Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

Ο τρόμος και το μίσος των λευκών χριστιανών

Να τρέφουν τον ίδιο πόνο και την οργή οι θύτες ώστε να οδηγούνται σε μαζικές δολοφονίες προσφύγων, που έγιναν πρόσφυγες χωρίς να το έχουν επιλέξει, πώς εξηγείται; Η επιστροφή του φασισμού στην εποχή μας
του Δημήτρη Χρήστου 
Η πολύνεκρη επίθεση του Αυστραλού ακροδεξιού ρατσιστή σε δύο τεμένη στη Νέα Ζηλανδία έγινε παγκόσμιο θέμα. Η κάλυψη του γεγονότος, άπλετη. Η αναζήτηση των γεγονότων και των αιτιών που τροφοδοτούν την παρατεταμένη τρομοκρατική δράση, περιορισμένη.
ΛΙΓΟ μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους Τζούνιορ με δηλώσεις του δεσμεύτηκε να εξαλείψει τη "μήτρα του κακού", την πληγή που πονάει τον αραβικό κόσμο, τροφοδοτεί τελικά τον φονταμενταλισμό και ενισχύει τις διαθέσεις για απαντήσεις με τρομοκρατικές επιθέσεις. Η "μήτρα του κακού" ήταν το παλαιστινιακό πρόβλημα, έτσι όπως το διαχειριζόταν και ακόμα το διαχειρίζεται η κυβέρνηση του Ισραήλ.
ΠΟΙΟ ήταν το αποτέλεσμα; Η αμερικανική ηγεσία εισέβαλε στο Αφγανιστάν για να εξολοθρεύσει τους τρομοκράτες και από τότε παραμένει εκεί χωρίς να μπορεί να ολοκληρώσει την αποστολή της.
Η ΔΙΑΘΕΣΗ της δεν κόπηκε από το αδιέξοδο στο Αφγανιστάν. Το 2003 εισέβαλε στο Ιράκ κατασκευάζοντας ψεύτικα στοιχεία για κατοχή πυρηνικών όπλων από τον Σαντάμ. Αποτέλεσμα, δέκα χρόνια μετά το μισό Ιράκ και η μισή Συρία να ελέγχονται από ισλαμιστές φονταμενταλιστές. Μεγάλο μπέρδεμα κι εκεί. Σταμάτησαν;
ΕΝΙΣΧΥΣΑΝ μέσω της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας ομάδες ισλαμιστών με σκοπό να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Άσαντ. Και μετά ανέτρεψαν τον Καντάφι στη Λιβύη, διαλύοντας μια χώρα που λειτουργούσε, τουλάχιστον, σαν ενιαίο κράτος.
ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ; Άρπαξαν τον πετρελαϊκό πλούτο των χωρών αυτών και, πέρα από τα κέρδη του λεγόμενου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, δημιούργησαν μια νέα μεγάλη οικονομία υπηρεσιών και κατασκευών για της ζημιές που προκάλεσαν οι ίδιοι!
ΠΟΣΟ κόστισαν οι πολεμικές επιχειρήσεις τους; Το μέχρι σήμερα κόστος των αμερικανικών εισβολών σε Ιράκ και Αφγανιστάν ξεπερνά τα 3,7 τρισεκατομμύρια (!) δολάρια, τα οποία κατέβαλαν φυσικά οι Αμερικανοί φορολογούμενοι.
ΚΑΙ ΤΙ άφησαν πίσω τους, που πληρώνουν οι αφελείς σύμμαχοί τους στην Ευρώπη; Σύμφωνα με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση CARE, ο συριακός πόλεμος προκάλεσε τη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Περίπου 13 εκατ. Σύροι (σε μια χώρα 23 εκατ. κατοίκων) έχουν εκτοπιστεί ή έχουν φύγει πρόσφυγες. Οι νεκροί ξεπερνούν τις 370.000, ενώ 2,9 εκατ. άνθρωποι ζουν με μια μόνιμη αναπηρία! Πάνω από 2,7 εκατ. πρόσφυγες ξέφυγαν από το Αφγανιστάν.
ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο πληθυσμός των αναγκαστικά εκτοπισμένων έχει φτάσει τα υψηλότερα επίπεδα που έχουν καταγραφεί ποτέ. Σε όλον τον κόσμο, 68,5 εκατομμύρια άνθρωποι, ένας αριθμός άνευ προηγουμένου, έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται περίπου 25,4 εκατομμύρια πρόσφυγες και ανάμεσά τους πάνω από τα μισά είναι παιδιά.
ΝΑ ΤΡΕΦΟΥΝ μίσος ή οργή πολίτες από τις χώρες των πειραμάτων της Δύσης, το καταλαβαίνω. Το κατάλαβα διαβάζοντας την ιστορία της Σινάζ Αμούρι. Η Σινάζ, Παλαιστίνια από τη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης, ζώστηκε εκρηκτικά τα οποία πυροδότησε σε καφετέρια του Τελ Αβίβ. Έψαξαν λοιπόν και βρήκαν ότι η δράστης και θύμα ήταν φοιτήτρια της Νομικής στο Αμάν. Τι την παρακίνησε; Πριν από λίγες μέρες, στην εξώπορτα του σπιτιού της είχαν δολοφονηθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις ο αδερφός της και ο εξάδελφός της. Το αίμα τους είχε ποτίσει την ξύλινη εξώπορτα και τα σκαλιά. Η Σινάζ είχε δηλώσει, πριν αποφασίσει να ζωστεί τα εκρηκτικά, πως αυτή η εικόνα τη στοιχειώνει τόσο πολύ, που δεν μπορεί και δεν θέλει να ζήσει άλλο!
ΝΑ ΤΡΕΦΟΥΝ όμως τον ίδιο πόνο και την οργή οι θύτες, ώστε να οδηγούνται σε μαζικές δολοφονίες προσφύγων, που έγιναν πρόσφυγες χωρίς να το έχουν επιλέξει, πώς εξηγείται; Όπως εξηγείται το μίσος του Ναζισμού κατά των Εβραίων. Η επιστροφή του φασισμού στην εποχή μας. Το βιώνουμε κι εδώ!
ΚΑΝΕΙΣ φονιάς προσφύγων δεν στρέφεται κατά εκείνων των ηγετών που δημιούργησαν την προσφυγική κρίση. Κατά του Μπους και του Μπλερ. Και ο χριστιανισμός με τη μορφή που πήρε, ως εταίρος των κοσμικών εξουσιών και χειραγωγός των πιστών, μένει αδιάφορος για τους δικούς του φονιάδες. Πόσες ανακοινώσεις εξέδωσαν οι επικεφαλής των χριστιανικών εκκλησιών για γεγονότα στη Νέα Ζηλανδία και οι δικοί μας για τη βία στην Κόνιτσα;
Δυστυχώς, άλλοι σπέρνουν τους ανέμους κι άλλοι θερίζουν τις θύελλες.
avgi

Τα ταμπού και στερεότυπα μιας «επετείου»



