Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Ο γνωστικός παλιμπαιδισμός μιας υποκατώτατης κομματικής ελίτ

του Δημήτρη Παπανικολόπουλου*
Ο γνωστικός παλιμπαιδισμός
Η παρούσα κομματική ελίτ της Νέας Δημοκρατίας επιδεικνύει καθ’ όλη τη διάρκεια της τρέχουσας τετραετίας, αλλά κυρίως τους φετινούς μήνες, έναν γνωστικό παλιμπαιδισμό, που όταν εκφράζεται από ενήλικες τους καθιστά γραφικούς. Παρακολουθήστε συλλογισμούς μικρού παιδιού:
Όταν οι διαδηλωτές και μερίδα του Τύπου (βλ. Πρώτο Θέμαhttps://www.protothema.gr/economy/article/234414/diabaste-oloklhro-to-mn...) ονόμαζαν το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016, που υπέγραψε η κυβέρνηση Σαμαρά το Νοέμβριο του 2012, 3ο Μνημόνιο, λόγω απολύσεων και περικοπών σε μισθούς, ειδικά μισθολόγια, κοινωνικό κράτος και συντάξεις, η Ν.Δ. δε συμφωνούσε με το χαρακτηρισμό. Τώρα όμως ονομάζει τα υπό αίρεση μέτρα για το 2019 και 2020 4ο Μνημόνιο.
Το 4,5% πλεόνασμα που υπέγραψε η ίδια δεν φτωχοποιούσε τον ελληνικό λαό, τον φτωχοποιεί το 3,5% που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα.
Το PSI του 2012, που κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία και δεν κατέστησε το χρέος βιώσιμο ήταν πετυχημένη μείωση χρέους. Η μείωση που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ και εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους για τα επόμενα 15 χρόνια δεν είναι πετυχημένη.
Το 2014 τα καλά λόγια των Θεσμών και των Ευρωπαίων αξιωματούχων αποδείκνυαν το success story. Σήμερα οι ίδιοι που εκθειάζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. δεν ξέρουν τι λένε.
Οι μνημονιακές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις που υπέγραψε η Ν.Δ. ήταν ευεργετικό μέτρο, οι φόροι που υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καταστροφικό.
Οι νεκροί από τις πυρκαγιές το 2007, επί Ν.Δ., ήταν «ασύμμετρη απειλή», οι αντίστοιχοι επί ΣΥΡΙΖΑ «κυβερνητικά εγκλήματα».
Η ίδια γραμμή στο Μακεδονικό επί Ν.Δ. ήταν «εθνική γραμμή», επί ΣΥΡΙΖΑ «προδοσία» ή «μια κακή συμφωνία».
Η κυβέρνηση που έλυσε το Μακεδονικό είναι «εθνολαϊκιστική», η αντιπολίτευση που φωνάζει για το «ξεπούλημα της Μακεδονίας» είναι «υπεύθυνη» και «σύγχρονη», δεν ανήκει στο χτες.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. κάθε φορά που λέει πως αντιτίθεται στο νεοφιλελευθερισμό και τις διαπλεκόμενες ελίτ διχάζει και πολώνει τους Έλληνες (λες και είμαστε όλοι/ες διαπλεκόμενοι και νεοφιλελεύθεροι). Όχι σαν τη Ν.Δ. που ο δημόσιος λόγος έχει καταντήσει γηπεδικός από το ακατάσχετο υβρεολόγιο που χρησιμοποιούν τα στελέχη της.
Η ΕΡΤ είναι μαγαζί του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όπως επί Σαμαρά, όπου διορίζονταν με το γνωστό σύστημα 4 (Ν.Δ.)-2 (ΠΑΣΟΚ)-1 (ΔΗΜ.ΑΡ.).
Μόνο τα μικρά παιδιά μπορούν να μιλούν τόσο συχνά με «δύο μέτρα και δύο σταθμά». Αν η Ν.Δ. είχε αρκεστεί στο «θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης», όπως το ονομάζουν οι κοινωνικοί ψυχολόγοι, όπου κάθε επιτυχία δική σου οφείλεται σε ευνοϊκές συγκυρίες, ενώ κάθε αποτυχία σε δική σου ανικανότητα (βλ. αξιολογήσεις, επιτόκια κ.λπ.), τότε ίσως θα μπορούσαμε να είμαστε πιο επιεικείς. Όμως, η κομματική ελίτ της Ν.Δ. επιδίδεται σε κρεσέντο «ψυχικών προβολών», όπως όταν η Ν.Δ. λανσάρει κάθε μέρα fake news και κατηγορεί συνεχώς τον Τσίπρα ως ψεύτη, όπου έφτασε την ανεργία στο 27% και κατηγορεί την κυβέρνηση που την έριξε στο 19% ως την πιο ανίκανη της Μεταπολίτευσης, όπου αλλάζει συνεχώς θέσεις ανάλογα με τη θέση της κυβέρνησης και μετά την κατηγορεί ότι ενδιαφέρεται για μικροκομματικά οφέλη. Όμως, όπως έγραφε ο Καμύ, «δεν γίνεται να επιλέγουμε ταυτόχρονα το έγκλημα για μας και την τιμωρία για τους άλλους». Και πάνω εκεί που είπαμε «κουράγιο, τελειώνουν οι σκάλες εδώ στο βυθό της Ελλάδας», να 'σου και η αντιστροφή της σχέσης αιτίου - αιτιατού, όπου φυσικά το αιτιατό προηγείται της αιτίας. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κόψει τις συντάξεις, τότε είναι ανάλγητος. Εάν δεν τις κόψει, τότε θέτει τη δημοσιονομική σταθερότητα σε διακινδύνευση. Πρώτα θα δούμε τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά θα δούμε γιατί το έκανε. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κακός ό,τι και αν κάνει και εμείς καλοί ό,τι και εάν κάνουμε. Εδώ κάπου σταματάμε να παραθέτουμε στοιχεία περί του γνωστικού παλιμπαιδισμού αυτής της υποκατώτατης κομματικής ελίτ και περνάμε στην ερμηνεία αυτής της πρωτοφανούς αυτογελοιοποίησης.
Οι αιτίες
Οι αιτίες είναι αναμφισβήτητα πολλές. Άλλες δομικές και άλλες συγκυριακές. Η πλέον δομική είναι η ιδεολογική ένδεια της Ν.Δ. Όπως έγραφα σε παλαιότερο σημείωμα, «έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε για την ευκολία με την οποία δύο στελέχη ενός μικρού ακροδεξιού κόμματος βρέθηκαν να μεσουρανούν στη Ν.Δ. και επί ακροδεξιού Σαμαρά και επί νεοφιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως γνωστόν, η πολιτική απεχθάνεται τα κενά. Γεωργιάδης και Βορίδης γεμίζουν με τον παθιασμένο ψυχροπολεμικό λόγο τους ένα ιδεολογικό κενό που ενδημεί στη Ν.Δ. Ο Σαμαράς και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγιναν αρχηγοί με την είσοδό τους στη Ν.Δ., ακριβώς γιατί κόμιζαν μια ιδεολογική πλατφόρμα (ο ένας νεοφιλελεύθερη, ο άλλος ακροδεξιά) που έλειπε από τη Ν.Δ. Το ίδιο συνέβη και με τους επιγόνους τους (Κυριάκο, Γεωργιάδη-Βορίδη). Η συμμαχία αυτών των τελευταίων κυριαρχεί στη σημερινή Ν.Δ., γιατί η λεγόμενη καραμανλική πτέρυγα δεν μπορεί να δώσει τη μάχη των ιδεών με προσίδια μέσα. Δεν διαθέτει τίποτε άλλο παρά το brand Καραμανλής. Όμως, η φθαρμένη αυτή μάρκα δεν συγκροτεί πλέον ιδεολογικό επιχείρημα, μεγαλώνοντας έτσι το ιδεολογικό κενό που εμφανίζεται κάθε φορά που η Ν.Δ. περνά στην αντιπολίτευση»1.
Το ιδεολογικό κενό και η αδυναμία των καραμανλικών να δώσουν την ιδεολογική μάχη έδωσε, λοιπόν, την ευκαιρία σε εμπαθείς ακροδεξιούς να κυριαρχήσουν στο δημόσιο λόγο της ΝΔ. Αυτό, όμως, δεν εξηγεί την προσχώρηση ολόκληρης της κομματικής ελίτ σε μια υποκατώτατη μορφή δημοσίου λόγου. Εδώ ξεκινά μια μακρά λίστα συγκυριακών παραγόντων που καθένας σπρώχνει το επίπεδο λίγο πιο κάτω:
Ο εκνευρισμός από τις συνεχείς ήττες και η ανάγκη αποφόρτισης, καθώς και ο φόβος απώλειας της εξουσίας, δημιουργούν ένα εκρηκτικό συναισθηματικό κοκτέιλ.
Ο διαγκωνισμός των δευτεροκλασάτων στελεχών για την εύνοια του ηγετικού πυρήνα εγκαινιάζει έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό πολιτικής επιθετικότητας.
Η γκαιμπελική επικοινωνιακή στρατηγική του «πες, πες, κάτι θα μείνει» έχει απενοχοποιήσει τέτοιες συμπεριφορές.
Η ενορχήστρωση του αντιπολιτευτικού λόγου από έντυπα όπως Πρώτο Θέμα, Όμιλος Μαρινάκη, Μακελειό μπολιάζει τον πολιτικό λόγο με μοτίβα γηπεδικής αισθητικής.
Η επιθυμία της κομματικής ελίτ να ξεχάσει ο κόσμος την καταστροφική διακυβέρνηση του παλαιού πολιτικού συστήματος την ωθεί να αποδίδει όλα τα δεινά στο ΣΥΡΙΖΑ (ως κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ιστορικό πολιτικό ρεύμα κλπ).
Από τη μια, ο φόβος της διείσδυσης του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των ψηφοφόρων των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων καθιστά αναγκαία την δημιουργία πόλωσης, από την άλλη, ο φόβος ότι οποιαδήποτε νηφάλια σύγκριση μεταξύ των πεπραγμένων της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ δε συμφέρει την πρώτη, σπρώχνει την ελίτ της Ν.Δ. να βγάλει το ΣΥΡΙΖΑ εκτός κάθε λογικής σύγκρισης: «ο Κυριάκος και η Ν.Δ. μπορεί να μην είναι αρεστοί στον κόσμο, αλλά ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το απόλυτο κακό».
Θέλουν να δημιουργήσουν δικούς τους Αγανακτισμένους, γι αυτό δίνουν πρώτοι το παράδειγμα.
Οι διεθνείς εξελίξεις σε ΗΠΑ και Ευρώπη τους απενοχοποιούν και τους δίνουν την εντύπωση πως πάνε με το ρεύμα.
Οι συνέπειες
Ίσως είναι νωρίς για να διαγνώσουμε τις συνέπειες του εν λόγω φαινομένου, ωστόσο θα επιχειρήσω να αναφερθώ σε δύο. Πρώτον, θεωρώ πως ο γνωστικός παλιμπαιδισμός της νεοδημοκρατικής ελίτ συνιστά ένα μοιραίο βήμα προς τη χρυσαυγιτοποίηση της Ν.Δ., ήτοι στη δημιουργία του εν Ελλάδι τραμπισμού, γεγονός που την απομακρύνει από το «μεσαίο χώρο», τους σκεπτόμενους ανθρώπους και τη διανόηση, με μάλλον αρνητικές για την ίδια εκλογικές συνέπειες. Δεύτερον, καταστρέφει το πολιτικό επικοινωνιακό πεδίο, ήτοι τους μίνιμουμ συλλογικά αποδεκτούς κανόνες που συγκροτούν τη δημόσια σφαίρα στις δημοκρατικές κοινωνίες. Η λογική «τα δικά μου, δικά μου, και τα δικά σου, δικά μου» που βρίσκεται στον πυρήνα των ρητορικών παραληρημάτων της νεοδημοκρατικής ελίτ λανσάρει μια εφηβική πολιτική συμπεριφορά. Δεν αναγνωρίζω πολιτικούς κανόνες, ούτε περιορισμούς. Είμαι ο αρνητής των πάντων. Όταν δεν μου αρέσει το παιχνίδι, αλλάζω τους κανόνες ή το παιχνίδι. Κάτω οι κανόνες (που ευνοούν τους άλλους). Είμαι αντισυμβατικός, αντικομφορμιστής. Επαναστάτης χωρίς αιτία. Είμαι cool. Είμαι ο εξεγερμένος πλούσιος των ΗΠΑ, της Λατινικής Αμερικής, της Ευρώπης. Είμαι ο κακός των ταινιών. Ο υπόκοσμος με τον οποίο ταυτίζεται ο θεατής.
Από αυτή τη στροφή πιστεύω πως θα χάσει τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και η ίδια η Δημοκρατία.
* Δρ. Πολιτικής Επιστήμης
αυγή

