Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2020

Η ασφάλεια των μαθητών είναι υπόθεση όλων



 Άρθρο ενός μαθητή της Γ΄Γυμνασίου – «Τα έξοδα για την ασφαλή και ομαλή λειτουργία των σχολείων, είναι πολύ λιγότερα από αυτά που προορίζονται για στρατιωτικό εξοπλισμό»

του Ερνέστου Πιλάλη

Μετά από 5 μήνες «καραντίνας» (επίσημης και ανεπίσημης) στην Ελλάδα του κορονοϊού, εμείς οι μαθητές επιστρέψαμε στα θρανία με την επιθυμία να ξαναδούμε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας, αλλά και διψώντας να μάθουμε πολλά καινούρια και ενδιαφέροντα πράγματα. Ωστόσο, προς δυσάρεστη έκπληξή μας, κατά τη διάρκεια της πρώτης κιόλας σχολικής ημέρας, συνειδητοποιήσαμε πως η κυβέρνηση δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα για το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων.

Αρχικά, οι μάσκες που δόθηκαν από το υπουργείο παιδείας σε μαθητές και μαθήτριες σχολιάστηκαν από γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς για το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, το οποίο δεν ήταν άλλο από το μέγεθός τους. Οι μάσκες κάλυπταν, όχι μόνο το στόμα και τη μύτη, αλλά και όλο το υπόλοιπό πρόσωπο και αρκετοί συμμαθητές μου σχολίασαν πως το μόνο που έλειπε, ήταν οι «τρύπες για τα μάτια».

Παρατήρηση που έγινε από πολλούς και πολλές, ήταν το γεγονός πως δεν πραγματοποιήθηκαν καθόλου προληπτικά τεστ κορονοϊού στα σχολεία, ούτε καν θερμομετρήσεις μαθητών και μαθητριών κατά την είσοδό τους στη σχολική μονάδα. Ωστόσο η κυβέρνηση επιτρέπει ακόμη να υπάρχουν τμήματα, στα οποία ο αριθμός των μαθητών φτάνει τους 26. Τι γίνεται λοιπόν, δύο μέτρα και δύο σταθμά; Οι μαθητές είναι εκτός κοινωνίας; Ενώ το υγειονομικό πρωτόκολλο ζητάει την απόσταση τουλάχιστον 2 μέτρων μεταξύ των πολιτών, μέσα στην τάξη, οι μαθητές δεν έχουν απόσταση ούτε 10 εκατοστά από τον διπλανό τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, τόσο για εμάς τους ίδιους και τις οικογένειές μας, όσο και για τους καθηγητές μας οι οποίοι σύμφωνα με τα δεδομένα (myschool) έχουν μέσο όρο ηλικίας τα 55 έτη.

Είναι λοιπόν, αναγκαίο περισσότερο από κάθε άλλη φορά η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους δήμους και τις κοινότητες να βρει χώρους στους οποίους θα μπορούν να λειτουργήσουν επιπλέον σχολικά τμήματα. Αφού δεν το έκανε όλο το καλοκαίρι που είχε χρόνο, ας το κάνει τώρα. Φυσικά, για την ομαλή λειτουργία των νέων αυτών τμημάτων, απαιτείται η πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών και επιπλέον καθαριστές και καθαρίστριες για την απολύμανση των χώρων. Για να γίνουν όλα αυτά, απαιτείται γενναία οικονομική ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Τα έξοδα για την ασφαλή και ομαλή λειτουργία των σχολείων, είναι πολύ λιγότερα από αυτά που προορίζονται για στρατιωτικό εξοπλισμό (10 δις. ευρώ αν θυμάμαι καλά) όπως είπε ο πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Νομίζω, όμως, πως το ισχυρότερο «όπλο» ενός λαού δεν είναι άλλο από τη νεολαία του. Και αν αυτό δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, οφείλουμε να του το δείξουμε εμείς.

alfavita.gr

Τους πήρανε χαμπάρι...



 Μέσα στην καταστροφική διαχείριση της πανδημίας, τις απανωτές γκάφες, τις παλινωδίες και το καθολικό πιγκ πιγκ πογκ ευθυνών, την ημέρα που η κυβέρνηση ανακοίνωνε νέα έκτακτα μέτρα για την Αττική, στο προσκήνιο ήρθε η δημοσίευση της φωτογραφίας του Αν. Υπουργού Γιώργου Κουμουτσάκου να κοινωνεί σε εκκλησία του Ψυχικού, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας.

Η φωτογραφία του χρησιμοποιήθηκε από ακραίους εκκλησιαστικούς κύκλους για να κατηγορηθούν και πάλι οι επιστήμονες που επισημαίνουν αυτονόητα τους κινδύνους, αντί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση που έχει αφήσει ανεξέλεγκτη την Εκκλησία και τους Ιεράρχες να αμφισβητούν την επιστήμη με ανορθολογικές δοξασίες και να διασπείρουν τον κοροναϊό με καταστροφικά αποτελέσματα και αρκετά θύματα.

Ακόμη και έτσι, ο Γιώργος Κουμουτσάκος προκάλεσε την αντίδραση του αρμόδιου υφυπουργού Νίκου Χαρδαλιά, που αδυνατώντας να τον καλύψει, βγήκε ανοιχτά να τον επικρίνει. Ο Χαρδαλιάς - που πήγαινε σε καταστήματα με ζωντανή μουσική «πρώτο τραπέζι» με εικονίτσες της Παναγίας - σημείωσε: «Όλοι χριστιανοί είμαστε, απλά κάποιοι έχουμε επιλέξει να μην κάνουμε επίδειξη της πίστης μας».

O δε Γιώργος Κουμουτσάκος μετά το σάλο που ξέσπασε δικαιολογήθηκε στο twitter: «Λυπάμαι που μια αυθόρμητη ειλικρινής επιθυμία & ανάγκη την ημέρα των γενεθλίων μου, που δημοσιοποιήθηκε ερήμην μου, δημιούργησε θέμα. Προφανώς δεν ενθαρρύνω οποιονδήποτε σε αυτήν τη στάση. Αντίθετα, προτρέπω όλους να τηρήσουν πλήρως τα κυβερνητικά μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας».

Με λίγα λόγια, ο Υπουργός της κυβέρνησης υποστήριξε ότι αν κάποιος εκθέτει την υγεία των άλλων σε κίνδυνο, αλλά δεν γίνεται αντιληπτός, είναι όλα καλά και το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τη φωτογραφία και τη δημοσιότητα, χαρακτηριστική περίπτωση απάντησης που τα κάνει χειρότερα.  Ακόμη και αν ήθελε να ικανοποιήσει την εσωτερική του ανάγκη,  ο Γ. Κουμουτσάκος μπορούσε να πάει σε ένα μοναστήρι και όχι σε εκκλησία του Ψυχικού ώστε να είναι μόνος και φυσικά μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο μόνο τον εαυτό του και όχι άλλους πολίτες.

Θα μπορούσε να κάνει μια καλή αρχή, υποβάλλοντας την παραίτησή του και να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη για όλους τους υπουργούς που έχουν παραβιάσει προκλητικά και επανειλημμένα, τα μέτρα προφύλαξης για τον κοροναϊό, είτε για ψηφοθηρία είτε από ανευθυνότητα. Τα αντικρουόμενα και επιλεκτικά μέτρα, τα εγκληματικά λάθη και η ανευθυνότητα - ανικανότητα της κυβέρνησης επιτείνουν την αναστάτωση και την αμφισβήτηση, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται με πολιτικές σκοπιμότητας και όχι με επιστημονική τεκμηρίωση.

Αν δεν το έχουν καταλάβει, τα πράγματα είναι σοβαρά και πλέον τους έχουν πάρει χαμπάρι. 

