Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Αποτυχία στην πολιτική, επένδυση στην καταστολή


Κινούμενη με γνώμονα την μεγάλη πολιτική ήττα που έχει υποστεί με τη διαχείριση του προσφυγικού και την «κυβίστηση» επί του Μακεδονικού και της Συμφωνίας των Πρεσπών, η κυβέρνηση επιχειρεί να δημιουργήσει τοξικό κλίμα επιβολής «νόμου και τάξης» με ορίζοντα τη φορτισμένη ιδεολογικά επέτειο της 17ης Νοέμβρη, προκειμένου να εξισορροπήσει την πολιτική φθορά που έχει υποστεί. Πρόκειται εξάλλου για μια επέτειο που μεγάλο μέρος του συντηρητικού κοινού της αντιπαθεί, αλλά δεν μπορεί να το πει ανοιχτά, και ταυτόχρονα ικανοποιείται και τρέφεται με την καταστολή και την ατζέντα «νόμος και τάξη». 
Στο πλαίσιο αυτή, η ασύμμετρη καταστολή και χρήση βίας από την ΕΛΑΣ και η εκδικητική μανία  έχει ξεπεράσει αρκετά όρια και  δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει μεταδώσει στην ΕΛΑΣ την αντίληψη ότι μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα, ότι «το κράτος είναι αυτοί». Η φράση «δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά χούντα» ειπώθηκε από αστυνομικούς σε δύο διαφορετικά περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας τα τελευταία 24ωρα, ενώ το γενικότερο κλίμα είναι αυτό αστυνομοκρατίας. Άλλωστε ο τρόπος σύλληψης ενός φοιτητή που σχεδόν απήχθη και κρατείτο για ώρες χωρίς επικοινωνία και δικηγόρο ή τα βασανιστήρια στον συλληφθέντα στα Εξάρχεια δεν παραπέμπουν σε ευνομούμενη χώρα αλλά σε ένα αυταρχικό και ανελεύθερο καθεστώς. 
Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της ΝΔ είναι σαφές ότι υπάρχει μεγάλη αμηχανία για όσα συμβαίνουν καθώς καταγράφονται αντικρουόμενες αντιδράσεις, από διάφορες «τάσεις» σχετικά με καίρια ζητήματα και την ευρύτερη ακροδεξιά κατεύθυνση. Φιλοκυβερνητικοί αρθρογράφοι, βουλευτές και ουδέτεροι παρατηρητές εκφράζουν πολλές διαφορετικές απόψεις, υπέρ και κατά των επιλογών της κυβέρνησης. Είναι ενδεικτικό το τελευταίο παράδειγμα σχετικά με τη διάταξη περί βλασφημίας στο νέο ποινικό κώδικα που προέβλεπε δύο χρόνια φυλακή, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων και χλεύης. Το αρμόδιο Υπ. Δικαιοσύνης υποστηρίζει ότι η διάταξη θα αποσυρθεί εξαιτίας των αντιδράσεων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ισχυρίζεται ότι η διάταξη αποσύρθηκε διότι είχε μπει «εκ παραδρομής» και βουλευτές της ΝΔ, λίγο νωρίτερα, πανηγύριζαν για την προώθηση της εν λόγω διάταξης που «υπερασπίζεται» και «προστατεύει» τη χριστιανική πίστη και την Εκκλησία.
Δεν είναι απολύτως σαφές αν η ΝΔ «τρέμει» την επέτειο της 17ης Νοέμβρη και επιχειρεί να ξορκίσει τους φόβους με προκαταβολική και σκληρή καταστολή ή αν βλέπει την ημέρα ως ευκαιρία να δημιουργήσει ένταση και να κάνει επίδειξη δύναμης. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, εξωθεί επικίνδυνα την κατάσταση στα άκρα. Ειδικά απέναντι στο φοιτητικό κόσμο και τους νέους, η στρατηγική που έχει επιλεγεί οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε έκρηξη με ανυπολόγιστα αποτελέσματα.
Ίσως είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης να στήσει ένα νέο Δεκέμβρη και να τον «χρεώσει» στο ΣΥΡΙΖΑ  και δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το σίγουρο είναι ότι η ΝΔ δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του δόγματος «νόμος και τάξη» με καταστολή, εφόδους σε σινεμά και κλαμπ, εισβολές σε πανεπιστήμια και ωμή βία απέναντι στη νεολαία, τη μοναδική ομάδα του πληθυσμού που γυρνά μόνιμα την πλάτη στη ΝΔ.
tvxs

Στον δρόμο που χάραξε η «μάνα raver»



Γράφει ο Μανώλης Καλουδάς
Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 οι δημοσιογράφοι κατάφεραν να «ποινικοποιήσουν» ένα είδος μουσικής που είχε μεγάλη απήχηση στους νέους: Την psychedelic trance. Οι συνάδελφοι αυτοί συνέδεσαν τα ναρκωτικά και κυρίως το δημοφιλές, τότε, χάπι ecstasy με τους νέους που πήγαιναν στα parties. Με βαρύγδουπους τίτλους «η μουσική που σκοτώνει», «όργιο ναρκωτικών στα ρέιβ πάρτυ» και δηλώσεις ανθρώπων που δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο, κατάφεραν να περιθωριοποιήσουν την όλη κουλτούρα και φυσικά τα νέα παιδιά που τους άρεσε η μουσική αυτή.
Βγήκε εκείνη την εποχή ένας πιτσιρικάς σε ρεπορτάζ του Αργύρη Ντινόπουλου που έλεγε ότι «βλέπει κύκλους» και η «μάνα raver» στον Νίκο Ευαγγελάτο, στον ΣΚΑΪ, φωνάζοντας ότι ο γιος της πηδάει σαν κατσίκι από το ένα κρεβάτι στο άλλο και αποτελείωσαν το όλο θέμα.
Υπό το βάρος ανυπόστατων καταγγελιών (δεν είδαν, δεν άκουσαν, αλλά ήταν σίγουροι πως μέσα στα πάρτι γίνονταν χρήση ναρκωτικών) η αστυνομία ξεκίνησε εφόδους στα νυχτερινά μαγαζιά που διοργάνωναν τέτοια parties και επειδή πάντα κάτι έβρισκαν, σύντομα αποτέλεσαν παρελθόν.
Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά;
Γιατί τα θυμήθηκα – και θα ήθελα να τα μάθουν και οι νεότεροι – με αφορμή την πρωτοφανή και κινηματογραφική έφοδο της αστυνομίας σε club στο Γκάζι, κατά τη διάρκεια της οποίας συνελήφθησαν δέκα άτομα και κατασχέθηκαν 2,6 γραμ. Κάνναβη, 3,5 γραμ. Κοκαΐνη, 1,7 γραμ. Ηρωίνη, 3,2 γραμ. MDMA, 2 δισκία ecstasy και 20 δισκία φαρμακευτικού σκευάσματος.
Ποσότητα ναρκωτικών ουσιών, δηλαδή, που πιθανότατα θα έβρισκε η αστυνομία σε οποιοδήποτε νυχτερινό μαγαζί της χώρας. Οποιοδήποτε μαγαζί που ακούγεται ηλεκτρονική μουσική, γιατί για κάποιον περίεργο λόγο οι έφοδοι γίνονταν και γίνονται μόνο σε τέτοια μαγαζιά. Σε μαγαζιά που υπάρχουν μόνο νέοι. Θυμάστε τα τελευταία χρόνια να έγινε έφοδος για έρευνα ναρκωτικών σε μπουζουξίδικο; Όχι. Γιατί; Επειδή εκεί δεν γίνεται χρήση ναρκωτικών ή επειδή εκεί μπορεί να βρεθεί κάποιος με ναρκωτικά που δεν πρέπει να βρεθεί; Μην ψάχνεστε. Το δεύτερο συμβαίνει. Ρωτήστε οποιονδήποτε που έχει εργαστεί σε τέτοια μαγαζιά για να σας πει τι ακριβώς συμβαίνει.
Δεν δικαιολογώ τη χρήση ναρκωτικών ούτε μέσα στα νυχτερινά μαγαζιά που ακούγεται ηλεκτρονική μουσική, ούτε μέσα στα μπουζουξίδικα, ούτε στα ροκάδικα, ούτε πουθενά, αλλά τέτοιοι έφοδοι θυμίζουν εποχές που κανείς μας δεν θέλει να θυμάται. Κανείς μας ίσως εκτός από κάποιους αστυνομικούς που έλεγαν – σύμφωνα με μαρτυρία κοπέλας που ήταν στο club στο Γκάζι – ότι «δεν έχουμε Δημοκρατία».
Υπάρχουν άλλοι τρόποι για να κρατήσεις τους νέους μακριά από τα ναρκωτικά, γιατί στο τέλος αυτό θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει. Έχουν δοκιμαστεί σε άλλες χώρες και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Ας κοιτάξουν κάποιοι προς αυτή την κατεύθυνση κι ας αφήσουν τις εφόδους σε νυχτερινά μαγαζιά μόνο για εξαιρετικά κρίσιμες περιπτώσεις που μπορούν να διαλευκάνουν υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών.
Μέχρι τότε αν θέλουν να συνεχίσουν τις εφόδους τους ως μαρκετινίστικες κινήσεις εντυπωσιασμού, ας τις πραγματοποιήσουν στα κατά τόπους μπουζουξίδικα. Σίγουρα οι συλλήψεις θα είναι περισσότερες, όπως και η ποσότητα ναρκωτικών που θα κατασχέσουν.
Και όχι, δεν θα φταίει που εκεί μέσα ακούγονται ελληνικά τραγούδια.
Y.Γ.: Δωράκι το εμβληματικό κομμάτι της εποχής “Tinkerbell”, από τον Giannis Cherouvim.
altsantiri

Μαζί με το 1821 να "γιορτάσουμε" και το 1922 αν θέλουμε να έχουμε εθνική συνέχεια...