Είναι στη φύση των επετείων να ερεθίζουν τη μνήμη, ιστορική ή χαλκευμένη
του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη
Ο πιο διαδεδομένος αλλά και θεσμοθετημένος εθνικός μύθος για την Επανάσταση του '21 είναι η «κήρυξή» της από τον Π.Π. Γερμανό στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα, αν και ο ίδιος, όπως γράφει στα «Απομνημονεύματά» του, βρισκόταν στα Νεζερά της Αχαΐας!
Εξάλλου, πώς να «ευλογούσε» μια εξέγερση που είχε ανάψει «ο απατεών και εξωλέστατος Παπαφλέσσας» και απέκρουαν οι «πεφοβισμένοι» πρόκριτοι;
Η μετάθεση της εθνικής γιορτής στις 25 του Μάρτη από την 1η του Γενάρη – όπως την είχε καθιερώσει η Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου – έγινε από το βασιλιά Όθωνα το 1838, προκειμένου να την αποκόψει από τις επαναστατικές – φιλελεύθερες καταβολές της και να της προσδώσει θρησκευτικό χαρακτήρα. Δεν δίσταζε μάλιστα να απαγορεύει το «νόμιμο εορτασμό» της επετείου, όταν απειλούνταν με αντιμοναρχικές διαδηλώσεις.
"Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Άρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Εργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ "Ι. Μεταξά" Πατρών! (...) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Ολοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!"
Αυτά τα ενθουσιαστικά σχόλια έγραφε ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938, αυτοθαυμαζόμενος για το «εθνοσωτήριον έργον του», που είχε εγκαινιάσει με την αιματηρή καταστολή της εργατικής εξέγερσης το Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη. Μόνο που «ξέχασε» να σημειώσει ότι για τις παρελάσεις το φασιστικής κοπής καθεστώς της 4ης Αυγούστου είχε σπαταλήσει 22.000.000 δραχμές, ενώ διέθεσε μόλις 5.000.000 για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού! «Ξέχασε» φυσικά να αναφέρει ότι οι 50.000 μαθητές που υποχρεώθηκαν να παρελάσουν ή να «εκδηλώσουν τον ανυπόκριτον εθνικόν ενθουσιασμόν» έγιναν μουσκίδι από την καταιγίδα που ξέσπασε την ίδια ώρα-γεγονός που έκρυψαν τα λογοκριμένα τότε κινηματογραφικά Επίκαιρα.
΄Ηταν η βασιλο-μεταξική δικτατορία του πάγου και του ρετσινόλαδου που μας κληροδότησε το μιλιταριστικό θεσμό των μαθητικών παρελάσεων ως «συμπλήρωμα των στρατιωτικών τοιούτων» και στο πλαίσιο της «εθνικής Γυμναστικής»(!) για την οικοδόμηση του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού» και όχι φυσικά για να αναπτυχθεί ο ιστορικός προβληματισμός στη νέα γενιά, που είχε μπουχτίσει «από τα λόγια τα τριμμένα, τα μάταια λόγια όποιου Έπους», όπως φώναζε αγανακτισμένος ο Σικελιανός.
Η Χούντα, ως κληρονόμος των παραδόσεων της 4ης Αυγούστου και ως γέννημα – θρέμμα του εμφυλιοπολεμικού καθεστώτος, δια στόματος του πραξικοπηματία στρατηγού Σπαντιδάκη, εξέφραζε, κατά την πρώτη παρέλαση της εφτάχρονης τυραννίας, «απόλυτον ικανοποίησιν από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης, όπερ καταδεικνύει ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί έχουν ενστερνισθεί τας αρχάς της επαναστάσεως της 21ης Απριλίου»!
Είναι στη φύση των επετείων να ερεθίζουν τη μνήμη, ιστορική ή χαλκευμένη. Οι «εθνικές», μάλιστα, τα πάσης φύσεως «πατριωτικά» ανακλαστικά, προκαταλήψεις, μίση και πάθη κατά «των προαιώνιων εχθρών του Γένους» ή όσων «απειλούν την εθνική μας ιδιοπροσωπία» ή θέλουν να μας «αρπάξουν το εθνικό μας σύμβολο» - κατά τους σημαιοφόρους της διαιρετικής ιδεολογίας του εθνικισμού. Φαίνεται πως είχε δίκαιο ο Ερνέστ Ρενάν, όταν όριζε το έθνος ως «μια ομάδα ανθρώπων που τους ενώνει μια εσφαλμένη άποψη για το παρελθόν και το μίσος για τους γείτονες τους»!
Η εικονοκλαστική αυτή αναφορά στο ιστορικό της 25ης Μαρτίου, δεν αρκεί, φυσικά, για να γκρεμίσει βαθιά ριζωμένα ταμπού της «εθνικώς ορθής» Ιστορίας μας. Κριτικές νεανικές συνειδήσεις δεν μπορούν να αναπτυχθούν με τα εθνικά στερεότυπα ή, το χειρότερο, με την επιλεκτική μνήμη. Και οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν πια να υποδύονται τον άχαρο ρόλο του διεκπεραιωτή μιας «εξεταζόμενης ιστορικής ύλης».
Αν και οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν κατέφυγαν σε χουντικές ακρότητες, άφησαν όμως άθικτο το μιλιταριστικό θεσμό των παρελάσεων, καθώς, με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, νομιμοποιήθηκε και η συμμετοχή των Αντιστασιακών Οργανώσεων.
Καθώς στα σχολεία μας φοιτούν προσφυγόπουλα που δίνουν τον αγώνα της ζωής και της μόρφωσης, οι κλειστοφοβικοί «της μητέρας πατρίδας» επιχειρούν να μετατρέψουν τις παρελάσεις σε πεδίο μάχης εναντίον της κυβέρνησης που, με την ιστορική Συμφωνία των Πρεσπών, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια των πατριδοκάπηλων εθνικιστών ένθεν-κακείθεν των συνόρων.
Η εθνοκεντρική, μονοπολιτισμική, μονοθρησκευτική παιδεία καλλιεργεί στα παιδιά έναν αυτιστικό, μυωπικό εθνικισμό, που τα ωθεί να κάνουν ακόμα και αποχή ή κατάληψη εις βάρος των αλλοδαπών συμμαθητών τους. Είναι εξίσου αποκαλυπτικό και ενδεικτικό το γεγονός ότι η χώρα μας μόλις μετά το 1987 -και μετά από καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας- υιοθέτησε την από το 1960 διακήρυξη της UNESCO για την καταπολέμηση των διακρίσεων στην Εκπαίδευση.
Το ουδετερόθρησκο «ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ» από διακήρυξη του εκπαιδευτικού κινήματος πρέπει να γίνει καθημερινή πράξη, γιατί οι «ξένοι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Η αυτοδίκαιη πλέον απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα αν γεννήθηκαν στη χώρα μας, αλλά φοιτούν στα σχολεία μας, αποτελεί στοιχειώδη προϋπόθεση για ένα σχολείο ίσων τουλάχιστον αφετηριών, για μια χώρα και ένα κράτος των πολιτών.
left

Δημοσκόπηση θαύμα! «Ψηφίζουν»… όσοι δεν ψηφίζουν και εθνικές εκλογές… πρόκριμα των ευρωεκλογών!

του Γιώργου Λακόπουλου
Η εταιρία μετρήσεων κοινής γνώμης «Metron analysis» προέβλεπε τον Σεπτέμβριο του 2015 ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ θα έβγαιναν με ισοδυναμία από τη κάλπη: με 31.7% και 31,% αντίστοιχα. Ένα πράγμα σαν τη GPO που έδινε ισοψηφία στο δημοψήφισμα.
Το πραγματικό αποτέλεσμα δεν εμπόδισε την ΜA να συνεχίσει τη σταδιοδρομία της και την τελευταία περίοδο να πρωταγωνιστεί στην πρόβλεψη της επερχόμενης αυτοδυναμίας της ΝΔ-, προβάλλοντας αποτελέσματα δημοσκοπήσεων που… δεν είναι ακριβώς δημοσκοπήσεις. Με την πατέντα » «εκτίμηση εκλογικής επιρροής» βαφτίζει δημοκοπικό αποτέλεσμα τη γνώμη του δημοσκόπου.
Έτσι εκτός από τις «πίτες» και και τις κολώνες» που προκύπτουν από ερωτηματολόγια που δεν έχει ελέγξει κανείς, πλασάρει -και οι εφημερίδες της ΝΔ αναδεικνύουν- ως πιθανό εκλογικό αποτέλεσμα τους αριθμούς που προκύπτουν από τη δημιουργική αριθμητική. Οίκοθεν νοείται ότι αυτές οι «εκτιμήσεις» φέρνουν σταθερά τη ΝΔ στην αυτοδυναμία και το Κινάλ τρίτο.
Στην τελευταία δημοσκόπηση η εταιρία ξεπέρασε και τον εαυτό της. Στο δημοσκοπικό αποτέλεσμα που φέρνει τη ΝΔ να προηγείται με 9,2 μονάδες στις ευρωεκλογές, στην αξιολόγηση της εκλογικής συμπεριφορά μετέχουν και όσοι δηλώνουν στην ίδια μέτρηση ότι… δεν θα ψηφίσουν -και ανέρχονται στο 7,6 %!
Παρότι όμως δεν θα ψηφίσουν, η εταιρία τους υπολογίζει στη διαμόρφωση του συνόλου των ψήφων από το οποίο προκύπτει το προβάδισμα της ΝΔ. Μαγική εικόνα, η οποία συμπληρώνεται και με άλλες ιδιαιτερότητες. Π.χ. η εταιρία ανακοινώνει ότι στην ίδια μέτρηση το… 4,6% δηλώνει ότι θα ψηφίσει «άλλο» κόμμα, ενώ… δεν υπάρχει «άλλο», αφού όλα τα κόμματα αναφέρονται στη δημοσκόπηση και παίρνουν το… μερίδιο τους.
Δίπλα υπάρχει ένα ποσοστό 3,6% που αναφέρεται ως «άκυρο-λευκό». Δεδομένου ότι όσοι δεν θα ψηφίσουν, απλώς δεν θα ψηφίσουν και ότι τα άκυρα -λευκά δεν υπολογίζονται στο αποτέλεσμα η μέτρηση έχει μια τρύπα 11,2 μονάδων.
Στην οποία ίσως πρέπει να υπολογίσουμε και το περίεργο » άλλο» που την διευρύνει σε 15,8%. Και αν σ’ αυτό προσθέσουμε και το 13,8 %της «αδιευκρίνιστης» φτάνουμε σχεδόν στις 30 μονάδες.
Με άλλα λόγια η εταιρία -με όσους μαθηματικούς ελιγμούς και αν επικαλεστεί – δημιουργεί προϋποθέσεις προπαγάνδας υπέρ της ΝΔ με το 70% όσων συμπεριλαμβάνονται στο ίδιο της το δείγμα. Από το οποίο λείπουν βέβαια όσοι απλώς αρνούνται να συμπεριληφθούν και είναι πάνω από το 50% όσων δέχονται κρούση -όπως τη δέχονται και αν τη δέχονται. Τόση εγκυρότητα.
Η οποία συμπληρώνεται με τη εργαλειοποίηση της «αδιευκρίνιστης ψήφου» υπέρ της ΝΔ. Όλοι δέχονται ότι η λεγόμενη «συσπείρωση» για τη ΝΔ έχει πιάσει ταβάνι, ενώ αντίθετα για τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο 55% . Συνεπώς όσοι κατατάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία το πιθανότερο είναι να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλα αυτή η εταιρία για να διογκώσει την «εκτίμηση επιρροής», τους κατανέμει κυρίως υπέρ της ΝΔ, με βάση «αναλογικά» στοιχεία που η ίδια έχει δημιουργήσει. Μαγικό.
Με αντίστοιχες δυνατότητες «εκτιμήσεων» δίνει υψηλή δημοφιλία στον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν οι εννιά στους δέκα στο κόμμα του μόνο δημοφιλή δεν τον θεωρούν, αλλά αντίθετα δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους από τη δημόσια εικόνα του.
Ένα άλλο θαυμαστό επίτευγμα της ίδιας εταιρίας προκύπτει από τη σύγκριση με τα αποτελέσματα που δίνει για τις εθνικές εκλογές. Πάντα βέβαια η» εκτίμηση εκλογικής επιρροής» στέλνει τη ΝΔ στην αυτοδυναμία, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στη διαφορά στην «πρωτογενή» μέτρηση ανάμεσα στις δυο κάλπες.
Για την ακρίβεια ενώ για της εθνικές εκλογές την ορίζει στις 8,4 μονάδες, για το ευρωκοινοβούλιο την ανεβάζει στις 9,2. Δηλαδή στην ίδια μέτρηση όσοι θα ψηφίσουν ΝΔ στις ευρωεκλογές με τη χαλαρή ψήφο, είναι περισσότεροι από όσους θα την ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές με τις σκληρές συσπειρώσεις.
Αν ρίξει όμως κανείς μια ματιά στην τελευταία δεκαετία να διαπιστώσει ότι η διαφορά ήταν μόλις 4 μονάδες- όποιο κόμμα και αν κέρδιζε τις εθνικές εκλογές. Για την ΜΑ όμως μπορεί οι εθνικές εκλογές να είναι… πρόκριμα για τις Ευρωπαϊκές εκλογές. Ότι δεν γίνονται με αυτή τη σειρά, τόσο το χειρότερο για τις… εκλογές.

