Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

«Μένουμε Ευρώπη» … «a la carte»


Αν υπήρχε βραβείο πολιτικού καιροσκοπισμού, θα πήγαινε σίγουρα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράταξη. Γιατί όπως ανακοίνωσαν τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν θα ψηφίζουν από εδώ και στο εξής κυβερνητικά νομοσχέδια ή τροπολογίες, ακόμη και αν συμφωνούν, αν πρώτα δεν τις ψηφίζουν οι ΑΝΕΛ!
Τη στάση «αρχών» είχε ήδη καταθέσει ο κ. Μητσοτάκης στον πρωθυπουργό, όταν διεξάγονταν οι συζητήσεις για το Κυπριακό και ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις για το όνομα της γειτονικής ΠΓΔ της Μακεδονίας: «αν δεν ψηφίσουν τη λύση οι ΑΝΕΛ, δεν την ψηφίζουμε ούτε εμείς». Ο πρόεδρος της ΝΔ θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα στριμώξει τη κυβέρνηση. Το λυπηρό είναι, ότι, προφανώς κατόπιν συνεννοήσεως, την ίδια θέση υιοθέτησε και η «κεντροαριστερά» της κυρίας Γεννηματά.
Το μόνο όμως που δεν ακούστηκε για την τροπολογία Κοντονή είναι η ουσία. Αποτελεί συμμόρφωση της χώρας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, μετά την άρνησή της να εφαρμόσει αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και όχι αναγνώριση κάποιου σωματείου ή εθνικής μειονότητας, όπως η καταδίκη για την «Τουρκική Ένωση Ξάνθης».
Εκτός από τον κοινοβουλευτισμό, τα δύο κόμματα αναιρούν και τον ίδιο τους εαυτό. Επί Σαμαρά υπήρξε παρόμοια τροπολογία που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όταν το ΠΑΣΟΚ είχε αρνηθεί να ψηφίσει μέτρα εθνικιστικού χαρακτήρα για τη μειονότητα της Θράκης, αυτά πέρασαν με την ψήφο της … Χρυσής Αυγής!
Καινοφανές είναι και το επιχείρημα που εκφράστηκε πως, περίπου, «δεν θα μας πουν οι Ευρωπαίοι τι θα εφαρμόζουμε στο εσωτερικό της χώρας». Θα μπορούσε να έχει ειπωθεί από τον Ερντογάν που έχει αλλεργία με τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά διατυπώθηκε  από τους υπέρμαχους του «Μένουμε Ευρώπη»!
Για τη χώρα που στηρίζει την εξωτερική της πολιτική στις αποφάσεις του ίδιου δικαστηρίου, όπως για τα κατεχόμενα της Κύπρου και το σεβασμό του διεθνούς δικαίου,  η τροπολογία μοιάζει μονόδρομος .Ο a la carte σεβασμός των αποφάσεων αποτελεί ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι.
Τελικά «μένουμε Ευρώπη» ή «μένουμε Βαλκάνια;». 
tvxs

Η Χιονάτη και οι επτά Πρετεντέρηδες



Άμα δεν ξέρει ο Πρετεντέρης από αγιογραφίες πρωθυπουργών που στη συνέχεια χάνουν ποιος ξέρει, εμείς ξέρουμε; Αν έχει και αν δεν έχει εμπειρία από λιβανιστήρια με λιβάνι τέτοιας ποιότητας που μύριζε ο βόθρος του πράσινου σημιτικού βάλτου μύρο και αγίασμα. Για να μην πούμε για τον Σαμαρά και την παρέα του. Διότι έχει φάει κουλουράκια σε πρωινούς καφέδες στο Μαξίμου και σε επιχειρηματικές σάλες ο Ιωάννης Βαπτιστής να γεμίσεις πέντε φούρνους.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Ο Διευθυντής του Βήματος Αντώνης Καρακούσης, τόλμησε και έγραψε στην εφημερίδα του, ένα άρθρο με τίτλο «Τι επιδιώκει, τι φοβάται ο Τσίπρας».  Και λέω τόλμησε, όχι απέναντι στην ιδιοκτησία του Συγκροτήματος, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, αλλά απέναντι στον Ιωάννη Βαπτιστή Πρετεντέρη, Θεό και ομοούσια τριάδα του Βήματος, καθότι θεωρεί ότι είναι και πατέρας της γραμμής της εφημερίδας, και υιός του Ψυχάρη και φυσικά το ανώτερο πνεύμα της δημοσιογραφίας.
Έγραψε λοιπόν ο Αντώνης Καρακούσης πως «όσοι τούτο τον καιρό έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν τον Πρωθυπουργό αισθάνονται τη διαφορά. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πιο σταθερός, πιο ήρεμος και σίγουρα πιο έμπειρος απ' ό,τι στο παρελθόν» για να αναλύσει στη συνέχεια πως υπάρχουν πλέον μια σειρά από πράγματα που δείχνουν τις αλλαγές ενώ ο Μητσοτάκης, όπως εξομολογείται ο ίδιος ο Τσίπρας μοιάζει με σπρίντερ που θέλει να τρέξει Μαραθώνιο.
Ποιος είδε τον Θεό, τον Πρετεντέρη δηλαδή και δεν τον φοβήθηκε. Πληρωμένη απάντηση που λένε έδωσε στον Καρακούση. Όχι μόνο τον ειρωνεύτηκε, όχι μόνο τον αποκάλεσε αγιογράφο του Τσίπρα, αλλά πρόσθεσε απαξιωτικά πως «όλοι οι πρωθυπουργοί που ετοιμάζονται να χάσουν πασχίζουν να μας πείσουν πως έμαθαν, άλλαξαν κι αν χάσουν θα χάσουμε το καλύτερο. Κατανοητό».
Τώρα θα μου πείτε πως άμα δεν ξέρει ο Πρετεντέρης από αγιογραφίες πρωθυπουργών που στη συνέχεια χάνουν ποιος ξέρει, εμείς ξέρουμε; Αν έχει και αν δεν έχει εμπειρία από λιβανιστήρια με λιβάνι τέτοιας ποιότητας που μύριζε ο βόθρος του πράσινου σημιτικού βάλτου μύρο και αγίασμα. Για να μην πούμε για τον Σαμαρά και την παρέα του. Διότι έχει φάει κουλουράκια σε πρωινούς καφέδες στο Μαξίμου και σε επιχειρηματικές σάλες ο Ιωάννης Βαπτιστής να γεμίσεις πέντε φούρνους.
Θα μου πείτε από την άλλη όμως δεν έχει δικαίωμα να γράφει την άποψή του με το όνομά του ακόμη και απέναντι στο διευθυντή του; Φυσικά το έχει και μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει ακόμη και ως πράξη δημοσιογραφικής γενναιότητας.
Δεν είναι όμως. Είναι ο ψυχισμός του Ιωάννη Βαπτιστή και η ιδέα που έχει για τον εαυτό του, που δεν του επιτρέπει να επιτρέπει οποιαδήποτε ανοχή για την άλλη άποψη. Πόσο μάλλον μέσα στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό στον οποίο έχει μεταγγίσει το κρύο αίμα με το οποίο αντιμετώπιζε πάντα κάθε παρεκτροπή. Είναι πολύ δύσκολη η διάκριση του πραγματικού κινήτρου του άρθρου: πρόκειται για το μένος ενάντια στον Τσίπρα που τον οδηγεί να επιτεθεί ακόμη και στον διευθυντή του που τόλμησε να πει καλή κουβέντα ή πρόκειται για την πολυετή φιλοδοξία του να κυβερνήσει το Συγκρότημα πράγμα που τον κάνει να αντιλαμβάνεται πως πρέπει τώρα να δώσει εξετάσεις αντικυβερνητικής νομιμοφροσύνης στον Μαρινάκη αφού είναι τόσο ικανός ώστε να φτάσει στον κανιβαλισμό.
Το άρθρο του Ιωάννη Βαπτιστή κλείνει φυσικά ειρωνικά με αναφορές στη Χιονάτη (αυτός άλλωστε είναι και ο τίτλος στο άρθρο του): «Κανείς δεν μπορεί να πείσει ακόμη και μικρά παιδιά ότι το κοριτσάκι που περπατά στο δάσος να πάει στη γιαγιά του είναι η Κοκκινοσκουφίτσα, που ξαφνικά όμως γίνεται η Χιονάτη». Αυτό σημαίνει να μετατρέπεσαι από αγανάκτηση σε έναν, δύο, τρεις, επτά Πρετεντέρηδες.
koutipandoras

Αφύσικη η ισοπολιτεία;