TVXS

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2020

Τα ριάλιτι ως (μη) πραγματικότητα

 


ΣΥΝΕΝΕΥΞΗ  του καθηγητή και Διευθυντή του Εργαστηρίου Κοινωνικής Έρευνας στα ΜΜΕ του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργου Πλειού στην«Εποχή» 

Γιατί παρατηρείται άνθηση των εκπομπών ριάλιτι, τα τελευταία χρόνια; Τι σχέση έχουν με την πραγματικότητα και την εικόνα ποιας κοινωνίας προωθούν; Τι ρόλο έχουν παίξει οι αλλεπάλληλες κρίσεις, οι οποίες είναι, αλήθεια, μόνο οικονομικές; Πόσο συμβάλλουν στη διάδοση της έμφυλης βίας και του σεξιστικού λόγου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Μερικά από τα θέματα, μεταξύ άλλων, που τίθενται στη συνέντευξη που πήρε η Σοφία Ξυγκάκη για την «Εποχή» από τον Γιώργο Πλειό, καθηγητή και Διευθυντή του Εργαστηρίου Κοινωνικής Έρευνας στα ΜΜΕ του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • Το φαινόμενο των ριάλιτι δεν είναι καινούριο ούτε στην Ελλάδα…

Το φαινόμενο των ριάλιτι δεν είναι καινούριο αλλά η άνθησή του συμβαδίζει με την εμπορευματοποίηση και το αντίθετο: η εμπορευματοποίηση της τηλεόρασης στηρίζεται κατά πολύ στην αξιοποίηση των ριάλιτι. Το ίδιο κόνσεπτ εφαρμόζεται διαφορετικά στην κάθε χώρα γιατί κάθε παρόμοιο προϊόν, ας το πούμε πολιτιστικό, με την ευρύτερη έννοια, αντιστοιχεί στις αντιλήψεις, τις παραδόσεις, την πολιτική κουλτούρα, την αυστηρότητα των ελεγκτικών αρχών, τον ανταγωνισμό των καναλιών κ.λπ., της κάθε χώρας. Όμως, πέρα από τις παραλλαγές, τα ριάλιτι έχουν κάποια κοινά στοιχεία. Όλα εμφανίζονται ως πραγματικότητα. Τα ονόματα είναι πραγματικά όπως και οι χαρακτήρες, αλλά όλα ακολουθούν ένα σενάριο που το δημιουργούν οι παραγωγοί. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση. Οι παίκτες επιλέγονται με κριτήρια την εμφάνιση, τον τόπο καταγωγής, ώστε να δημιουργούν μεταξύ τους μια δυναμική που να ενδιαφέρει το κοινό. Ποιο είναι το αξιακό πλαίσιο; Ο ανταγωνισμός. Μια προσπάθεια για επικράτηση, χωρίς κανόνες, όπου δεν υπάρχει το εμείς ή αυτό είναι ευκαιριακό. Αυτό το αξιακό πλαίσιο είναι η πεμπτουσία μια κοινωνίας στην οποία όλοι γίνονται μονομάχοι, όλοι εναντίον όλων κι όποιος επικρατήσει.

  • Ισχυρίζεστε ότι αυτό το αξιακό πλαίσιο ισχύει για όλα τα ριάλιτι; Όμως δεν είναι διαφορετικό το Big Brother, ας πούμε, από το Masterchef , από την άποψη ότι στο δεύτερο συμμετέχουν και άνθρωποι για να βρουν δουλειά και να γίνουν γνωστοί παρότι ακολουθούν τη λογική που περιγράψατε;

Ασφαλώς. Όμως ο ανταγωνισμός υφίσταται και μάλιστα ο ατομικός ανταγωνισμός. Αυτό, ακριβώς, είναι το πνεύμα του σύγχρονου καπιταλισμού, ο οποίος είναι απογυμνωμένος από κάθε αρετή. Θυμίζει λίγο εκείνη την παλιά ταινία «Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν».

  • Ναι, εκεί βέβαια ήταν το οικονομικό κραχ και οι άνθρωποι χόρευαν κυριολεκτικά μέχρι θανάτου για ένα πιάτο φαγητό.

Ναι, βεβαίως, αλλά το αξιακό δεν αλλάζει. Οι δραστηριότητες μέσα από τις οποίες ανταγωνίζονται ανήκουν συνήθως στον ελεύθερο χρόνο, δραστηριότητες, δηλαδή, που ανήκουν στη σφαίρα της κατανάλωσης, που γνωρίζουμε όλοι. Ακόμα και στη φάση αυτή που βιώνει μια παγκόσμια κρίση ο καπιταλισμός παραμένει καταναλωτικός.

  • Το γιατί τα κανάλια επιλέγουν αυτές τις εκπομπές είναι σαφές: έχουν χαμηλό κόστος και μεγάλη ακροαματικότητα, η οποία ίσως εξηγείται επειδή οι θεατές ψηφίζοντας, αποκλείοντας ή κρατώντας τους παίκτες, έχουν την ψευδαίσθηση ότι αυτοί αποφασίζουν, άρα επηρεάζουν.

Στους ανθρώπους που το παρακολουθούν σταθερά αυτό προσφέρει ευχαρίστηση. Γιατί αυτό που ζουν στην καθημερινή τους ζωή τους βοηθά να καταλάβουν και τη λογική του παιχνιδιού ή, αντιστρόφως, η λογική του παιχνιδιού τους βοηθά να καταλάβουν και να αντιληφθούν με άλλο τρόπο, λιγότερο επικίνδυνο, αυτό που τους συμβαίνει καθημερινά. Αν θέλουμε να καταλάβουμε την επιτυχία των ριάλιτι, πρέπει να πάμε εκτός τηλεόρασης και εκτός των μέσων. Εδώ και δέκα και πλέον χρόνια ζούμε σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα βιώνει αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις. Είχαμε και την αναστάτωση της χώρας με το προσφυγικό. Τώρα με την πανδημία τον εγκλεισμό στο σπίτι. Και η εμπειρία του εγκλεισμού κάνει πολύ δημοφιλή αυτά τα παιχνίδια που είναι παιχνίδια εγκλεισμού.

  • Τα τελευταία χρόνια υπάρχει, επίσης, μεγάλη αύξηση του βίαιου και του σεξιστικού λόγου, ουσιαστικά χωρίς τιμωρία.

Βεβαίως, εδώ και χρόνια ζούμε κύματα κρίσεων τα οποία διαπλέκονται μεταξύ τους, μαζί με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν με τις μεταναστευτικές ροές. Υπάρχει έξαρση των σεξιστικών, ρατσιστικών, και ναζιστικών φωνών στη χώρα. Στην πανδημία έχουμε οικονομική κρίση, τα έσοδα των ανθρώπων έχουν περιοριστεί δραματικά, είναι μια κρίση των κοινωνικών μας σχέσεων, μια πολιτική κρίση, δύσκολη στη διαχείρισή της, υπάρχει αμηχανία στο πολιτικό επίπεδο. Γι’ αυτό και οι πολιτικοί φοβούνται να πολιτικοποιήσουν την πανδημία.

  • Τι εννοείτε πολιτικοποίηση της πανδημίας;

Εννοώ μια στρατηγική για την πανδημία. Όλα αυτά μαζί έχουν σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση των κοινωνικών μας σχέσεων και τη δημιουργία αντανακλαστικών του παρελθόντος. Δηλαδή οι κρίσεις αυτές οδηγούν με μεγάλη ταχύτητα σε μια συντηρητικοποίηση των αντιλήψεων και των συμπεριφορών μας, σε όλους τους τομείς. Στην εργασία, για παράδειγμα, έχουμε την εμφάνιση άνισης αμοιβής ξανά. Η ανισότητα στην αμοιβή ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες είναι 25%, η μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

  • Θα επιμείνω ότι ο σεξιστικός λόγος τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί κατακόρυφα και στην τηλεόραση και στα μέσα δικτύωσης όπου αναπαράγεται και διαδίδεται. 

Γιατί πουλάει. Υπήρχε και πριν αλλά δεν είχε τη χυδαία και επιθετική μορφή που έχει σήμερα. Σήμερα, αυτές οι ρατσιστικές, σεξιστικές συμπεριφορές, είναι απογυμνωμένες από το πέπλο του μυστηρίου που τις κάλυπτε, που είχε να κάνει με τους προγόνους, με τη θρησκεία, με το κλέος της αρχαιότητας κτλ. Σήμερα είναι ωμές και, μάλιστα, νέοι άνθρωποι έχουν τέτοιες αποστεωμένες αντιλήψεις, σεξιστικές κι ρατσιστικές, περισσότερο κι απ’ τους παππούδες τους.

  • Αυτό μπορεί να το βλέπουμε επειδή πολλοί περισσότεροι νέοι εκφράζονται δημόσια, ακούμε πολύ περισσότερο λόγο…

Βέβαια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να εκφραζόμαστε όλοι, ελεύθερα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν μας βάζει κανείς φρένο. Αυτή λοιπόν η κρίση που υπάρχει και στις κοινωνικές μας σχέσεις, απέναντι στους θεσμούς, οδηγεί τους ανθρώπους προς τα πίσω. Έτσι, υιοθετούνται τέτοιες, ας πούμε, αρχαϊκές αντιλήψεις και για τα φύλα, τις ηλικίες…. Και δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει επικοινωνία τέτοιων αντιλήψεων με τους ακροδεξιούς οι οποίοι θεωρούν ότι πρέπει η γυναίκα να κάθεται στο σπίτι.

  • Το σοβαρό όμως είναι ότι υπάρχει τεράστια ανοχή που οδηγεί στην αμνησία. Να αναφέρω, για παράδειγμα, την εκπομπή Λιάγκα - Γκαγκάκη. Οι καταγγελίες δεν αρκούν, ο κόσμος εθίζεται και αναισθητοποιείται, τα κανάλια δεν διαφοροποιούν στο ελάχιστο την πολιτική τους… 

Αυτό προσπαθώ να σας πω. Για να καταλάβουμε την τηλεόραση πρέπει να βγούμε έξω από αυτή και να δούμε την κοινωνία, τις οικογένειες, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας. Ο κόσμος δεν αντιδρά γιατί έχει δεχτεί σωρεία τέτοιων περιστατικών, δεν πιστεύει ότι είναι εύκολο να αλλάξουμε γιατί κανείς δεν προσπάθησε σοβαρά να αλλάξουμε.