«Ο καλός και συνεργάσιμος φασίστας»



Καθημερινές ακρότητες, τείνουν να γίνουν συνηθισμένη είδηση. Η εξοικείωση με το τέρας σε  κάνει να το φοβάσαι λιγότερο.

της Τζώρτζιας Ρασβίτσου
Σιγά σιγά αρχίζουμε να δείχνουμε ανοχή και κατανόηση: «Δεν είναι όλοι οι εθνικιστές φασίστες», «δεν χαρίζουμε τους ανθρώπους αυτούς στην άκρα δεξιά», «δεν οξύνουμε τα πνεύματα», «ο καλός και αξιοπρεπής ακροδεξιός», «ο συνεργάσιμος εθνικιστής», κι όλα αυτά μαζί προκειμένου να συνεχίσουμε την ομαλή μας συμβίωση χωρίς διχασμούς και εντάσεις.
Την ίδια στιγμή, σημαίες στα μπαλκόνια γίνονται πολιτικά ακροδεξιά σύμβολα. Συλλαλητήρια γαβγίζουν εθνικιστικά συνθήματα. Ακροδεξιές επιθέσεις σε μετανάστες. Επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους, τρανς. Τάγματα εφόδου από 17χρονα. Σταυροί στήνονται όπου να ναι και  αρμόδιες υπηρεσίες δεν επεμβαίνουν γιατί θεωρούν πως η «κοινή γνωμη» το επικροτεί. Καθημερινές ακρότητες, τείνουν να γίνουν συνηθισμένη είδηση. Η εξοικείωση με το τέρας σε  κάνει να το φοβάσαι λιγότερο. Το συνηθίζεις.
Μα, το έθος (συνήθεια) σύμφωνα με τον Αριστοτέλη διαμορφώνει ήθος. Και το νέο ήθος προβάλλει με βία, με αγένεια και φέρνει μαζί του το σκοτάδι. Γιατί το τέρας παραμένει τέρας. Έτσι κυλάει η καθημερινότητά μας με ένα τέρας, η ύπαρξη του οποίου έχει πάψει  να  σοκάρει ακόμα κι εκείνους που αρνούνται να «συνηθίσουν».
Αυτός είναι σήμερα  ο τρόπος του φασισμού, και στην περίπτωσή μας πέτυχε. Βασίζεται στην ανοχή, στην κόπωση της αντίστασης και μέρα με τη μέρα παρεισφρέει στα σχολεία, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, γίνεται καθημερινότητα, εμφανίζεται σαν δικαίωμα, και καταλήγει στον «καλό και συνεργάσιμο φασίστα».
Πολλές φορές γίνομαι υπερβολική. Γιατί θέλω να φωτίσω το πρόσωπό του  όσο καλύτερα γίνεται. Για να το δεις και να τρομάξεις. Να φοβηθείς.  Ώστε αν αύριο έρθει και προθυμοποιηθεί να σου παρέχει τις υπηρεσίες του ή τη βοήθεια του  σε μιά δύσκολή στιγμή, να το αναγνωρίσεις και να τρέξεις μακριά γνωρίζοντας πως μ’ενα τέτοιο τέρας, δεν  μπορείς ούτε να συνεργαστείς ούτε να συνυπάρχεις. Θα σε καταπιεί. Είναι όπως τα λιοντάρια, που υιοθετούν κάποιοι δείχνοντάς τους ανόητη εμπιστοσύνη και στο τέλος μαθαίνουμε ότι τους κατασπάραξαν.
Ευτυχώς, οι απροσάρμοστοι, που δεν μπορούν να συνηθίσουν  είναι ακόμα πολλοί. Και η διαφωνία τους  είναι η μόνη ελπίδα. Η προάσπιση της δημοκρατίας έχει ονοματεπώνυμο: Το δικό μας.

Από τους Τουρκοφάγους στους ανθρωποφάγους του διαδικτύου

του Γιάννη Καφάτου
  • Ζήτω το έθνος, (ζήτω!), Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 (ζήτω!), μ’ άλλα λόγια χρόνια πολλά για τη σημερινή μέρα.
  • Βλέπω δύο μέρες τώρα τα τρέιλερ των επετειακών ταινιών για την παλιγενεσία και θυμάμαι – αμυδρά – τα σχολικά χρόνια και βιβλία και τα προβοκατόρικα ρεπορτάζ που οι ρεπόρτερ ρωτάνε παιδιά «τι γιορτάζουμε την 25ηΜαρτίου» και τις άκυρες απαντήσεις που.. καταγράφονταν και την ανατριχίλα που προκαλούσαν όλα αυτά στους μεγαλύτερους.
  • Και τώρα είμαι εγώ ο μεγαλύτερος και νομίζω ότι οι πιτσιρικάδες κάνανε τις μεγαλύτερες πλάκες που μέσω των τηλεοράσεων γινόντουσαν viral πριν εφευρεθεί ο όρος.
  • Και θυμάμαι τις φωνές που αμφισβητούσαν τις εθνικές παραδοχές – κανείς στο σχολείο δεν μας είπε ποτέ ολόκληρη την ιστορία, μόνο κομμάτια της.
  • Σήμερα, σχεδόν 200 χρόνια μετά την επανάσταση, αισθάνομαι ότι περιστοιχίζομαι από διαφόρων ειδών «…-φάγους» που έχουν την ίδια οργή, μανία και ορμή και φυσικά την εσωτερική βεβαιότητα για το δίκαιο που πρεσβεύουν.
  • Θέλω να πω ότι μπορεί να καίγεται το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για το αν σήμερα στις παρελάσεις θα ακουστεί να παιανίζει το «Μακεδονία ξακουστή» αλλά προσωπικά με ενδιαφέρει ότι το έθνος που τότε ξεσηκώθηκε, έγινε κράτος και αλά τούρκα πορεύτηκε, σήμερα είναι ένα μωσαϊκό άγριων ανθρωποφάγων που προσπαθούν να επιβληθούν πάνω στον άλλον χωρίς έλεος.
  • Ζούμε μια «επαναστατική» εποχή που ο καθένας θεωρεί ότι η προσωπική του επανάσταση και η επικράτηση απέναντι στους «άλλους» είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να συμβεί από την ώρα που θα ξημερώσει και θα …στρωθεί στο πληκτρολόγιο.
  • Ναι, λησμόνησα να πω ότι πλέον οι επαναστάσεις μας έχουν τη δύναμη που βάζουμε στα καημένα τα πλήκτρα του υπολογιστή.
  • Βαράμε γράμματα και φτιάχνουμε λέξεις για να διχάσουμε, να διαχωρίσουμε και να διαχωριστούμε. Μετά μετράμε τα «Like» και στο τέλος της μέρας κάνουμε λογαριασμό. Χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.
  • Κατά μόνας ηδονές αν το δεις με έναν άλλο τρόπο. Τά ‘πες, έκραξες, και κάπου εκεί νομίζεις ότι έπραξες το άπαν!
  • Οι πολιτικοί μπαίνουν (άραγε τους βάλαμε ή μας έβαλαν) στο παιχνίδι και γεμίζουμε λόγια και κουβέντες που στο τέλος δεν ξέρεις ποιος πρωτόπε, τι εννοούσε, πού αποσκοπούσε και λοιπά βαρετά.
  • Η ανθρωποφάγοι του πληκτρολογίου είναι πολύ άγριοι πολεμιστές, που δεν έχουν πρόβλημα να τελειώσουν τα πυρομαχικά τους αρκεί να έχουν μπαταρία στο κινητό. Εύκολες κουβέντες, ατακαριστές. Να κάνουν εντύπωση, να φανατίσουν το ακροατήριο και μετά … μετά πάμε για το επόμενο θέμα, με το επόμενο θύμα που θα βρεθεί στο πληκτρολογικό τους δρόμο και η ζωή τραβάει την ανηφόρα με ατάκες, like και share!
  • Καλό είναι να σκεφτόμαστε τι διαβάζουμε, από ποιον, να το ψάχνουμε και μετά να συμπορευόμαστε με τους διάφορους «στρατηγούς» καταθέτοντας το like μας. Αν υποθέσουμε ότι τους δίνει δύναμη, ε! ας λογίσουμε τα Like μας ως τη δική μας δύναμη και ας την χειριστούμε αναλόγως.
  • Διάβασμα, ενημέρωση, μελέτη (μην τρομάζετε με τη λέξη), είναι τα μόνα που μπορούν να μας κάνουν πιο χρήσιμους στους εαυτούς μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε. Διαφορετικά, αν απλώς μένουμε στις ατάκες, γινόμαστε στρατιωτάκια στη δύναμη που μετράνε οι διάφοροι ανθρωποφάγοι του διαδικτύου!
 viewtag

