Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Προσοχή κίνδυνος! Το «ιερό» κάστανο μπορεί να μας κάνει κομμουνιστές



Ο Άρης Πορτοσάλτε σε μεγάλα κέφια αντικομμουνιστικού σχολιασμού...
του Μ.Λ.
Όταν είσαι ένας δημοφιλής και εξαίρετος τηλε-αναλυτής δεν μπορεί να αρκείσαι σε τετριμμένα σχόλια. Πρέπει με κάθε ευκαιρία να δίνεις το στίγμα σου, να πρωτοτυπείς, να μεγαλουργείς διά της συνδέσεως της οποιασδήποτε είδησης με το δικό σου αφήγημα. Αυτό κάνει με τρόπο απαράμιλλο ο Άρης Πορτοσάλτε.
Χτες, όμως, ξεπέρασε και αυτόν τον αντικομμουνιστικό του εαυτό, προσπαθώντας να πολιτικοποιήσει την κριτική για τη λατρεία του κάστανου του Παϊσίου. Πολλά ειπώθηκαν για το προσκύνημα, πολλά γράφτηκαν σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα και άλλα τόσα διαβάσαμε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά μόνο ο Άρης μπορεί να ξεπεράσει κάθε σχόλιο, κάθε φαντασία, κάθε τρολιά!
Ζητώντας να πολιτικοποιήσει το θέμα, πήρε θέση στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Με τις αναφορές σε Ρώσους κλασικούς που περιέγραφαν τον ρώσικο λαό και ιδίως τους Μουζίκους να βρίσκονται σε βαθιά θρησκοληψία, ο συνειρμός του Άρη δεν ήταν εύκολο να προβλεφθεί εξ αρχής. Ο αντικομμουνισμός θέλει ευστροφία που δεν διαθέτει ο καθείς. 
«Στη συνέχεια (οι θρησκόληπτοι Ρώσοι) αποδέχτηκαν τον Λένιν και μετά τον "Πατερούλη", τον Στάλιν» είπε ο Άρης Πορτοσάλτε και τρίξανε οι οθόνες, παλλόμενες από γνήσιο (και αρκούντως ευφάνταστο) αντικομμουνισμό!
* Δεν θα ήταν κακή ιδέα ο Άρης Πορτοσάλτε να προτείνει, επίσης, τα ιερά αυτά προσκυνήματα σε παντόφλες, κάστανα και ό,τι άλλο «ιερό» προκύψει να τα αναλάβουν funds ή εταιρίες διοργάνωσης events, ώστε να λειτουργεί καλύτερα η ελεύθερη αγορά και να μην είναι μονοπώλιο της Εκκλησίας και του κάθε ιερωμένου η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και της αγωνίας... Δεν ξέρεις καμιά φορά... Μπορεί ο Άρης να το σκεφτεί και να το πει κι αυτό. Δεν του ζητάμε να αναφέρει το left.gr ως έχον την πατρότητα της ιδέας. Εμείς τη σκέψη του ακολουθούμε και προσπαθούμε να την εμπλουτίσουμε αφιλοκερδώς...
left

Ποιος υπαγόρευε στους δικαστές να φυλακίσουν την Ηριάννα;


Η στάση της ΝΔ  μετά την απόφαση για την Ηριάννα θα μπορούσε να αποδοθεί στη γνώριμη πλέον τακτική της: επίθεση στη κυβέρνηση, για κάθε πρόβλημα που παρουσιάζεται στη χώρα. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση υπάρχει και κάτι άλλο που συνδέει την αξιωματική αντιπολίτευση με την υπόθεση: ότι ζητούσε τη φυλάκιση της, κατηγορώντας μάλιστα τους δικαστές ότι την είχαν αφήσει ελεύθερη!
Η ΝΔ, μεγάλο τμήμα της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ παρακολούθησαν αμήχανα την υπόθεση, παρά την ευαισθητοποίηση μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης. Ασχολήθηκαν μόνο όταν σημειώθηκαν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας, τα οποία, όπως πάντα, έβγαλαν από τη δύσκολη θέση την αξιωματική αντιπολίτευση και ευνόησαν το συνηθισμένο αφήγημά της.
Η ΝΔ βρήκε την ευκαιρία να απευθυνθεί στους «νοικοκυραίους», ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης είδε «φίλους της κυβέρνησης» στα επεισόδια και επανέλαβε γραφικές και «ξαναζεσταμένες» θεωρίες για την τρομοκρατία και την Αριστερά.
Κατηγόρησαν μάλιστα ως ηθικό αυτουργό των επεισοδίων τον Υπουργό Δικαιοσύνης, εξαιτίας της δυσαρέσκειας που εξέφρασε για την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης. Η ευαισθησία της ΝΔ και κάποιων ΜΜΕ για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι υποκριτική και επιλεκτική αφού ως κυβέρνηση ήταν αυτή που έλεγε για τους δικαστές ότι «Και οι κρίνοντες κρίνονται» .
Μάλιστα, όταν επί κυβέρνησης Σαμαρά, το 2013, ο Νίκος Δένδιας ήταν  Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κατηγορούσε μέσα από την Καθημερινή, τους δικαστές επειδή δεν είχαν προφυλακιστεί- τι σύμπτωση- η Ηριάννα και ο σύντροφός της! Παρόμοιες με του κ. Δένδια ήταν οι δηλώσεις και του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου, ο οποίος δήλωνε ότι ορισμένοι δικαστικοί «δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους».
Τι αντίδραση να περιμένει κανείς για την Ηριάννα, από αυτούς που υπαγόρευαν στους δικαστές να τη φυλακίσουν;
tvxs

Στις πόσες φορές, αλήθεια;



Σύσσωμη η Ν.Δ., τα δύο προηγούμενα χρόνια, φώναζε ότι η διαχείριση του προσφυγικού από την κυβέρνηση θα καταστρέψει τον τουρισμό μας.
Γράφει ο Γιώργος Χριστοφορίδης* 
Τελικά, όμως, κάθε χρόνο κάνουμε και νέο ρεκόρ. Ρεκόρ το 2015, ρεκόρ το 2016, ρεκόρ αναμένεται και για το 2017, με 5 εκατομμύρια τουρίστες περισσότερους από πέρυσι. Αρα, προφανώς, η καταστροφολογία διαψεύστηκε, σωστά;
Σε αγαστή συνεργασία, Ν.Δ. και κανάλια μάς έλεγαν όλο το 2016 ότι η κυβέρνηση θα χάσει τους στόχους πρωτογενούς πλεονάσματος και ότι αυτό θα σημάνει την απόλυτη καταστροφή.
Τελικά, όμως, όχι μόνο πιάσαμε τον στόχο, αλλά τον υπερβήκαμε κατά 8 φορές! Επρεπε να πιάσουμε 0,5% και πιάσαμε 4,2%. Ως προς αυτό, καλύτερα να μη σχολιάσουμε τι έπαθε η καταστροφολογία…
Το πρώτο και κυρίαρχο επιχείρημα της Ν.Δ., από τη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ήταν η αύξηση της ανεργίας, στην οποία δήθεν θα μας οδηγούσαν οι πολιτικές της νυν κυβέρνησης.
Τελικά, όμως, όλο το 2016 η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε ρεκόρ 16ετίας (από το 2001 και μετά) αναφορικά με την αύξηση της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα.
Και φέτος, το 2017, τρέχοντας με τους ίδιους ρυθμούς, καταγράφει ρεκόρ 17ετίας όλο το πρώτο εξάμηνο. Εδώ τι έπαθε η καταστροφολογία; Ας μη το σχολιάσουμε ούτε αυτό.
Και τώρα, πάμε στα σκληρά.
Πέρυσι, το 2016, με την πρώτη –δύσκολη– αξιολόγηση στον αέρα, η Ν.Δ. επένδυσε όλα της τα λεφτά επικοινωνιακά στη σιγουριά της ότι αυτή δεν θα κλείσει.
Τελικά, όμως, έκλεισε. Και, μάλιστα, μπήκαν επιπλέον οι βάσεις για την οριστική ρύθμιση του χρέους. Αρα, διαψεύστηκε για πολλοστή φορά η καταστροφολογία.
Φέτος, όλο το επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι έγινε με τη δεύτερη αξιολόγηση. Και πάλι, η Ν.Δ. έκανε το ίδιο λάθος.
Επένδυσε και πάλι στην καταστροφή, θεωρώντας ως απολύτως βέβαιη την προοπτική να μην κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση και, έτσι, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές.
Τελικά, όμως, έκλεισε και η δεύτερη αξιολόγηση. Και μάλιστα με τη ρήτρα εξόδου της χώρας στις αγορές. (Δηλαδή, τελικά, με τρόπο που οι καταστροφολόγοι δεν περίμεναν ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους). Αρα, η καταστροφολογία διαψεύστηκε και πάλι, ηχηρά.
Αμέσως μετά το Eurogroup, η Ν.Δ. κατέθεσε αίτημα για εκτός ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή αναφορικά με την απόφαση και την πορεία της οικονομίας.
Το συγκεκριμένο αίτημα κατατέθηκε την επομένη του Eurogroup, όταν τα spreads είχαν μειωθεί μόνο κατά 4% και, άρα, η αντιπολίτευση θεώρησε ότι αυτό μπορεί να το βαφτίσει «αποτυχία».
Ωστόσο, από την κατάθεση του αιτήματος μέχρι και τη διεξαγωγή της συζήτησης, τα spreads έκαναν ένα κανονικό ράλι αποκλιμάκωσης, στέλνοντας με σαφήνεια το μήνυμά τους, ότι οι επενδυτές καλοείδαν την απόφαση και ετοιμάζονται να καλοδεχθούν την Ελλάδα και πάλι, ως κανονική χώρα.
Και, τότε, τι έκανε η Ν.Δ.; Ξέχασε την απόφαση του Eurogroup και θυμήθηκε το «Noor 1» και τον Βαρουφάκη. Στη συζήτηση για την απόφαση του Eurogroup. Οτιδήποτε άλλο εκτός από το επίμαχο.
Ολα αυτά, γιατί; Επειδή η Ν.Δ. επιμένει πως δεν πρέπει να γίνουμε κανονική χώρα!
Γιατί, προφανώς, οι άνθρωποι έχουν πωρωθεί τόσο πολύ με το σχέδιό τους (να πέσει ο Τσίπρας και να κυβερνήσουν εκείνοι γρήγορα και πάλι) που, πλέον, δεν μπορούν να δουν καθαρά ούτε τα προφανή.
Επιμένουν στην καταστροφολογία τους, όταν…
● Η βιομηχανική παραγωγή αυξάνεται 8 συνεχόμενους μήνες.
● Το χρηματιστήριο ανεβαίνει σταθερά.
● Τα spreads αποκλιμακώνονται σταθερά.
● Η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών αυξάνεται.
● Η οικονομία τρέχει με ανάπτυξη.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Μα, τι δεν καταλαβαίνουν; Και, εν πάση περιπτώσει, έχουν διαψευστεί –με τρόπο απόλυτο– καμιά 80αριά φορές…
Στις πόσες θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι κάτι κάνουν λάθος; Ας ορίσουν από μόνοι τους έναν πήχη.
Στις πόσες διαψεύσεις θα παραδεχθούν ότι βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου;
*Ειδικός σύμβουλος του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
πηγή:efsyn.gr 

