, τον Φρουζή. Τoν γνωστό ντε... της Novartis. Στην ίδια εταιρεία που μέλος του Δ.Σ. είναι και ο εφοπλιστής Ιωάννης Κούστας, πλοία του οποίου πιάστηκαν δύο φορές τους τελευταίους μήνες, να μεταφέρουν κοκαΐνη.
Υπάρχει βέβαια και η -μικρών πιθανοτήτων- εκδοχή, η Μαρέβα Γκραμπόφσκι - Μητσοτάκη να ασκεί κριτική στο κόμμα του συζύγου της. Το κόμμα που δεν υπάρχει απατεώνας ή φερόμενος μεγαλο-απατεώνας που να μην έχει στηρίξει. Που χρωστάει 200 εκατομμύρια ευρώ στον έλληνα φορολογούμενο. Το κόμμα της Siemens και των δεκάδων σκανδάλων. Το κόμμα που ο αντιπρόεδρος του, προσωπική επιλογή του συζύγου της (με τον οποίο έβγαζε περιχαρής σέλφι) φέρεται να είναι... πολύ μπλεγμένος στο σκάνδαλο του αιώνα. 
Ίσως οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη, να υπαγορεύσουν στη Μαρέβα τουίτ για την ονομασία της πΓΔΜ ή για το πόσο αναγκαία είναι η πυραυλική επίθεση στη Συρία. 
Όπως έχει πει και ο... Βολταίρος: "Τα πάθη για τον άνθρωπο είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά"
koutipandoras