Μακρόνησος, αγκάθια και μνήμες που ορθώνονται



του Πέτρου Μανταίου
Μακρόνησος, αγκάθια, νάνοι πεύκα από τον αέρα που δεν τ’ αφήνει να ψηλώσουν και μνήμες που ορθώνονται. Κρανίου τόπος. Ολα τα κτίσματα –ερείπια πια όσα έχουν απομείνει– καμωμένα από πέτρα και αίμα κρατουμένων, κτίρια-μαρτυρίες από μαρτύρια. Ακόμα και ψηφιδωτά προαύλια, από λευκά βότσαλα και μαύρες μπορντούρες αρχαιοπρεπών μαιάνδρων, να μην ξεχνιέται πως εδώ κάποτε έλαμψε μες στ’ αβυσσαλέα του σκοτάδια ένας Νέος Παρθενώνας.
Σχεδόν βρυκολάκιασα το βράδυ. Επεσα για ύπνο αργά, μετά από μια μέρα κουραστική, ιδίως συναισθηματικά φορτισμένη. Ξύπνησα τρεισήμισι και δεν ξανακοιμήθηκα. Προσπάθησα. Δεν γινόταν με τίποτα. Εβλεπα στο κρεβάτι μέχρι τις πεντέμισι τηλεόραση. «Ενθύμια Μακρονήσου», Θανάσης Κ. Κάππος, εκδόσεις Αλήθεια, συλλεκτική έκδοση –συλλογές από μαρτυρίες Μακρονησιωτών· ανάμεσά τους και του μεγάλου αδελφού μας, του Γιώργου (συμπλήρωσε πια 11 χρόνους απουσίας).
Παρουσιάστηκε την Κυριακή επιτόπου. Στη Μακρόνησο. Στο Μακρονήσι, όπως την έλεγαν τότε οι Μακρονησιώτες, που πολλοί –ποιον να πρωτοθυμηθείς!– μόλις απολύονταν, περνούσαν από το σπίτι, να γνωρίσουν τους γονείς και τα δύο μικρά αδέλφια του συντρόφου τους. Μακρόνησος. Την είπαν –και ήταν– κολαστήριο. Την είπαν –και ήταν κομμένη από το ίδιο ύφασμα – Ελληνικό «Νταχάου».
Ηταν όμως, πάνω και πέρα απ’ όλα, εργοστάσιο παραγωγής μίσους. «Οσοι εισέρχονται και δεν συνέρχονται δεν θα εξέρχονται!» έλεγε ένας από τους διοικητές. Λογοπαίγνιο μίσους. Ανατριχίλα. Ετσι, νομίζω, πρέπει να παραδοθεί και να μείνει στους αιώνες: Μνημείο Μίσους. Γιατί κάθε μνημείο που θεμελιώνεται στο μίσος είναι συγχρόνως κι ένας χώρος καθαρτήριος, άρα είναι μαζί και Μνημείο Συμφιλίωσης.
Ανάμεσα στα χαλίκια, ένα, ένα μόνο, να απορείς πούθε ξεφύτρωσε, κίτρινο ανθάκι –μαργαριτούλα του φθινόπωρου– ορθωνόταν από το ματωμένο χώμα κι αυτό, όπως οι μνήμες.
efsyn