Ηριάννα - Περικλής: Ένα σκεπτικό που προκαλεί πολλές σκέψεις



Κι ενώ οι νέες διαδηλώσεις συμπαράστασης για την Ηριάννα και τον Περικλή αναμένονταν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το απόγευμα της Τρίτης με τον θόρυβο απ’ τον «βαρύ πέλεκυ» της δικαιοσύνης να ηχεί φάλτσα ακόμα στ’ αυτιά μας, το σκεπτικό της καθαρογραμμένης απόφασης του δικαστηρίου προκαλούσε πλήθος σχολίων και αντιδράσεων μεταξύ των πολιτών, μέσω των social media.

της Ειρήνης Προμπονά

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό γεγονός. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε την Ηριάννα και τον Περικλή σε 13 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή και ελαφρυντικά. Ούτε ο πρότερος έντιμος βίος λήφθηκε υπ’ όψιν, ούτε η απόλυτη συνέπεια της τήρησης των περιοριστικών όρων που τους είχαν επιβληθεί. Κι αν ένα δικαστήριο προσπερνά με τόση ευκολία τα σοβαρά προβλήματα υγείας ενός ανθρώπου και δεν δίνει αναστολή της ποινής, μέχρι να εκδικαστεί η έφεση, δεν περιμένει κανείς να συγκινηθεί με την ακαδημαϊκή καριέρα της συγκατηγορούμενης του.
Η σκληρή απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου την Δευτέρα που απέρριψε την αίτηση αναστολής της ποινής που κατέθεσαν η Ηριάννα και ο Περικλής έμοιαζε ανεξήγητη, απ’ τη στιγμή που ο νόμος την προβλέπει με τις σχετικές του διατάξεις και κάθε άλλο παρά σπάνια χρησιμοποιείται. Ο συνήγορος υπεράσπισης της Ηριάννας Θ. Μαντάς κατά την αγόρευση του ανέφερε πολλές τέτοιες περιπτώσεις.
Το Τριμελές Εφετείο εξ αρχής είχε απορρίψει το αίτημα αναστολής και για τους δυο, το ίδιο έπραξε και το Πενταμελές ακλουθώντας την πρόταση που εισηγήθηκε ο Εισαγγελέας της έδρας. Τρεις δικαστές πλειοψήφησαν, δυο μειοψήφησαν κρίνοντας πως συντρέχουν οι λόγοι για την αναστολή της ποινής.
Την 1η Ιουνίου  εκφωνήθηκε για πρώτη φορά η ετυμηγορία σε βάρος των δύο νέων, που κατηγορούνται για ένταξη και συγκρότηση στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» και προμήθεια - κατοχή πυρομαχικών και όπλων
Στην υπ’ αριθμ. 2609/2017 δικαστική απόφαση, καταγράφεται αναλυτικά το σκεπτικό που καταδίκασε την Ηριάννα και τον Περικλή, καθώς και τους λόγους που το δικαστήριο τότε δεν έκανε δεκτό το αίτημά τους να ανασταλούν οι ποινές τους.
Στο σκεπτικό γίνεται λόγος για τα «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πράξεων των κατηγορουμένων» για ένταξη στην οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, η οποία έχει πραγματοποιήσει στα πλαίσια της ένοπλης βίας και του αντάρτικου πόλης πολλές επιθέσεις σε βάρος επιλεγμένων στόχων. «Αν αφεθούν ελεύθεροι είναι πολύ πιθανόν να διαπράξουν και άλλα σχετικά με αυτά εγκλήματα», ενώ τονίζεται πως «οι περιοριστικοί όροι δεν αρκούν για να τους αποτρέψουν από την τέλεση παρόμοιων πράξεων.» Έτσι οδηγήθηκαν στην φυλακή, ενώ επί 4,5 χρόνια δεν είχαν παραβιάσει ποτέ τους περιοριστικούς όρους που τους είχαν επιβληθεί. Μάλιστα στην περίπτωση της Ηριάννας είχε δοθεί άδεια-παρά τους περιοριστικούς όρους- να εξέλθει από την χώρα και να παρουσιάσει την εργασία της στο εξωτερικό.
 