Η πολιτική, όπως ασκείται από τον καιρό του Κλεισθένη και της επινόησης της δημοκρατίας, τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., είναι η τέχνη που υπόσχεται τη μερική έστω άρση των κοινωνικών ανισοτήτων.
του Παντελή Μπουκάλα
Οποιος κι αν επιχειρήσει να συνοψίσει με ελάχιστες λέξεις τόμους και τόμους φιλοσοφίας, ιστορίας, ανθρωπολογίας, πολιτειολογίας και ψυχολογίας, θα καταλήξει αναπόφευκτα σε κάποιο δογματικό σχήμα που θα αδικεί κατάφωρα τον στοχασμό αναρίθμητων ανθρώπων. Ο πνευματικός διάλογος αιώνων, η έριδα ανάμεσα σε ποικίλες σχολές ερμηνείας των ανθρωπίνων, δεν ανακεφαλαιώνεται με τηλεγραφική συντομία στο πλαίσιο μιας απάντησης σε δημοσιογραφική ερώτηση. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης το αποτόλμησε, στη Θεσσαλονίκη, και φυσικά διολίσθησε σε ένα δόγμα αρχαϊστικό, που θέλει να φαίνεται πραγματιστικό, ακούγεται όμως ωμά κυνικό. Είπε: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».
Η πρώτη που προσβάλλεται από μια παραδαρβινική αντίληψη όπως αυτή είναι η ίδια η πολιτική, οποιουδήποτε χρωματισμού, αστική, μικροαστική, επαναστατική. Η πολιτική, όπως ασκείται από τον καιρό του Κλεισθένη και της επινόησης της δημοκρατίας, τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., είναι η τέχνη που υπόσχεται τη μερική έστω άρση των κοινωνικών ανισοτήτων. Το πρώτο όνομα της δημοκρατίας άλλωστε είναι «ισονομία». «Ούνομα πάντων κάλλιστον έχει, ισονομίην» λέει ο Ηρόδοτος. Αυτή η επιμονή στην ισότητα, που αδιαφορεί για το αν ο άνθρωπος είναι ή δεν είναι από φυσικού του καλός ή κακός, επιθετικός και κτητικός ή πράος και αλτρουιστής, μοιράζεται σε τέσσερις έννοιες, καθεμιά με πρώτο συνθετικό το «ίσος», αφού αυτός και μόνο είναι ο στόχος που αξίζει στις ανθρώπινες κοινότητες: ισοψηφία, ισηγορία, ισοτέλεια και ισοτιμία. Να ψηφίζουν όλοι και η ψήφος τους να έχει την ίδια αξία (και πόσοι «αριστοκράτες του πνεύματος» δεν χλευάζουν σαν ανόητη τη λαϊκή ψήφο, επιθυμώντας την εξάλειψη ακόμα και αυτής της ισότητας)· να είναι ο λόγος τους εξίσου ελεύθερος και να παρουσιάζεται στην ίδια έκταση (να, όπως γίνεται στην ελληνική τηλεόραση)· να επωμίζονται όλοι τα ίδια βάρη αλλά να απολαμβάνουν και τα ίδια προνόμια.
Αν αυτά ακούγονται αρχαία και αφελή, και οι σύγχρονες δημοκρατίες ανάλογους στόχους θέτουν, έστω στα Συντάγματά τους: πολιτική ισότητα (ή ισοπολιτεία), νομική ισότητα, ισότητα ευκαιριών όχι μόνο για οικονομική επιτυχία αλλά και για εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη. Ας υποθέσουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν πιστεύει ότι ακόμα κι αυτά «είναι αντίθετα στην ανθρώπινη φύση».

καθημερινή

Επάρατος δεξιά



Ας αρχίσουμε με ένα βασικό αξίωμα. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα πολιτικό κόμμα, είναι τρόπος ζωής. Αν το μελετήσουμε με δαρβινικούς όρους της εξέλιξης των ειδών, όλοι αποκτήσαμε, με την πάροδο του χρόνου, ένα μικρό ή μεγάλο μέρος ΠΑΣΟΚ στην κυτταρική μας δομή. Όλοι είμαστε λίγο ΠΑΣΟΚ ανεξαρτήτως τι κόμμα έχουμε ψηφίσει.
Του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη
Για να το θέσουμε και αλλιώς, με ένα απλό παράδειγμα… Είναι αργά το βράδυ, μόλις έχεις δει μια ταινία και σε έχει πιάσει λιγούρα. Θες να φας κάτι γλυκό αλλά να μην το παρακάνεις και γίνει λίπος! «Άντε μια κουταλιά μερέντα», λες (μαρμελάδα γκότζι μπέρι αν είσαι χίπστερ). Παίρνεις κουταλάκι (του γλυκού, δεν είσαι λιγούρης). Τρως. Πετάς το κουταλάκι στο νιπτήρα, δε θα φας άλλο έτσι και αλλιώς! Την επόμενη μέρα καταλήγεις να πλένεις 7 κουταλάκια. Κάπως έτσι πατήσαμε και με το ΠΑΣΟΚ.
Να είσαι το κόμμα που έχεις βγάλει μερικούς από τους σπουδαιότερους απατεώνες της σύγχρονης ιστορίας. Το κόμμα που καθιέρωσε τη ρεμούλα ως μέγιστη πολιτική πράξη. Το κόμμα που έβγαλε Τσοχατζόπουλο, Σημίτη, ΓΑΠ, Τσουκάτο, Μαντέλη, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλο… και να έχεις καταντήσει η ακροκεντρώα συνιστώσα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ούτε ο Θεός δεν το θέλει.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι σαν τον ηθοποιό που έβγαλε πολλά λεφτά από b-movies και βιντεοκασέτες την δεκαετία του ’80 και σήμερα κάνει τον παρουσιαστή μπίνγκο, σε οίκους ευγηρίας.
Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, θα πεθάνει μόνο του. Ούτε η οικογένειά του δε θα έρθει στην κηδεία. Θα πεθάνει όμως, ξέροντας πως τουλάχιστον κατάφερε κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Έγινε η… “επάρατος δεξιά”. Δεν είναι και μικρό επίτευγμα αυτό.
“Στόχος μου να συνεχίσω το όραμα του Γιώργου Γεννηματά”, είχε δηλώσει πρόσφατα σε συνέντευξή της η Φώφη Γεννηματά. Ε, ναι… Όλοι ξέρουν ότι το όραμα του Γιώργου Γεννηματά ήταν να συγκυβερνήσει με Άδωνη, Βορίδη, Πλεύρη και Μητσοτάκη.
ΥΓ: Επειδή ρωτάει πολύς κόσμος, όχι ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος δε θα είναι υποψήφιος στις εκλογές για την κεντροαριστερά. Δεν αποκλείω όμως το γεγονός να είναι υποψήφιος για τις προσεχείς εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία ή να του προταθεί η αντι-καγκελαρία μετά τις Γερμανικές εκλογές.
ΥΓ2: Σε αντίθεση με τους άλλους που γελάνε, εγώ κάθε φορά που βλέπω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ακολουθεί πιστά τις οδηγίες των δεκάδων συμβούλων επικοινωνίας που έχει μαζέψει, τον παραδέχομαι. Είναι ικανότατος. Καταφέρνει κάτι πραγματικά δύσκολο… να είναι αδίστακτος και γελοίος την ίδια στιγμή, ταυτόχρονα… χωρίς προσπάθεια!

