Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Για ένα σουβλάκι...



[...] Η αθλητικογραφία (και η δημοσιογραφία γενικότερα) τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια έζησε στην Ελλάδα μια άνοιξη. Δημιουργήθηκαν πολλές εφημερίδες, πολλά περιοδικά, ειδικά τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί και μεγάλα ειδησεογραφικά site. Σε όλα αυτά δούλεψαν άνθρωποι που μπορούσαν να ζήσουν κάνοντας αξιοπρεπώς αυτή τη δουλειά: τα μέσα στα οποία δουλέψαμε  μας πλήρωσαν καλά.
Αυτό υπήρξε ο πραγματικός λόγος που γράφτηκαν και σημαντικά κείμενα δημοσιογραφικής κριτικής, που έγινε σε πολλές περιπτώσεις και ερευνητική δημοσιογραφία, που υπήρξαν επικριτικά πρωτοσέλιδα και σκληρότατες κρίσεις για όλους από πολλούς που είχαν το..  θάρρος της γνώμης τους. Μετά ήρθε η κρίση, οι απολύσεις, οι περικοπές, το φάσμα της ανεργίας κι όλα αυτά γεννάνε μια νέα αθλητικογραφία στην οποία πιο πολύ και από το να κάνεις τη δουλειά σου μετράει να έχεις μια δουλειά, έστω κι αν αυτή είναι ο βιασμός της λογικής.
Σήμερα γράφονται πολλά απλά για να θυμώσουν τον κόσμο ή να τον κάνουν να χαρεί – κείμενα που σχεδόν κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά γιατί στερούνται υπογραφής και κύρους. Ο αναγνώστης συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όποιος σήμερα πληρώνει δημοσιογράφους το κάνει για να τους χρησιμοποιεί: άλλο λόγο πλέον δεν έχει. Οι αθλητικογράφοι ήταν τυχεροί άνθρωποι που έκαναν το χόμπι τους επάγγελμα – δυστυχώς όμως δεν μπορούν να κάνουν το επάγγελμά του χόμπι. Η δουλειά τους αργοπεθαίνει γιατί γίνεται για το τίποτα. Για ένα σουβλάκι…  

- απόσπασμα από κείμενο του Αντώνη Καρπετόπουλου στο karpetshow που γράφτηκε με αφορμή συνέντευξη του Τιμούρ Κετσπάγια, o oποίος εξέφρασε την πίκρα του για τα όσα έζησε στο πέρασμά του από την ΑΕΚ ενώ ήταν καυστικός και για τους έλληνες δημοσιογράφους. «Στην Ελλάδα  στην κάθε ομάδα έχουν δική τους εφημερίδα και γράφουν ό,τι θέλουν οι παράγοντες. Τους ταΐζουν ένα σουβλάκι και γράφουν ότι θέλουν» είπε ο Κετσπάγια, προκαλώντας οργισμένα σχόλια μεταξύ των ελλήνων αθλητικογράφων.  Δυστυχώς το πρόβλημα, όπως λέει κι ο Kαρπετόπουλος δεν είναι ο Κετσπάγια, είναι η πραγματικότητα...  

zoornalistas

Η επιστροφή του ΓΑΠ στο ανέκδοτο

Η ατάλαντη κόρη του φλογερού Γιώργου Γεννηματά συναντήθηκε με τον εξωγήινο γιο του «θεού» Ανδρέα Παπανδρέου. Και αυτοί οι δύο μίλησαν, ανέλυσαν την πολιτική πραγματικότητα και αποφάσισαν να συμπορευτούν. Ποιος κάνει πλάκα σε ποιον;
του Νίκου Μωραΐτη
Η είδηση ότι η σατιρική σελίδα «Παλιό ΠΑΣΟΚ – Το ορθόδοξο» ξεπέρασε σε followers την επίσημη σελίδα του ΠΑΣΟΚ στο facebook ήταν το γεγονός που προβλήθηκε πριν από μερικές ημέρες.
Η επόμενη μεγάλη πασοκική είδηση ήταν η επανένταξη του Γιώργου Παπανδρέου, μαζί με το ΚΙΔΗΣΟ του, στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (λέγε με ΠΑΣΟΚ με νέο ΑΦΜ), ύστερα από 40λεπτη συνάντηση με την πρόεδρο Φώφη Γεννηματά.
Πού επέστρεψε, όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου; Σε ποιο ΠΑΣΟΚ; Στο επίσημο ή στο σατιρικό; Και ποιο είναι πιο σατιρικό από το άλλο; Η σελίδα του facebook ή το ίδιο το κόμμα;
Η ατάλαντη κόρη του φλογερού Γιώργου Γεννηματά συναντήθηκε με τον εξωγήινο γιο του «θεού» Ανδρέα Παπανδρέου. Και αυτοί οι δύο μίλησαν, ανέλυσαν την πολιτική πραγματικότητα και αποφάσισαν να συμπορευτούν. Ποιος κάνει πλάκα σε ποιον;
Ποιο είναι το κανονικό και ποιο το αστείο; Πού σταματάει η είδηση και πού αρχίζει το τρολ; «Η Φώφη Γεννηματά και ο Γιώργος Παπανδρέου ενώνουν τις δυνάμεις τους» είναι ο ένας τίτλος. «Ενώνουν τις βλακείες τους» είναι ο άλλος. Ποιος από τους δύο τίτλους είναι πιο υβριστικός, πιο απρεπής, πιο εξοργιστικός, ποιος προκαλεί περισσότερο γέλιο και ποιος είναι πιο σοβαρός;
Το ΠΑΣΟΚ της ύστερης εποχής ταλαιπώρησε πολύ τη χώρα. Από τον αρχιερέα της διαφθοράς Σημίτη που μάζεψε γύρω του όλα τα λαμόγια της αυλής, που έκλεψαν, κατασπατάλησαν, άλωσαν, μέχρι τον εγκληματία ΓΑΠ που πούλησε τη χώρα στο ΔΝΤ διαπραγματευόμενο μαζί του πριν καν ανέλθει στην εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό αυτή τη χώρα, το χειρότερο όμως είναι ότι την κατέστρεψε χωρίς αιδώ, χωρίς αναστολές. Αρουραίοι που πλούτισαν χωρίς συγγνώμη. «Μαζί τα φάγαμε» κι ένα ρέψιμο μετά, η λογική τους.
Ο ελληνικός λαός εξαγριώθηκε με το ΠΑΣΟΚ, την αλαζονεία, την προδοσία. Κι όσο πιο πολύ έβλεπε ότι όλα αυτά τα στελέχη είναι επιστήμονες της διαφθοράς που έχουν καλά καλυμμένα τα νώτα τους και αποκλείεται να βρεθούν τα κλεμμένα πάνω τους, τόσο περισσότερο εξαγριωνόταν. Είναι μία συλλογική οργή που επειδή δεν γνώρισε κάθαρση, γι’ αυτό έγινε χλεύη και αποστροφή.
Έτσι, αυτό το κόμμα έγινε απόκομμα, κατάλοιπο μερικών ψηφοφόρων που δεν τους πάει το χέρι να ρίξουν κάτι άλλο, που νομίζουν ότι ζει ακόμη ο Ανδρέας Παπανδρέου και ότι είναι ακόμη πρωθυπουργός.
Πού επέστρεψε λοιπόν ο Γιώργος Παπανδρέου; Στο κόμμα ή στο ανέκδοτο; Σε πολιτικό οργανισμό ή σε επιθεώρηση;
Ο λαός πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ με το νόμισμα που του πρέπει. Αφού δεν μπόρεσε να πάρει την εκδίκησή του μέσα από το κελί της φυλακής, εκδικήθηκε γελώντας.
altsantiri

Μητέρα με 4 παιδιά έχτισε σπίτι με οδηγίες από το You Tube!

Η Κάρα Μπρούκινγκς είχε μια δύσκολη ζωή. Σχέσεις με άντρες που την κακοποιούσαν, δυο γάμους που στιγματίστηκαν από ενδοοικογενειακή βία ενώ υπέστη παρενόχληση από έναν άντρα που την παρακολουθούσε εμμονικά. 
Αυτά επηρέασαν την οικογένειά της. Δηλαδή την ίδια και τα παιδιά της. 
«Τα παιδιά μου χρειαζόντουσαν κάτι. Ντρεπόμουν και ανησυχούσα ότι δεν θα είχαν αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Θα ήταν αδύναμα», λέει η ίδια. 
Έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι για να αλλάξει τη ζωή της οικογένειας. Να χτίσει κάτι από την αρχή. Κι αυτό ήταν ένα σπίτι. 
Η οικογένεια της Κάρα - με πέντε παιδιά, 17, 15, 11 και 2 χρονών - έκαναν μια νέα αρχή χτίζοντας από το τίποτε το δικό τους σπίτι καθώς δεν μπορούσαν να αγοράσουν ένα. 
Αρχικά το πρόβλημα που έπρεπε να ξεπεράσουν ήταν ότι δεν είχαν καθόλου γνώσεις για το πως χτίζεται ένα σπίτι! Αυτό όμως δεν τους σταμάτησε, σύμφωνα με το Boredpanda. 
Η Κάρα πήρε ένα δάνειο - 150.000 δολάρια - για να αγοράσει τα υλικά και ακολούθησε για να χτίσει το σπίτι βίντεο με οδηγίες από το You Tube! Τελευταίο συστατικό ήταν η ομαδική δουλειά. 
Η ίδια και τα παιδιά της έμαθαν πως να ρίξουν δοκάρια και μπετά, πως να βάζουν τούβλα και κυρίως πως να δουλεύουν όλοι μαζί. 
Έτσι κατάφεραν να χτίσουν ένα σπίτι 320 τμ, με πέντε υπνοδωμάτια, γκαράζ, ένα κατάστημα κι ένα δεντρόσπιτο!
Και κυρίως καταφέραν να ξαναχτίσουν την οικογένειά τους. Πιο δυνατή από ποτέ. 
Ζουν στο σπίτι τους τα τελευταία οκτώ χρόνια και η ίδια υπερηφανεύεται ότι τα παιδιά της είναι πλέον… ατρόμητα. 
Η ιστορία της γυναίκας από το Αρκάνσας έχει κάνει το γύρο του κόσμου κι έχει παίξει στα μεγαλύτερα διεθνή μέσα. 
tvxs