DNA, γεμιστήρας και ασανσέρ
Ποιά είναι όμως αυτά τα «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πράξεων» που επικαλείται το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων και αποδίδονται στην Ηριάννα και τον Περικλή;  
Για την περίπτωση της Ηριάννας, το βάρος εντοπίζεται στο μερικό γενετικό υλικό που έχει εντοπιστεί σε κινητό αντικείμενο. Στο σκεπτικό τους οι δικαστές  καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς του γενετιστή και διορισμένου πραγματογνώμονα Γιώργου Φίτσιαλου, υποστηρίζοντας πως τα όσα αναφέρει ο επιστήμονας απλά «δεν κατέστησαν ικανά να ανατρέψουν τα εργαστηριακά αποτελέσματα του DNA».
Για να προσεγγίσουμε το… «σκεπτικό» καλύτερα, ας δούμε τι είπε ο δρ. Γ. Φίτσιαλος. Ο επίσημος πραγματογνώμονας των ελληνικών δικαστηρίων διδάκτορας Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής του Πανεπιστημίου Nice Sophia Antipolis και γενικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Γενετικής και Ταυτοποίησης DNA, στην έκθεση του  αμφισβητεί την «ταυτοποίηση».
O πραγματογνώμονας επισημαίνει ότι σημειώθηκαν «τραγικά λάθη, σοβαρές ελλείψεις και σημαντικές αποκλίσεις από τους κανόνες που έχει θεσπίσει η διεθνής επιστημονική κοινότητα για την ανάλυση DNA δειγμάτων εγκληματολογικού χαρακτήρα».
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε χαρακτηρίζεται ως υλικό χαμηλής ποσότητας και ποιότητας, καθώς βρίσκεται κάτω από το όριο των 200pg/αντίδραση και κατά τη γενετική ανάλυση απέδωσε ένα μη πλήρες (μερικό) και κακής ποιότητας γενετικό προφίλ... Κι ακόμη στη στατιστική ανάλυση δεν συμπεριελήφθη όλα το προφίλ, αλλά μόνο όσοι γενετικοί δείκτες ήταν πλήρως συμβατοί με το γενετικό προφίλ της κατηγορουμένης ενώ οι υπόλοιποι αγνοήθηκαν, καθώς αν είχαν συμπεριληφθεί η κατηγορούμενη θα είχε αποκλειστεί ως δότρια του γενετικού υλικού». Σε αντίστοιχες περιπτώσεις τόσο ελληνικά όσο και δικαστήρια άλλων χωρών, δεν θεωρούν επαρκές το στοιχείο για να στηριχθεί σε αυτό μια καταδίκη.
Πάνω από 270 βιοεπιστήμονες υπέγραψαν επιστολή καταθέτοντας την επιστημονική τους άποψη, καθώς διαπίστωσαν  επιστημονικά σφάλματα στην ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων (δείγμα από γεμιστήρα εκτός όπλου και δείγμα από την Ηριάννα) προκειμένου να συμβάλλουν στην υπόθεση.
Οι δικαστές κάνουν αναλυτική αναφορά σε γεμιστήρα εκτός όπλου, ο οποίος εντοπίστηκε στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου μαζί με άλλο ¨ορφανό" οπλισμό. Αναφέρουν ότι σε αυτόν, και ειδικότερα στην ακμή και στα χείλη του, εντοπίστηκε «βιολογικό υλικό» του οποίου ο γενετικός τύπος STR ταυτίζεται ως προς τα κοινά STR που προσδιορίστηκαν με το «γενετικό τύπο» της Ηριάννας.
Όπως εξηγείται σε άλλο σημείο, ο συγκεκριμένος τύπος καταλήγει σε κλίμακα 1 προς 667.788.611, δηλαδή «δύναται να υπάρχουν, το πολύ, άλλα 8 με 9 άτομα με τον ίδιο γενετικό τύπο. Άρα, υποστηρίζει το δικαστήριο, είναι «σχεδόν αδύνατον» να υπάρχει και δεύτερο άτομο με τα ίδια χαρακτηριστικά στην Ελλάδα.
Οι δικαστές αποδέχονται πως δεν ήταν η Ηριάννα αυτή που μετέφερε τον επίμαχο οπλισμό  στην Πανεπιστημιούπολη, βασιζόμενοι στην προανακριτική κατάθεση του ανθρώπου που εντόπισε τον οπλισμό το Νοέμβριο του 2011 στον  παραπάνω χώρο την οποία αναπαράγουν.
Το αξιοπερίεργο είναι πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν κατέθεσε ποτέ στο δικαστήριο προκειμένου να κριθεί η αξιοπιστία της μαρτυρίας του. Κρίθηκε «αγνώστου διαμονής» και μετά την προανακριτική του κατάθεση δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά, πουθενά.
Πρόκειται για έναν βοηθό, τεχνικό ασανσέρ, όπως αναφέρεται και στην απόφαση, ο οποίος βρισκόταν για εργασίες σε μία ταράτσα και τυχαίως είδε έναν άνδρα ύψους 1,80 μ. να μεταφέρει από ένα βαν ένα μεγάλο μεταλλικό κιβώτιο και μαύρες σακούλες. Όταν ο ύποπτος άνδρας έφυγε, ο τεχνίτης «από περιέργεια τί είναι αυτό το κιβώτιο, ακολούθησε το δρομολόγιο καταλήγοντας σε φρεσκοσκαμμένο σημείο ενός λοφίσκου, όπου διέκρινε κατά ένα μέρος ακάλυπτο το θαμμένο κιβώτιο».
Ο εν λόγω τεχνικός δεν κάλεσε αμέσως την αστυνομία, αλλά συνέχισε να ψάχνει για τις μαύρες σακούλες, τις οποίες εντόπισε και έκρυψε σε διαφορετικό σημείο, έτσι ώστε ακόμα και αν εμφανιζόταν ξανά εκείνος ο άνδρας, ο οποίος δεν εντοπίστηκε ποτέ, να μην μπορεί να εντοπίσει τα όπλα και τα φυσίγγια. Στη συνέχεια, ειδοποίησε την αστυνομία.
Κρίμα που δεν εμφανίστηκε ο μάρτυρας γιατί με τέτοια ψυχραιμία και ενδιαφέρον να κρύψει αλλού τα όπλα μην τα ξαναβρεί αυτός που τα έκρυψε μια … εύφημος μνεία θα έπρεπε να του δοθεί.
Κάτι ακόμα το οποίο δεν γνωρίζουμε, ούτε αναφέρεται πουθενά και είναι σίγουρα ενδιαφέρον είναι αν πάνω στον οπλισμό που ξέθαψε, έψαξε και μετέφερε ο άγνωστος τεχνικός βρέθηκε και το δικό του βιολογικό υλικό. Γιατί αν βρέθηκε, λογικά, θα έπρεπε να παλέψει κι αυτός ν’ αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Στην περίπτωση του Περικλή το ενοχοποιητικό στοιχείο που του κόστισε 13 χρόνια κάθειρξης ήταν ο εντοπισμός  ενός τμήματος  αποτυπώματος στην εσωτερική επιφάνεια εξωφύλλου βιβλίου, το οποίο είχε εντοπιστεί σε σπίτι στο Βόλο, στο οποίο διέμεναν κατηγορούμενοι σε άλλη δικογραφία  που αφορά την οργάνωση ΣΠΦ.
 
Βόλος-Βαρκελώνη…δεν θα είναι τυχαίο πως και οι δυο πόλεις αρχίζουν από «β»
Το δεύτερο στοιχείο που οι δικαστές έκριναν ικανό ώστε να καταδικάσουν δυο ανθρώπους σε 13 χρόνια κάθειρξη είναι οι σχέσεις της Ηριάννας από το 2010 με τον Κ. Ο Κ. είναι ο σύντροφος της Ηριάννας, ο οποίος απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία ήδη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και μάλιστα αμετάκλητα. Όπως αναφέρεται, το Μάρτιο του 2011 πραγματοποιήθηκε έρευνα στο διαμέρισμα όπου διέμεναν ο Κ. και ο Περικλής. Το σπίτι  ανήκε στη θεία της Ηριάννας. Αξίζει να σημειωθεί πως κατά την έρευνα στο σπίτι και στο αυτοκίνητο δεν βρέθηκε ποτέ τίποτα επιλήψιμο.
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων καταλήγει στο συμπέρασμα πως «όλοι δεν διατηρούσαν μεταξύ τους μόνο κοινωνικές επαφές, αλλά εντάσσονται στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο, ανεξάρτητα από τις εκπαιδευτικές επιδόσεις τους». Τώρα τι σχέση έχουν οι εκπαιδευτικές επιδόσεις με τις πεποιθήσεις που το ίδιο το δικαστήριο αποδίδει στον Περικλή και στην Ηριάννα που καταδίκασε και στον Κ. που αθώωσε αμετάκλητα είναι κάτι που πραγματικά μόνο οι ίδιοι μπορούν να δικαιολογήσουν και μάλλον όχι πολύ πειστικά κρίνοντας από το συμπέρασμα της απόφασης.
Επιπλέον οι δικαστές αναφέρουν πως η Ηριάννα και ο Περικλής εντάχθηκαν στην οργάνωση ΣΠΦ το 2008, χωρίς ωστόσο ν’ αναφέρουν περισσότερα πραγματικά περιστατικά προκειμένου να στοιχειοθετήσουν-και ν’ αποδείξουν- αυτή τους την… πεποίθηση; Άποψη; Διαίσθηση; Αποκάλυψη; Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πως προκύπτει ένα τέτοιο συμπέρασμα απ’ τη στιγμή που δεν αναφέρονται τα αποδεικτικά στοιχεία που  το πλαισιώνουν.
Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω  στην απόφαση αναφέρεται ακόμα πως πραγματοποιήθηκαν και «ταξίδια στο εξωτερικό» δίχως να αναφέρονται ημερομηνίες ή άλλα περιστατικά που ν’ αφορούν τα συγκεκριμένα ταξίδια. Επισημαίνονται δύο ταξίδια που πραγματοποίησε ο 33χρονος Περικλής, καταλήγοντας πως αυτά σχετίζονται με τρομοκρατία, και πάλι χωρίς περαιτέρω στοιχεία.
Μάλιστα το ένα ταξίδι είναι  στην Ισπανία, με το οποίο επιχειρήθηκε να αιτιολογηθεί η ποινή κάθειρξης, καθώς το ταξίδι είναι «αδικαιολόγητο»!
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά:
«Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη, του Περικλή Μ. και του Κ.Π , αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων».
«Άντρο τρομοκρατίας» δηλαδή η Βαρκελώνη; Θα είναι ευτύχημα να γλιτώσουμε το διπλωματικό επεισόδιο στο τέλος.
 
Απορίες...
Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση αυτό που διαπιστώνει κανείς είναι πως στοιχεία δεν υπάρχουν. Υπάρχουν υποθέσεις, εικασίες και «προσωπικές βεβαιότητες», στερεότυπα, αλλά ένα δικαστήριο δεν δικάζει με τα παραπάνω, αλλά με αποδείξεις αξιολογώντας τις καταθέσεις των μαρτύρων τον οποίο υποβάλλει σε ερωτήσεις.
Εδώ τελικά τι δικάζεται; Οι κοινωνικές σχέσεις; Τα φρονήματα; Τα ταξίδια σε «ύποπτες πόλεις» της Ε.Ε και μάλιστα «αδικαιολόγητα»; Τι θα πει «αδικαιολόγητα»;
Η Ηριάννα και ο Περικλής θα βρίσκονται στην φυλακή μέχρι την επόμενη αίτηση αναστολής που θα εκδικαστεί. Η, ήδη, πληγωμένη ελληνική δικαιοσύνη δέχεται ένα ακόμα χτύπημα, εκ των έσω και όχι από κάποια «αντίπαλη» εξουσία. Αυτή η απόφαση και το σκεπτικό που τη συνοδεύει προκαλεί τραγέλαφο και θα έπρεπε πρωτίστως να προβληματίσει τους ίδιους τους δικαστές και τον νομικό κόσμο που πρέπει ν’ αντιδράσουν.  Το ερώτημα που αναπόφευκτα δημιουργείται είναι πού λογοδοτεί ο λειτουργός που με την κρίση του και τις αποφάσεις του μπορεί να ζημιώσει ανεπανόρθωτα αυτόν που κρίνει, πως και από ποιούς.
Η δικαιοσύνη μπορεί να είναι «τυφλή» όπως λένε, η εμπιστοσύνη όμως των πολιτών σε αυτήν δεν μπορεί να είναι τέτοια, όταν ο πολίτης αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο, καθώς οι κρίνοντες πρέπει και αυτοί να κρίνονται ως ίσοι ανάμεσα σε ίσους βάσει συντάγματος και όχι ν’ αντιμετωπίζονται ως «ανώτεροι» από τους υπόλοιπους «κοινούς θνητούς» για τις αποφάσεις των οποίων δεν πρέπει να γίνεται λόγος.
Η αυθόρμητη συμπαράσταση στην Ηριάννα και στον Περικλή  από ένα μεγάλο  μέρος της κοινωνίας, αποτελούμενο από ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων, ειδικοτήτων, ιδιοτήτων δείχνει πως ο καιρός να ξεπεραστούν τα  ταμπελάκια τύπου «μην αγγίζετε» έχει φτάσει και η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει.

