Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Γιατί είναι σημαντική η αθώωση του Πελετίδη



Η αθώωση του Πελετίδη και μάλιστα παμψηφεί, είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί έρχεται σε μία στιγμή που η Χρυσή Αυγή πάει να ξανασηκώσει κεφάλι.
του Δημήτρη Τσίρκα
Αυτό μαρτυρούν τόσο οι επιθετικές ενέργειες της σε μία σειρά σχολεία που φιλοξενούν προσφυγόπουλα, όσο και η αποθράσυνση των φασιστών στη δίκη της ΧΑ, όπου βρίζουν χυδαία σε καθημερινή βάση τη μητέρα του Φύσσα και επιτίθενται σε αντιφασίστες, με την κάλυψη της αστυνομίας.
Η αθώωση αυτή όμως δεν ήρθε από μόνη της, είναι αποτέλεσμα του μεγάλου κινήματος συμπαράστασης που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα και της δημοσιότητας που πήρε η δίωξη του. 
Η τεράστια αποδοχή που απολαμβάνει ο Πελετίδης όπως και η απόφαση του να αρνηθεί το δημόσιο βήμα στους ναζί εγκληματίες, βάρυναν ιδιαίτερα στην κρίση του δικαστηρίου. Οι δικαστικές αποφάσεις αντανακλούν πάντοτε και την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα, προσαρμόζονται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, πόσο μάλλον όταν αφορούν τόσο ευαίσθητα πολιτικά ζητήματα. 
Αν η δική γινόταν μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας, με τους χρυσαυγίτες να γεμίζουν την αίθουσα και να τρομοκρατούν, δικαστές και μάρτυρες υπεράσπισης, το αποτέλεσμα πιθανόν θα ήταν διαφορετικό. Όπως τόσες φορές στο παρελθόν.
Η περίπτωση του Πελετίδη είναι επίσης και ένα πρώτης τάξης μάθημα για το πως αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά ο φασισμός. Με συνεχή πίεση τόσο στο δρόμο όσο και στους θεσμούς και τη δικαιοσύνη. Κανένα βήμα δεν πρέπει να δίνεται στους ναζί, καμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας για να εκδηλώσουν στην πράξη τις εγκληματικές πολιτικές τους. 
Οι φασίστες δεν χρησιμοποιούν το βήμα που τους προσφέρεται για να εκφράσουν και να συζητήσουν τις απόψεις τους αλλά για να επιβάλλουν με τη βία την ατζέντα τους. Κάθε δημόσια εμφάνιση τους συνοδεύεται από επιθέσεις σε βάρος μεταναστών, αντιφασιστών και όποιου δεν γουστάρουν. Όποιος λοιπόν κρύβεται πίσω από τη νομιμότητα και την ελευθερία της έκφρασης για να δικαιολογήσει την παραχώρηση χώρου στους ναζί, στην ουσία παίζει το παιχνίδι τους και νομιμοποιεί τη βία τους.
Σε εξέλιξη ωστόσο βρίσκεται μία ακόμα σημαντικότερη δίκη, αυτή της Χρυσής Αυγής και το αποτέλεσμα της θα κριθεί ίσως περισσότερο έξω από το δικαστήριο, παρά μέσα. 
Η πανηγυρική αθώωση του Πελετίδη ύστερα από την πίεση του τεράστιου κινήματος συμπαράστασης δείχνει το δρόμο. 
Γιατί παρότι «τυφλή» η δικαιοσύνη, επιδεικνύει ιστορικά μία μονόπλευρη ροπή σε βάρος των αδύναμων, των θυμάτων της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Εκτός και αν αυτοί την αρπάξουν από το γιακά και τη στρέψουν στη σωστή κατεύθυνση.
Πηγή: 3pointmagazine.gr

Αμετροεπείς Μαικήνες



Σπονσονάρουν χειραγωγώντας, χειραγωγούν σπονσονάρωντας την καλλιτεχνική δημιουργία και επεκτείνουν τα όρια της εξουσίας τους.
της Κατέ Καζάντη
Εφόσον συνομολογήσουμε πως αυτοσκοπός της μεγαλοαστικής τάξης είναι να αναπαράγει τον εαυτό της , τουτέστιν να προστατεύει την κερδοφορία της, και εφόσον επίσης συνομολογήσουμε πως, «…η αληθινή τέχνη, εκείνη που δεν αρκείται σε παραλλαγές προκαθορισμένων προτύπων, (…), δεν μπορεί να μην είναι επαναστατική, να μην τείνει σε μια πλήρη και ριζική ανασύνθεση της κοινωνίας…»*, είναι ποτέ δυνατόν να πιστεύουμε πως οι όπου γης μεγιστάνες, και όλοι εκείνοι που συνωστίζονται στις δεξιώσεις τους, δίνουν μία δεκάρα, έστω, για τον πολιτισμό εν γένει και τη διάδοσή του; Όταν, μάλιστα, η κοινωνική ανασύνθεση, στην οποία στοχεύει η τέχνη, αντιστρατεύεται την ίδια τους την ύπαρξη;
Είναι, βέβαια, αλήθεια πως βαθύπλουτοι επίγονοι του Γάιου Κίλνιου Μαικήνα, του 1ου αι. π.Χ., απαντώνται και στους χαλεπούς καιρούς μας, περιφέροντας –φυσικά!- τη ματαιοδοξία τους μακριά πολύ από το λαό, υπεράνω της κοινωνίας και των αντιθέσεών της. Επενδύουν, εννοείται, όχι μοναχά στο προϊόν της δημιουργικής ορμής του καλλιτέχνη αλλά και στο φετιχισμό αυτού του προϊόντος, κοινώς στο διάφορο που θα βγάλουν από τη χορηγία τους. Ακόμη δε κι αν τωόντι νοιάζονται για την αυθεντική κουλτούρα, αυτό ουδόλως καταδεικνύεται από την τρυφηλή ζωή και τις επιλογές τους.
Κάνουν κουμάντο, όμως. Σπονσονάρουν χειραγωγώντας, χειραγωγούν σπονσονάρωντας την καλλιτεχνική δημιουργία και επεκτείνουν τα όρια της εξουσίας τους. Και, το χειρότερο, θέτουν εκείνοι τα κριτήρια για το τι είναι τέχνη: το Μέγαρο, ας πούμε, πέραν όλων των άλλων, προσπάθησε, και εν πολλοίς κατάφερε, να ταυτίσει το «έντεχνο» μοναχά με ό,τι περνούσε τις πόρτες του και από τα έντυπά του.
Επίσης, όταν η περιώνυμη «ιδιωτική πρωτοβουλία» χαρίζει, δήθεν, στο λαό, απλώς του επιστρέφει ένα στοιχειώδες μερτικό από την κλεμμένη υπεραξία. Τα δε χαρίσματα δεν είναι παρά ό,τι γουστάρει ο δωρητής: καινούργιες λυρικές σκηνές ενώ διαθέτουμε ωραιότατες, καινούργιες θεαματικές θεατρικές σκηνές αντί ενισχύσεων στις ήδη υπάρχουσες, κρατικές, δημοτικές κ.ο.κ.
Έτσι, από τα νοσοκομεία που κτίζουν οι φιλάνθρωπες, με κρατική επιχορήγηση και ενισχύσεις από όλες τις κοινωνικές τάξεις, ως τα φαραωνικά κτίρια - κέντρα του αστισμού που φοροαπαλλάσσεται και εξασφαλίζει ταυτόχρονα «καλή μαρτυρία», ο εσμός των μεγαλόσχημων του χρήματος, στο τέλος, κερδίζει, κατασυκοφαντώντας, ταυτόχρονα, τον βασικό του αντίπαλο, τον κρατικό παρεμβατισμό. Η αμετροέπεια, επί παραδείγματι, που επέδειξε, απέναντι στο κράτος ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Νιάρχου, κατά την παράδοση του περιβόητου Κέντρου Πολιτισμού, είναι απαράλλακτη η ίδια αμετροέπεια που διακατέχει όλους τους όμοιους του, σε κάθε τομέα, από την υγεία και την παιδεία ως τον πολιτισμό.
Αν, όμως, θέλουν όλοι ετούτοι να μην καταγραφούν στις συνειδήσεις ως τα αφεντικά που ξεπλένουν και ξεπλένονται για τα ανομήματά τους, ας πράξουν το αυτονόητο: να επιστρέψουν όντως τα οφειλόμενα αλλά σε δράσεις άλλης κλίμακας, με τη συμμετοχή των συνδικάτων των καλλιτεχνών, των φορέων, των κινημάτων κ.λ.π. Αλλιώς θα καταλήξουν, όλοι τους, όπως εκείνο το προφητικό του Μάνου Χατζηδάκι για το Μέγαρο, όχι ιδρύματα μα μαυσωλεία της τέχνης και του πολιτισμού.
*Αντρέ Μπρετόν – Λεόν Τρότσκι, Το Μανιφέστο Της Καλλιτεχνικής Δημιουργίας, 1938
left

