Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Πακέτο Ντελόρ 2016



Όταν το πλεόνασμα γίνεται ΦΠΑ και συνδρομή στους συνταξιούχους

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης 
Για μισό λεπτό, για μισό λεπτό λέω! Κάτσε εκεί που είσαι φίλε. Και φέρε εδώ την κάμερα να δείχνει μόνο εμένα, που λέει κι ο Λιακό. Κυρίες και κύριοι Ξανθάκης εδώ, το μεγάλο το μέντιουμ του 2016. 
Μάγια λύνω, βασκανίες εξαφανίζω, φέρνω πίσω πρόσωπα αγαπημένα. Και πάνω απ’ όλα, προβλέπω το μέλλον. Δια του λόγου το αληθές, παραθέτω όσα γράψει προ ημερών στο.. Newpost, σε άρθρο για το προσφυγικό:
«Κι αν δεν μπορεί η αντιπολίτευση, ας κάνει ένα βήμα πρώτη η κυβέρνηση. Δεν είναι όλες οι φοβίες αδικαιολόγητες στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, μην τρελαθούμε. Μια χειρονομία εκ μέρους της κυβερνήσεως δεν θα έβλαπτε. Το είπε χθες ο πρωθυπουργός, ας το κάνει πράξη. Ας χαρίσει, ρε παιδί μου, μια δόση ΕΝΦΙΑ στους κατοίκους, ας τους μειώσει, έτσι για μια χρονιά, το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, ας τους κλείσει το ματάκι με τρόπο. Άνθρωποι είμαστε, θέλουμε και λίγο παραμύθι.»
Ευχαριστώ πολύ το Μέγαρο Μαξίμου, για την εμπιστοσύνη, κανονίστε να στείλετε την αμοιβή μου (και δολάρια ΗΠΑ δέχομαι και φράγκα ελβετικά, ας είναι και ρουπίες) λίαν συντόμως, γιατί έρχονται Χριστούγεννα και θέλω να σκιστώ στο σόπινγκ. Φραγκοκκλησιάς 7Β, Μαρούσι, σε φάκελο τα λεφτά παρακαλώ, απ’ αυτούς με τις φούσκες, να μη φαίνονται οι δεσμίδες. Άμα λείπω να τα δώσετε στην Αγγελική την αρχισυντάκτρια και μη ζητήσει το παιδί απόδειξη, θα απασφαλίσω το Λούγκερ!
Στα σοβαρά όμως τώρα. Διαβάζω από χθες, από την ώρα που τελείωσε το διάγγελμα ένα σωρό ύβρεις, ωσαννά και θεωρίες συνωμοσίας. Λογικό το βλέπω, σε λεφτά αφορά το θέμα και τα λεφτά πολώνουν πάντοτε. Είναι και τα τρολάκια του διαδικτύου (τα γαμημένα τρολάκια του διαδικτύου, συγγνώμη) που κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν το μεροκάματο, γεμίζει η οθόνη. Και δώσε καυγά και δώσε κλωτσομπουνίδι και δώσε προβλέψεις ότι δεν θα τον αφήσει ο Σόιμπλε να μοιράσει φράγκα και θα πάει σε εκλογές και θα γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη και θα βρει ευκαιρία να μπουκάρει ο Ερντογάν και θα φτάσει ως τη Μαλακάσα. Ή είμαστε απόγονοι του Κάλχα ή δεν είμαστε…
Προσωπικώς προτιμώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να μην χειροκροτάω ούτε να μουντζώνω. Δεν κατέβηκα χθες στον πλανήτη γη για να αγνοώ τις περικοπές στις επικουρικές, ούτε με γέννησε φέτος η μανούλα μου για να μην κατανοώ τι σημαίνει αυξημένη φορολογία στους ελεύθερους επαγγελματίες. Τα ξέρω όλα αυτά, τα βλέπω και τα αισθάνομαι. Στην ίδια κοινωνία ζούμε, δεν είμαστε ξένοι. Και η κρίση εξακολουθεί να μας κάνει παρεάκι και να μας πίνει το αίμα.
Κι από την άλλη, η χειρονομία μετράει. Όπως μετράει επίσης και σε ποιους τα δίνει ο Τσίπρας. Ας μη γελιόμαστε, δεν θα τα φάνε οι συνταξιούχοι στα καμπαρέ και στα γκομενιλίκια. Τα νοίκια τους θα πληρώσουνε, τα φάρμακά τους θα ξοφλήσουνε, τα παιδιά τους θα ανακουφίσουνε. Με δυο λόγια, θα ξαναπέσει το χρήμα στην αγορά, χώρια που το κράτος (ναι, ναι δεν ξεχνάω τον ΦΠΑ!) θα κονομήσει πάλι από τη μόχλευση. Παραμονή Χριστουγέννων δεν το λες και λίγο, ιδίως όταν δεν κουνιέται φύλλο και ακούγονται περισσότεροι αναστεναγμοί από κουδουνάκια. Κι άσε τα φιλελέρια να ανακαλύπτουν λαϊκισμούς σε κάθε γωνία και κάθε διασταύρωση…

newpost-zoornalistas

Συμβούλιο της Επικρατείας: Τα ζώα μου αργά...



του Τάσου Παππά
Στις 27 Οκτωβρίου συνεδρίασε το Συμβούλιο της Επικρατείας και αποφάσισε ότι το βασικό άρθρο του νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες είναι αντισυνταγματικό.
«Αποφάσισε» τρόπος του λέγειν γιατί οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης είναι έγκυρες από τη στιγμή που θα ανακοινωθούν επισήμως. Έχουν περάσει από τότε περίπου σαράντα μέρες. Πολλές για τους κοινούς θνητούς, ελάχιστες για τη συνήθη πρακτική του ΣτΕ.
Υπάρχουν περιπτώσεις που το Συμβούλιο της Επικρατείας χρειάστηκε πολλούς μήνες, ενίοτε χρόνια, για να «καθαρογράψει» απόφαση του για λιγότερο ακανθώδη ζητήματα. Στο διάστημα που μεσολάβησε συνέβησαν πολλά.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πανηγύρισαν, κάποια απαίτησαν την παραίτηση του αρμόδιου υπουργού, η Νέα Δημοκρατία επανέφερε για ακόμη μία φορά το αίτημα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, ενώ οι αναστεναγμοί ανακούφισης της διαπλοκής ακούστηκαν μέχρι τις Βρυξέλλες (τυχαία η αναφορά στην πρωτεύουσα της Ευρώπης).
Η κυβέρνηση αποδέχθηκε την ήττα της και κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες προκειμένου να συγκροτηθεί το ΕΣΡ. Έκανε υποχωρήσεις, προχώρησε σε συμβιβασμούς, κατάπιε αμάσητες τις προκλήσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τελικώς ύστερα από τους χειρισμούς του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση διαμορφώθηκε το κατάλληλο κλίμα ώστε να προκύψει η σύνθεση της ανεξάρτητης αρχής.
Τα μέλη του ΕΣΡ ορκίστηκαν, κατέλαβαν τις θέσεις τους και ξεκίνησαν να δουλεύουν. Η απόφαση όμως ακόμη «καθαρογράφεται». Το θέμα των τηλεοπτικών αδειών-δηλαδή ο τερματισμός του παράνομου καθεστώτος που επιβιώνει επί 27 χρόνια παρά τις σχετικές παλιότερες αποφάσεις του ΣτΕ-απασχόλησε το πολιτικό προσωπικό για πολύ καιρό. Και για την κυβέρνηση και για την αντιπολίτευση (για διαφορετικούς λόγους) είναι σοβαρό.
Οι δικαστές όμως φαίνεται πως έχουν τους δικούς τους ρυθμούς. Η καθυστέρηση μπλοκάρει τη διαδικασία ρύθμισης του τηλεοπτικού τοπίου. Τα κανάλια λειτουργούν χωρίς άδεια. Το ΕΣΡ δεν μπορεί να προχωρήσει επί της ουσίας γιατί δεν ξέρει τι ακριβώς θα περιλαμβάνει το σκεπτικό του ΣτΕ.
Η κυβέρνηση προβληματίζεται για το αν πρέπει να πάει σε προσωρινή ρύθμιση. Όσοι συμμετείχαν στο διαγωνισμό (είτε κέρδισαν είτε έχασαν) ζητούν πίσω τα χρήματα τους. Αυτοί που πήραν άδειες αλλά δεν διαθέτουν κανάλι έχουν ξοδέψει λεφτά για να δημιουργήσουν υποδομές.
Το ΜΕΓΚΑ βρίσκεται ένα βήμα πριν από το τέλος του. Λαθρόβια μέσα που ξεκίνησαν με περιφερειακή άδεια και βρέθηκαν σε μια νύχτα με πανελλαδικής εμβέλειας βολεύονται τζάμπα μέσα στην κλιμακούμενη σύγχυση και κάτι απίθανοι τύποι ιδιοκτήτες καναλιών που έχουν ανοικτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη παζαρεύουν με μεγαλόσχημους επιχειρηματίες τις συχνότητες που κατέχουν παράτυπα.
Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες η καθυστέρηση στην έκδοση της απόφασης είναι αδικαιολόγητη. Για να μην πούμε ύποπτη.
efsyn

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Υπερασπίσου τα τοπικά τρόφιμα - αγαθά



