Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Μικρές βάρκες, μεγάλες φουρτούνες


Σταύρος Θεοδωράκης

Συντάκτης: Τάσος Παππάς
Οταν η πόλωση κυριαρχεί στην πολιτική ζωή, τα πράγματα γίνονται ζόρικα για τα μικρά κόμματα. Τόσο γι’ αυτά που δεν έχουν σαφή ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, όσο και για κείνα που είναι προσωποπαγή. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει το κόμμα του κ. Λεβέντη. Ετσι ακριβώς το αποκαλούν οι περισσότεροι (το κόμμα του Λεβέντη) και όχι με την επίσημη ονομασία του (Ενωση Κεντρώων).
Αν προσπαθήσεις να το τοποθετήσεις στον άξονα Δεξιά-Αριστερά, θα δυσκολευτείς. Σίγουρα δεν βρίσκεται στην Αριστερά, ούτε όμως και στη Δεξιά με την κλασική έννοια του όρου. Κάπου στο Κέντρο; Ισως, αλλά με επιφύλαξη, γιατί κατά καιρούς έχουμε ακούσει από τον χώρο θέσεις που παραπέμπουν περισσότερο στην εθνικιστική, ομοφοβική και ξενοφοβική Δεξιά παρά στο φιλελεύθερο και ευρύχωρο Κέντρο.
Πρόκειται για ένα σχήμα όπου τον τόνο δεν τον δίνουν οι διακηρύξεις, τα κείμενα, οι αποφάσεις και τα όργανά του, αλλά ο επικεφαλής του. Κι αυτός είναι με τις μέρες του. Πότε λέει καλές κουβέντες για τον Τσίπρα, πότε για τον Μητσοτάκη, πότε καταγγέλλει και τους δύο.
Τέτοιου τύπου κόμματα (ευκαιριακές συναθροίσεις προσώπων) δεν μπορούν να μακροημερεύσουν. Οταν εκλείψουν οι αφορμές που τα γέννησαν, εξαφανίζονται. Στο μεσοδιάστημα τροφοδοτούν τα μεγαλύτερα κόμματα. Οι βουλευτές τους λίγο πριν από την πτώση μετακινούνται σε άλλους σχηματισμούς μαζί με τις έδρες τους, ελπίζοντας ότι θα διασωθούν εκλογικά με τη νέα φορεσιά τους. Αυτό βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας με την Ενωση Κεντρώων. Αλλος πήγε στη Ν.Δ. (Καλλιάνος), άλλος στο Κίνημα Αλλαγής (Καρράς) και η κ. Μεγαλοοικονόμου στον ΣΥΡΙΖΑ.
Και έπεται, ως φαίνεται, συνέχεια. Το ίδιο πάνω-κάτω θα συνέβαινε και με το Ποτάμι αν ο κ. Θεοδωράκης (φρονίμως και ευφυώς ποιών) δεν είχε μεταβάλει στάση. Απέσυρε τις ενστάσεις που είχε διατυπώσει και αποφάσισε να συνδέσει την τύχη του κόμματός του με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το Ποτάμι σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει ως αυτόνομος πόλος. Θα είναι μια βασική συνιστώσα του Κινήματος Αλλαγής.
Είδε και ο κ. Θεοδωράκης βουλευτές του να αποχωρούν. Πριν πάρει διαστάσεις το ρεύμα φυγής έσπευσε να ενταχθεί στις διαδικασίες για τη δημιουργία μιας ευρύτερης παράταξης. Ανάλογες πιέσεις θα δεχτούν όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και οι ΑΝ.ΕΛΛ.
Ο Πάνος Καμμένος προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει το κόμμα του ενωμένο και το ακροατήριό του συμπαγές χρησιμοποιώντας κάθε μέσο. Ωστόσο, υποψιάζεται (δεν κάνει λάθος) ότι υπάρχουν στελέχη του που φλερτάρουν με τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως οι ΑΝ.ΕΛΛ. δεν είναι Ενωση Κεντρώων. Και γιατί έχουν ιδεολογικό στίγμα και γιατί έχουν αντέξει στον χρόνο και κυρίως γιατί συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Η συνοχή τους όμως θα απειληθεί, ενδεχομένως και η ύπαρξή τους, αν οι επόμενες εκλογές διεξαχθούν σε κλίμα σκληρής αντιπαράθεσης. Πρέπει να αποδείξουν ότι είναι χρήσιμοι.
efsyn