Ο Παπάς και οι πάπες



του Θανάση Καρτερού
Παιδιά, όχι και τα δικά σας, δικά σας, και τα δικά μας, δικά σας. Έτσι; Διότι, τώρα που επιτέλους δημοσιεύτηκε η απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, και όλα τα συμπαρομαρτούντα των καναλιών, γίνεται σαφές ότι η διεξαγωγή του διαγωνισμού από τον υπουργό -με απόφαση της Βουλής- κρίνεται αντισυνταγματική. 
Ωραία. Αλλά αυτό μόνο. Όλα τα άλλα, για τα οποία βγήκε από τα ρούχα της, κι ανέβηκε στα κεραμίδια η Ν.Δ., και μαζί της η μικρή, ντροπαλή Δεξιά των κεντροαριστερών, και σύννομα, και συνταγματικά κρίθηκαν. Τελεσίδικα και χωρίς περιθώριο για αμφισβητήσεις.
Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Παράνομη η λειτουργία των καναλιών στο τζάμπα και χωρίς άδεια. Νομιμότατη η καταβολή ανάλογου τιμήματος για την άδεια. Νόμιμη, παρά τον ντόρο και.. τις περί πραξικοπήματος κραυγές, η απόφαση για τον αριθμό των αδειών. Που πάει να πει ότι η πρόταση νόμου της Ν.Δ. -τη θυμάστε;- είναι εντελώς εκτός συνταγματικής τάξης και πάντως εκτός του πλαισίου που θέτει το ΣτΕ. Και θα πρέπει τώρα ο Κυριάκος και οι περί αυτόν να αποφασίσουν αν σέβονται στο σύνολό της την απόφαση. Ή αν σέβονται μόνο ό,τι συμφέρει στους βαρόνους.
Διότι σ’ αυτή τη χώρα ζούμε όλοι. Και όλοι λιβανιστήκαμε από τους τόνους θυμίαμα που έκαψε η Ν.Δ. -και οι άλλοι- στον βωμό της Δικαιοσύνης. Ιδού η Ρόδος τώρα, από το ΣτΕ. Πρέπει να αποφασίσουν, όλοι εκείνοι που έβγαζαν τον νόμο Παππά αντισυνταγματικό, τι θα κάνουν. Διότι, αυτή τη φορά, καμιά συνέργεια, και καμιά συμπόρευση με τους βαρόνους του τζάμπα δεν μπορεί να έχει -και δεν θα έχει- οποιαδήποτε νομότυπη κάλυψη. Και διαγωνισμός πρέπει να γίνει -η Ν.Δ. πρότεινε την κατάργησή του- και χρήμα να πέσει. Και καμιά ανοχή δεν συγχωρείται για τη συνέχιση του σημερινού καθεστώτος. Το ΣτΕ το λέει, όχι ο Παππάς.
Από τη Ρόδο φτάσαμε στο πήδημα, όπως καταλάβατε. Και θα έχει πλάκα ποιο μπλα-μπλα θα βρουν ο Κυριάκος και οι φίλοι του, για να μην κακοκαρδίσουν τους καναλάρχες φίλους τους. Διότι, θυμηθείτε το, αυτό θα γίνει. Σπάνε τα κεφάλια τους τώρα, για να βρουν πώς θα παρακάμψουν την απόφαση του ΣτΕ. Διότι, είπαμε να κάψουμε τον Παππά, όχι όμως και τους πάπες της τηλεόρασης...

avgi-zoornalistas

Ο πετυχημένος μάνατζερ, ο «άτυπος» σύμβουλος και οι τιμές των φαρμάκων



Novartis: Η πλούσια δράση των πρωταγωνιστών στο σκάνδαλο της φαρμακευτικής εταιρείας με το δημόσιο χρήμα //Ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών
του Δημήτρη Τερζή
«Η δουλειά μας είναι να πουλάμε»
Αυτό δήλωνε ο Κωνσταντίνος Φρουζής, αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής της Novartis Hellas (2007-2015) και πρόεδρος του ΣΦΕΕ (2012-2015), στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ στις 29 Μαρτίου 2013.
Ο Κωνσταντίνος Φρουζής εδώ κι έναν χρόνο δεν εργάζεται για τη Novartis. Για την ακρίβεια, έχει αποχωρήσει εντελώς από τον κλάδο των φαρμακευτικών επιχειρήσεων και διοικεί εταιρεία στον κλάδο των τροφίμων.
Ωστόσο, το γεγονός ότι βρέθηκε στη θέση του αντιπροέδρου του ελληνικού παραρτήματος του ελβετικού κολοσσού, αλλά και στην κορυφή του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας κατά τη χρονική περίοδο για την οποία ελέγχεται η Novartis από τις εισαγγελικές αρχές, είναι κάτι που αυτόματα τον βάζει στο κάδρο των ανθρώπων που θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις για την πολύκροτη ιστορία.
Ο Κ. Φρουζής είναι ομολογουμένως ένας πετυχημένος μάνατζερ. Μάλιστα, το 2012, η Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων του απένειμε το βραβείο Manager of the Year.
Από το 1985 που ξεκίνησε την καριέρα του ως πωλητής της L’ Oreal -μεγάλο σχολείο, την έχει χαρακτηρίσει σε συνέντευξή του- κατείχε σημαντικές διοικητικές θέσεις σε πέντε επιχειρηματικούς τομείς, όπως τηλεπικοινωνίες (σταθερή και κινητή), λιανικό εμπόριο, καταναλωτικά προϊόντα, πετρέλαια/ενέργεια πριν ασχοληθεί με τη φαρμακοβιομηχανία.
Σε εκείνη τη συνέντευξη θίχτηκαν μεταξύ άλλων δύο ζητήματα, για τα οποία ερευνάται σήμερα η Novartis Hellas και που αποδεικνύονται εξαιρετικά επίκαιρα, τέσσερα χρόνια μετά.
Το πρώτο ερώτημα αφορούσε το φάρμακο της εταιρείας με την εμπορική ονομασία Eucreas για τον διαβήτη τύπου 2: «Η πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία Novartis διακινεί ένα εμπορικό σκεύασμα που λέγεται Eucreas (συνδυασμός των φαρμάκων μεθφορμίνη και γιλδαγλιπτίνη) και δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας συνδυασμός των εμπορικών σκευασμάτων Glucophage και Galvus για το σάκχαρο.

Τα δύο 70 ευρώ, το ένα 130!

Ομως, ενώ η τιμή των δύο αυτών αθροιστικά μέχρι και το 2009 και για μια σειρά ετών πριν από τότε ήταν κοντά στα 70 ευρώ, η τιμή του συνδυασμού τους (Εucreas) ήταν... 130 ευρώ(!). Εχετε υπολογίσει πόσα εκατομμύρια, ίσως και δισεκατομμύρια, ευρώ αθροιστικά μέσα στα χρόνια έχει χάσει το ασφαλιστικό σύστημα από κάτι τέτοιου είδους στρεβλώσεις (προς τα πάνω) στην κοστολόγηση των φαρμάκων;
Πώς άραγε φταίει το σταθερό ποσοστό κέρδους των αποθηκών και των φαρμακείων, ή οι συμμετοχές των ασθενών, για τέτοιου είδους σπατάλες, που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο σε αδικαιολόγητη υπερκοστολόγηση της εργοστασιακής τιμής φαρμάκου των εταιρειών;».
Ο κ. Φρουζής είχε δώσει τότε τη γενική απάντηση ότι τις τιμές των φαρμάκων τις ορίζει εξ ορισμού το κράτος, ο αριθμός βγαίνει από τον χαμηλότερο των τριών χωρών της Ευρώπης, ούτε καν της ευρωζώνης.
Το δεύτερο ερώτημα είχε ως εξής: «Η πολυεθνική εταιρεία Novartis εμπορεύεται κατ’ αποκλειστικότητα στη χώρα μας το φάρμακο με τη δραστική ουσία βαλσαρτάνη για την υπέρταση. Ολως περιέργως, το ίδιο φάρμακο, στις ίδιες συγκεντρώσεις δραστικής και με τον ίδιο αριθμό χαπιών, το εμπορεύεται με... δύο διαφορετικά εμπορικά ονόματα(!), Diovan και Dalzad.
Παρεμφερή ή ανάλογα παραδείγματα συναντάμε και με άλλα φάρμακα σε άλλες εταιρείες. Οσοι είναι υπέρμαχοι της χορήγησης φαρμάκων όχι με το αληθινό όνομά τους (δραστική ουσία) αλλά με το εμπορικό, άραγε τι είδους επιπρόσθετη θεραπευτική ωφέλεια για τον ασθενή βρίσκουν στη χορήγηση του ίδιου ακριβώς πράγματος με... διαφορετικά ονόματα;
Στο ίδιο παράδειγμα, στο 6ο Δελτίο Τιμών του 2009, η βαλσαρτάνη ως Dalzad κόστιζε 17,30 ευρώ αλλά ως Diovan κόστιζε... 18,01 ευρώ. Και η ακριβότερη... βαλσαρτάνη ως Diovan είναι διαχρονικά από τα φάρμακα με τεράστια κατανάλωση πανελλαδικά, άρα αυτή η επιπλέον μυστηριώδης επιβάρυνση των 0,80 ευρώ ανά τεμάχιο που αποκρύφτηκε τεχνηέντως εξαιτίας του ότι η συνταγογράφηση δεν γινόταν με δραστική ουσία, αθροισμένη στα εκατοντάδες χιλιάδες τεμάχια που καταναλώθηκαν, αύξησε αδικαιολόγητα τη φαρμακευτική δαπάνη σε ένα τεράστιο χρηματικό ποσό».
Και η απάντηση: «Σίγουρα τα δύο αυτά φάρμακα έπρεπε να έχουν την ίδια τιμή. Οσον αφορά το ίδιο όνομα, είναι θέμα co-marketing».