Καλά κάνουμε και προετοιμαζόμαστε από τώρα για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την εθνεγερσία τού 1821. 
Αν, μάλιστα, το αποτέλεσμα δεν θα θυμίζει χουντική γιορτή στο Καλλιμάρμαρο, αλλά κάτι το ουσιαστικότερο και βαθύτερο για το από πού προήλθαμε, τα λάθη που κάναμε στην πορεία και προς τα πού κατευθυνόμαστε ως έθνος, τότε τα χρήματα που θα έχουν δαπανηθεί δεν θα έχουν πάει χαμένα. Σε αυτό το πλαίσιο, όμως, και για να έχουμε συνέχεια ως κράτος είναι χρήσιμο να "γιορτάσουμε" το 2022 και τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή...

Φτάσαμε στην Επανάσταση του 1821 χάρη στην ιστορική ανάγκη να συγκροτήσουμε έθνος- κράτος, όπως ήταν της μόδας εκείνη την εποχή. Στη Μικρασιατική Καταστροφή, ύστερα από έναν αιώνα εδαφικής επέκτασης, οδηγηθήκαμε όταν χάσαμε το μέτρο, όταν η "Μεγάλη Ιδέα" παραέγινε μεγάλη για να συμβαδίζει με τη λογική...

Σήμερα καλούμαστε να συνοδοιπορήσουμε με την απαίτηση που δημιουργούν οι νέες τεχνολογίες να σπάσουμε τα σύνορα και να συγχρωτιστούμε όχι μόνο ως πολίτες, αλλά κι ως κράτος με ευρύτερες θεσμικές και μη συγκροτήσεις. Κι αυτή είναι μία επιταγή που δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά όλους όσοι αντιλαμβάνονται ότι η Γη είναι πολύ μικρή κι ενδεχομένως και πεπερασμένη για να δίνουμε έμφαση σε όσα μας χωρίζουν κι όχι σε όσα μας ενώνουν...

Αλίμονο στους λαούς που χάνουν τη σύνδεσή τους με το παρελθόν τους, αλλά αλίμονο και στους λαούς που δεν συγχρονίζονται με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καιρών. Δεν θα χαθεί, για παράδειγμα, η ελληνικότητα ακόμα κι αν η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τής Ελλάδας δεν θα είναι χριστιανοί ορθόδοξοι σε πενήντα χρόνια από σήμερα ούτε, άλλωστε, η ελληνικότητα μπορεί να ταυτιστεί και σήμερα με μια θρησκεία την οποία μοιράζονται κι άλλοι λαοί. Η ελληνικότητα θα κινδυνεύσει όχι αν χάσουμε μια δυο βραχονησίδες, εξέλιξη που βεβαίως κι απεύχομαι, αλλά όταν θα απαντά με όρους τού παρελθόντος στα ερωτήματα του μέλλοντος κι αυτό θα το χαρακτηρίζει πατριωτισμό, αν εξακολουθεί να μιλά αποκλειστικώς για τον Περικλή, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Μεγαλέξανδρο, το σουβλάκι και το φραπέ όταν οι άλλοι θα στέλνουν διαστημικά λεωφορεία στον Άρη...

τρυπιο ευρω

Το θέμα είναι να μην είσαι «μπαχαλάκιας». Ύποπτος για χρηματισμό δεν πειράζει


του Γιώργου Λακόπουλου
Αντιμετωπίζει κατηγορία δωροδοκίας στο σκάνδαλο της Novartis. Έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό τον όπως νομίζει. Και πολλοί λόγοι  επιβάλουν να τον αντιμετωπίζει κανείς  με επιείκεια  και κατανόηση.
Αλλά ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν βοηθάει. Αντίθετα προκαλεί. Μετά τις μηνύσεις στη «συμμορία» δικαστικών λειτουργών και πολιτικών που τον διώκει, με «αρχισυμμορίτη» τον τότε Πρωθυπουργό της χώρας- την οποία  πάντως θα «συντρίψει»- επανέρχεται για να χαρακτηρίζει  «μπαχαλάκια» τον Αλέξη Τσίπρα.
Τι ακριβώς μπαχαλοποίησε; Ζητάει να συμπεριληφθούν στο Σύνταγμα εγγυήσεις, ώστε να μην υπάρχει παραγραφή- ατιμωρησία σε πολιτικά πρόσωπα που ελέγχονται για δωροδοκία.
Η γνωστή ιστορία: μην εξασφαλίζει κάποιος παραγραφή σε σύντομο χρόνο  επειδή λαδώθηκε κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως υπουργός!
Ήταν πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στην προηγούμενη Βουλή, αλλά εξαφανίσθηκε  από τη νέα κυβερνητική πλειοψηφία. Έτσι όποιος υπουργός κατηγορηθεί  για μίζες, δεν έχει παρά να αποδείξει ότι τις ενθυλάκωσε ασκώντας τα καθήκοντά του και όχι στο περιθώριό τους και εξασφαλίζει τη σύντομη  «αποσβεστική προθεσμία». Δηλαδή δεν δικάζεται. Ωραία απονομή Δικαιοσύνης.
Στον Λοβέρδο, που είναι και νομικός, δεν αρέσουν αυτά που προσπαθεί να επιβάλλει ο Τσίπρας.  Η παραγραφή είναι δώρο  Θεού σε κάποιες περιπτώσεις. Και συνιστά μπαχαλοποίηση ο αποκλεισμός της.
Ο Τσίπρας, λοιπόν, ζητάει τέτοιες εγγυήσεις «με σκοπό να τινάξει την διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης στον αέρα».
Χωρίς τέτοια εξεζητημένα πράγματα η αναθεώρηση θα μείνει προσγειωμένη. Και θα μπορεί όποιος πέφτει θύμα «πλεκτάνης» να τη σκαπουλάρει.
Η  «εμπρηστική» παρέμβαση Τσίπρα έχει σκοπό να χαλάσει αυτή την «κανονικότητα» και τον βρίσκει  αντίθετο.
Στην κατάσταση που έχει περιέλθει ο Λοβέρδος θα μπορούσε κανείς να του αναγνωρίσει ακόμη και ακαταλόγιστο. Αλλά  υπάρχει μια λεπτομέρεια: παραμένει κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινάλ.
Ήτοι μιλάει στη Βουλή εξ ονόματος της Φώφης Γεννηματά η οποία τον υπερασπίζεται σε κάθε περίπτωση. Ένα σοβαρό κόμμα θα τον έχει βάλει σε διαθεσιμότητα μέχρι να ξεμπλέξει.
Αυτό σημαίνει ότι η επικεφαλής του Κινάλ δεν θέλει στο υπό αναθεώρηση άρθρο του συντάγματος περί ευθύνης υπουργών ερμηνευτική παράγραφο που θα αποκλείει την παραγραφή της δωροδοκίας, όταν έγινε «κατά την τέλεση» και όχι «επ’ ευκαιρία» των καθηκόντων του υπουργού.
Δεν ξέρουμε πώς ο Λοβέρδος έπεισε τη Φώφη να πάει πακέτο μαζί του στο σκάνδαλο Νοβάρτις και ειδικότερα στην πλευρά του που αφορά τον ίδιο προσωπικά. Βάζει όμως το κεφάλι της στην ίδια θηλιά μαζί του.
Η Πολιτεία, δια της Εισαγγελίας Διαφθοράς, αλλά και δια της Βουλής εν προκειμένω, έκανε ό,τι όφειλε να κάνει: έστειλε τον ύποπτο για χρηματισμό στον φυσικό δικαστή του. Μακάρι να πείσει ότι είναι  αθώος και τα στοιχεία που θα παρουσιάσει η κατηγορούσα αρχή στο  δικαστήριο αδύναμα τα πείσουν τα μέλη του δικαστηρίου για την ενοχή του.
Μέχρι τότε όμως, αν έχει φίλους, ας του εξηγήσει κάποιος ότι με τη συμπεριφορά του επιβαρύνει τη θέση του απέναντι στην κοινωνία. Όταν αντιδρά με μια πρόταση -που καταφανώς εξυπηρετεί καταφανώς  το δημόσιο συμφέρον και την απονομή Δικαιοσύνης- προκαλεί.
Έτσι κι αλλιώς είναι πρόκληση να καθυβρίζει και να κάνει μαθήματα σε  έναν πολιτικό αρχηγό κάποιος που οδεύει προς το εδώλιο.
ανοικτό παράθυρο