stokokkino

Η Κόκκινη Καστανιά του παραθρησκευτικού φετιχισμού


του Παντελή Μπουκάλα
Μπορεί μετά την κατεσπευσμένη αγιοκατάταξη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός Παϊσίου του Αγιορείτου να δικαιώθηκαν όσοι τον ειδωλολάτρευαν όταν ακόμα ζούσε, οι τιμές όμως που του αποδίδονται πια από την εκκλησιαστική ηγεσία και από μεγάλο τμήμα του πληρώματος κάθε άλλο παρά ίσια πάνε. Είναι τόσο στραβός ο δρόμος της «ευλάβειας» και τόσο απίστευτες (στα όρια της αυτογελοιογράφησης) οι εκδηλώσεις της «πίστης», ώστε να μην είναι ποτέ κανείς σίγουρος αν ακούει αυθεντικές ειδήσεις ή πέφτει θύμα τρολαρίσματος.
Ιδού λοιπόν, μετά τις σαγιονάρες του αγίου, τον σκούφο και τα γυαλιά του, το ιδιοχείρως ευλογημένο κάστανο, που εκτέθηκε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στο Αγρίνιο.
Παραθρησκευτικός φετιχισμός. Κατά την επίσημη ανακοίνωση, το κάστανο «είχε δοθεί μαζί με άλλα ως ευλογία σε ομάδα φοιτητών από τον όσιο Παΐσιο τον Οκτώβριο του 1990. Ουδέποτε είχε δημιουργηθεί έως σήμερα κανένα ζήτημα, παρότι πολλοί άνθρωποι το έχουν δει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Αλλωστε, το μνημονεύει και ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς σε παλαιότερο πόνημά του για τον όσιο Παΐσιο. Στη διάρκεια της αγρυπνίας, πολλοί άνθρωποι, που γνώριζαν την ύπαρξη του κάστανου, αναζήτησαν να το δουν. Ετσι αυτό εκτέθηκε στο τέλος του εσπερινού, με σκοπό να δουν οι άνθρωποι ότι παρέμενε αναλλοίωτο, με τον καρπό του να “ακούγεται”».
Η φράση «είχε δοθεί μαζί με άλλα» ας διαβαστεί σαν προφητεία: δεν θ’ αργήσουν να εμφανιστούν και σε άλλες πόλεις αγιασμένα κάστανα, και σκούφοι βέβαια, και σαγιονάρες. Είναι παρατηρημένο άλλωστε από πολύ παλιά: σε καιρούς βαθιάς κρίσης και γενικευμένου αισθήματος ανασφάλειας, κυρίαρχη θρησκεία αναδεικνύεται ο ανορθολογισμός στην πιο ακραία μορφή του, όπως κι αν ονομάζει τα είδωλα που προσκυνά.
Ο όσιος Παΐσιος είναι ο κατεξοχήν άγιος των πρωτοσέλιδων, ένας δικός μας Νοστράδαμος. Είναι επίσης ένας τυπικά εθνικιστής άγιος, αφού λέει αυτά που θέλουν ν’ ακούσουν τόσοι και τόσοι: τα Σκόπια θα γίνουν σκορποχώρι, η Τουρκία θα βουλιάξει κ.ο.κ. Αλλά βέβαια, εφόσον «ο ίδιος ο Θεός είναι Ελληνας», όπως κατ’ επανάληψη τον πολιτογράφησαν κορυφαίοι της πολιτείας και της Εκκλησίας, τι άλλο παρά πρόμαχος του ελληνοχριστιανισμού θα μπορούσε να είναι ένας ταπεινός υπηρέτης του ελληνικής καταγωγής; Οικουμενικός; Οι φήμες πάντως ότι εντοπίστηκε η Κόκκινη Μηλιά αλλαγμένη σε Κόκκινη Καστανιά δεν επιβεβαιώθηκαν ακόμα. Ας παρακολουθούμε τα βουερά «λαϊκά» πρωτοσέλιδα. Και τη σιωπηλή αρχιιεραρχία.

Η δημοκρατία των social media



Όταν αρνείσαι να σηκωθείς απ’ τον καναπέ και να κατέβεις στη διαδήλωση

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Όλοι και όλες κολλάμε με κάποια παροιμία. Σου μιλάει ο άλλος και κάθε τρεις και λίγο πετάει ένα «ου γαρ έρχεται μόνον», σε ψέλνει η άλλη και σε κάθε δεύτερη φράση ακούγεται κι ένα «ουκ εν των πολλώ το ευ», καταλαβαινόμαστε υποθέτω. Κανόνας είναι και δεν θα μπορούσα εγώ να ξεφύγω απ’ τον κανόνα. Η δική μου λοιπόν η παροιμία η αγαπημένη, είναι εγγλέζικη και πάει κάπως έτσι:
«Το πρώτο σημάδι της τρέλας είναι ότι αρχίζεις να πιστεύεις τα Δελτία Τύπου που εκδίδεις εσύ ο ίδιος!»
Μια παροιμία της ηλεκτρονικής εποχής, αναμφιβόλως, καθότι ταιριάζει άψογα και με τα.. social media. Με την δημοκρατία των social media, το πολίτευμα των ημερών, που βολεύει τους πάντες. Γιατί στη δημοκρατία των social media είναι όλα δυνατά, είναι όλα εφικτά. Μπορείς να διατυπώσεις λόγο κυριαρχικό, μπορείς να κατατροπώσεις την αντίθετη άποψη, μπορείς να συσπειρώσεις κόσμο και ντουνιά, μπορείς να φτιάξεις ένα σύμπαν δικό σου, κατάδικό σου, όπου τα πάντα θα κινούνται ανάλογα με τις επιθυμίες σου. Σαν ένα Δελτίο Τύπου που λέει αλήθειες μόνο και φέρει την υπογραφή σου…

Το έχουμε δει αυτό με τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Να ποστάρουν την τελευταία αηδία που περνάει απ’ το μυαλό τους, να αποκομίζουν χίλια λάικ, πεντακόσια ριτουί και δυο χιλιάδες φαβ και να πιστεύουν ύστερα ότι έχουν σύμπασα την κοινωνία στο πλευρό τους. Ότι τους προσκυνάει ο κόσμος, ότι τους δοξολογεί, ότι κάνουν το σταυρό τους ο μέσος Έλλην και η μέση Ελληνίς κάθε φορά που αναφέρουν τα ονόματά τους. Και την ψωνίζουν οριστικά.

Αλλά δεν είναι μόνο οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι που την ακούνε με τα social media. Είναι και οι διαδικασίες οι κινηματικές. Ο Θεός να τις κάνει, το ξέρω, αλλά ας τις ονομάσουμε έτσι. Το είδαμε αυτό και με την περίπτωση της Ηριάννας, που την ξαναστείλανε πίσω στη φυλακή οι δικαστές. Γιατί έκριναν ότι είναι απειλή για το πολίτευμα, τόσο η ιδία όσο και ο φίλος της ο Περικλής. Που πήγε Βαρκελώνη ταξίδι ο αλητήριος και η Βαρκελώνη δραστηριοποιείται ο γνωστός τρομοκράτης του ποδοσφαίρου Λιονέλ Μέσι. Κάθε τρεις και λίγο παίρνουν φωτιά τα γκολ ποστ εξαιτίας του, είναι μετά να μην γυρίσει το μάτι των δικαστών; Για να μην μιλήσω για τον Σουάρες που δαγκώνει κόσμο φόρα παρτίδα. Πήγε για να πάρει πατρόν ο Περικλής, ήξερε τι έκανε!

Το θέμα μας όμως δεν είναι η δραστηριότητα των δύο υποδίκων. Το θέμα μας είναι η δημοκρατία των social media. Που τρεντάρει μέρες τώρα την Ηριάννα και τη μοίρα της, με δημοφιλία σχεδόν πρωτοφανέρωτη. Χαμός στο twitter, όλεθρος στο facebook, όπου γυρίσεις κι όπου κοιτάξεις δεν βλέπεις και τίποτε άλλο. Χαμός στο twitter, όλεθρος στο facebook, διακόσια άτομα στην πορεία. Τόσα ήταν χθες στα Προπύλαια, μπροστά ήμουνα και το είδα. Οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες αρνήθηκαν να ξεσηκωθούν από τον καναπέ. Ή μάλλον αρνήθηκαν να ξεσηκωθούν από την οθόνη του κομπιούτερ και του κινητού, όπου συνέχισαν να βάζουν φαβ, να κάνουν ριτουί και να κοτσάρουν λάικ στα ποσταρίσματα περί Ηριάννας και Περικλή. Περήφανοι και περήφανες ότι συμπαρίστανται αποτελεσματικά. Σαν να πιστεύεις τα Δελτία Τύπου που μόλις πριν λίγο εξέδωσες…