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Με δύναμη από τη Βαρκελώνη



Συντάκτης: Κυριακή Μπεϊόγλου
Η καρδιά της Καταλονίας χτύπησε δυνατά στη Βαρκελώνη. Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν ζητώντας ν' αρχίσουν οι διαδικασίες για τη φιλοξενία προσφύγων που μπλοκάρει η κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας.
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που η Καταλονία εκφράζει την αντίθεσή της με την ισπανική κυβέρνηση. Οι αποσχιστικές της τάσεις είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Το κοινό αίσθημα δυσανασχετεί έντονα από την καταπιεστική πολιτική της Ισπανίας.
Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην πόλη του Γκαουντί, φίλοι από την Αθήνα επέμεναν να πάω σε ένα μη τουριστικό τάπας, έξω από το κέντρο. Στο ξενοδοχείο δεν το ήξεραν και ο τουριστικός χάρτης δεν το είχε. Ο ταξιτζής ξαφνιάστηκε, «μία ξένη ήθελε να πάει σε ένα τέτοιο μέρος;».
Δεν υπήρχε ταμπέλα έξω. Το «Τάκτικα Μπέρι» ήταν για μένα μια αποκάλυψη. Εμοιαζε να είναι ένα «μυστικό» μέρος. Χωρίς το λούστρο της κοσμικής Βαρκελώνης.
Μια μεγάλη σημαία της Καταλονίας ήταν πάνω από το μπαρ που ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Τα χέρια απλώνονταν ανεπιτήδευτα στις γεμάτες πιατέλες που κρατούσαν οι σερβιτόροι, που πηγαινοέρχονταν από την μία άκρη ώς την άλλη του μαγαζιού.
Κανείς δεν μιλούσε αγγλικά. Εκανα, λοιπόν, ό,τι έκαναν οι άλλοι, δηλαδή, έπαιρνα μεζεδάκια από τις πιατέλες και έπινα κόκκινο κρασί Ριόχα. Δεν μου έπαιρναν το ποτήρι όταν τέλειωνε, αλλά το έβαζαν μέσα στο προηγούμενο.
Πώς θα πληρώσω; Αναρωτιόμουν. Ούτε παράγγειλα ούτε και θυμόμουν τι πήρα. Προσπάθησα να συνεννοηθώ με τον μπάρμαν, ο οποίος έκανε φιλότιμες προσπάθειες. Μου έδειχνε τις οδοντογλυφίδες στο πιάτο, τα ποτήρια που ήταν το ένα μέσα στο άλλο και με τα πολλά κατάλαβα πως έπρεπε να πληρώσω ένα μικρό ποσό για κάθε ξυλάκι και για κάθε ποτήρι.
«Κι αν κάποιος κρύψει τα ξυλάκια, αν απλώσει τα ποτήρια αλλού; Πώς θα το καταλάβετε μέσα σε τόσο κόσμο;» του λέω απορημένη. Μου χάρισε ένα διάπλατο χαμόγελο, έβαλε την παλάμη του στην καρδιά και μου είπε με τον πιο φυσικό τρόπο: «Δεν πειράζει, εδώ είναι Καταλονία!».
Από τους 16.000 χιλιάδες πρόσφυγες, που έχει δεσμευτεί να φιλοξενήσει η Ισπανία, έχουν πάει μόνο 1.100. Οι Καταλανοί φωνάζοντας «Η πατρίδα μας είναι η πατρίδα σας», έδειξαν με τον πιο δυναμικό τρόπο πως περιμένουν τους ανθρώπους που υποφέρουν στριμωγμένοι στα hot-spots. Την ώρα που τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη σιωπούν ανησυχητικά.
efsyn

Έτσι απαντάμε στο μίσος



Ένα παράσιτο τράφηκε με το ψοφίμι του καπιταλισμού. Το υποτιμήσαμε αρχικά και κάναμε το λάθος να το συνδέσουμε κυρίως με τον ρατσισμό και όχι με το πολιτικοοικονομικό σύστημα, (οικονομικό φασισμό), εκεί που γεννιούνται οι πραγματικές ανισότητες, εκεί που ζουν οι «κατώτεροι» άνθρωποι, εκεί όπου υπάρχουν οι «κατώτερες» χώρες και εγκλωβισμένες κυβερνήσεις στην «ταράτσα».
Της Τζώρτζιας Ρασβίτσου
Όταν πριν από λίγα χρόνια, οι αγανακτισμένοι μούντζωναν τη Βουλή, υποτιμήσαμε το γεγονός ότι οι ανισότητες γεννούν μίση, και δεν περνούσε από το μυαλό μας ποιοι μπορεί να κάθονταν στα έδρανά της λίγα χρόνια αργότερα.
Δυστυχώς, δυνάμεις της κοινωνίας που θα έπρεπε να είχαν κινητοποιηθεί, αναλώθηκαν σε αντιδράσεις και όχι σε δράσεις: οι παιδικές ασθένειες του κομμουνισμού, χωρίς δεσμούς με τα λαϊκά στρώματα, απέκτησαν τη φυσιογνωμία του κατά φαντασίαν επαναστάτη, που επιβεβαιώνει την παρουσία του καίγοντας τρόλεϊ, γραφεία κομμάτων, καθορίζοντας την πορεία των εξαμήνων στα Πανεπιστήμια, δίνοντας έτσι κι άλλη τροφή στον φασισμό.
Η εργατική τάξη βρέθηκε οργανωτικά αφοπλισμένη με μιά δυναμική ριζοσπαστικοποίησης εύκολη λεία στα εθνικιστικά παραληρήματα, δίνοντας πολιτική υπόσταση σ’εγκληματίες μαχαιροβγάλτες.
Κι όμως, εποχές πολύ πιο μαύρες από τη δική μας, φωτίστηκαν από ομάδες που αντιστάθηκαν στον ναζισμό και τον φασισμό, όπως όταν το 1936 οι αναρχικοί Ισπανοί στήριξαν το αντιφασιστικό μέτωπο κατά του Φράνκο, όταν οι βιομηχανικοί εργάτες της ναζιστικής Γερμανίας ήταν η πιο ενεργή αντιναζιστική συλλογικότητα με απεργίες και σαμποτάζ, όταν οι «πειρατές του έντελβαϊς» παιδιά 12-18 χρόνων των εργατικών συνοικιών χωρίς πολιτική παιδεία και το «λευκό ρόδο» των γερμανών φοιτητών, κατήγγειλαν με τον νεανικό τους τρόπο τα εγκλήματα του ναζισμού.
Όμως τον φασισμό δεν τον πολεμάς ούτε με απαγορεύσεις, ούτε με εισαγγελείς, ούτε υψώνοντας τοίχους, ούτε πετώντας μπουκαλάκια με βενζίνη, μήτε μετρώντας με φασιστόμετρο τα μυαλά του καθενός ανόητου. Ο ρόλος της Αριστεράς του ουμανισμού και της ελευθερίας δεν είναι ν’απαγορεύει κόμματα, να «τσακίζει» ή να σηκώνει φράχτες.
Η πάλη στον φασισμό είναι δουλειά, δράση, είναι οι ομάδες αλληλεγγύης που πρέπει να στηθούν και να στηριχθούν από όλους μας σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά, στηρίζοντας τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από τον οικονομικό φασισμό που μας επιβάλουν: με κοινωνικά φροντιστήρια, κοινωνικά φαρμακεία, κοινωνικά παντοπωλεία, δωρεάν νομικές υπηρεσίες, εργατικές λέσχες πολιτισμού και φυσικά οργανώνοντας ξανά τους απανταχού εργάτες. Έτσι απαντάμε στο μίσος, ανοίγοντας δρόμους, γκρεμίζοντας κι όχι υψώνοντας τείχη, για να προστατέψουμε μια κοινωνία, που κακά τα ψέματα, είναι «σ’ενδιαφέρουσα».
koutipandoras