Αν αυτά σωθούν υπάρχει ελπίδα, προοπτική και μέλλον

του Βασίλη Μακατού
Η μαζικοποιημένη παραγωγή τροφίμων σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης βιομηχανοποίησε τη διατροφή και εξίσωσε την αγροτική παραγωγή με τα βιομηχανικά προϊόντα. Αυτή η επιλογή έφερε ως αποτέλεσμα για την αύξηση του όγκου της παραγωγής και την αλόγιστη δίψα για κέρδος- την τάση για την «κατάκτηση» καλλιεργήσιμης γης.
Χώρες όπως Κίνα, Ινδία, Ν. Κορέα, Σ. Αραβία κ.λπ., καθώς και χρηματοοικονομικά funds (Lonhro, Katururi κ.λπ.) με εξαγορά ή μακροχρόνια ενοικίαση αποκτούν παραγωγικά εδάφη από τρίτες χώρες. Αυτός ο ιδιότυπος αγρο-ιμπεριαλισμός σε συνδυασμό με τις διατλαντικές συμφωνίες (TTIP, CETA και άλλες) είναι το επόμενο στάδιο της επίθεσης εναντίον της ποιότητας της ανθρώπινης διατροφής. Τα τρόφιμα διακινούνται ως βιομηχανικά προϊόντα και όχι αγαθά, με επιβαρυμένο το ενεργειακό τους αποτύπωμα, διανύοντας απίστευτες αποστάσεις στη λογική της ισοπεδωτικής ομογενοποίησης του παγκόσμιου διατροφικού προτύπου, αυξάνοντας ταυτόχρονα τους κινδύνους της διατροφικής ασφάλειας.
Σ’ αυτόν τον ακραίο παραλογισμό έχουμε τη διατύπωση της άλλης πρότασης, η οποία συνδυάζεται με την αντίδραση και την αντίσταση ως στάση υπεράσπισης των ιδιαίτερων ποιοτικών χαρακτηριστικών του τόπου. Είναι η συναισθηματική και ηθική υποστήριξη της τοπικής παραγωγής. Η στήριξη της τοπικής οικονομίας και των προϊόντων της με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Η στήριξη αυτή είναι απόδειξη του ενδιαφέροντός μας για τη χώρα, τη λαϊκή παράδοση, την πολιτιστική μας κληρονομιά, την ιστορία της διατροφής μας. Η αγροδιατροφική παραγωγή με τη μεταποίηση, τον τουρισμό και τη γαστρονομία είναι οι πιο δυνατοί κρίκοι στην αλυσίδα της ανάπτυξης. Είναι το μείγμα που απελευθερώνει δυνάμεις, εξάπτει τη φαντασία, δίνει ώθηση. Η πολυχρωμία και ποικιλομορφία λόγω του ανάγλυφου της χώρας μας αποτελούν τον ανεξάντλητο φυσικό μας πλούτο.
Ο τουρισμός, με αιχμή αυτόν της γαστρονομίας και έμφαση στην ελληνική διατροφή, με προϊόντα συνδεδεμένα με την ιστορία και τους μύθους του κάθε τόπου, δίνει τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν οι προτιμήσεις όλων. Εξάλλου η διατροφή είναι βασικό στοιχείο του πολιτισμού και της ιστορίας κάθε χώρας. Δηλωτικό του μηνύματος των παραπάνω είναι η γεμάτη αυτοπεποίθηση απάντηση πρόταση του σερβιτόρου στις ιδιαίτερες απαιτήσεις των ξένων επισκεπτών: «Εδώ που ήρθατε να απολαύσετε αυτές τις ομορφιές, θα τρώτε ό,τι τρώμε και θα πίνετε ό,τι πίνουμε». Οι άνθρωποι της χώρας αυτής μπορούν να αναδείξουν και να αξιοποιήσουν τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες του τόπου. Αρκεί να ανεβάσουμε στροφές στα εργαλεία της συλλογικότητας και της συνεργασίας αναπτύσσοντας δίκτυα με έμφαση στην ποιότητα και τη συνέπεια. Με ευρηματικότητα, έμπνευση και όραμα, περνάμε από την Ελλάδα των πολλών δυσκολιών στην Ελλάδα των μεγάλων δυνατοτήτων, εφαρμόζοντας τη «θεωρία της πράξης».

* Ο Βασίλης Μακατός είναι μέλος του Forum του υπουργείου Οικονομίας Ανάπτυξης τουρισμού για την αγροδιατροφή, τη μεταποίηση, τον τουρισμό και τη γαστρονομία

LEFT

Βαθιά ανάσα



του Δημήτρη Τρίμη
Με επιφυλακτικότητα που φτάνει στα όρια της προκατάληψης και της καχυποψίας, υποδεχθήκαμε τις «μεσοπρόσθεσμες» αποφάσεις του Eurogroup για την Ελλάδα. Είναι εύλογο καθώς οι δανειστές έχοντας την ισχύ και το χρήμα διαπραγματεύονται ως καλός και κακός μπάτσος και δεν έχουν εγκαταλείψει την ιδέα του Σόιμπλε της τιμωρίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη, του ατίθασου και σπάταλου πειραματόζωου..
«Το κόστος της κυβερνητικής ανεπάρκειας θα είναι και πάλι οδυνηρό για την ελληνική κοινωνία», προεξόφλησε σε ανακοίνωσή της η Ν.Δ σχετικά με το αποτέλεσμα του πρόσφατου Eurogroup. Το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη θεωρεί ότι, «οι δημοσιονομικοί στόχοι θα παραμείνουν υψηλοί, για αρκετά χρόνια μετά το 2018» και ότι «η κυβέρνηση δεσμεύθηκε στην επίτευξη αυτών των στόχων, με την εφαρμογή νέων μέτρων και την επέκταση της χρήσης του "κόφτη"».  Δεν λέει βεβαίως η Ν.Δ ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου κουβέντιασε με την τρόικα ακόμα πιο άπιαστους δημοσιονομικούς στόχους

«Δυστυχώς δεν έχουμε εθνική επιτυχία, αλλά την προαναγγελία μιας άνευ όρων παράδοσης» αναφέρει το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ για την απόφαση και προβλέπει «παράταση της αβεβαιότητας, ομολογία της διαρκούς επιτροπείας και απαγορευτική για την ανάπτυξη ανασφάλεια».

Το «Ποτάμι» ισχυρίζεται ότι «η απόφαση του Eurogroup όχι μόνο δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς αλλά εντείνει τις ανησυχίες για τις προοπτικές της χώρας τα επόμενα χρόνια», διότι παραμένει η «ανάγκη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% για το 2018 κάτι που είναι ανέφικτο και οδηγεί σε νέα μέτρα».
Ο Γ.Γ της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, επισήμανε ότι:  «Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης για τη δεύτερη αξιολόγηση, για το χρέος, ο νέος αντιλαϊκός προϋπολογισμός που συζητιέται αυτές τις μέρες στη Βουλή, είναι κόλαφος για τους εργαζόμενους, για το λαό μας. Η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, μιλάει και πανηγυρίζει για ανάκαμψη της οικονομίας, μόνο που αυτή η ανάκαμψη θα είναι για τους λίγους, για το μεγάλο κεφάλαιο. Ο λαός μας, η εργατική τάξη θα υποφέρει».
Όλη η αντιπολίτευση με λίγα λόγια βλέπει μέσα από την δική της (συμφέρουσα, ασφαλώς στην ίδια) ματιά τα πράγματα και πάντοτε για αντιπολιτευτικούς λόγους δείχνει ότι το ποτήρι είναι μισοάδειο. Δεν έχουν όμως πάντοτε δίκιο, καθώς φαίνεται ξεκάθαρα ότι κινούνται με βάση την επιθυμία τους και ότι πίσω από τις βροντώδεις δηλώσεις τους ομολογείται ο πόθος τους για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, την επικράτηση μόνιμης κρίσης και πανικού, μπας και πέσει η «αριστερή παρένθεση» και ξαναπιάσουν τα καθιερωμένα τους πόστα.
Δεν έχουν δίκιο στις εκτιμήσεις τους, κυρίως διότι υπάρχει ορατό πρακτικό αντίκρισμα της απόφασης του Eurogroup για τη μεσοπρόθεσμη μείωση του χρέους, με την ένταξη της Ελλάδος στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ,  και διότι ναι μεν είναι σχεδόν σαφές (για τους δανειστές), με βάση την ανακοίνωση του Eurogroup, ότι ο στόχος του 3,5% στα πλεονάσματα δεν εγκαταλείπεται για ένα «μεσοπρόθεσμο διάστημα» δηλαδή για κάποια ακόμα χρόνια, αλλά ποιος πιστεύει ότι αυτοί οι στόχοι είναι θέσφατα και δεν αναθεωρούνται ποτέ προς όφελος της χώρας; Έχουν ήδη γνωμοδοτήσει ότι η λήξη του Μνημονίου το 2018 δεν αλλάζει τα πράγματα; Δεν επιτρέπεται «νομικά» η αναθεώρηση του «κόφτη» και των προϋποθέσεών του;
Δηλαδή, αν αναλάβουν εκείνοι την διακυβέρνηση της χώρας, πώς θα μας ξανασώσουν αν δεν ξαναϋποσχεθούν νέα επαναδιαπραγμάτευση των όποιων συμφωνιών με τους εταίρους μας;

Το ζήτημα της συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και οπωσδήποτε η συζήτηση για την αναθεώρηση των υπερβολικών (κι έτσι ή αλλιώς υφεσιακών) στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος (καθώς και της διάθεσής του στην οικονομία και την κοινωνία και όχι μόνο για τοκοχρεολύσια), το αναγνώρισε κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο Γερούν Ντάϊσεμπλουμ, που σημείωσε ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα θα συζητηθούν στα μέσα του 2018, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου. Αλλά ως τότε ούτε ο ίδιος ξέρει ποιος και τι θα διαπραγματεύεται...