Ο κατά τ' άλλα έτοιμος να κυβερνήσει



Πρέπει να είναι κάπου τρία χρόνια τώρα που ζητά εκλογές. Πρέπει να έχει χάσει κι αυτός τον λογαριασμό με τις φορές που προέβλεψε την πρόωρη προσφυγή της χώρας στις κάλπες. Είναι αυτός που 29 κατασκευαστές δημοσκοπήσεων μας παρουσιάζουν ως αυριανό πρωθυπουργό της χώρας.
Γράφει ο Πέτρος Κατσάκος
Είναι αυτός που εμφανίζεται ανά πάσα στιγμή έτοιμος να κυβερνήσει. Είναι αυτός, όμως, που, όταν εμφανίζεται ένας δημοσιογράφος να τον ρωτήσει κάτι τόσο σημαντικό, αλλά για το επικοινωνιακό του επιτελείο μη αναμενόμενο, όχι απλά χάνει τα λόγια του, αλλά εμφανίζεται εντελώς αδιάβαστος και τελικά άσχετος με ένα καίριο θέμα όπως το clawback και το μέλλον της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας.
Σε ερώτηση του cnn.gr για το ποιο είναι το πλάνο της Ν.Δ. προκειμένου να αντιμετωπιστεί το καυτό ζήτημα της φαρμακευτικής δαπάνης, του clawback και του rebate, που έχουν “γονατίσει” την ελληνική φαρμακοβιομηχανία έναντι των πολυεθνικών, ο Κ. Μητσοτάκης αφού το πάλεψε δυο - τρία λεπτά αναμασώντας τις λέξεις του, κατέληξε στο αμίμητο “θα σας πούμε σε δύο μήνες, όταν θα παρουσιάσουμε συνολικά το πρόγραμμά μας για την Υγεία”.
Από το 2015 ζητάει εκλογές, αλλά θέλει άλλους δύο μήνες -να φτάσουμε αισίως στα τέλη του 2018- ώστε το κόμμα του να καταλήξει στο τι ακριβώς σκέφτεται να κάνει για τη φαρμακευτική δαπάνη και τις άγνωστες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη λέξεις που περιείχε η ερώτηση του συναδέλφου από το cnn.gr.
Εντελώς αδιάβαστος ο κατά τ’ άλλα υπέρμαχος του “επιχειρείν”, καθώς δεν είχε τίποτα το ουσιαστικό να πει για τον κλάδο της φαρμακοβιομηχανίας και το πώς αυτός έχει συμπιεστεί εξαιτίας των πολιτικών που οι κυβερνήσεις στις οποίες ο Κ. Μητσοτάκης συμμετείχε επέβαλαν.
Έτσι, λοιπόν, θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον δύο μήνες ωσότου η Νέα Δημοκρατία καταλήξει στο ποια θα είναι η πολιτική της στον ευαίσθητο τομέα της φαρμακευτικής δαπάνης και να παρακαλάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μη τυχόν και πάμε σε πρόωρες εκλογές και δεν θα έχει προλάβει το κόμμα του να καταλήξει σε ένα πρόγραμμα που θα αποσαφηνίζει τι ακριβώς θα κάνουν πέραν του να αναλώνονται σε υπερφίαλες κορώνες υπέρ την επιχειρηματικότητας και των ευκαιριών που ο νεοφιλελευθερισμός δίνει στα παιδιά από τη Μενεμένη, αλλά δεν έχει τι να πει για το clawback και το rebate.
avgi

Πεθαίνει όποιος ξεχνά: Μια δολοφονία, πολλά χρέη


18 Σεπτεμβρίου 2013.  5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Το σημείο "μηδέν" της  αποκάλυψης σε πολιτικό και ποινικό επίπεδο της δράσης της Χρυσής Αυγής. Άφησε  πίσω το αίμα ενός νέου ανθρώπου και πολλά χρέη προκειμένου η πολιτική βία των νεοναζί να μην μείνει ατιμώρητη και οι ιδέες τους να περιθωριοποιηθούν. Όπως ανέφερε και το φετινό σύνθημα "Δεν ξεχνιέται όποιος πεθαίνει, αλλά πεθαίνει όποιος ξεχνά".
Χρέος έχει η δικαιοσύνη να προχωρήσει μέχρι τέλους τη μαραθώνια δίκη, όπου το αποδεικτικό υλικό είναι συντριπτικό τόσο για τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας όσο και για την ιεραρχική δομή της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.
Χρέος έχει το πολιτικό σύστημα να απομονώσει τη Χρυσή Αυγή, όχι μόνο φαινομενικά ως πολιτικό κόμμα αλλά συνολικά ως επιρροή, κάτι που δεν ήταν δεδομένο πριν τη δολοφονία Φύσσα  και που δυστυχώς τον τελευταίο καιρό, επανέρχεται ως αναγκαιότητα, καθώς  ακραίες απόψεις ακούγονται ξανά. Και μάλιστα, ακόμη και εντός του "δημοκρατικού τόξου"
Χρέος έχει η Αστυνομία και, κυρίως, η ηγεσία της, να αντιμετωπίσει τους ακροδεξιούς πυρήνες στους κόλπους της. Ενδείξεις, ντοκουμέντα και καταγγελίες υπήρχαν και πριν, όμως  μέσω της δίκης αναδείχτηκε ξεκάθαρα η σχέση αλλά και η εγκληματικά παθητική στάση στελεχών της ΕΛΑΣ σε πολλές δράσεις και κυρίως στη δολοφονία.
Χρέος όμως έχει και η κοινωνία, να διδαχτεί από την πρόσφατη αλλά και από την όχι και τόσο μακρινή ιστορία, να μη νομιμοποιεί νεοναζιστικές ιδέες, να μην ανέχεται εγκλήματα και να μην επαναπαύεται σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία.
Η μόνη που δεν έχει χρέος είναι η οικογένεια του Παύλου Φύσσα που υπομένει με αξιοπρέπεια το μαρτύριο να ξαναζεί κάθε μέρα το θάνατο του παιδιού τους, περιμένοντας τη δικαστική απόφαση και ελπίζοντας να μείνει κάτι πίσω στην κοινωνία. Για δικαίωση ούτε λόγος... όπως είπε και η Μάγδα Φύσσα: “Ο χρόνος σταμάτησε όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος”.
tvxs