Τρία επαγγέλματα σε ένα: χούλιγκαν - παράγοντας - δημοσιογράφος



Ανοίγεις ραδιόφωνο να ακούσεις καμιά αθλητική εκπομπή, να ενημερωθείς βρε αδελφέ για ο,τι συμβαίνει στο ελληνικό και διεθνές ποδόσφαιρο και πριν προλάβεις να μάθεις δύο-τρία πράγματα, εκνευρίζεσαι και το κλείνεις.
Του Αντώνη Φουντή
Χίλιες φορές να ακούς μουσική παρά αναλύσεις δήθεν… αντικειμενικών και ανεξάρτητων αθλητικών συντακτών, που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, μιλούν κι εκφράζονται σε πρώτο πληθυντικό, μπερδεύοντας τον ρόλο και το επάγγελμα (;) τους…
Όπως το διαβάσατε. Σε πρώτο πληθυντικό! Βγαίνει ο άλλος στον «αέρα» να μιλήσει για το ρεπορτάζ της ομάδας με το οποίο είναι επιφορτισμένος και προσπαθεί να τα πει δήθεν αντικειμενικά, λέγοντας «έχουμε αρκετά προβλήματα τραυματισμών…» ή «θα κάνουμε αυτές τις κινήσεις» ή «έχουμε σκοπό να κάνουμε αυτό ή εκείνο…». Ποιοι ακριβώς «έχουμε»; Εσείς οι ρεπόρτερ της ομάδας ή οι διοικούντες στην ΠΑΕ; Ποιος είσαι εσύ που μιλάς ως παράγοντας του κλαμπ; Είσαι ο υπεύθυνος επικοινωνίας, είσαι ο αντιπρόεδρος, ο ιδιοκτήτης, ο μεγαλομέτοχος, ο γενικός αρχηγός; Ποιος είσαι ακριβώς;
Δυστυχώς, την τελευταία 10ετία που έχουν μπει στο ποδόσφαιρο κάθε λογής …μεγαλοεπενδυτές, που φροντίζουν πρώτα για τις άλλες εξωαθλητικές ασχολίες tους και χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για άλλοyς λόγους, το πράμα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Πλέον, αν δεν δηλώσεις τι ομάδα είσαι ή με ποιο στρατόπεδο είσαι ή σε ποιο μπλοκ είσαι ταγμένος, όχι δουλειά δεν βρίσκεις, αλλά ούτε απέξω από δουλειά μπορείς να περάσεις. Και δεν φθάνει μόνο αυτό...
Αν κάθε φορά που λες ή γράφεις ρεπορτάζ, δεν δείχνεις το πάθος σου για την ομάδα με την οποία ασχολείσαι, τότε δεν κάνεις. Δεν έχεις προνόμια (να μη σου κρύψουν καμιά είδηση της πλάκας, να μη σου κάνουν «γκάφα», να σε εκτιμήσουν απεριόριστα στην ΠΑΕ κλπ), δεν γίνεσαι αρεστός στην καφρίλα της ομάδας και ενδέχεται να είσαι Δούρειος Ίππος του αντιπάλου μέσα στο σύλλογο! Για αυτό και πολλές φορές ευδοκιμούν ως ρεπόρτερ των συλλόγων, πρώην χούλιγκαν της κάθε θύρας, είτε αυτή είναι η 4, η 7, η 13, η 21 ή 43, η 55 και όποια άλλη οργανωμένων και φανατικών κάθε ομάδας.
Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μην ασκείται κριτική σε τυχόν κακώς κείμενα στους συλλόγους, να μην ενοχλεί κανείς κανέναν, να είναι οι περισσότεροι αρεστοί στις διοικήσεις. Δυστυχώς, ελάχιστοι είναι οι συνάδελφοι που μπορείς να εμπιστευτείς για να διαβάσεις κανονικό ρεπορτάζ. Και είναι αυτοί που αντέχουν σε κάθε είδους πόλεμο εκ των έσω, καθώς δεν μπορεί να τους ελέγξει η ΠΑΕ και κοιτάει να τους αποκλείει από τα ρεπορτάζ ή να τους τρομοκρατεί. Το θέμα εκεί είναι πόσα κότσια έχεις και πόσα μπορείς να αντέξεις…
Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μιλούν πολλοί ρεπόρτερ ομάδων σε πρώτο πληθυντικό! Ανήκουστο για την δημοσιογραφία σαν λειτούργημα, το σύνηθες για τη σημερινή απαξιωμένη δημοσιογραφία των δημοσίων σχέσεων, της κωλοτούμπας και των pay roll. Για αυτό και ευδοκιμούν και τα περίφημα non paper, που ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες, προσφέρονται στους συντάκτες για να έχουν κι ένα εύκολο «ρεπορτάζ», ξεκούραστο και φυσικά αρεστό στον περισσότερο κόσμο της ομάδας.
Γιατί έχει γίνει και αυτό: επειδή ο κόσμος έχει δεκάδες σκοτούρες και βάσανα στο κεφάλι του, δεν θέλει να περνάει τα ίδια και στο ποδόσφαιρο για παράδειγμα, το οποίο έχει ως διέξοδο από την σκληρή καθημερινότητα. Δεν τον ενδιαφέρει λοιπόν το πραγματικό ρεπορτάζ, αλλά με την βοήθεια εκείνων που τον οδήγησαν να σκέφτεται έτσι, να θέλει να διαβάζει πράγματα που γουστάρει και όχι τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Δεν θέλει κριτική, γκρίνια ή οτιδήποτε πάει κόντρα στην ομάδα…
Και κάπως έτσι, φθάσαμε στον… πρώτο πληθυντικό! Και αν κάποια στιγμή ρωτήσεις ή θίξεις το θέμα, βγαίνουν από τα ρούχα τους και σου λένε «εγώ δεν έχω ασκήσει σκληρή κριτική στην ομάδα; Εγώ;». Κι αν ψάξεις να βρεις πότε συνέβη αυτό, καταλήγεις για όλους αυτούς, στο ίδιο κοινό σημείο: ασκούν «κριτική», μόνο όταν ο κόσμος διαμαρτύρεται για τον τάδε παίκτη ή προπονητή ή πρόεδρο. Και μόνο τότε, για να παραμείνουν αρεστοί αρχίζουν να τα… χώνουν. Αποφεύγοντας βέβαια να βάλουν στο κάδρο τη διοίκηση ή τον λατρεμένο πρόεδρο. ‘Η αν το κάνουν, να μιλούν γενικά κι αφηρημένα περί ευθυνών, χωρίς να αναφέρουν ονόματα και διευθύνσεις. Λες και το κουμάντο ή τον προγραμματισμό ή τις αποφάσεις τις ορίζει, τις παίρνει ο …κηπουρός του γηπέδου ή το απλό μέλος του δ.σ. μόνο του. Αλλά είπαμε: «εμείς θα εξυγιάνουμε το ποδόσφαιρο…»
Πηγή: documentonews.gr

Η προσφυγοφοβία σαν ίωση



του Παντελή Μπουκάλα
Λογοπαικτικός ο πρωτοσέλιδος τίτλος της χθεσινής «Μακεδονίας», της εφημερίδας της Θεσσαλονίκης («Στο Ωραιόκαστρο βλέπουν... ασχημόπαπα»), ευθύς και απερίστροφος ο υπέρτιτλος: «Ακροδεξιοί και κάποιοι γονείς δεν βάζουν μυαλό». 
Από τους δύο υπότιτλους, εξηγητικός ο ένας («Επεισόδια και χθες στην "υποδοχή" προσφύγων»), επιτιμητικός και ειρωνικός ο δεύτερος: «Πρωτοφανής επιστολή του συλλόγου γονέων – 130 παιδιά έλειπαν χθες από το σχολείο!». Στον τόνο του σαρκασμού και το σχετικό κείμενο: «Στο 1ο δημοτικό Ωραιοκάστρου η... εποχική ίωση που χτύπησε 130 από τα 341 παιδιά που φοιτούν στο σχολείο λέγεται προσφυγοφοβία, αφού μάλλον την είχε προαποφασίσει το Δ.Σ. του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων με επιστολή του που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Ετσι, όσο κι αν οι υπεύθυνοι του προγράμματος εκπαίδευσης προσφυγόπουλων και οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους επειδή πρόκειται για παιδιά, φαίνεται πως τα επεισόδια της Περασμένης Παρασκευής, όταν ομάδα ακροδεξιών αλυσοδέθηκε στα κάγκελα του σχολείου προκειμένου να απαγορεύσει την είσοδο στα προσφυγόπουλα, δεν ήταν ούτε μεμονωμένα ούτε... περαστικά. Χθες οι ίδιοι προκάλεσαν νέα ένταση, συνεπικουρούμενοι από κάποιους γονείς».

Τα πράγματα με τ’ όνομά τους λοιπόν. Κι αυτό την ώρα που εδώ στον Νότο, στο κέντρο δηλαδή, αρκετοί από τους πληροφορητές του κοινού και τους συνδιαμορφωτές της κοινής γνώμης εξακολουθούν να βλέπουν αποκλειστικά «ανησυχούντες γονείς» (και καθόλου ακροδεξιούς, υποδυόμενους τους τελευταίους των θερμοπυλομάχων) και περίπου να τους δικαιολογούν, τη μια επειδή δήθεν τα προσφυγόπουλα δεν έχουν εμβολιαστεί όλα, την άλλη επειδή τάχα οι αίθουσες είναι μικρές κι οι δάσκαλοι λίγοι. Και την ώρα που συνεχίζουμε να δηλώνουμε σίγουροι ότι πρόκειται για πράγματα «μεμονωμένα και περαστικά», άρα δεν χρειάζεται να χολοσκάμε ιδιαίτερα, θα τα διευθετήσει όλα ο χρόνος, περιττεύει η δική μας σκέψη και δράση.

Στα περισσότερα σχολεία τα προσφυγόπουλα φοιτούν κανονικά. Θα ήταν όμως λάθος να το θεωρούμε αυτό τίτλο τιμής και να εφησυχάζουμε. Η χώρα μας έχει συνυπογράψει ποικίλες συμφωνίες για τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών, τις οποίες και οφείλει να τιμά. Και μοιράζεται και κάποια κονδύλια για να μπορέσει να ανταποκριθεί. Δεν καλύπτει το όποιο κόστος μόνο με τα λιγοστά που έχουν απομείνει στον δικό της κορβανά, όπως διατείνονται οι αρνητές της εκπαίδευσης των μικρών προσφύγων. Ανάμεσά τους και αυτοί που «για να προστατέψουν τα παιδιά τους», τα αρρωσταίνουν. Και δεν εννοώ τη χειμωνιάτικη ίωση που δηλώνουν ότι τα χτύπησε, ώστε να απουσιάσουν από το σχολείο, να μη συνυπάρξουν με ξενάκια και κινδυνέψουν κίνδυνο μέγα. Αυτή είναι πράγματι περαστική. Εννοώ την ίωση της προσφυγοφοβίας στην οποία τα εκθέτουν, πνίγοντας τα αυθόρμητα αισθήματά τους και φυτεύοντας στο άπλαστο ακόμα μυαλουδάκι τους την προκατάληψη.

kathimerini

Τα αυγά, τα φίδια, ο Πελετίδης και ολίγος Σώρρας



Όταν ένα δικαστικό προηγούμενο μπορεί να μας ξεμπλέξει από πολλά ακροδεξιά βάσανα