Μας έπνιξε η μπόχα

Με αφορμή τη βύθιση του Αγία Ζώνη ΙΙ και της ρύπανσης του Σαρωνικού έρχονται μέρα με τη μέρα στην επιφάνεια μικρές και μεγάλες κηλίδες μαύρου χρήματος που καταφέρνει και κυκλοφορεί εντός και εκτός του μεγάλου λιμανιού της χώρας
του Πέτρου Κατσάκου
Κάτι σάπιο υπάρχει στο μεγάλο λιμάνι της Δανιμαρκίας και βρομάει. Και όσο ανακατεύεται ο βυθός τόσο η μπόχα που αναδίδεται φτάνει στα ρουθούνια και των πλέον αδαών. Σάπια καράβια, σάπια συστήματα, σάπιοι μηχανισμοί και πάνω απ' όλα σάπιοι άνθρωποι που τσαλαβουτούν στα θολά νερά της απάτης, της λαμογιάς, του λαθρεμπορίου και φυσικά του απαραίτητου λαδώματος. Με αφορμή τη βύθιση του Αγία Ζώνη ΙΙ και της ρύπανσης του Σαρωνικού έρχονται μέρα με τη μέρα στην επιφάνεια μικρές και μεγάλες κηλίδες μαύρου χρήματος που καταφέρνει και κυκλοφορεί εντός και εκτός του μεγάλου λιμανιού της χώρας.
Ένα πλοίο αμφιβόλου ασφάλειας, φορτωμένο με καύσιμα, για άγνωστους λόγους βυθίζεται και ο πλοιοκτήτης του καλεί ένα άλλο καράβι, που επίσης πλέει στα χρονικά όρια της νομιμότητας, για να αντλήσει το πετρέλαιο από το ναυάγιο και το δεύτερο πλοίο πιάνεται από τις αρχές να κουβαλάει λαθραίο φορτίο. Την ίδια ώρα που τα φώτα της δημοσιότητας έχουν στραφεί στα δύο πλοία που πρωταγωνιστούν στη βρόμικη αυτή ιστορία, κάποιοι άλλοι “χτυπιούνται” παρασκηνιακά στα βράχια της Πειραϊκής και βομβαρδίζουν με επιστολές τις Αρχές για το ποιος θα καρπωθεί το μαζούτ που συλλέγεται από τα νερά του Σαρωνικού και τις ακτές της Αττικής, μιας και πρόκειται για υλικό με διόλου ευκαταφρόνητη χρηματική αξία. Για τους γνωρίζοντες, το μαύρο αυτό πέπλο ρύπανσης που έχει απλωθεί από τη Σαλαμίνα ώς τη Σαρωνίδα αποτιμάται σε ευρώ και δεν είναι λίγοι αυτοί που είτε ευθέως είτε πλαγίως το διεκδικούν από τις πρώτες κιόλας ώρες που ακολούθησαν το ναυάγιο. Για τους γνωρίζοντες, χιλιάδες ευρώ είναι αυτά που έχουν μαυρίσει τις ακτές και μια άτυπη μάχη γίνεται στα πέριξ του Πειραιά για το σε ποια τσέπη θα μπουν.
Σε έναν χώρο που το νόμιμο ακροβατεί στα όρια της παρανομίας και από τα παραθυράκια των νόμων χωράνε και περνούν ολόκληρα βαπόρια δεν είναι να πέφτει και από τα σύννεφα κανείς με όσα λέγονται, με όσα ψιθυρίζονται και με όσα αποκαλύπτονται στα απόνερα του ναυαγίου. Και επειδή η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μέρα έτσι και το να καθαρίσει ο Πειραιάς σε μια μέρα είναι αδύνατον. Η πρόσφατη παρέμβαση του πρωθυπουργού ήταν η αρχή και στη φάση αυτή η αντιπολίτευση καλό θα είναι να μην σηκώνει σκόνη μόνο και μόνο για να καλύψει γνωστούς και φίλους στο μεγάλο λιμάνι.
avgi

Η Καταλονία, η μπουζού κι ο Βούτσης



Όταν η δημοκρατία πάει περίπατο στην καρδιά της Ευρώπης

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης


Ε ρε και να ‘χε στείλει ο Βούτσης τα καρακόλια να συλλάβουν τον Καμίνη! Εκεί στη συγκέντρωση του Καλλιμάρμαρου για το «ΝΑΙ», που βγήκε ο δημαρχούκος και είπε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα είχε τον άλλο μήνα να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Και να του περνάγανε τις χειροπέδες  και να τον βάνανε στο περιπολικό, «πιο χαμηλά το κεφάλι σας κύριε, θα το βαρέσετε», παρεάκι με Αλιάγα, Καφετζόπουλο και λοιπά καϊνάρια που είχανε βγει πρώτες.. μούρες στο πόντιουμ. Και δώσε ίου ίου, μέχρι να φτάσουνε στη ΓΑΔΑ κι από εκεί ντουγρού στη μπουζού παρέα με τους πορτοφολάδες. Ούτε ο Μαλέλης στα πιο υγρά του όνειρα δεν θα μπορούσε να το είχε φαντασθεί. Κι όμως έγινε χτες στην Καταλονία…
Κάτι ανάλογο δηλαδή, όχι με πρωταγωνιστές Καμίνη και Αλιάγα και Καφετζό, αλλά έντεκα μέλη της τοπικής κυβέρνησης. Διότι δέκα μερούλες μείνανε για το δημοψήφισμα που αφορά στην ανεξαρτησία της Καταλονίας και η κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης αποφάσισε ν’ αφήσει το πιτσιπότσι και να ξαμολήσει το βαρύ χέρι του νόμου. Και παρ’ τους μέσα τους τοπικούς άρχοντες, με παρέμβαση μάλιστα όχι της αστυνομίας της καταλανικής αλλά των κρατικών δυνάμεων της τάξεως. Του κράτους του ισπανικού, που θυμήθηκε ξαφνικά τις φρανκικές του καταβολές και αποφάσισε να δείξει τα πραγματικά του χρώματα. Εκείνα του μελανοχίτωνα…
Κάνω ένα μπρέικ εδώ για να θυμίσω ότι δημοψήφισμα με διακύβευμα την ανεξαρτησία έγινε και στη Σκωτία. Κι εκεί παίζονταν πολλά κι εκεί είχε κλάσει μέντες ένας σωρό κόσμος κι εκεί πέσανε όλα τα χαρτιά στο τραπέζι και είδαν χαρά στα σκέλια τους οι νταλαβεριτζήδες και οι νταβατζήδες. Έτσι γίνεται σ’ αυτές τις δουλειές και, ως γνωστόν, στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Αλλά όχι και συλλήψεις ρε παιδιά, όχι και συλλήψεις. Άμα θέλουμε να λέμε ότι έχουμε δημοκρατία, αστικού τύπου έστω, μερικά προσχήματα πρέπει να τηρούνται. Ειδάλλως, να το κλείσουμε το μαγαζί και να δώσουμε τα κλειδιά στον Μιχαλολιάκο.
Κάτι που το έχει κατά νου ο Ραχόϊ, απ’ ό,τι φαίνεται. Διότι δεν γίνανε μόνο συλλήψεις, έστειλε επίσης αστυνομία να κατάσχει ψηφοδέλτια που θα χρησιμοποιούνταν στο δημοψήφισμα, καθώς και επιστολές για κλήση εφορευτικών επιτροπών. Αυταρχική επίθεση με δυο λόγια και η αλήθεια είναι ο αυταρχισμός το σήκωσε το κεφαλάκι του στην Ισπανία. Κι έδειξε τα δοντάκια του και τα νυχάκια του φόρα παρτίδα. Για να θυμούνται οι παλιοί και να θυμούνται οι νεώτεροι, που λέγανε τα κόμικς πολεμικού τύπου. Και να καταλαβαίνουμε όλοι και όλες ότι κεκτημένα δεν υπάρχουν και άμα κοιμάσαι διαρκώς στο τέλος θα σου πάρουνε και το μαξιλάρι.
Ευτυχώς στην Καταλονία η κοινή γνώμη δεν τρώει μόνο σανό και οι αντιδράσεις είναι εκκωφαντικές. Από τις διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων πολιτών ως την ανακοίνωση-στήριξη της Μπάρτσα, βράζει ο τόπος κυριολεκτικά. Για την ανεξαρτησία από τη μία πλευρά και για τη δημοκρατία την ίδια από την άλλη. Γιατί εκεί καταλήγουμε, στη δημοκρατία που πάνε να καταργήσουν για μία ακόμη φορά τα μπάσταρδα του χενεραλίσιμο Φράνκο. Αλλά δεν νομίζω ότι θα τους περάσει. Venceremos!

 newpost.gr

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Τελικά… λεφτά υπάρχουν



Τα στοιχεία ανέδειξαν το γεγονός ότι διαχρονικά τεράστια ποσά έφυγαν στο εξωτερικό χωρίς να φορολογηθούν, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι σήμερα ένα πτωχευμένο επί της ουσίας Κράτος, την ίδια στιγμή που κάποιοι πολίτες του συγκαταλέγονται ανάμεσα στους πλέον προνομιούχους φοροφυγάδες παγκοσμίως.