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι πήρε μια βαθιά ανάσα. Σταθεροποιείται. Και έχοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αναμένει βάσιμα επιστροφή κεφαλαίων στη χώρα, μείωση της ανεργίας και πάταξη της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Έτσι μπορεί -και πριν τη λήξη του Μνημονίου- να προχωρήσει το κοινωνικό «παράλληλο πρόγραμμα της» και να ολοκληρώσει γρήγορα τις απαραίτητες θεσμικές τομές (και την αναδιάρθρωση των «κόκκινων» δανείων και των βιώσιμων κλάδων της οικονομίας). Και ασφαλώς θα έχει το χρόνο να ανακαθορίσει τους οικονομικούς στόχους της,  εκτός μνημονίων, σε μεσομακροπρόθεσμη βάση.
Τα εργασιακά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τα κάνει χειρότερα, αποδεχόμενη οτιδήποτε. Καλύτερα να τα αφήσει, ως έχουν, άσχημα, αλλά τουλάχιστον ανοιχτά, στο ράφι για λίγο αργότερα, και να παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για καλύτερα εισοδήματα των λαϊκών τάξεων κατά της ανεργίας, της μαύρης και της απλήρωτης εργασίας, μειώνοντας φόρους στους μικρομεσαίους, αν δεν μπορεί να επαναφέρει την πλήρη λειτουργία των Συλλογικών Συμβάσεων, τις οποίες είχε καταργήσει ουσιαστικά η συγκυβέρνηση Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ

Είναι στο χέρι της κυβέρνησης να αξιοποιήσει την σταθεροποίηση που εξασφάλισε για να βγάλει, όντως, όρθια την κοινωνία από τη χρεοκοπία και τη διαφθορά.
efsyn

Η κουλτούρα της αντι-δράσης και η κουλτούρα της υποταγής



"Η κριτική, άρα, που γίνεται στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, με ειρωνείες και χλευασμούς, από τα πρωινάδικα της τηλοψίας μέχρι τις επίσημες δηλώσεις ή ανακοινώσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γίνεται διότι η πολιτική τους κουλτούρα δεν επιτρέπει παρά μόνο ένα πράγμα: τη μηχανιστική υποταγή των εργαζομένων στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, ωσάν οι συστημικές κρίσεις να αποτελούν θεόθεν φυσικές καταστροφές, που δεν αφήνουν χώρο για διαφορετικές πολιτικές επιλογές."
της Κατέ Καζάντη
Όσοι κατανοούν την ιστορία των κοινωνιών, την ιστορία του ανθρώπινου είδους εν γένει, ως μια ντετερμινιστική ευθεία, με απόλυτο προορισμό την αναπαραγωγή των προνομίων των από πάνω, όσοι παραβλέπουν «τη ζωντανή κίνηση της μάζας, την ακατάπαυστη ορμή της», αδυνατούν, προφανώς, και να καταλάβουν πώς ένα πολιτικό κόμμα, που, μάλιστα, έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση, είναι δυνατόν όχι μοναχά να παρακολουθεί δίχως να ενοχλείται αλλά και να υποκινεί «την ενεργό, ανεμπόδιστη, δραστήρια πολιτική ζωή όσο το δυνατόν πιο πλατιών λαϊκών μαζών του έθνους»*. Και να τους απευθύνει, έτσι, κάλεσμα σε απεργία.
Ο ολοκληρωτικός έλεγχος, η χειραγώγηση των κυττάρων της κοινωνίας αποτελεί πρώτο και σημαντικότερο μέλημα όλων εκείνων που αντιλαμβάνονται την ιστορία ως την αφ’ υψηλού απρόσκοπτη πορεία της αστικής τάξης, με την αναδιανομή από τα κάτω προς τα επάνω να αποτελεί τη μόνη πολιτική επιλογή, κάθε φορά που το σύστημα δείχνει να χαλαρώνει.
Γι’ αυτούς, λοιπόν, η ύπαρξη ενός κόμματος, το οποίο, ακόμα και στους πιο ζοφερούς καιρούς, επιθυμεί να συνομιλεί αέναα με τον ριζοσπαστικό του εαυτό και να διατηρεί την επαναστατική του συνείδηση, είναι, όχι μοναχά ακατανόητο, αλλά, στο βαθμό που το κατανοούν, και άκρως επικίνδυνο.
Η επίσημη έκφραση, εξάλλου, της ταξικής αντίθεσης μέσα στην αστική κοινωνία, όπως εκφράζεται στα ψηλά πατώματα της πολιτικής, παρουσιάζει ακριβώς αυτήν την εικόνα: τα κόμματα, τα οποία παραδοσιακά εκπροσωπούν τα αστικά – μεγαλοαστικά συμφέροντα, είτε κυβερνούν είτε όχι, υπονομεύουν κάθε μορφή αντι-δράσης, μικρή ή μεγάλη, του κόσμου της εργασίας. Ο σχηματισμός, άρα, μιας νεο-προλεταριακής πρωτοπορίας, που έχει συνειδητοποιήσει τα ταξικά της συμφέροντα και μάχεται γι’ αυτά, αποτελεί –και πάντα αποτελούσε- υπόθεση των κομμάτων της Αριστεράς. Τα οποία και τοποθετούνται σταθερά υπέρ των αγώνων των λαϊκών μαζών, υπέρ των κινημάτων, a priori, εν τέλει, υπέρ μιας γενικής απεργίας.
Η κριτική, άρα, που γίνεται στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, με ειρωνείες και χλευασμούς, από τα πρωινάδικα της τηλοψίας μέχρι τις επίσημες δηλώσεις ή ανακοινώσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γίνεται διότι η πολιτική τους κουλτούρα δεν επιτρέπει παρά μόνο ένα πράγμα: τη μηχανιστική υποταγή των εργαζομένων στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, ωσάν οι συστημικές κρίσεις να αποτελούν θεόθεν φυσικές καταστροφές, που δεν αφήνουν χώρο για διαφορετικές πολιτικές επιλογές. Ούτως ή άλλως, με ιδεολογική αφετηρία το νεοθατσερισμό, εκείνα που ένα αριστερό κόμμα αγωνιά να περισώσει, είναι τα μέτρα ακριβώς που οι απανταχού φιλελεύθεροι λατρεύουν να επιβάλλουν. Οι δε διανοητικές – φιλοσοφικές περιπέτειες, του τύπου άλλο κόμμα – άλλο κυβέρνηση, σκέψεις όπως το πρώτο διαρκεί εις τους αιώνας, η δεύτερη δεν είναι παρά μια περιορισμένη και προσωρινή ανάθεση εξουσίας, αποτελούν ψιλά, αδιόρατα γράμματα.
Κάθε φορά, λοιπόν, που το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα καλεί σε απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις τα μέλη του, η Ν.Δ. και οι όμορες δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ κ.ά.) θα αντιδρούν . Και λόγω της περιορισμένης αντίληψής τους για το κοινωνικό γίγνεσθαι αλλά και εκ του πονηρού, μην τυχόν και, για κακή τους τύχη, εξεγερθούν και οι προλετάριοι που έχουν στους κόλπους τους. Και αρχίσουν να συμμετέχουν και αυτοί στον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο.
left

Από την αυτοκτονία, καλύτερα εκλογές.



του Στέλιου Κούλογλου
Η ελληνική πλευρά έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να προχωρήσει η συμφωνία, του καλοκαιριού του 2015, με τους δανειστές. Η κυβέρνηση εφάρμοσε κατά γράμμα το μνημόνιο. Ο Α. Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε όσο δυνατόν καλύτερα τις διεθνείς συμμαχίες, μέχρι και ο Ομπάμα έκανε το τελευταίο του ταξίδι στην Αθήνα, πλέκοντας το εγκώμιο της Ελλάδας. Ακόμη και ο ανασχηματισμός, αν είχε κάποιο νόημα, ήταν να στείλει το μήνυμα ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να παραμερίσει όλα τα εμπόδια, αρκεί να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση.
Με έμμεσο τρόπο, και οι Έλληνες έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Για μια χώρα όπου δεν υπάρχουν θερμόμετρα σε νοσοκομεία, η αντιμετώπιση των προσφύγων δεν είχε προηγούμενο στην Ευρώπη. Η απάντηση του Βερολίνου, σε πείσμα μάλιστα και των Βρυξελλών αλλά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που θέλουν να τελειώσει η ελληνική εκκρεμότητα στην ευρωζώνη, ήταν ένα μεγάλο όχι. Η σειρά από τρικλοποδιές που ο κ. Σόιμπλε δεν έχει σταματήσει να βάζει από το καλοκαίρι του 2015 κορυφώθηκε τη Δευτέρα στο eurogroup, όταν άφησε να διαφανεί ότι, πριν από την όποια δεύτερη αξιολόγηση, έχει κι άλλα βασανιστήρια.
Ακόμη και το ΔΝΤ, πρωτομάστορας των οικονομικών Γκουαντανάμο, υποκλίθηκε μπροστά στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών. Παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις του, ότι δηλαδή θα απορρίψει τις γερμανικές αξιώσεις για παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 και την παραπομπή της ρύθμισης του χρέους στις ελληνικές καλένδες. Αν η στάση αυτή οφείλεται στην υποχωρητικότητα του μνημονιακού αρχιτέκτονα Τόμσεν και στις διαφωνίες του με τη κυρία Λαγκάρντ, έχει μικρή σημασία: άλλοτε μαλώνοντας και άλλοτε όχι, οι δύο γάιδαροι καταστρέφουν ότι έχει απομείνει από τον ελληνικό αχυρώνα.
Από αυτήν την άποψη, η απάντηση του πρωθυπουργού με το σημερινό διάγγελμα ήταν και αναπόφευκτη και ενδεδειγμένη. Η κυβέρνηση δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να υποχωρήσει περισσότερο, υπονομεύοντας και τη χώρα με τα εξωφρενικά πρωτογενή πλεονάσματα που ζητάει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αλλά και την ίδια.  Το περίσσευμα από το πρωτογενές πλεόνασμα το δικαιούνται οι χαμηλοσυνταξιούχοι, όπως ακριβώς δικαιούνται το πάγωμα της αύξησης του ΦΠΑ τα νησιά που δέχονται τα προσφυγικά ρεύματα.
Βεβαίως, αν οι Βρυξέλλες κατανοούν το τελευταίο μέτρο, ούτε το ΔΝΤ ούτε ο φον Σόιμπλε μπορούν να χωνέψουν εύκολα το επίδομα στις χαμηλόμισθες συντάξεις που ανακοίνωσε ο κ. Τσίπρας. Με τον δικό τους τρόπο, και το ένα και ο άλλος, έχουν δηλώσει ότι οι Έλληνες δεν αξίζουν παρά συντάξεις πείνας. Από αυτή τη άποψη, με το διάγγελμα του, ο πρωθυπουργός πέταξε χωρίς αμφιβολία το γάντι στους δανειστές.  Θα το σηκώσουν, την ώρα που ο Μπέμπε Γκρίλο ζητάει δημοψήφισμα για την αποχώρηση από το ευρώ,  διακινδυνεύοντας την αναθέρμανση της ανοικτής κρίσης στην ευρωζώνη;
Η κυβέρνηση θέλει φυσικά, ακόμη και σήμερα, να κλείσει η αξιολόγηση και να μπει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του Μ. Ντράγκι, ελπίζοντας στην αναθέρμανση της οικονομίας.  Αλλά όχι και να αυτοκτονήσει. Στο κάτω κάτω δεν μπορεί το μέλλον μιας χώρας να εξαρτάται από τις εκλογές μιας άλλης, που θα γίνουν το ερχόμενο φθινόπωρο. Εκλογές, ξέρουμε να κάνουμε κι εμείς.
tvxs

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Αίμα, τιμή, ακριτικό νησί!