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Η μεγάλη η δίκη είναι αυτή που λέμε η «Δίκη της Χρυσής Αυγής». Με δολοφονίες μέσα, με επιθέσεις, με βιαιοπραγίες, τίποτε δεν λείπει από το κατηγορητήριο. Και από τις καταθέσεις των μαρτύρων βεβαίως, που φιλοτεχνούν ένα πορτραίτο φρίκης και τρόμου. Ένα πορτραίτο εγκληματικής οργάνωσης. Αλλά αυτή η δίκη η μεγάλη, δεν αναμένεται να ολοκληρωθεί πριν μπούμε για τα καλά μέσα στο 2018. Πάμε για ένα ακόμη δωδεκάμηνο δηλαδή, για να μην το βαφτίσω δεκαοκτάμηνο. Κι ως τότε, το μόνο που τσούζει τους ακροδεξιούς είναι παρακράτηση της κρατικής επιχορήγησης. Τέσσερα εκατομμύρια είναι αυτά,.. δεν είναι αστεία. Πονάνε, αλλά δεν πονάνε όσο μας πονάει εμάς τους υπόλοιπους η παρουσία της Χρυσής Αυγής στο νομιμοποιημένο πολιτικό τόξο…
Και δεν είναι απλή «παρουσία», έτσι για να το γράφουν τα ημερολόγια. Όσο παραμένει το συγκεκριμένο κόμμα εντός του πολιτικού τόξου και δεν παίρνει πόδι, τόσο προκύπτουν ένα σωρό δυσάρεστες και δύσοσμες καταστάσεις. Γιατί όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να κινηθούν μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας και δεν γίνεται να τους πετάνε έξω τους ακροδεξιούς από ένα σωρό λειτουργίες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Από το μπλα μπλα της Βουλής ως κάθε είδους εκδηλώσεις και δράσεις και επισκέψεις. Ή μάλλον δεν γινόταν αυτό το πράγμα. Διότι ήρθε τώρα μια δίκη πιο μικρή από εκείνη την μεγάλη, που μπορεί να λύσει τα χέρια των κάθε είδους υπευθύνων. Η δίκη του Κώστα Πελετίδη, δημάρχου Πατρέων, επειδή το 2015, με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν παραχωρήθηκε στην Χρυσή Αυγή δημοτικός χώρος κατά την προεκλογική περίοδο.
Τα γράφω αυτά, έχοντας υπόψη μου ότι ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση του δημάρχου και ότι ο δήμαρχος κρίθηκε εν τέλει αθώος. Σύμφωνα με το σκεπτικό του εισαγγελέα, όπως το διαβάζω στο Νewpost:
Δεν στοιχειοθετήθηκε κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος για τον δήμαρχο Πατρέων. Όσον αφορά στους χώρους που δεν παραχωρήθηκαν στην Χρυσή Αυγή, κατά την προεκλογική περίοδο του 2015, είπε ότι ήταν απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως διεφάνη από την ακροαματική διαδικασία που προηγήθηκε, καθώς και τις σχετικές αποφάσεις του σώματος που έχουν κατατεθεί.
Τα διαβάζω τα ανωτέρω και σκέπτομαι ότι με αθώωση Πελετίδη προκύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον προηγούμενο. Όπου δεν θα χρειάζεται ο κάθε υπεύθυνος, ο κάθε επικεφαλής, ο κάθε πρόεδρος και πάει λέγοντας να υπολογίζει τους τύπους αλλά θα σπεύδει κατευθείαν στην ουσία. Και θα αποκλείει τους ακροδεξιούς από εκδηλώσεις, από δράσεις, από επισκέψεις κλπ. κλπ., επικαλούμενος το δικαστικό στόρι Πελετίδη. Κι ας τον τρέχουν κι αυτόν ύστερα, δεν θα πάθει τίποτα να χάσει ολίγες ώρες στα έδρανα. Αθώος θα βγει, σιγά τα αίματα. Εκτός κι αν έχει άλλα στο νου του και δεν είναι η ταλαιπωρία που τον νοιάζει αλλά η ψηφοθηρία…

Υ.Γ.: Το ενδιαφέρον με την περίπτωση Σώρρα είναι ότι γιγαντώνεται με τρόπους ανάλογους εκείνων της Χρυσής Αυγής. Και ότι τις κλέβει πελατάκια επίσης, γεγονός που έχει οδηγήσει κάποια κεκαρμένα πλάσματα να επισκεφθούν γραφεία του αρτεμικού κόμματος με διόλου αθώες προθέσεις. Αναρωτιέμαι αν σε περίπτωση που επαναληφθεί το φαινόμενο θα τους περιμένει ο Δίας με τους κεραυνούς του ή έστω η Άρτεμις με τα βέλη της!

newpost-zoornalistas

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Οι μαθητευόμενες μάγισσες


Τελικώς το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα, κατέληξε χθες η κυρία Λαγκάρντ αφού επί μήνες  ξόρκιζε το χρέος και αρνιόταν να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα αν το χρέος δεν μειωθεί δραστικά. Τα γιατροσόφια της τώρα απαιτούν η Ελλάδα να προχωρήσει σε «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή στη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, στην αγορά εργασίας (βλέπε ομαδικές απολύσεις) και στην ρύθμιση των κόκκινων δανείων-προφανώς σε βάρος των δανειοληπτών.

Αυτή είναι η συμφωνία στην οποία κατέληξαν χθες με την κυρία Μέρκελ, στη συνάντηση του Βερολίνου. Το πρόβλημα του χρέους παραπέμπεται για το 2018 και θα πρόκειται όχι για κούρεμα αλλά, σύμφωνα με όσα δήλωσε η κυρία Λαγκάρντ, για «μια σημαντική παράταση του χρόνου αποπληρωμής και μια σημαντική μείωση των επιτοκίων». Και όλα θα εξαρτηθούν από το «πόσες μεταρρυθμίσεις (θα έχουν εφαρμοστεί), πόση πρόοδος (θα έχει επιτευχθεί), πόσο ισχυρή θα είναι η ελληνική οικονομία στο τέλος του προγράμματος» Αν δηλαδή η κυβέρνηση και η χώρα θα έχουν καταπιεί  αδιαμαρτύρητα το νέο γιατροσόφι.


Το ΔΝΤ έχει πέσει έξω σε όλες τις εκτιμήσεις του, που έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους να υποφέρουν χωρίς λόγο. Αλλά η διευθύντρια του καμώνεται ότι δεν έχει ακούσει τίποτα και επιμένει στη συνταγή της λιτότητας. Ιέρεια της τελευταίας, η κυρία Μέρκελ απέφυγε να κάνει δηλώσεις, μήπως χρησιμοποιηθούν στις γερμανικές εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Είναι η ίδια που βασικά ευθύνεται για την δημιουργία, μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2009, μιας κοινής γνώμης που θεωρεί τους Έλληνες τεμπέληδες και διεφθαρμένους, γεγονός που σήμερα την εμποδίζει να πει την αλήθεια, ώστε να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις και για το χρέος και για το τερματισμό της λιτότητας.

Η μόνη καλή είδηση από τη χθεσινή συνάντηση είναι ότι τελικώς ότι συμφώνησαν να σταματήσουν να καβγαδίζουν μεταξύ τους, παρατείνοντας την αξιολόγηση και την οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα στην Ελλάδα. Η δεύτερη αξιολόγηση πάει για κλείσιμο, αλλά τι πρόκειται να σκαρφιστούν για τις επόμενες ούτε οι ίδιες δεν ξέρουν.

Αν όμως οι άνθρωποι αυτής της χώρας δεν περνούσαν τόσο δύσκολες στιγμές, θα έβαζε κανείς τα γέλια με την ανικανότητα και την αβάσταχτη ελαφρότητα όλων αυτών που έχουν τα τελευταία χρόνια αναλάβει να τη σώσουν.

tvxs

Πατριωτισμός γιαλαντζί


Grexit

Συντάκτης: Τάσος Παππάς
Έκανε μια δήλωση η βουλευτίνα της γερμανικής Αριστεράς Σάρα Βάγκενκνεχτ για το ελληνικό πρόβλημα, παραποιήθηκε ασυστόλως από εγχώρια μέσα και επί της παραποιήσεως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ καλούν τον Τσίπρα να απολογηθεί επειδή το κόμμα της Αριστεράς είναι αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και η βουλευτίνα του θέτει εμμέσως (πολύ εμμέσως όμως) θέμα Grexit. Όχι βεβαίως όπως το θέτει με ευθύ και δολοφονικό ύφος ο Σόιμπλε αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Να απολογηθεί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Νέα Δημοκρατία δεν έβγαλε κιχ όταν Γερμανοί και άλλοι ομοϊδεάτες της διέπρεπαν στο άθλημα της μισαλλοδοξίας. Δεν θυμάμαι να απολογήθηκε η Νέα Δημοκρατία:
  • για τη δήλωση Σόιμπλε: «λυπάμαι τους Έλληνες για την επιλογή που έκαναν τον Ιανουάριο του 2015».
  • για τη δήλωση του Μαριάνο Ραχόι πριν από το δημοψήφισμα του Ιουλίου: «εύχομαι να ηττηθεί ο Τσίπρας για να έχουμε άλλον συνομιλητή».
  • για τις ωμές παρεμβάσεις προέδρων, πρωθυπουργών, επικεφαλής ευρωπαικών θεσμών (όλοι τους δεξιοί) υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα.
  • για τις αλλεπάλληλες προσβλητικές δηλώσεις Γερμανών αξιωματούχων της Χριστιανοδημοκρατίας εναντίον της Ελλάδας, των τεμπέληδων Ελλήνων, των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής κυβέρνησης.
  • για τη δήλωση του επικεφαλής των ευρωβουλευτών του Λαικού Κόμματος Βέμπερ ότι «δεν θα δώσουμε ούτε ένα ευρώ στην κομμουνιστική κυβέρνηση της Αθήνας».
  • για τις αποκαλύψεις γερμανικών εφημερίδων ότι το σχέδιο του Σόιμπλε είναι να διώξει την Ελλάδα από την ευρωζώνη.
Δεν υπάρχει ούτε μία ανακοίνωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για όλα τα παραπάνω και για πολλά άλλα εξίσου άθλια που εκπορεύτηκαν από εκπροσώπους του συντηρητισμού με τους οποίους οι παράγοντες της Ν.Δ συναγελάζονται στα ευρωπαϊκά φόρα και στις κομματικές συναθροίσεις.
Να απολογηθεί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν έχει απολογηθεί το ΠΑΣΟΚ για τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις στελεχών της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, εναντίον της Ελλάδας και της κυβέρνησης της.
Ο κατάλογος είναι μακρύς και σε περίοπτη θέση βρίσκονται, εκτός του Ολλανδού Ντάισελμπλουμ, ο σημερινός υποψήφιος για την καγκελαρία Μάρτιν Σούλτς και ο πρόεδρος του SPD Γκάμπριελ. Βεβαίως και οι δύο σήμερα κινούνται σε άλλο μήκος κύματος, πιο αριστερό και πιο φιλικό για την Ελλάδα, αλλά στο παρελθόν πολλές φορές ήταν ιδιαζόντως αγενείς και επιθετικοί. Καλοδεχούμενη πάντως η μεταστροφή τους.
Η αλήθεια είναι πως ούτε η Ν.Δ ούτε το ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν όταν τα αδελφά κόμματα χτύπαγαν αλύπητα τη χώρα και την κυβέρνησή της, γιατί συμφωνούσαν. Πίστευαν πως οτιδήποτε έβλαπτε την κυβέρνηση, θα ευνοούσε τα ίδια. Μόνο που ζημιωνόταν και η χώρα ταυτοχρόνως. Ασήμαντη λεπτομέρεια για την πατριωτική Δεξιά και το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ.
efsyn