Δεξιότερα Κυριακοπάτκιν



του Τάσου Παππά
Η κακόβουλη βλασφημία και η καθύβριση θρησκευμάτων επρόκειτο να γίνουν (ξανά) ποινικά αδικήματα αν δε σηκωνόταν σάλος. Ο υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε πως θα το ξανασκεφτεί και αν συνεχιστούν οι αντιδράσεις, θα αποσύρει την επίμαχη διάταξη. Θα δούμε σήμερα.
Η ηγεσία της Ν.Δ., στην προσπάθειά της να ηρεμήσει το ακροδεξιό ακροατήριό της, που είναι στα κεραμίδια επειδή νιώθει ότι το άδειασαν στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και στο προσφυγικό, σχεδιάζει πράγματα για να το ικανοποιήσει, μη διστάζοντας να φλερτάρει με τη γελοιότητα.
Και επειδή ο κατήφορος δεν έχει πάτο και επειδή οι ακροδεξιοί της Ν.Δ. δεν βάζουν φρένο και επειδή οι σκληροπυρηνικοί της Ιεραρχίας έχουν ισχυρές προσβάσεις στο βαθύ κόμμα και επειδή το άγχος αυτού του συνονθυλεύματος που διοικεί τη χώρα είναι πώς θα περιθωριοποιήσει τις ιδέες της Αριστεράς, μην αποκλείετε να δούμε σύντομα άλλες... ομορφιές. Ρίχνω ιδέες: Γιατί η μοιχεία να μη θεωρείται αδίκημα όπως στο μακρινό παρελθόν; Δεν θα είναι διδακτικές οι σκηνές με τους αμαρτωλούς τυλιγμένους σε σεντόνια; Τώρα που έχουμε ιδιωτική τηλεόραση θα διασκεδάζουμε τρελά με τη διαπόμπευσή τους. Η ομοφυλοφιλία γιατί να είναι νόμιμη σεξουαλική προτίμηση; Η άμβλωση γιατί να επιτρέπεται;
Μήπως είναι ευκαιρία τώρα που έχουμε κυβέρνηση των φυσικών ιδιοκτητών της χώρας, οι οποίοι πάνω απ’ όλα βάζουν την οικογένεια και τη θρησκεία (είναι κακόβουλος όποιος ισχυρίζεται ότι κάποια μέλη της έχουν παραβιάσει τις εννιά από τις δέκα εντολές), να επιστρέψουμε στις παλιές καλές εποχές όπου ήταν υποχρεωτικός ο εκκλησιασμός στα σχολεία και η συμμετοχή στα κατηχητικά; Οι ποδιές γιατί καταργήθηκαν; Επ’ αυτού γιατί σιωπά η υπουργός; Γιατί να ισχύουν ο πολιτικός γάμος και η πολιτική κηδεία; Άσε πια με κείνο το σύμφωνο συμβίωσης που είναι γροθιά στο στομάχι των ευσεβών πολιτών. Ο άθεος γιατί πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τον πιστό σε μια χώρα όπου υπάρχει επικρατούσα θρησκεία;
Ο αγνωστικιστής γιατί να μην υποχρεώνεται να ενταχθεί σε θεραπευτικά προγράμματα για να εξουδετερώσει τις αμφιβολίες που έχει για το αν υπάρχει Θεός; Γιατί να κυκλοφορούν ελεύθερα και να μολύνουν την κοινωνία τα βιβλία στοχαστών που καθυβρίζουν τα θρησκεύματα; Εδώ μπορούμε να κάνουμε κάποιες εξαιρέσεις. Ας είμαστε επιεικείς με όσους επιτίθενται στο Ισλάμ και στον αιρετικό Πάπα. Βεβαίως στην πορεία μπορεί να προκύψουν ορισμένα ζητήματα ερμηνείας.
Για παράδειγμα, αναρωτιέμαι αν συνιστά κακόβουλη καθύβριση θρησκεύματος η εξής άποψη: «Πώς είναι δυνατόν κάποιος που είναι βαθύτατα ανθρωπιστής να πιστεύει στην αιώνιο τιμωρία. Είναι βέβαιο ότι ο Χριστός, όπως μας τον περιγράφουν τα Ευαγγέλια, πίστευε πράγματι στην αιώνιο τιμωρία και διαπιστώνει κανείς επανειλημμένα μια εκδικητική μανία εκ μέρους του, που στρέφεται εναντίον όσων δεν άκουγαν το κήρυγμά του. Για παράδειγμα, δεν θα τη βρείτε αυτή τη στάση στον Σωκράτη».
Δύσκολο να την κατατάξεις τη συγκεκριμένη θέση. Ο συγγραφέας κατηγορεί τον Χριστό για εκδικητική μανία. Πρόκειται χωρίς δεύτερη σκέψη για βλασφημία. Είναι όμως κακόβουλη, άρα ποινικώς κολάσιμη σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο της κυβέρνησης που βρήκε την απόλυτη στήριξη του αρχιεπισκόπου, ή μήπως είναι καλόβουλη, οπότε δεν απαιτείται τιμωρία; Επίσης, κάνει αναφορά στον Σωκράτη. Η κυβέρνησή μας και η Ιεραρχία της Εκκλησίας υπηρετούν τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό.
Ο Σωκράτης, τον οποίο ο συγγραφέας βάζει σε αντιπαράθεση με τον Χριστό, ήταν εμβληματικό πρόσωπο της Αρχαίας Ελλάδας. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει κάποιο αδίκημα; Δυσκολεύομαι. Και για να μην ψάχνεστε, συντάκτης της βέβηλης φράσης είναι ο Μπέρτραντ Ράσελ («Κείμενα για τη Θρησκεία», μτφρ. Αρης Μπερλής, εκδόσεις Scripta, 2006).

Ανάγωγα 

Κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος του βιβλίου του Αλέξη Παπαχελά «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια» (εκδόσεις Παπαδόπουλος). Αξίζει τον κόπο να το αγοράσετε. Ενδεχομένως κάποιοι να θυμώσετε. Ιδού ένα πολύ μικρό δείγμα: «Εγώ είχα και πληροφορίες βέβαια, είχα και πολλές πληροφορίες. Και ξέρω ποιοι από το ΠΑΣΟΚ ήταν ανακατεμένοι... Δεν έχω γνώμη για τον Ανδρέα. Δεν θα με εξέπληττε να το ήξερε. Γιατί ο Ανδρέας ήταν άξιος για όλα στη δική μου εκτίμηση. Αλλά δεν το ξέρω και δεν το λέω. Αλλά είμαι 100% πεπεισμένος ότι πίσω από την 17 Νοέμβρη υπήρξε το σκληρό ΠΑΣΟΚ, στην πρώτη φάση». Οποιαδήποτε σύγκριση με τα σημερινά, όπου η Δεξιά στη θέση του ΠΑΣΟΚ έχει βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ανεπίτρεπτη.
efsyn

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Η «γλυκιά» παγίδα της… αναγκαιότητας του ξύλου


της Νικόλ Λειβαδάρη
Ο Μάκης Βορίδης είναι σκληρός δεξιός αλλά είναι και πολιτικά ευφυής. Δεν επιδίδεται ασκόπως σε εμπρησμούς και δεν εκσφενδονίζει τυχαία πολιτικές μολότοφ.
Οπερ, η δήλωσή του περί της… αναγκαστικότητας του ξύλου δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την γραμμή που έχει επιλέξει κεντρικά η κυβέρνηση – στην «γλυκιά» της έστω, κατά Βορίδη, εκδοχή.
«Η επιβολή του νόμου», είπε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στον Σκάι, «θα ευχόμασταν να γίνεται με προσφορά τριαντάφυλλων. Δεν έχει καταστεί αυτό δυνατό. Η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας –το λέω γλυκά. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας… Η άσκηση νόμιμης βίας είναι αυτό που κάνει η Αστυνομία. Φυσικά θα συνεχίσουμε. Θα κάνουμε αυτό».
Η προσθήκη του ερωτήματος «δεν σας σοκάρω με αυτό που σας λέω;» ήταν απλώς ρητορικού χαρακτήρα και αποτυπώνει την άνεση που νιώθουν τα, περισσότερα τουλάχιστον, στελέχη της κυβέρνησης από την στιγμή που βγήκε σε πρώτο πλάνο το δόγμα «νόμος και τάξη».
Είναι μια άνεση που εκπορεύεται από τρεις παράγοντες. Ο πρώτος είναι η δημοσκοπική ανοχή, εάν όχι και επικρότηση, των επιχειρήσεων επιβολής της τάξης, έτσι τουλάχιστον όπως αυτή διαπιστώνεται στις μετρήσεις κοινής γνώμης που χρησιμοποιεί το κυβερνητικό επιτελείο. Ο δεύτερος είναι η προφανής διέξοδος που δίνει στην κυβέρνηση ο «πόλεμος κατά των μπαχαλάκηδων», ενώπιον της κρίσης στο προσφυγικό και της ολοκληρωτικής στροφής στο Μακεδονικό. Όταν το υπερδεξιό εκλογικό σώμα της ΝΔ πνέει μένεα διότι θεωρεί ότι εξαπατήθηκε στο προσφυγικό και στη συμφωνία των Πρεσπών, η έφοδος του… σερίφη στα κλαμπ του Γκαζιού είναι μια κάποια λύση.
Ο τρίτος παράγοντας είναι η πολιτική ευκαιρία – έστω και θολώνοντας την πραγματικότητα – για αντεπίθεση στην αντιπολίτευση. Η καθαρή κυβερνητική γραμμή των τελευταίων 24ώρων, και εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου, είναι να χρεωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ «ταύτιση με τους μπαχαλάκηδες» και «επιστροφή στο κόμμα του 3,5%». Όπως λένε στην Κουμουνδούρου, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επικρότησε ευθέως την αστυνομική έφοδο στις αποθήκες «πολεμοφοδίων» της ΑΣΟΕΕ και την διαχώρισε από την καταδίκη της αστυνομική επίθεσης στους διαδηλωτές-φοιτητές αγνοείται επιδεικτικά. Και επιχειρείται να παρουσιαστεί η αξιωματική αντιπολίτευση ως κόμμα που, εάν δεν πριμοδοτεί, σίγουρα καλύπτει την ανομία και την βία στα Πανεπιστήμια.
«Αυτά που ακούμε δεν εντάσσονται στη σφαίρα της εποικοδομητικής αντιπολίτευσης αλλά της παλαβής αντιπολίτευσης», δήλωσε σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας προσθέτοντας ότι «δυστυχώς η ευτυχώς, η μπάλα» είναι στο γήπεδο του ΣΥΡΙΖΑ» για να ανταποκριθεί στο εκλογικό ποσοστό που του έδωσε η κοινωνία.
Σ’ αυτό το υπόβαθρο, και τρεις ημέρες πριν από την 17η Νοεμβρίου, κυβερνητικά στελέχη διαμηνύουν πως «ο πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να αποδώσει τα Πανεπιστήμια στους φοιτητές» και ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει «ούτε βήμα πίσω από εφαρμογή του νόμου».«Οι Ελληνες πολίτες στις γειτονιές τους και οι φοιτητές στα πανεπιστήμιά τους θα αισθανθούν και πάλι ασφαλείς και ελεύθεροι από τη φασιστική επιβολή της άποψης ισχνών μειοψηφιών», είπε επίσης ο κ. Πέτσας.
Το πώς θα γίνει αυτό, μάλλον το εξήγησαν ο Μάκης Βορίδης, και η βουλευτής της ΝΔ Ζωή Ράπτη, η οποία είπε πως «είναι απαραίτητο να γίνεται ο "καθαρισμός" των σχολών με την βοήθεια της αστυνομίας», και ο Αδωνις Γεωργιάδης που δήλωσε ότι «τελειώνουμε με όλη την παθογένεια της μεταπολίτευσης».
Το πρώτο ερώτημα όμως εδώ είναι εάν κυβέρνηση βλέπει την επέτειο του Πολυτεχνείου ως την ευκαιρία για τον «καθαρισμό» - έστω όπως η ίδια τον εννοεί – των σχολών, ή εάν κάποιοι στήνουν εσκεμμένα σκηνικό έντασης για να το χρεώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ. «Η κυβέρνηση οξύνει το κλίμα σε βαθμό που κανείς απορεί πού αλήθεια αποσκοπεί η Νέα Δημοκρατία;», επεσήμανε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Χαρίτσης.
Το δεύτερο ερώτημα είναι το εάν όλοι εκείνοι που επενδύουν στον εμπρησμό, αντιλαμβάνονται την – γλυκιά – παγίδα της «αναγκαστικότητας του ξύλου».
«Η αυταρχική δράση γεννά ανεξέλεγκτη αντίδραση», τονίζει εύγλωττα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Και ατυχώς, η ιστορία τον έχει δικαιώσει, με τραγικές ενίοτε συνέπειες…
tvxs