του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου
Τα στοιχεία που έγιναν γνωστά για την πορεία της οικειοθελούς αποκάλυψης αδήλωτων εισοδημάτων, δείχνουν ότι περίπου 70.000 φορολογούμενοι έσπευσαν να δηλώσουν περί τα 5 δισ. ευρώ και να πληρώσουν 300 εκατ. ευρώ φόρων, προκειμένου να αποφύγουν μεγαλύτερα πρόστιμα και προσαυξήσεις εάν τους ανακάλυπτε η εφορία με τους ελέγχους της.
Οι αρμόδιες υπηρεσίες, μάλιστα, εκτιμούν ότι το νούμερο θα αυξηθεί αρκετά διότι θα εμφανιστούν και άλλοι ενδιαφερόμενοι μέχρι να λήξει η σχετική προθεσμία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το επόμενο διάστημα θα φτάσουν στα χέρια της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), στην οποία υπάγονται πλέον όλες οι υπηρεσίες της εφορίας, στοιχεία για καταθέσεις αλλά και άλλες κινητές αξίες που έχουν στην Ελλάδα και άλλες 54 χώρες πρόσωπα με ελληνικό Α.Φ.Μ., ενώ του χρόνου θα φτάσουν και τα στοιχεία από άλλες 30 χώρες.
Η ανταλλαγή των στοιχείων γίνεται στο πλαίσιο των Κοινών Προτύπων Αναφοράς (Common Reporting Standards – CRS) του ΟΟΣΑ που έχουν υιοθετήσει 84 χώρες οι οποίες θα ανταλλάσσουν μεταξύ τους κάθε χρόνο στοιχεία για τις καταθέσεις και τις άλλες κινητές αξίες των πολιτών τους.
Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, για παράδειγμα, θα συγκεντρώσει τα στοιχεία των καταθέσεων Ελλήνων για να τα στείλει στην Αθήνα και αντιστρόφως.
Η διεθνής κρίση έχει πιέσει τους προϋπολογισμούς όλων των κρατών και έτσι οι πολιτικές ηγεσίες αποφάσισαν να στριμώξουν το μαύρο χρήμα που φτάνει σε δυσθεώρητα ποσά.
Η Ελλάδα βρίσκεται, δυστυχώς, στην έκτη θέση των χωρών που έχουν σε φορολογικούς παραδείσους το μεγαλύτερο ποσοστό κρυμμένου πλούτου σε σχέση με το εθνικό εισόδημά τους (ΑΕΠ), όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα που πραγματοποίησαν ερευνητές από πανεπιστήμια της Νορβηγίας, της Δανίας και των ΗΠΑ (Μπέρκλει) με βάση στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.
Τα στοιχεία ανέδειξαν το γεγονός ότι διαχρονικά τεράστια ποσά έφυγαν στο εξωτερικό χωρίς να φορολογηθούν, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι σήμερα ένα πτωχευμένο επί της ουσίας Κράτος, την ίδια στιγμή που κάποιοι πολίτες του συγκαταλέγονται ανάμεσα στους πλέον προνομιούχους φοροφυγάδες παγκοσμίως.
Επομένως η λογική υποδεικνύει ότι υπάρχει έδαφος για να αναζητηθεί φορολογητέα ύλη που φυγαδεύθηκε στο εξωτερικό και ότι τα ποσά που δηλώθηκαν οικειοθελώς να αποτελούν ένα πολύ μικρό τμήμα του συνόλου, αφού η προσπάθεια ξεκίνησε αργά, πολλά χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης.
Στην πραγματικότητα, είχαν και στο παρελθόν δοθεί κίνητρα για επαναπατρισμό αδήλωτων εισοδημάτων, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού δεν υπήρξε τότε το «φόβητρο» των ελέγχων που έχουν ξεκινήσει, ούτε η απειλή της ανταλλαγής φορολογικών στοιχείων με άλλες χώρες.
Το σύστημα έχει πάντως τα κενά του, αφού ορισμένες χώρες δεν συμμετέχουν στα CRS και δεν θα παράσχουν στοιχεία. Μεταξύ αυτών είναι το Ντουμπάι, αλλά και οι ΗΠΑ. Οι τελευταίες συλλέγουν μεν στοιχεία για τις καταθέσεις Αμερικανών στο εξωτερικό, αλλά δεν δίνουν πληροφορίες για τις καταθέσεις ξένων στη χώρα τους, με αποτέλεσμα σε ορισμένες Πολιτείες που έχουν και χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές να υφίστανται φορολογικοί παράδεισοι.
Η φορολόγηση του πλούτου που έχει φυγαδευθεί έξω χωρίς να φορολογηθεί είναι «ιερό» καθήκον της Πολιτείας και μένει να φανεί η αποτελεσματικότητά της στην αξιοποίηση των στοιχείων που θα φτάσουν στα χέρια των φορολογικών αρχών.

ert

Από τη Βιάννο έως το Κερατσίνι


του Παντελή Μπουκάλα
Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, 18 Σεπτεμβρίου 2013. Δυόμισι χρόνια η δίκη της Χρυσής Αυγής, που έχει στιγματιστεί από τις χυδαίες επιθέσεις, μέσα στη δικαστική αίθουσα, των κατηγορουμένων και οπαδών τους εναντίον της κ. Μάγδας Φύσσα και των μαρτύρων κατηγορίας. 401 οι νεκροί του ολοκαυτώματος της Βιάννου, που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στις 14-16 Σεπτεμβρίου του 1943, και η μνήμη των οποίων τιμήθηκε προχθές παρόντος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στο 7% το ποσοστό του νεοναζιστικού μορφώματος ακόμα και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.
Δεν συνδέονται οι αριθμοί αυτοί; Προφανώς. Πνευματικά, συναισθηματικά, ηθικά, η σύνδεσή τους δεν είναι απλώς αδύνατη: είναι αδιανόητη. Πώς να συνδέσεις τους χιλιάδες νεκρούς της Κατοχής με τους χιλιάδες Έλληνες των επόμενων γενεών, οι οποίοι με τη στάση τους, τις «ιδέες» τους, τις στολές που αρέσκονται να φορούν, τους θούριους που τρελαίνονται να ξεφωνίζουν και εντέλει την ψήφο τους, κατ’ ουσίαν δικαιώνουν ή απαλλάσσουν τους Γερμανούς ναζιστές και τους Ιταλούς φασίστες, ενώ ταυτόχρονα υβρίζουν τα θύματα των σφαγών; Και μάλιστα όχι μία φορά, οπότε θα μπορούσε να ισχύει μερικώς το τρύπιο άλλοθι που συμπυκνώνεται στο υποκριτικό «δεν ξέραμε, ήμασταν και θυμωμένοι...».
Η σύνδεση της Χρυσής Αυγής, πάντως, με τον ναζισμό κάθε άλλο παρά αυθαίρετη είναι. Την πιστοποιούν οι καταθέσεις πρώην μελών της εγκληματικής οργάνωσης, τα οποία, παρά τις απειλές και τους εκβιασμούς, ξεκαθάρισαν σε τι ορκίζονταν οι χρυσαυγίτες, πώς αφιονίζονταν, πώς εκπαιδεύονταν να δρουν σαν παραστρατιωτική οργάνωση, σαν τάγματα ασφαλείας, με βασική τους «δουλειά» τους μετανάστες και «διασκέδαση» τους «εθνοπροδότες» όλων των μορφών. Και την αποδεικνύουν αδιάσειστα ντοκουμέντα κάθε είδους, έγγραφα, μαγνητοταινίες και βίντεο, που θα παρουσιαστούν στο δικαστήριο αμέσως μετά την ολοκλήρωση των καταθέσεων. «Ναι, φασίστες είμαστε» ακούγεται να καυχιέται ο βιντεοσκοπημένος φυρερίσκος, που τσιτάρει και Γκέμπελς (έως εκεί οι «γνώσεις» του), αλλά δεν τον κατονομάζει, «για να δουλέψει η φαντασία» των ακολούθων του.
«Ναι, είμαστε φασίστες, ναι, είμαστε ναζί, ναι, είμαστε ό,τι θέλετε, αλλά δεν είμαστε κλέφτες», υπερθεματίζει ένας πρώην βουλευτής της Χ.Α. Μόνο που οι ιδεολογικοί πατεράδες τους, οι Γερμανοί ναζί, δεν ήταν απλώς κλέφτες. Ήταν βάρβαροι ληστές. Και αυτό απέρρεε από την ίδια την ιδεολογία τους. Και εξακολουθεί να απορρέει: ο ναζισμός, παλαιός και νέος, είναι φονικό και ληστρικό ιδεολογικό σύστημα.