«Casa nostra, casa vostra»



του Παντελή Μπουκάλα
Η Βαρκελώνη, όπου προχθές διαδήλωσαν μυριάδες άνθρωποι με το σύνθημα «Casa nostra, casa vostra» (το σπίτι μας, η πατρίδα μας, είναι και δικό σας), είχε ετοιμάσει σχέδιο υποδοχής Σύρων και Ιρακινών προσφύγων ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Και το είχε γνωστοποιήσει επίσημα στην κεντρική κυβέρνηση. Σε ετοιμότητα οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου, σε ετοιμότητα και το πλήθος των εθελοντών, η φιλοτιμία των οποίων βρήκε μιμητές και στη Μαδρίτη και τη Βαλένθια, που δήλωσαν επίσης πρόθυμες να δεχτούν πρόσφυγες. Κι αυτό όταν η άνω Ευρώπη τειχιζόταν, περιφρασσόταν, απέπεμπε, σκλήραινε τους νόμους της, αδιαφορώντας τόσο για τους ξεριζωμένους όσο και για την Ελλάδα και την Ιταλία, για τη Λέσβο και τη Λαμπεντούζα. Η καταλανική αλληλεγγύη, όχι ρητορική αλλά πρακτικά εκδηλωμένη, οργανωτικά και υλικά, έπεισε την κυβέρνηση της Ισπανίας να δεσμευτεί ότι θα δεχτεί τελικά 17.680 πρόσφυγες, εγκλωβισμένους στην Ιταλία και στην Ελλάδα, πολύ περισσότερους από τους 2.749 για τους οποίους είχε αρχικά συμφωνήσει.

Και λοιπόν; Και οι αριθμοί έχουν τη μοίρα των λέξεων: Λέγονται για να σβήσουν δίχως ν’ αφήσουν πολιτικά ή ηθικά ίχνη. Εως τον Φεβρουάριο του 2016 μόνο 18 πρόσφυγες είχαν μετεγκατασταθεί στην Ισπανία. Λογικό, όταν από τις 160.000 μετεγκαταστάσεις που είχαν συμφωνηθεί από τις χώρες της Ε.Ε., είχαν πραγματοποιηθεί μόλις 600. Εξ ου και οι δηλώσεις της δημάρχου της Βαρκελώνης Αντα Κολάου, ακριβώς τέτοιον καιρό πέρυσι, με τις οποίες κατήγγελλε δριμύτατα την ισπανική κυβέρνηση, που κωλυσιεργεί συστηματικά, και τα στρατηγεία των Βρυξελλών, που δείχνουν να βολεύονται με τη συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας, την οποία επικρίνουν όλες οι διεθνούς κύρους μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι διαμαρτυρίες της, όμως, δεν έφεραν αποτέλεσμα. Κι έτσι την 1η Αυγούστου του 2016 στη δημοφιλέστερη παραλία της Βαρκελώνης τοποθετήθηκε ένας ψηφιακός «μετρητής της ντροπής», όπως ονομάστηκε, για να καταγράφει καθημερινά πόσοι χάνονται στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν από τον πόλεμο ή τη δεινή ανέχεια (στα χρόνια του πολέμου στο Βιετνάμ, σημειωτέον, οι αμερικανικές εφημερίδες είχαν έναν πίνακα απωλειών, όπου πρόσθεταν καθημερινά τους νεκρούς της προηγουμένης).

Αγνωστο αν ο μετρητής λειτούργησε σαν γεννήτρια τύψεων. Σαν εμβρυουλκός ευθύνης, πάντως, δεν αποδείχτηκε αποτελεσματικός. Οταν εγκαινιάστηκε, οι θαλασσοπνιγμένοι ήταν 3.034. Στο τέλος του χρόνου, και με την επίσημη Ευρώπη πάντοτε στον ρόλο του θεατή, είχαν ξεπεράσει τους 5.000. Οσο για τις μετεγκαταστάσεις στην Ισπανία, μετά βίας ξεπερνούν τις χίλιες.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η προϊστορία της προχθεσινής παρήγορα μαζικής διαδήλωσης στη Βαρκελώνη. Αν οι άνθρωποι που συμπορεύτηκαν σ’ αυτήν παρακινήθηκαν από τα αισθήματά τους ή από τις ιδέες τους είναι ένα ερώτημα που έχει νόημα μόνο στο ιδιόλεκτο όσων κομπαστών μεταφράζουν τις ιδέες σε «ιδεοληψίες» και εννοούν τα αισθήματα σαν τεκμήρια ανωριμότητας.

kathimerini

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»



της Κατέ Καζάντη
Νέοκοπος εκδότης -κληρονόμος, μικρής πλην δίχως χρέη, δάνεια κ.ο.κ. εφημερίδας που πρόσκειται στη δεξιά- αποφάσισε πως δεν χρειάζεται να εξοφλήσει στο σύνολό τους τις αποζημιώσεις τριών (3) απολυμένων εργαζομένων, όχι επειδή του έλειπε η ρευστότης –πετυχημένος επιχειρηματίας γαρ- αλλά επειδή έτσι του άρεσε. Εννοείται, επιπλέον, πως, σύμφωνα με τα νέα ήθη στον εργασιακό χώρο των ΜΜΕ, στο ίδιο έντυπο, έχουν πολλάκις παραβιαστεί τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η μικρή τούτη ιστορία προστίθεται στην άλλη, τη μεγάλη, με τη σωρεία των αυθαιρεσιών κατά την επταετία της κρίσης: η ανακατανομή του χρήματος, από τα κάτω προς τα πάνω, πέτυχε με τη μείωση του κόστους της εργασίας, την ώρα που οι εργοδότες ξεπερνούσαν όχι μοναχά κάθε όριο ηθικής –προσωπική, άλλωστε, υπόθεση του καθενός- αλλά και τους νόμους του κράτους. Οι δε ελεγκτικοί μηχανισμοί ήσαν περίπου ανύπαρκτοι ενώ για την προηγούμενη κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, με τη γνωστή ταξική μεροληψία, όλα τα παραπάνω ενέπιπταν σε ό,τι αποκαλούμε ελευθερία της αγοράς.
Η αλλαγή της κυβέρνησης έφερε και αλλαγή στην πολιτική αντιμετώπιση του προβλήματος. Η δημοσιοποίηση των αυθαιρεσιών και οι παροτρύνσεις να καταγγέλλονται από τους εργαζόμενους άλλαξαν την εικόνα: όχι πως έπαψε η σπάθη της ανεργίας να αποτελεί τροχοπέδη, όχι πως δεν περπατούν πια με κατεβασμένο το κεφάλι οι, κάθε λογής, εργάτες, όχι πως δεν θα γίνονται απολύσεις για τα φρονήματα αλλά, τουλάχιστον, μπορεί κανείς να μιλά ξανά για την καταπάτηση του δίκιου του εργάτη δίχως τούτο να θεωρείται αυτονόητο και ο αιτών το δίκιο του ιστορικό απολίθωμα, γραφικό.
Να προσφεύγεις, βέβαια, στη δικαιοσύνη αποτελεί υπόθεση που απαιτεί υπομονή. Εκεί βασίζονται τα αφεντικά, αφού και το ελληνικό είναι «ένα δίκαιο που θεμελιώθηκε στην ανισότητα, όπως κάθε άλλο».
Απειράριθμες φορές, ακόμα κι αν ο εργαζόμενος δικαιωθεί, ακόμα κι αν βγει διαταγή πληρωμής από δικαστήριο απέναντι στην εταιρεία, οι εργοδότες δεν πληρώνουν. Ακολουθούν, φυσικά, ασφαλιστικά μέτρα, κατασχέσεις σε λογαριασμούς κ.ο.κ., υπόθεση όμως φθοροποιός και χρονοβόρα με την περάτωσή της να εναπόκειται στις αντοχές του καθενός. Και τούτο αποτελεί μεγάλο όπλο των εργοδοτών, οι οποίοι και  ενίοτε προτείνουν εξευτελιστικούς συμβιβασμούς.
«Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας», λένε οι Μαρξ - Ένγκελς στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο».
Ουδείς έχει, προφανώς, αυταπάτες για τα όρια της αστικής δικαιοσύνης. Μπορούν όμως τα εργατικά δικαστήρια να συντομεύουν το χρόνο απονομής της δικαιοσύνης, μπορούν να μπουν δικλείδες ασφαλείας για την καταβολή εκείνων που θα επιδικάσει η έδρα. Άλλωστε, για τους αριστερούς και την αριστερά υπέρτατος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».
artinews

Σόιμπλε που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι



Όταν ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θυμίζει τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης


Πώς το λέει το τραγούδι; Α μάλιστα, το θυμήθηκα:
«Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου ‘δινες μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δεν βρίσκω άκρη, δεν βρίσκω γιατρειά» 
Κάπως έτσι κι ο Σόιμπλε. Μια φορά κι έναν καιρό πέρναγε υπέροχα με την Ελλάδα. Το κλωτσοσκούφι του ήμασταν, όποτε βαριότανε τους πλακωμούς με τη Μέρκελ έριχνε έναν κεραυνό, μια ομοβροντία για την Ψωροκώσταινα και γινότανε της αλεπούς ο θάνατος. Σαν τις παλαβές τρέχανε κυβέρνηση κι αντιπολίτευση να τοποθετηθούνε.. 
(η εκάστοτε κυβέρνηση και η εκάστοτε αντιπολίτευση), να καυγαδίσουν, να μαλλιοτραβηχτούν και δώσε χαρακώματα και δώσε καυγά. Κι άραζε ο Βόλφι, χαλαρός από το θρόνο του επάνω, να βλέπει τους μαλάκες να τρέχουν πανικόβλητοι.
Με το ζήτημα ιδίως των γερμανικών εκλογών είχε βρει τη χαρά του ο άνθρωπος. Κάθε φορά που ζήταγαν κάτι η ελληνική κυβέρνηση, το ΔΝΤ, ο Αμερικάνος πρόεδρος, ο Πάπας, το Άγιο Πνεύμα κι ο Άγιος Πέτρος, το ξέκοβε ο Σόιμπλε με το ατράνταχτο επιχείρημα: Δεν μπορούμε να σας δώσουμε ούτε ελεημοσύνη του αισχίστου είδους, διότι έχουμε μπροστά μας σε ένα χρόνο (σε λιγότερο από ένα χρόνο, σε κάτι μήνες και πάει λέγοντας) εκλογές στη χώρα μας. Και με τις εκλογές παίζουν μόνο οι Έλληνες, οι Γερμανοί δεν παίζουν. Αφήστε λοιπόν να περάσουν οι κάλπες και ύστερα θα δούμε αν θα σας επιτρέψουμε να ράψετε καμιά τρύπα στο βρακί σας ή θα συνεχίσετε έτσι στην ξέρα και στην άπνοια.
Μόνο που καμιά φορά η αγάπη γίνεται δίκοπο μαχαίρι. Άλλαξε η χρονιά, φτάνουν οι γαλλικές εκλογές (όλοι βαφτίζουμε «μεγάλο ασθενή» την Ιταλία κι όλοι ξέρουμε ποιος είναι με 40 πυρετό…) κι από κοντά πρέπει να πάνε και οι Γερμαναράδες στις κάλπες. Αλλά δεν είναι μόνη της πλέον η Αγγέλα στο κόλπο το εκλογικό. Παίζει κι ο Σουλτς μπαλίτσα, που είναι τύπου σοσιαλδημοκράτης και γελαστό παιδί και υπόσχεται καλύτερες μέρες μέσα σε ένα ροζ συννεφάκι αοριστίας και γενικολογίας. Και τα καταφέρνει να ψήσει κόσμο και κοσμάκη, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Οι γερμανικές δημοσκοπήσεις, που διατηρούν μια μάλλον πιο κοντινή σχέση με την πραγματικότητα απ’ ό,τι οι ελληνικές. Και αρχίζουν οι κρυάδες στην Καγκελαρία. Και βγαίνει από του πουθενά ο Σόιμπλε να δηλώσει ότι «πάει καλά η Ελλάδα». Και να συμπληρώσει με τη δήλωση του αιώνα: 
«Το δύσκολο θέμα τους περασμένους μήνες ήταν ότι το ΔΝΤ επέμενε τα μέτρα να πρέπει να ψηφιστούν άμεσα από το Κοινοβούλιο. Τώρα συμφωνήσαμε τα μέτρα τα οποία θα ψηφισθούν να μην ισχύσουν αμέσως, αλλά να εξαρτηθεί η ισχύς τους από την πραγματική εξέλιξη της οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Και αυτό είναι το σωστό».
Μα την Παναγία παιδιά, πιο θεαματικό «ήξεις αφήξεις», δεν έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Σαν να μιλάει ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού με τη μορφή του Σόιμπλε, τέτοιο ρεσιτάλ. Πράγμα, βεβαίως, το οποίον εξηγεί και την συμφωνία στο Eurogroup η οποία είναι και δεν είναι συμφωνία, είναι και δεν είναι δεσμευτική, θα φέρει και δεν θα φέρει καινούρια μέτρα. Σαν να βλέπει κανείς από μια γωνία τους υπουργούς Οικονομικών να μουρμουράνε «κάτσε να λέμε ότι τα βρήκαμε, για να μη μας πάρουν με τις πέτρες». Και κάπως έτσι κέρδισαν όλοι και όλες χρόνο, κάπως έτσι είναι όλοι και όλες ευχαριστημένοι, κάπως έτσι πουλάνε όλοι και όλες το παραμύθι της Ενωμένης Ευρώπης. Δράκο δεν έχει, αλλά δεν πειράζει. Έχει Σόιμπλε, έστω και παλαβωμένο…

newpost-zoornalistas

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ένας εξωγήινος στην Αθήνα


Εάν ένας εξωγήινος κατέφθανε στη χώρα την επαύριο της συνεδρίασης του Eurogroup,  πιθανώς και να χρειαζόταν… ψυχίατρο. Η εικόνα που κατέγραφαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι ιστοσελίδες και τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών μετέδιδε ένα κλίμα απόλυτης σχιζοφρένειας:  μια μερίδα των ελληνικών media πανηγύριζε για τα αποτελέσματα της συνεδρίασης και μία άλλη, η μεγαλύτερη, εμφάνιζε τις εξελίξεις ως καταστροφή.
Aκόμη χειρότερα θα ήταν τα πράγματα για τον εξωγήινο μας, αν διάβαζε τις δηλώσεις των ίδιων των Ευρωπαίων αξιωματούχων, οι οποίες έτυχαν διπλής ανάγνωσης. Άλλοι τις εμφάνισαν ως απόδειξη των αλμάτων της ελληνικής οικονομίας κι άλλοι ως προάγγελο των δεινών που θα επισωρεύσουν στη χώρα όσα συμφωνήθηκαν στο Eurogroup.
Στην περίπτωση των ούτως ή άλλως σύνθετων αποφάσεων του Eurogroup δεν χωρούν ούτε οι απλουστεύσεις ούτε οι σχηματοποιήσεις. Προφανώς, μια συμφωνία που δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί και μεταφέρει (ακόμα και ως προοπτική) την επιβολή νέων μέτρων, δεν μπορεί να είναι ο παράδεισος. Δεν είναι όμως και η κόλαση, καθώς όσα συμφωνήθηκαν απομακρύνουν την πιθανότητα μιας μείζονος εμπλοκής και την επανεγγραφή του Grexit στην ημερήσια διάταξη.
Η χώρα αξίζει ουσιαστικές πολιτικές αντιπαραθέσεις, αντιπαραβολή θέσεων, προγραμμάτων, προτάσεων κι όχι καυγάδες για το θεαθήναι. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι χθεσινές εξελίξεις απομακρύνουν από τον ορίζοντα τις κάλπες, ίσως αυτό να δίνει μια ευκαιρία σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση να διανύσουν την απόσταση που χωρίζει το άσπρο από το μαύρο. Μη τρελάνουμε και τους εξωγήινους..
tvxs

Ο σκιώδης πρόεδρος…


Ο σκιώδης πρόεδρος…

του Χρήστου Ξανθάκη
Όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης χαράσσει γραμμή και πορεία στη Νέα Δημοκρατία
Με βάση την πολιτική σκέψη που αναπτύχθηκε επί Ανδρέα Παπανδρέου, κάθε επικεφαλής κόμματος(επικεφαλής σοβαρού ή έστω καρδαμωμένου κόμματος) χρειάζεται δίπλα του τρεις ανθρώπους:
* Έναν Κατσιφάρα για να τον ξαλεγράρει και να τον ενημερώνει για όλα τα καινούρια κουτσομπολιά.
* Έναν Λιβάνη για να πηγαίνει αντ’ αυτού να κλείνει συμφωνίες και ντίλια και να μην καρφωνόμαστε.
* Κι έναν Τσοχατζόπουλο για να του λέει «μάλιστα κύριε Πρόεδρε».
Επίσης, θα πρόσθετα εγώ, χρειάζεται κι έναν δράκο. Ένα μπουλντόγκ, ας πούμε, που στη δύσκολη την ώρα θα βγαίνει μπροστά και θα δαγκώνει τους αντιπάλους του. Και έξω απ’ το κόμμα και μέσα στο κόμμα και στον πλανήτη Άρη αν χρειαστεί. Βεβαίως, δεν είναι ευχάριστος ο ρόλος. Ούτε ιδιαιτέρως δημοφιλής, μιας και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνει ο δράκος να γίνεται αντιπαθές σε μεγάλη μερίδα των πολιτών. Αλλά έτσι είναι αυτά, δεν μπορείς να έχεις και την πίττα ακέραιη και τον δράκο χορτάτο. Και τέλος πάντων, άμα διαθέτει γερά νεύρα, άμα δεν τον νοιάζουν οι γκρίνιες, οι ύβρεις και οι μούντζες, μπορεί και να το γουστάρει κιόλας όλο αυτό το σκηνικό. Μπορεί και να το απολαμβάνει.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση εκείνη όπου μπερδεύονται οι ρόλοι; Όπου αντί να εξυπηρετεί ο δράκος τον επικεφαλής του κόμματος, βγαίνει μπροστά και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και χαράσσει γραμμή και, εν τέλει, μοιάζει να τον υποκαθιστά; Τι γίνεται όταν από απλό στέλεχος, από στέλεχος πρώτης γραμμής έστω, αναδεικνύεται σε σκιώδη πρόεδρο; Όχι στα χαρτιά, όχι στα συνέδρια και στις ψηφοφορίες, αλλά στη συνείδηση των μελών και των οπαδών. Εκεί όπου ο άλλος και η άλλη σε αποδέχονται ως αφεντικό άνευ ουσιαστικής αμφισβητήσεως…
Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κινδυνεύουν να το πάθουν αυτό, διότι ο Παύλος Πολάκης δεν διαθέτει ιδιαίτερη βαρύτητα εντός του κομματικού ιστού. Μπορεί να τον γουστάρουν που τα χώνει, αλλά ο ρόλος του είναι απολύτως ξεκαθαρισμένος και διακριτός. Άσε που όταν σκουραίνει το πράγμα, αναλαμβάνει δράση το πραγματικό πυρηνικό όπλο της παρατάξεως, ο Νίκος Φίλης. Στη Νέα Δημοκρατία όμως, υπάρχει τώρα τελευταία ένα ζητηματάκι με τον Άδωνι Γεωργιάδη. Και το αν είναι απλώς αντιπρόεδρος ή κάτι παραπάνω.
Είναι σημαντικό το θέμα και μην μ’ αρχίσετε τώρα με τις πολιτικές απόψεις του ανδρός. Τις ξέρω, τις έχω διαβάσει, τις έχω ακούσει (αλλοίμονο!), αλλά είναι άλλο κεφάλαιο συζητήσεως. Εδώ το ζήτημα είναι αν στη Νέα Δημοκρατία επιθυμούν ή όχι να χαράσσει πορεία το κόμμα βάσει των επιθυμιών και της σκέψης και του ταμπεραμέντου του αντιπροέδρου. Αν το θέλουν ή αν δεν το θέλουν. Αν τους ενθουσιάζει ή αν τους τρομάζει. Αν συγκινούνται ή ξεκαρδίζονται μπροστά στη συγκεκριμένη πραγματικότητα. Η απάντηση δεν είναι απλή και σε μεγάλο βαθμό θα κρίνει και την απήχηση της ΝΔ σε αυτή την πολυπληθή μάζα που ονομάζεται «μεσαίος χώρος». Ας το σκεφτούν λοιπόν κι ας αποφασίσουν. Αν προλαβαίνουν δηλαδή, γιατί με τη φόρα που πήρε ο Άδωνις δεν τους έχει αφήσει και πολλά περιθώρια!
newpost