Παραδοχή

Είναι εντυπωσιακό πως στη δεύτερη απάντησή του ο κ. Φρουζής παραδέχθηκε ότι τα ίδια φάρμακα, της ίδιας εταιρείας (Novartis) -με διαφορετική ονομασία- έπρεπε να είχαν την ίδια τιμή. Στην πρώτη ερώτηση πετάει το μπαλάκι στο... κράτος και στις τιμές που αυτό ορίζει, ενώ δεν φαίνεται να γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός ότι τόσο το φτηνότερο Galvus όσο και το ακριβότερο Eucreus αποτελούν προϊόντα της Novartis.
Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο (πριν από το 2010) οι διαπραγματεύσεις και η τιμολόγηση των φαρμάκων αποτελούσαν ευθύνη του υπουργείου Ανάπτυξης. Πηγές του υπουργείου Υγείας λένε σήμερα στην «Εφ.Συν.» ότι εκείνη η περίοδος ήταν εξαιρετικά αδιαφανής ως προς τη συγκεκριμένη διαδικασία.
Και για να μείνουμε στο σήμερα, ενδιαφέρον έχει να θυμίσουμε ότι το στέλεχος της Novartis που την Πρωτοχρονιά επιχείρησε να αυτοκτονήσει από την ταράτσα του Hilton κατείχε τις εξής θέσεις στην εταιρεία: 1) Brand Manager Diabetes Group (1/2010-6/2011), 2) Global Marketing Diabetes (6/2011-12/2011), 3) Global Brand Manager Galvus Group (01/2012 έως σήμερα), είχε δηλαδή την πλέον υπεύθυνη θέση για τα διαβητικά φάρμακα της εταιρείας και την προώθησή τους.
Ενδιαφέρον όμως είχε η άποψη του κ. Φρουζή και για το θέμα της συνταγογράφησης με δραστική ουσία ή με ονομασία προϊόντος. Είχε πει χαρακτηριστικά ότι οι εταιρείες είναι εναντίον της συνταγογράφησης με δραστική ουσία, ισχυρίστηκε ότι δεν φέρνει μείωση δαπάνης και ότι απλά με αυτόν τον τρόπο ανακατανέμεται η «πίτα» από ορισμένες εταιρείες γενοσήμων.

Σχεδιάζει ανενόχλητος την πολιτική υγείας της χώρας

Την ίδια ώρα, πολύς λόγος γίνεται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο για τον ρόλο που έπαιξε στην πολιτική του φαρμάκου και για τη σχέση του με τη Novartis ο αναπληρωτής κοσμήτορας της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, Νίκος Μανιαδάκης. Ο κ. Μανιαδάκης αναφέρεται σε πολλά δημοσιεύματα ως σύμβουλος των υπουργών Υγείας κ. Βορίδη και Γεωργιάδη, αν και η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει σχετικό ΦΕΚ που να πιστοποιεί τον όποιο διορισμό του.
Οι αναφορές σε αυτόν είναι ελάχιστες: μια ανάρτηση στη Διαύγεια για έγκριση δαπάνης 387,50 ευρώ για έξοδα μεταφοράς του από το υπουργείο Υγείας, ένα ταξίδι στο Πεκίνο το 2014 στο πλευρό του τότε υπουργού Μάκη Βορίδη για «διμερείς συνομιλίες και τεχνικές συναντήσεις με στελέχη του υπουργείου Υγείας της Κίνας» και μια τοποθέτησή του από τον Αδωνι Γεωργιάδη, ως μέλος στο Εθνικό Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας.
Ωστόσο, πριν από ακριβώς δύο χρόνια, σε συζήτηση του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου με θέμα το φάρμακο, ο τότε υποψήφιος βουλευτής του ΚΙΔΗΣΟ και πρώτος πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ, Γεράσιμος Βουδούρης, είχε πει μεταξύ άλλων ότι εκείνος που σχεδιάζει ανενόχλητος από όλους τους υπουργούς την πολιτική υγείας της χώρας είναι ο καθηγητής Νίκος Μανιαδάκης.
Το βιογραφικό του κ. Μανιαδάκη στον ιστότοπο της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας δεν διαφωτίζει ιδιαίτερα τον αναγνώστη, καθώς αναφέρει μεταξύ άλλων:
Εχει συνεργαστεί ως σύμβουλος σε θέματα διοίκησης, οργάνωσης και οικονομικών με πολλούς δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το υπουργείο Υγείας όπου έχει συμμετάσχει σε αρκετές νομοπαρασκευαστικές και άλλες επιτροπές ειδικών έργων
Ο κ. Μανιαδάκης σε όλο το διάστημα που το όνομά του «παίζει» στα ΜΜΕ δεν έχει διαψεύσει, αλλά ούτε και επιβεβαιώσει, τίποτε για τη θέση του ως άτυπου(;) συμβούλου.

Πλούσια δράση

Ανατρέχοντας κάποιος στις εγκρίσεις της Επιτροπής Ερευνών του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Ερευνας, θα διαπιστώσει ότι από το 2013 και μετά ο κ. Μανιαδάκης έχει ιδιαίτερα πλούσια δράση στο κομμάτι της έρευνας που πλήρωναν φαρμακευτικές εταιρείες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εξής περιπτώσεις:
  • ● Η Επιτροπή Ερευνών εγκρίνει ομόφωνα την υπογραφή της σύμβασης με την εταιρεία Janssen-Cilag Φαρμακευτική ΑΒΕΕ και αποδέχεται τη διαχείριση του έργου με τίτλο: «Μελέτη και ανάλυση σχετικά με τη βέλτιστη στρατηγική εισαγωγής των φαρμακευτικών προϊόντων INCIVO, ZYTIGA, XEPLION στη φαρμακευτική αγορά» με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή Νικόλαο Μανιαδάκη, με φορέα χρηματοδότησης την εταιρεία Janssen-Cilag, προϋπολογισμού 11.500 ευρώ πλέον ΦΠΑ 23%. Η έρευνα ήταν δίμηνη και ο κ. Μανιαδάκης είχε την επιστημονική ευθύνη του έργου με κατ’ αποκοπή αμοιβή 3.600 ευρώ (αρ. Πρωτ. 3058, ημ. 17/12/2013).
  • ● Η Επιτροπή Ερευνών ομόφωνα αποδέχεται το αίτημα με αρ. πρωτ. 1994/22/07/2014 του καθηγητή Ν. Μανιαδάκη και εγκρίνει την υπογραφή της σύμβασης με την εταιρεία Amgen Ελλάς ΕΠΕ για τη χρηματοδότηση του έργου με τίτλο «Value Slide Deck for Aranesp in the treatment of anaemia due to CKD», συνολικού προϋπολογισμού 16.700 ευρώ πλέον ΦΠΑ. Συγχρόνως η Επιτροπή ομόφωνα αποδέχεται τη διαχείριση του έργου με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή Νικόλαο Μανιαδάκη, συνολικού προϋπολογισμού 20.541 ευρώ συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ 23% για δίμηνη περίοδο (αρ. πρωτ. 2078, ημ. 28/07/2014).
  • ● Επειτα από αίτημα του επιστημονικού υπευθύνου, καθηγητή Νικολάου Μανιαδάκη με αρ. πρωτ. 2657/03-11-2014, η Επιτροπή Ερευνών ομόφωνα εγκρίνει την υπογραφή της σύμβασης με την Εθνική Ασφαλιστική για το έργο «Μελέτη αξιολόγησης του κόστους νοσηλείας περιστατικών και ταξινόμηση αυτών σε πακέτα αποζημίωσης» διάρκειας έξι μηνών έναντι του ποσού 150.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ (αρ. πρωτ. 2895, ημ. 10/12/2014).
Είναι γνωστό ότι σχεδόν το 90% της έρευνας στην Ελλάδα πληρώνεται από ιδιώτες. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει τίποτε το επιλήψιμο στις συνεργασίες του κ. Μανιαδάκη με τις φαρμακευτικές εταιρείες.
Ωστόσο, και εδώ θα έπρεπε να δώσουν απαντήσεις οι υπουργοί Υγείας, εκείνη την περίοδο (2013-2014, οι κ. Γεωργιάδης και Βορίδης) υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό αν ο κ. Μανιαδάκης ήταν έστω και άτυπα σύμβουλός τους, καθώς στην προκειμένη περίπτωση έχουμε το λεγόμενο conflict of interest, τη «σύγκρουση συμφερόντων» - όρος ευρύτατα γνωστός αλλά και υποχρεωτικός στον συγκεκριμένο χώρο.
Με απλά λόγια, αν ένας επιστήμονας Υγείας έχει θέση συμβούλου υπουργού και υπερασπίζεται τα θέματα της δημόσιας υγείας, δεν μπορεί παράλληλα να παίρνει χρήματα και να τρέχει έρευνες με την αρωγή ιδιωτικών φαρμακευτικών εταιρειών.
Ο Κ. Μανιαδάκης όμως έχει ανώτατη θέση και στη γνωστή για τις παρεμβάσεις της σε πολλά ζητήματα δημόσιας υγείας Σχολή Δημόσιας Υγείας, όπως π.χ. στις αλλεπάλληλες πρωτοβουλίες που οδηγούσαν στις αυξήσεις τιμών στα φάρμακα (παρακάμπτοντας τον ΕΟΦ με υπουργικές αποφάσεις) και στην «εισβολή» των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων στα δημόσια νοσοκομεία.
Ο ίδιος είχε μεταξύ άλλων αναφέρει σε ομιλία του σε συνέδριο (μετά την ομιλία του υπ. Μ. Βορίδη) ότι: «Αλλάζει σταδιακά η σχέση νοσοκομείων - προμηθευτών οι οποίοι προσφέρουν πλέον εκτός από εξοπλισμό και υπηρεσίες».
Ολα τα έγγραφα για τις (πολλές) έρευνες του κ. Μανιαδάκη είναι αναρτημένα στην ιστοσελίδα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας | 