  • Υπάρχει ένα δια ταύτα σε όλο αυτό;

Ουσιαστικά εκεί κατατείνει ο σεξισμός και ο ρατσισμός. Στην ανισότητα των δικαιωμάτων. Υπάρχει μια οπισθοδρόμηση. Ο σεξισμός και ο ρατσισμός είναι ιδεολογικά όπλα που νομιμοποιούν και δικαιολογούν την εκμετάλλευση. Έχει να κάνει με την ισορροπία του κοινωνικού συστήματος. Δεν υπάρχει όραμα και γι’ αυτό προσπαθούμε να κρατηθούμε από κάτι που στο παρελθόν έδινε νόημα στη ζωή μας.

Εποχή

Λίστα Πέτσα vs Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης

 


Κάποιος πολίτης που παρακολουθεί τις ντουντούκες της λίστας Πέτσα εμφανίζεται πιο «ευάλωτος» στην προπαγάνδα

του Νίκου Σβέρκου

Η δημοσκόπηση της Prorata, που δημοσιεύθηκε την περασμένη Πέμπτη, προκάλεσε αίσθηση, καθώς για πρώτη φορά μετά την επέλαση του κορωνοϊού η εικόνα της κυβέρνησης εμφανίζεται να έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.

Υπενθυμίζουμε ότι η έρευνα κατέγραψε ότι το 52% των πολιτών αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση ως προς τη διαχείριση της πανδημίας, ενώ το 47% θετικά. Στα τέλη του Μαΐου η εικόνα ήταν πλήρως αντεστραμμένη: οι αρνητικές αξιολογήσεις έφταναν μόλις το 27%, ενώ οι θετικές το 71%.

Στα «μικρά γράμματα» της δημοσκόπησης υπήρχε όμως και ένα ακόμα πιο ενδιαφέρον εύρημα: η συχνότητα με την οποία ενημερώνεται κανείς για τις εξελίξεις μέσω της τηλεόρασης, αλλά και το είδος του μέσου που επιλέγει (τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή η τηλεόραση) επηρεάζουν καταλυτικά τη στάση του/της απέναντι στην πραγματικότητα του κορωνοϊού και της οικονομίας.

«Ενδεικτικά, μεταξύ όσων ενημερώνονται καθημερινά από την τηλεόραση» αναφέρουν οι αναλυτές της Prorata, «το 64% αξιολογεί θετικά τη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση, ενώ μεταξύ όσων δεν ενημερώνονται ποτέ από το συγκεκριμένο μέσο οι θετικές αξιολογήσεις αγγίζουν μόλις το 21%». Αντίστροφα, «μεταξύ όσων ενημερώνονται σε καθημερινή βάση και για αρκετές ώρες από τα social media, το 63% αξιολογεί με αρνητικό πρόσημο τη διαχείριση της πανδημίας, ενώ μεταξύ όσων δεν ενημερώνονται ποτέ από τα social media, το ποσοστό αρνητικών αξιολογήσεων μειώνεται αισθητά στο 46%».

Φαίνεται λοιπόν πως η σχέση είδους μέσου και επηρεασμού προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση είναι ευθεία και στενή. Με άλλα λόγια, τα μέσα επιδρούν καθοριστικά μεν στην άποψη του δέκτη των μηνυμάτων, ωστόσο οι απόψεις που καταγράφονται εκεί οδηγούν στη δημιουργία τόσο έντονων εντυπώσεων, που μπορεί να επηρεαστεί τελικά η ίδια η αντίληψη της πραγματικότητας.

Κάποιος πολίτης που παρακολουθεί τις ντουντούκες της λίστας Πέτσα εμφανίζεται πιο «ευάλωτος» στην προπαγάνδα. Αντίθετα, κάποιος που παρακολουθεί στενά τις απόψεις που εκφράζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εμφανίζεται πιο «υποψιασμένος» για τις εξελίξεις, έχει πρόσβαση σε περισσότερες πηγές και άρα επερωτά διαρκώς το τι συμβαίνει και τι μεταδίδεται από τις κυβερνητικές διόδους ενημέρωσης.

avgi

Η πανδημία του νεοφιλελευθερισμού



του Τάσου Παππά 

Κλασική τακτική των κυβερνήσεων είναι η ωραιοποίηση της κατάστασης και η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά και αυτό είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού, οι επιδέξιοι προπαγανδιστές και τα φιλικά μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να μεταμφιέσουν την πραγματικότητα. Δεν γίνεται το άδειο ποτήρι να το εμφανίσουν ούτε καν μισογεμάτο. Καραδοκεί ο κίνδυνος της ξεφτίλας.

Η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί, με όσα επικοινωνιακά μέσα έχει στη διάθεσή της (έχει πολλά και μπουκωμένα) και με τις καθημερινές παρεμβάσεις των αξιωματούχων της που έχουν βαλθεί να αναποδογυρίσουν τη λογική, να μας πείσει πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ζόρικα όσο τα παρουσιάζουν οι αριθμοί και ότι σύντομα η χώρα θα βαδίσει στον δρόμο της ανάπτυξης.

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Θ. Σκυλακάκης δήλωσε ικανοποιημένος γιατί «τα φορολογικά έσοδα του μηνός Αυγούστου ήταν πολύ καλύτερα του αναμενομένου». Κουβέντα για την αύξηση της ανεργίας, τα χιλιάδες λουκέτα, το θηριώδες έλλειμμα, την εκτίναξη της ύφεσης.

Την ίδια ώρα ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης δεν έκρυψε την αισιοδοξία του για το αύριο της ελληνικής οικονομίας. Πανηγύρισε επειδή το τελευταίο εξάμηνο του 2019 και το πρώτο δίμηνο του 2020 αποτυπώθηκε μια πολύ μεγάλη δυναμική στην ελληνική οικονομία. Αποκαταστάθηκε, ισχυρίζεται, η εικόνα της σοβαρότητας της ελληνικής οικονομίας και αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η χώρα δανείστηκε με το χαμηλότερο επιτόκιο στην ιστορία της.

Πολλές λαθροχειρίες σε λίγες γραμμές. Ο κ. Γεραπετρίτης προφανώς ξέχασε (;) ότι τα σημάδια της ύφεσης στην ελληνική οικονομία έκαναν την εμφάνισή τους (έχουν αποτυπωθεί στα στοιχεία που η κυβέρνηση του έδωσε) το πρώτο δίμηνο του 2020 πριν ακόμη μας επιτεθεί η πανδημία.

Αρα μας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ο κ. Γεραπετρίτης, που επισημαίνει τον δανεισμό από τις αγορές με το χαμηλότερο επιτόκιο στην Ιστορία, προφανώς δεν ξέρει (;) ότι στη σημερινή φάση «τα επιτόκια κρατικού δανεισμού είναι τα χαμηλότερα στην ιστορία όλων των οικονομιών στην αναπτυγμένη Δύση» (Κ. Καλλωνιάτης «Εφ.Συν.» 16.9.2020). Προφανώς δεν ξέρει (;) ότι οι αγορές επί της ουσίας δεν δανείζουν την Ελλάδα και τις άλλες χώρες αλλά την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία έχει εγγυηθεί για λογαριασμό όλων των οικονομιών της Ε.Ε.

Προφανώς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι ένας από τους λόγους για τον ευνοϊκό δανεισμό της Ελλάδας είναι η ύπαρξη του μαξιλαριού που άφησαν οι προηγούμενοι, οι οποίοι, κατά την ανάλυση ορισμένων συναδέλφων του, ήταν οι χειρότεροι διαχειριστές από την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Δυστυχώς για το επιτελικό κράτος της Δεξιάς, οι… ολετήρες αποδείχθηκαν νοικοκυραίοι.

Ωστόσο, παράγοντες και συλλογικότητες που δεν έχουν καμιά σχέση με τον αριστερισμό περιγράφουν την εικόνα της ελληνικής οικονομίας με μελανά χρώματα και κάνουν πολύ άσχημες προβλέψεις. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος επικεφαλής του ESM Κ. Ρέγκλινγκ έκρουσε τον κώδωνα για τις 300.000 εκκρεμείς συντάξεις - αυτές που θα μηδένιζε σε χρόνο-ρεκόρ το επιτελικό κράτος της Δεξιάς. Μίλησε για τον κίνδυνο εκτροχιασμού των δημοσιονομικών μεγεθών και μας προειδοποίησε ότι από το δεύτερο εξάμηνο του 2021 θα μπουν οριστικά τίτλοι τέλους στην απόλυτη δημοσιονομική ελευθερία.