Η μπαλάντα του Σαρωνικού



Να μην αρχίζουμε τα βρισίδια μόνο όταν η καταστροφή μας βαράει την πόρτα

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Πήραμε λίγο μια αναπνοή με το Σαρωνικό; Ήρθε ο Ολλανδός ο γάτουλας και μας είπε ότι με σκληρή δουλίτσα η παραλία του Αλίμου «θα μπορούσε να καθαριστεί σε μισή ημέρα»; Βγήκε ο δήμαρχος Αλίμου και δήλωσε «είναι πολύ ενθαρρυντικά τα όσα ακούσαμε από τους εμπειρογνώμονες»; Αποφασίστηκε το ξήλωμα της κεντρικής υπηρεσίας Επιθεώρησης Εμπορικών Πλοίων; Έκανε μήνυση ο δήμος Πειραιώς κατά παντός υπευθύνου; Έκανε μπάνιο στη Βούλα ο Παπαχριστόπουλος και βγήκε χωρίς τρίτο μάτι στο μέτωπο;
Εντάξει αυτό το τελευταίο είναι για πλάκα εντελώς και εντάσσεται αποκλειστικά και μόνο.. στην κατηγορία «διαφημιστικές καμπάνιες». Ίσως και δυσφημιστικές, δεν είμαι σίγουρος, αλλά δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω τι σκέπτεται το κάθε μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου. Εδώ οι άλλοι σνιφάρανε το παλτό της Ραχήλ Μακρή, στον δόκτορα που πήγε Βούλα για ιαματικά λουτρά θα κολλήσουμε;  
Άλλωστε δεν είναι εκεί το θέμα. Είναι τα κάθε είδους σαπάκια. Το θέμα είναι, ας πούμε, ότι όπως έγραψε ο «Τύπος της Κυριακής» ότι τουλάχιστον δεκαοκτώ καράβια πλέουν στο Αιγαίο με το καθεστώς των δίμηνων παρατάσεων, ενώ άγνωστος είναι ο συνολικός αριθμός των πλοίων που έχουν μπει στην ίδια ευνοϊκή ρύθμιση. Μιλάμε για φάμπρικα δηλαδή, όχι για ερασιτεχνισμούς και παιδικά παίγνια.
Κι επειδή υπάρχουν δημοσιογράφοι και media που διαθέτουν εκτός από μυαλό και αρχείο, ορίστε ένα ακόμη περιστατικό στον Σαρωνικό, όπως το περιέγραψε ο «Ριζοσπάστης» και το αναπαρήγαγε η «ΕφΣυν»:
 «Στις πέντε Μαρτίου του 2012, στην Ελευσίνα τουμπάρισε το δεξαμενόπλοιο ανεφοδιαστικό “ΑΛΦΑ 1”, πνίγοντας τον πλοίαρχο. Και τότε οι καταγγελίες έλεγαν για “στεγανά γεμάτα τρύπες”, για λαμαρίνες “τσιγαρόχαρτο” κ.ο.κ. Η πλειοψηφία του στόλου των ανεφοδιαστικών που εκτελούν “τοπικά δρομολόγια” (Ασπρόπυργος, λιμάνι και ράδα Πειραιά), μεταφέροντας χιλιάδες τόνους πετρελαιοειδών καθημερινά, αποτελείται από πλοία γέρικα που οι εφοπλιστές τα κρατούν “εν πλω” όσο αντέχουν, με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος.»
Καλά ως εδώ; Καλά ως εδώ. Πάμε τώρα και επί του προσωπικού. Είμαι απ’ αυτά τα πλάσματα που επιμένουν να κάνουν μπάνιο στον Σαρωνικό. Σχεδόν όλο το χρόνο, συνήθως κόβω Γενάρη και Φλεβάρη διότι δεν είμαι τόσο γενναίος. Διαβάζοντας λοιπόν στην πρόσφατη ανακοίνωση του Λιμενικού Σώματος για «μικρές ζώνες ιριδισμού» στην επιφάνεια της θαλάσσης, έχω να καταθέσω μερικά πραγματάκια για την αθηναϊκή Ριβιέρα και τις παραφυάδες της.
Έχω να πω ότι στη Βουλιαγμένη που πάω εγώ, έτσι και φυσήξει Νοτιάς αυτός ο ατιμούλης ο «ιριδισμός» μας κάνει παρέα σε κάθε απλωτή. Λάδια γεμίζει ατάκα κι επί τόπου η επιφάνεια της θάλασσας και μερικές φορές είναι τόσο πυκνά που τα κόβεις με το κουζινομάχαιρο. Για να μην μιλήσω για τα σκουπίδια, τις σακούλες, τις συσκευασίες και τις φιάλες, που με ένα νοτιαδάκι ζόρικο έρχονται με ενθουσιασμό να πουν τις καλησπέρες τους. Είναι κάτι φορές που πας να βουτήξεις και νομίζεις ότι έχεις μπουκάρει στο Σχιστό αντί για το Σαρωνικό!
Να μην τα διαρρηγνύουμε λοιπόν τα ιμάτιά μας μόνο όταν είναι σοβαρό το πρόβλημα. Να κοιτάμε και λίγο πέρα απ’ το προφανές και να μην αρχίζουμε τα χριστοπαναγίδια μόνο όταν η καταστροφή μας βαράει την πόρτα. Ευκαιρία είναι τώρα που έχει ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη, να συμφωνήσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε ένα πλαίσιο δράσης και να βάλουν μια τάξη στο θαλάσσιο χάος. Πέρα από κομματικά κέρδη και συμπάθειες, πέρα από ντιλερίκια και καουμποϊλίκια. Αν θέλουν δηλαδή, γιατί μερικές φορές παραείναι γλυκό το ποτό της αμαρτίας…  

newpost.gr

Η κοινωνία της ανισότητας ή ο κυνικός ρεαλισμός του (κάθε) Κυριάκου



Δεν είπε τίποτα περισσότερο από αυτό που τον μάθαιναν στο σπίτι και στο πανεπιστήμιο των «αρίστων»…
Του Γιώργου Λοβέρδου
Ισότητα δεν υπάρχει στη φύση αφού μπέρδεψε την ισότητα με τα ίσα δικαιώματα και την κοινωνία με τη ζούγκλα, εξάλλου τον συμφέρει.
Δουλεία, Φεουδαρχία, Νεοφιλελευθερισμός: Η διαιώνιση της εξουσίας των ισχυρών με διαφορετικό πρόσωπο.
Και όπως τότε, κάποιος δούλος θα μπορούσε να κερδίσει την ελευθερία του, έτσι και στη Φεουδαρχία, κάποιος θα μπορούσε να μεταπηδήσει στους ευγενείς μέσω του πολέμου, κάτι σαν το σημερινό τζόκερ…
Ή με την καραμέλα πως η σύγχρονη δημοκρατία μπορεί να σε ανεβάσει στα ανώτερα αξιώματα, οπότε γιατί παραπονιέσαι;
Φίλησε κατουρημένες ποδιές, πες ναι, φτιάξε συμμαχίες και με το διάβολο, δώσε υποσχέσεις, υποτάξου και τότε μπορείς να προκόψεις… Μπορεί να σου φτιάξουν και πολιτικό κόμμα!
Ένας μηχανισμός θα μπορούσε να υπάρχει για να ανέβεις και οι «τάξεις» να μην ήταν αδιάβροχες και κλειστές: Η Παιδεία και η Αξιοκρατία.
Εκεί, σε μια κοινωνία με σωσίβια για τους αδυνάτους και αντανακλαστικά για την προστασία τους, η Παιδεία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης προς την βελτίωση…
Μια «Παιδεία» που θα αποφασιζόταν με κριτήρια διαφορετικά από τα οικονομίστικα μιας παραγωγής που διαλέγει κωπηλάτες σε γαλέρες. Μιλάμε για μια Παιδεία που θα έδινε την ευκαιρία σε όλους, ανεξαρτήτως οικονομικής τάξης να επιλέξουν, να μάθουν, να διακριθούν, να προσφέρουν.
Και εδώ όμως έρχεται να μας πει για τα «ιδιωτικά». Το λέει όπου βρεθεί και όπου σταθεί.
Ιδιωτικά πανεπιστήμια όπου θα φοιτούν όσοι έχουν, όπου θα μπορούν κάποιοι – οι έχοντες – να «διακριθούν», έστω και χωρίς αξία. Αρκεί να έχουν χρήματα, να πληρώσουν ή και να δώσουν χορηγία οι γονείς τους για τα βλαστάρια τους.
Να φανταστώ πως στα ιδιωτικά πανεπιστήμια η διδακτέα ύλη θα είναι (πάνω –κάτω) της επιλογής τους…
Έτσι η Παιδεία χωρίζεται και ευνοεί τους έχοντες.
Ο ένας «καθαρίζει» με χρήματα τα πτυχία, ο άλλος προσπαθεί να επιβιώσει με 400 ευρώ το μήνα…
Εκεί, στα ιδιωτικά φυτώρια, όπως γινόταν πάντα, ο ισχυρός θα πλέξει τις σχέσεις του με το γιο ή την κόρη του ισχυρού, θα διδαχθεί τη διαιώνιση της εξουσίας, τη διαπλοκή της, την ανωτερότητα της οικογένειάς του και των ιδεών του…
Εκεί θα πάρει πτυχία και διακρίσεις. Εκεί θα ενισχύσει τις κοινωνικές σχέσεις. Ακόμα και εντελώς ανίκανος κι αν είναι, κάτι θα αποκτήσει για να το συνδυάσει με πουκάμισο και γραβάτα, έστω με μια φορεσιά του τένις.
Μπερδέψαμε το Club με το Πανεπιστήμιο...
Λίγο αργότερα έξω από τα Πανεπιστήμια θα διακριθεί από το ίδιο το πλέγμα της Εξουσίας. Θα προαχθεί ως Οικονομολόγος, Τραπεζίτης, Επιχειρηματίας από τον ιστό που ήδη υπάρχει.
Εξάλλου, οι Τράπεζες θα δουλεύουν γι αυτόν ή αυτήν. Τα ΜΜΕ σε ιδιωτικά χέρια για τον ίδιον (ή την ίδια) θα δουλεύουν! Ο «μηχανισμός» θα τον σπρώξει. Το έκαναν και το κάνουν!
Και όταν σφίξουν τα πράγματα θα βάλει κάποιο σοσιαλίζοντα μανδύα για τα μάτια του κόσμου.
Άλλοτε θα είναι κυνικός, άλλοτε ευγενής, πάντα καλοντυμένος ζητώντας την ψήφο που θα χειριστεί προς ίδιον όφελος.
Αν χρειαστεί να φορέσει κάποιο άλλο ρούχο, του συρμού, πιο σύγχρονο, έχει τα παρένθετα πρόσωπα, δεν θα διστάσει ωστόσο να τσαλακωθεί για να φωτογραφηθεί, ανάμεσα σε σανό και αγρότες…
Αρκεί να πάρει την πολυπόθητη ψήφο για τη διαιώνιση της ανισότητας…
Δίκιο έχει ο Κυριάκος…
Έτσι έμαθε, αυτό τους συμφέρει…
Απλά εμείς δεν είχαμε συνηθίσει από κυνικό ρεαλισμό…
Πηγή: documentonews.gr