Η σιωπή της Ν.Δ.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η Ν.Δ. -πλην του κ. Σαλμά- ο οποίος πολλάκις έχει βγει στα μέσα και έχει μιλήσει για την υπόθεση Novartis, έχει επιλέξει τη σιωπή. Ισως λοιπόν ήρθε η ώρα, τουλάχιστον για τους δύο πρώην υπουργούς Υγείας, να διαψεύσουν ή να επιβεβαιώσουν τη σχέση τους με τον κ. Μανιαδάκη.
Το πλαίσιο χρηματοδότησης της κάθε έρευνας είναι πολύ συγκεκριμένο, μας εξηγεί έμπειρο στέλεχος της Υγείας. Δύο είναι τα σημεία κλειδιά σε αυτό: πρώτον, να γίνεται γνωστό ποιος πληρώνει ποιον για μια έρευνα και, δεύτερον, αν η έρευνα κρίθηκε από ανεξάρτητους επιστήμονες και τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν κάπου.
Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι όλα τα έγκυρα επιστημονικά περιοδικά ζητούν από τους συμμετέχοντες αρθρογράφους να τους δηλώσουν αν έχουν conflict of interest, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ποιος χρηματοδότησε την έρευνά τους και να κρίνουν από μόνοι τους γι’ αυτήν γνωρίζοντας όλα τα δεδομένα.
Υπήρξαν κρούσματα σε παγκόσμιο επίπεδο που οι έρευνες υπήρχαν στο μυαλό και μόνο των ερευνητών τους ή περιπτώσεις στις οποίες οι ερευνητές απέκρυψαν το conflict of interest, ενώ σημειώθηκαν και περιπτώσεις που είχαμε χρηματοδότηση για έρευνα, αλλά τα αποτελέσματά της δεν δημοσιεύτηκαν πουθενά.

Ενα «θανατηφόρο» τρίγωνο

Από την ίδια δεξαμενή των εταιρειών φαρμάκου οι υπουργοί Yγείας... συνήθιζαν να επιλέγουν συμβούλους, ερευνητές και επικεφαλής ελεγκτικών μηχανισμών και εποπτικών φορέων υγείας. Η Ελλάδα αποτελεί εδώ και δεκαετίες για τις φαρμακοβιομηχανίες έναν μικρό παράδεισο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο τομέας αυτός είναι, σε αντίθεση με κάθε άλλον βιομηχανικό κλάδο, ιδιαίτερα κερδοφόρος, ακόμα και στην περίοδο της κρίσης.
Το φαινόμενο όμως της άμεσης εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα, που κατασκευάζει και εισάγει το φάρμακο, με τις πολιτικές ηγεσίες υπουργείων, φορέων και οργανισμών υγείας αλλά και των μηχανισμών ελέγχου τιμών και ποιότητας φαρμάκου αποτελεί για τη δημόσια υγεία και τα δημόσια ταμεία μια διαχρονική «Αριάδνη»!
Η αδιαφάνεια και η σπατάλη μαζί με την απόλυτη αυθαιρεσία τίναξαν στον αέρα όχι μόνο το ΕΣΥ και τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά και την υγεία του πληθυσμού. Οσο για τις τιμές και την ποιότητα, οι απαντήσεις είναι εύλογες αν αναλογιστεί κανείς ότι εκπρόσωποι και μάνατζερ φαρμακευτικών εταιρειών είναι ταυτόχρονα άτυποι ή και διορισμένοι σύμβουλοι των εκάστοτε υπουργών Υγείας και προφανώς στη συνέχεια έχουν λόγο και στους διορισμούς στελεχών των εποπτικών και ελεγκτικών μηχανισμών.
Με τρίτο «χέρι» τη φαρμακευτική διαφήμιση στα αδρά «επιδοτούμενα» μίντια που θα διαδώσουν τις ευεργετικές ιδιότητες του κάθε φαρμάκου αλλά και τους ίδιους τους γιατρούς ή τους φαρμακοποιούς που θα συμμετάσχουν σε συνέδρια και ερευνητικά προγράμματα αποκλειστικά χάρη στις γενναιόδωρες προς αυτούς προσφορές των φαρμακευτικών εταιρειών, ο... κύκλος κλείνει και επαφίεται πλέον αποκλειστικά στον πατριωτισμό του κάθε λειτουργού της υγείας αν θα αποτελέσει ένα ακόμα γρανάζι στην κερδοφορία των εταιρειών -με το αζημίωτο- ή θα υψώσει ολομόναχος έναν τοίχο προστασίας των ασθενών του.
EFSYN

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Διπλά εκτεθειμένοι Ν.Δ. - καναλάρχες



EDITORIAL
Η δημοσιοποίηση της απόφασης του ΣτΕ για την αδειοδότηση των καναλιών δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγάλουμε μια σειρά καίρια συμπεράσματα.
Καταρχάς, όπως αποδείχθηκε περίτρανα, ο νόμος για την αδειοδότηση δεν κρίθηκε αντισυνταγματικός, όπως διατείνονταν καναλάρχες και αξιωματική αντιπολίτευση. Αντισυνταγματική κρίθηκε μόνο η ρύθμιση που προέβλεπε τη μεταβίβαση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων του ΕΣΡ στον υπουργό. Μια πρόνοια του νόμου που έγινε ύστερα από τα αλλεπάλληλα εμπόδια που έβαλε η αντιπολίτευση προκειμένου να μη συγκροτηθεί η ανεξάρτητη αρχή, κι αυτό ως ανάχωμα για να διατηρούν οι καναλάρχες τα προνόμιά τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Από αυτή την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου πολιτικά έκθετη είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, που λειτούργησε ως λόμπι των καναλαρχών.
Το υπόλοιπο σκεπτικό της απόφασης του ΣτΕ εκθέτει διπλά τη Ν.Δ., αφού, όπως προκύπτει περίτρανα, σε καμία από τις άλλες ρυθμίσεις του νόμου δεν υπάρχει θέμα νομιμότητας και επιπροσθέτως χαρακτηρίζει «συνταγματικώς μη ανεκτή» και παράνομη τη μέχρι σήμερα λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών. Και, προκειμένου ακριβώς να αποκατασταθεί η νομιμότητα, απαιτεί την ταχύτατη επανάληψη του διαγωνισμού.
Τώρα λοιπόν που έχουμε τα στοιχεία της απόφασης μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος των καναλαρχών, με κύριο όπλο την πολύμηνη προπαγάνδα, μπορεί να κατάφερε να καθυστερήσει μια διαδικασία διαφάνειας και νομιμότητας, αλλά κάπου εδώ μπαίνει ένα τέλος, αφού, με δεδομένη την απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει, το ΣτΕ δίνει το πράσινο φως, και χωρίς αστερίσκους, να γίνει νέος διαγωνισμός και μέχρι τότε η Πολιτεία πρέπει να επιβάλλει ανάλογο τίμημα στους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών για τη χρήση των συχνοτήτων.
Τα ψέματα και η προπαγάνδα της διαπλοκής τελείωσαν και η απόφαση του ΣτΕ δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά το δημόσιο αγαθό των συχνοτήτων είναι κυρίαρχη ευθύνη της Πολιτείας. Το ΕΣΡ υλοποιεί τους ψηφισμένους από τη Βουλή νόμους.
avgi