Η τοξικότητα ως τηλεοπτικό προϊόν



του Βασίλη Πάικου
- Όταν η τηλεπαρουσιάστρια έλεγε πως οι μετανάστριες μπαίνουν ετοιμόγεννες στη βάρκα. Σ’ αντίθεση με τις Ελληνίδες που, όσο να ναι, προσέχουν την εγκυμοσύνη τους. Προφανώς δεν καταλάβαινε τι λέει. Τι σημαίνουν και τι συνεπάγονται αυτά που λέει…
-Όταν ο τηλεμετεωρολόγος έλεγε πως οι έλληνες έχουν ν’ αντιμετωπίσουν δύο δεινά. Τα κύματα της κακοκαιρίας από τη μια και τα κύματα των μεταναστών από την άλλη. Μάλλον νόμιζε πως κάνει χιούμορ. Και, ασφαλώς θα ήταν υπερήφανος για το ευφάνταστο εύρημά του…
-Όταν ο δημοσιογράφος (;) τηλεπαρουσιαστής σκέφτηκε να κάνει on camera «προσομοίωση» της σεξουαλικής ασχημίας σε βάρος φοιτήτριας του ΑΠΘ. Θα αισθανόταν, σίγουρα, μια χαρά με την πρωτότυπη έμπνευσή του. Πολύ περισσότερο που οι πανελίστες συμπαρουσιαστές του χασκογελούσαν εν πλήρει ευθυμία με το θέαμα. Όταν δε, μετά την κατακραυγή, επιχείρησε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως ανέδειξε την αστεία πλευρά του θέματος. Ούτε που του περνούσε από το μυαλό ότι δεν μπορεί να υπάρχει αστεία πλευρά σε περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης…
-Όταν, πριν από περίπου ένα χρόνο, η δημοσιογράφος (;) τηλεπαρουσιάστρια έβαζε «γκάλοπ» στους τηλεθεατές της για το αν οι καταστηματάρχες της οδού Γλάδστωνος στην Ομόνοια έκαναν ή δεν έκαναν καλά που ποδοπάτησαν μέχρι θανάτου τον Ζακ Κωστόπουλο. Μπορεί και να θεωρούσε πως τα σχετικά εντάσσονται στη δημοσιογραφική της αποστολή!!!
-Όταν, ακόμη παλιότερα, ο δημοσιογράφος αναρωτιόταν, αρθρογραφώντας σε μεγάλη εφημερίδα, αν οι μετανάστες ξέρουν ή δεν ξέρουν τους κινδύνους, ταξιδεύοντας με σαπιοκάραβα στο Αιγαίο χειμώνα καιρό. Εκείνος ήξερε πολύ καλά, δεν μπορεί να μην ήξερε, τι λέει, τι κάνει και τι λογής μηνύματα εκπέμπει…
-Όταν ο τηλερεπόρτερ μας πληροφορεί, κατά την «επί τόπου» έρευνά του, ότι «οι κάτοικοι της τάδε πόλης, του δείνα χωριού ξεσηκώθηκαν κατά της εγκατάστασης μεταναστών στην περιοχή τους», δεν γίνεται να μην ξέρει πως δεν λέει την αλήθεια. Γιατί ποτέ και πουθενά δεν ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι, άλλα κάποιοι, συνήθως λίγοι, κάποιες δεκάδες κάτοικοι. Το ίδιο και με την αντιμεταναστευτική πορεία μαθητών. Πολύ λίγων μαθητών. Και βέβαια δεν υπήρξε κανένα «επί τόπου» ρεπορτάζ, από σχεδόν κανένα κανάλι, για τις υπέρ των προσφύγων και των μεταναστών εκδηλώσεις κατοίκων (πολύ περισσότερων κατοίκων) των ίδιων περιοχών…
Ο διαρκής και ύπουλα επιθετικός ρατσιστικός, ο ξενοφοβικός, ο σεξιστικός, ο ομοφοβικός λόγος των καναλιών, αλλά και κάποιων εφημερίδων, είναι τελικά αυτός που κάνει τη μεγάλη ζημιά. Τη ζημιά την μεγαλύτερη κι από τους κάθε λογής Κυρανάκηδες και Πλεύρηδες.. Ο ρατσιστικός, ο ξενοφοβικός, ο σεξιστικός, ο ομοφοβικός λόγος των ΜΜΕ, ο ιδιαζόντως τοξικός, είναι αυτός που διαμορφώνει συνειδήσεις. Είναι αυτός που, εντέλει, παράγει τις γνωστές ασχημίες…
Ποιος δεν θυμάται τι γινόταν τη δεκαετία του 1990, με την «κάθοδο» των Aλβανών στην Ελλάδα. Τότε που τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, από κοντά και κάποιες εφημερίδες, είχα αναγάγει τον Αλβανό σε συνώνυμο του κλέφτη, του ληστή, του εγκληματία. Τότε που επιμόνως και κραυγαλέα υπερπροέβαλαν το κάθε σχετικό μικροεπεισόδιο.
Τότε που σχεδόν εξωθούσαν τους κατοίκους διαφόρων «πληττομένων» περιοχών σε αυτοδικία. Τότε που ο μεγάλος εχθρός της πατρίδας, της θρησκείας, των εθίμων, του πολιτισμού μας ήταν ο Αλβανός. Ε λοιπόν αυτός ο Αλβανός έζησε έκτοτε στην Ελλάδα και πρόκοψε και είναι μαζί μας, και είναι κοντά μας, και είναι δικός μας. Και τα παιδιά του αισθάνονται έλληνες. Τα παιδιά του είναι έλληνες…
Η τοξικότητα του λόγου των περισσότερων καναλιών, και κάποιων εφημερίδων, και μεγάλου μέρους του διαδικτύου, είναι που την κάνει την ζημιά. Πολύ περισσότερο απ’ ό, τι οι Κυρανάκηδες και οι Πλεύρηδες. Αλλά που έχεις άραγε ν’ απευθυνθείς στ’ όνομα του ορθολογισμού; Που να ελπίσεις; Σε τι ν’ ακουμπήσεις. Μήπως στους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ; Μα οι περισσότεροι από δαύτους δεν λογαριάζουν παρά μονάχα το «τι πουλάει». Και, ως γνωστόν, το «κακό» είναι που πουλάει. Διαφορετικά δεν θα διατηρούσαν ακόμη τους αγρίως ασχημονήσαντες υπαλλήλους τους.
Οπότε η ευθύνη, η μεγάλη, η τεράστια ευθύνη αντιμετώπισης του κακού, πέφτει αποκλειστικά στο ΕΣΡ και στις δημοσιογραφικές ενώσεις, στην ΕΣΗΕΑ κατά κύριο λόγο. Να ελπίσουμε; Ας ελπίσουμε. Μήπως μας μένει και τίποτε άλλο;
athina984.gr