Η φθορά των συνειδήσεων, ο Πινοσέτ και μια κατεδάφιση αυθαιρέτου



«Στόχος: Η φθορά των συνειδήσεων»
της Κατέ Καζάντη
«…Ο Ζεράρ ντε Βιλιέ σερβίρει συνέχεια τα ίδια πιάτα. Αλλά είναι το λιγότερο περίεργο το να διαπιστώνει κανείς ότι, την ίδια στιγμή που χρησιμοποιεί τον υπολοχαγό της φασιστικής χούντας σαν αντί-ήρωα, δίνει επιθετικό ρόλο και στους αντιπροσώπους της Αριστεράς. Ένα από τα κύρια πρόσωπα του μυθιστορήματος, υποδειγματικός αστυνομικός της κυβέρνησης Αλιέντε, γίνεται, μετά το πραξικόπημα, ο βασανιστής των παλιών του συντρόφων. Και λίγο λίγο, όσο προχωρεί η διήγηση, η Αριστερά γίνεται Δεξιά, και η ευθύνη της Χιλιανής τραγωδίας δεν αποδίδεται πια στη χούντα, αλλά γενικά στους Χιλιανούς, αυτόν τον «ωμό» και από τη φύση του «προδοτικό» λαό. Και για να τελειοποιηθεί ή εικόνα, ό ήρωας του μυθιστορήματος ανακαλύπτει τελικά την «πραγματική υπεύθυνη όλων των συμφορών, μια κάποια Tàvta, που είναι, όπως επιβάλλεται, μυστικός πράκτορας της Μόσχας, της οποίας «ή αποστολή ήταν να έκθεση το καθεστώς του Πινοσέτ. Μ' άλλα λόγια, όλες οι ιστορίες γύρω από τις φρικαλεότητες της χούντας είναι έργο των κόκκινων! Και ο αναγνώστης καταπίνει το χάπι χρυσωμένο με σαδισμό και ερωτισμό…»
«Στόχος: Η φθορά των συνειδήσεων»: το πασίγνωστο στους, παλαιότερους κυρίως, παροικούντες στην Αριστερά, πόνημα του, κοινωνιολόγου και δημοσιογράφου, ‘Εντουαρντ Ρόζενταλ, είναι ενδεικτικό. Όχι μοναχά για την –αιφνίδια- επικαιρότητα που ανέκτησε ο Αουγούστο Πινοσέτ και το ασφαλιστικό του σύστημα, αλλά και, ίσως κυρίως, για τον τρόπο που εξακολουθεί να διεξάγεται η ταξική πάλη. Περνώντας μέσα από τη διάβρωση της συνείδησης του ανθρώπου με τις διαρκείς ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, σε πολιτισμικό επίπεδο –κινηματογράφος, λογοτεχνία κ.ο.κ.- τον καιρό της ειρήνης, οι κάθε είδους ειδικοί μάνατζερ καταργούν νοητικά τις διαχωριστικές γραμμές εργάτη – κεφαλαίου, καθορίζουν τη γενική αισθητική (γούστο) και διαμορφώνουν, εν τέλει, τις πολιτικές τοποθετήσεις του καθενός/μιας. Των νέων κυρίως αλλά και των μεγαλυτέρων.
Στη σύγχρονή μας πραγματικότητα –το δοκίμιο γράφτηκε μέσα της δεκαετίας του ’70-, η φθορά των συνειδήσεων, η επιχείρηση αλλοτρίωσης των από κάτω, συντελείται λιγότερο διά της βιομηχανίας των υποπροϊόντων του πολιτισμού και περισσότερο διά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η τρόπος διάχυσης της πληροφορίας όπως και η επιλογή της πληροφορίας που θα διαχυθεί συνθέτουν τον μηχανισμό προπαγάνδας της κυρίαρχης ιδεολογίας και των οικονομικών εκπροσώπων της.
Πώς εφαρμόζεται, εν Ελλάδι; Όχι, προφανώς, με τρόπο ευθύ, όπου ο ρεπόρτερ – παρουσιαστής θα καταθέσει, λόγοις, την, ανοιχτή σε αντιρρήσεις, προσωπική του άποψη, τη λεγόμενη ματιά του στην είδηση, αλλά με τρόπο δήθεν τεχνοκρατικό, για τη «σφαιρική», υποτίθεται, θέαση του γεγονότος που παρουσιάζεται. Έτσι, επί παραδείγματι, στο ρεπορτάζ για την κατεδάφιση αυθαίρετου «μπιτς μπαρ» ξενοδοχείου στην Ανάβυσσο, διαδικασία η οποία, σημειωτέον, εκκρεμούσε από το 1997, η έμφαση της τηλοψίας δεν δόθηκε ούτε στη διαδικασία καθεαυτή -πρώτη από μία σειρά κατεδαφίσεων- ούτε στην καθυστέρηση με την οποία έγινε ούτε στην παράνομη, επί σειρά ετών, λειτουργία –και κερδοφορία, μάλλον- μιας επιχείρησης. Η έμφαση των δελτίων ειδήσεων, δύο μάλιστα τηλεοπτικών σταθμών, δόθηκε: α) στους εργαζόμενους, 15 τον αριθμό, που πια έμεναν άνεργοι και β) στους εκβιασμούς που δεχόταν ο ιδιοκτήτης από «επίορκους» δημοσίους υπαλλήλους για να λάβουν μίζα ώστε να μην γίνει η κατεδάφιση.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι εδώ: οι μιζαδόροι του δημοσίου από τη μια, ο άνθρωπος που έδινε δουλειά σε άλλους δεκαπέντε από την άλλη. Η φόρτιση του θυμικού κάνει τις παρανομίες 20 ολόκληρων χρόνων να περνούν, φυσικά, σε δεύτερη μοίρα. Να περνούν στην ανυπαρξία, να παραγράφονται. Η δε σύγχυση που προκαλείται στους θεατές – ακροατές, για το πού πραγματικά βρίσκεται η είδηση, ολοφάνερη. Η ιδεολογική μεροληψία, ανεξαρτήτως της αλήθειας των καταγγελιών, ολοφάνερη επίσης. Η στρέβλωση του πραγματικού ομοίως.
Στόχος δεν είναι παρά να υπονομευτεί, με κάθε αφορμή, το δημόσιο αγαθό, με τον παράλληλο εξωραϊσμό της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Στόχος επίσης είναι η διαφθορά της συνείδησης. Της ταξικής, διότι από αυτήν κινδυνεύει η ελίτ που διαφεντεύει τον κόσμο τούτο.

left

Η νύχτα που ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε για το… ποδόσφαιρο