Στράφι πήγε τέτοιο σενάριο

Θα το εκτόξευαν στα ύψη της δημοσιότητας το πολιτικό θρίλερ αν, για κακή τους τύχη, το σενάριο δεν ήταν γεμάτο με πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες “γαλάζιων” αποχρώσεων, σαν πολιτικάντηδες δηλαδή που ειδικεύονται στο να πουλάνε ανέξοδα καθάρισμα συνοικιών από τα ναρκωτικά, αλλά δεν έχει πάρει ποτέ και τίποτα το αυτί τους για κάτι βαπόρια φορτωμένα ηρωίνη.
του Πέτρου Κατσάκου
Κάπου στα σαλόνια της ελληνικής υγιούς επιχειρηματικότητας κυκλοφορεί εδώ και μερικά χρόνια μια περίεργη εταιρεία που πλασάρεται ως “διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός που επιλέγει και στηρίζει τις πιο υποσχόμενες επιχειρήσεις ανά τον κόσμο με τη βοήθεια των κορυφαίων επιχειρηματικών ηγετών και επενδυτών παγκοσμίως”. Στην κεφαλή της εταιρείας βρίσκεται η πολυπράγμουσα ιδρύτρια που τυγχάνει σύζυγος επιφανούς πολιτικού ανδρός της χώρας, ενώ στο πλευρό της, με την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, βρίσκεται πλοιοκτήτης που εσχάτως έμπλεξε με τη δίωξη ναρκωτικών και τα τελωνεία λατινοαμερικανικής χώρας για υπόθεση μεταφοράς κοκαΐνης με ένα πλοίο του. Όλως τυχαίως, ο πλοιοκτήτης είχε προ ετών βραβευτεί από υπουργό της παράταξης της οποίας ηγείται ο σύζυγος της συνεταίρου του εφοπλιστή για τη δωρεά και την οικονομική συνδρομή που είχε προσφέρει στο ελληνικό κράτος για τη θωράκιση του Έβρου από την εισβολή “λαθρομεταναστών”.
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελέσουν το καλύτερο σενάριο για αποκαλυπτικά ρεπορτάζ γνωστών και μη εξαιρετέων εφημερίδων παλιάς και νέας κοπής αν μέσα σε όλα αυτά υπήρχε έστω και μια μικρή δόση από ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, τι να τα κάνεις τα ναρκωτικά στα αμπάρια, τι να τα κάνεις και τα επιχειρηματικά πάρε - δώσε με τη σύζυγο του πολιτικού αν το έργο δεν έχει και ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και σαν και αυτά που κατασκευάζει ο Άδωνις Γεωργιάδης; Άκλαυτο πήγε τέτοιο κελεπούρι για τα λαγωνικά του “ανεξάρτητου” Τύπου για καυτά πρωτοσέλιδα και για τη Ν.Δ., που έχασε την ευκαιρία να ζητήσει τη σύσταση μισής ντουζίνας εξεταστικών επιτροπών και την παραίτηση του μισού υπουργικού συμβουλίου. Άσε που θα μπορούσαν να βάλουν και λίγη Βενεζουέλα με μια δόση Μαδούρο στο έργο. Θα το εκτόξευαν στα ύψη της δημοσιότητας το πολιτικό θρίλερ αν, για κακή τους τύχη, το σενάριο δεν ήταν γεμάτο με πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες “γαλάζιων” αποχρώσεων, σαν πολιτικάντηδες δηλαδή που ειδικεύονται στο να πουλάνε ανέξοδα καθάρισμα συνοικιών από τα ναρκωτικά, αλλά δεν έχει πάρει ποτέ και τίποτα το αυτί τους για κάτι βαπόρια φορτωμένα ηρωίνη.
Μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία ήταν η χθεσινή με την “ορφανή” κοκαΐνη και τις διασυνδέσεις του πλοιοκτήτη για το παραπολιτικό και παραδημοσιογραφικό σύστημα που ειδικεύεται στην καθημερινή συγγραφή αντιπολιτευτικών σεναρίων με σκοπό τη ρίψη τους εις τον ανεμιστήρα. Δεν πειράζει, παιδιά. Την επόμενη φορά...
αυγή

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Γερμανοί ψηφίζουν και για εμάς, χωρίς εμάς


του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου
Οι γερμανικές εκλογές την επόμενη Κυριακή φέρνουν στο προσκήνιο τη μεγάλη δημοκρατική στρέβλωση της ευρωζώνης.
Πρόκειται για εθνικές εκλογές σε μια άλλη χώρα, οι οποίες όμως θα επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό τα πράγματα στην ευρωζώνη, αλλά και ειδικότερα στη χώρα μας.
Αξίζει λοιπόν να θυμηθούμε τις δηλώσεις πολιτικών και αξιωματούχων από όλη την Ευρώπη την επομένη των εκλογών του 2015 στην Ελλάδα, όταν όλοι εν χορώ διεκήρυσσαν ότι η ψήφος σε μια χώρα δεν μπορεί να αλλάξει τις δεσμεύσεις έναντι των δανειστών, τις προβλέψεις του μνημονίου και γενικότερα το status quo στην ευρωζώνη.
Φαίνεται, όμως, ότι δεν ισχύουν οι ίδιοι περιορισμοί για την ψήφο των Γερμανών.
Μπορεί όλα τα προγνωστικά να δείχνουν ότι η Άνγκελα Μέρκελ θα κάνει περίπατο προς την καγκελαρία, αλλά τα ποσοστά των άλλων κομμάτων θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση της κυβέρνησης συνεργασίας.
Εάν τα ποσοστά ευνοήσουν τη σύνθεση κυβέρνησης στην οποία θα συμμετέχουν και οι Φιλελεύθεροι (Ελεύθεροι Δημοκράτες – FDP) το πιθανότερο είναι ότι η στάση της έναντι της Ελλάδας θα σκληρύνει, καθώς ο ηγέτης των τελευταίων, ο Κρίστιαν Λίντνερ είναι αντίθετος σε κάθε παραχώρηση προς την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του Νότου, ενώ τάσσεται και ανοιχτά υπέρ του Grexit.
Είναι σχεδόν βέβαιο επίσης ότι θα δυσκολέψουν και οι χειρισμοί της Άνγκελας Μέρκελ στις διαπραγματεύσεις για τις αλλαγές στην ευρωζώνη οι οποίες κυοφορούνται και θα αρχίσουν να συζητούνται μετά το σχηματισμό κυβέρνησης στο Βερολίνο καθώς οι Φιλελεύθεροι είναι αντίθετοι στις προτάσεις για κοινές επενδύσεις και χαλάρωση της λιτότητας στη Γερμανία τις οποίες κατέθεσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.
Θεωρητικά, τα πράγματα θα είναι καλύτερα εάν οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) σχηματίσουν και πάλι το μεγάλο συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του Μάρτιν Σουλτς, αλλά οι τελευταίοι δεν φαίνεται να επιθυμούν κάτι τέτοιο διότι η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση των τελευταίων ετών τούς προκάλεσε μεγάλες εκλογικές απώλειες.
Η υπόθεση αναδεικνύει τις ασυμμετρίες που υπάρχουν στην λειτουργία της Ε.Ε. και της ευρωζώνης και την απουσία μηχανισμών δημοκρατικού ελέγχου και έκφρασης των συμφερόντων των λαών.
Είναι ξεκάθαρο ότι η βούληση του γερμανικού λαού επηρεάζει τις τύχες των υπολοίπων, ενώ το αντίστροφο δεν ισχύει, αφού το θεσμικό οικοδόμημα της ευρωζώνης έχει εκφυλιστεί τα τελευταία χρόνια σε ένα μηχανισμό επιβολής της βούλησης του ισχυροτέρου -της Γερμανίας εν προκειμένω.
Και τούτο δεν ισχύει μόνο για την πτωχευμένη και ανίσχυρη Ελλάδας, αλλά ακόμα και για μεγάλες χώρες της ευρωζώνης όπως η Γαλλία, η οποία πιθανότατα θα πρέπει να προσαρμοστεί στη γραμμή που θα καθορίσει η νέα γερμανική κυβέρνηση.
Είναι σαφές ότι το στρεβλό θεσμικό οικοδόμημα της ευρωζώνης δεν καλύπτει δημοκρατικά εχέγγυα, αφού η βούληση των Γερμανών δεν είναι ισότιμη με εκείνη των Ελλήνων αλλά και ότι προαπαιτούμενο για κάθε μεταρρύθμιση είναι η ενίσχυση των μηχανισμών δημοκρατικού ελέγχου και λήψης αποφάσεων.
Πηγή: ΕΡΤ