της Άντας Ψαρρά
Η χθεσινή επίσκεψη του Πάνου Καμμένου με ακόμα 10 βουλευτές-μέλη της Επιτροπής Αμυνας της Βουλής σε ακριτικά νησιά και απομακρυσμένα φυλάκια, με στόχο τη συμβολική απάντηση στους εθνικιστικούς ισχυρισμούς πολιτικών της Τουρκίας περί αμφισβητούμενης κυριαρχίας βραχονησίδων, ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας θεμιτής πατριωτικής στάσης.
Ο υπουργός Αμυνας, ενώ είχε ακούσει ήδη από όλα τα κόμματα ότι το να προχωρήσει σε κινήσεις εντυπωσιασμού, του τύπου να συνεδριάσει η Επιτροπή της Βουλής στο Καστελόριζο, είναι λάθος, διότι δίνει μεγαλύτερη σημασία στις διάφορες εθνικιστικές κορόνες και επιπλέον η πολιτική της Ελλάδας οφείλει να κινείται μέσα στα όρια της διπλωματίας και κυρίως της λογικής, επέμεινε και τελικά πραγματοποίησε το μίνι αυτό «εθνικό» ταξίδι.
Το αποτέλεσμα όμως, πέρα από την παράλογη κίνηση ανόητου και λαϊκίστικου εντυπωσιασμού, ήταν να αποτυπωθεί για πρώτη φορά σε εικόνα η ταυτόχρονη παρουσία, και μάλιστα δίπλα δίπλα, βουλευτών του δημοκρατικού τόξου με τους εκπροσώπους της ναζιστικής οργάνωσης.
Για «εθνικούς» λοιπόν λόγους ο Κασιδιάρης φωτογραφίζεται δίπλα στον Π. Καμμένο και τον Δ. Βίτσα μπροστά σε ένα φυλάκιο ξεπλένοντας έτσι με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την παρουσία της Χρυσής Αυγής στα πολιτικά δρώμενα, και μάλιστα την ίδια στιγμή που είναι σε εξέλιξη η δίκη για την εγκληματική υπόσταση της οργάνωσης.
Η εθνικιστική μαγκιά, παρούσα συνεχώς και παντού, δυστυχώς δεν ξεχωρίζει πλέον όρια και ιδεολογίες ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, όμως αυτό το σάπιο φρούτο είναι αποδεδειγμένα εξαιρετικά επικίνδυνο.
efsyn

Ψεύτικες ειδήσεις υπήρχαν και πριν από τα social media



Η τακτική της διασποράς ψευδών ειδήσεων είναι παλιά, τα μέσα αλλάζουν.
Πριν από τα social media ήταν τα email.
Πριν από τα email, η τηλεόραση.
Και ακόμη πιο πριν, τα τηλέφωνα.
Κι αν θέλουμε να γυρίσουμε ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, πριν από όλα αυτά, ήταν η εποχή του παραδοσιακού Τύπου, της έντυπης δημοσιογραφίας.
Ακόμα και η φήμη του Αβραάμ Λίνκολν είχε «κηλιδωθεί» από ένα φυλλάδιο γεμάτο ψεύδη, πίσω στα 1864.
Η τακτική της διασποράς ψευδών ειδήσεων είναι παλιά, τα μέσα αλλάζουν.
Με αφορμή τη «μάχη» που δόθηκε στα social media κατά την προεκλογική περίοδο των πρόσφατων αμερικανικών εκλογών, το timeline.com επιχειρεί μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ψεύτικων «ειδήσεων».
1946. Το τηλέφωνο χτυπά και μία φωνή ακούγεται να λέει: «Είμαι φίλος, αλλά δεν μπορώ να σου πω ποιός είμαι. Ήξερες ότι ο Jerry Voorhis είναι κομμουνιστής;»
Ο Jerry Voorhis δεν ήταν φυσικά, κομμουνιστής, ήταν αντίπαλος του Ρίτσαρντ Νίξον για την έδρα της Καλιφόρνια στο Κογκρέσο.
Απλά, η ομάδα του Νίξον αυτή την «εικόνα» ήθελε να καλλιεργήσει.
Πλήρωναν 9 δολάρια μεροκάματο σε όποιον προσφερόταν να σηκώνει το τηλέφωνο, να απαγγέλλει το «ποίημα» και να το κλείνει.
Αυτό ήταν ένα πρώιμο δείγμα του τρόπου με τον οποίον χρησιμοποιήθηκε το τηλέφωνο στη διασπορά ψευδών ειδήσεων σε προεκλογική περίοδο, αλλά και προάγγελος των μετέπειτα δημοσκοπήσεων τύπου push polling.
1972. Ο 19χρονος Roger Stone, επαγγελματίας του ψεύδους (το δημοσίευμα τον αποκαλεί «professional bullshit artist») εργαζόταν στην προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.
Μεταξύ άλλων, ο Stone διέσπειρε την «είδηση» ότι ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλος του Νίξον, Paul McCloskey, χρηματοδοτήθηκε από τη Νεολαία της Σοσιαλιστικής Συμμαχίας. Όταν ο Stone διέρρευσε την ιστορία, ο McCloskey «τελείωσε» και ο Νίξον πήρε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων.
Ο βετεράνος Stone προσέφερε τις σκοτεινές υπηρεσίες του και στην προεκλογική καμπάνια του Τραμπ.
1992. Το διαδίκτυο ήταν καινούργιο -μετρούσε λιγότερο από έναν χρόνο «ζωής»-, αλλά αυτό δεν εμπόδισε στο ελάχιστο το νέο μέσο, από το να διαδώσει ότι, ο Μπιλ Κλίντον είχε ένα κρυφό παιδί…
Οι αμερικανικές εκλογές ήταν κοντά.
Και ενώ τα αξιόπιστα Μέσα Ενημέρωσης αγνόησαν την ιστορία ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, η ταμπλόιντ σούπερ - μάρκετ Globe πλήρωσε την υποτιθέμενη μητέρα του παιδιού για μια συνέντευξη.
Την επομένη χρονιά, ο διαβόητης δεξιός δισεκατομμυριούχος Richard Mellon Scaife άρχισε να χρηματοδοτεί το «Arkansas Project», το οποίο, όπως αποδείχθηκε, ερευνούσε ιστορίες για δήθεν εμπλοκή του Μπιλ Κλίντον σε πορνεία, ναρκωτικά, αλλά και τυχόν εξωσυζυγικές σχέσεις (Οκ, το τελευταίο είχε βάση).
Η «πρωτοβουλία» αυτή ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της «τεράστιας συνωμοσίας της δεξιάς», όπως την είχε ειρωνικά χαρακτηρίσει η Χίλαρι Κλίντον.
1996. Στο τέλος της πρώτης θητείας του Μπιλ Κλίντον και ενώ η εκστρατεία για την επανεκλογή του ήταν σε εξέλιξη, νέες φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν.
Η ιστορία αφορούσε τον βοηθό του Κλίντον, Vince Foster, ο οποίος έπασχε από κατάθλιψη και έδωσε τέλος στη ζωή του το 1993.
Σύμφωνα με τη νέα συνωμοσία, τον Foster σκότωσαν οι Κλίντον -οι οποίοι συγκάλυψαν τον φόνο.
Καθώς οι Ρεπουμπλικανοί διερευνούσαν το σκάνδαλο Whitewater, οι θεωρίες συνωμοσίας πήραν ακόμη μεγαλύτερη έκταση.
Έφτασαν μέχρι του σημείου ότι, η Χίλαρι  είχε δεσμό με τον Foster και τον σκότωσε για να καλύψει το σκάνδαλο.
2000. Οι φήμες ταλαιπώρησαν και τον Ρεπουμπλικανό John McCain.
Μία εξ αυτών τον έφερνε να έχει νόθο παιδί. Ένα σκοτεινό «μυστικό» που τελικά, βοήθησε τον Τζορτζ Μπους υιό, να εξασφαλίσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων το 2000.
Η εκστρατεία παραπληροφόρησης διεξήχθη με email και φυλλάδια που έδειχναν φωτογραφία της οικογένειας McCain  με την κόρη τους.
Αλλά, αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σύμφωνα με άλλες φήμες, ο McCain κοιμόταν με πόρνες και μετέδωσε στη σύζυγό του αφροδίσιο νόσημα. Επίσης, ήταν διανοητικά ασταθής λόγω της κράτησής του στον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου είχε υποβληθεί σε πλύση εγκεφάλου προκειμένου να… σαμποτάρει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Μία από τις πολλές μεθόδους που επιστρατεύθηκαν για την εξάπλωση των φημών ήταν και το push polling, όπου οι ερωτήσεις που υποβάλλονταν ήταν εντέχνως γεμάτες ψεύδη.
2008. Ούτε ο Μπαράκ Ομπάμα, ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ τη γλίτωσε.
Το 2008 τα social media δεν έκαναν σπουδαία δουλειά στη διασπορά ψευδών ειδήσεων: Το twitter είχε μόλις 1 εκατ. επισκέπτες την εβδομάδα και το facebook έναν πενιχρό αριθμό 90 εκατ. χρηστών.
Μία φωτογραφία του Ομπάμα με τουρμπάνι που κυκλοφόρησε στα social media, υπονοώντας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είναι κρυφο-μουσολμάνος, ήταν από το γάμο του μουσουλμάνου ετεροθαλούς αδελφού του.
Οι φωτογραφίες ήρθαν ξανά στην «επικαιρότητα» το 2012, πυροδοτώντας εκ νέου σενάρια σε σχέση με την καταγωγή του.
2012. Όταν ο Ομπάμα διεκδικούσε δεύτερη θητεία, τα social media είχαν γίνει mainstream.
Ήταν η εποχή που ο Ντόναλντ Τραμπ τα χρησιμοποιούσε καλώντας τον Ομπάμα να δείξει δημόσια το πιστοποιητικό γέννησης του.
Αυτή ήταν μόνο μια μικρή γεύση του τί επρόκειτο να ακολουθήσει.
Του πώς ο Τραμπ θα χρησιμοποιούσε τα social media ως εργαλείο διάδοσης πλαστών ειδήσεων, στρατηγική η οποία τον έστειλε τελικά, στον Λευκό Οίκο.
Το 2016, οι ψεύτικες ειδήσεις που κυκλοφόρησε ο Τραμπ εστάλησαν απευθείας από τον ίδιον στους περισσότερους από 16 εκατ. followers του.
Ούτε ανώνυμα τηλεφωνήματα, ούτε κατασκευασμένα στοιχεία με τον παλιό τρόπο. 
Υπό πολλές έννοιες, οι τελευταίες αμερικανικές εκλογές ήταν μια συλλογή των μεγαλύτερων επιτυχιών όλων των ψεύτικων ειδήσεων που έχουν διαδοθεί ποτέ... 
tvxs