Θεός phylax



Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής κάτι. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Στο Θεό, τον Αλλάχ, το Δία, τον Παστίτσιο ή στα θεϊκά μακαρόνια με κιμά. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τις απόψεις ή μάλλον καλύτερα (χειρότερα)... τις δοξασίες του.
του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη
Η εσκεμμένη -όπως αναφέρουν οι καταγγελίες- αποκαθήλωση του «σατανικού» γλυπτού «Phylax» στο Φάληρο, χθες, δεν ήταν μια επίθεση από αγανακτισμένους εραστές της τέχνης και της αισθητικής σε ένα -ας πούμε- κακό γλυπτό. Ήταν άλλο ένα επεισόδιο στην Ελλάδα που επιμένει… μεσαιωνικά.
Για την τέχνη σε δημόσιο χώρο μπορούν να ειπωθούν πολλά. Μπορεί να γίνει σκληρή κριτική με βάση την αισθητική και αυτό είναι θεμιτό (αν όχι αναγκαίο, ειδικά με δεκάδες ανεκδιήγητες προτομές να δεσπόζουν σε πλατείες).
Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ανεκτό, αιώνες μετά το μεσαίωνα, την ιερά εξέταση, την αναγέννηση και το Διαφωτισμό... είναι οι «ταλιμπάν» οποιασδήποτε θρησκείας, ιδεολογίας και παράδοσης να καταστρέφουν ή να βανδαλίζουν έργα τέχνης.
Μπορεί η ελληνική εκκλησία να έχει μακραίωνη παράδοση στο να γκρεμίζει ναούς και αγάλματα των «παγανιστών»… αυτό όμως το 2018 δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της. Ακόμα περισσότερο όταν διαφαίνεται αγαστή συνεργασία με τη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση, καθώς αρκετοί απ’ τους κληρικούς στη χώρα μας, έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξάπλωση του ιού της Χρυσής Αυγής, στην κοινωνία μας
Ηρθε η ώρα να πούμε... αρκετά, ως εδώ!
ΥΓ. Οι ισλαμοφασίστες του ISIS, είναι κάτι φανατικοί που μισούν τους αλλοεθνείς, τους αλλόθρησκους, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες και καταστρέφουν έργα τέχνης… περίπου, δηλαδή, όπως και οι θρησκοληπτοι δεξιοί και πολλοί παπάδες στην Ελλάδα.
koutipandoras

Τζίμης Πανούσης: Κάγκελα παντού



Ο Τζιμάκος υπήρξε μια αριστοφανική φιγούρα στη φαγούρα της μεταπολίτευσης. Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό σ’ αυτό που ονομάζουμε δημόσιο λόγο στη χώρα μας. Η ακροβατική του σκέψη έπιασε το νήμα της αντιφατικής νεοελληνικής ταυτότητας, όσο λίγοι: «Καίω τα δάση χτίζω μεζονέτες, θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες»... Δεν άφηνε κανέναν δίχως κριτική, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.

του Νίκου Κουρμουλή
Δεν ήταν μόνο τραγουδιστής, ηθοποιός ή αυτό που στείρα ονομάσαμε αργότερα, περφόρμερ. Ο Τζιμάκος ήταν η συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς, των «παιδιών του σωλήνα», που έβλεπε επιτέλους τον εαυτό της στον καθρέφτη. 
 
Μιλούσε για ό,τι μας την έσπαγε ή ακόμη καλύτερα έβγαζε προς τα έξω τις ενοχές μας. Αν και το πρόβλημα της υγείας του ήταν γνωστό, ο ίδιος δεν μπορούσε να κάτσει στ’ αυγά του. Δούλευε νυχθημερόν για να βγει στη σκηνή και να τα πει, καθώς έτσι μόνο αντιλαμβανόταν τη ζωή. Ο θάνατος τον πρόλαβε, αν και πολλοί νομίσαμε αρχικά πως ήταν μια καλοστημένη φάρσα.
 
Σαν τον Αίσωπο ο Τζιμάκος έπλεκε στιχάκια με βιτριολοκό χιούμορ, που έμοιαζαν με χρησμούς και ταυτόχρονα συμπύκνωναν το νόημα του ιστορικού γίγνεσθαι. «Είμαστε η αδικημένη γενιά του εξήντα, δίχως κατοχή και πείνα, δίχως ρετσίνα». Από μια παρέα του Χολαργού ξεπηδούν αργότερα οι Μουσικές Ταξιαρχίες: Τζίμης Πανούσης, Σπύρος Πάζιος, Βαγγέλης Βέκιος, Γιάννης Δρόλαπας, Δημήτρης Δασκαλοθανάσης και τόσοι άλλοι. Αμέσως οι πρώτες τους εμφανίσεις στο Skylab της Πλάκας, δημιούργησαν τρομακτική αίσθηση. 
 