Πρωί 18ης Σεπτεμβρίου, 2013. Είχαν περάσει μόνο λίγες ώρες από τη στιγμή που το αίμα του αντιφασίστα μουσικού, Παύλου Φύσσα, έρεε στους δρόμους του Κερατσινίου και το δικό μας πάγωνε από τον τρόμο.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Λίγες ώρες μετά τη ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το στέλεχος της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», Γιώργο Ρουπακιά, το «μπαλάκι» είχε περάσει πλέον στο γήπεδο των γνωστών-αγνώστων «μπαχαλάκηδων» της ενημέρωσης. Συγκεκριμένων τηλεοπτικών σταθμών που είχαν ήδη φροντίσει και πριν τη δολοφονία Φύσσα, να εξανθρωπίσουν το «τέρας».
Στην πρωινή εκπομπή «Πρώτη Γραμμή» του ΣΚΑΙ, για παράδειγμα, είχαν ήδη “ανακαλύψει” το κίνητρο της δολοφονίας. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο».
Λίγες ώρες αργότερα, ο "Ρούντολφ Ες" του Νίκου Μιχαλολιάκου, ο Ηλίας Κασιδιάρης βγαίνει ζωντανά στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. «Και εσείς πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να μη σας πιάνουν στο στόμα τους», λέει με πατρική στοργή στον νεοναζί, ο δημοσιογράφος. Μία φράση που ακόμα και σήμερα, 5 χρόνια μετά, προκαλεί ανατριχίλα.
Και ήταν μόνο η αρχή. Η προσπάθεια να υποβαθμιστούν τα πολιτικά κίνητρα της δολοφονίας και να ενισχύσουν τη θεωρία των «δύο άκρων», συνεχίζεται στο βραδινό Δελτίο ειδήσεων με το Νίκο Ευαγγελάτο. Εκεί με την πλάτη γυρισμένη στην κάμερα και χωρίς να αποκαλύπτει τα στοιχεία του, ένας -υποτίθεται- συνάδελφος του δολοφόνου "αποκάλυψε" ότι ο Ρουπακιάς ήταν αριστερός και ο μόνος λόγος που μπήκε στη Χρυσή Αυγή ήταν τα λεφτά.
«Αριστερό παιδί δηλαδή ήταν ο δράστης», σχολιάζει ο Άρης Πορτοσάλτε, σε περίπτωση που δεν είχαμε ακόμα καταλάβει τη γραμμή που θέλει να περάσει ο σταθμός.
Μεγαλύτερη όμως σημασία, από την αναμενόμενη συστημική προπαγάνδα μετά τη δολοφονία Φύσσα, παρουσιάζει αυτό που είχε προηγηθεί για να φτάσουμε ως εκεί. H διαμόρφωση, δηλαδή, του αφηγήματος της mainstream Χρυσής Αυγής.
Η διαδρομή από την τηλεοπτική "κανονικοποίηση" των νεοναζί, στις δολοφονίες Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα.
Στις αρχές της κρίσης, πριν ακόμα η Χρυσή Αυγή αρχίσει να παίρνει ποσοστά εισόδου στη Βουλή, ο Ηλίας Παναγιώταρος και η Θέμιδα Σκορδέλη παρουσιάζονται στα δελτία ειδήσεων ως «αγανακτισμένοι κάτοικοι» του Αγίου Παντελεήμονα, κερδίζοντας καθημερινά τηλεοπτικό χρόνο. 
Λίγο αργότερα, αρχίζουν και τα πρώτα «ρεπορτάζ» για την κοινωνική δράση της νεοναζιστικής. «Πέτα τη γιαγιά... στη Χρυσή Αυγή», είναι το αποκλειστικό ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος», το οποίο και παρουσιάζει μαυροντυμένους χρυσαυγίτες να συνοδεύουν μια ηλικιωμένη κυρία στα ΑΤΜ του Άγιου Παντελεήμονα. Το ότι η συγκεκριμένη κυρία ήταν η μητέρα του Αλέκου Πλωμαρίτη, πυρηνάρχη της Χρυσής Αυγής, είναι μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να χαλάσει μια ωραία, κατάμαυρη πραγματικότητα.
Στη συνέχεια, σειρά παίρνεi το λαμπερό, lifestyle “μακιγιάρισμα” των νεοναζί από τα τηλεοπτικά “μεσημεριανάδικα”. 
Ένα χρόνο ακριβώς πριν τη δολοφονία Φύσσα, η εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη στο STAR, παρουσιάζει συνέντευξη-αφιέρωμα στον Ηλία Κασιδιάρη. Όπως λέει η δημοσιογράφος που πήρε τη συνέντευξη, «σε όλη τη συνέντευξη ήταν πάρα πολύ ευγενικός, πάρα πολύ χαλαρός και είναι ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί της δικής μας γενιάς. Με τους δικούς του προβληματισμούς, με τα δικά του πιστεύω». Και κάπως έτσι, ο εξανθρωπισμός των νεοναζί μπαίνει σε κάθε ελληνικό σπίτι. 
Ένα χρόνο αργότερα και μια εβδομάδα πριν τη δολοφονία Φύσσα, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2013 ο Μπάμπης Παπαδημητρίου του ΣΚΑΪ αναρωτιέται: «γιατί όχι, μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή να μην τη δεχτούμε να συμμετέχει σε μια συντηρητική συμμαχία (με τη ΝΔ)». Ο χρόνος βλέπετε, είχε αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την κυβέρνηση Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν και καμιά ιδέα δεν έπρεπε να πάει χαμένη. Πόσο πιο απλά να το πει ο άνθρωπος;
Η αποκάλυψη ότι το «δεξί χέρι» του Αντώνη Σαμαρά και Γ.Γ. του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης, κρατούσε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής, δε σοκάρει κανέναν. Άλλωστε, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, είχε οικιοποιηθεί πολλά σημεία του προγράμματος και της ρητορικής της νεοναζιστικής οργάνωσης. Το «ξέπλυμα» των -μέχρι τότε- γραφικών ακροδεξιών του ΛΑΟΣ, Μάκη Βορίδη, Άδωνη Γεωργιάδη και Θάνου Πλεύρη, από τη ΝΔ, ήταν μια κομβικής σημασίας κίνηση αποδοχής του φασισμού ως συστημική κανονικότητα. 
Δεν ήταν όμως μόνο οι ακροδεξιοί της ΝΔ αυτοί έδιναν "πόντους" στις ιδέες της Χρυσής Αυγής. Σύσσωμο σχεδόν το πολιτικό σύστημα που κυβέρνησε και χρεοκόπησε τη χώρα, είχε έναν καλό λόγο να πει για τους νεοναζί ή να υποβαθμίσει την επικινδυνότητά τους για το πολίτευμα.
Ενδεικτικά:
«Εμένα η Χρυσή Αυγή μου φέρεται με το "σεις και με το σας"» (Ντόρα Μπακογιάννη)
«Γιατί μας προβληματίζει το γεγονός ότι ανεβαίνει κάποιος που κάνει με τρόπο ακτιβίστικο, πολιτική πάνω σε αυθεντικά προβλήματα; Νομίζω ότι μετά την μεταπολίτευση, η Χρυσή Αυγή είναι το πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά» (Ανδρέας Λοβέρδος)
«Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την «Χρυσή Αυγή». Απ' όσο ξέρω, πάντως, δεν αρνούνται τον Φυλετισμό στην Ιδεολογία τους. Τώρα, αν είναι ρατσιστές, δεν ξέρω» (Μάκης Βορίδης)
«Νέα Δημοκρατία και Χρυσή Αυγή είναι αδελφά κόμματα» (Παναγιώτης Ψωμιάδης)
«Αν η Χρυσή Αυγή είναι το αυγό, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το φίδι» (Θάνος Τζήμερος)
Οι παραπάνω είναι μόνο μερικές από τις δηλώσεις που εξέθρεψαν το «φίδι» του νεοναζισμού στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Είναι χαρακτηριστικό πως μόλις πριν λίγους μήνες, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξη στο περιοδικό Politico, «ξέπλυνε» με τον πιο επίσημο τρόπο τα εγκλήματα της νεοναζιστικής οργάνωσης και οποιασδήποτε ακροδεξιάς τρομοκρατίας. «Η Χρυσή Αυγή είναι σα να μην υπάρχει. Η βία στην Ελλάδα προέρχεται αποκλειστικά από την αριστερά», είχε δηλώσει ο πρόεδρος της ΝΔ.
Η τρομαχτική επίπτωση αυτής της δήλωσης, φάνηκε από την αντίδραση της ίδιας της Χρυσής Αυγής, που τη χρησιμοποίησε με τον πιο επίσημο τρόπο ώστε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες.
Το γράψιμο κειμένων σε ηλεκτρονικό υπολογιστή μας επιτρέπει πλέον να γράφουμε αενάως χωρίς να τελειώνει το μελάνι, αλλά και πάλι δε φτάνει για να απαριθμήσουμε και να αναλύσουμε τους λόγους που οδήγησαν -πριν και μετά τη δολοφονία Φύσσα- στην αποδοχή της Χρυσής Αυγής. Το πρόσωπο του τέρατος που τελικά συνηθίσαμε.
Η Χρυσή Αυγή δεν είναι φυσικό φαινόμενο, ούτε προέκυψε από τη βιολογική εξέλιξη των ειδών. Η Χρυσή Αυγή είναι ο αντικατοπτρισμός των ενστίκτων που που προυπήρχαν σε λανθάνουσα μορφή μέσα στην κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιήθηκε από την ελίτ και το πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε τη χώρα, ως βαλβίδα αποσυμπίεσης σε μια χύτρα που η κρίση και η λιτότητα την έκαναν τελικά να σπάσει με κρότο.
ΥΓ. Μέρα που είναι ας θυμηθούμε και τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο, να λέει σε δελτίο στο ΣΚΑΙ πως η μάνα του Παύλου Φύσσα είναι "λυτή" και πετάει μπουκάλια στον Ρουπακιά «που εντελώς ανθρώπινα αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι ψυχολογικά ράκος»
ΥΓ2. Μαζί με τη Χρυσή Αυγή, ένας άλλος χώρος που στην αρχή της κρίσης και ειδικά πριν τις εκλογές του 2012, τα ΜΜΕ "πλάσαραν" ως φάρο του φιλελευθερισμού και της "κοινής λογικής" ήταν το ακραία νεοφιλελεύθερο μόρφωμα "Δημιουργία Ξανά" του Θάνου Τζήμερου
Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος (που έκανε κοινές εκδηλώσεις με τον Άδωνη Γεωργιάδη) υβρίζει τον Παύλο Φύσσα και την οικογένειά του. Σήμερα "ξαναχτύπησε". 
Εδώ να παραδεχτούμε πως αν δεν υπήρχε η οικονομική κρίση, αν δεν έκαναν την αρχή ο Τζήμερος, οι "Μένουμε Ευρώπη - Παραιτηθείτε", ο Άδωνις, ο Μητσοτάκης, ο Άρης και δεκάδες άλλοι "πιονέροι" του "φιλελευθερισμού", δε θα είχαμε ποτέ τη δυνατότητα να δούμε τον συγκεκριμένο ανθρωπότυπο να κάνει αυτό το τεράστιο εξελικτικό άλμα... προς τα πίσω, χέρι-χέρι με τους εθνικιστές και τους νεοναζί!  
koutipandoras