Από το «άβατο των Εξαρχείων» στο άβατο του Ωραιοκάστρου


του Αλέξανδρου Ζέρβα
Το γύρο των κοινωνικών δικτύων κάνουν διάφορα βίντεο που δείχνουν δεκάδες ανθρώπους, κάθε ηλικίας, να χορεύουν το βράδυ της Τσικνοπέμπτης στο κέντρο των Εξαρχείων σε ένα αυθόρμητο γλέντι, υπό τους ήχους της μουσικής που έπαιζε πλανόδια κομπανία (ανάμεσά τους κι ο Γιάννης Χαρούλης). Λίγες ώρες αργότερα, η συγκεκριμένη συνοικία βρέθηκε στην αίθουσα του Κοινοβουλίου στο επίκεντρο μιας ακόμη σκληρής πολιτική διαμάχης μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σε περίπτωση που κάποιος αδαής αρκείτο στα όσα ακούστηκαν στη Βουλή, ή ακόμη κι αν κατέφευγε στα ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι πρόκειται για μια περιοχή, όπου επικρατούν «συνθήκες Καμπούλ». Την ίδια στιγμή, ήρθε και η πρόσφατη επίθεση με μολότοφ εναντίον των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ για να προστεθεί στην ανάλογη μακρά λίστα, ενισχύοντας τη θεωρία των «ιπτάμενων αναρχικών», που μπορούν να βρεθούν σε χρόνο dt από τα Εξάρχεια στην πλατεία Κουμουνδούρου.
Μόλις χθες όμως νομίζω πως οι περισσότεροι (για κάποιους δεν υπάρχει σωτηρία) αντιληφθήκαμε για μια ακόμη φορά τι πραγματικά σημαίνει «άβατο». Προφανώς κάτι τέτοιο δεν έχει να κάνει με την περιοχή των  Εξάρχειων. Γιατί κανείς εκεί δεν έβαλε στο στόχαστρο 9χρονα και 10χρονα παιδιά. Κανείς δε διανοήθηκε να κάνεις φτηνές επικοινωνιακές παραστάσεις, όπως να αλυσοδεθεί στα κάγκελα σχολείου, μην τυχόν και φοιτήσουν εκεί προσφυγόπουλα δίπλα στα «δικά τους». Με συγχωρείτε, αλλά αυτό που συμβαίνει όλο το προηγούμενο διάστημα στο Ωραιόκαστρο (κι όχι μόνο) αποτελεί τον ορισμό του «άβατου». Κι είναι δεδομένο, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, πως η ανακύκλωση των πρακτικών και της ρητορικής μίσους θα οδηγεί όλο και περισσότερο σε ακραία φαινόμενα, όπως αυτά που είδαμε χθες.
Αλήθεια, ποια ήταν η αντίδραση όλων όσων κατήγγελλαν μεγαλοφώνως τα Εξάρχεια ως «άντρο μισαλλοδοξίας κι ανομίας»; Από τη μια, οι εκπρόσωποι των εν λόγω πολιτικών φορέων, με πρώτο τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και τα υπόλοιπα στελέχη της ΝΔ, επέλεξαν να κάνουν πάλι την «πάπια», αποφεύγοντας έστω την παραμικρή νύξη. Άλλωστε, είναι σαφές πως βλέπουν τους «αγανακτισμένους κατοίκους» ως εν δυνάμει εκλογικό κοινό, το οποίο δε θέλουν επ’ ουδενί να κακοκαρδίσουν.
Από την άλλη, ένα μέρος των ΜΜΕ κινήθηκε κάπως πιο «έξυπνα». Ανέδειξε μεν το ζήτημα , επιχειρώντας όμως παράλληλα να το συνδέσει με την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. «Τα ίδια κάνουν κι οι αναρχοφασίστες στα Εξάρχεια» έλεγε από τηλεοπτικού άμβωνος μεγαλοδημοσιογράφος  - παρουσιαστής, λίγη ώρα αφότου μια συνάδελφός του είχε δεχτεί επίθεση έξω από το 1ο Δημοτικό Ωραιοκάστρου από ακροδεξιούς της λεγόμενης «Πατριωτικής Συμμαχίας».
Περιδιαβαίνοντας λοιπόν από άβατο σε άβατο, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να εξάγει κανείς τα συμπεράσματά του. Τα Εξάρχεια, με όλα τα στραβά τους (και δεν είναι λίγα), παραμένουν ένα ζωντανό κύτταρο, μέσα σε μια πόλη, η οποία μοιάζει να ξεχνά τι σημαίνει γειτονιά. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα ο Independent τα συμπεριέλαβε στην 9η θέση μεταξύ των 23 πιο ενδιαφερουσών συνοικιών της Ευρώπης, κάνοντας μάλιστα ιδιαίτερη αναφορά στις νέες ιδέες που ξεπηδούν στο εσωτερικό τους, αλλά και στην προσπάθεια  αναδιαμόρφωσης των εγκαταλειμμένων κτηρίων σε νέες κοινωνικού χαρακτήρα δομές. Κι όσο κι αν αρκετοί προσπαθούν να μας πείσουν περί του αντιθέτου, δύσκολα θα συναντήσει κανείς εκεί την αρρωστημένη νοοτροπία που επικρατεί σε διάφορα «άβατα» ανά τη χώρα.
TVXS

Το ματσάκι γυρίζει...



Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα.
Του Γιάννη Συμεωνίδη
Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. 
Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...
Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία της ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.
Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία του κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...
Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια.
Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα του υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα του σκληρού Γερμανού. 
Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί... 