Υ.Γ.: Αυτή η επιμονή της ΛΑΕ να κατεβαίνει με τις σημαίες της και τις προκηρύξεις της και τα σύμβολά της και τα τραπεζάκια της και τις μπροσούρες της στις συγκεντρώσεις για την Ηριάννα, προκαλεί μια ελαφρά αμηχανία. Και θυμίζει τις μέρες προ του ΠΑΜΕ όταν έκανε κουμάντα η ΕΣΑΚ. Νοσταλγία σύντροφε Παναγιώτη ή προσδοκία ότι πάλι με χρόνια με καιρούς;

 newpost.gr

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Μη σκαλίζεις τη στάχτη


του Θανάση Καρτερού
Μια παλιά ιστορία. Του 1970. Πολύ κοινή τότε. Ένας πολιτικός κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού, καταδικασμένος με τον νόμο για την κατάσταση πολιορκίας, κάνει αίτηση στο συμβούλιο πλημμελειοδικών για αποφυλάκισή του, μιας και έχει εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής. Το συμβούλιο την απορρίπτει, με το σκεπτικό ότι είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια! Μιλάμε για τακτικούς δικαστές, οι οποίο είχαν δώσει όρκο να υπηρετούν το Σύνταγμα, όχι για στρατοδίκες, έτσι; Και οι οποίοι υπηρετούσαν πειθήνια τη χούντα, που χρησιμοποίησε το Σύνταγμα ως χαρτί υγείας.
Η ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη υπηρέτησε τη χούντα; Να, και μια χαρά. Αφού την «καθάρισαν» οι χουντικοί από δημοκρατικά στοιχεία, και από τους ανυπόφορα τυπικούς και γενναίους, την κατέστησαν θεραπαινίδα της ανωμαλίας τους. Και εφέτες ως πρόεδροι έστελναν για ψύλλου πήδημα, ή με κατασκευασμένες κατηγορίες, κόσμο στη φυλακή, και τακτικοί δικαστές τον άφηναν να σαπίζει εκεί. Και εισαγγελείς έχτισαν στις πλάτες των αθώων καριέρες. Και αρεοπαγίτες έγιναν υπουργοί και πρωθυπουργοί. Και άκρα του τάφου σιωπή επικρατούσε στο ανεξάρτητο το βασίλειο των δικαστών.
Ας μην πάμε παραπίσω, στο δράμα και στο αίμα του 509, που εφάρμοζαν με όλη την εμφύλια σκληρότητα. Ή στις επιτροπές ασφαλείας, που έστελναν κατά δεκάδες χιλιάδες τους ξεροκέφαλους στα ξερονήσια. Και, ρίξτε, σας παρακαλώ μια ματιά στα παλιά κιτάπια. Η Δικαιοσύνη υποστήριζε πάντα για τον εαυτό της ότι ήταν ανεξάρτητη, ελεύθερη, εναρμονισμένη όχι μόνο με τον τύπο του νόμου, αλλά και με τον χτύπο της καρδιάς τους έθνους. Με το κοινό περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας, για την οποία ο δικαστής αποτελεί τελευταίο αποκούμπι. Εις θάνατον –εκεί κατάληγε για κάποιους το τελευταίο αποκούμπι.
Μη σκαλίζεις τη στάχτη, θα πείτε. Έχουν αλλάξει τα χρόνια, οι καταστάσεις, και λοιπά. Φυσικά, και ευτυχώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καθένας είναι ό, τι δηλώνει. Και όταν η Δικαιοσύνη θεωρεί επικίνδυνη την Ηριάννα, και την αφήνει στη φυλακή, και ακίνδυνο τον λαθρέμπορο δυόμιση τόνων ηρωίνης, και τον βγάζει από τη φυλακή, όσο και να χτυπούν κάτω τον φερόμενο ως ανεξάρτητο κώλο τους οι ενώσεις δικαστών και εισαγγελέων, έχουμε δικαίωμα να θυμώνουμε. Γιατί, μεταξύ άλλων, υπάρχουν και οι παλιές πληγές. Που πονούν και ματώνουν, όταν διαπράττονται νέα εγκλήματα. 
αυγή

Της δικαιοσύνης σκοτάδι αδιανόητο



Η διάκριση των εξουσιών απαγορεύει κάθε παρέμβαση στη δικαιοσύνη. Ο ίδιος κανόνας που τέθηκε κάποτε για την προστασία μίας ανεξάρτητης δικαιοσύνης, λειτουργεί σήμερα ως ασπίδα μίας διεφθαρμένης.
του Νίκου Μωραΐτη
Καμία άλλη εξουσία -πολιτική, νομοθετική- δεν επιτρέπεται να μπλέκεται στη δικαστική. Κανόνας απαράβατος. Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών είναι αρχή της δημοκρατίας. Τι γίνεται όμως όταν οι άλλες εξουσίες έχουν ήδη μπλεχτεί με τη δικαστική και την έχουν διαφθείρει;
Τότε ο ίδιος κανόνας, το «μην παρεμβαίνετε στη δικαιοσύνη», από κανόνας δημοκρατίας γίνεται κανόνας ανομίας. Διότι άλλο πράγμα είναι να ζητάς να μην παρέμβει η πολιτική εξουσία σε μία αδιάβλητη δικαιοσύνη και άλλο πράγμα να ζητάς να μην παρέμβει σε μία διεφθαρμένη δικαιοσύνη.
Γι’ αυτό βλέπουμε να επικαλούνται τη διάκριση των εξουσιών η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής. Γι’ αυτό έπαθαν αμόκ με την πρόσληψη της Θάνου στο Μαξίμου. Γιατί με πρόσχημα την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» θέλουν τη συνέχιση της διεφθαρμένης.
Κακά τα ψέματα. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, και ιδίως από το καθεστώς Σημίτη και μετά, διεφθάρησαν τα πάντα. Οι πολιτικοί της μίζας και της Siemens. Οι εκδότες που έγιναν πρώτη εξουσία από τέταρτη γιατί εξαγόρασαν την πρώτη. Πώς θα τη γλίτωνε η δικαιοσύνη;
Στη χρόνια της κρίσης ο ελληνικός λαός έκανε δύο μεγάλα άλματα:Γκρέμισε το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο 40 χρόνων δημιουργώντας ένα νέο κόμμα εξουσίας. Γκρέμισε και το εκδοτικό κατεστημένο που ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις. Έπαψε να αγοράζει τις εφημερίδες τους, έπαψε να βλέπει τις ειδήσεις τους, κυρίως έπαψε να τις πιστεύει. 
Τους δύο μεγάλους πυλώνες διαφθοράς ο λαός τούς συνέτριψε. Έμεινε όμως ο τρίτος. Αδιατάρακτος και ακέραιος: η δικαιοσύνη.
Η δικαιοσύνη που αθωώνει ολιγάρχες και οικονομικά ή πολιτικά ισχυρούς. Η δικαιοσύνη που ενοχοποιεί Ηριάννες. Η δικαιοσύνη που δεν απηχεί πια το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η απεικόνιση της δικαιοσύνης ως τυφλής, με δεμένα τα μάτια, είναι ενδεικτική της θέσης που θα έπρεπε να έχει: Αναπηρέαστη. Άλλο όμως μία δικαιοσύνη τυφλή και άλλο μία δικαιοσύνη που δεν βλέπει την τύφλα της.
Μακάρι να βρισκόταν σήμερα μία πολιτική εξουσία που θα σαρώσει τη διεφθαρμένη, συντηρητική, εκτός τόπου και χρόνου δικαιοσύνη και θα βάλει στη θέση της μία πραγματικά δίκαιη. Όμως η διάκριση των εξουσιών απαγορεύει μία τέτοια παρέμβαση. Μετά την κατάρρευση του παλαιού πολιτικού συστήματος και των μιντιαρχών, οι δικαστές αποτελούν το τελευταίο οχυρό μίας διεφθαρμένης Ελλάδας. Είναι ισχυροί, πανίσχυροι, και αποτελούν το μοχλό παλινόρθωσης του παλαιού κράτους που κατέρρευσε. Γι’ αυτό συσπειρώνεται γύρω τους όλο το κατακάθι της πολιτικής ζωής. Γι’ αυτό στέκονται απέναντί τους πια οι πολίτες.
altsantiri

Πετάνε μια αθώα 13 χρόνια στη φυλακή γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι είναι αρσακειάδες με παρθενορραφή...