Δύο δίκες



του Γιώργου Κυρίτση*
Τις τελευταίες μέρες την κοινή γνώμη απασχολούν δύο δίκες στις οποίες πρωταγωνιστεί ως μηνυτής ο Υπουργός Άμυνας και Πρόεδρος των ΑΝ. ΕΛ, Π. Καμμένος.
Με την ιδιότητα του δημοσιογράφου κατ’ επάγγελμα που όμως έχει εμπλακεί ενεργά με την πολιτική, θέλω να διατυπώσω μερικές σκέψεις. 
Κάποιος που κατέχει ένα δημόσιο αξίωμα εκ του οποίου τεκμαίρεται μία αυξημένη εξουσία κι επιρροή, πρέπει ακριβώς για να μην κατηγορηθεί ότι κάνει κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης του να είναι πολύ πιο εγκρατής και αυτοπεριοριστικός όταν στέφεται πχ στη δικαιοσύνη έναντι τρίτων, οι οποίοι δεν έχουν το ίδιο τεκμήριο κύρους κι εξουσίας.
Από την άλλη, δεν μπορεί να είναι τόσο «υπεράνω», ώστε να καταπίνει αδιαμαρτύρητα οτιδήποτε γράφεται στον τύπο γι’ αυτόν. Και αυτό διότι, όταν είσαι σε δημόσια θέση, είσαι εκτεθειμένος και δεν μπορείς να ανέχεσαι να λειτουργούν εναντίον σου αναπάντητες σοβαρές κατηγορίες. Οι δυο δίκες στις οποίες εμπλέκεται ο Πάνος Καμμένος, αυτή εναντίον των Παραπολιτικών κι αυτή εναντίον του Ανδρέα Πετρουλάκη, είναι δύο περιπτώσεις που τυπικά περιγράφουν τον παραπάνω συλλογισμό.
Σε ό, τι αφορά τα Παραπολιτικά, καταλαβαίνει κανείς ότι ευλόγως ένας Υπουργός Άμυνας κι επικεφαλής ενός κόμματος συντηρητικού θίγεται στον πυρήνα της πολιτικής του ύπαρξης όταν ακούει –και μάλιστα με χλευαστικό τρόπο- ότι ο γιος του «πρόσκειται» στην τρομοκρατία. Το αν ο Π. Καμμένος επέλεξε το σωστό είδος μήνυσης για να αμυνθεί, είναι προς συζήτηση. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμά του να αμυνθεί. Δεχόμενος, μάλιστα, επίθεση από μεγάλο επιχειρηματικό και μιντιακό, συγκρότημα.
Στην περίπτωση της αγωγής κατά του Α. Πετρουλάκη κ μάλιστα με εξοντωτικό ποσό αποζημίωσης, έχουμε μια κλασική περίπτωση υπερβολικής αντίδρασης με την επιβαρυντική συνθήκη ότι φλερτάρει επικίνδυνα με ζητήματα που άπτονται της ελευθερίας του τύπου. Το κείμενο του Πετρουλάκη είναι ένα κείμενο δριμείας πολιτικής κριτικής στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ανάδειξης στοιχείων της πολιτικής ταυτότητας του Π. Καμμένου, που κατά τη γνώμη του αρθρογράφου, δεν είναι συμβατά με την Αριστερά.
Μιλάμε για ένα κλασικό θέμα πολιτικού διαλόγου, που επ’ ουδενί δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με μηνύσεις κ αγωγές, όσο επιθετική και στερεοτυπική και να είναι η εκφορά του. Από κει και πέρα, τέτοιου είδους δίκες παίρνουν καμιά φορά διαστάσεις πολιτικού γεγονότος, με βαριές υπογραφές να κάνουν βαριές δηλώσεις και να προκαλούν συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις. Και αυτό πάντα διαθλά την οπτική της διαδικασίας.
* Γιώργος Κυρίτσης - δημοσιογράφος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
left

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Το σύνδρομο της χούντας



Γράφει ο Τάσος Παππάς

Η συγκυρία μας αναγκάζει να ασχοληθούμε και σήμερα με τα θέματα του Τύπου. Αφορμή η σύλληψη των δημοσιογράφων Κουρτάκη-Τζένου ύστερα από μήνυση του υπουργού Αμυνας Πάνου Καμμένου. Εν αρχή είναι ο νόμος. Ετσι δεν λένε οι υπερασπιστές της νομιμότητας; Ε, λοιπόν, ο νόμος που ισχύει επιτρέπει τέτοιου τύπου ενέργειες. Τη σύλληψη δεν τη διέταξε ο υπουργός, όπως ανοήτως υποστηρίζουν διάφοροι. Τη σύλληψη τη διέταξε ο αρμόδιος εισαγγελέας.
Δεν είναι σωστός ο νόμος; Να τον αλλάξουμε. Θα μπορούσε ο κ. Καμμένος να αντιδράσει διαφορετικά; Θα μπορούσε. Για παράδειγμα, να μη ζητούσε να εφαρμοστεί άμεσα η αυτόφωρη διαδικασία.
Είναι πολιτικός, είναι κυβερνητικός αξιωματούχος, έχει τη δυνατότητα να απαντήσει.. χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα (δημόσια αντίκρουση) όταν πιστεύει ότι θίγεται η υπόληψή του ή προσβάλλονται βασικά δικαιώματα μελών της οικογένειάς του.
Επέλεξε να συμπεριφερθεί διαφορετικά και κρίνεται γι’ αυτό. Ομως δεν παραβίασε κάποιο νόμο. Εκτός αν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι ο εισαγγελέας ενήργησε κατόπιν εντολής του υπουργού. Για την ώρα δεν έχει προσκομιστεί κανένα στοιχείο.
Και ερχόμαστε τώρα σ’ ένα άλλο σκέλος της επίμαχης υπόθεσης που αποκαλύπτει το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Δηλαδή, στις αντιδράσεις ορισμένων βουλευτών της αντιπολίτευσης.
Η Δεξιά έχει μια εμμονή με τη χούντα. Στην προσπάθειά της να διασκεδάσει την αντίληψη ότι η συμμορία των συνταγματαρχών ήταν σαρξ εκ της σαρκός της (εξτρεμιστές της Δεξιάς ήταν οι πραξικοπηματίες, δεν ανήκαν στο κομμουνιστικό κίνημα), εγκαλεί διαχρονικά τους αντιπάλους της για χουντικές πρακτικές. Για πράσινη χούντα μιλούσε τη δεκαετία του ‘80, την εποχή της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, για χούντα του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν λόγο σήμερα ορισμένοι παράγοντές της:
● «Η κίνηση ενός εν ενεργεία υπουργού να ζητήσει σύλληψη δημοσιογράφων θυμίζει χούντα» (Αδωνις Γεωργιάδης, αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας).
● «Ούτε η χούντα δεν προέβαινε σε τέτοιες ενέργειες. Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα καθεστώς που θα ζήλευαν και ακραία παλιά ολοκληρωτικά καθεστώτα» (Χαράλαμπος Αθανασίου, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης).
Η Σ. Βούλτεψη από την πλευρά της έχει εμμονή, χρόνια τώρα, με τη Βενεζουέλα και τις άλλες χώρες της Λ. Αμερικής όπου κυβερνούν αριστερά μετωπικά σχήματα: «Η διαδικασία παραπέμπει σε εποχές δικτατορίας με τρόπο λατινοαμερικανικού καθεστώτος και από κει προφανώς έχουν πάρει και τα μαθήματά τους».
Μάλλον δεν εννοεί τον κ. Καμμένο, ο οποίος δεν έχει καμία ιδεολογική σχέση με τους Μαδούρο, Μοράλες, Κορέα. Για την κ. Βούλτεψη το πρόβλημα είναι ο αριστερίστικος ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του Αλ. Τσίπρας, ο οποίος, σύμφωνα με τη διαβόητη δήλωσή της την περίοδο που ήταν κυβερνητική εκπρόσωπος, «προστάτευε τις ένοπλες συνιστώσες του κόμματός του»!!
Πάντως η επίσημη ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας ήταν προσεκτικά διατυπωμένη και εκθέτει τους φανατικούς. Ο συντάκτης της (προφανώς με την έγκριση του αρχηγού του κόμματος) απέφυγε τη σύγκριση με τη χούντα, επιτέθηκε ως όφειλε στην κυβέρνηση κατηγορώντας την ότι είναι εχθρός της ενημέρωσης και του πλουραλισμού, αλλά καταλήγει ως εξής:
«Η Ν.Δ. εμπιστεύεται απόλυτα την ελληνική Δικαιοσύνη, που είναι εκείνη που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις». Μ’ άλλα λόγια κρατάμε πισινή για να έχουμε τα νώτα μας καλυμμένα στην περίπτωση που προκύψουν δυσάρεστες εκπλήξεις.