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Μαγκιές στα σίγουρα



Συντάκτης: Τάσος Παππάς
«Κλείστε την αξιολόγηση γιατί χανόμαστε». Το λένε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το λέει ο ΣΕΒ, το λέει ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, το λένε τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης.
Εκεί όμως σταματούν, γιατί όταν αρχίζουν τα ερωτήματα αποφεύγουν να δώσουν καθαρές απαντήσεις. Να κλείσει η αξιολόγηση όπως να 'ναι; Να δεχτεί η ελληνική κυβέρνηση ό,τι της ζητούν; Το «ναι» δεν βγαίνει από το στόμα τους.
Το υπαινίσσονται, αλλά δεν τολμούν να το εκστομίσουν, γιατί φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν για υποχωρητικότητα. Αντιθέτως, ανακοινώνουν (για την αντιπολίτευση ο λόγος) ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ψηφίσουν το πακέτο των μέτρων που θα φέρει η κυβέρνηση γιατί είναι αντιλαϊκό, επώδυνο και υποθηκεύει το μέλλον της χώρας. Ωστόσο, με βάση την αντίληψή τους, το μέλλον της χώρας θα υποθηκευτεί αν δεν κλείσει γρήγορα η αξιολόγηση.
Ομως η αξιολόγηση δεν θα κλείσει γρήγορα αν δεν περάσουν τα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές, τα οποία, όπως λέει πάλι η αντιπολίτευση, θα υποθηκεύσουν το μέλλον της χώρας. Τρικυμία. Η λογική στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Ποια είναι η καθαρή στάση; Από τη στιγμή που υποστηρίζεις ότι η αξιολόγηση πρέπει να κλείσει πάση θυσία γιατί διαφορετικά το Grexit θα επανεμφανιστεί δριμύτερο, είσαι υποχρεωμένος, εφόσον βεβαίως θέλεις να λειτουργείς ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη, να τα ψηφίσεις καταγγέλλοντας ταυτοχρόνως την κυβέρνηση ότι εξαιτίας της καθυστέρησης πληρώνουμε ακριβότερα.
Καθαρή στάση είναι και αυτή που τοποθετείται αρνητικά απέναντι στην Ευρώπη και την ευρωζώνη και προτείνει την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Οσοι είναι υπέρ αυτής της εκδοχής δεν έχουν κανέναν λόγο να στηρίξουν πολιτικές που είναι κόντρα στη στρατηγική τους. Το δίλημμα δεν τους αφορά. Για τους άλλους όμως που κινούνται στη γραμμή «ευρώ με κάθε κόστος» δεν υπάρχει δεύτερη επιλογή από το να βάλουν πλάτη.
Δεν θα το κάνουν. Αυτό που θέλουν είναι να υποχρεωθεί η κυβέρνηση να λάβει σκληρά μέτρα, να τα ψηφίσει μόνη της στη Βουλή, να απομακρυνθεί ο κίνδυνος και στη συνέχεια αυτοί, άνετοι, ωραίοι και κυρίως σίγουροι, θα ανεβούν στα κεραμίδια και θα την πετροβολούν γιατί με τις πολιτικές της (αυτές που θα έχουν οδηγήσει στο κλείσιμο της αξιολόγησης) θα πληγούν τα λαϊκά στρώματα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αγρότες και η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
Ας έρθουμε όμως επί της ουσίας. Ο Β. Σόιμπλε στη συνάντηση που είχε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τού εξέφρασε σε ζωηρούς τόνους (έτσι αναφέρουν ξένα και εγχώρια ΜΜΕ) τη δυσφορία του επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν σέβονται τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει.
Δήλωσε μάλιστα ότι αυτή η κατάσταση έχει κουράσει τους Γερμανούς. Δεν ξέρω τι του απάντησε ο κ. Μητσοτάκης, ξέρω όμως τι όφειλε να του απαντήσει. Εχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση την ανατροπή των πάντων στα εργασιακά, όπως απαιτεί το ΔΝΤ; Οχι. Αυτό που προβλέπει το τελευταίο Μνημόνιο είναι ότι θα γίνουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που θα βρίσκονται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.
Οι δανειστές δέχτηκαν να απευθυνθούμε και στον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Η γνωμάτευση και οι αποφάσεις δεν δικαιώνουν το ΔΝΤ. Αυτό όμως επιμένει ότι για να μπει στο πρόγραμμα πρέπει να επιτραπούν οι ομαδικές απολύσεις, να ψηφιστεί το λοκ άουτ, να αλλάξει ο συνδικαλιστικός νόμος και να μην επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις. Τα είπε αυτά ο κ. Μητσοτάκης στον Β. Σόιμπλε; Ελπίζω πως ναι.
Αλλο θέμα: Εχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση ότι θα ψηφίσει προληπτικά μέτρα το 2017 για να εφαρμοστούν το 2019 αν χρειαστεί; Οχι. Το ΔΝΤ όμως επιμένει. Ψηφίστε τα, αλλιώς δεν ερχόμαστε κι αν δεν έρθουμε εμείς, θα φύγει και η Γερμανία και η Ολλανδία. Μοιάζει αυτό με εκβιασμό;
Δεν μοιάζει, είναι. Τα είπε έτσι χοντρά ο κ. Μητσοτάκης στον Β. Σόιμπλε; Ελπίζω πως το έκανε. Αλλο θέμα: Είπε ο κ. Μητσοτάκης στους Γερμανούς συνομιλητές του ότι τα νούμερα της ελληνικής οικονομίας πάνε καλά -αποτυπώνεται στις εκθέσεις της Κομισιόν και το παραδέχονται παράγοντες των θεσμών (Ντάισελμπλουμ, Ρέγκλινγκ, Γιούνκερ, Βίζερ, Μοσκοβισί)- αλλά το ΔΝΤ, που δεν έχει παράδοση επιτυχών προβλέψεων, αρνείται να τα δεχτεί;
Καταλαβαίνω ότι θα είχε δυσκολία ο κ. Μητσοτάκης να το πράξει, γιατί θα ακυρωνόταν η ρητορική του περί καταστροφής και θα αδυνάτιζε το αίτημά του για προσφυγή στις κάλπες, όμως ένας υπεύθυνος πολιτικός που φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός πρέπει να είναι ειλικρινής όταν βρίσκεται στο εξωτερικό και μάλιστα στη φωλιά του λύκου.
Πάντως αυτό δεν έχει σημασία γιατί ο κ. Σόιμπλε γνωρίζει πολύ καλά τα στοιχεία, αλλά δεν τον νοιάζουν. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να αναγκάσει την Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη. Είναι το σχέδιό του από το 2013.
Το επισημαίνουν ξένα έντυπα (συστημικά), το γράφουν γνωστοί οικονομολόγοι (όχι αριστεροί), το καταγγέλλει το SPD (ο κυβερνητικός εταίρος του) και προχθές το δήλωσε ο Χανς Βέρνερ Ζιν. Ο πρώην σύμβουλος της Μέρκελ είπε ότι ο Σόιμπλε το 2015 είχε την υποστήριξη 15 μελών του Eurogroup. Στο «τσακ» δεν τα κατάφερε τότε. Θα επανέρχεται με κάθε ευκαιρία.
efsyn

Η δυστυχία να είσαι η αδελφή του Κυριάκου



Του Γ. Λακόπουλου

Η Ντόρα Μπακογιάννη είχε από νωρίς μεγάλες πολιτικές φιλοδοξίες. Καθώς ήταν καλή πολιτικός  διατηρούσε πολλές πιθανότητες να τις ικανοποιήσει.  Η αξιόπιστή λειτουργία της ως υπουργός  Εξωτερικών της κυβέρνησης  Κ. Καραμανλή και η έντιμη συμπεριφορά απέναντι του, της έδινε ένα ακόμη πλεονέκτημα. Γιατί δεν κατάφερε να τον διαδεχθεί είναι μια υπόθεση με πολλές άδηλες πλευρές ακόμη.
Το σοκ για τη Ντόρα δεν ήταν ότι ηττήθηκε το 2009 από τον άνθρωπο που ανέτρεψε την κυβέρνηση της ΝΔ -του πατέρα της για την ακρίβεια- και επέστρεψε χάρη στη συγκατάθεσή της στη μεγαλοψυχία του Καραμανλή να τον πάει πίσω. Ήταν ότι από τα συμφραζόμενα των.. συνεπειών αυτής της ήττας προέκυπτε ότι ο πιο σκληρός αντίπαλός της ήταν ο αδελφός της.
Το 2010 ο Κυριάκος έκανε αυτό που του υπενθύμισαν οι πιο σοβαρές γερμανικές εφημερίδες κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στο Βερολίνο: καταψήφισε το πρώτο Μνημόνιο και  συντάχθηκε με τα Ζάππεια του Σαμαρά, ο οποίος διέγραψε την αδελφή του ως τη μόνη που διαφοροποιήθηκε –για να δικαιωθεί αργότερα.
Ο Κυριάκος δεν την ακολούθησε στην απόπειρα αυτόνομης παρουσίας με δικό της κόμμα και ακολούθως παραβίασε τις οικογενειακές κόκκινες γραμμές συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Σαμαρά.
Μέχρι εκεί η Ντόρα το καταλάβαινε. Όταν τον βρήκε μπροστά της για να της στερήσει το δικαίωμα της δεύτερης ευκαιρίας για την ηγεσία της ΝΔ, απλώς μειδίασε.
Όταν όμως είδε ότι το σύστημα Σαμαρά συνέβαλε στην επιτυχία του Κυριάκου και αυτός στη συνέχεια την πέταξε στα αζήτητα  ήταν αργά.  Ήδη ακόμη και ο πατέρας της, τον οποίο επρόκειτο να διαδεχθεί, είχε στρατολογηθεί υπέρ της υποψηφιότητας του  αδελφού της για την ηγεσία τη ΝΔ -που οδηγούσε στο δικό της πολιτικό τέλος.
Αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έλθει ακόμη. Οι συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη της ζήτησαν να μην κάθεται δίπλα τους στα έδρανα της Βουλής, για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις συνδιαχείρισης της ηγεσίας. Το κατάπιε και αποσύρθηκε στα ορεινά της Βουλής.
Αλλά η συνέχεια ήταν ακόμη ποιο τραυματική. Με πρόσχημα  ότι σχηματίζει σκιώδη κυβέρνηση- την οποία ο ίδιος αμέσως ακύρωσε σαν τέτοια–ο αδελφός της  αφαίρεσε το «χαρτοφυλάκιο» Εξωτερικών και  Αμύνας -στο οποίο είχε επενδύσει από χρόνια και ήταν το μεγάλο πολιτικό όπλο της.
Την αντικατέστησε με τον Γ. Κουμουτσάκο και τον Άδωνι Γεωργιάδη, αφαιρώντας της την ευχέρειας θεσμικής επικοινωνίας με ένα κύκλο πολιτικών παραγόντων στην Ευρώπη με τους οποίους είχε αναπτύξει στενές προσωπικές σχέσεις από χρόνια.
Συμπληρωματικά την τοποθέτησε σε ένα χώρο τον οποίο όχι απλώς δεν γνωρίζει, αλλά η παρουσία της εκεί, ως αντιπολίτευση, προεξοφλεί ότι δεν θα γίνει ποτέ υπουργός, αν πάρει τη πρωθυπουργία ο Κυριάκος.

Ως τώρα η Ντόρα σιώπησε. Επισήμως τουλάχιστον. Όσα λέει ανεπισήμως θα προκαλούσαν σεισμό αν γινόταν γνωστά.  Όσοι τη ξέρουν αντιλαμβάνονται το δράμα της: έχοντας  δικαιολογημένα την αίσθηση ότι αποτελεί μεγαλύτερο πολιτικό μέγεθος από τον Κυριάκο, πρέπει να διαχειριστεί τον παραγκωνισμό της.
Δεν είναι το καλύτερο που θα ήθελε να της συμβεί. Αποφεύγει να παίξει με θέρμη την τομεάρχη  Οικονομίας και Ανάπτυξης της ΝΔ και προσπαθεί να βρει πεδίο για πολιτικές παρεμβάσεις που θα συντηρούν την εικόνα που η ίδια  διαμόρφωσε διαχρονικά.
Δε είναι εύκολο. Όλοι ξέρουν ότι έχει περιθωριοποιηθεί. Η ίδια αρχίζει πλέον να μην κρύβει την ενόχλησή της γι’ αυτό.  Στην τελευταία συνέντευξή της τη ρώτησαν αν προέχει να κλείσει η αξιολόγηση ή η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές και απάντησε: «Αυτά είναι ανύπαρκτα διλήμματα» .
Είναι τα διλήμματα που θέτει ο Άδωνις και καλύπτει ο αδελφός της. Στη διαδρομή της είχε πολλούς εχθρούς. Κανείς δεν την έβλαψε όσο ο Κυριάκος.

anoixtoparathyro-zoornalistas