Πόθεν το κοινόν άσμα «Μακεδονία ξακουστή»

- από κείμενο του Παντελή Μπουκάλα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 05.02.2018

(...) Και επειδή ο λόγος περί μουσικής, για να μάθω για το «Μακεδονία ξακουστή», που εκπαίδευσε στο βλακώδες μίσος σειρές και σειρές φαντάρων μας, ανοίγω άλλο βιβλίο, του 2016, μάλλον «ανθελληνικό», αφού μιλάει για πράγματα που το εθνικώς φρόνιμο θα ήταν να τα περιλάβει η σιωπή στη δικαιοδοσία της, ας πούμε για την επινόηση παράδοσης. Παραθέτω από το βιβλίο..
της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη «Επιτηρούμενες ζωές: Μουσική, χορός και διαμόρφωση της υποκειμενικότητας στη Μακεδονία» (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια): «Στις μέρες μας, οι περισσότερες παραστάσεις ή ανεπίσημες παρουσιάσεις μακεδονικών χορών που πραγματοποιούνται στη Μακεδονία ή σε υπερτοπικό επίπεδο συμπεριλαμβάνουν –και συχνά ανοίγουν– με το καθιερωμένο πια τραγούδι και χορό “Μακεδονία ξακουστή”. [...] 
Σε εθνικό πλαίσιο, αυτό το τραγούδι έχει λάβει διαστάσεις ύμνου της μακεδονικότητας. [...] η διερεύνηση του συγκεκριμένου μουσικού και χορευτικού συνόλου έδειξε ότι πρόκειται για το πιο ηχηρό παράδειγμα πολιτισμικής κατασκευής. [...] Πρώτον, μουσικολογικά δεν πρόκειται για “παραδοσιακή” μελωδία. Δεύτερον, κινησιολογικά, το χορευτικό βήμα παρουσιάζει έλλειμμα εντοπιότητας, δημιουργικής φαντασίας και “αυθεντικότητας”. Τρίτον, μορφολογικά, ο στίχος δεν παραπέμπει στις συμβάσεις του δημοτικού τραγουδιού. Τέλος, τέταρτον, το περιεχόμενο του στίχου επίσης διαφέρει από αυτό των δημοτικών τραγουδιών και είναι καθαρά εθνικιστικού χαρακτήρα». 
Αν τους κακότεχνους στίχους του τραγουδιού τους έφτιαξε όντως κάποιος δάσκαλος (σαν μετωνυμία του εκπαιδευτικού συστήματος), δεν έχει αποδειχθεί. Η μουσική του πάντως, κατά τον μουσικολόγο Μάρκο Δραγούμη, αντλεί από σεφαραδίτικο τραγούδι, που δημιουργήθηκε για τα εγκαίνια του πρώτου εβραϊκού σχολείου της Θεσσαλονίκης, το 1873. Η προσέγγιση του Δραγούμη, τονίζει η Ρόμπου-Λεβίδη, «δείχνει ότι μια μελωδία που πρωτοακούστηκε στην πολυεθνοτική Θεσσαλονίκη του τέλους του 19ου αιώνα επικράτησε σταδιακά στο συγκεκριμένο αστικό κέντρο της Μακεδονίας και παρείχε το βασικό υλικό για τη διαμόρφωση ενός μουσικού, στιχουργικού και χορευτικού συνόλου που αντιμετωπίστηκε από τα πάνω σαν υποσχόμενο σύμβολο της φαντασιακής μακεδονικότητας και ελληνικότητας». Και αυτή η μουσική πτυχή θα μπορούσε να ενδιαφέρει τον Μίκη Θεοδωράκη. Κάποιον από τους πολλούς πολιτικούς εαυτούς του τέλος πάντων.

zoornalistas

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

25η Μαρτίου, αλλά...