efsyn-zoornalistas

Η αχαρτογράφητη πορεία της Ευρώπης στα 2017


Λευκός Οίκος

του Γεώργιου Νικ. Σχορετσανίτη
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γηραιά ήπειρος της Ευρώπης για το μεγαλύτερο τουλάχιστον χρονικό διάστημα, δεν ένιωσε μοναξιά, εγκαταλειμμένη και αβοήθητη στις ανώμαλες ορέξεις των Ναζί, αφού είχε, με κάποιο τρόπο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στο πλευρό της.
Έκτοτε οι σχέσεις των δύο συμμάχων, υπήρξαν καλές με αρκετά όμως κατά καιρούς σκαμπανεβάσματα, αλλά σίγουρα ήταν μια μάλλον «οικογενειακή υπόθεση», βασισμένη ουσιαστικά στην αίσθηση ότι ο ένας θα βρίσκεται δίπλα στον άλλο σε επικίνδυνες περιόδους κρίσεων και ότι οι δύο πλευρές είναι ομοϊδεάτες που μοιράζονται ίδια πολιτιστικά ιδεώδη και μακροχρόνιες κοινές ιστορικές αξίες.
Όλα αυτά, μέχρι πρόσφατα!
Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο ανώτατο αξίωμα ως Προέδρου των ΗΠΑ, απειλεί κατά τα φαινόμενα να οδηγήσει αυτή τη μακροχρόνια και αρμονική σχέση σε μια υποψία διάστασης ή πιθανού διαζυγίου, τουλάχιστον όπως διαγράφεται και διαφαίνεται στον ορίζοντα στις μέρες μας.
Ο καινούργιος πρόεδρος πιστεύει και είναι υπέρμαχος περισσότερο της ανύψωσης πολυποίκιλων τοίχων και ακόμα των δύσκολα προσπελάσιμων ωκεανών, απ’ ό,τι στην αλληλεγγύη με τους παραδοσιακούς Ευρωπαίους συμμάχους, και έχει καταστήσει σαφές ότι θα βάλει σε πρώτη προτεραιότητα τη δική του χώρα.
«Δεν θα παραδώσουμε πλέον αυτή τη χώρα, ή τους ανθρώπους της», δήλωσε σε μια σημαντική ομιλία όταν αναφέρθηκε στην εξωτερική πολιτική, «ούτε θα έρθουμε σε επαφή με το ψεύτικο τραγούδι της παγκοσμιοποίησης», καταφερόμενος εμμέσως πλην ασαφώς ενάντια στις πολυποίκιλες παραμέτρους της παραπάνω έννοιας.
Τι θα κάνει τελικά ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα ερώτημα που πλανάται αμείλικτο στον ορίζοντα!
Οι μελλοντικές του αποφάσεις είναι αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται κατά κόρον όλα τα υπουργεία Εξωτερικών και τα πολιτικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, ενώ παράλληλα οι πολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές προσπαθούν να δουν και να ζυγίζουν το κόστος και τα οφέλη, τόσο για την Αμερική, όσο και τον υπόλοιπο κόσμο των όποιων δρομολογημένων και μελλοντικών επιλογών του. 
Οι Ευρωπαίοι, ειδικότερα, δεν θα πρέπει να συνηθίσουν μόνο τις ιδιορρυθμίες και να αρχίσουν να αποκρυπτογραφούν τις απόκρυφες απόψεις, τα μισόλογα και τα υπονοούμενα του καινούργιου προέδρου, αλλά θα πρέπει και να βλέπουν τον κόσμο μέσα από διαφορετικά μάτια και κάτω από διαφορετικό πρίσμα.
Υπάρχουν, μάλιστα, αρκετοί λόγοι που κάνουν κάποιον παρατηρητή να αναμένει ότι η καινούργια Αμερική του Τραμπ θα είναι κατά πάσα πιθανότητα η μεγαλύτερη πηγή παγκόσμιας αναταραχής και ανησυχίας.
Πρόσφατα δήλωσε αποφασισμένος να ενισχύσει το πυρηνικό οπλοστάσιο της Αμερικής, «μέχρι να έρθει ο κόσμος στα συγκαλά του», σκορπώντας και σπέρνοντας καινούργια μηνύματα ανησυχίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κατ’ αρχάς, οι όποιες «αμερικανικές εγγυήσεις» δεν δείχνουν να είναι πλέον αξιόπιστες, όσο έδειχναν στο παρελθόν.
Ο καινούργιος, 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ εξετάζει σοβαρά και φέρνει στο προσκήνιο το ερώτημα κατά πόσον θα πρέπει να υπερασπιστεί τα πρώην ανατολικά κράτη, μέλη σήμερα του ΝΑΤΟ, αν τα ίδια αυτά δεν κάνουν κάτι περισσότερο για να υπερασπιστούν τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Ο ίδιος, επίσης, έχει πει ότι κάποιοι θα πρέπει να καταβάλλουν το αναλογούν ποσό για να έχουν την κάλυψη και την αμερικανική ασφάλεια.
Στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ασία, ο Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι η Αμερική δεν θα παίζει πλέον το ρόλο του χωροφύλακα, και αντ’ αυτού είναι καλύτερα να υπάρχει ένα είδος ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας ανοιχτή για ενοικίαση, καθιστώντας πια κάποιους υπαινιγμούς κάτι περισσότερο από σαφείς και ξεκάθαρους.
Τα παγκόσμια θεσμικά όργανα, είναι σίγουρο πια, ότι θα βρεθούν υπό καθεστώς σύγχυσης και πιθανώς θα βιώσουν περίεργη επιθετική συμπεριφορά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ απορρίπτει κατηγορηματικά την άποψη ότι η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη την οποία έχτισαν τεχνηέντως οι ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και επεκτάθηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, είναι ο φθηνότερος τρόπος για την υπεράσπιση αμερικανικών αξιών και συμφερόντων.
Όπως και ο Τζορτζ Μπους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, έτσι κι αυτός, αισθάνεται ότι οι διεθνείς οργανισμοί με τους τρόπους τους θέτουν αφόρητους και κάπως ενοχλητικούς περιορισμούς στην ελευθερία δράσης των ΗΠΑ, τουλάχιστον στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.
Συγκεκριμένα έχει δημιουργήσει μια ατζέντα πλήρους αναθεώρησης των σχέσεων με το σύνολο σχεδόν των εν λόγω φορέων, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το ΝΑΤΟ και τα Ηνωμένα Έθνη.
Το γεγονός ότι θέλει να ξεκινήσει νέες διαπραγματεύσεις σε όλες τις διεθνείς σχέσεις της χώρας του και να προχωρήσει σε επαναδιαπραγμάτευση των όρων κάθε μιας συμφωνίας, είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει παρόμοια αντίδραση και αναταραχή μεταξύ των πολλών εταίρων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Παράλληλα, και εδώ εδράζεται ο μεγαλύτερος φόβος, ενώ δείχνει να επιθυμεί να τροποποιήσει όλες τις διακρατικές σχέσεις των ΗΠΑ, για κάποιο περίεργο λόγο δείχνει να είναι φιλικότερος προς τους παραδοσιακούς εχθρούς της Αμερικής, παρά τους συμμάχους της!
Μια ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση για τους Ευρωπαίους, είναι ο θαυμασμός του για τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.
Έτσι έχει ενδιαφέρον αν στο πλαίσιο ενός μεγάλου διπλωματικού δούναι λαβείν μεταξύ των δύο χωρών, αναγνωρίσει την από το 2014 προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, κάτι που θα φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ένα ομολογουμένως δυσχερέστατο ρόλο, από κάθε πλευρά και χωρίς πολλά-πολλά περιθώρια ελιγμών.
Τέλος, υπάρχει αυτό που δείχνει κατά κόρον, το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Τραμπ σχεδόν για κάθε θέμα φαίνεται ότι βρίσκεται και στηρίζεται και στις δύο αντικρουόμενες ή αντίπαλες πλευρές, και μάλιστα χωρίς να παραδέχεται ότι έχει αλλάξει τη γνώμη του!