Ο δικαστής οφείλει να απονέμει δικαιοσύνη λαμβάνοντας υπόψη κατά βάση τα αποδεικτικά στοιχεία και το νόμο, αλλά όχι μόνο. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα οφείλει να είναι αποφασιστικός, επίσης, παράγοντας για την Θέμιδα από τη στιγμή που κάθε εξουσία, άρα και η δικαστική, πηγάζει από το λαό.
Γράφει ο Γιάννης Συμεωνίδης
Αν, πάλι, κάποιος δικαστής θεωρεί προτιμότερο κι ασφαλέστερο για τον ίδιο να είναι τυπολάτρης και να εφαρμόζει το γράμμα του νόμου ακόμα κι όταν δεν ταυτίζεται με το πνεύμα του, τότε πρέπει, αν μη τι άλλο, να εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια για όλες τις υποθέσεις. Και πάνω από όλα, όταν πρόκειται να βγάλει κρίση για το αν κάποιος θα περάσει ορισμένα χρόνια τής ζωής του- πόσω μάλλον όλα- στη φυλακή οφείλει να είναι 100% βέβαιος για την ενοχή του, ούτε καν 99,9%. Στις πολιτισμένες κοινωνίες είναι χίλιες φορές προτιμότερο να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας ένοχος από το να είναι φυλακισμένος ένας αθώος...
Δεν παίρνω όρκο για την αθωότητα κανενός, αλλά δεν είναι δυνατό να καταδικάζεσαι, χωρίς αναγνώριση ελαφρυντικών μάλιστα, σε φυλάκιση 13 χρόνων με ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA, το οποίο έχει αμφισβητηθεί ακόμα κι από ιατροδικαστή τής ΕΛ.ΑΣ., και με το ότι είσαι σύντροφος ανθρώπου που κάποια στιγμή κατηγορήθηκε για τρομοκρατική δράση, αλλά αθωώθηκε. Κι αν ακόμα σε καταδικάσουν, η δικαιοσύνη οφείλει να έχει το σθένος να αναγνωρίσει το λάθος της και να αναστείλει την ποινή σου. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει παρουσιαστεί πολύ πιο γενναιόδωρη σε εμπόρους ναρκωτικών και λοιπούς εγκληματίες τού λευκού κολάρου. Για να μην αναφερθώ στην επιείκεια την οποία έχει δείξει ουκ ολίγες φορές σε πολιτικούς- λαμόγια και στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ο κόσμος στον οποίο ο Ακ. Τσοχατζόπουλος κι ο Ν. Μιχαλολιάκος περπατούν ελεύθεροι και η Ηριάννα βρίσκεται στη φυλακή είναι εξ ορισμού άδικος...
Με βάση και την επαγγελματική μου εμπειρία κι έχοντας καταδικαστεί στο παρελθόν χωρίς την αναγνώριση ελαφρυντικών γιατί έγραψα αυτό που αποδείχθηκε στο εφετείο ότι ήταν η αλήθεια για έναν απατεώνα επιχειρηματία δυσκολεύομαι να ταχθώ με το μέρος των συνδικαλιστών δικαστικών, που λειτουργούν ως όργανα της διαπλοκής, συγκεκριμένων ΜΜΕ και της αντιπολίτευσης όταν αυτοπαρουσιάζονται ως θύματα πολιτικής δίωξης από την κυβέρνηση. Πόσο μικροπρεπές, για να μην πω κομπλεξικό, είναι να θες να διατηρείσαι στο απυρόβλητο κι από άμβωνος να ορίζεις ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος, ποιος θα καταλήξει στη μπουζού ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή και ποιος όχι, αλλά να μην δέχεσαι ούτε καν την ελάχιστη κριτική για τις αποφάσεις σου...
Τα ίδια πρόσωπα που αποδέχονταν σιωπηλώς την ψυχολογική βία στο παρασκήνιο από παλαιότερους κυβερνώντες αισθάνονται θιγμένα γιατί οι σημερινοί τα ψέγουν δημοσίως. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν προσβάλλεται από μια δήλωση του Στ. Κοντονή ή από μια ανάρτηση στο facebook του Π. Πολάκη, αλλά από εκείνους που της συμπεριφέρονται σαν να επρόκειτο για πλειστηριασμό, τον οποίο κερδίζει αυτός που δίνει τα περισσότερα. Ας πάψουν, επομένως, ορισμένοι να υποδύονται τις αρσακειάδες με παρθενορραφή κι ας φροντίσουν από εδώ και πέρα να χρησιμοποιούν περισσότερο αυτήν τη ρημάδα τη συνείδηση, που για κάποιος λόγους υπάρχει σε κάθε άνθρωπο...

Ηριάννα και Περικλής: Ένοχοι γιατί ταξίδευαν και μάλιστα στη Βαρκελώνη, το «άντρο των τρομοκρατών»


Κόντρα στη λογική έρχεται το σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου που καταδίκασε την Ηριάννα αλλά και τον συγκατηγορούμενό της Περικλή. Η απόφαση βασίστηκε σε μερικό δείγμα DNA που «δεν είναι δεδομένο ότι είναι δικό της», στη σχέση των δύο κατηγορουμένων με έναν αθώο, αλλά και στο «γεγονός», κατά τους δικαστές, πως η Βαρκελώνη αποτελεί «άντρο τρομοκρατών»!
Σχετικά με το μερικό δείγμα DNA, για το οποίο εξάλλου υπενθυμίζεται πως πάνω από 100 βιοεπιστήμονες έχουν επισημάνει τα σφάλματα που έχουν κάνει οι αρχές στην ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων, στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται πως δεν είναι δεδομένο ότι το γενετικό υλικό της Ηριάννας είναι ίδιο με αυτό που βρέθηκε στο συγκεκριμένο οπλισμό. Το δικαστήριο αναφέρει πως «δύναται να υπάρχουν το πολύ άλλα 8-9 άτομα με τον ίδιο γενετικό τύπο», αλλά είναι «σχεδόν αδύνατον» να υπάρχει και δεύτερο άτομο με τα ίδια χαρακτηριστικά στην Ελλάδα.
Αίσθηση προκαλούν και τα «ενοχοποιητικά στοιχεία» που βασίζονται στη σχέση που είχαν η Ηριάννα και ο Περικλής με τον Κώστα Π., ο οποίος οδηγήθηκε στο δικαστήριο ως «ύποπτος» αλλά αθώωθηκε ομόφωνα. Σύμφωνα λοιπόν με την δικαστική απόφαση η Ηριάννα, όπως και ο  Περικλής, κρίθηκαν ένοχοι καθώς «διατηρούσαν με τον Κώστα Π. (σημ: τον αθώο) όχι μόνο κοινωνικές επαφές, αλλά εντάσσονται στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο, ανεξάρτητα από τις εκπαιδευτικές επιδόσεις τους». Μάλιστα χωρίς να παρουσιάζονται περισσότερα στοιχεία στο σκεπτικό αναφέρεται πως η Ηριάννα και ο Περικλής εντάχθηκαν στους Πυρήνες της Φωτιάς το 2008.
Και κάπου εδώ μπαίνει και η Βαρκελώνη… Σύμφωνα λοιπόν με τους δικαστές ενοχοποιητικό στοιχείο είναι και κάποια ταξίδια στο εξωτερικό. Ένα από αυτά στην πρωτεύουσα της Καταλονίας, το οποίο είχε κάνει ο Περικλής μαζί με τον Κώστα Π. Στο σκεπτικό λοιπόν αναφέρεται: «Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη του Περικλή Μπ. και του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου (σ.σ. συντρόφου της Ηριάννας που έχει αθωωθεί…), αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων».
tvxs

Ο χαμένος αυτοσεβασμός της Δικαιοσύνης

Σε μια χώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι όσοι δανείστηκαν με “αέρα” και επέστρεψαν στις τράπεζες μονάχα αέρα κοπανιστό για να τις ανακεφαλαιοποιήσουν τα κορόιδα και τα γνωστά υποζύγια
του Πέτρου Κατσάκου
Σε μια χώρα που κυκλοφορεί ελεύθερος ο καθ' ομολογίαν δολοφόνος Ρουπακιάς, αλλά και όλη η εγκληματική του συμμορία σε όλη της την ιεραρχία. Σε μια χώρα που χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να “δικάσει” τη χρυσαυγίτισσα ύαινα του Άγιου Παντελεήμονα. Σε μια χώρα που κυκλοφορεί ελεύθερο το υπουργικό συμβούλιο της μίζας των εξοπλιστικών και της αρπαχτής του χρηματιστηρίου. Ελεύθεροι οι έμποροι όπλων που θησαύρισαν, ελεύθεροι και οι υπουργοί που “έγειραν” όσο χρειαζόταν για να γίνουν οι “δουλειές”. Σε μια χώρα που κυκλοφορεί ελεύθερος ο φτερωτός νεοδημοκράτης με τα εκατομμύρια που έκαναν φτερά από τα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Σε μια χώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι όσοι φέσωσαν το Ελληνικό Δημόσιο και όσοι “πτώχευσαν” στα χαρτιά μόνο και μόνο για να γλιτώσουν μισθούς και μεροκάματα. Σε μια χώρα που κυκλοφορούσε ελεύθερος ο μέγας απατεών της ιδιωτικής ασφάλισης, που κατέστρεψε χιλιάδες νοικοκυριά. Σε μια χώρα που κάποιος έχει χρήματα να αγοράζει ποδοσφαιρικές ομάδες, αλλά δεν έχει να πληρώσει εργαζόμενους, και παρά τις 170 μηνύσεις που έχει φάει δεν έχει δει από μέσα μια δικαστική αίθουσα.
Σε μια χώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι όσοι δανείστηκαν με “αέρα” και επέστρεψαν στις τράπεζες μονάχα αέρα κοπανιστό για να τις ανακεφαλαιοποιήσουν τα κορόιδα και τα γνωστά υποζύγια. Σε μια χώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι ναρκέμποροι, λαθρέμποροι, δουλέμποροι και λοιποί αξιοσέβαστοι νοικοκυραίοι της αγοράς. Σε μια χώρα που τα δικαστήρια αθωώνουν τους πιστολέρο της Μανωλάδας και στέλνουν για πέντε χρόνια στη φυλακή “κατά λάθος” κάποιον που τα ΜΜΕ φρόντισαν να τον βαφτίσουν “δολοφόνο”. Σε μια χώρα που η Δικαιοσύνη αποφυλακίζει όποιον έχει μπάρμπα στην Κορώνη και εκδικείται όποιον δεν αναγνωρίζει το αλάθητό της. Σε μια χώρα που όταν τα πράγματα παρ’ ελπίδα ζορίσουν άλλοι φεύγουν για Μόναχο και άλλοι για Λονδίνο.
Ε, σε αυτήν τη χώρα λοιπόν πρέπει να σεβόμαστε τη Δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της. Γιατί στην αντίθετη περίπτωση όλο και κάποιος θα βρεθεί από απέναντι να μας κουνήσει το δάχτυλο επιτιμητικά. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να μας κατηγορήσει για αυθάδεια και ασέβεια απέναντι στους λειτουργούς της Θέμιδας. Μόνο που για να υπάρχει σεβασμός από πλευράς μας θα πρέπει να προηγηθεί από μέρους τους ο αυτοσεβασμός. Και στην περίπτωση της Ηριάννας, αυτοσεβασμός μηδέν.
αυγή