Στη γιορτή της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης δεν είναι όλοι ελεύθεροι ούτε αρκετά ίσοι ώστε να πάρουν μέρος
του Κώστα Καναβούρη
Αν όχι από σεβασμό, τουλάχιστον από ντροπή, ας μην πούμε μεγάλα λόγια στη φετινή επέτειο της 25ηςΜαρτίου. Όταν το αυγό του φιδιού γεννάει τέρατα ανά την επικράτεια, όταν οι ικέτες αντιμετωπίζονται με φρικιαστική βαρβαρότητα, δεν απομένουν και πολλά να πούμε για εθνική υπερηφάνεια. Όταν τα πιο απροστάτευτα πλάσματα, τα παιδιά των προσφύγων, δεν λιθοβολούνται μαζί με τους γονείς τους όπως στα Βίλια (παρουσία μάλιστα της δημάρχου, που αντί να προστατεύσει τους απροστάτευτους, νομιμοποίησε διά της παρουσίας της τον λιθοβολισμό -τον λιθοβολισμό!!- προς άγραν ρατσιστικών ψηφαλακίων), όταν δεν δέχονται επίθεση με σιδερόβεργες όπως στην Κόνιτσα (ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, δηλαδή παντελώς και πανταχόθεν εκτεθειμένα στις κάθε λογής αγριότητες), όταν στα Γρεβενά, όταν στο Ωραιόκαστρο, όταν στις Σέρρες, όταν αλλού… όταν δεν υφίστανται την αποτροπιαστική σωματική βιαιότητα, υφίστανται τον εξίσου αποτροπιαστικό βίαιο αποκλεισμό από το πολύτιμο αγαθό της γνώσης, που μαζί είναι και αποκλεισμός από την πρώτη προσπάθεια κοινωνικοποίησης (πλασμάτων με ρημαγμένο ήδη τον τρυφερό ψυχικό τους κόσμο), όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, κι ακόμα περισσότερα, δεν έχουμε τίποτα να πούμε για τη γενέθλια στιγμή του νεότερου ελληνικού κράτους.
Μοιάζει σαν όλα τα ψεύδη (ζωτικά και μη) της γέννησης ενός έθνους να αγρίεψαν ταυτόχρονα για να στρεβλώσουν την έννοια της ελευθερίας και την ιερότητα των θυσιών που χρειάστηκαν στα κοντά 200 χρόνια, όχι μόνο για να αποκτηθεί αυτή η ελευθερία, αλλά και για να ανακτηθεί από φασίστες εισβολείς, από δικτάτορες δυνάστες και από πάσης μορφής αυθέντες που ανασκολόπισαν και εκμεταλλεύτηκαν το νόημά της με τα ταπεινότερα (όμως άκρως προσοδοφόρα) των ελατηρίων. Τα φωτεινότερα μυαλά και οι καθαρότερες ψυχές έπεσαν σ’ αυτό τον αγώνα, ωστόσο -και πέραν όλων των άλλων- αυτό δεν ήταν αρκετό ώστε να νικηθούν οι δαίμονες που κατατρύχουν και υποσκάπτουν την έννοια της ελευθερίας πλήττοντας και τον πυρήνα της: την ευρυχωρία μιας δημοκρατίας που χωράει όλους και προπαντός τους απροστάτευτους. Με χέρι παρήγορο, με μυαλό καθαρό, με ψυχική απεραντοσύνη.
Φαίνεται, όμως, πως έχει ξεμείνει από βέλη το φαρέτριον της αγωνίας μας. Από βέλη που να πλήξουν τον πλησίστιο φασισμό που κάνει δύσκολη τη ζωή των αθώων κατά τις επιθυμίες του Άδωνι Γεωργιάδη (και πολλών -γνωστών- άλλων), με την πέτρα και τον λοστό και το λουκέτο. Με «ό,τι πιο σάπιο και σιχαμερό» όπως είπε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Δημήτρης Βίτσας για τις επιθέσεις στα προσφυγόπουλα.
Πριν λοιπόν τα μεγάλα λόγια της επετείου, ας διαβάσουμε προσεκτικά (το αλίευσα από ένα εξαιρετικό άρθρο του Παντελή Μπουκάλα) την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων του Δημοτικού Σχολείου Άνω Βαθέος Σάμου, ως υπόδειγμα ρατσιστικής διαστροφής, τόσο μεγάλης που ντρέπεσαι να την ομολογήσεις στον εαυτό σου, καταφεύγοντας στη βοήθεια εκείνου του φονικά βολικού «αλλά». Λέει λοιπόν η ανακοίνωση: «Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην εκπαίδευση όλων των παιδιών ανεξαιρέτως χρώματος, φυλής, καταγωγής και θρησκείας, ΑΛΛΑ (σ.σ.: τα κεφαλαία δικά μου) όχι σε βάρος των δικαιωμάτων των ήδη φοιτούντων μαθητών και στην άμεση απειλή της δημόσιας υγείας του νησιού μας».
Σχιζοφρένεια; Ναι. Η σχιζοφρένεια του ρατσιστικού «αλλά» που τόσες φορές το βλέπουμε να σφυρίζει μπροστά στα μάτια μας. «Ανακαταλαμβάνοντας» τις πόλεις που «μας ανήκουν», διαπομπεύοντας άρρωστα κορίτσια, ελεεινολογώντας τους πνιγμένους στο Φαρμακονήσι, μιλώντας για «λαθρομετανάστες», διαμελίζοντας ξανά και ξανά τις Ζακί της διπλανής πόρτας, ονομάζοντας «οικογενειακή τραγωδία» τη γυναικοκτονία, παζαρεύοντας άθλια το ακαταδίωκτο των υπουργών, ποντάροντας στον θρησκευόμενο πατριδοκάπηλο φανατισμό και τόσα άλλα.
Είναι πολλοί βέβαια που θα ξεχάσουν το λουκέτο και θα αφήσουν κάτω τις πέτρες του λιθοβολισμού για να στολίσουν τα σχολεία των παιδιών τους με εικόνες ηρώων της Επανάστασης. Αλλά.. Αλλά στη γιορτή της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης δεν είναι όλοι ελεύθεροι ούτε αρκετά ίσοι ώστε να πάρουν μέρος. Τα ρημαγμένα παιδάκια δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Είναι υγειονομικώς επικίνδυνα για την ιστορία των οφιούχων.
Αντί λοιπόν για μεγάλα λόγια, ας θυμηθούμε, στη μνήμη της ανέγγιχτης λύπης εκείνων, το ποίημα του Νίκου Καρούζου «Αρνησίκακος» από τη συλλογή «Φαρέτριον»: «Θα πεθάνω ζητώντας έναν ήλιο / στα μεγάλα χρονικά μυστήρια / κομματιάζοντας τη νύχτα μ’ ένα σμήνος από γαλαξίες / αιωρούμενος δίχως τη μητρυιά μας / την αλύγιστη Βαρύτητα/ δίχως τα δάκρυα που μας επιβάλλει η Ελλάδα / τούτ’ η χώρα που παιδεύει τα δροσερά ελληνόπουλα / κι ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους».
Και του χρόνου. Με όσο το δυνατόν λιγότερα «αλλά».
αυγη

Σε αυτή την ελληνικότητα... «ναι»


Η επέτειος της 25ης Μαρτίου, παραδοσιακά προσφέρεται για πομπώδεις μεγαλοστομίες και προγονόπληκτες κοινοτοπίες. Ήδη από το σχολικό περιβάλλον που διαμορφώνει το πλαίσιο, ο εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης καταλήγει να μεταστρέφει τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και το νόημα της ημέρας. Η Επανάσταση, τέκνο του Διαφωτισμού και αγώνας για την πνευματική αναγέννηση, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και τον ανθρωπισμό, στο τέλος περιορίζεται στα στενά πλαίσια των μύθων που επιβιώνουν ως "εθνική επέτειος".
Σήμερα, το πλαίσιο παραμένει παρωχημένο και γεμάτο εθνικοπατριωτικές κορώνες, όπως αποδεικνύει και η ατυχής έμπνευση ενός ιερωμένου στο Δίστομο να επιβάλει στους μαθητές να τραγουδούν το λούμπεν δημιούργημα "μη παραχαράσσετε την ιστορία" ισορροπώντας επικίνδυνα ανάμεσα στο σκοταδισμό και τη γραφικότητα. Αν κάτι παραχαράσσεται, αυτά είναι τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης προκειμένου να χωρέσουν σε ένα αφήγημα απομονωτισμού, θρησκοληψίας και μύθων, να διασώσουν τα παρωχημένα μεταξικά κατάλοιπα.
Η σημασία και η ελληνικότητα όμως της επανάστασης δεν είναι η φουστανέλα ενός βαλκανικού απομονωτισμού αλλά η αναγέννηση που ρίχνει τα τείχη και στέλνει μηνύματα οικουμενικά και ανθρωπιστικά όπως ακριβώς το υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε το αίτημα για αυτοδιάθεση και εξασφάλισε και τη ρεαλιστική στήριξη της Ευρώπης. Το μήνυμα που ενώνει και ενσωματώνει ανθρώπους, χρώματα, καταγωγές κάτω από αξίες και ιδεώδη και δίνει ελπίδα. Όπως τα παιδιά που παρέλασαν ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, θρησκείας. Αυτό είναι το μήνυμα και όχι η εχθρότητα και το μίσος. 
Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει διατυπώσει σε ανύποπτο χρόνο το κεντρικό και οικουμενικό πλαίσιο της «ελληνικότητας»: «Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Το ίδιο υλικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο... η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».
tvxs

Μια άλλη 25η Μαρτίου



του Παντελή Μπουκάλα
Ιστορία χωρίς θρύλους είναι αδύνατο να υπάρξει. Μοιραίο, και όχι οπωσδήποτε κακό. Το κακό κερδίζει όταν οι θρύλοι, με μορφή κρατικοποιημένης Αλήθειας, εκτοπίζουν εντελώς την Ιστορία. Και τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν όσοι αμφισβητούν τους θρύλους, με σωρεία τεκμηρίων, καταγγέλλονται από τους αληθοκράτορες σαν αρνησιπάτριδες και εθνομηδενιστές.
Ενας από τους θρύλους μας θέλει την 25η Μαρτίου ημέρα έναρξης της Επανάστασης, με έδρα την Αγία Λαύρα. Ούτε Κορδάτο θα τσιτάρω ούτε Σκαρίμπα, αλλά την «Ιστορία του ελληνικού έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών, έργο κοινώς αναγνωρισμένο: «Για την έναρξη του Αγώνος είχε δημιουργηθή πολύ νωρίς και είχε επικρατήσει ο θρύλος της 25ης Μαρτίου και της Αγίας Λαύρας. Σύμφωνα μ’ αυτόν, στις 25 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, αφού ύψωσε στην Αγία Λαύρα το λάβαρο της μονής που είχε χρυσοκεντημένη την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όρκισε σ’ αυτό τα παλικάρια και τα οδήγησε στην επίθεση εναντίον των Τούρκων. Η ιστορική όμως αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα».
Ο,τι κι αν λένε όμως οι ιστορικοί, οι γνώσεις που προσφέρει η επιστήμη τους μένουν μακριά από την ήπειρο που αποκαλούμε «Κοινή Γνώμη». Ετσι οι θρύλοι διαιωνίζονται, σαν κεφάλαιο της επίσημης ιστορίας και σαν στοιχείο της παράδοσής μας πια. Αντίθετα, κάποια άλλη 25η Μαρτίου, πραγματική αυτή, και εθνικώς λυπηρή, δεν εντάχθηκε ποτέ στη «διδακτέα ύλη», λες και η αποσιώπηση θα σβήσει το όνειδος. Τι συνέβη τότε; Αρχές Μαρτίου 1826, 2.000 Ελληνες εκστράτευσαν για να απελευθερώσουν υποτίθεται τον Λίβανο, που θα βοηθούσε έπειτα την Ελλάδα με 200.000 πολεμιστές. Εφτασαν στη Συρία, λεηλάτησαν μερικά σπίτια και στις 25 Μαρτίου εγκατέλειψαν τη Συρία άπρακτοι. Πάλι από την «Ιστορία του ελληνικού έθνους»: «Επιστρέφοντας οι οπλοφόροι αυτοί προσέγγισαν την Κύπρο, όπου άρπαξαν τροφές και ζώα, με αποτέλεσμα να τρομοκρατήσουν Τούρκους και Ελληνες κατοίκους, έπιασαν στα παράλια της Κιλικίας ένα αυστριακό καράβι γεμάτο χρυσοΰφαντα υφάσματα του Χαλεπίου και άλλα συριακά χειροτεχνήματα και ξαναγύρισαν άδοξα στην Ελλάδα. Με τέτοιες απερίσκεπτες επιχειρήσεις κατατριβόταν η ελληνική αυτή δύναμη, ενώ ο εχθρός έδινε συντονισμένα και μεθοδικά τα τελευταία πλήγματα εναντίον του Μεσολογγίου. Ηταν τότε που από το Ιόνιο ακουγόταν η κραυγή «Βάστα, καημένο Μεσολόγγι, βάστα».
καθημερινή