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Τα παιδιά μάς δείχνουν τον δρόμο


Παιδιά

 της Θέκλας Μιχάλογλου*
Από την πρώτη στιγμή που η ελληνική πολιτεία αποφάσισε, πλέοντας κυριολεκτικά σε αχαρτογράφητα νερά, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να ξανασυναντηθούν τα προσφυγόπουλα με τη χαμένη τους παιδικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται και μέσα από την εκπαιδευτική πραγματικότητα, δεκάδες ερωτήματα έπρεπε να απαντηθούν.
«Μήπως πρέπει να υπάρχει ένα προπαρασκευαστικό έτος, μήπως πρέπει να φοιτήσουν όλα τα παιδιά στο ίδιο σχολείο, μήπως θα υπάρξουν αντιδράσεις από την κοινωνία, μήπως τα υπόλοιπα παιδιά θα τα απομονώσουν, μήπως, μήπως….», πόσα τυραννικά κι επείγοντα «μήπως».
Κι όταν τα πρώτα «μήπως» άρχισαν να βρίσκουν τις απαντήσεις τους και τα προσφυγόπουλα άρχισαν να γίνονται κομμάτι της καθημερινότητας των σχολείων, νέα ερωτήματα κι αγωνίες ανέκυψαν με τη φοίτηση των παιδιών των Τούρκων πολιτικών προσφύγων.
Τι είδους αντιδράσεις θα προκύψουν από την εκπαιδευτική συνύπαρξη με τον «προαιώνιο εχθρό»; «Μήπως δεν θα πρέπει να πάρουν μέρος στη γιορτή της 25ης Μαρτίου και στην παρέλαση τα παιδιά από την ΤουρκίαΜήπως αν συμμετάσχουν θα αντιδράσουν οι άλλοι γονείς;».
Ποιος και πώς θα απαντήσει στα τόσα «μήπως»; Τελικά η κοινωνία, τα σχολεία και τα παιδιά απάντησαν!
Φέτος ως ΣΕΠ αστικού ιστού Ανατολικής Θεσσαλονίκης παρακολούθησα δύο σχολικές γιορτές. Η πρώτη αφορούσε τη γιορτή της 25ης Μαρτίου σε Nηπιαγωγείο όπου φοιτούσαν γηγενή παιδιά, παιδιά προσφύγων πολέμου και παιδιά Τούρκων πολιτικών προσφύγων.
Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, είπαν ποιήματα για την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, χόρεψαν καλαματιανό και τραγούδησαν επετειακά τραγούδια με την απολαυστική αυθορμησία των παιδιών του Νηπιαγωγείου.
Οι γονείς χειροκρότησαν όλα τα παιδιά και η αίσθηση του συνανήκειν χαρακτήριζε την ατμόσφαιρα της γιορτής. Μόνο ένα Τουρκάκι έκλαιγε που δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη γιορτή γιατί είχε γραφτεί μόλις την προηγούμενη μέρα στο Νηπιαγωγείο. Η οικογένειά του όμως ήταν εκεί για να παρακολουθήσει τη γιορτή, στην οποία δεν θα έπαιρνε μέρος το παιδί τους!
Η δεύτερη, ήταν μια εκδήλωση Δημοτικού Σχολείου για τη λήξη της χρονιάς με χορούς και τραγούδια από τις χώρες καταγωγής των μαθητών/τριών. Στο σχολείο φοιτούσαν και παιδιά προσφύγων πολέμου και πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία και παιδιά μεταναστών.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με την αίθουσα να πλημμυρίζει με ήχους τουρκικών τραγουδιών, τα Τουρκάκια να χορεύουν χορούς της πατρίδας τους και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου και οι γονείς να χειροκροτούν. Τα τουρκικά τραγούδια ακούγονταν και χορεύονταν στο ελληνικό δημόσιο σχολείο!
Ακολούθησαν χοροί από την Αλβανία και ελληνικοί που χόρεψαν όλα τα παιδιά μαζί. Πόση συγκίνηση, πόση χαρά, πόση ανακούφιση να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να δικαιώνεται η αξιακή αφετηρία «όσο μεγαλύτερος ο βαθμός αποδοχής των προσφύγων τόσο μεγαλύτερο το κέρδος για όλη την κοινωνία».
Η καταγραφή της φοίτησης των παιδιών των προσφύγων σε 120 σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ανατολικής Θεσσαλονίκης δείχνει ως κυρίαρχη εικόνα ότι υπάρχει αποδοχή και στήριξη των παιδιών των προσφύγων.
Τα προσφυγόπουλα με τους συμμαθητές και συμμαθήτριές τους στα διαλείμματα παίζουν, τσακώνονται, μονοιάζουν, κλαίνε και γελάνε… σαν παιδιά.
Στις τάξεις τους συλλαβίζουν, γράφουν, διαβάζουν, μιλάνε, συνεννοούνται, σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται άριστοι μαθητές και μαθήτριες.
Ζωγραφίζουν, τραγουδάνε, παίρνουν μέρος σε όλες τις γιορτές, στις εκδρομές, πηγαίνουν στα θέατρα και στα μουσεία, μιλάνε για την πατρίδα τους, τα φαγητά τους, τις μουσικές τους, τις συνήθειές τους, γίνονται πρόεδροι της τάξης. Σύλλογοι Γονέων, παιδιά που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και εκπαιδευτικοί καλύπτουν τις ανάγκες σε σχολικά είδη και διευκολύνουν τη συμμετοχή των προσφυγόπουλων και των οικογενειών τους σε εκδηλώσεις του σχολείου.
Στα σχολεία στήνονται άτυπα δίκτυα, επιστρατεύονται ως διερμηνείς γείτονες, συγγενείς, φίλοι. Οι εκπαιδευτικοί, παρότι όχι όσο πρέπει πλαισιωμένοι, επινοούν απίστευτα ευφάνταστους κι αποτελεσματικούς τρόπους για την εκπαίδευση και ένταξη των προσφυγόπουλων στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Μετά από δύο σχολικά έτη, μπορούμε να πούμε ότι έγιναν αρκετά βήματα, όχι χωρίς προβλήματα και ελλείψεις. Αναμφισβήτητα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη να διανυθεί αλλά έχουμε πια μεγαλύτερη ετοιμότητα και εμπειρία, την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό.
Μία από τους εκατοντάδες εκπαιδευτικούς με τους οποίους μιλήσαμε λέει χαρακτηριστικά:
«Θυμάμαι στην αρχή της χρονιάς, ήρθε ένας πατέρας με την κόρη του που θα πήγαινε στην Α’ τάξη. Το παιδί έκλαιγε και κρατούσε σφιχτά τον πατέρα του, εκείνος κάτι της έλεγε, αλλά τίποτε, δεν έλεγε να αφήσει τον πατέρα της. Τότε πλησιάζει ένα κοριτσάκι και της δίνει το χέρι, το προσφυγόπουλο το παίρνει και προχωράνε μαζί στην αυλή. Ετσι απλά. Συγκινηθήκαμε όλοι, ούτε σκηνοθετημένο να ήτανε. Τελικά τα παιδιά μάς δείχνουν τον δρόμο».
Ας αφήσουμε τα παιδιά να μας δείξουν τον δρόμο και τη νέα σχολική χρονιά…
*συντονίστρια Εκπαίδευσης Προσφύγων
efsyn

Κόσμος... αγγελικά πλασμένος


Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον Πατριάρχη πασών των Ρωσιών Κύριλλο