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η ρεβάνς του Ταγίπ



Αναμφισβήτητα, το εγχείρημα αυτό του Ιουλίου και η πάταξή του αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της γειτονικής χώρας, στη μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Σε ποια κατεύθυνση όμως, μένει να φανεί
του Στρατή Αγγελή
Στις πρώτες ημέρες και εβδομάδες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου κατά του Ταγίπ Ερντογάν πολύς λόγος έγινε για μια «σικέ απόπειρα» εναντίον του εκλεγμένου προέδρου και της κυβέρνησης της Τουρκίας. Η συζήτηση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς διευρύνεται, αντί να περιορίζεται, το κύμα διώξεων κατά πάσης φύσεως αντιπάλων του Προέδρου που βαφτίζονται συλλήβδην «γκιουλενιστές».
Τα σενάρια συνωμοσίας έχουν ως βασικό παρονομαστή την αντίληψη ότι μόνο έτσι δεν θα μπορούσε να επικρατήσει ένα «κίνημα» που είχε βαθιές ρίζες στον ισχυρό στρατό, στον κρατικό μηχανισμό αλλά και ισχυρούς συμμάχους στη «Δύση», όπως άλλωστε κατήγγειλε ο ίδιος ο Πρόεδρος Ερντογάν. Προδόθηκαν λοιπόν οι «κινηματίες» ή μήπως το εγχείρημα ήταν καταδικασμένο από την αρχή; Άραγε γνώριζε ο αρχηγός του κράτους και ο στενός κύκλος του τις κινήσεις αυτές και τους άφησε να εκδηλωθούν ώστε να τους εκθέσει και να τους συντρίψει;
Οι μέχρι τώρα επίσημες έρευνες δεν έχουν ρίξει φως στην παραπάνω υπόθεση, η οποία όχι μόνο έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη αφήγηση αλλά θα έθετε υπό αμφισβήτηση το ιδεολογικό εργαλείο που συνδέεται με τη θυσία των εκατοντάδων νεκρών και τραυματιών, καθώς θα μετέτρεπε τους ήρωες της δημοκρατίας σε πιόνια πάνω στη σκακιέρα της τουρκικής πολιτικής ζωής. Η Ιστορία ωστόσο έχει δείξει ότι μπορούν να συμβούν και τα δυο, όχι μόνο στην Τουρκία.
Ο βομβαρδισμός της Βουλής, το μπλόκο του λαού στα τανκς στη γέφυρα του Βοσπόρου, η «μάχη» στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολη, το μπρα ντε φερ στον ναύσταθμο του Μαρμαρά και κυρίως στην αεροπορική βάση του Ακιντζί (επιχειρησιακό κέντρο των πραξικοπηματιών στα βόρεια περίχωρα της Άγκυρας) δεν αμφισβητούνται. Ούτε το μπλόκο στους Αμερικανούς στη νατοϊκή βάση του Ιντσιρλίκ ούτε ο πρωταγωνιστικός ρόλος του «εξόριστου» ιμάμη Γκιουλέν, που εξακολουθεί να απολαμβάνει την αμερικανική φιλοξενία στην Πενσυλβάνια.
Αναμφισβήτητα, το εγχείρημα αυτό του Ιουλίου και η πάταξή του αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της γειτονικής χώρας, στη μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Σε ποια κατεύθυνση όμως, μένει να φανεί. Η Τουρκία βγήκε διχασμένη, κομμένη στα δυο, από το δημοψήφισμα με το οποίο επιχείρησε να πάρει τη ρεβάνς ο Ταγίπ Ερντογάν και να μετασχηματίσει το πολιτικό σύστημα σε προεδρική δημοκρατία συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του ακόμα περισσότερες εκτελεστικές εξουσίες.
Ας μη διαφεύγει το γεγονός ότι η θριαμβευτική πορεία του Ερντογάν προς την εξουσία και η εδραίωσή του κατά την προηγούμενη δεκαετία ήταν αποτέλεσμα συμμαχιών με μέρος του παλαιού πολιτικού, οικονομικού και θρησκευτικού συστήματος. Με αιχμή του δόρατος το κίνημα Γκιουλέν, εκείνο που τώρα περιγράφεται ως «καρκίνωμα, ο ίδιος πολιτικός κατάφερε να ελέγξει μια κρίσιμη μάζα του κρατικού μηχανισμού. Του Δημοσίου αλλά και του στρατού, αλλοτινού κάστρου των κεμαλιστών.
Το 2010 αποσύρθηκε από το στρατηγικό δόγμα του Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας η αναφορά στο κίνημα Γκιουλέν ως «εθνική απειλή». Ακολούθησαν εκκαθαρίσεις στον στρατό για την υπόθεση Βαριοπούλα, το σχέδιο πραξικοπήματος που περιλάμβανε προβοκάτσια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος βοά για τη διείσδυση των γκιουλενιστών στο στράτευμα και τις υπηρεσίες ασφαλείας από το 2010, την απόπειρά τους να θέσουν υπό πολιτική ομηρεία τον Ερντογάν δύο χρόνια αργότερα, με τα σκάνδαλα διαφθοράς και τις υποκλοπές. Η σύγκρουση μεταξύ των πρώην συνεταίρων συνεχίστηκε αμείλικτη και έφτασε πέρυσι τον Ιούλιο στα άκρα, με την απόπειρα πραξικοπήματος, Η γκιουλενική απειλή δεν πήρε τη δική της ρεβάνς, ξαναμπήκε στο στρατηγικό δόγμα. Με περισσή αφέλεια και υποκρισία οι άνθρωποι του Προέδρου διερωτώνται: τι μας τύφλωσε;
Η συμμαχία του κυβερνώντος ισλαμοσυντηρητικού κόμματος με τους εθνικιστές φυτεύτηκε στο αίμα των Κούρδων, ποτίστηκε στο πραξικόπημα, πέταξε κλαδιά στο δημοψήφισμα και τώρα βγάζει διαρκώς καρπούς: καινούργιες φυλακές για αριστερούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους, αντιφρονούντες. Την ίδια ώρα ο αρχηγός της κεμαλικής αντιπολίτευσης Κιλιτσντάρογλου διεκδικεί ρόλο ηγέτη του αντι-ερντογανικού μετώπου, όπως αυτό εκφράστηκε στο δημοψήφισμα, και να πάρει τη δική του ρεβάνς για τις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες. Η Πορεία για τη Δικαιοσύνη και η μεγάλη συγκέντρωση στην Κωνσταντινούπολη την περασμένη Κυριακή ίσως αποδειχθεί ακόμα ένας σταθμός στην ανασύνταξη της τουρκικής πολιτικής ζωής.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο ρεβανσισμός παίζει σημαντικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στον απολογισμό και στην αυτοκριτική, όμως, έχει ιδιαίτερη σημασία το σημείο εκκίνησης
αυγή