Αυτό δεν είναι ένα θέμα για παιδιά



Αυτό δεν είναι ένα θέμα για παιδιά. Ούτε παραμύθι, ούτε θρύλος που έφτασε ως στις μέρες μας, ούτε ιστορία να τη διηγηθείς σε νυσταγμένα πιτσιρικάκια. (Αν και κάποτε τα γεγονότα που οδήγησαν εκεί θα γραφτούν στις πιο μαύρες σελίδες της).
Tης Κλαίρης Τζωρτζάκη
Είναι μια σύντομη αναφορά σε έναν κλόουν που μια φορά κι έναν καιρό, μόλις πριν από λίγες ημέρες δηλαδή, γύριζε στους δρόμους και έκανε γκριμάτσες και κολπάκια, ίσως και μαγικά, μπορεί να εμφάνιζε λαγούς ή να εξαφάνιζε τραπουλόχαρτα, σίγουρα χόρευε, τραγουδούσε, σκόνταφτε χωρίς να πέφτει, να μωρέ, αυτά τα χαζά που κάνουν όλοι οι κλόουν του κόσμου σε τσίρκο ή παιδικά πάρτι. Αυτός, όμως, είπαμε: »Δούλευε» στους δρόμους, για τα παιδιά των δρόμων, μπροστά από σκηνικά τρομακτικά, πραγματικά σκηνικά γι αυτό και τρομακτικά, αλλά ήταν αυτό που είχε αποφασίσει ότι ήθελε να κάνει.Να βγάζει από το καπέλο του μια επίπλαστη αίσθηση ασφάλειας και κανονικότητας σε μικρά πανικόβλητα πλάσματα.
Αν τον ρωτούσαμε εμείς οι Έλληνες πώς τον λένε σίγουρα θα κάναμε φιλότιμες προσπάθειες για να μην γελάσουμε όταν θα ακούγαμε την απάντησή του: »με λένε Άνα». Η ιστορία του έχει καλούς και φυσικά έχει και κακούς αλλά ειλικρινά, σε αυτήν εδώ την αφήγηση δεν μας νοιάζει σε ποιων την πλευρά έτυχε να γεννηθεί.
Πού γεννήθηκε; Κάπου στη Συρία. Κι αυτό όλο κι όλο είναι αρκετό για να ξέρουμε. Τον απομονώνουμε από ένα σκηνικό πολέμου για να τον τοποθετήσουμε σε ένα σκηνικό παραμυθιού. Η ηλικία του εξάλλου μας βοηθά: εικοσιτεσσάρων ετών. Αλλά και τα όνειρά του μας βοηθούν γιατί παντρεύτηκε την κοπελιά του μόλις πριν από δύο μήνες, μέσα σ’ αυτά τα σκηνικά που είπαμε λίγο πιο πριν, τα οποία σίγουρα δεν θα τον εμπόδιζαν να κάνει και ο ίδιος δυο τρία παιδιά. Η οικογένειά του, (γονείς, αδέλφια) όταν άρχισαν τα δύσκολα, εγκατέλειψε άρον άρον την πόλη, κάτι που δεν έκανε ο ίδιος, ίσως γιατί στη γειτονιά του, στην περιοχή του, στην πατρίδα του ο μισός πληθυσμός είναι παιδιά. Κι αυτός είναι κλόουν. Όχι δάσκαλος, όχι ιερέας, όχι στρατιώτης. Κλόουν. Και ένας κλόουν ξέρει τη δουλειά του.
Δεν θα σας πω αν ήταν βόμβα, αν πάτησε νάρκη, αν τον βρήκε αδέσποτη σφαίρα. Θα σας πω απλώς ότι δεν »έφυγε» όπως λέμε για τους πεθαμένους, εμείς οι Δυτικοί όταν θέλουμε να ξορκίσουμε τον θάνατο. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι έφυγε από το πόστο του, από τη δουλειά του, ότι βαρέθηκε, φοβήθηκε, εγκατέλειψε ή ό,τι γούσταρε, τέλος πάντων, και αποφάσισε ένα άλλο ταξίδι.
29 Νοεμβρίου 2016
Σκοτώθηκε, λοιπόν. Πέθανε. Πάπαλα, πώς το λένε. Έγινε, κυριολεκτικά, χίλια κομμάτια, δύο, εκατό χιλιάδες μη σου πω, ακριβώς ένα για κάθε παιδί που είχε γελάσει εξαιτίας του.
Θα μνημονεύσω το πλήρες όνομά του, έτσι, για την τιμή των όπλων που δεν κράτησε:
  Άνας αλ Μπασά   
Πρωταγωνιστής μιας ιστορίας μόνο για παιδιά αλλά, δυστυχώς, αυστηρώς ακατάλληλης για ανηλίκους στο τελείωμά της.
koutipandoras

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Να, στα μούτρα σας!

του Θανάση Καρτερού
Τα ξινά γλυκά για την εικόνα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αντάμα με συμμορίτες της Χρυσής Αυγής, υπό τη σκέπη της ελληνικής σημαίας, έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Δεν θα σπουδαιολογήσω για μια επίσκεψη βουλευτών σε ακριτικά νησιά» είπε. Δεν είναι και σπουδαίο, δηλαδή, να επισκέπτονται ακριτικά νησιά ο υπουργός Εθνικής Άμυνας με τον Βίτσα στο πλευρό του. Με μια μούντζα, πέντε τον αριθμό, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στα αριστερά. Με τον Κασιδιάρη, τον Παππά και τον πώς - τον - λένε στα δεξιά. Και τα φανταράκια να ξελαρυγγιάζονται ασκαρδαμυκτί.
Τι να πει κι ο εκπρόσωπος, θα πεις. Τι να αφήσει και τι να μαζέψει. 153 είναι τα κουκιά, κι αν μερικά βγαίνουν... μπιζέλια, οι υπεύθυνοι της σοδειάς κάνουν τα στραβά μάτια. Εμείς όμως δεν έχουμε κανένα λόγο να μη σπουδαιολογήσουμε. Όχι για τον Καμμένο -αυτός είναι ό,τι είναι και δεν τον χρεωνόμαστε. Ούτε και για τον Βίτσα -ουκ εσύ με λοιδορείς, αλλά η θέσις. Αλλά για τους δικούς μας, οι οποίοι φωτογραφίζονται ευθυτενείς και ελληνοπρεπείς επί της Ρω, αγνοώντας ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Μια τέτοια εικόνα, μάλιστα, θα έλεγα ότι αξίζει πολλές παραπάνω.
Διότι, τι δηλοί η εικόνα; Την εθνική ενότητα απέναντι στον εριστικό γείτονα, σου λέει το επίσημο συναξάρι. Να, στα μούτρα σας, λέει το ανεπίσημο. Διότι, από τους 55 της επιτροπής που κλήθηκαν, ανταποκρίθηκαν μόνο 9. Άρα, η εθνική ενότητα μάλλον έμεινε Αθήνα. Και διότι, επίσης, αν δόθηκε μια εικόνα ενότητας, και συναγελασμού θα λέγαμε, αυτή είναι: Αριστεροί με εγκληματίες, βουλευτές μας με νεοναζί. Που πάει να πει ότι αυτό που εισπράξαμε, και δεν μας αρέσει καθόλου, είναι σαφές: Η Αυλωνίτου μαζί με τους φασίστες και η Κασιμάτη μαζί με τους ναζί.
Αναρωτιέμαι πώς το αποφάσισαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Για το έθνος; Για τον σταυρό - της κάλπης; Επίτηδες, λέτε, αγνόησαν τις επιπτώσεις; Ή είναι τόσο ντιπ, ώστε να μην καταλάβουν το ανόητο, για να μην πω ανήθικο: Μπρος στα κάλλη της προβολής ΜΟΥ, τύφλα να 'χει ο Κασιδιάρης; Τελικώς: Εντάξει, το χωνέψαμε ότι δεν μας κάνουν και περήφανους ορισμένοι εκπρόσωποί μας. Αλλά αν είναι να μας κάνετε να ντρεπόμαστε, να το ξέρουμε, βρε παιδιά. Να τα χωρίσουμε τα τσανάκια μας...
avgi