Στην καινούργια κατάσταση που δείχνει να διαμορφώνεται, όλοι πρέπει να προσαρμοστούν, και το ερώτημα είναι όχι μόνο τι θα κάνει εκείνος, αλλά και τι θα κάνουν οι Ευρωπαίοι, σύμμαχοι και μη, από μεριάς τους.
Γνωρίζουμε από την έως τώρα συμπεριφορά του, ότι είναι πιθανό να θέλει να μοιάσει με κάποιους ισχυρούς προέδρους και να θεωρεί την όποια αδυναμία του άλλου ως πρόκληση και πρόσκληση για επιθετικότητα.
Είδαμε από την εμπειρία της διάλυσης του Ιράκ, τελευταία, ότι μια διαιρεμένη και σκορπισμένη Ευρώπη έχει μικρή ικανότητα να επηρεάσει αποτελεσματικά τις ΗΠΑ, αλλά εκεί όπου η Ευρώπη και η Αμερική συνεργάστηκαν από κοινού για πολλά θέματα, όπως τους ανταγωνισμούς και τη φορολογία, η Ευρώπη κατάφερε και στάθηκε απέναντι στην Αμερική ισάξια, και κάποιες φορές μάλιστα από θέση ισχύος.
Το ίδιο ίσχυε και με τη πολιτική και τη διαμάχη απέναντι στο Ιράν, όταν τα μεγάλα κράτη μέλη της Ε.Ε. συμφώνησαν σε πολλά πράγματα με τις ΗΠΑ, αποφεύγοντας έτσι τα χειρότερα σενάρια με απρόβλεπτες εξελίξεις στη συγκεκριμένη περιοχή.
Μετά τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές, η Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως αναγκαστεί να ξεκινήσει γρηγορότερα τη διαδικασία συμφωνίας για κοινή πολιτική στη διεθνή ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική των χωρών τους, τη μετανάστευση, τους πρόσφυγες, την άμυνα και φυσικά το κρίσιμο κεφάλαιο της οικονομίας.
Αυτό θα είναι δύσκολο, βέβαια, καθώς η Ευρώπη είναι βαθύτατα διχασμένη, με το Ηνωμένο Βασίλειο αποφασισμένο να προχωρήσει πλέον μόνο του στη διεθνή σκηνή, μακριά από τους άλλους Ευρωπαίους, τη Γαλλία να φοβάται όσο κανένας άλλος την τρομοκρατία λόγω των τελευταίων σοβαρών τρομοκρατικών χτυπημάτων που βίωσε στην καρδιά της γνωρίζοντας ότι είναι τρομακτικά ευένδοτη για πολλούς λόγους τους οποίους όμως η ίδια γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά ασχέτως αν δεν τους κατονομάζει και ομολογεί δημόσια, την Πολωνία να φοβάται τη διπλανή Ρωσία, και τη Γερμανία με τον αναβαθμισμένο ρόλο της στο εσωτερικό της, κατ’ όνομα μόνον, ευρωπαϊκής οικογένειας, να προσπαθεί να διαχειριστεί το καυτό ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών, κι ακόμα τελευταία με τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Βερολίνο, προσπαθώντας παράλληλα να δώσει τη δέουσα λύση στο δραματικό και πολυεπίπεδο πρόβλημα, τις χώρες του Βίσεγκραντ με τη σειρά τους να προβληματίζονται για τη σχέση τους με την υπόλοιπη Ευρώπη και τις Βαλτικές χώρες να βρίσκονται στο μεταίχμιο ανατολής και δύσης, και κατά πως φαίνεται τον υπ’ αριθμόν ένα «στόχο» της Ρωσίας λόγω των γνωστών δημογραφικών προβλημάτων, των σύγχρονων ευρωπαϊκών απαρτχάιντ για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, που ταλανίζουν το εσωτερικό των κοινωνιών τους.
Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει πλέον να δείξουν ότι είναι σε θέση να καλύψουν τις χώρες τους και να οικοδομήσουν συμμαχίες, αν είναι δυνατόν και με άλλους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν ποτέ κατορθώσει να αποκτήσει ενιαία φωνή, πρέπει να προσεγγίσει και άλλες δυνάμεις ώστε να βοηθήσει να καλυφτούν τα παγκόσμια θεσμικά όργανα κατά της αχαρτογράφητης πορείας που δρομολογεί χωρίς πυξίδα, κατά τα φαινόμενα, ο Τραμπ και να διαφοροποιήσει τις διάφορες σχέσεις της και την εξωτερική της πολιτική.
Θα μπορούσε να ξεκινήσει διαβουλεύσεις με τους Κινέζους, λένε κάποιοι, υπενθυμίζοντας παράλληλα στις ΗΠΑ τις αξίες της ως τώρα διατλαντικής συμμαχίας, να αναπτύξει μια διαφορετική σχέση με την Ιαπωνία, κι ίσως να δει τι αποφάσεις θα πάρει και τι θα κάνει στο θέμα της Ουκρανίας, στο οποίο ούτως ή άλλως είχαν μεγάλη και αποφασιστική εμπλοκή.
Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αρχίσουν να επενδύουν στη δική τους ασφάλεια.
Στα θέματα της Ουκρανίας, της Συρίας, στις επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, στις τρομοκρατικές επιθέσεις, και τόσα άλλα, η ασφάλεια της Ευρώπης πρέπει να ιδωθεί και να θεωρηθεί με διαφορετικούς τρόπους.
Παρά την αντίληψη και περιρρέουσα άποψη ότι τα πεντακόσια εκατομμύρια Ευρωπαίων δεν μπορούν συνεχόμενα να αναθέτουν την ασφάλειά τους στα τριακόσια εκατομμύρια των Αμερικανών, η Ε.Ε. έχει κάνει ελάχιστα πράγματα για να κλείσει το χάσμα ανάμεσα στις ανάγκες της ασφάλειάς της και στις δυνατότητές της, και είναι πια καιρός να οικοδομήσουν ένα σύστημα κοινής ευρωπαϊκής άμυνας βασισμένο σε καλά οργανωμένο σχέδιο.
Ήδη άρχισαν να γίνονται κάποιες νύξεις περί κοινού ευρωπαϊκού στρατού, αν και το θέμα περί κοινής ευρωπαϊκής άμυνας υπάρχει εδώ και καιρό στο μυαλό πολλών, αλλά σε θεωρητικό πάντοτε επίπεδο.
Παράλληλα είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι θεσμοθετημένης δέσμευσης του Ηνωμένου Βασιλείου στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, αφού κι αυτό βρίσκεται, τουλάχιστον γεωγραφικά, στις παρυφές της Ευρώπης.
Σε όλους αυτούς τους τομείς, φυσικά, οι Ευρωπαίοι όποιες αποφάσεις κι αν πάρουν, όπως κι αν ενεργήσουν, θα αναγκαστούν να κρατήσουν ταυτόχρονα την πόρτα ανοιχτή για τη διατλαντική συνεργασία.
Και, φυσικά, ο δυτικός κόσμος, λένε οι πολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές του, δεν πρέπει να ξεχνάει σε κάθε περίπτωση, ότι ο Τραμπ δεν θα βρίσκεται στο τιμόνι της Αμερικής για πάντα, αλλά η διατλαντική σχέση θα είναι πιο πιθανό να επιβιώσει αν είναι χτισμένη και εδραιωμένη, όπως και είναι έως τώρα, σε δύο πυλώνες που να κατανοούν και να υπερασπίζονται τα δικά τους κοινά συμφέροντα.
Αυτή θα είναι μια σκληρή ατζέντα να υιοθετηθεί, για πολλούς λόγους αλλά και γιατί η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον δικό της λαϊκίστικο εθνικισμό.
Η Μαρίν Λεπέν, του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας, ήταν μεταξύ των πρώτων πολιτικών ηγετών που συγχάρηκαν τον Ντόναλντ Τραμπ για τη νίκη του, την οποία φυσικά ακολούθησαν κι άλλοι!
Αλλά, κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι οι περισσότεροι, ηγέτες στην Ευρώπη, θα δυσκολευτούν να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα αν αποφασίσουν να προχωρήσουν μόνοι τους μπροστά στις προκλήσεις της ιστορίας, παρακάμπτοντας τους άλλους.
Για να επιβιώσουν μέσα στον αχαρτογράφητο και αμφιλεγόμενο κόσμο του νέου Προέδρου Τραμπ, θα πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν την Ευρώπη μεγάλη και πάλι. Κάτι που αυτή τη στιγμή δεν είναι! Τουλάχιστον για τους πολίτες των περισσότερων χωρών της!
EFSYN