Οχτώ χρόνια με σηκωμένο το δάχτυλο… η συνήθεια που έγινε λατρεία

Γράφει ο Δρ. Γάιος Μπάλταρ
Από προχθές σχεδόν όλοι, πλέον, έχουμε δει το βίντεο, από το Καλλιμάρμαρο, όπου ένας βαρύμαγκας, εκεί στην συναυλία του ΣΚΑΙ, «Όλοι μαζί μπορούμε«, χτυπάει την γυναίκα του.
Και δεν θα μπορούσαμε να μην το δούμε αφού ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας, το μοιράστηκε στα κοινωνικά δίκτυα, με πλείστα συνοδευτικά σχόλια, όπως «μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος«, «υποανάπτυκτοι Ελληνάρες» και λοιπά «Παγκαλικά» παράγωγα λες και… «μαζί την δείραμε«.
Όλα αυτά τα βλέπουμε να «εξαπολύονται» στις οθόνες μας με κάθε αφορμή, λες και η χώρα μας είναι όντως μια εξαίρεση, λες και δεν υπάρχουν νορμάλ πολίτεςαλλά μόνο απόγονοι του Καραγκιόζη σε μια χώρα που «δεν γνώρισε Διαφωτισμό».
Μια κοινωνία που έχει γεμίσει με άτομα που έχουν εσωτερικεύσει ένα καλοδουλεμένο κόμπλεξ κατωτερότητας που ψάχνει συνεχώς να εκτονωθεί και να μεταμφιεσθεί σε δήθεν ανωτερότητα. Άτομα που έχουν γίνει άβουλα πιόνια του κοινωνικού αυτοματισμού. Ένα τεράστιο δάκτυλο που δείχνει συνέχεια τον δίπλα. Έφτασαν χθες στο σημείο να κατηγορούν την καημένη που τις έφαγε για δειλία, «γιατί κάθεται δίπλα του η χαζή» προφανώς και μέσω αυτής βέβαια, είναι σα να λέγανε, δείτε πόσο ξύπνιοι είμαστε εμείς που την κανιβαλίζουμε.
Από τότε που ξεκίνησε, επί ΓΑΠ, η προπαγάνδα περί ασθενή που πρέπει να εγχειριστεί – τι σύμπτωση που και η Χούντα κάποτε για γύψο μιλούσε- έχουμε γεμίσει με κόσμο που κυριολεκτικά βλέπει παντού υπάνθρωπους. Παντού, στην γόπα στο πεζοδρόμιο στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο στη ράμπα, στα hoaxes που κυκλοφορούνΑυτός ο κόσμος βλέπεις συντάσσεται με το αφήγημα της ελίτ. Τους πατάει και λάικ, δεν είναι σαν αυτούς που αξίζουν μόνο την τιμωρία και την χλεύη, χρειάζονται τον Γερμανό τους και το τονίζουν. Και τον επιτηρητή τους βέβαια, γιατί οι Γερμανοί χρειάζονται πάντα και έναν τέτοιον εγχώριο πρόθυμο που να διαθέτει «μάτι» και «κριτήριο».
Άνθρωποι αυτάρεσκοι που συνεχώς ψάχνουν την προσωπική δικαίωση στην απόφαση ζωής που πήραν να συνταχθούν με τους δανειστές και πάντα με τους καταπιεστές. Υποκριτές, που τώρα βγάζουν την χολή τους στην «χαζή γυναικούλα που τις τρώει», ενώ όταν ο Κασιδιάρης τις έριχνε στην Κανέλλη ή ο Τζήμερος πρόσφατα βιαιοπραγούσε στην Μπαλούκρυφογελούσαν λέγοντας ότι καλά της έκανε και ζητούσαν βίντεο για να αποδειχθεί αυτό που είδαν οι πάντες.
Ανθρωπάκια που ξερογλείφονται βλέποντας την σερβιτόρα και πετώντας υπονοούμενα όπου βλέπουν ότι τους παίρνει, όπου μπορούν με τον παρά τους να δείξουν και να μπήξουν, ξαφνικά τα έβαλαν με μια γυναίκα που δεν φτάνει που βιώνει ότι βιώνει σπίτι της τώρα πρέπει να την δείχνουμε όλοι μαζί ως ηλίθια και πρωτόγονη για να νιώσουμε εμείς και η εικόνα μας προς τα έξω καλά.
Λες και αυτή η γυναίκα δεν είναι θύμα της κοινωνίας που πρώτοι αυτοί έκαναν απάνθρωπη και απρόσωπηΛες και αυτή η γυναίκα δεν έχει ανάγκη -αντί για λοιδορία- από δομές πρόνοιας που αυτοί οι ίδιοι δεν θέλουν να «ταΐζουν» με τους φόρους τους.
Λες και αυτοί είναι άλλοι από αυτούς που δεν θέλουν γυναίκες στην δουλειά τους γιατί γεννάνε και παίρνουν άδειες.
Λες και οι ίδιοι δεν είναι αυτοί που όταν γνωρίζουν ότι μια γυναίκα τόλμησε και έφυγε από μια τέτοια άρρωστη κατάσταση, και νιώσουν την ανάγκη της για μια δουλειά, αυτοί είναι που θα την πατήσουν κάτω σαν σκουλήκι.
Αυτοί… οι κυρ Παντελήδες της διπλανής πόρτας.
altsantiri

Η Ηριάννα και η απόσταση κοινωνίας και Δικαιοσύνης


TVXS-Ανάλυση
Η απόσταση ανάμεσα στην νομική επιστημονική ορθότητα και το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι συχνά συζητήσιμη και ενίοτε αναπόφευκτη. Η σταθερά αγεφύρωτη όμως απόσταση μεταξύ των δύο γεννά κοινωνικό, πολιτικό και ενδεχομένως και θεσμικό ζήτημα.
Είναι ένα ζήτημα που από χθες παίρνει εξαιρετικά σοβαρές διαστάσεις σε δύο μέτωπα – αφ’ ενός την απόφαση του Εφετείου Αναστολών να απορρίψει το αίτημα αποφυλάκισης της Ηριάννας και αφ’ ετέρου την παρέμβαση του πρωθυπουργού και το μήνυμά του για το «φαινόμενο της τακτικής δικαιοσύνης» που δεν βοηθά τους εγκλωβισμένους απλήρωτους εργαζόμενους και «προστατεύει τους εργοδότες».
Ο Αρειος Πάγος και το ΣτΕ
Η δήλωση Τσίπρα και η δημόσια αναφορά του στην πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε ότι η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή για τους εργαζόμενους έρχεται να επισφραγίσει τα σοβαρά ερωτήματα ως προς την διάκριση των εξουσιών που προκαλούν το τελευταίο διάστημα αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις.
Από το θέμα των συμβασιούχων έως την απόφαση του ΣτΕ για την μη παράταση του χρόνου παραγραφής αδικημάτων που σχετίζονται με την μεγάλη φοροδιαφυγή, οι εν λόγω αποφάσεις δίνουν την αίσθηση ότι μια μερίδα δικαστικών λειτουργών εμφανίζει προθέσεις, αν μη τι άλλο, συγκυβέρνησης.
Η δε χθεσινή παρέμβαση του πρωθυπουργού αποτελεί την συνέχεια της πρόσφατης δήλωσής του στο υπουργικό συμβούλιο περί «θεσμικών εμποδίων» στο έργο της κυβέρνησης. Και η παράλληλη επισήμανση, από κυβερνητικές πηγές, για αγαστή σύμπλευση συγκεκριμένων κέντρων της Δικαιοσύνης με την μείζονα και ελάσσονα αντιπολίτευση προϊδεάζει για κλιμάκωση της σύγκρουσης.
Η μη αποφυλάκιση της Ηριάννας
Η περίπτωση της Ηριάννας είναι διαφορετικής τάξης καθώς δεν αφορά ζήτημα άσκησης της εκτελεστικής εξουσίας, αγγίζει όμως ακόμη πιο ευαίσθητα κοινωνικά αντανακλαστικά και ανοίγει σοβαρά πολιτικά ερωτήματα. Και τούτο, διότι ο ίδιος εισαγγελέας που εισηγήθηκε ότι η νεαρή κοπέλα, έστω και με εξαιρετικά αδύναμα αποδεικτικά στοιχεία, πρέπει να παραμείνει προφυλακισμένη επειδή είναι ύποπτη για τέλεση νέων αδικημάτων είχε κρίνει ότι μπορούν να αποφυλακιστούν χωρίς να συνιστούν καμία απειλή οι χρυσαυγίτες Νίκος Μιχαλολιάκος και Χρήστος Παππάς.
Όπως υπενθύμισαν επίσης οι συνήγοροι της Ηριάννας ήταν ο ίδιος που είχε χορηγήσει αναστολή στην υπόθεση για τα δομημένα ομόλογα με καθείρξεις 23 χρόνια, και είχε ακόμη καθυστερήσει αρκούντως τις διαδικασίες στην υπόθεση της Siemens με συνέπεια την παραγραφή.
Με αυτό το ιστορικό, και με δεδομένο και το διεθνές κίνημα συμπαράστασης στην Ηριάννα, ήταν μάλλον αναμενόμενο το κύμα των πολιτικών αντιδράσεων. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής χαρακτήρισε την απόφαση του δικαστηρίου «δυσάρεστη έκπληξη» σημειώνοντας:
«Οι πολίτες ζητούν ίσα μέτρα και σταθμά. Είναι περίεργο ότι ορισμένοι που καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές για εμπορία ναρκωτικών έχουν δικαίωμα αναστολής μέχρι την εκδίκαση, ενώ άλλοι, όπως η συγκεκριμένη δεν μπόρεσε να πάρει το ευεργέτημα ούτε από το δικαστήριο που εκδίκασε την υπόθεση ούτε από αυτό που συνεδρίασε σήμερα»
«Αντί αλλου σχολίου ...... αφιερωμένο στον εισαγγελέα και τους δικαστες που ξαναφυλάκισαν την Ηριαννα ....» έγραψε στο Facebook και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, ποστάροντας το τραγούδι «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», ενώ πολύ πιο σκληρή ήταν η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ:
«Όχι βέβαια, η Δικαιοσύνη δεν είναι πάντα "τυφλή". Ενίοτε βλέπει και πράττει αναλόγως», αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ και προστίθεται μεταξύ άλλων: «Βλέπει, πλειοψηφικά τουλάχιστον, με τη δική της μεροληπτική κοινωνική και ταξική ματιά. Βλέπει και εκδικείται, στέλνει μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση. Και λέει τούτο: Οι Ηριάννες θα μείνουν στη φυλακή, την ίδια ώρα που θα βγαίνουν οι Μιχαλολιάκοι, κόντρα σε όσους επιθυμούν, παλεύουν, ονειρεύονται μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, πιο ανεκτική και πιο δίκαιη… Όχι, η Δικαιοσύνη δεν είναι ουδέτερη και αν καμιά φορά οι άνθρωποί της βγουν από τον κύκλο του συντηρητισμού και αποδώσουν το δίκιο, όπως έγινε στην περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου, σπεύδουν κάποιοι άλλοι θεματοφύλακες ενός σάπιου συστήματος να διορθώσουν το “λάθος”….»
Πρόκειται για αντιδράσεις ενδεικτικές της πολιτικής και θεσμικής έντασης που μπορεί να φέρει η απουσία των «ίσων μέτρων και ίσων σταθμών». Και, κυρίως, του επικίνδυνου ελλείμματος κοινωνικής εμπιστοσύνης προς την Δικαιοσύνη που μπορεί να προκαλέσει η ίδια – επαναλαμβανόμενη και παράξενη – απουσία…
TVXS