Η ΓΣΕΕ ανακοίνωσε ότι από τις 11.000 ξενοδοχειακές μονάδες, μόνον οι 5.500 άνοιξαν και σ’ αυτές το 50% των εργαζομένων είναι σε αναστολή σύμβασης. Ο συντονιστής του επιστημονικού συμβουλίου της Βουλής Φρ. Κουτεντάκης -ο μόνος που έπεσε μέσα στην πρόβλεψη για την ύφεση του τελευταίου τριμήνου- εκτιμά ότι αν ο ιός εξαπλωθεί με μεγαλύτερη ένταση, θα έχουμε κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας, μαζικά λουκέτα στην αγορά, απότομη αύξηση των «κόκκινων» δανείων, νέα κρίση χρέους.

Οι ξένοι και ντόπιοι νεοφιλελεύθεροι βρίσκονται σε σύγχυση. Δεν τους αρέσει καθόλου που ανεστάλη η λειτουργία του Συμφώνου Σταθερότητας. Δεν τους αρέσει καθόλου που οι κυβερνήσεις αυξάνουν τις δημόσιες δαπάνες. Δεν τους αρέσει καθόλου που τα κράτη κάνουν τη δουλειά που υποτίθεται πως θα έκανε το αόρατο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) χέρι της αγοράς. Φοβούνται ότι θα υποχρεωθούν να εφαρμόσουν πολιτικές τις οποίες χαρακτήριζαν κοροϊδευτικά παρωχημένες και αποτυχημένες.

Οπως λέει ο Πορτογάλος καθηγητής Κοινωνιολογίας Μποαβεντούρα ντε Σόουζα Σάντος, «η πανδημία του κορονοϊού εκδηλώνεται στο εσωτερικό μιας άλλης, πολύ μεγαλύτερης πανδημίας, της πανδημίας του νεοφιλελευθερισμού… Κατά μία έννοια οι αγορές εξαφανίστηκαν ξαφνικά. Οι άνθρωποι κατέφυγαν στο κράτος… Ηταν η μόνη περίπτωση όπου μπορούσαν να αναζητήσουν κάποια προστασία. Επομένως το κράτος είναι σημαντικό, απολύτως απαραίτητο για να εγγυηθεί την προστασία της ζωής» («Εποχή» 13.9.2020). Φοβούνται λοιπόν, και με το δίκιο τους, οι νεοφιλελεύθεροι ότι η πανδημία του κορονοϊού θα απειλήσει σοβαρά την ιδεολογική ηγεμονία της δικής τους πανδημίας.

Ανάγωγα


Αν είσαι 16, 18, 20 ετών, ζεις σε άθλιες συνθήκες για καιρό και δεν εξεγείρεσαι, τότε έχεις πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό. Αλλωστε όπως τραγουδούσε και ο παλιός Σαββόπουλος, «είμαι 16άρης, σας γαμώ τα λύκεια».

 Efsyn

Σταλινική λογοκρισία και χωρίς Θεοδωρικάκο!

  


Oι δηλώσεις του πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας, στις οποίες αναφερόταν στη γενναία υποστήριξη που δέχθηκε από τον κ. Μητσοτάκη και στις μάχες που έδωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός για τη γειτονική χώρα, προκάλεσαν σοβαρό πρόβλημα στο Μέγαρο Μαξίμου

του Στέλιου Κούλογλου

Παρότι ο πρώην γραμματέας της ΚΝΕ και νυν υπουργός Εσωτερικών Τ .Θεοδωρικάκος απουσιάζει προσωρινά λόγω προβλημάτων υγείας, η υπόλοιπη κυβέρνηση, για να «θάψει» ακόμη και  την παρουσία του Ζόραν Ζάεφ στην Αθήνα, έβαλε σε κίνηση έναν καλοδουλεμένο μηχανισμό προπαγάνδας, που θυμίζει λογοκρισία επί εποχής Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση.

Στην τελευταία, όπου όλα τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονταν ασφυκτικά από το ΚΚ, ακόμη και οι φωτογραφίες περνούσαν από το ψαλίδι των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Οι λογοκριτές αφαιρούσαν από τις φωτογραφίες ιστορικούς ηγέτες της επανάστασης ή και συνεργάτες του Στάλιν που έπεφταν σε δυσμένεια και συχνά εκτελούνταν. Έτσι στο τέλος ο Στάλιν έμενε μόνος του(φωτογραφία επάνω).

Από το πρώτα θύματα της λογακρισίας ήταν ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού Λέον Τρότσκι, όταν, μετά τον θάνατο του Λένιν, ήρθε σε σύγκρουση με τον Στάλιν για την εξουσία στο κόμμα των Μπολσεβίκων. Από την ιστορική φωτογραφία της ομιλίας του Λένιν στη Μόσχα το 1920, εξαφανίστηκαν ο Τρότσκι και ο Λεβ Κάμενεφ, ένας ακόμη από τους ηγέτες του ΚΚ, που βρίσκονταν στην εξέδρα, στο δεξιό μέρος της φωτογραφίας (περισσότερες φωτογραφίες στο τέλος).

Στην περίπτωση της ΝΔ, το 2020, απαιτούνται ασφαλώς πιο εκλεπτυσμένες τεχνικές αλλά ο σκοπός ήταν ο ίδιος: να μην μάθουν οι πολίτες για τις δηλώσεις Ζάεφ.  Στα φιλικά προσκείμενα μέσα ενημέρωσης δόθηκε οδηγία η παρουσία του Ζάεφ να υποβαθμιστεί πλήρως και φυσικά οι δηλώσεις του για τις "μάχες" Μητσοτάκη να μην αναφερθούν καν. Έτσι και έγινε, παρότι οι ύμνοι ενός ξένου ηγέτη- και μάλιστα της Βόρειας Μακεδονίας- στις προσπάθειες του Έλληνα πρωθυπουργού αποτελούσαν ασφαλώς σημαντική είδηση. (Αν μάλιστα  είχε πει τα ίδια κάποιος άλλος, θα είχαμε αφιερώματα και σχόλια για τη διεθνή ακτινοβολία του Μωυσή).

Η πλάκα είναι ότι η «Καθημερινή», προσπαθώντας να σώσει και τα προσχήματα, παρουσίασε την είδηση της  παρουσίας του Σλαβομακεδόνα πρωθυπουργού στην πρώτη σελίδα της με τίτλο: «Ενδιαφέρον από Ζάεφ». To κείμενο έλεγε: «το ενδιαφέρον της Βόρειας Μακεδονίας να συμμετάσχει στην κατασκευή του σταθμού υγροποιημένου αερίου της Αλεξανδρούπολης εξεδήλωσε ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, που συναντήθηκε την Τρίτη στην Αθήνα με τον βασικό μέτοχο της Gastrade Χρήστο Κοπελούζο. (Λεπτομέρειες) σελίδα 24».

Στον πιο σταλινικό χειρισμό της υπόθεσης, η συνάντηση Ζάεφ- Μητσοτάκη στην αρχή αποσιωπήθηκε από την επίσημη σελίδα του πρωθυπουργού(primeminister.gr).

Μετά από δημοσιεύματα στο Tvxs και στο διαδίκτυο η συνάντηση καταχωρήθηκε αλλά χωρίς τα εγκωμιαστικά σχόλια Ζάεφ.

H μία και μοναδική παράγραφος γράφει: «Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας, Zoran Zaev, επ’ ευκαιρία της έλευσής του στην Αθήνα προκειμένου να συμμετάσχει στο συνέδριο του Economist. Το κύριο αντικείμενο των συνομιλιών στη διάρκεια του γεύματος ήταν η πορεία των διμερών σχέσεων και ιδιαίτερα η ανάπτυξη της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών. Συζητήθηκε επίσης η ευρωπαϊκή προοπτική της γειτονικής χώρας. Ο κ. Zaev δεσμεύθηκε στην ανάγκη της καλής εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών».(αυτό το τελευταίο δεν προκύπτει από τις δηλώσεις, αλλά εδώ θα κολλήσουμε τώρα;)

Στην ίδια πρωθυπουργική σελίδα, στη συνάντηση με τον Αλβανό πρωθυπουργό που έγινε την προηγούμενη μέρα έχουν αφιερωθεί τέσσερις παράγραφοι ενώ σε αυτήν με τη συγγραφέα Victoria Hislop πέντε παράγραφοι.

Επειδή πάντως το πρόβλημα με τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα της ΝΔ παραμένει και θα οξυνθεί το ερχόμενο διάστημα, λόγω των ονομαστικών ψηφοφοριών στη Βουλή για τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία, η στήλη έχει να προτείνει τις παρακάτω παλιές,αλλά δοκιμασμένες μεθόδους αντιμετώπισης του προβλήματος. 

Όπως παρακάτω στη φωτογραφία του 1919, με τον Λένιν και Τρότσκι στη δεύτερη επέτειο της επανάστασης , από την οποία εξαφανίστηκε αργότερα ο Τρότσκι.

'Η στην παρακάτω, με τη βόλτα της ηγετικής σοβιετικής ομάδας δίπλα στο ποτάμι, από την οποία αργότερα αφαιρέθηκε ο διαβόητος επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών Νικολάι Γιέζοφ( μάλλον έπεσε μέσα στο ποτάμι). Λέτε να συμβεί κάτι ανάλογο με κανένα ακλόνητο Μακεδονομάχο, τύπου Γεωργιάδη ή Σαμαρά; Ας ελπίσουμε ότι με την επιστροφή του κ. Θεοδωρικάκου τα πράγματα θα μπουν σε μια σειρά.