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Ζοφώδες παρόν, φωτεινό παρελθόν;


Ζοφώδες παρόν, φωτεινό παρελθόν;

του Τάσου Παππά

«Σήμερα, η αντικειμενική πραγματικότητα αποδίδει μια αρνητική εικόνα της χώρας μας και μια συστηματική καθοδική πορεία. Εχουμε το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης, υψηλότατη ανεργία, χαμηλές επιδόσεις στην ανταγωνιστικότητα, στα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, απονομής της δικαιοσύνης, διαφθοράς». Απόσπασμα από την ομιλία του Κώστα Σημίτη στη Θεσσαλονίκη. Ζοφώδης κατάσταση. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα; Γιά να δούμε:

■ Είναι αρνητική η εικόνα της χώρας; Αλλα λένε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Οι ανοησίες περί τεμπέληδων, χαραμοφάηδων που μετέδιδαν σε καθημερινή βάση έχουν εξαφανιστεί. Ακόμη κι εκείνα τα δίκτυα που θεωρούν τη σημερινή κυβέρνηση ενοχλητικά αριστερή έχουν αλλάξει τροπάριο.

Οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης καταθέτουν τον θαυμασμό τους για την υλοποίηση των στόχων. Η Μέρκελ (σίγουρα δεν είναι αριστερή) δίνει συγχαρητήρια στον Τσίπρα. Ο Ρέγκλινγκ και ο Ντομπρόβσκις (δεν τους κόβω για εθνικολαϊκιστές), ξινοί και δυσκοίλιοι από πεποίθηση, δεν τσιγκουνεύονται τους επαίνους. Ο Γιούνκερ (μάλλον δεν έγινε ριζοσπάστης τώρα στα γεράματα) δεν κρύβει την έκπληξή του για τις επιτυχίες.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ, Ανχελ Γκουρία (δεν νομίζω ότι οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν τον θεσμό), είπε ότι «η Ελλάδα είναι υποδειγματική περίπτωση τρομακτικής δουλειάς και θυσιών». Να πάμε στους Σοσιαλδημοκράτες; Ο Πορτογάλος πρόεδρος του Eurogroup, Σεντένο, στηρίζει με θέρμη.

Ο Γάλλος επίτροπος Μοσκοβισί όπου βρεθεί και όπου σταθεί μιλάει με τα καλύτερα λόγια. Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία με την οποία έχει στενές σχέσεις ο κ. Σημίτης και σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Ζακ Ζιλιάρ «στο σοσιαλιστικό σύμπαν η Γερμανία υπήρξε σχεδόν πάντοτε ο κανόνας» («Εφ.Συν.», 16-3-2019) πώς αξιολογεί την ελληνική κυβέρνηση; Αν βρείτε έναν παράγοντά της να ασκεί κριτική να μου το πείτε.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Σολτς, αναγνωρίζει τα πολλά θετικά βήματα που έχουν γίνει, ο πρώην αντικαγκελάριος Γκάμπριελ το ίδιο, ο προσωρινός πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο, Ούντο Μπούλμαν, έχει γίνει κολλητός με τον Τσίπρα προς κακοφανισμό της κ. Γεννηματά. Πού είναι λοιπόν η αρνητική εικόνα; Μάλλον στο μυαλό του πρώην πρωθυπουργού.

■ Είμαστε σε συστηματικά καθοδική πορεία; Η χώρα είναι παρούσα σε όλα τα διεθνή φόρα. Ο Τσίπρας δεν έχει βάλει πισινό κάτω. Είτε οργανώνει είτε συμμετέχει σε τριμερείς, τετραμερείς και πολυμερείς συναντήσεις με αντικείμενο την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου, την εξομάλυνση των σχέσεών μας με τις άλλες βαλκανικές χώρες, τη δημιουργία μετώπου των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου εναντίον της λιτότητας και της Ακρας Δεξιάς. Δεν το λες αυτό καθοδική πορεία. Ούτε τον Τσίπρα μπορείς να χαρακτηρίσεις απομονωμένο. Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης είναι. Συνεπώς, καθοδική είναι η πορεία που ακολουθεί η κριτική σκέψη του πρώην πρωθυπουργού.

■ Εχουμε το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος; Το έχουμε. Και να θέλουμε δεν γίνεται να το κρύψουμε. Η περίοδος όπου κυριαρχούσε η ελληνική κουτοπόνηρη στατιστική έχει περάσει. Πότε δημιουργήθηκε το χρέος;

Από τον Γενάρη του 2015; Πριν η οικονομία κάλπαζε ασυγκράτητη; Τα στοιχεία δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν υπήρχε πριν από το 2015 είναι συντριπτικά. Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία; Οι φερόμενοι ως φυσικοί ιδιοκτήτες της εξουσίας και της χώρας θα αναλάβουν κάποια στιγμή τις ευθύνες τους; Τουλάχιστον τις πολιτικές;

■ Εχουμε χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης και υψηλότατη ανεργία; Εχουμε. Χτυπάμε πρωτιά και στα δύο μεγέθη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ξεχνάει όμως ο πρώην πρωθυπουργός πού ήταν και η ανάπτυξη και η ανεργία το 2015; Κάτω από τη βάση τότε, πάνω από τη βάση σήμερα η ανάπτυξη. Γι’ αυτό και ήταν επιτυχείς οι έξοδοι στις αγορές.

Η ανεργία παραμένει όντως πανύψηλη, μόνον που οι ερασιτέχνες που κυβερνούν τη χώρα την παρέλαβαν στο 28% και την έχουν ρίξει στο 18%. Αυτή η μείωση δεν πρέπει να τους πιστωθεί; Συνεπώς, σε χαμηλό ρυθμό κινείται η αντικειμενικότητα του κ. Σημίτη και σε υψηλό επίπεδο βρίσκεται ο ρεβανσισμός του.

■ Είναι χαμηλές οι επιδόσεις στα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, απονομής της δικαιοσύνης και αντιμετώπισης της διαφθοράς; Είναι. Δεν μας λέει όμως ο πρώην πρωθυπουργός τίποτε για την ανθρωπιστική κρίση, τα συσσίτια, τα λουκέτα, τη συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 25%, τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τη μετανάστευση, τις αυτοκτονίες.

Τι είδους κοινωνική δικαιοσύνη ήταν αυτή που είχαν επιβάλει τα μνημόνια και η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ; Επίσης, η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης είναι τωρινό φαινόμενο; Σε ποιον να το πεις και να το πιστέψει. Σε ό,τι αφορά τη διαφθορά, ας το αφήσουμε καλύτερα. Στο πεδίο αυτό η οκταετία του είναι αρνητικό παράδειγμα.

■ Κοντολογίς: Η κριτική από τα δεξιά στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βάση. Οι προσωρινοί ενοικιαστές τα πήγαν καλύτερα από τους φυσικούς ιδιοκτήτες και επί της ουσίας και στα πεδία της διαχείρισης και της αποτελεσματικότητας. Η κριτική από τα αριστερά έχει νόημα και επιβάλλεται. Αλλά αυτή δεν είναι δουλειά της Δεξιάς και της συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας.