Η νίκη της Δεξιάς



του Τάσου Παππά
Φωνάζουν τα κόμματα της Δεξιάς, του Κέντρου και οι νεοφιλελεύθεροι σχολιαστές ότι η Αριστερά, παρά τη σχετικά περιορισμένη εκλογική επιρροή της, είναι κυρίαρχη στο ιδεολογικό επίπεδο. Πρόκειται για τον γνωστό, δήθεν άτρωτο, μύθο -θλιβερό κατάλοιπο της Μεταπολίτευσης λένε- περί ηγεμονίας των αριστερών ιδεοληψιών.
Αυτό το αφήγημα έχει τη βάση του, τόσο στη δεσπόζουσα θέση που όντως είχε κατακτήσει η αριστερή ιστοριογραφία τη μεταδικτατορική περίοδο, πετυχαίνοντας να μπολιάσει το κοινωνικό σώμα με την αντίληψή της για την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο, όσο και στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι οργανικοί διανοούμενοι της Αριστεράς υπερείχαν έναντι των αντιπάλων τους σχεδόν σε όλα τα επιστημονικά πεδία.
Τα πράγματα άρχισαν σταδιακά να αλλάζουν από το 1989 και η έρευνα της ProRata που δημοσιεύτηκε στο χθεσινό φύλλο της «Εφ.Συν.» δείχνει ότι σε μια σειρά από ζητήματα που συγκροτούν τον πυρήνα της ταυτότητας της Αριστεράς οι πολίτες σήμερα κάνουν επιλογές που βρίσκονται στον αντίποδα των απόψεών της.
Για παράδειγμα: η πλειονότητα τάσσεται εναντίον του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας (οριακή πάντως διαφορά), υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων (μεγάλο προβάδισμα), υπέρ της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων που αξιολογούνται αρνητικά (θηριώδης απόσταση) και υπέρ της μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων (συντριπτικά ποσοστά).
Αν εξαιρέσουμε το τελευταίο εύρημα, που δεν μπορούμε να το κατατάξουμε κάπου στη διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς, γιατί οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα είναι κυρίως οικογενειακές ή πολύ μικρές, οπότε ο όρος «επιχείρηση» δεν παραπέμπει κατ’ ανάγκην στο μεγάλο κεφάλαιο και την πλουτοκρατία, τα υπόλοιπα στοιχεία συνιστούν ήττα για την Αριστερά στην κομμουνιστική και τη ριζοσπαστική εκδοχή της. Γιατί, όπως και να το δούμε:
  • Είναι ήττα για την Αριστερά (στην προκειμένη περίπτωση και για τον φιλελευθερισμό) να μη θέλουν οι περισσότεροι τον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Μια υπόθεση που έχει κλείσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε πολλές χώρες της Ευρώπης, στην πατρίδα μας σέρνεται από ηττοπαθή συμβιβασμό σε αναξιοπρεπή συμβιβασμό προς ικανοποίηση της Ιεραρχίας.
  • Είναι ήττα για την Αριστερά και θρίαμβος για τον νεοφιλελευθερισμό να ζητούν οι περισσότεροι ιδιωτικά πανεπιστήμια και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός με τη βοήθεια των συστημικών μέσων ενημέρωσης έχει καταφέρει, χρησιμοποιώντας την παραπληροφόρηση και τη συκοφαντία, να απαξιώσει οτιδήποτε ανήκει στη δημόσια σφαίρα.
Είναι σχεδόν πεποίθηση ότι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι υπερδιογκωμένος (δεν ισχύει πια), σπάταλος (αυτό συζητείται) και αναποτελεσματικός (επ’ αυτού δύσκολα κάποιος θα φέρει αντίρρηση), ενώ η δηλητηριώδης προπαγάνδα της Δεξιάς και των συνοδοιπόρων της παρουσιάζει τα πανεπιστήμια σαν άντρο των αντιεξουσιαστικών ομάδων και φωλιές μαρξιστών.
Η αιτία για την αναστροφή δεν είναι μόνο η αλαμπής πορεία και η προγραμματική αμηχανία της κομμουνιστικής και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και η αποκρουστική μεταμόρφωση της εγχώριας Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία, ενώ τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 στα συγκεκριμένα ζητήματα ταυτιζόταν με την άλλη Αριστερά, τα τελευταία χρόνια συγχρωτίζεται με τον νεοφιλελευθερισμό στο όνομα του... ρεαλισμού.
EFSYN

Ο άγριος Δεκέμβρης του Αλέξη



Η σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα που διαπέρασε την καρδιά του χτύπησε μια ολόκληρη γενιά.
της Ντίνας Δασκαλοπούλου
Tίτλος ανάρτησης στο Indymedia «σοβαρος τραυματισμος νεου», ώρα 9:18 am, 06/12/2008: «μολις ελαβα ενα τηλεφωνημα απο συντροφο, οπου μου ανεφερε οτι στη Μεσολλογιου εγινα καποιες συγκρουσεις κι ενα παιδι χτυπηθηκε απο πλαστικη σφαιρα μπατσου και ειναι παρα πολυ σοβαρα, εφτασε ασθενοφορο και το πανε στον Ευαγγελισμο.. Διασταυρωστε την πληροφορια εσεις που ειστε αθηνα».
Είκοσι λεπτά αργότερα ξεκινούν συγκρούσεις στα Εξάρχεια κι ανεβαίνει νέο μήνυμα: «να μην αφεθεί η θηριωδια αναπαντητη...». Στις 10 το βράδυ έρχεται η είδηση: «είναι νεκρός. Μάλλον πρόκειται για 15-16χρονο, το όνομα του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος».
Από εκείνη τη στιγμή όλες οι μέρες θα είναι του Αλέξη. Η σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα που διαπέρασε την καρδιά του χτύπησε μια ολόκληρη γενιά.
Ετσι, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και νέοι άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας κι όλων των μεγάλων πόλεων. Το βράδυ της δολοφονίας δημιουργείται στο facebook η ομάδα «Alexandros Grigoropoulos (RIP)» - μέσα σε ελάχιστο χρόνο φτάνει τα 105.687 μέλη.
Είναι το πρώτο δείγμα της οργάνωσης μιας νέας γενιάς ανθρώπων, αλλά και τα πρώτα ισχυρά δείγματα της δημοσιογραφίας των πολιτών που γέννησε ο Δεκέμβρης.
Μαθητές περικυκλώνουν τα αστυνομικά τμήματα, φοιτητές καταλαμβάνουν τα Πανεπιστήμια και ομάδες καλλιτεχνών την Εθνική Λυρική Σκηνή. Πολίτες καταλαμβάνουν μια σειρά από δημαρχεία, το κτίριο της ΓΣΕΕ, πνευματικά κέντρα και δημοτικά ραδιόφωνα, η Ενωση Συντακτών καταλαμβάνεται και μετατρέπεται σε κέντρο αντι-πληροφόρησης.
Ξαφνικά, τα Εξάρχεια είναι παντού: από το Βερολίνο μέχρι τη Μελβούρνη κι από τη Μόσχα μέχρι το Σαν Φρανσίσκο και το Μπουένος Αϊρες, χιλιάδες διαδηλωτές βγαίνουν στον δρόμο και στένσιλ με το πρόσωπο του Αλέξη γεμίζουν τους τοίχους των πόλεων.
Ο Subcomadante Marcos στέλνει μήνυμα στους δρόμους της Αθήνας απ' τα βουνά του Μεξικού: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι Ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι' αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε».
Οργή μεγατόνων, αλλά και όνειρα και καταλήψεις και πολιτικές συζητήσεις και γιαγιάδες που πετούσαν γλάστρες στα ΜΑΤ και μεσήλικες που έβαζαν τα κοστούμια τους ανάμεσα στους πιτσιρικάδες και τα κλομπ κι ό,τι χωρούσε μέσα στο σύνθημα «πειθαρχία τέλος, ζωή μαγική».
Κι από την άλλη, τόνοι δακρυγόνων, ξύλο, προσαγωγές, συλλήψεις. Η αστυνομία χτυπούσε αλύπητα και αδιακρίτως μαθητές, δημοσιογράφους, φωτογράφους, δικηγόρους, καμεραμέν.
Ομως, όπως έλεγε άλλο ένα σύνθημα, «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους».

Η λαίλαπα

Η οικονομική κρίση έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ, ωστόσο τίποτα δεν προμηνύει τη λαίλαπα που θα ξεκινούσε στην Ελλάδα δύο χρόνια μετά. Ετσι, ο ευρωπαϊκός Τύπος καταγράφει έκπληκτος το «ελληνικό σύνδρομο», ενώ ο πολύς Σαρκοζί παίρνει πίσω την εκπαιδευτική μεταρρύθμισή του, με τον φόβο ότι ο ιός της εξέγερσης μπορεί να περάσει τα ελληνικά σύνορα.
«Η Ελλάδα ανησυχεί την Ευρώπη», γράφει η Liberation.
«Είναι άραγε η έκρηξη αυτή το προοίμιο κι άλλων εκρήξεων; Είναι πιθανόν η οικονομική κρίση να προκαλέσει ξαφνικά την άνοδο της δυσφορίας και του θυμού, που ήδη διαπερνούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες; Οι ρήξεις αυτές φτάνουν τη στιγμή που δεν τις περιμένουμε». Κι όμως, ένας στους πέντε Ελληνες ζούσε ήδη τότε κάτω από το όριο της φτώχειας, η ύφεση έδειχνε τα άγρια δόντια της, ενώ ατελείωτα σκάνδαλα, γενικευμένη διαφθορά και ατιμωρησία δηλητηρίαζαν την πολιτική ζωή. Το κύμα αντικυβερνητικών απεργιών και διαδηλώσεων διογκωνόταν και ο Guardian μιλούσε για «μια χαμένη γενιά χωρίς δουλειά και ελπίδα».