ΑντισυνταγματιΚούλης



Πώς να αισθανθεί ίσος προς συμπολίτη του αυτός που μεγάλωσε στην Αγία Οικογένεια που ήθελε αρχαία, τα έπαιρνε, ήθελε υποκλοπές, τις έκανε, ήθελε ρουσφέτι, τηλεφωνούσε, ήθελε μίζα, την αποκτούσε, ήθελε να εκλέξει άλλον ένα βουλευτή, τον εξέλεγε;
του Νίκου Μωραΐτη
Διάβασα -στα social media, γιατί τα ΜΜΕ σιδερώνουν τις δηλώσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης προτού τις μεταδώσουν- τη φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί εναντίωσης της ισότητας στην ανθρώπινη φύση.
Να είμαι ειλικρινής. Δεν πίστεψα ότι έχει κάνει τέτοια δήλωση. Ίσως κάποια άλλη που διαστρεβλώθηκε από τα τρολ του διαδικτύου, ναι. Αλλά τέτοια δήλωση; Έψαξα το βιντεάκι στο youtube και τον άκουσα να λέει αυτολεξεί – όχι σε κάποιο πηγαδάκι, αλλά στην επίσημη ομιλία του προς τους παραγωγικούς φορείς της Θεσσαλονίκης: “Δεν τρέφω αυταπάτες για μία κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση”.
Όμως αυτά τα πράγματα τα έχει ξεκαθαρίσει η κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Απόρροια της Παγκόσμιας Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), το ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει:
  • Άρθρο 4 παρ.1: “Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου”.
  • Άρθρο 4 παρ.2: “Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις”.
Επομένως, η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι μόνο βαθιά ανιστόρητη αλλά και αντισυνταγματική. 
Δεν ξέρω αν έχει αντιληφθεί τι είπε. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι του το έγραψαν και δεν κατάλαβε, αλλά φοβάμαι ότι πρόκειται για δική του προσωπική πεποίθηση. Πώς να αισθανθεί ίσος προς τον τελευταίο συμπολίτη του ο γόνος Μητσοτάκη; Αυτός που μεγάλωσε στην Αγία Οικογένεια που ήθελε αρχαία, τα έπαιρνε, ήθελε υποκλοπές, τις έκανε, ήθελε ρουσφέτι, τηλεφωνούσε, ήθελε μίζα, την αποκτούσε, ήθελε να εκλέξει άλλον ένα βουλευτή, τον εξέλεγε, ήθελε ένα κόμμα, το κληρονομούσε.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι το Κακομαθημένο της Ιστορίας. Φυσικά και μία κοινωνία χωρίς ανισότητες αντιβαίνει στη φύση. Όχι την ανθρώπινη. Τη μητσοτακική.
altsantiri

«Κατουρώντας τους φτωχούς»



Ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανέναν λόγο να βαστάει τον εαυτό του και να καμώνεται τον μετριοπαθή.
του Βασίλη Ρόγγα
Ο κ. Μητσοτάκης εναντιώνεται σε όλους τους προηγούμενους δεξιούς ηγέτες του κόμματός του. Ξεπερνάει και τον πατέρα του, κατόρθωμα που φάνταζε αδιανόητο. Σε δυο πυλώνες βασίζεται ό,τι μας αφηγήθηκε ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ. Από τη μια πλευρά ένας χωρίς χαλινάρι λόγος υπέρ της αγοράς και των πάντα θετικών της αποτελεσμάτων και από την άλλη ένας ακραίος ιδεολογικά λόγος, ανακαινισμένος όμως με τις πρόνοιες που κομίζει η alt-right.
Η τακτική αυτή συνιστά ευθεία αντιγραφή του τρόπου με τον οποίο πολιτεύεται μέρος της Δεξιάς στο δυτικό κόσμο. Ο πρώτος πυλώνας αφορά τις μυθικές δυνατότητες του εμπορίου, του οποίου η επικράτεια (παραγωγή, διανομή και κατανάλωση) πρέπει να μεγαλώσει, πρέπει να αυξάνεται αέναα. Ο πλούτος είναι εδώ, μας χτυπάει την πόρτα αλλά ο κρατισμός δεν την ανοίγει και έτσι είμαστε φτωχοί. Χωρίς ρυθμίσεις, χωρίς φόρους, χωρίς γραφειοκρατία και περιβαλλοντικές μέριμνες η χώρα θα ανθίσει.
Όχι όλη η χώρα. Αυτό δε μπορεί να γίνει ποτέ. Κάποιοι θα είναι πιο ίσοι από άλλους.
Ο δεύτερος πυλώνας έχει να κάνει με την εξυπνακίστικη ακροδεξιά της ατάκας, του χυδαίου παραδείγματος καφενείουτου ψέματος. Κάπως μεταφασιστική, πολύ ρατσιστική, ενάντια στις μειονότητες όποιου είδους: με memes και πλακίτσα, δική της εσωτερική γλώσσα και ατάκες, ακραίο ταξικό μίσος για τους από κάτω και μπόλικο, έξαλλο αντικομμουνισμό. Στην Ελλάδα την εκδοχή αυτή υπηρετεί πιστά, αλλά με τον δικό του γελοίο τρόπο, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, η προσωπική δηλαδή επιλογή του κ. Μητσοτάκη, όπως μας διαβεβαίωσε στη συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανέναν λόγο να βαστάει τον εαυτό του και να καμώνεται τον μετριοπαθή. Έχοντας κάνει πέρα όποιο κεντροδεξιό στοιχείο θα μπορούσε να είναι στην ηγεσία της ΝΔ, είναι ελεύθερος να πει ό,τι θέλει. Είναι τόσο πολύ ελεύθερος που οι για δεκαετίες κυβερνήσεις του κόμματός του έχουν διαγραφεί από τη μνήμη του. Είναι τόσο πολύ ελεύθερος που δεν τον ενδιαφέρουν οι κοινωνικές εκπροσωπήσεις, μόνο οι επενδύσεις, δεν τον ενδιαφέρουν οι πολλοί, μόνο οι άριστοι. Δεν τον ενδιαφέρουν οι νέοι ή οι γέροι, μόνο όσοι μπορούν. Όσοι δε μπορούν είναι φύρα. Για τα trickle-down οικονομικά του απροκάλυπτα νεορηγκανικού κ. Μητσοτάκη ένας βουλευτής του εργατικού κόμματος στη Νέα Ζηλανδία είχε πει κάποτε πως έτσι, με αυτόν τον (οικονομικό) τρόπο, «οι πλούσιοι κατουράνε τους φτωχούς».
Ο κ. Μητσοτάκης έχει εξεγερθεί. 27 χρόνια μετά την εκλογή του μπαμπά του, που άνοιξε το δρόμο, τρία μνημόνια και 7 χρόνια κρίσης αφότου ξεφτιλίστηκε σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα ο γιός του πρώην πρωθυπουργού δεν έχει κανένα πρόβλημα να λέει ό,τι οι πιο ακραίες εκδοχές του δεξιού twitter του επιτάσσουν. Με αυτήν την έννοια η ισότητα είναι ασύμβατη με τη δημοκρατία, είναι αντίθετη με τη δημοκρατία. Τι σημασία έχει που αυτό δεν έχει σχέση με το φιλελευθερισμό; Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να λέει αρλούμπες.
Το κόμμα του άλλωστε έχει από καιρό καταστεί ένα δεξιό «λαϊκιστικό νεοφιλελεύθερο κόμμα». Οι Della Porta κ.α.(2017)[1], ορίζοντας αυτόν τον κομματικό τύπο αναφέρουν πως είναι οργανωτικά ισχνό, ιδιαίτερα προσωποκεντρικό, διασπασμένο σε μη ιδεολογικές φράξιες. Χαρακτηρίζεται από την τεράστια παραποιητική χρήση των ΜΜΕ και από μια εξουσία που πηγάζει από την κατοχή θεσμικών θέσεων που συχνά χρησιμοποιούνται για πελατειακούς λόγους ή συναλλαγές διαφθοράς. Μάλιστα οι ερευνητές αυτοί θεωρούν πως αυτός ο νέος κομματικός τύπος έχει γίνει κυρίαρχος με την εξέλιξη και τη σχετική ύφεση των πολιτικών ιδεολογιών του 21ου αιώνα. Η λήψη αποφάσεων στο κέντρο του κόμματος και η εξατομίκευση της ηγεσίας – τυπικό των νεοφιλελεύθερων λαϊκίστικών κομμάτων – τους οδηγεί να μιλούν για αμερικανοποίηση των ευρωπαϊκών κομμάτων, που ολοένα και περισσότερο στρέφονται προς την εξατομικευμένη διαχείριση των ωφελημάτων και ολοένα και λιγότερο στη δημιουργία συλλογικών ταυτοτήτων. Τέλος, προοδευτικά αφομοιώνονται στο κράτος (εξαρτώμενα από το κράτος για χρηματοδότηση και κέρδη) καθιστάμενα ολοένα και πιο εξαρτώμενα από τους κρατικούς θεσμούς.
Διακαής πόθος και στόχος τους είναι οι κυβερνητικές θέσεις που θα εξασφάλιζαν την οικονομική συνέχεια της ΝΔ, που έχει χρέος 200 εκατομμυρίων ευρώ. Η κυβέρνηση των ονείρων του θα αποκαθιστούσε την κανονικότητα του λαμογιοκαπιταλισμού που το κόμμα του είχε εγκαθιδρύσει, το φυσιολογικό δηλαδή,  παρασιτικό παραγωγικό μοντέλο τους. Ο Μητσοτάκης χρωστάει στο Σαμαρά και την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ που τον έκανε πρόεδρο, χρωστάει στους επιχειρηματικούς και μιντιακούς ομίλους που τον στηρίζουν, χρωστάει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και στον Σόιμπλε: χρωστάει στο κυρίαρχο πλέγμα εξουσίας που εν πολλοίς παραμένει και της παράταξής του. Είναι δυνατόν να μην εξεγείρεται;
Μόνο που και αυτός και ακόμα περισσότερο η σημερινή κυβερνητική εκδοχή χρειάζεται να προσέξουν. Ο Ranciere έγραφε το 2005 για το πως μπορούν να ανατρέπονται οι σταθερές: «η Δημοκρατία είναι αυτή η παράδοξη συνθήκη της πολιτικής, αυτό το σημείο όπου κάθε νομιμότητα έρχεται αντιμέτωπη με την απουσία έσχατης νομιμότητας, με την εξισωτική ενδεχομενικότητα που υποστηλώνει την ενδεχομενικότητα της ίδιας της ανισότητας».
[1] Donatella della Porta, Joseba Fernαndez, Hara Kouki and Lorenzo Mosca(2017) Movement Parties Against Austerity, Polity Press: Cambridge
πηγή: commonality.gr