του Τάσου Παππά
Λέμε συνεχώς ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα και εδώ και παντού στον κόσμο ξεφεύγει πολλές φορές από τα όρια, μετατρέπεται σε σκυλοκαβγά, ενίοτε παίρνει χαρακτηριστικά σύγκρουσης χωρίς αρχές αφού χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα (χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, δολοφονίες χαρακτήρων, συκοφαντίες, λάσπη στον ανεμιστήρα, μαφιόζικες πρακτικές).
Σε κάποιες περιπτώσεις πρόκειται για σικέ κόντρες, αφού οι αντιμαχόμενες πλευρές δεν εκφράζουν κάτι ριζικά διαφορετικό, απλώς μάχονται για το ποια θα κερδίσει την εξουσία και τα πλεονεκτήματα που απορρέουν απ’ αυτήνέλεγχος του κράτους, κατάληψη νευραλγικών πόστων στον χώρο της διοίκησης, επιρροή στη Δικαιοσύνη, προνομιακή πρόσβαση στην περιοχή της ενημέρωσης, δουλειές με μερίδες της οικονομικής ελίτ με στόχο τη σύναψη αμοιβαία επωφελών συμφωνιών.
Σε άλλες περιπτώσεις η σύγκρουση είναι πραγματική αφού αφορά την πορεία της χώρας, τη δομή του πολιτικού συστήματος, το οικονομικό μοντέλο, τις διεθνείς συμμαχίες.
Τα ίδια πάνω-κάτω γίνονται και στον χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων όπου εκτός από τις συνεργασίες για την κυριαρχία στην αγορά (καρτέλ), έχουμε διαρκή και ανειρήνευτο πόλεμο για την εξόντωση των επικίνδυνων ανταγωνιστών. Ετσι είναι ο κόσμος της πολιτικής και ο κόσμος των επιχειρήσεων. Δεν είναι αγγελικά πλασμένοι.
Ο κόσμος όμως της Εκκλησίας είναι κάτι διαφορετικό; Οχι, φυσικά. Κι εκεί συνωμοσίες, οργανωμένες επιθέσεις, μάχες συμφερόντων, δηλητηριώδη χτυπήματα, βιτριολικά υπονοούμενα, δοσοληψίες με το κράτος. Γήινα πράγματα δηλαδή.
Μα καλά, θα αναρωτηθεί κάποιος, τι έχουν να μοιράσουν οι σεβασμιότατοι, παναγιότατοι, πανιερότατοι πατέρες; Στον ίδιο Θεό δεν πιστεύουν;
Ιδού ένα παράδειγμα σε πολύ υψηλό επίπεδο: Οπως έγινε γνωστό σε έκτακτη συνεδρίαση της Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας, ο Πατριάρχης κ. Κύριλλος διακόπτει τη μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Ο Πατριάρχης πασών των Ρωσιών Κύριλλος παραλλήλισε τη σημερινή αντιπαράθεση με την κόντρα της δεκαετίας του 1920 μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινούπολης, σημειώνοντας πως τότε η Ρωσική Εκκλησία βίωσε τις χειρότερες δυνατές συνθήκες.
Στις 31 Αυγούστου, ο Κύριλλος, είχε επισκεφθεί το Φανάρι και τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αλλά η συνάντησή τους οδηγήθηκε σε ναυάγιο, καθώς ο κ. Βαρθολομαίος τού είπε ότι το Αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας θα προχωρήσει.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Πατριαρχείου Ρωσίας, διακόπτεται η αναφορά του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχη στα Δίπτυχα, καθώς και η Κοινωνία με τους Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ αποσύρονται από όλες τις κοινές επιτροπές οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ρωσίας.
«Σε περίπτωση συνέχισης της αντικανονικής δραστηριότητας του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στο έδαφος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, θα υποχρεωθούμε να σπάσουμε εντελώς την ευχαριστιακή κοινωνία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Κάθε ευθύνη για τις τραγικές συνέπειες αυτής της διαίρεσης θα πέσει προσωπικά στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίο και στους επισκόπους που τον υποστηρίζουν».
Αυτή δεν είναι συμπεριφορά ιερωμένων, είναι συμπεριφορά αρχηγών κρατών. Και προσέξτε, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αλλόθρησκους ούτε γενικώς με χριστιανούς, αλλά με Ορθόδοξους χριστιανούς.
Αραγε πιστεύουν στον ίδιο ΘεόΉ για να το κάνω πιο βέβηλοπιστεύουν σε κανένα Θεό;
efsyn

Μενού για κανίβαλους



Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαίωσε -και φέτος στη ΔΕΘ- πως η προοπτική να γίνει πρωθυπουργός, φαντάζει σα να σε παντρεύει νεκροθάφτης!
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαίωσε επίσης, αυτό που όλος ο -απρόσβλητος από τη μιντιακή προπαγάνδα- κόσμος, υποψιάζεται. Ότι μπορεί να μη διακρίνεται για την ευφυΐα του, αλλά θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πραγματοποιηθούν τα αντι-κοινωνικά όνειρα των ανθρώπων που τον τοποθέτησαν σε αυτό το ρόλο. Το να κηρύττει, δηλαδή, με συνέπεια, τον εργασιακό μεσαίωνα και το νεοφιλελευθερισμό ως κάτι το φυσιολογικό, ως ένα αναπόφευκτο φυσικό τσουνάμι μετά από σεισμό. 
Και αυτό είναι απόλυτα λογικό. Όταν αδυνατείς να πείσεις για το όποιο θετικό περιεχόμενο της άποψης σου, αυτό που μένει είναι να επικαλεστείς τη φύση, τη θεϊκή παρέμβαση, το αόρατο χέρι της αγοράς που όλα με σοφία ποιεί.
Άλλωστε, το είχε δηλώσει ξεκάθαρα ο ίδιος και πέρυσι, στον ίδιο ακριβώς χώρο. "Η κοινωνική ισότητα, είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση", είχε πει, χωρίς να αφήνει οποιοδήποτε περιθώριο για παρερμηνεία.
Φέτος, αφού, παρά τις διαψεύσεις, επιβεβαίωσε πως το "ασφαλιστικό" του δικτάτορα Πινοσέτ στη Χιλή, εντάσσεται στο επίσημο πρόγραμμα της ΝΔ... το "μενού" για κανιβάλους που παρουσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είχε ακόμα περισσότερο ανθρώπινο κρέας.
Δεν είναι μόνο ότι έχει "ξεπατικώσει" όλες τις αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Είναι κυρίως ότι με αυτό ακριβώς το πρόγραμμα, ο "φιλελεύθερος" Μητσοτάκης της Αργεντινής, ο Μαουρίσιο Μάκρι, πτώχευσε πριν λίγες εβδομάδες τη χώρα του και αυτή επιστρέφει στην αγκαλιά του ΔΝΤ. 
Εδώ, να κάνουμε μια παρένθεση και για να μην είμαστε άδικοι, να πούμε πως ουδέποτε η ηγετική ομάδα της ΝΔ έκρυψε πως συμμερίζεται την πλειονότητα των απόψεων του ΔΝΤ για το πως πρέπει να λειτουργεί η οικονομία και η εργασιακή αγορά. To αντίθετο. Πολλές φορές, μάλιστα, ξεπερνούν ακόμα και τις προσδοκίες του ΔΤΝ. 
Για παράδειγμα, χθες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξη Τύπου, είπε, mot a mot, πως «οι νέοι δεν έχουν κίνητρο να μπουν στο ασφαλιστικό σύστημα»
Δε ξέρω αν έγινε κατανοητό. Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφησε -εμμέσως πλην- σαφώς να εννοηθεί πως παρόλο που η ασφάλιση των εργαζομένων είναι υποχρεωτική, οι νέοι επιλέγουν να μην ασφαλιστούν. Όχι οι εργοδότες. Οι νέοι. Και όλα αυτά, πριν -φυσικά- καταλήξει να προπαγανδίζει υπέρ του "προσωπικού κουμπαρά" και της ιδιωτικής ασφάλισης του Πινοσέτ, ως πρότυπο ασφαλιστικού συστήματος.
Είπε και άλλα. Για τον ΕΝΦΙΑ ως δημοτικό τέλος όπου εσαεί θα μπορούν οι δήμαρχοι να αυξομειώνουν κατά το δοκούν και ότι ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να γίνει ατμομηχανή της οικονομίας όπως τότε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες (που πληρώνουμε ακόμα με τις υπερτιμολογήσεις και το εγκληματικό C4I της Siemens).
Εκεί όμως που κανείς -φαντάζομαι- θεατής, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το γέλιο του, ήταν όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι: θα καταπολεμήσει το οικονομικό έγκλημα, θα τιμωρήσει τους στρατηγικούς κακοπληρωτές, καταδικάζει την οικογενειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ και ότι στη ΝΔ δεν υπάρχουν ακροδεξιοί. 
Αν μάλιστα, δήλωνε πως θα σταθεί αμείλικτος με τους πολιτικούς που παίρνουν δώρα από γερμανικές πολυεθνικές και δε συμπεριλαμβάνουν τις συζύγους τους στα "πόθεν έσχες" της ντροπής... θα μιλούσαμε για το καλύτερο σουρεαλιστικό αριστούργημα του 21ου αιώνα, μέχρι στιγμής.
Αυτό που έχουν καταφέρει οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη είναι πάντως αξιοθαύμαστο. Έχουν βάλει έναν, όχι ιδιαίτερα ευφυή άνθρωπο, να ανακοινώσει ένα πρόγραμμα που "στάζει" αίμα από παντού, με τη μεγαλύτερη δυνατή άνεση. Σα να ζητάς από μια λεοπάρδαλη που ετοιμάζεται να κατασπαράξει μια αντιλόπη, να πλύνει πρώτα τα χέρια της και να βάλει πετσέτα στα πόδια.
Αυτός ο αντι-αισθητικός λαϊκισμός, είναι ένα γενικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες. Την ανάγκη δηλαδή να χαρακτηρίζει τους οπαδούς του και τους πολιτικούς που έχουν επιμεριστεί τη διάδοσή του, ως "άριστους" … ενώ όλοι ξέρουμε πως πρόκειται για ανθρώπους σαν τον αδερφό της Ντόρας Μπακογιάννη, τον Άδωνη, τον Πρετεντέρη, τους Λοβέρδους και τον Πορτοσάλτε.
ΥΓ. Η παρακάτω φωτογραφία απεικονίζει τις αναρτήσεις δύο φανατικών οπαδών του Κυριάκου Μητσοτάκη, που κατά διαβολική σύμπτωση έχουν διευθυντικό ρόλο στο ΣΚΑΙ. Ένα πανελλαδικης εμβέλειας κανάλι το οποίο ενημερώνει τον κόσμο. Αυτά.
koutipandoras