efsyn

Ο θάνατός σου, ο βιοπορισμός μου



του Παντελή Μπουκάλα
Την κοινωνική μας ανευθυνότητα έχουμε χιλιάδες τρόπους να τη δείξουμε. 
Αν είμαστε μανάβηδες ή χασάπηδες, θα κλέψουμε στο ζύγι ή θα φυτέψουμε κάνα μισοχαλασμένο κομμάτι μαζί με τα καλά. Αν είμαστε ταξιτζήδες, πειράζουμε στο ταξίμετρο ή, αν πετύχουμε τουρίστα Γερμανό ή Αμερικανό, τον τιμωρούμε, μια και δεν μας βρίσκεται πρόχειρος ο Σόιμπλε ή ο Κίσινγκερ, σεργιανώντας τον ασκόπως, «να πληρώσει να μάθει». Αν είμαστε γιατροί, απαιτούμε φακελάκι, κι ας είναι άνεργος ο ασθενής και σχεδόν πένης· ας πάει να βρει τον Ιπποκράτη, να κόψουν μαζί τον λαιμό τους.
Αν είμαστε εστιάτορες, σερβίρουμε τα ψάρια Ατλαντικού σαν να κολυμπούσαν στο Μυρτώο, και τα μπαγιάτικα σαν ολόφρεσκα. Και αν είμαστε δημοσιογράφοι, διακινούμε πλαστές ειδήσεις εν γνώσει μας ότι είναι χοντροκομμένα πλαστές, αφού ξέρουμε ότι δι’ αυτών και μόνο θα καταφέρουμε να εξερεθίσουμε τους ομοϊδεάτες μας και να πολλαπλασιάσουμε τους ακολούθους και τα λάικ μας· και έτσι, ίσως συγκινήσουμε τον αρχηγό και μας βάλει στη λίστα των υποψηφίων.
Τίποτε όμως περισσότερο αντικοινωνικό και ανεύθυνο από το να πουλάμε πλαστά διπλώματα και να οδηγούμε με πλαστό δίπλωμα. Είναι εξίσου επικίνδυνο με το να χειρουργούμε χωρίς να έχουμε τελειώσει κάποια σχολή, απλώς εξαγοράζοντας κάποιο πτυχίο ή πλαστογραφώντας το. Και αν κρίνουμε από τη βαριά ποινή που είχε επιδικαστεί αρχικά στην καθαρίστρια που πλαστογράφησε το απολυτήριο της 5ης του Δημοτικού για να φαίνεται της 6ης, τότε η συμμορία που εμπορευόταν διπλώματα οδήγησης και τα παρέδιδε κατ’ οίκον σε χρηστούς συνανθρώπους μας που δεν είχαν κάνει ούτε μισή ώρα μάθημα, πρέπει να τιμωρηθεί με ισόβια. Και όσοι «οδηγοί» βγήκαν στους δρόμους καμαρωτοί, όπως όλοι όσοι «δεν είναι κορόιδα», να χάσουν το δικαίωμα να δώσουν εξετάσεις για δίπλωμα. Και να το χάσουν ισοβίως.
«Το έκανα για λόγους βιοπορισμού», δήλωσε ένα από τα μέλη του κυκλώματος. Εξαίρετα. Για να διευκολύνει τον δικό του βίο έβγαζε στον δρόμο τον Χάρο, για να απειλήσει και τον ανεκπαίδευτο ψευτοοδηγό και όσους πεζούς ή εποχούμενους είχαν τη θανάσιμη ατυχία να διασταυρωθούν μαζί του.
Χρόνια και χρόνια τώρα, η απόκτηση διπλώματος οδήγησης είναι συνώνυμη της κομπίνας. «Τ’ ακουμπάς και περνάς», ο νόμος είναι απλός. Και αυτός ο νόμος έχει γεμίσει τους δρόμους με οδηγούς παράνομους, τύποις και επί της ουσίας. Αν προσθέσουμε την επιθετική και ανάγωγη συμπεριφορά μας στο τιμόνι, θα μελαγχολήσουμε μέχρι καταθλίψεως.
καθημερινη

Αντιπολίτευση... από το κάτω ράφι


του Χρήστου Μαχαίρα
Το µόνο που συνδέει τον πρόεδρο της Βολιβίας, τον Γάλλο θεωρητικό της «αποανάπτυξης» και την υπουργό Τουρισµού είναι η επιλογή της αντιπολίτευσης να αναδείξει τις περιπτώσεις τους σε ζητήµατα πρώτης γραµµής, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι αποδοµεί την κυβέρνηση.
Την ίδια στιγµή, λοιπόν, που η χώρα βρίσκεται µε το ένα πόδι σε προεκλογική περίοδο και µε το άλλο στο έδαφος κρίσιµων οικονοµικών και γεωπολιτικών εξελίξεων, η κοινή γνώµη πιέζεται να αποδεχθεί πόσο σηµαντικό είναι για το µέλλον της το ύψος της κατοικίας-ουρανοξύστη του Μοράλες (η οποία, παρεµπιπτόντως, αποδείχτηκε... κυβερνητικό κτίριο της Βολιβίας), µυείται στην «ολιγαρκή αφθονία», τον όρο του Λατούς που χρησιµοποίησε ο Τσίπρας, και πληροφορείται ότι το πολιτικό γεγονός της περιόδου είναι η τροπολογία που αίρει, χάριν της υπουργού Τουρισµού, το ασυµβίβαστο µεταξύ της ιδιότητας του βουλευτή και εκείνης του υποψήφιου ευρωβουλευτή.
Τι συµβαίνει, λοιπόν; Ξεµείναµε από γεγονότα και είπαµε να ξεδιπλώσουµε τις γλαφυρές όψεις της επικαιρότητας; Είναι ο ουρανοξύστης σηµαντικότερος από τα διλήµµατα που θέτει η ολοκλήρωση του ελληνικού προγράµµατος και η µετάβαση σε ένα νέο οικονοµικό περιβάλλον; Είναι η «ολιγαρκής αφθονία» σοβαρότερη από την επόµενη µέρα της Συµφωνίας των Πρεσπών; Και είναι η τροπολογία για το ασυµβίβαστο τόσο σηµαντική για να υπερκαλύπτει όσα προέκυψαν από τη διαδικασία της συνταγµατικής αναθεώρησης και την πιθανότητα να βρεθούµε ξαφνικά µε Προέδρους ∆ηµοκρατίας... ιδιωτικής χρήσεως;
Προφανώς, κάθε κόµµα στήνει την ατζέντα του µε τον τρόπο που αυτό επιθυµεί. Το ερώτηµα, συνεπώς, δεν είναι γιατί η Νέα Δηµοκρατία «ψωνίζει» από το κάτω ράφι της επικαιρότητας, καθώς έχει κάθε δικαίωµα να το κάνει, αλλά πού υπακούει αυτή η τακτική και τι ακριβώς σηµατοδοτεί. Δεσµευµένη η αντιπολίτευση σε µια προγενέστερη ανάγνωση του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, αρνείται να αποδεχθεί τη µετεξέλιξή του και εξακολουθεί να τον αντιµετωπίζει µε τα «εργαλεία» του 2015. Αδιαφορώντας, λοιπόν, για το γεγονός ότι ο Τσίπρας αυξάνει το κεφάλαιο εµπιστοσύνης της χώρας και του ίδιου στην Ευρώπη, επιµένει να ρίχνει στην πολιτική αγορά το αφήγηµα των φίλων του Μαδούρο που ζουν τη λατινοαµερικάνικη φαντασίωσή τους.
Καρπός αυτής της αντίληψης είναι τόσο τα περί Μοράλες και Λατούς όσο και τα συναφή µε το γνωστό αεροσκάφος της Βενεζουέλας, που έκλεισε αισίως µία εβδοµάδα στην κορυφή της αντιπολιτευτικής ατζέντας. Η latin ανάγνωση των εξελίξεων δεν περιλαµβάνει προφανώς την... Κουντουρά, χωρίς ωστόσο η περίπτωσή της να είναι και παντελώς άσχετη. Ως γνωστόν, οι «Λατινοαµερικάνοι» του ΣΥΡΙΖΑ «κακοποιούν τους θεσµούς» και «εργαλειοποιούν τη Βουλή» για να παραµείνουν, κατά τη γνωστή αφήγηση, γαντζωµένοι στις θέσεις τους… Εδώ ήρθαµε: «Hasta la victoria siempre!». Ελληνιστί, τα πάντα όλα , µέχρι τη «στρατηγική ήττα» του ΣΥΡΙΖΑ.
εθνος

«Μπήκε αιμόφυρτη στο ταξί... της είπα να περάσει έξω... Εσύ τι θα έκανες;»