Όταν κάνεις το καλό και σου επιστρέφει…

(φωτογραφία:Τα καΐκια που έπνιξε ο χιονιάς, στο λιμάνι της Σκάλας Συκαμιάς)
***********************
του Μαρίνου Ορφανού
Οι θρυλικοί ψαράδες της Συκαμιάς που έχασαν στο χιονιά τα καΐκια τους, θα επιστρέψουν σύντομα στη θάλασσα με τη χορηγία του βραβείου «Ούλωφ Πάλμε» - Η αξιέπαινη πρωτοβουλία του δημάρχου Λέσβου, Σπ. Γαληνού, ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης του μεγαλείου ψυχής των δύο ψαράδων
«Τα μωρέλια μωρέ να σώσουμε» φώναζε στους δημοσιογράφους που έσπευδαν από όλο τον κόσμο για να μεταδώσουν την εικόνα της γνήσιας αλληλεγγύης του, το Νοέμβρη του 2015. Με το καΐκι του, αυτός, ο ψαράς Θανάσης Μαρμαρινός αλλά και δεκάδες άλλοι συνάδελφοί του, είχαν σώσει μέχρι τότε εκατοντάδες ψυχές που έφταναν μαζικά με κάθε λογής καρυδότσουφλο, έξω από την Σκάλα Συκαμιάς, αψηφώντας κάθε κίνδυνο του καιρού και συνεχίζοντας να το κάνουν με αυτοθυσία και μέσα στο 2016.
Ο Θανάσης Μαρμαρινός όμως, όπως και ο Κώστας Πιντέρης, οι θρυλικοί ψαράδες της Συκαμιάς και προστάτες των προσφύγων που έγιναν πασίγνωστοι σε όλο τον κόσμο, διεκδικώντας πριν λίγους μήνες ως και το Νόμπελ, από τη Δευτέρα έμειναν χωρίς την πηγή της ζωής τους.
Τα καΐκια τους, που λόγω της έντονης χιονόπτωσης, αναποδογύρισαν και καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς. Φαίνεται όμως πως ό,τι καλό έδωσαν απλόχερα τα τελευταία χρόνια, σε δύσκολες μέρες όπως είναι οι σημερινές, όπου η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη διαπιστώνεται πως μόνο δεδομένη δεν είναι, πλέον τους επιστρέφει… Με την είδηση της καταστροφής που υπέστησαν, να κυκλοφορεί ταχύτατα και να κινητοποιεί απλό κόσμο, ως και τον ίδιο το δήμαρχο, για να αναλάβουν το κόστος της αποκατάστασης των ψαροκάικων τους.
Με το Σπύρο Γαληνό μάλιστα, να ανακοινώνει χθες και επίσημα πως μέρος του χρηματικού επάθλου από το βραβείο «Ούλωφ Πάλμε» που του απονεμήθηκε από κοινού με τη δήμαρχο της Λαμπεντούζας, θα δοθεί για να βγουν ξανά στις θάλασσες δύο χαρακτηριστικά σύμβολα της αλληλεγγύης της Λέσβου και δύο φωτεινά παραδείγματα ζωής και για την Ευρώπη που βαδίζει στις μέρες μας, στα σκοτάδια.
Για χάρη τους, αλλά και για τις εξίσου θρυλικές γιαγιάδες της Συκαμιάς, εκατοντάδες ξένα ειδησεογραφικά δίκτυα κατέλυαν από πρόπερσι στην Παναγιά την Γοργόνα, στον τόπο που ευλόγησαν, μεταξύ άλλων, και τα λόγια του Μυριβήλη. Ήθελαν να δουν από κοντά εκείνους τους ιερά τρελούς, που σχεδόν καθημερινά άφηναν πίσω τα δίχτυα τους και το μεροκάματό τους και έβαζαν μπρος χειμώνα - καλοκαίρι, με ζέστη ή με κρύο, για να βοηθήσουν όπου υπήρχε ανάγκη.
Υπολογίζεται πως στα καΐκια που προχθές λύγισαν από το χιονιά, βρήκαν σανίδα σωτηρίας έως και χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που κατέφθαναν στην Σκάλα Συκαμιάς με ό,τι απίθανη κατασκευή ή φουσκωτό επιστράτευαν οι απέναντι δουλέμποροι.
«Τα μωρέλια μωρέ να σώσουμε»!
«Όλο το χωριό, μάλλον σχεδόν όλο, γιατί είναι κάποιοι που δεν καταλαβαίνουν, μαζί με τους εθελοντές -να το γράψεις, κορίτσι μου- και παρά την οικονομική κρίση, κάνει ό,τι μπορεί. Κι εμείς οι ψαράδες είμαστε απίκο. Ό,τι ώρα και να ‘ναι, μαύρη νύχτα, βλέπουμε τα σινιάλα και τρέχουμε…», δήλωνε με ταπεινότητα στη συνάδελφο Ανθή Παζιάνου που τον συνάντησε το Νοέμβρη του 2015 επί το… έργον. Είχε δε νωρίτερα αρνηθεί σε δημοσιογράφους από ξένα δίκτυα, να πει κάτι. «Τα μωρέλια μωρέ να σώσουμε…» μονολογούσε, με τη φράση του αυτή να κάνει το γύρο του διαδικτύου και να προκαλεί αίσθηση.
Από τη Δευτέρα όμως, ο Θανάσης Μαρμαρινός αλλά και ο Κώστας Πιντέρης πάγωσαν, όχι από το χιονιά, αλλά στη θέα των αναποδογυρισμένων μέσα στο λιμάνι, ψαροκάικών τους. Η ισχυρή νάιλον κατασκευή επάνω στο καΐκι του κ. Μαρμαρινού για να προστατεύεται από τη βροχή το χειμώνα, δεν υποχώρησε όπως συνέβη σε άλλα καΐκια που είχαν λινάτσα, μάζεψε μπόλικο χιόνι και απορρόφησε και πολύ αέρα. Οι βάρκες των δύο ψαράδων που προτάθηκαν, μεταξύ άλλων, από το χωριό για το Νόμπελ, γύρισαν τούμπα, προκαλώντας ζημιές που ξεπερνούν τις 12.000 ευρώ.
Εξάλλου, όπως λέει ο ίδιος ο κ. Μαρμαρινός στο «Ε», το μόνο που έμεινε από το καΐκι, είναι το σκαρί του. Αφού πλέον -αν καταφέρει να φτάσει γερανός στη χιονισμένη ακόμα Σκάλα Συκαμιάς για να το ανασύρει- απαιτείται προμήθεια και εγκατάσταση νέου εξοπλισμού: μηχανής, βυθομέτρου, GPS και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού.

Οι θρυλικοί ψαράδες της Λέσβου, Θανάσης Μαρμαρινός και Κώστας Πιντέρης
Οι ζημιές
Χθες όμως, βλέποντας πολλούς συγχωριανούς του να σπεύδουν με σχοινιά να συμβάλλουν στην προσπάθεια επαναφοράς τουλάχιστον του δικού του καϊκιού αλλά και του συναδέλφου του, Κώστα, φώτισε όπως λέει στο «Ε» η κόρη του, Βίκυ, ξανά το πρόσωπό του. Το τηλέφωνό του δε, δεν σταμάτησε να χτυπά, όπως μας εξηγεί η σύζυγός του, Λένα, από φίλους, που εξέφρασαν την πρόθεσή τους να δώσουν ό,τι μπορούν από το υστέρημά τους, για να ξαναβγούν οι θρυλικοί ψαράδες ξανά στις θάλασσες. Εξάλλου η θάλασσα είναι η ζωή τους, είναι η μοναδική πηγή εισοδήματός τους και όσο διάστημα το βασικό τους εργαλείο είναι ημιβυθισμένο, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Και αποζημίωση… δεν προβλέπεται από το κράτος.
Ένα από τα τηλεφωνήματα που δέχτηκαν οι δύο ψαράδες όμως, είχε ένα ακόμη πιο χαρμόσυνο μήνυμα. Αφού στην άλλη γραμμή ήταν ο δήμαρχος Λέσβου, Σπύρος Γαληνός, ο οποίος τους ανακοίνωσε πως θα καλύψει το κόστος της ζημιάς. Με χρήματα από τη δωρεά που προβλέπει το έπαθλο του βραβείου «Ούλωφ Πάλμε», που απονεμήθηκε προχτές στο πρόσωπο όλων των Λέσβιων, στο δήμαρχο του νησιού.
Θανάσης Μαρμαρινός:
«Κάνουμε το καλό και το ρίχνουμε στο γιαλό»
«Καμιά φορά το καλό φαίνεται ότι επιστρέφει. Εμείς πάντα το κάνουμε και το ρίχνουμε στο γιαλό. Έτσι είμαστε κι έτσι θα είμαστε. Σήμερα όμως, είμαστε και συγκινημένοι από την αγάπη του κόσμου και την κινητοποίηση. Η θάλασσα είναι η ζωή μας και ό,τι κι αν γίνει, εμείς θα επιστρέψουμε εκεί. Αν πράγματι πληρωθούν οι ζημιές μας, θα είναι σίγουρα κάτι σαν ανταμοιβή, αλλά όπως και να ‘χει δεν το βλέπουμε έτσι. Είπαμε, εμείς έτσι είμαστε. Όπου κι αν χρειαστεί, εμείς θα είμαστε δίπλα στον κόσμο που χρειάζεται βοήθεια…», δήλωσε στο «Ε» ο κ. Μαρμαρινός στο άκουσμα του ενδιαφέροντος για βοήθεια του ιδίου του δημάρχου Λέσβου.
Η δήλωση του Σπ. Γαληνού
Από το πρωί της Τετάρτης, ο δήμαρχος Λέσβου είχε πάρει την αξιέπαινη πρωτοβουλία να δώσει λύση μέσω του βραβείου «Ούλωφ Πάλμε», για να αποκατασταθούν τα προβλήματα στα καΐκια των θρυλικών ψαράδων της Συκαμιάς. «Το βραβείο αυτό ανήκει στους πολίτες της Λέσβου, οι οποίοι στάθηκαν υποδειγματικά και συντάραξαν όλο τον κόσμο με την αλληλεγγύη τους σε όλη τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης. Οι κάτοικοι της Λέσβου έκαναν ξανά περήφανους όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και νιώθω ευγνώμων που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση και θα παραλάβω εκ μέρους τους, αυτή την τιμητική διάκριση και ευχαριστώ πολύ το συμβούλιο του ιδρύματος που επέλεξε να τιμήσει με αυτό τον τρόπο, τους Λέσβιους πολίτες», έγραψε σε δήλωσή του για το βραβείο αρχικά και κατέληξε με την ανακοίνωση της ελάχιστης ένδειξης αναγνώρισης της προσφοράς των κ.κ. Μαρμαρινού και Πιντέρη: «Θέλω να σημειώσω ότι το σύνολο του χρηματικού ποσού, που συνοδεύει τη διάκριση αυτή, ανήκει στους πολίτες της Λέσβου και θα διατεθεί γι’ αυτούς. Σε πρώτη φάση, θα καλυφθούν οι ζημιές που υπέστησαν από την πρόσφατη κακοκαιρία, οι βάρκες με τις οποίες οι ψαράδες της Συκαμιάς, Κώστας Πιντέρης και Θανάσης Μαρμαρινός, έσωσαν εκατοντάδες ανθρώπους και παιδιά».

πηγή: emprosnet.gr