 Tvxs.gr

Πόσο θα μας στοιχίσει αυτή η κυβέρνηση;


EDITORIAL
Για τη σημερινή κυβέρνηση σημασία δεν έχει τι κάνει, αλλά πώς το εμφανίζει στους πολίτες. Μέγιστη απόδειξη ο τρόπος που διαχειρίζεται την πανδημία από τότε που εμφανίστηκε. Σήμερα τρέχει πανικόβλητη να αποφύγει μια δεύτερη γενική καραντίνα και την οικονομική καταστροφή που αυτή θα επιφέρει. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Η περίοδος της πανδημίας για την Ελλάδα ξεκίνησε στα τέλη.. Φεβρουαρίου, όταν έγιναν γνωστά τα πρώτα κρούσματα. Η κυβέρνηση, αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο να τιναχτεί στον αέρα το δημόσιο σύστημα υγείας από μια ανεξέλεγκτη εξάπλωση του ιού, κατέφυγε πολύ γρήγορα στο μέτρο της γενικής καραντίνας.
Το μέτρο, όπως ήταν αναμενόμενο, απέδωσε. Η εξάπλωση της νόσου ανακόπηκε δραστικά, αλλά τα προβλήματα στην οικονομία πήραν τεράστιες διαστάσεις καθώς μια νέα κρίση σάρωσε επιχειρήσεις και εργαζόμενους.
Ο πανικός μπροστά στην πανδημία που ένιωσε η κυβέρνηση τον Μάρτιο, αντικαταστάθηκε τον Μάιο από τον πανικό μπροστά στην καταρρέουσα οικονομία. Ετσι με τις πρωθυπουργικές φιέστες του Ιουνίου στη Σαντορίνη άνοιξε άρον άρον ο τουρισμός.
Για δύο και πλέον μήνες ουσιαστικά δεν τηρήθηκε κανένα μέτρο προστασίας και αυτοπροστασίας από την πανδημία. Ούτε για τους Ελληνες πολίτες, ούτε για τους τουρίστες. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε. Κανένα όφελος για την οικονομία και νέα δραματική εξάπλωση του ιού.
Η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη είχε την τύχη με το μέρος της. Στο ζήτημα της πανδημίας είχε τη στήριξη ή την ανοχή της αντιπολίτευσης. Δεν την αξιοποίησε για να προσφέρει έργο, αλλά ως απόδειξη της... δήθεν υπεροχής της.
Είχε και έχει επίσης χρήματα, καθώς χαλάρωσαν όλοι οι δημοσιονομικοί κανόνες της Ε.Ε και της ευρωζώνης. Χρηματοδότησε ημετέρους και την εφαρμογή των ιδεοληψιών της.
Είχε χρονικά περιθώρια, αλλά δεν προετοίμασε το άνοιγμα της οικονομίας και του τουρισμού μέσα από ασφαλή βήματα. Δεν έκανε τις προσλήψεις που χρειάζονταν στην Υγεία σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Δεν επιδότησε την εργασία, αλλά την ανεργία. Δεν δημιούργησε τις προϋποθέσεις που χρειάζονται -προσλήψεις εκπαιδευτικών και άλλων- για να λειτουργήσει ασφαλώς η Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες.
Ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει πώς λειτουργεί η κυβέρνηση και της γυρίζει την π
λάτη. Αυτό φαίνεται στις έρευνες. Ταυτόχρονα όμως την πληρώνει. Πόσο ακριβά, αυτό θα φανεί σύντομα.
efsyn

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2020

Ραστωνεύειν παντός καιρού



 του Παντελή Μπουκάλα

Έχει τα προτερήματά της η γλώσσα της διοίκησης, είτε σε ψιλή καθαρεύουσα συντάσσει τις ανακοινώσεις της είτε σε ομοίωμα δημοτικής.

Άκαμπτη και ψυχρή όπως είναι, απαγορεύει την περιγραφή θερμών πράξεων προσωπικού χαρακτήρα, όπως η ανάληψη ευθύνης και η αίτηση συγγνώμης. Όποιος κι αν υπογράφει κάτω από την περίφημη στρογγυλή σφραγίδα, μπορεί μια χαρά να κρυφτεί πίσω από το οχυρό των λίθινων λέξεων.  

Τι απάντησε η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Υγείας όταν διαπίστωσε κατόπιν ρεζιλίου ότι πολλές μαθητικές μάσκες ήταν τόσο υπέρμετρες ώστε να βαφτιστούν κουκούλες, αλεξίπτωτα, σεντόνια κ.λπ.; Οτι «οι διαστάσεις που δόθηκαν από τις αρμόδιες επιτροπές ήταν μεν σύμφωνες με τις αντίστοιχες διεθνείς προδιαγραφές, ωστόσο  αφορούσαν το μέγεθος του υφάσματος πριν από τη συρραφή του και όχι το τελικό μέγεθος των δύο τύπων μασκών». Συμβαίνει και στις καλύτερες υπηρεσίες. Ποιος ευθύνεται; Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, που, δολίως αυτοσχεδιάσας, πείραξε τις εντολές για το πατρόν. Μήπως δεν μάθαμε προχθές για το πρώτο ρομπότ-αρθρογράφο;

«Η διατύπωση της συγκεκριμένης διάκρισης μεταξύ αρχικής και τελικής διάστασης», εξηγεί η Γενική Γραμματεία Φαρισαϊσμού, «δεν ήταν σαφής, με αποτέλεσμα αριθμός από τις μάσκες που διανεμήθηκαν να έχει μέγεθος μεγαλύτερο του ενδεδειγμένου». Εξαίσιο, μα τον Θεο(δωρικάκο): «αριθμός από τις μάσκες»! Αν πεις «η μία στις τρεις», τιμολογείς πάραυτα την απόδοση ευθυνών. Ας παρηγοριόμαστε όμως: Η ΓΓΔΥ «επανυπέβαλε τις σωστές προδιαγραφές προς τους κατά τόπους κατασκευαστές». Ούτε και αυτοί οι «κατά τόπους» κατονομάζονται. Γιατί θα μαθαίναμε την ίδια στιγμή ότι δεν ξέρουν τη δουλειά τους, την κοπτοραπτική. Αν βέβαια είναι αυτή η δουλειά τους, γιατί είδαμε ότι όποιος θέλει δηλώνει μασκοποιός, ελπίζοντας πως οι γνωριμίες θα τον βοηθήσουν να πάρει τη δουλειά. Μα ναι. Σε διαγωνισμό. Άκουσε κανείς ότι γίνονται απευθείας αναθέσεις, με την παραδοσιακή πρόφαση του κατεπείγοντος;

Θα πληρωθούν άραγε οι ατζαμήδες για την ατζαμοσύνη τους ή θα κληθούν να επανορθώσουν ιδίοις εξόδοις; Θα το μάθουμε εγκαίρως: σε τρία τέρμινα. Θα πληρώσουν όσοι παρέλαβαν γουρούνι στο σακί και μάσκες στο κουτί έναντι 6.000.000 ευρώ; Μάλλον όχι. Εμπιστεύτηκαν την ιδιωτική πρωτοβουλία οι άνθρωποι, από σεβασμό προς το θρυλικό «επιχειρείν». Και τα άφησαν όλα για την τελευταία μέρα. Έφταιξε η «θερινή ραστώνη», θα έλεγε ο πρωθυπουργός. Μπα. Το παντός καιρού ραστωνεύειν έφταιξε.

kathimerini

Ρα-φαλιρίσαμε



Οι εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα (υγεία, παιδεία, οικονομία, κοινωνικό κράτος, μεταναστευτικό, εξωτερική πολιτική και άμυνα) συνηγορούν ώστε κάθε ανιδιοτελής πολίτης να υιοθετεί -χωρίς αστερίσκους- την άποψη του Αμερικανού περιβαλλοντολόγου Edward Abbey: “Ένας πατριώτης πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα του εναντίον της κυβέρνησής της”.

του Θύμιου Γεωργόπουλου

 Το θολό τοπίο ξεκαθαρίζει κάθε ώρα που περνάει από τους τόνους βεγγαλικών και καπνογόνων που ρίχνει πανταχόθεν η προπαγάνδα για να στρεβλώσει την εικόνα, καθώς ο δυνατός αέρας που σηκώνεται από τις ραγδαίες εξελίξεις αποκαλύπτει την σκληρή πραγματικότητα.

Το δεύτερο κύμα της πανδημίας του κορονοϊού ξεκίνησε πολύ νωρίτερα του αναμενόμενου –μεσούσης της τουριστικής περιόδου- καθώς βρήκε ορθάνοιχτες τις πόρτες, εξαναγκάζοντας τουρίστες προερχόμενους κυρίως από την Μ. Βρετανία και την Σουηδία να αναχωρούν πρόωρα ακυρώνοντας κρατήσεις για να αποφύγουν την καραντίνα  κατά την επιστροφή στην πατρίδα τους.