Αφωνία για τα τηλεφωνήματα, ιαχές για την αστυνομία


Αφωνία για τα τηλεφωνήματα, ιαχές για την αστυνομία

του Τάσου Παππά
Στα ψιλά πέρασε η τηλεφωνική παρέμβαση του πρώην υπουργού Μάριου Σαλμά σε εισαγγελείς. Τη σκέπασαν η επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής και η επέμβαση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ. Εγιναν ταυτοχρόνως! Ηταν λογικό λοιπόν τα τηλεοπτικά δίκτυα, που ψοφάνε για θεάματα τέτοιου τύπου (στολές, όπλα, μάσκες, χειροπέδες), να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους στη γιάφκα, στο ορμητήριο και στα ευρήματα -κάποια είναι σοβαρά, μερικά προκαλούν γέλιο.
Κανένα όμως δίκτυο δεν προβληματίστηκε για τη χρονική στιγμή που εκδηλώθηκε η κίνηση της αστυνομίας. Οι φερόμενοι ως «ειδικοί» που επιστρατεύτηκαν (κατά κανόνα συνδικαλιστές αστυνομικοί) και αποκαλούσαν τρομοκράτες, με την ανοχή των συνομιλητών τους, τους συλληφθέντες (πήγε περίπατο το τεκμήριο αθωότητας), δεν αναρωτήθηκαν αν πρόκειται για σύμπτωση ότι οι διωκτικές αρχές επενέβησαν σε μια περίοδο που ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεχόταν πυκνά πυρά ακόμη και από φίλιες δυνάμεις για τις δηλώσεις που έκανε στην Ευρωβουλή σχετικά με το προσφυγικό; Θυμίζω ότι είπε πως το πρόβλημα δεν είναι διαχειρίσιμο.
Η αλλαγή της δημόσιας ατζέντας είναι βασική επιδίωξη όλων των εξουσιών. Μερικές φορές βγάζει μάτι η πρόθεσή τους. Επίσης το θέμα Σαλμά δεν ήταν βολικό για τα στρατευμένα μέσα ενημέρωσης, τα οποία είχαν χαρακτηρίσει ωμή επέμβαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη Δικαιοσύνη τη φανερή επίσκεψη του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Τζανακόπουλου στον Αρειο Πάγο.
Αν εκείνη ήταν ωμή, η τωρινή τι είναι άραγε; Καλοψημένη; Είναι θέμα... ορέξεως.
Μπορεί και να μην το μαθαίναμε το θέμα αν υπήρχε μόνο η σφοδρή καταγγελία της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κατά του κ. Σαλμά. Τελικώς το μάθαμε γιατί ένα άλλο συνδικαλιστικό όργανο, η Ενωση Εισαγγελέων, θεώρησε σκόπιμο να εκδώσει ανακοίνωση για να ισοφαρίσει τις εντυπώσεις. Κατά την κρίση του ο κ. Σαλμάς δεν διέπραξε κάτι φοβερό και τρομερό, αφού ως διάδικος στην υπόθεση (έχει μηνύσει τον σύμβουλο σχεδόν όλων των υπουργών της Ν.Δ. και εμπλεκόμενο στο θέμα της Novartis, καθηγητή Νίκο Μανιαδάκη) είχε κάθε λόγο να ζητήσει ενημέρωση. Αλλωστε ο ίδιος ο κ. Σαλμάς μίλησε για «ακατανόητη παρεξήγηση».
Οπως ήταν αναμενόμενο, ο κ. Μητσοτάκης, αντί να απαντήσει στον ΣΥΡΙΖΑ που ζήτησε την αποπομπή του κ. Σαλμά, συνεχάρη την Αντιτρομοκρατική και την αστυνομία για τις επιτυχίες τους. Το έχουμε καταλάβει: ο πρωθυπουργός θα σφυρίζει αδιάφορα στα δύσκολα και θα πανηγυρίζει στα εύκολα.
Ωστόσο υπάρχει και ακόμη μια διάσταση. Ο κ. Σαλμάς ισχυρίστηκε ότι τηλεφώνησε για να μάθει πού βρίσκεται η μήνυσή του κατά του κ. Μανιαδάκη. Εισέπραξε την «εύγλωττη» σιωπή (με επιβράβευση μοιάζει) της κυβέρνησης και την κάλυψη της Ενωσης Εισαγγελέων.
Ο πρώην υπουργός όμως έχει και άλλους ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη. Πρόκειται για το σκανδαλώδες ζήτημα των αρθροσκοπήσεων. Στο εισαγγελικό πόρισμα μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Διαφαίνονται ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του νυν βουλευτή της Βουλής των Ελλήνων, Μάριου Σαλμά, ιατρού (ορθοπεδικού) για την τέλεση του κακουργήματος της ηθικής αυτουργίας, κατά συναυτουργία, κατ’ εξακολούθηση, σε απιστία σχετική με την υπηρεσία το αντικείμενο της οποίας έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 120.000 ευρώ, στρεφόμενη κατά του Δημοσίου, εκ της οποίας η ζημία που προξενήθηκε ή οπωσδήποτε απειλήθηκε στο Δημόσιο υπερβαίνει το ποσόν των 150.000 ευρώ, κατά συναυτουργία και κατά μόνας».
Μάλιστα οι εισαγγελείς στην παραγγελία τους κάνουν αναφορά και στην επιβαρυντική περίσταση του νόμου 1608 /50 περί καταχραστών του Δημοσίου. Για τη συγκεκριμένη ιστορία που τον αφορά άμεσα, με άλλη όμως ιδιότητα, αυτή του υπόπτου, ρώτησε ο κ. Σαλμάς πού βρίσκεται; Ούτε οι αποδέκτες ούτε ο δράστης των τηλεφωνημάτων μάς ενημέρωσαν σχετικά.

Ανάγωγα

...Δημοκράταροι όλων των ρευμάτων –του φιλελευθερισμού (παλιού και νέου), του Κέντρου (εξτρεμιστικού και παραδοσιακού), της Κεντροαντιαριστεράς– δεν βγάλατε κιχ που ο αγαπημένος σας δισεκατομμυριούχος πρόεδρος της Χιλής, αντιγράφοντας τον Πινοτσέτ, κατέβασε τον στρατό στους δρόμους, δεν θα ψελλίσετε κάτι για το πραξικόπημα κατά του Εβο Μοράλες; Θα μου πείτε «τι μας κόφτει εμάς;» Σωστό. Αλλωστε η Χιλή και η Βολιβία είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Δεν είναι στη γειτονιά μας, όπως η Βενεζουέλα!

Και που να έρθουν και οι ειδικοί φρουροί


της Φωτεινής Λαμπρίδη
Σκηνές βίας και αυταρχισμού που θυμίζουν άλλες εποχές, έζησαν οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ μετά την έφοδο της αστυνομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι πληροφορίες μιλούν για τραυματίες με σπασμένα κεφάλια, ενώ φοιτητής μιλώντας στα ΜΜΕ έδειξε σπασμένο γκλοπ θέλοντας να υπογραμμίσει τη βία που προηγήθηκε εναντίον των φοιτητών.
Είχαν προηγηθεί άλλες σκηνές βίας σε καφενείο των Εξαρχείων με καταγγελίες για κακοποίηση συλληφθέντα από τις αστυνομικές αρχές.
Το δόγμα «νόμος και τάξη» επιβάλλεται καθώς φαίνεται με την πλήρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του νόμου, ενώ είναι φανερό, ότι ο υπουργός κος Χρυσοχοϊδης επέλεξε να ξαμολήσει τον στρατό του μία βδομάδα πριν τον εορτασμό της 17ης Νοέμβρη για να στείλει το μήνυμα του. Κανείς από την κυβέρνηση δεν σκέφτηκε άραγε πως ο τρόπος αυτός θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα; Προφανώς οχι. Όπως κανείς από την κυβέρνηση δεν σκέφτεται τις δεκάδες φορές που έχει καταδικαστεί η χώρα  μας επειδή η ίδια η αστυνομία καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών.
Και που να βγουν στους δρόμους οι ειδικοί φρουροί. Θυμίζουμε ότι μπορεί οι 4.500 αναπληρωτές της ειδικής αγωγής να μην έχουν προσληφθεί ακόμα, αυτό όμως δεν ισχύει με τους 1.500 ειδικούς φρουρούς τα ονόματα των οποίων ανακοινώθηκαν πριν από λίγες ημέρες.
Οι ειδικοί φρουροί εκπαιδεύονται για να «ενισχύσουν» την ΕΛΑΣ. Μόνο που όταν η κυβέρνηση λέει εκπαίδευση, εννοεί τη διάρκεια των σχεδόν 40 ημερών. Μετά από 40ήμερη εκπαίδευση δηλαδή, θα κυκλοφορούν ανάμεσα μας οπλοφορώντας. Το υπουργείο βέβαια θα ισχυριστεί ότι πρόκειται για άνδρες που έχουν εκπληρώσει τα στρατιωτικά τους καθήκοντα άρα υπάρχει μια στοιχειώδης εκπαίδευση πίσω τους.
Το θέμα είναι ότι οι Ειδικοί Φρουροί δεν θα εκτελούν μόνο καθήκοντα φύλαξης ευπαθών στόχων και περιπολιών. Θα, διατίθενται για τη στελέχωση ειδικών αστυνομικών υπηρεσιών, τη συγκρότηση ειδικών μονάδων και μεταβατικών αποσπασμάτων για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων μορφών εγκληματικότητας, καθώς και την αναζήτηση διωκομένων ή εξαφανισθέντων προσώπων. Οι δε 1000 από τους 1500 θα είναι στην ομάδα Δέλτα.
Νομίζω ότι δεν θα θεωρηθούμε υπερβολικοί αν ένθεοι και άθεοι αναφωνήσουμε εν χορώ «Βοήθεια μας»!
TVXS