Αυτό που δεν ξέρουμε είναι γιατί ο οδηγός ταξί τής είπε να περάσει έξω
της Ελένης Παγκαλιά
Η είδηση που με αφορά: 86χρονος αντιπτέραρχος πυροβόλησε την 59χρονη σύζυγό του, την οποία είχε παντρευτεί πριν λίγο καιρό. Η γυναίκα, βουλγαρικής καταγωγής, βγήκε αιμόφυρτη στον δρόμο, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης στο Ελληνικό, και άνοιξε την πόρτα ενός ταξί ζητώντας βοήθεια. Ο οδηγός του ταξί, κατά δήλωσή του, της είπε να περάσει έξω. Μετά από λίγο η γυναίκα ξεψύχησε.
Ξέρουμε γιατί το 86χρονο κτήνος την πυροβόλησε και την σκότωσε. Το έχουμε δει πια πολλές φορές μπροστά μας, το έχουμε αναλύσει σε άρθρα και ποστ στα social media. Το ζούμε διαρκώς ως απειλή. Την δολοφόνησε γιατί ως άντρας ένιωθε πάντα ότι μπορεί να το κάνει. Ένιωθε πάντα ότι το σώμα μιας γυναίκας είναι υποχείριό του. Ως αντιπτέραρχος ίσως να ένιωθε ότι υποχείριά του ήταν και τα σώματα των φαντάρων που είχε υπό τις διαταγές του. Αλλά ξαναγυρίζουμε στην ταυτότητα «άντρας». Γιατί ως άντρας, πρωτίστως, την δολοφόνησε. Στο σπίτι τους. Στη γειτονιά τους. Στον χώρο που ένιωθε οικεία να μεταχειρίζεται την γυναίκα «του» όπως θέλει. Για τους γείτονες υπάρχει δικαιολογία -διάβασα κάπου μια δηλωσή τους ότι μάλωναν γιατί ήταν απαιτητική. Για τους άντρακλες Ελληνάρες υπάρχει δικαιολογία -ήταν Βουλγάρα (κλείνοντας όλο νόημα το μάτι). Για τους φιλήσυχους πολίτες, αυτούς που δεν μίλησαν πάλι ποτέ, υπάρχει δικαιολογία -το κάθε ζευγάρι να λύσει μόνο του τα προβλήματά του.
Αυτό που δεν ξέρουμε είναι γιατί ο οδηγός ταξί τής είπε να περάσει έξω. Ίσως περίμενε τον πελάτη που τον κάλεσε και ήθελε να είναι σωστός επαγγελματίας. Ίσως σκέφτηκε ότι θα λερωθεί το αυτοκίνητό του από το αίμα και δεν είχε λεφτά να το καθαρίσει. Ίσως…ποιος ξέρει.. Έχουμε μάτια και βλέπουμε όμως. Κλείνουμε τα μάτια και νιώθουμε. Βλέπουμε και νιώθουμε το ύφος του στις δηλώσεις που κάνει on camera και καταλαβαίνουμε ότι δεν ένιωσε την παραμικρή παρακίνηση να βοηθήσει την αιμόφυρτη γυναίκα. Κάνει δηλώσεις για μια δολοφονημένη γυναίκα και το μόνο που αποπνέει το σιχαμένο ύφος του είναι ότι πρόκειται απλά για μια δολοφονημένη γυναίκα. Αυτό μας λέει. Ότι είναι απλά μια δολοφονημένη γυναίκα. Σαν τις τόσες για τις οποίες διαβάζουμε κάθε μέρα πια. Σαν τις τόσες που μπορεί να δολοφονηθούν ανά πάσα στιγμή. Σαν αυτές που καλά να πάθουν τελικά, ας πρόσεχαν. Το σημείο κλειδί στις δηλώσεις του απάνθρωπου αυτού κτήνους είναι η ερώτηση προς τους δημοσιογράφους και το κοινό: «Εσύ τι θα έκανες;» Εκείνη την ώρα κανένας δημοσιογράφος δεν του απάντησε κάτι. Κανένας δεν είπε ότι θα έκανε κάτι διαφορετικό. Κανένας δεν τον έβρισε, δεν τον ρώτησε γιατί την έδιωξε από το αυτοκίνητο, γιατί την πέταξε αιμόφυρτη έξω. Εκείνη την ώρα όλοι οι δημοσιογράφοι (δεν παρατήρησα αν ήταν και γυναίκες που κρατούσαν κάποιο μικρόφωνο), κουνούσαν μάλλον συγκαταβατικά το κεφάλι, σχεδόν συμπαραστεκόμενοι στο δράμα του οδηγού που λερώθηκε το ταξί του από το αίμα μιας Βουλγάρας συζύγου.
«Εσύ τι θα έκανες;» -αυτό είναι το αμείλικτο ερώτημα. Και πρέπει να το σκεφτόμαστε κάθε μέρα. Κάθε λεπτό. Να είμαστε προετοιμασμένες -και προετοιμασμένοι- όταν μια γυναίκα βρεθεί αιμόφυρτη μπροστά μας, όταν μια γυναίκα μάς εκμυστηρευτεί ότι κακοποιείται, όταν μια γυναίκα μάς πάρει τηλέφωνο και από τους λυγμούς ή τις κραυγές δεν ακούμε τη φωνή της. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένες όταν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τέτοιους άντρες, τέτοιους ταξιτζήδες, τέτοιους δημοσιογράφους. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένες διαρκώς να ερχόμαστε μπροστά στο πρόσωπο του κτήνους. Αλλά πιο πολύ από προετοιμασμένες πρέπει να είμαστε έτοιμες να το σταματήσουμε όλο αυτό. Οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις δεν μπορούν να είναι πλέον καθημερινός εφιάλτης μας. Πιο πολύ από προετοιμασμένες πρέπει να είμαστε έτοιμες -και έτοιμοι- να τσακίσουμε την πατριαρχία σε κάθε της έκφανση, να τσακίσουμε την χειραγώγηση και βία εκ μέρους του κάθε ισχυρού, να τσακίσουμε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε διαρκώς απειλή και μας εκμεταλλεύεται.
Σήμερα συμπληρώθηκαν έξι μήνες από την δολοφονία του/της Zak/Zackie. Και για άλλη μια φορά συνειδητοποιούμε ότι τον θάνατό του τον επέφεραν πολλοί ακόμα τριγύρω – από την Γλάδστωνος μέχρι το Ελληνικό ο δρόμος είναι γεμάτος με ματωμένα χέρια, χέρια που υποβαστάζουν δολοφόνους γυναικών και θηλυκοτήτων.
Το ότι ο αντιπτέραρχος αυτοπυροβολήθηκε και κατέληξε και αυτός είναι μια είδηση που δεν με αφορά.

Ταξιτζής περιγράφει στην κάμερα τις σκηνές που ακολούθησαν του πυροβολισμού στο Ελληνικό, όταν η γυναίκα μπήκε στο ταξί του για να σωθεί.
126 άτομα συζητούν σχετικά με αυτό


toperiodiko.gr



Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Ένα άδειο στερεότυπο



του Παντελή Μπουκάλα
«​​Γης Μαδιάμ» το ΟΑΚΑ, μετά το ημιτελές ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού; Ή μήπως «Κρανίου τόπος»; 
Βάζω το διαδικτυακό ψαχτήρι να κάνει μια δουλειά που μερικά χρόνια πριν θα ήταν απλώς αδύνατη, και με τα τεκμήρια που αποθησαυρίζει ταχύτατα αποδεικνύεται ότι η Παλαιά Διαθήκη νικάει άνετα την Καινή. Το στερεότυπο «γης Μαδιάμ», που πέρασε κάποια στιγμή στον λόγο μας με προέλευση το παλαιοδιαθηκικό βιβλίο των «Κριτών», το θυμήθηκαν πολύ περισσότεροι γραφιάδες, καθώς και τηλεοπτικοί, ραδιοφωνικοί και ιντερνετικοί ρεπόρτερ, για να περιγράψουν όσα συνέβησαν στο στάδιο της Καλογρέζας, απ’ όσους θυμήθηκαν το στερεότυπο «Κρανίου τόπος», που, όπως μας πληροφορούν δύο Ευαγγέλια, του Μάρκου και του Ματθαίου, είναι το άλλο όνομα του Γολγοθά: «Και φέρουσιν αυτόν επί Γολγοθάν τόπον, ο εστι μεθερμηνευόμενον Κρανίου τόπος».
Με τα κλισέ, ακόμα και τα πιο συχνόχρηστα, δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι αυτοί που τα χρησιμοποιούν κατέχουν στ’ αλήθεια το νόημά τους και γνωρίζουν κάτι από τη φιλολογική ιστορία τους. Λογικό είναι πάντως να μην ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά την ιστορία δεκάδων και δεκάδων κληρονομημένων στερεοτύπων. Μας τα προσφέρει ο έτοιμος, κοινός λόγος για να τα εντάξουμε στα λεγόμενα ή τα γραφόμενά μας, χάριν εμφάσεως. Ούτε «Κρανίου τόπος» έγινε το ΟΑΚΑ (ποιος σταυρώθηκε; η μπάλα; αυτή έχει σταυρωθεί μυριάκις μέχρι τώρα, και ανάσταση δεν προβλέπεται) ούτε «γης Μαδιάμ»: άλλο οι πενήντα μολότοφ και τα εκατό δακρυγόνα, κι άλλο οι 120.000 νομάδες Μαδιανίτες που σκοτώθηκαν από τον Ισραηλίτη Γεδεών και το στράτευμά του, με την επικουρία του Θεού δίχως όνομα αλλά με περιούσιο λαό.
Δεν έχει και τόση σημασία το ότι τα δύο βιβλικά στερεότυπα χρησιμοποιήθηκαν καθ’ υπερβολήν, σε αναντιστοιχία προς τα πραγματικά συμβάντα. Το σημαντικό είναι ότι όσα αλγεινά έγιναν στο ντέρμπι, μέσα κι έξω από το γήπεδο, κατέρριψαν ένα αγαπημένο κλισέ, αποκαλυπτικό της νοοτροπίας μας, γηπεδικής και μη: το κλισέ της αδικίας.
Οι χουλιγκάνοι που μπούκαραν στην αρχή του παιχνιδιού δεν είχαν προλάβει βέβαια να δουν ότι «αδικούνται κατάφωρα», ότι «σφαγιάζονται από τη διαιτησία» κ.λπ. Καμιά ανάγκη δεν είχαν για αφορμή, έστω ασήμαντη, και για δικαιολογία, έστω πλαστή. Ηθελαν να τα κάνουν λίμπα αδιαφορώντας για τους πολλούς που τους γιουχάιζαν αλλά και για τη φανέλα που τάχα λατρεύουν. Οι «μεγάλες» ομάδες τούς ταΐζουν τόσα χρόνια. Τώρα θέλουν να φάνε και τους τροφοδότες τους. Αναμενόμενο.
καθημερινή