Ο σφυγμός

Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, όμως, μέσα από τα «Νέα» έπιανε τον σφυγμό: «Οι αναταραχές στην Ελλάδα δεν είναι παρά προμήνυμα κοινωνικών εξεγέρσεων που έρχονται και θα ενταθούν όσο οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα γίνονται πιο αισθητές. Ολοι περπατάμε σε ένα ναρκοπέδιο, το οποίο είμαστε σίγουροι ότι θα εκραγεί, μόνο που δεν ξέρουμε πού και πότε θα σημειωθεί η επόμενη έκρηξη». Οι τοίχοι της Αθήνας το έλεγαν καθαρά: «Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση, ήταν η ερώτηση». Εκτοτε, όχι μόνο δεν έχουμε σταματήσει να γυρεύουμε απαντήσεις, αλλά τα ερωτήματα έχουν πολλαπλασιαστεί.
Ωστόσο, ο δημοσιογράφος Πολ Μέισον στο βιβλίο του «Ο κόσμος σε εξέγερση» επιμένει: «Η αλήθεια είναι πως η απάντηση μας κοιτάζει κατάματα, αλλά είναι αδύνατον να τη χωνέψουμε. Η βασική αιτία απλούστατα είναι η παγκοσμιοποίηση και η επακόλουθη μονοπώληση του πλούτου από μια παγκόσμια ελίτ». Το μόνο βέβαιο είναι πως τα παιδιά του Δεκέμβρη είχαν δίκιο όταν μας φώναζαν «είμαστε εικόνα από το μέλλον».
efsyn

Όταν η δημοκρατία κάνει τη ζωή των αγορών εξαιρετικά δύσκολη



του Αλέξανδρου Ζέρβα
Δε χρειάζεται να ψάξει κανείς πάρα πολύ για να διαπιστώσει τον πανικό από τον οποίο διακατέχεται ένα μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού (αλλά και του παγκόσμιου) οικονομικού κατεστημένου μετά το αποτέλεσμα ενός ακόμη δημοψηφίσματος, όπως αυτό που προέκυψε την Κυριακή στην Ιταλία.
Ήδη το αφεντικό της Deutche Bank, Τζον Κράιαν, έσπευσε να εκφράσει δημοσίως την έντονη ανησυχία του για την επικράτηση του «όχι»,  φοβούμενος ότι η συγκεκριμένη εξέλιξη, πέρα από τους πολιτικούς συσχετισμούς, μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες και στο «γήπεδο» της οικονομίας. Με άλλα λόγια, είναι δεδομένο ότι αν «στραβώσει το πράμα» με τις ιταλικές τράπεζες, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το αν θα μείνει κάτι όρθιο στο ευρωπαϊκό κι όχι μόνο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Είναι σαφές πως η λαϊκή ετυμηγορία μιας ακόμη ευρωπαϊκής χώρας κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη ζωή των αγορών, σε μια περίοδο που αυτές δε βρίσκονται και στα καλύτερά τους. Κι αυτός είναι ο λόγος που έχει αρχίσει να κυοφορείται ευρέως στους κόλπους των κυρίαρχων πολιτικών κύκλων της ευρωπαϊκής ελίτ η ιδέα περιορισμού ανάλογων δημοκρατικών διαδικασιών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο εγγύς μέλλον.
Δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε η σύσταση που έκανε την περασμένη εβδομάδα ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ προς τους ηγέτες χώρων της ΕΕ να αποφύγουν τα δημοψηφίσματα για ευρωπαϊκά θέματα, αφού, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «αποδεικνύεται πως δεν είναι σοφή επιλογή».
Δε θα προκαλέσει, λοιπόν, καμιά έκπληξη αν δούμε το αμέσως επόμενο διάστημα να εξελίσσεται όλο και πιο έντονα μια συζήτηση για το πόσο «επικίνδυνη» μπορεί να αποδειχθεί τυχόν προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία για κρίσιμα ζητήματα. Σε αυτό το πλαίσιο πιθανότατα θα φορεθούν πολύ επιχειρήματα για τον «θανάσιμο κίνδυνο να πέσει ο λαός στην παγίδα των λαϊκιστών».
Στην ουσία, όμως, πίσω από μια τέτοια συζήτηση βρίσκεται η εκπεφρασμένη από διάφορα κέντρα αποφάσεων πρόθεση για συγκέντρωση όλο και περισσότερων εξουσιών στα χέρια όλο και πιο λίγων, χωρίς μάλιστα να είναι απαραίτητο αυτοί να έχουν κάποια δημοκρατική νομιμοποίηση. Κάπως έτσι θα αποφευχθεί ο κίνδυνος να υπάρξουν στο μέλλον αντίστοιχα χουνέρια για τo κυρίαρχο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο, όπως αυτά που υπέστη τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Φανταστείτε δηλαδή φερ’ ειπείν να απέρριπτε ο πορτογαλικός λαός το νέο μνημόνιο που προετοιμάζεται με μεθοδικότητα για λογαριασμό του μεταξύ Βερολίνου, Βρυξελλών κι Ουάσιγκτον.
Από την άλλη, είναι αλήθεια πως η βαθιά εργαλειακή αντιμετώπιση των πρόσφατων δημοψηφισματικών διαδικασιών από εκείνες τις πολιτικές ηγεσίες που κατέφυγαν σε αυτές έριξε νερό στο μύλο όσων θέλουν να τις απαξιώσουν. Σε κάθε περίπτωση όμως νομίζω πως έχει αποδειχτεί στην πράξη πως η μεγάλη πλειοψηφία πλειοψηφία των πολιτών στην Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία αλλά και τη χώρα μας παίρνει τη δημοκρατία πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι έδειξαν να την αντιμετωπίζουν οι εκάστοτε πολιτικοί ηγέτες τους.
Βρισκόμαστε συνεπώς στο σημείο που η τύφλωση, σύμφωνα με τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, των ελίτ έχει οδηγήσει την Ευρώπη (κι όχι μόνο) σε οριακό σημείο. Οι κοινωνίες ασφυκτιούν μπροστά στο χάος που έχει δημιουργήσει ο νόμος των αγορών, την ώρα που οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν έστω να αφουγκραστούν το κλίμα που δημιουργείται με αποτέλεσμα η ακροδεξιά να καλπάζει. Εφόσον η στρατηγική που θα επιλεγεί θα έχει να κάνει με την περαιτέρω καταπίεση των μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων, ακόμη και μέσω της φίμωσης στοιχειωδών δικαιωμάτων του, δε μοιάζει διόλου απίθανο να προκύψουν σύντομα ακραίες καταστάσεις.
Άλλωστε, αν δεν το έχουν καταλάβει, έχουν ήδη αρχίσει να θερίζουν θύελλες...
tvxs