«Κι εγώ σ' αγαπώ γ@@@@ το Χριστό μου»


Σε μια χώρα που βιώνει την άγρια κρατική καταστολή και τον αυταρχισμό της εξουσίας που θυμίζουν μαύρες εποχές, η απόφαση της κυβέρνησης να επαναφέρει τη διάταξη της «κακόβουλης βλασφημίας», εκλαμβάνεται περισσότερο ως αυτοσαρκασμός μέσα σε μια σειρά κωμικοτραγικών γεγονότων καθώς στερείται σοβαρότητας.
Μετά τις εισβολές της Αστυνομίας σε σινεμά και τις προσαγωγές ανηλίκων, την επίθεση των ΜΑΤ σε καφενείο των Εξαρχείων για να συλλάβει θαμώνες και τον βασανισμό συλληφθέντα, την απίστευτη επιχείρηση σε βάρος 300 νεαρών σε μπάρ στο Γκάζι,  που εξανάγκαστηκαν να σταθούν γονατιστοί με τα χέρια σηκωμένα επί ώρες ή την προαναγγελία αναβίωσης του Νόμου Παπαθεμελή, η κυβέρνηση επαναφέρει ξαφνικά στον Ποινικό Κώδικα την «κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων», μια αναχρονιστική διάταξη που επισείει ποινή φυλάκισης μέχρι δύο ετών.
Προφανώς κάποιοι σκέφθηκαν να πουλήσουν εκδούλευση στους φανατικούς της εκκλησίας, καθώς η διάταξη είναι τόσο παρωχημένη και αστεία που έμεινε ανεφάρμοστη για δεκαετίες, μέχρι να καταργηθεί αυτονόητα από την προηγούμενη κυβέρνηση. Σχεδόν 40 χρόνια πριν, η διάταξη είχε ήδη γελοιοποιηθεί με το περίφημο τραγούδι του Τζίμη Πανούση/Μουσικές Ταξιαρχίες «Κι εγώ σ' αγαπώ γ@@@ το Χριστό μου» που απαγορεύτηκε κατ΄εφαρμογή της, οι δίσκοι κατασχέθηκαν και οι διώξεις που ακολούθησαν σε κάθε επαρχία, κατέστησαν την «κακόβουλη βλασφημία», ανέκδοτο και το τραγούδι θρύλο.
Σε επίπεδο ουσίας όμως, την ίδια ώρα, προβληματίζει η υπέρμετρη βία που ασκήθηκε από την Αστυνομία σε βάρος φοιτητών της ΑΣΟΕΕ που επιχειρούσαν να μπουν στη σχολή τους και απωθήθηκαν από τα ΜΑΤ με μεγάλη σκληρότητα, ξύλο και τραυματισμούς. Στο κλίμα των ημερών η Σύγκλητος του Οικονομικού Πανεπιστημίου αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία, υπενθυμίζοντας τη θλιβερή απόφαση που ελήφθη τέτοιες μέρες το 1973.  Αχτίδα φωτός, η απόφαση της Συγκλήτου του ΕΜΠ που καλεί σε υπεράσπιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου μέχρι τη 17η Νοέμβρη, τιμώντας τη δημοκρατική ιστορία του ιδρύματος και της ελληνικής κοινωνίας.
Ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση της σκληρής Δεξιάς, βυθισμένη σε αντιλήψεις άλλων εποχών, εντείνει την καταστολή προκειμένου να εκφοβίσει τη νεολαία, τα αιτήματα της οποίας δεν είναι επετειακά αλλά αποτέλεσμα του γενικότερου δόγματος καταστολής και της εχθρικής πολιτικής ενάντια στο δημόσιο Πανεπιστήμιο και την Παιδεία.
Ενδεικτική του φόβου, η απόπειρα των ΜΜΕ να αποκρύψουν τη μεγάλη πορεία φοιτητών το βράδυ της Δευτέρας κατά της αστυνομικής βίας  ενώ είναι σχεδόν αναμενόμενο ότι η ενισχυμένη ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ, θα δηλητηριάσει τις επόμενες μέρες τη δημόσια συζήτηση με τις γνωστές δοξασίες για την αντιδικτατορική εξέγερση. Η κυβέρνηση που ευαγγελίστηκε «Νόμο και Τάξη» έχει αποτύχει στην πραγματική εγκληματικότητα και μετά και την παταγώδη αποτυχία στο προφυγικό, φαίνεται ότι προσπαθεί να επαναφέρει ιδεολογικές μάχες και συγκρούσεις που δεν έχουν θέση στη σύγχρονη κοινωνία.  
«Έχουμε δημοκρατία», φωνάζει μια κοπέλα στην επιχείρηση της αστυνομίας στο Γκάζι, που έχει ήδη δεχτεί σωματικό έλεγχο μέσα από τα εσώρουχά της. «Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος» απαντά ο αστυνομικός, στη σκηνή που αρκεί για να περιγράψει την ομιχλώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία. «Χούντα ρε το κατάλαβες!», όπως φώναξε άλλος αστυνομικός σε συλληφθέντα στα Εξάρχεια.
tvxs

Ο μέσος Έλληνας, η ΑΣΟΕΕ κι ο Χρυσοχοΐδης…



Κλιμάκωση ή εκτόνωση της έντασης δια χειρός αστυνομίας;
του Χρήστου Ξανθάκη
Κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, νομίζω ότι το ’68, μπορεί και το ’69, βγήκε ο μέγιστος άνκορμαν της αμερικάνικης τηλεόρασης Γουόλτερ Κρονκάιτ και τα έχωσε στην κυβέρνηση της Ουάσινγκτον για το σφαγείο του πολέμου στο Βιετνάμ. Και είπε τότε την μεγάλη την παρόλα ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον (άρα ήταν το ’68, το δέσαμε): «Άμα έχασα τον Κρονκάιτ, έχασα και τον μέσο Αμερικάνο»!
Το ίδιο κινδυνεύει να πει, παρόλη την παροιμιώδη ψυχραιμία του και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, άμα συνεχιστεί το στόρι των ημερών με τις πρωτοβουλίες Χρυσοχοΐδη. Ο οποίος δεν έχει απλώς πάρει στα σοβαρά το ρόλο του ως υπουργού Προστασίας του Πολίτη, αλλά επιδεικνύει ζήλο Ιησουίτη μοναχού. Κυρίως απέναντι στις εκφράσεις εκείνες του καθημερινού μας βίου, όπου ανιχνεύονται αριστερίστικες ή αναρχικές αποχρώσεις. Σε όλη αυτή την ελευθεριακή κουλτούρα, που ο ΣΥΡΙΖΑ σε μεγάλο βαθμό την είχε αφήσει στην ησυχία της.
Και δεν αναφέρομαι στην σύλληψη των τρομοκρατών της Αυτοάμυνας. Αυτού καμιά κυβέρνηση αστικού κράτους δεν τους θέλει στην καμπούρα της και δεν τους υποφέρει. Μη λέμε παραμύθια τώρα και μην επιστρέφουμε στις μέρες των ηλιθίων συνωμοσιών, όπου αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν αυτοπροσώπως ο Αντρέας Παπανδρέου. Άλλο η ενεργός τρομοκρατία με τα Καλάσνικωφ και τις χειροβομβίδες και τα εκρηκτικά και οι άλλοι οι δόλιοι οι καταληψίες της ΑΣΟΕΕ με τις φιάλες της βότκας (τις φιάλες της βότκας αν έχεις Θεό), τα κράνη και τα μαδέρια…
Τους έβλεπα τους καταληψίες όποτε πέρναγα από την ΑΣΟΕΕ για να φωτογραφίσω τα γκραφίτι της σχολής. Κάτι δωματιάκια μεγέθους πλυσταριού είχαν καταλάβει, δύο επί δύο, δύο επί τρία βαριά βαριά, και η πόρτα ανοιχτή ήταν. Πως διάολο θα οργανώνανε εκεί μέσα την ανατροπή της αστικής δημοκρατίας είναι λίγο όχι μόνο να το σκεφτώ αλλά και να το φανταστώ. Άντε να βγάζανε κάναν πύρινο λόγο και να διαβάζανε φωναχτά το «Εγχειρίδιο του καθημερινού αντάρτη πόλης» (ο φίλος μου ο Κτενάς το έγραψε, γαμώ τα βιβλία), για να πάρουνε θάρρος. Συν ολίγη βότκα φυσικά, γιατί η κατάληψη το θέλει το οινόπνευμά της!
Και η μολότωφ τη θέλει τη βενζίνα της. Αλλά βενζίνα δεν βρέθηκε στην ΑΣΟΕΕ, βρέθηκαν μόνο τέσσερις φιάλες άδειες (είχαν προλάβει οι καριόληδες και τις ήπιαν, δεν έμεινε σταγόνα για τα ΜΑΤ…), συν κάτι κράνη μοτοσυκλέτας, απ’ αυτά που μπορούν να σου κρύψουν τη φάτσα στη διαδήλωση, δεν λέω, αλλά ενδέχεται να σου σώσουν και τη ζωή στο ντελαπάρισμα. Δηλαδή εσύ τώρα αν ήσουν ο Μέσος Έλληνας, ούτε καν ο μέσος Αμερικάνος, δεν θα τις είχες τις αμφιβολίες σου για τις βότκες τις σατανικές που ανακάλυψε η αστυνομία στην ΑΣΟΕΕ; Δεν θα χαμογέλαγες με χαμόγελο πλατύ;
Η σύγκλητος από την άλλη, που δεν διαθέτει ίχνος χιούμορ, αποφάσισε να τη σφραγίσει τη σχολή σε μια πρωτοφανή επίδειξη κωλοπιλάλας. Κι όταν μια ευμεγέθης ομάδα φοιτητών έσπασε τα εξωτερικά λουκέτα για να πραγματοποιήσει συνέλευση στον περίβολο του κτιρίου (στον περίβολο, το ξαναγράφω), το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ξανάγινε υπουργείο Δημοσίας Τάξεως κι έστειλε τα ΜΑΤ για τσαμπουκάδες. Και πάλι καλά να λέμε που το επεισόδιο έληξε με ολίγα δακρυγόνα και τις ελάχιστες δυνατές εκφράσεις βίας…
Αλλά το πρόβλημα παραμένει: Οι αντιδράσεις της αστυνομίας και των προϊσταμένων της προδίδουν άγχος και όχι ψυχραιμία. Αν συνεχίσουμε έτσι θα οδηγηθούμε σε κλιμάκωση αντί για εκτόνωση της αντιπαράθεσης και όλοι γνωρίζουμε οι κλιμακώσεις που καταλήγουν. Σε μια τέτοια περίπτωση ακόμη και ο μέσος Έλληνας που έχει μάθει να στρώνει αρίδα στον καναπέ και να καταπίνει αμάσητα όσα του σερβίρουν τα κανάλια, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να ξεκουνηθεί. Και τότε τι κάνουμε κύριε Μιχάλη μου;