Ο Τσίπρας και ο Σίσυφος


Το ντεμαράζ επισκέψεων του Πρωθυπουργού και η παρουσία στη ΔΕΘ έδωσαν μια θετική εικόνα για το κυβερνητικό σχήμα που ​την ​επιζητούσε για να αντιστρέψει το κλίμα μετά από 2,5 χρόνια μνημονίων. ​Κάτι που αποτυπώνεται δειλά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις​.​
Όπως συμβαίνει συχνά όμως με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μια αστοχία, μια λάθος δήλωση ή μια γκάφα εκθέτει την κυβέρνηση στο σημείο που βρίσκεται «στα πάνω της» και ορίζει την πολιτική ατζέντα.
Έτσι και η μεγάλη ρύπανση του Σαρωνικού ήρθε ​ενώ​ η κυβέρνηση επιχειρηματολογούσε για τις περιβαλλοντικές της ευαισθησίες και την αποτελεσματικότητα της, για να τραυματίσει σοβαρά την εικόνα της. Τις ευθύνες απέδωσε εμμέσως πλην σαφώς ο Πρωθυπουργός  αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ένα «αυτογκόλ» προκαλεί οπισθοχώρηση.
​Συνέβη  με  την αναποφασιστικότητα ​για τις Σκουριές​, το ξαφνικό ζήτημα με την κλήρωση για τη σημαία, που άνοιξε μια ανώφελη συζήτηση για την «αριστεία». Πολλοί υπουργοί δεν φαίνεται να έχουν επαρκώς αντιληφθεί ότι τα εχθρικά ΜΜΕ είναι έτοιμα να εκμεταλλευτούν και να διογκώσουν την παραμικρή αστοχία.
Πέρα όμως από τα λάθη υπουργών, η καθημερινή διαχείριση πάσχει και απαιτεί μεγαλύτερη ένταση στο συντονισμό του κυβερνητικού έργου από τον ίδιο τ​ο​ν πρωθυπουργό. Για να μην αναγκάζεται καθημερινά να παίζει το ρόλο του Σίσυφου.
tvxs

Θα πέσει το σπίτι του Βολταίρου να τους πλακώσει

Τσάμπα τα λεφτά για την οικία του μεγάλου διαφωτιστή αν είναι να μας πετάς κατάμουτρα τόσο ξεδιάντροπα όσα χυδαία πρεσβεύει ο κοινωνικός δαρβινισμός
του Πέτρου Κατσάκου
«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες . Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» είπε ο πρόεδρος που δεν ανέχεται να τον αποκαλούν ακροδεξιό και έτριξε από τα θεμέλια ώς και το τελευταίο κεραμίδι το σπίτι του Βολταίρου εις Παρισίους που τσάμπα μάλλον το αγόρασε η σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τσάμπα τα λεφτά για την οικία του μεγάλου διαφωτιστή αν είναι να μας πετάς κατάμουτρα τόσο ξεδιάντροπα όσα χυδαία πρεσβεύει ο κοινωνικός δαρβινισμός. Προφανώς και τίποτα δεν βρήκαν μέσα στο σπίτι του Βολταίρου οι νέοι του ιδιοκτήτες παρά μονάχα τους τοίχους.
Φυσικός νόμος για τον αρχηγό της Ν.Δ. η ανισότητα σε κάθε της μορφή και σε όλες της τις εκφάνσεις και καλώς καμωμένη η φτώχεια σύμφωνα με τον πολιτικό που ώρες - ώρες κάνει και αυτούς τους νεοφιλελεύθερους να τον ακούν με έκπληξη να ξεπερνά σε ακρότητες τους πιο ακραίους του χώρου. Ακραίος όσο δεν πάει, υπεραμύνεται εκ πεποιθήσεως και όχι εξ ανάγκης τις ακρότητες του ακροδεξιού αντιπροέδρου του με τους δύο άνδρες να ενώνονται εις πολιτική σάρκα μίαν. Όποιος ξαναπεί τον Άδωνι ακραίο, θα έχει να κάνει μαζί μου, ήταν το μήνυμα του προέδρου σε όσους τολμούν να ψελλίσουν έστω και την παραμικρή διαφοροποίηση με τις ακρότητες της προσωπικής του επιλογής που, παρ' ότι εκ μεταγραφής νεοδημοκράτης, έχει καταφέρει να υποσκελίσει δεκάδες άλλα στελέχη του κόμματος και να σρογγυλοκάθεται με σιγουριά εκ δεξιών του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτή η ακραία συγκατοίκηση, που αρχικώς πολλοί εξέλαβαν ως αταίριαστη και εξ ανάγκης εκπορευόμενη, αποδεικνύεται απόλυτα φυσιολογική, με τον πρόεδρο να συναγωνίζεται σε κοινωνικές ακρότητες τον αντιπρόεδρο και τους δύο μαζί να πορεύονται πλέον πέραν των όσων η καραμανλική Δεξιά είχε μεταπολιτευτικά αυστηρά οριοθετήσει. Μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της παράταξης προς τα άκρα, ο Κυρ. Μητσοτάκης χαράζει μια νέα πολιτική χωρίς “αυταπάτες”, όπως ο ίδιος μας προειδοποιεί και μας προσκαλεί στον θαυμαστό κόσμο του άκρατου ατομικισμού όπου η ισότητα έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση και η όποια προσπάθεια άμβλυνσης των ανισοτήτων αποτελεί ματαιότητα μέχρι να πέσει καμιά μέρα το σπίτι του Βολταίρου και να τους πλακώσει.
left