Ευρώπη: με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις



της Αννέτας Καββαδία*
Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές παρεμβάσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περασμένη εβδομάδα, περιγράφουν τα ιδεολογικά χάσματα που έχουν διαμορφωθεί στην Ευρώπη, μετά από μια δεκαετία κρίσης, τους κινδύνους και τα αδιέξοδα της ΕΕ, αλλά και τις δημοκρατικές εναλλακτικές που μπορούν —υπό προϋποθέσεις— να δώσουν μια διέξοδο στο ευρωπαϊκό τέλμα που βιώνουμε σήμερα. Η πρώτη ομιλία, αυτή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, έθεσε εκ νέου τους βασικούς άξονες ενός σχεδίου επανίδρυσης της ΕΕ, που θα επανασυνδέσει την Ευρώπη με τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της, θα εκδημοκρατίσει την ευρωζώνη και θα εξασφαλίσει την αξιοπρεπή ζωή των πολιτών. Η δεύτερη ομιλία, αυτή του Βίκτορ Όρμπαν, ήταν μια αμετανόητη απολογία υπέρ της εθνοκεντρικής περιχαράκωσης, με μια δόση αντικομμουνιστικής υστερίας.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντιλήψεις, για την πορεία που θα ακολουθήσει η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες, υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα. Πολύ απλά, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Είτε θα ακολουθηθεί η μία κατεύθυνση είτε η άλλη. Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία του προβλήματος, που δεν είναι άλλη από την υποκριτική στάση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως όμως εκείνων των δυνάμεων που κυριάρχησαν πολιτικά τα χρόνια της κρίσης και έδωσαν τον τόνο: δηλαδή, πρωτίστως της Ευρωπαϊκής Δεξιάς, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος —περήφανο μέλος του οποίου είναι, άλλωστε, το κόμμα του κ. Όρμπαν.
Αποτέλεσμα και όχι αιτία
Διότι, οι κάθε λογής Όρμπαν (ή Λεπέν) που θεριεύουν στην Ευρώπη δεν είναι η αιτία του προβλήματος, αλλά το αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα, για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ προειδοποιούσε σε όλους τους τόνους πολύ πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλοι θυμόμαστε ποια ήταν η ανταπόκριση των ευρωπαίων εταίρων (εντός και εκτός εισαγωγικών) σε αυτήν την προειδοποίηση. Όμως, η αιτία του προβλήματος ήταν και παραμένει το διευρυνόμενο δημοκρατικό έλλειμμα, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από απρόσωπους τεχνοκράτες, εκτός δημοκρατικής λογοδοσίας και πίσω από κλειστές πόρτες, η απουσία ισοτιμίας μεταξύ των κρατών-μελών, η διάλυση της κοινωνικής συνοχής εξ αιτίας του νεοφιλελεύθερου δογματισμού και της λιτότητας, η επιβολή της άποψης ότι ο πολίτης δεν έχει λόγο, ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. Σε αυτά τα ουσιώδη προβλήματα, η ΕΕ δεν έχει δώσει πειστικές απαντήσεις, ούτε δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να αναλάβει δραστικές πρωτοβουλίες. Ας αναλογιστούμε ότι μολονότι η πρόταση για την εκκίνηση της διαδικασίας του άρθρου 7 της Συνθήκης της ΕΕ κατά της Ουγγαρίας συγκέντρωσε τα απαιτούμενα 2/3 των μελών της Ευρωβουλής, το ποσοστό εκείνων που είτε ψήφισαν υπέρ του Όρμπαν, είτε απείχαν δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητο. Ποια θα ήταν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, άραγε, εάν αυτή γινόταν μετά τις επόμενες ευρωεκλογές και με τη νέα σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου;
Κοντολογίς: δεν είναι δυνατόν να αποτάσσεται η «επίσημη» Ευρώπη τις δυνάμεις του ακροδεξιού λαϊκισμού και συγχρόνως να υιοθετεί την ανιστόρητη και χυδαία θεωρία των δύο άκρων, τοποθετώντας στην ίδια κατηγορία με τους λαϊκιστές εκείνες τις δυνάμεις που είναι οι μόνες που συστηματικά προτείνουν και διεκδικούν μια διαφορετική, προοδευτική και δημοκρατική πορεία για την Ευρώπη —με άλλα λόγια, την Αριστερά. Δεν είναι δυνατόν να καταδικάζεται —δικαίως— ο κ. Όρμπαν στο Ευρωκοινοβούλιο για παραβίαση των θεμελιωδών αρχών της ΕΕ, αλλά να βρίσκεται στο απυρόβλητο ο κ. Κουρτς, μολονότι η Αυστρία έχει ακριβώς τις ίδιες θέσεις με την Ουγγαρία στο προσφυγικό ζήτημα και στην αυστριακή κυβέρνηση συμμετέχουν οι αυστριακοί ακροδεξιοί. Δεν είναι δυνατόν, τελικά, να μιλά η συστημική Δεξιά για τον κίνδυνο του λαϊκισμού, όταν έχει υιοθετήσει μεγάλο μέρος της ατζέντας και της ρητορικής των ακροδεξιών λαϊκιστών.
Ποια είναι η λύση, λοιπόν; Μόνο ένα ευρύτατο μέτωπο των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης μπορεί να αντιπαρατεθεί στη σύγκλιση του νεοφιλελευθερισμού με την ακροδεξιά. Η Αριστερά, όπως προέκυψε και από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Στρασβούργο, έχει απευθύνει ήδη το κάλεσμα. Εναπόκειται, πλέον, στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία —η οποία κάθε άλλο παρά άμοιρη ευθυνών είναι, καθώς τα προηγούμενα χρόνια είχε εγκολπωθεί πλήρως τον νεοφιλελευθερισμό— να ανταποκριθεί σε αυτό το κάλεσμα, κάνοντας την αυτοκριτική της.
* Η Αννέτα Καββαδία είναι βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄Αθηνών
εποχή