Από την εθνεγερσία στους ταγματασφαλίτες



«Dream team» από το ιδεολογικό απαράτ της ΝΔ και των συμμάχων της, του «ακραίου κέντρου», ετοιμάζει η Γιάννα Αγγελοπούλου για το επετειακό πάρτι του 2021
του Τάσου Κωστόπουλου
Η πρώτη εντύπωση από τη σύνθεση της επιτροπής που θα πλαισιώσει τη Γιάννα Αγγελοπούλου για το επετειακό πάρτι του 2021, με σκοπό την «ανάδειξη των αξιών του ελληνικού Εθνους, του πολιτισμού και της ιστορίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τη σύσταση του ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα» (άρθρο 114 του Ν.4622/2019), επιβεβαιώνει τα προαισθήματα που γέννησε η ίδρυσή της και ο διορισμός της επικεφαλής της.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα υβρίδιο του αλήστου μνήμης «Athens 2004» (παλιοί συνεργάτες του οποίου, όπως ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, θα επιφορτιστούν προφανώς με το εικαστικό σκέλος του έργου), με επιτελικά στελέχη του ιδεολογικού απαράτ της Ν.Δ. και των συμμάχων της του «ακραίου κέντρου», που θ’ αναλάβουν το ουσιαστικό πολιτικοεπιστημονικό μέρος σε στενή συνεργασία με την Εκκλησία της Ελλάδος (που εκπροσωπείται θεσμικά μέσω του μητροπολίτη Δημητριάδος) και τους αντίστοιχους μηχανισμούς της ομογένειας.
Αν κάτι εντυπωσιάζει, αυτό είναι πάντως η ασχετοσύνη πολλών -ίσως των περισσότερων- μελών της επιτροπής με το αντικείμενο. Υπάρχουν βέβαια δυο-τρεις ιστορικοί, η δουλειά των οποίων εμπλέκεται με πτυχές του 1821: η Ελπίδα Βόγλη έχει ασχοληθεί με τους προβληματισμούς της επανάστασης και του νεοσύστατου κράτους γύρω από το κομβικό ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας, ενώ η Μαρία Ευθυμίου ήταν η πρώτη -απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζω- που έθιξε δημόσια, εν έτει 1992, την αντισημιτική πτυχή της εθνεγερσίας και τη συστηματική εξολόθρευση των εβραϊκών κοινοτήτων της νότιας Ελλάδας από τους επαναστάτες. Από κει και πέρα τα πράγματα περιπλέκονται. Δεν πρόκειται μόνο για την παρουσία μιας «ανοσολόγου-καρκινολόγου» από την Ολλανδία, με σπουδές στη Ν. Υόρκη και μοναδικό μνημονευόμενο έργο μια «πατενταρισμένη μέθοδο ανοσοθεραπείας με λεμφοκύτταρα».
Οσο καλή γνώμη κι αν έχει κάποιος για τις επεξεργασίες του πολιτικού επιστήμονα Γιάννη Βούλγαρη περί Μεταπολίτευσης, δύσκολα μπορεί να φανταστεί άλλη σχέση του με το 1821 εκτός από το γεγονός πως υπήρξε γραμματέας της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» (1974-1976)· η πρόσφατη πολιτική δραστηριότητά του, ως στελέχους της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, εξηγεί απεναντίας πολλά. Εξίσου μάτι βγάζει και η παρουσία του ιστορικού Ευάνθη Χατζηβασιλείου, προέδρου του επίσημου κομματικού θινκ τανκ της Ν.Δ., το συγγραφικό έργο του οποίου αφορά σχεδόν αποκλειστικά τα μεταπολεμικά χρόνια.
Το κερασάκι στην τούρτα αποτελεί φυσικά ο πολιτικός επιστήμονας Στάθης Καλύβας, γνωστός από την κομβική συμβολή του στην προσπάθεια πολιτικής αποκατάστασης των ταγματασφαλιτών της Κατοχής, επίσης παντελώς άσχετος με τον 19ο αιώνα. Τι είδους «αφήγημα» και «ενιαία εικόνα και ταυτότητα» θα βγει απ’ αυτή την επιστράτευση, δεν είναι και πολύ δύσκολο να το φανταστούμε.
Αξιοσημείωτη είναι, τέλος, η παρουσία σ’ αυτή την dream team μιας βιοχημικού από τη Γερμανία, ειδικευμένης στο DNA −έρευνα της οποίας (σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό) «ανακάλυψε ότι οι κάτοικοι των ορεινών χωριών του Μυλοποτάμου, στην Κρήτη, έχουν μια θετική μετάλλαξη στα γονίδιά τους (40 φορές πιο συχνή από άλλους Ευρωπαίους), η οποία αυξάνει την καλή χοληστερίνη στο αίμα και μειώνει τα τριγλυκερίδια». Μπορεί να είναι όντως σημαντική η ανακάλυψη και να ενδιαφέρει ιδιαίτερα την 64χρονη Ηρακλειώτισσα Γιάννα. Για τη διακρίβωση της σχέσης της με το 1821 θα χρειαζόταν ωστόσο μια άλλη επιτροπή...
efsyn

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Ούτε μια κάμερα, ούτε ένα πλάνο για την αλληλεγγύη



του Πέτρου Κατσάκου
Πόσες τηλεοπτικές κάμερες και πόσα κανάλια κατέγραψαν την υποδοχή των προσφύγων στο λιμάνι του Πειραιά;
Πόσες τηλεοπτικές κάμερες και πόσα κανάλια κατέγραψαν το φασιστομπάρμπεκιου στα Διαβατά; Όλοι ήταν εκεί. Κάμερες και ρεπόρτερ σε παράταξη το μεσημέρι της Κυριακής μετέφεραν σε κάθε σπίτι την εικόνα της ρατσιστικής αθλιότητας έξω από το Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων.
Πόσες τηλεοπτικές κάμερες και πόσα κανάλια κατέγραψαν την υποδοχή των προσφύγων στο λιμάνι του Πειραιά; Δεν ήταν κανείς εκεί. Ούτε μια κάμερα δεν βρέθηκε να καταγράψει τις εικόνες της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και στις ελπίδας που εκτυλίχθηκαν το βράδυ της Κυριακής όταν εκατοντάδες πολίτες υποδέχθηκαν με μια ανοιχτή αγκαλιά τους 84 πρόσφυγες που το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο «Νήσος Χίος» μετέφερε από τη Σάμο στον Πειραιά.
Και κάπως έτσι διαμορφώνεται η τηλεοπτική ατζέντα των ημερών μας. Με ένα αρνητικό ισοζύγιο. Μια ατζέντα που υποτιμά και υποβαθμίζει έως εξαφάνισης τις «καλές», τις «θετικές» και τις «ανθρώπινες» κινήσεις των πολλών και μεγιστοποιεί σε βαθμό υπερβολής την αθλιότητα μιας χούφτας ακροδεξιών.
Είδαμε μήπως σε κάποιον τηλεοπτικό σταθμό τον κοινωνικό αντίλογο στις ρατσιστικές ακρότητες των λίγων; Όχι βέβαια. Αντιθέτως, ήταν ο Χρήστος Γιαννούλης που παραλίγο να την πληρώσει από τα κανάλια.
Και κάπως έτσι διαμορφώνεται μια στρεβλή εικόνα της κοινωνίας μας ιδωμένης μέσα από τον παραμορφωτικό φακό ενός επικοινωνιακού συστήματος εκπαιδευμένου στην αποθέωση του τίποτα και την απαξίωση της ουσίας. Και κάπως έτσι χάνονται στα ψιλά ή και εξαφανίζονται οι ειδήσεις που μπορεί και να κάνουν τον κόσμο μας λίγο καλύτερο. Και κάπως έτσι βλέπουν τη φάτσα τους στο γυαλί και καμαρώνουν μια χούφτα λούμπεν καρικατούρες της Ακροδεξιάς που θεωρούν πως κάτι πολύ σπουδαίο έκαναν για να τους βλέπει το πανελλήνιο σε εθνικό μάλιστα τηλεοπτικό δίκτυο. Και κάπως έτσι χάνονται οι ευκαιρίες να κάνουμε βήματα μπροστά. Και κάπως έτσι η τηλεοπτική μεταδημοκρατία χέρι - χέρι με την υπερσυντηρητική εκτελεστική εξουσία μας οδηγούν πίσω σε δεκαετίες που μέχρι πρότινος λέγαμε πως μοιάζουν πολύ μακρινές.
Κι όμως. Είναι στιγμές που θαρρείς πως ο χρόνος και ο νόμος επιστρέφουν απειλητικά από εκεί που είπαμε πως κάποια στιγμή καταφέραμε και ξεφύγαμε. Είναι στιγμές που η κανονικότητα που προεκλογικά μας υπόσχονταν, και παρά το πολιτικό αμπαλάζ των ΜΜΕ, αποδεικνύεται τελικά πολύ πιο απειλητική απ’ όσο φοβόμασταν, με το επιτελικό κράτος τους να επιστρέφει δυναμικά στη δεκαετία του '50.
avgi