Ενώ καταβαραθρώνονται τα -έτσι κι αλλιώς- πενιχρά έσοδα από τον τουρισμό, αυξάνονται τα κρούσματα της πανδημίας σε μια χώρα που αποδείχτηκε παντελώς ανοχύρωτη, βλάπτοντας έτσι και την δημόσια υγεία και την οικονομία. Οι απαιτούμενοι έλεγχοι στις πύλες εισόδου δεν έγιναν ή έγιναν πλημμελώς με βάση τον προορισμό και όχι την χώρα προέλευσης.

Ο χρόνος μετά την λήξη του lockdown σπαταλήθηκε σε πανηγυρισμούς για την επιτυχή αντιμετώπιση του εαρινού κύματος (προσωπικά από τον πρωθυπουργό) και για τον καταλογισμό της κυβερνητικής αδράνειας στην έλλειψη «ατομικής ευθύνης» (προσωπικά από τον κάθε πολίτη), αν το πράγμα στραβώσει στο φθινοπωρινό κύμα. 

Εντωμεταξύ το ΕΣΥ φθίνει με αποχωρήσεις τουλάχιστον 5.000 υγειονομικών μέσα σε ένα χρόνο και τα τεστ στον γενικό πληθυσμό δεν έγιναν ποτέ για τον έλεγχο του βαθμού ανοσίας της αγέλης.

Τα σχολεία άνοιξαν με περισσότερους μαθητές (η τήρηση του μέτρου της απόστασης κόπηκε στις εξετάσεις με την μέθοδο του μέσου όρου), με λιγότερους εκπαιδευτικούς (ακόμα και αναπληρωτές), με ελάχιστο αριθμό προσωπικού καθαριότητας (μέχρι και ένα άτομο ανά σχολική μονάδα), αλλά μόνη της “η πίστη (στη χρήση μάσκας) σώζει”, ανεξάρτητα που ο κολλητός προμηθευτής υγειονομικών μασκών (για νήπια και μικρά παιδιά) τις κατασκεύασε στο μέγεθος της σωβρακοφανέλας.

Επειδή τωόντι «λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν» για εργαζόμενους στο ΕΣΥ και στην παιδεία, για μικρομεσαίους και αυτοαπασχολούμενους, για συνταξιούχους και για κοινωνική πολιτική των «αναξιοπρεπών» επιδομάτων, η κυβέρνηση παγώνει τον κατώτατο μισθό, κόβει το Δώρο Πάσχα των συνταξιούχων, ψηφίζει για απλήρωτες υπερωρίες, αλλά μειώνει τον ΕΝΦΙΑ (στην μεγάλη περιουσία), μειώνει τις εισφορές (και τις συντάξεις) στη δημόσια ασφάλιση και ενισχύει την ιδιωτική (ασφαλιστικό Πινοσέτ), όμως καταπολεμά την ανεργία με την κατάργηση του ΑΣΕΠ ενώ συγχρόνως προσλαμβάνει 15.000 ΕΠΟΠ, 1.500 αστυνομικούς και 1.000 συνοριοφύλακες, ενώ έχει ήδη σπάσει το πανελλήνιο ρεκόρ σε διορισμούς μετακλητών.

Επειδή τωόντι «η πατρίς εν κινδύνω» ο πρωθυπουργός αποφάσισε (και ανακοίνωσε) ότι θα αγοράσουμε 18 Γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη Rafale, χωρίς να γνωρίζει το κόστος (προμήθειας, εκπαίδευσης, συντήρησης, αναβάθμισης και οπλικών συστημάτων), χωρίς οποιαδήποτε μελέτη αν είναι επιχειρησιακά η βέλτιστη λύση, χωρίς οποιαδήποτε εισήγηση των επιτελών από τις ένοπλες δυνάμεις, χωρίς κάποια άλλη χώρα μέχρι σήμερα να έχει προμηθευτεί τον συγκεκριμένο τύπο πολεμικού αεροσκάφους και ενώ τα προηγούμενα χρόνια (επί ΣΥΡΙΖΑ) έγινε κατορθωτό να περιοριστούν οι τύποι των αεροσκαφών από έξι σε δύο (F-16 και Mirage 2000) εξοικονομώντας κόστος και προσωπικό.

Τελικά όπως έλεγε και ο Άρθουρ Κλαρκ: 

“Υπάρχει ένας ελπιδοφόρος συμβολισμός στο γεγονός ότι οι σημαίες δεν κυματίζουν στο κενό.” 

κουτι πανδωρας

Κοιτάζοντας τη Μόρια από μέσα



 του Πέτρου Κατσάκου

Τη Μόρια, όπως και την κάθε «κόλαση», οφείλεις να τη βλέπεις από μέσα προς τα έξω, γιατί αν την κοιτάς από έξω προς τα μέσα, είναι λογικό να μην αντιλαμβάνεσαι τίποτα. Τη Μόρια, όπως και την κάθε «φυλακή», αν θες να την κατανοήσεις, οφείλεις να τη βλέπεις με τα μάτια των «φυλακισμένων», γιατί αν την κοιτάς με τα μάτια του «δεσμοφύλακα», είναι λογικό να μην αντιλαμβάνεσαι την ανάγκη για ελευθερία, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.  Όταν μιλάς λοιπόν για τη Μόρια, όπως και για κάθε στρατόπεδο συγκέντρωσης, είναι θέμα οπτικής και ενσυναίσθησης το τι θα πεις και πώς θα τοποθετηθείς απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους που, στην προσπάθειά τους να αποδράσουν από τον πόλεμο και τη φτώχεια, φυλακίστηκαν με σκοπό να γίνουν το «σκιάχτρο» της αποτροπής για τους υπόλοιπους.

Ακόμα και σε περιόδους που οι συνθήκες «φιλοξενίας» στη Μόρια ήταν οριακά ανθρώπινες, δεν έλειπαν οι απάνθρωπες κραυγές που ζητούσαν να κάνουμε κόλαση τη ζωή των αιτούντων άσυλο ως μέσο αποτροπής, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια άλλου τύπου διαχείριση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος. Στην πορεία, η Μόρια μετεξελίχθηκε σε κάτι που μόνο κατ’ ευφημισμόν ονομαζόταν κέντρο φιλοξενίας ή υποδοχής. Στην πορεία, η Μόρια μετεξελίχθηκε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μια αποθήκη ψυχών, σε ένα κολαστήριο που δικαίως χαρακτηρίστηκε ντροπή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Κι αν κάποιοι ντράπηκαν για την ντροπή της Μόριας, κάποιοι άλλοι αισθάνθηκαν ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα της πολιτικής τους.

Εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια αποσυμφόρησης και επικεντρώνοντας με μεγαλύτερο ζήλο στο δόγμα της αποτροπής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν αυτή που έλουσε με βενζίνη τον καταυλισμό της εξαθλίωσης. Το πότε θα άναβε το σπίρτο που θα πυρπολούσε την κόλαση ήταν απλά θέμα χρόνου και συνθηκών. Το να βλέπεις, λοιπόν, σήμερα το σπίρτο και να κάνεις πως τόσο καιρό δεν πήρες μυρωδιά τη βενζίνη με την οποία κάποιοι είχαν φροντίσει να ποτίσουν το έδαφος της Μόριας δεν είναι πλέον θέμα ενσυναίσθησης, αλλά πολιτικής αντίληψης της προδιαγεγραμμένης καταστροφής.

Είναι θλιβερό ότι η κυβερνητική σπουδή να κλείσει τον φάκελο της καταστροφής της Μόριας με τη σύλληψη και την παραπομπή στη Δικαιοσύνη μιας χούφτας απελπισμένων «εμπρηστών» που δεν εκτίμησαν την ελληνική φιλοξενία συνοδεύεται από τις κραυγές των ιεροεξεταστών που στέλνουν στην πυρά όποιον τολμήσει να δει τη Μόρια από μέσα προς τα έξω.

Αυγή

Πρόβατα με νύχια γαμψά



Οι νοικοκυραίοι όπλισαν τα χέρια που σκότωσαν Παύλο Φύσσα και Ζακ Κωστόπουλο

του Νίκου Παπαδογιάννη

 Όταν έμαθα το τραγικό νέο, ήταν αργά το βράδυ και βρισκόμουν στη Σλοβενία, απεσταλμένος στο Ευρωμπάσκετ 2013, κάπου μεταξύ δεύτερου και τρίτου ποτού. Η Εθνική Ελλάδας είχε ήδη αποκλειστεί, οπότε ήμουν χαλαρός και απολάμβανα τη νυχτερινή σκηνή της Λιουμπλιάνα.

«Φονικό για το ποδόσφαιρο στο Κερατσίνι», διάβασα κάπου στο Twitter, αργά το βράδυ. Μπορεί να ήταν στον Σκάι, μπορεί αλλού.