Δεκαέξι απαντήσεις για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος



Μείωση του χρέους κατά 22% του ΑΕΠ έως το έτος 2060, ήτοι ουσιαστική ελάφρυνση της τάξης των 42 δις ευρώ, θα αποφέρουν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος που ενέκρινε το Eurogroup και θα έχουν άμεση εφαρμογή.
Απαντήσεις σε όσες απορίες προκύπτουν σχετικά με το τι σημαίνουν τα μέτρα αυτά δίνει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕSM).
Σε ανακοίνωση που δημοσίευσε από το λογαριασμό του στο Twitter, ο ESM απαντάει σε 16 διαφορετικά ερωτήματα για το εύρος και τον αντίκτυπο των βραχυπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, καθώς και το κόστος που ενδέχεται να έχουν για την Ελλάδα και άλλα κράτη μέλη.
Διαβάστε τα:
1. Πότε αποφασίστηκε να κερδίσει η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους;
Στην ανακοίνωση του στις 25 Μαίου του 2016, το Eurogroup έδωσε εντολή στον ESM να εργαστεί πάνω σε μια πρώτη δέσμη μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, που αναφέρονται ως βραχυπρόθεσμα μέτρα. Οι υπουργοί τόνισαν ότι τα μέτρα αυτά θα εφαρμοστούν μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης και πριν από το τέλος του υφιστάμενου προγράμματος του ESM (του τρίτου προγράμματος).
Η πρώτη αξιολόγηση ολοκληρώθηκε. Στις 5 Δεκεμβρίου του 2016, ο ESM παρουσίασε λεπτομερή σχέδια για βραχυπρόθεσμα μέτρα για το Eurogroup, τα οποία συμφώνησε να τα υιοθετήσει.
2. Θα υπάρξουν περαιτέρω μέτρα στο μέλλον;
Στην ανακοίνωση του στις 25 Μαίου του 2016, το Eurogrοup ανέφερε ακόμα μια πιθανή δεύτερη δέσμη μέτρων, εφόσον χρειαστεί, μετά την επιτυχημένη εφαρμογή του προγράμματος του ESM από την Ελλάδα.
Αυτά είναι τα λεγόμενα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Για το μακροπρόθεσμο διάστημα, το Eurogroup έχει συμφωνήσει σε ένα έκτακτο μηχανισμό για την διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του χρέους σε περίπτωση που προκύψει ένα πιο δυσμενές οικονομικό σενάριο για τη χώρα.
3. Ποιες είναι οι κατευθυντήριες αρχές για επιπρόσθετη ελάφρυνση χρέους;
Το Eurogroup έχει αποκλείσει οποιοδήποτε ονομαστικό κούρεμα. Επιπλέον, έχει συμφωνήσει ότι τα μέτρα θα: α) διευκολύνουν την πρόσβαση στις αγορές για την Ελλάδα, ώστε να αντικαταστήσει το χρηματοδοτούμενο από το δημόσιο χρέος με χρέος του ιδιωτικού τομέα β)θα εξομαλύνουν το προφίλ αποπληρωμής γ)θα παράσχουν κίνητρα για την διαδικασία προσαρμογής της χώρας, ακόμα και μετά τη λήξη του προγράμματος του ESM και δ)θα διασφαλίσουν ευελιξία απέναντι στην αβέβαιη οικονομική ανάπτυξη και τις μεταβολές των επιτοκίων στο μέλλον.
4. Ποια βραχυπρόθεσμα μέτρα θα εφαρμοστούν;
Υπάρχουν τρεις ομάδες βραχυπρόθεσμων μέτρων.
* εξομάλυνση του προφίλ αποπληρωμής της Ελλάδας.
* μείωση του επιτοκιακού ρίσκου.
άρση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου για το 2017.
5. Πως λειτουργεί η εξομάλυνση του προφίλ αποπληρωμής;
Η εξομάλυνση του προφίλ αφορά το δεύτερο πρόγραμμα της Ελλάδας, με τον EFSF. Η μέση σταθμισμένη ωρίμανση των δανείων στο πρόγραμμα αυτό είχε συμφωνηθεί αρχικά στα 32,5 έτη. Εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων, υποχώρησε στα 28 έτη. Η ωρίμανση θα επανέλθει τώρα πάλι στα 32,5 έτη, ώστε μια σειρά απότομων αυξήσεων στο κόστος αποπληρωμής τις δεκαετίες του 2030 και 2040 να απλωθούν σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
6. Και σχετικά με το δεύτερο μέτρο, την μείωση του ρίσκου γύρω από τα επιτόκια;
Υπάρχουν τρία διαφορετικά σχήματα (schemes) για το δεύτερο μέτρο. Το πρώτο είναι η ανταλλαγή ομολόγων. Για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ο EFSF/ESM προσέφερε δάνεια στην Ελλάδα συνολικής αξίας 42,7 δισ. ευρώ. Τα δάνεια αυτά δεν εκταμιεύτηκαν σε μετρητά, αλλά στη μορφή τίτλων κυμαινόμενου επιτοκίου. Η Ελλάδα χρησιμοποίησε τους τίτλους για να ανακεφαλαιοποίησει τις τράπεζες. Οι τίτλοι θα ανταλλαχθούν τώρα για ομόλογα με σταθερό επιτόκιο με μεγαλύτερη ωρίμανση.
Επειδή τα νέα ομόλογα έχουν σταθερά επιτόκια, η Ελλάδα δεν θα είναι πλέον αντιμέτωπη με το ρίσκο να αυξηθούν τα επιτόκια. Οι τράπεζες απαγορεύεται να πουλήσουν τους τίτλους κυμαινόμενου και σταθερού επιτοκίου στην αγορά, αλλά μπορούν να τους πουλήσουν στην ΕΚΤ. Οι τίτλοι που έχουν πουλήσει ήδη οι τράπεζες εξαιρούνται από την ανταλλαγή. Μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ο EFSF/ESM θα επαναγοράσει τους τίτλους σταθερού επιτοκίου που έχουν ακόμα οι ελληνικές τράπεζες για να μην αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν το ρίσκο των επιτοκίων. Αυτό θα γίνει με πόρους που θα αντληθούν από την αγορά.
Για να εξασφαλιστεί μια ομαλή εκτέλεση, η διαδικασία αυτή θα πραγματοποιηθεί σε διάφορες φάσεις σε μια μακρά χρονική περίοδο.
Το δεύτερο σχήμα προβλέπει ότι ο ESM θα προβεί σε συμφωνίες swap (ανταλλαγών). Το σχήμα αυτό θα σταθεροποιήσει το συνολικό κόστος χρηματοδότησης για τον ESM και θα μειώσει το ρίσκο η Ελλάδα να αναγκαστεί να πληρώσει υψηλότερο επιτόκιο στα δάνεια της όταν τα επιτόκια στις χρηματοοικονομικές αγορές αρχίσουν να αυξάνονται στο μέλλον. Ένα swap είναι ένα χρηματοοικονομικό συμβόλαιο που επιτρέπει σε δυο συμβαλλόμενα μέρη να ανταλλάξουν, για παράδειγμα, πληρωμές σε σταθερό επιτόκιο με πληρωμές σε κυμαινόμενο επιτόκιο.
Το τρίτο σχήμα, γνωστό ως ανάλογη χρηματοδότηση (matched funding), προβλέπει ότι ο ESM θα χρεώσει ένα σταθερό επιτόκιο για ένα μέρος των μελλοντικών εκταμιεύσεων προς την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι θα εκδοθούν μακροπρόθεσμα ομόλογα που θα είναι σχεδόν ανάλογης ωρίμανσης με τα ελληνικά ομόλογα. Οι συνθήκες στις αγορές μπορεί να επηρεάσουν τον βαθμό στον οποίο μπορούν να εφαρμοστούν τα τρία μέτρα για την μείωση του επιτοκιακού ρίσκου.
7. Και το τρίτο μέτρο, η άρση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου;
Η άρση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου αφορά την δόση των 11,3 δισ. ευρώ του προγράμματος του EFSF (του δεύτερου προγράμματος) που χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση μιας επαναγοράς χρέους.
Αυτή την στιγμή δεν έχει χρεωθεί κανένα περιθώριο σε αυτό το δάνειο, αλλά αρχικά προβλεπόταν να επιβληθεί ένα περιθώριο 2% από την επόμενη χρονιά.
Η αύξηση αυτή θα ανασταλεί για το 2017.
8. Χρειάζονται περαιτέρω επίσημα βήματα προτού εφαρμοστούν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα;
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα διοικητικά συμβούλια του ESM και του EFSF πρέπει να εγκρίνουν επίσημα τα μέτρα.
9. Πότε θα αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα;
Η εξομάλυνση του προφίλ αποπληρωμής αναμένεται να ολοκληρωθεί στις αρχές του 2017. Τα τρία σχήματα για τη μείωση του επιτοκιακού ρίσκου θα ακολουθηθούν στο βαθμό που το επιτρέπουν οι συνθήκες στην αγορά και είναι εφικτή η εφαρμογή τους. Η απόφαση για την άρση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου για το 2017 προβλέπεται για πριν το τέλος αυτού του έτους.
10. Ποια θα είναι η εξοικονόμηση που θα προσφέρουν στην Ελλάδα αυτά τα μέτρα;
Στο βασικό σενάριο, ο αντίκτυπος αυτών των μέτρων είναι ουσιαστικός και θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ αλλά και τις Ακαθάριστες Χρηματοδοτικές Ανάγκες (GFN) για την περίοδο 2017-2060, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ESM.
H ανταλλαγή ομολόγων και το swap επιτοκίων αντιστοιχούν στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της μείωσης. Οι δευτερογενείς συνέπειες για τα επιτόκια χρηματοδότησης της Ελλάδας θα είναι ένα επιπρόσθετο όφελος.
Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα θα βελτιώσουν την βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας. Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο αντίκτυπος ορισμένων μέτρων θα εξαρτηθεί από διάφορους παράγοντες πέρα από τον έλεγχο μας. Μεταξύ αυτών είναι οι συνθήκες που θα επικρατούν στις αγορές όσον αφορά το επιτοκιακό περιβάλλον και τη δυνατότητα των υπόλοιπων συμμετεχόντων στην αγορά να ολοκληρώσουν ορισμένες συναλλαγές.
11. Έχουν κόστος τα μέτρα και ποιος θα το πληρώσει;
Το προσαρμοσμένο προφίλ αποπληρωμής δεν αναμένεται να έχει κόστος. Το κόστος της άρσης της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου θα συνίσταται στα κέρδη που θα απωλέσουν τα κράτη μέλη. Οποιοδήποτε κόστος από τα τρία σχήματα για την μείωση του επιτοκιακού ρίσκου θα βαρύνει την Ελλάδα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση της ανταλλαγής ομολόγων και στο swap επιτοκίων. Αυτά τα βραχυπρόθεσμα κόστη αντισταθμίζονται και με το παραπάνω από τα μακροπρόθεσμα οφέλη του όλου εγχειρήματος για την Ελλάδα.
12. Υπάρχουν άλλα κόστη για άλλα κράτη μέλη του ESM και ειδικότερα για τις τέσσερις χώρες που συμμετείχαν σε προγράμματα διάσωσης;
Όχι. Το Eurogroup έθεσε ως όρο οι συναλλαγές να μην έχουν κανένα άμεσο κόστος για άλλες χώρες.
13. Θα έχει κόστος η ανταλλαγή ομολόγων για τις ελληνικές τράπεζες;
Το σχήμα αναμένεται να είναι ουδέτερο για τις ελληνικές τράπεζες και χρειάζεται τη συγκατάθεση τους για να εφαρμοστεί.
14. Ποιος είναι ο αντίκτυπος της στρατηγικής χρηματοδότησης του EFSF/ESM;
H στρατηγική χρηματοδότησης παραμένει απαράλλαχτη. Οποιαδήποτε αλλαγή στον όγκο χρηματοδότησης για το 2017 θα κοινοποιηθεί σύντομα στις αγορές.
15. Θα σταματήσουν να εκδίδονται τίτλοι μικρότερης ωρίμανσης και θα γίνει εστίαση σε τίτλους μεγαλύτερης διάρκειας;
Όχι, θα συνεχίσουμε να έχουμε παρουσία ως εκδότης χρέους σε ολόκληρη την καμπύλη των αποδόσεων.
16. Γιατί αποφάσισε το Eurogroup να εξετάσει μέτρα ελάφρυνσης χρέους για την Ελλάδα;
Τα μέτρα έχουν σαν στόχο να αντιμετωπίσουν μια ευρύτερη ανησυχία ότι οι μελλοντικές πληρωμές χρέους θα επιφέρουν ένα αθέμιτο βάρος στις δαπάνες, καταπνίγοντας την οικονομία. Οι Ακαθάριστες Χρηματοδοτικές Ανάγκες (GFN), το συνολικό ποσό που δαπανά μια χώρα κάθε έτος σε πληρωμές τόκων και στην αποπληρωμή χρέους που ωριμάζει, είναι το σημείο αναφοράς για την μέτρηση αυτού του βάρους. Το Eurogroup συμφώνησε ότι, σύμφωνα με το βασικό σενάριο, οι Ακαθάριστες Χρηματοδοτικές Ανάγκες της Ελλάδας θα παραμείνουν κάτω από το 15% του ΑΕΠ κατά την μεσοπρόθεσμη περίοδο μετά τη λήξη του προγράμματος και κάτω από το 20% στη συνέχεια.
tvxs