Πόσος Λιάγκας μπορεί να φέρει την άνοιξη;



Όταν κάποιοι στην τηλεόραση χαζογελάνε με ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ή κοροϊδεύουν τις '«χοντρές που πάνε στις παραλίες», κανονικοποιούν τον σεξισμό, την κουλτούρα του βιασμού.
της Νικολέτας Μπίθα
Με τις πρόσφατες δηλώσεις γνωστών τηλεπαρουσιαστών έχει ξεκινήσει (ευτυχώς) συζήτηση για τις εκπομπές των ελληνικών ΜΜΕ που πραγματικά πάτο δε φαίνεται να έχουν.
Έχω ακούσει πολλές φορές ανθρώπους της τηλεόρασης να λένε ότι δε φταίνε οι ίδιοι για τα χαμηλά νούμερα που σημειώνουν οι εκπομπές τους, αλλά φταίει που ο κόσμος έχει βαρεθεί την τηλεόραση και ότι όλοι προτιμούν το διαδίκτυο. Από την άλλη μεριά όμως βλέπουμε τηλεοπτικές εκπομπές στο εξωτερικό, όπως της Ellen DeGeneres, να σημειώνουν τρομερή τηλεθέαση και η επιτυχία τους να ξεπερνάει ακόμα και τα σύνορα των χωρών που προβάλλονται. Από σειρές απλά θα αναφέρω το Game of Thrones αλλά και τόσες άλλες που εμείς βλέπουμε μέσω του Netflix. Σειρές που νομίζεις πως κάθε επεισόδιο είναι μια καλογυρισμένη ταινία. Ο κόσμος επομένως δε φαίνεται να βαριέται την τηλεόραση όταν αυτή έχει να του προσφέρει κάτι ποιοτικό και καλοδουλεμένο.
Αλλά και εδώ στα δικά μας, στην ελληνική τηλεόραση, το κοινό αγκάλιασε σειρές όπως το Νησί παλιότερα, και πολλές ακόμα (χωρίς να αναφέρομαι στο Κωνσταντίνου και Ελένης, φτάνει κάπου) με πιο πρόσφατο παράδειγμα την επιτυχία που σημειώνει η σειρά Άγριες Μέλισσες. Μεγάλη επιτυχία σημειώνει και η εκπομπή του Νίκου Μουτσινά, που κάνει νούμερα που τα κανάλια είχαν να δουν χρόνια στην μεσημεριανή ζώνη. Σε αντίθεση με τα ''μεσημεριανάδικα''που είχαμε συνηθίσει τις προηγούμενες χρονιές με πάνελ ξεχασμένα απ΄τον χωροχρόνο, με κουτσομπολιό βγαλμένο απευθείας από τις κακές τηλεοπτικές εποχές των 90's, η εκπομπή του Νίκου Μουτσινά κατάφερε να κερδίσει το κοινό χωρίς να ξεφτιλίζει ανθρώπους, χωρίς παρωχημένα κλισέ και την αισθητική περασμένων δεκαετιών.
Οπότε μάλλον ο κόσμος δε βαριέται την τηλεόραση όπως θέλουν να λένε πολλοί για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκειά τους, άρα μάλλον το πρόβλημα δεν είναι το μέσο αλλά το μήνυμα. Το πρόβλημα είναι οι διευθύνοντες των καναλιών που αποφασίζουν το τί θα παίζει στην τηλεόραση, χωρίς να έχουν καμία επαφή με το τι θέλει το κοινό αλλα και με το αντικείμενο της δουλειάς τους. Εκπομπές μια από τα -άσχημα- ίδια κάθε χρόνο, με τους ίδιους -βαρετούς- παρουσιαστές που συμπεριφέρονται σαν τους άρχοντες του χωριού, χωρίς καμία ανησυχία για την ποιότητα του προγράμματος που παρουσιάζουν. Βέβαια η τυφλή εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι υπεύθυνοι προγράμματος και οι παχυλοί μισθοί που παίρνουν τόσα χρόνια (που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια) τους έχουν δώσει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση ώστε να ξεστομίζουν ό,τι θέλουν στην τηλεόραση, χωρίς κανέναν σεβασμό στους ανθρώπους που τους παρακολουθούν και χωρίς καμία αίσθηση ευθύνης. Είναι ενδεικτικό ότι παρά την όποια κριτική τους ασκείται ανά διαστήματα, όχι απλά κανείς τους δεν έχει ζητήσει έστω συγγνώμη, αλλά κατηγορούν τον κόσμο ότι δίνει περισσότερη αξία απ'όσο πρέπει ή ότι τα λόγια τους παρερμηνεύτηκαν.
Όσα αστεία και πετυχημένα και να διάβασα αυτές τις μέρες στα social media, το γέλιο μου κόπηκε απότομα όταν είδα το εξής σχόλιο: «εσείς κοροϊδεύετε τον Λιάγκα αλλά αυτοί οι άνθρωποι κάθε μέρα εκπαιδεύουν τον λαό». Γιατί έχει δίκιο αυτός που το έγραψε. Φυσικά και δεν θα υποστηρίξω ότι οι τηλεθεατές βλέπουν τον όποιο Λιάγκα σα δάσκαλο, αλλά αυτό που καταφέρνουν αυτές οι εκπομπές είναι να κανονικοποιούν το τί λέγεται στον δημόσιο λόγο. Δηλαδή όταν κάποιοι στην τηλεόραση χαζογελάνε με ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ή κοροϊδεύουν τις «χοντρές που πάνε στις παραλίες», κανονικοποιούν τον σεξισμό, την κουλτούρα του βιασμού. Είναι σα να επιτρέπουν σε μερίδα του κόσμου που έχει ήδη αυτές τις απόψεις να τις λέει πιο ελεύθερα, δεν τρέχει και κάτι, πλάκα κάνουμε πως κάνετε έτσι, ούτε να πούμε ένα αστείο/την γνώμη μας δε μπορούμε, εμείς για την υγεία της το λέμε. Με έναν τρόπο ορίζεται το τι μπορεί να λέγεται δημόσια, μέχρι που μπαίνουν τα όρια. Και αυτό είναι που κάνει το βήμα της τηλεόρασης τόσο σημαντικό και εν δυνάμει επικίνδυνο.
Όσο επικίνδυνο είναι να χαϊδεύεις τα κατώτερα ένστικτα αυτών που σε παρακολουθούν, να τους πλασάρεις φόβο και άγνοια για ό,τι διαφορετικό από τη νόρμα, ρατσισμό μέσω του θείτσικου κουτσομπολιού και ψευτογκλαμουριά, τόσο ωφέλιμο θα ήταν να υπήρχαν εκπομπές που θα παρουσίαζαν ένα άλλο μοντέλο ψυχαγωγίας και που θα έβαζαν χοντροφοβικούς (και όχι μόνο) στην θέση τους.
Γιατί αν δεν το έχουν καταλάβει στις διευθύνσεις των καναλιών, ο κόσμος έχει αλλάξει. Βέβαια μπορεί και να το έχουν καταλάβει, αλλά εντάξει, στην Ελλάδα είμαστε, ο ένας άσχετος συμπορεύεται με τον άλλο και μας παρουσιάζονται σαν ιδιοφυΐες.
Δεν γίνεται τα κανάλια να συνεχίσουν να παίζουν με παλιακές και χιλιοειπωμένες ιδέες από το εξωτερικό. Ούτε να απαρτίζονται οι εκπομπές από ανθρώπους που προμοτάρουν ρατσισμό, αμορφωσιά και μιζέρια, που πλέον δεν εκφράζουν κανέναν και δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα και την εποχή. Χρειαζόμαστε ένα καινούριο μοντέλο τηλεόρασης με φρέσκα, καινοτόμα projects. Τα μυαλά υπάρχουν, άνθρωποι με γνώσεις πάνω στα media υπάρχουν (αλλά όχι σε καίριες θέσεις, αυτές είναι μόνο για τους άσχετους με κονέ).
Γιατί υπάρχει και αυτός ο κόσμος που δεν χωράει σε αυτά τα πρότυπα. Και αν οι υπεύθυνοι των καναλιών δε μπορούν να καταλάβουν την ευθύνη που συνεπάγεται το δημόσιο βήμα (ή δεν τους καίγεται καρφί), μπορούμε πάντα να τους το θυμίζουμε εμείς.
Ήδη το μεγάλο κύμα αντιδράσεων των τελευταίων ημερών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πολύ ενθαρρυντικό. Γιατί σε τελική ανάλυση είναι και θέμα δημοκρατίας.
Η αρχή έγινε,
Καλή συνέχεια
κουτιπανδωρας