Δεν έδωσα μεγάλη σημασία, ομολογώ. Είναι σχεδόν ρουτίνα, για τα χουλιγκανικά ήθη της Ελλάδας, τα ραντεβού θανάτου. Συνήθως οι «νικητές» τραβούν την πρίζα έγκαιρα, αλλά ενίοτε οι ξυλοδαρμοί ξεπερνούν το όριο βιωσιμότητας και τα τραύματα του θύματος επιφέρουν το μοιραίο.

Άλλος ένας νεκρός της μπάλας, λοιπόν. Συνηθισμένα τα γήπεδα στα χιόνια.

Λίγες ώρες αργότερα, το επόμενο πρωινό δηλαδή, κατέφτασε στη Λιουμπλιάνα δικός μου άνθρωπος, φαρμακωμένος. «Όχι, δεν τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο, όπως νομίστηκε αρχικά. Μαχαίρωσαν τον Παύλο Φύσσα, ίσως να τον ξέρεις ως Killah P, επειδή τους έμπαινε στο μάτι. Ήταν αντιφασίστας ράπερ και δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτες».

Εκείνη τη νύχτα φτάσαμε στο σημείο μηδέν.

Κατόπιν, βέβαια, ξεπεράσαμε και αυτό το ναδίρ και φτάσαμε πιο κάτω, σκαλίζοντας με γαμψά νύχια τον πάτο του βαρελιού. Ο φόνος του Ζακ Κωστόπουλου από ακροδεξιούς νοικοκυραίους πέντε χρόνια αργότερα ήταν μία εξίσου φαιή σελίδα στο μαύρο βιβλίο της σύγχρονης Ελλάδας.

Οι δολοφόνοι των δύο νέων κυκλοφορούν σήμερα ελεύθεροι. Ίσως όχι για πολύ. Στις αρχές Οκτώβρη, θα ανακοινωθεί η απόφαση για την πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής, ενώ θα καθίσουν στο σκαμνί και τα κτήνη που έστειλαν τον Ζακ στον άλλο κόσμο.

Ακόμα και στη χώρα όπου όλα επιτρέπονται και ουδείς λογοδοτεί, η ελπίδα της δικαίωσης φαίνεται υπαρκτή και προσφέρει κάποιου είδους ανακούφιση στους συγγενείς των νεκρών. Και σε όλους όσους θρήνησαν τα θύματα της φασιστικής βίας.  

Αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό. Ούτε αρκούν 1-2 καταδικαστικές αποφάσεις για να καταπνίξουν το θράσος των τραμπούκων.

Περισσότερο και από την ίδια την πράξη, στίγμα για την κοινωνία μας αποτελεί η αιγίδα που απλόχερα πρόσφεραν στους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς τα πολιτικά κόμματα της «ήπιας» δεξιάς.

Ας το πω σε απλά ελληνικά για να συνεννοηθούμε. Η Νέα Δημοκρατία με τις ακροδεξιές ανταύγειες έγινε αυτοδύναμη κυβέρνηση χάρη στις ψήφους των κυρ Παντελήδων που χειροκρότησαν υπόκωφα τους δύο φόνους και τσούγκρισαν στην υγειά των δολοφόνων.

«Ένας αναρχοάπλυτος λιγότερος». «Ένα πουστράκι πρεζάκι λιγότερο». Μη παριστάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε και μη κοιτάζετε αλλού. Εσάς εννοώ, που ψιθυρίσατε τα παραπάνω λόγια, απ’ έξω σας ή από μέσα σας.

Εσύ είσαι ο Ρουπακιάς, εσύ είσαι και ο κοσμηματοπώλης. Εσύ, που ένιψες τα χεράκια σου και τα βάφτισες «καθαρά», όταν ψήφιζες τους Χρυσαυγίτες αλλά και τους ακροδεξιούς πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Εάν μπήκαν στη Βουλή και στα υπουργικά γραφεία, είναι επειδή στο πρόσωπό τους είδες τους ομοίους σου.

Εγώ, πάλι, είμαι η δύσμοιρη Μάγδα Φύσσα (η «λυτή», σύμφωνα με τον Μπογδάνο) και ο χαροκαμένος αδελφός του Ζακ Κωστόπουλου. Εγώ και οι όμοιοί μου, που καταγγέλλουμε σε όλους τους τόνους τον ραγδαίο εκφασισμό της αποχαυνωμένης, πολιτικά αναλφάβητης και εν πολλοίς αποκτηνωμένης νεοελληνικής κοινωνίας.

Η επέτειος της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, 18 Σεπτεμβρίου 2013 σαν σήμερα, θα έπρεπε να κηρυχθεί αργία από την ταλαίπωρη ελληνική Πολιτεία, στο ίδιο μήκος κύματος με την ημερομηνία του Πολυτεχνείου.

Ίσως και τετραήμερο πένθους: στις 18 σκότωσαν τον Φύσσα, στις 21 τον Ζακ. Ένας τέτοιος εορτασμός μνήμης σημαίνει πολύ περισσότερα για το σήμερα και για το αύριό μας, από ότι κάποιες κενές νοήματος θρησκευτικές γιορτές που μας προκαλούν ευλάβεια.

Εάν η Ιστορία γίνει σιωπή, ολόκληρο το έθνος θα βγει ηττημένο από το επίσημο σαμποτάζ στη συλλογική εγρήγορση. Σήμερα, νικάει όχι ο Παύλος Φύσσας, αλλά ο Μπογδάνος. Όχι ο Ζακ Κωστόπουλος, αλλά ο Βορίδης. Οι λύκοι, που μεταμφιέστηκαν σε πρόβατα για να μπουν ανενόχλητοι στα σπίτια μας και στο Κοινοβούλιο.

«Η βία προέρχεται από την Άκρα Αριστερά», ξεστόμισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αλείφοντας αλάτι στις πληγές των θυμάτων της ακροδεξιάς βίας. Εφ’ όσον τον υπερψήφισε ο πάνσοφος ελληνικός λαός, έχει κάθε δικαίωμα να σπέρνει μίσος με ανιστόρητους αφορισμούς.

Ποιος θα τον εγκαλέσει, τον «Μωυσή»; Οι πιστοί του Άδωνη ή οι τηλεθεατές του Πορτοσάλτε; Ή μήπως οι μακεδονομάχοι που λούφαξαν μόλις είδαν τις χειραψίες του με τον Ζάεφ;

Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε πανίσχυρη κυβέρνηση χάρη στην αδιαφορία των πολιτών και ασφαλώς θα υποδεχθεί με κροκοδείλιο κλάμα τον επόμενο φόνο κάποιου ανυπεράσπιστου ακτιβιστή. Όπως το 2013 και το 2018.

Όταν στο γκρίζο φέρετρο κλειστεί ο δικός σου γιος, θα είναι πολύ αργά για αληθινά δάκρυα.

κουτιπανδωρας

Μητσοτάκης: «Το ποντίκι που βρυχάται»



Την ικανότητα του πρωθυπουργού στο χειρισμό των εθνικών θεμάτων θα τη ζήλευαν οι αθλητές της ενόργανης στις ασκήσεις εδάφους με τις πολλαπλές εναέριες κωλοτούμπες

 του Μαθηματικού

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για τη στάση του Μητσοτάκη και της εθνικά “υπερήφανης” ΝΔ, σε σχέση με το τριπλό λουπ μετά πολλαπλών κυβιστήσεων στο “Μακεδονικό” και στη συμφωνία των Πρεσπών. Όσοι δεν έχουν μνήμη ιχθύος και δεν τρώνε το σανό που τους τάιζαν και τους ταΐζουν τα κανάλια της ολιγαρχίας ξέρουν ότι ο Μητσοτάκης και οι πατριδοκάπηλοι της ακροδεξιάς του πτέρυγας χρησιμοποίησαν τις περικεφαλαίες και τον Βουκεφάλα για να αναρριχηθούν στην εξουσία, και τα κατάφεραν.

Ως αντιπολίτευση ο Μητσοτάκης και η ΝΔ καταψήφισαν στη Βουλή το πρωτόκολλο ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, στις 9-2-19. Μαινόμενος, τότε, Μητσοτάκης ο νεότερος διαλαλούσε ότι η κύρωση αυτή “είναι απλά η τελική πράξη μιας εθνικά επιζήμιας συμφωνίας“, “γιατί επισφραγίζει την εθνική ήττα των Πρεσπών“. 

Ως λέων (;) ο αρχηγός της Δεξιάς εβρυχάτο: δεν απεμπολώ το δικαίωμα του “βέτο” στην ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν εκεί 35 κεφάλαια που απαιτούν έγκριση στην αρχή και στο τέλος τους. Ε, λοιπόν, αυτά δεν θα ανοίξουν ούτε και θα κλείσουν ποτέ, χωρίς να ικανοποιηθούν οι θέσεις της Ελλάδας”.

Ως κυβέρνηση ένα χρόνο αργότερα στις 27 Μαρτίου 2020, ο Μητσοτάκης μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών δήλωνε: «Συγχαίρουμε τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ ως το 30ο μέλος της Συμμαχίας. Καλωσορίζουμε τους γείτονές μας στην οικογένεια του NATO και προσβλέπουμε στην εποικοδομητική μας συνεργασία στο πλαίσιο της Συμμαχίας».

Ως κυβέρνηση μάλωνε τον Μακρόν για τις επιφυλάξεις του σχετικά με τη διεύρυνση της ΕΕ και το πάγωμα της έναρξης των συνομιλιών με την Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία.

Ως κυβέρνηση απαιτεί την πιστή εφαρμογή της “προδοτικής” συμφωνίας των Πρεσπών.

Ως κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή για ψήφιση τρία μνημόνια συνεργασίας, απότοκα της συμφωνίας των Πρεσπών: 1) «για την Επιτάχυνση της Διαδικασίας Ένταξης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση», 2) «για την ίδρυση Συντονιστικής Επιτροπής για την Οικονομική Συνεργασία» και 3) η “τεχνική διευθέτηση μεταξύ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Ελληνικής Δημοκρατίας και του υπουργείου Άμυνας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας σχετικά με την εναέρια αστυνόμευση του FIR των Σκοπίων (LWSS)”.

Αυτά είναι λίγο - πολύ γνωστά. Όπως γνωστή είναι και η ικανότητα, το τάλαντο που διαθέτει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης στο χειρισμό των εθνικών θεμάτων!!! Ικανότητα που θα τη ζήλευαν οι αθλητές της ενόργανης στις ασκήσεις εδάφους με τις πολλαπλές εναέριες κωλοτούμπες!!! Μας μένει όμως μια απορία. Ο Μητσοτάκης της αντιπολίτευσης είχε δηλώσει στη Βουλή ότι ποτέ δε θα αποκαλούσε πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας τον Ζάεφ (ή όποιον άλλον). Δήλωσε ότι υπάρχουν περιφραστικοί τρόποι να απευθυνθεί στον Βορειομακεδόνα ομόλογό του, αν ο ίδιος γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Επειδή δε μάθαμε αν ήταν συνεπής τουλάχιστον σε αυτήν τη δήλωση, και με δεδομένο ότι δε διακρίνεται για τις καλές επιδόσεις του στα “αθλήματα” της συνέπειας, της σοβαρότητας και της ευθυκρισίας, και επειδή φρόντισε να εξαφανίσει από την επίσημη ιστοσελίδα της προεδρίας της κυβέρνησης την επίσκεψη του Βορειομακεδόνα πρωθυπουργού, η απορία μας παραμένει. Πώς καλωσόρισε τον Ζάεφ; Πώς τον προσφώνησε; “Καλώς το, το ναυτάκι το ζουμπουρλούδικο από τη βόρειο γείτονα χώρα”; Για να θυμηθούμε την παλιά ελληνική ταινία “καλώς ήρθε το δολλάριο”, μιας και πρωθυπουργός της ημετέρας πατρίδος μίλησε για “δουλιές” με τον ομόλογό του της αλλοδαπής.  

Πάντως ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας πολύ την ευχαριστήθηκε την επίσκεψή του στη χώρα μας. Δήλωσε στο Euronews:

«Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη την ευκαιρία να δείξει τη στάση του απέναντι στη Βόρεια Μακεδονία. Έδωσε μάχες για εμάς, μάχες για το ευρωπαϊκό μας μέλλον, για τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και είμαι πολύ ευχαριστημένος».

 Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει. “Λέων” ο Μητσοτάκης ή “Το ποντίκι που βρυχάται;” 

Αυτά και εις άλλα με υγείαν....

koutipandoras

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Ποιος; Ο Ζάεφ, που χάριζε κόκκινες γραβάτες στον Τσίπρα…

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η… Μακεδονία - Ήρθε, σουλατσάρησε, έφυγε ο Ζάεφ, φύλλο δεν κουνήθηκε

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Κάθομαι τώρα εγώ στον «Κάκτο» στο Χαλάνδρι με το φίλο μου το Χάρη και πίνουμε μπυρόνια. Δηλαδή αυτός πίνει πιο πολύ, διότι ο Χάρης αγαπάει τη μπύρα πιο πολύ κι απ’ τον κομμουνισμό (γίνεται;), αλλά πες ότι πίνουμε και οι δύο. Και γυρνάει ο Χαρούλης και μου λέει:..

«Βλέπω προχτές τηλεόραση το τάδε κανάλι, δελτίο ειδήσεων βραδινό».
«Χαράς στο κουράγιο σου», του απαντάω, «εγώ μόνο αποσπάσματα απ’ το τουίτερ κι αυτά με μέτρο μου είπε ο γιατρός»!
«Σταμάτα ρε ν’ ακούσεις τι θέλω να σου πω», μου λέει ο κολλητός, το βουλώνω εγώ.

«Βλέπω λοιπόν το δελτίο ειδήσεων», συνεχίζει ο Χάρης, «ξεκινάει οκτώ παρά δέκα, βάλε Ελληνοτουρκικά, βάλε εξοπλιστικά, βάλε έκτακτα καιρικά φαινόμενα, πάει οκτώ και είκοσι η ώρα. Και κάπου εκεί προβάλλουν ρεπορτάζ λιγότερο από ένα λεπτό ότι ο πρωθυπουργός συναντήθηκε με ηγέτες βαλκανικών χωρών, τον Ζόραν Ζάεφ και τον Έντι Ράμα. Και πάπαλα!»

«Ούτε καν σόλο ο Ζάεφ;», τον ρωτάω, «τον τσουβαλιάσαμε με τον Ράμα μαζί, να μη φαίνεται ότι τον είδαμε κατά μόνας και πριβέ;»
«Ρε γκαζμά», ολοκληρώνει ο Χάρης, «άμα σου λέω λιγότερο από ένα λεπτό! Και μούγκα στη στρούγκα για συμφωνίες, συλλαλητήρια και Μακεδονίες. Σαν να μην κουνήθηκε φύλλο με το Μακεδονικό τα τελευταία τρία χρόνια…»

Τον θυμήθηκα αυτόν τον διάλογο με το φιλαράκι, την ώρα που διάβαζα ένα σημείωμα του συναδέλφου Χ.Κ. στην Εφημερίδα των Συντακτών, που κατέγραφε σχεδόν παντελή απουσία των συναντήσεων και των διαλόγων Μητσοτάκη-Ζάεφ από την ιστοσελίδα του ΑΠΕ/ΜΠΕ. Κάτι για δυο παραγράφους είδα κι έξω απ’ την πόρτα!

Και γιατί όχι δηλαδή; Ποιο είναι αυτό το απόκομμα πρωθυπουργού που έρχεται στη χώρα μας και θέλει και να τον προβάλλουμε κιόλας; Δεν καταλάβαμε μάστορα, επειδή του κάναμε τη χάρη να τον αφήσουμε να περάσει τα σύνορα και να κυκλοφορήσει στην Αθήνα, θα μας κουνηθεί τώρα ότι είναι αρχηγός κράτους και όχι πορδής; Πολύ αέρα πήρε το ατομάκι και σιγά σιγά θα ζητήσει και τίποτε άλλες χάρες:

Να γνωρίσει τον Ανδρέα Μικρούτσικο, να φωτογραφηθεί με την Τούνη, να αστειευτεί (στο λαιμό να του κάτσει!) με τον Αρναούτογλου, ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ποιος ο Ζάεφ, που χάριζε κόκκινες γραβάτες στον Τσίπρα…

Επιστρέφω όμως στον διάλογο με τον Χάρη, μιας και η σιγή ασυρμάτου των καναλιών επανέφερε στη μνήμη μου μια άλλη ομορφιά. Ένα συμβάν από το δεύτερο συλλαλητήριο του Συντάγματος για τη Μακεδονία μας, όταν οι τηλεοπτικοί δίαυλοι έδειχναν φόρα παρτίδα τις μπούκες στα σκαλιά του Αγνώστου Στρατιώτη και την κλωτσοπατινάδα των Μακεδονομάχων με τα ΜΑΤ, αλλά έκλειναν τα μάτια και τις κάμερες σε έναν μίνι πόλεμο που διαδραματιζόταν λίγο πιο αριστερά όπως κοιτάμε τη Βουλή. Στις εφόδους κάποιων δεκάδων μερακλήδων με ορμητήριο το πεζοδρόμιο της "Μεγάλης Βρετανίας" στη γωνία με την Πανεπιστημίου. Από εκεί ξεκίναγαν οπλισμένοι με φωτοβολίδες ευθείας βολής που εκτόξευαν κατά δεκάδες στους ΜΑΤατζήδες…

«Πρώτη φορά που τα είδα τόσο τρομαγμένα τα ΜΑΤ», είπα στο Χάρη, «ύψωναν τις ασπίδες και κολλάγανε ο ένας δίπλα στον άλλο μπας και σωθούν. Σχεδόν τους λυπήθηκα».
«Αλήθεια τώρα;», ρώτησε ο Χάρης.
«Σχεδόν», του είπα. «Κι ύστερα απλώς σκέφτηκα ότι όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Και το έβγαλα απ’ το μυαλό μου»!

 newpost