Και αυτό γιατί, αν γυρίσουμε πίσω το ρολόι του χρόνου, πέρα από την ποιητική λαϊκότητα της μουσικής των μεγάλων συνθετών: Θεοδωράκης, Χατζηδάκις, Σαββόπουλος, Μαρκόπουλος, Μούτσης κ.ά, υπήρχε ένα μεγάλο κενό, που συνδέεται με άμεσα με το πνεύμα της περιόδου μετά το Πολυτεχνείο και το κλίμα της «Αλλαγής». 
 
Ξάφνου κάποια πιτσιρίκια, βάζουν ηλεκτρικό ήχο και λένε: «ψηφοδέλτια σταύρωνα και όλη νύχτα καύλωνα». Λόγος άμεσος, με λαϊκή χροιά και ροκ συμπεριφορά, θαρραλέος και ταυτόχρονα πνευματώδης. Ένας λόγος που περικλείει όλα όσα θέλεις να βγάλεις από μέσα σου, αφού έχεις φάει βρώμικα ψωμιά...
 
Η πορεία του Τζιμάκου παρεμβάλλονταν στις συμπληγάδες του τόπου. Έσπασε τη αυτολογοκρισία σε χίλια κομμάτια. Αυτοσαρκαστικός όσο δεν πάει, με έντονη πολιτική σκέψη που συζητιέται ακόμη και σήμερα. Από κοντά αν τον γνώριζες ήταν μάλλον ντροπαλός και σ’έκοβε για αρκετή ώρα, μετρώντας τα λόγια του. Σ’αυτό το θέατρο του παραλογισμού που λέγεται ελληνικός πολιτικός στίβος, ο Πανούσης έτρεχε σαν εξτρέμ δίχως αύριο και κέρδιζε τα φαβορί για πλάκα. Ένα «γυφτάκι» σε μια χώρα «ούζο power».
stokokkino

Μήπως να τελειώνει αυτή η πλάκα με το Μακεδονικό;



Υπό μία έννοια αισθάνομαι ευγνώμων στους Αμερικανούς οι οποίοι ανακινούν το θέμα τής ονομασίας τής ΠΓΔΜ. Χάρη σε αυτούς νιώθω πως ξαναζώ τη χαμένη εφηβεία μου, τότε που ορδές μακεδονομάχων έβγαιναν στους δρόμους για να μην κλέψουν τα Σκόπια την Θεσσαλονίκη μας. Πιθανόν αρκετοί ανάμεσά τους να φώναζαν, βεβαίως, και τους παίκτες θεσσαλονικιώτικων ομάδων "Βούλγαρους" την ίδια χρονική περίοδο, αλλά στην Ελλάδα ζούμε και σε αυτήν τη χώρα το παράλογο δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας...
Του Γιάννη Συμεωνίδη
Δεν ξέρω τι κατάληξη θα έχει η σημερινή διαπραγμάτευση, αν δηλαδή οι γείτονες θα λέγονται Μακεδόνες, Νεομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες ή οτιδήποτε άλλο. Γνωρίζω, όμως, ότι την ώρα που υποτίθεται πως γίνεται προσπάθεια για να βγούμε από τα μνημόνια είναι πολυτέλεια η δημόσια συζήτηση να περιστρέφεται κατά βάση γύρω από το ονοματολογικό τής ΠΓΔΜ και να απειλείται, μάλιστα, και η δεδηλωμένη γι' αυτόν το λόγο αντί για το πώς θα φτάσουμε σε μια ανάπτυξη με δίκαιο πρόσημο. Το σημαντικότερο είναι να μπουν προσκόμματα στον καλλιεργούμενο αλυτρωτισμό στη γείτονα- από τα σχολεία έως τη δημόσια διοίκηση και τα σύμβολά τους- και δευτερεύον το πώς θα ονομάζεται...
Ακόμα και στην "παρέα" των εθνικών θεμάτων αν βάλεις το Μακεδονικό, θα μοιάζει με χόμπιτ σε οικογένεια γιγάντων, όπως είναι τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό. Γι' αυτό και δεν εντοπίζω πού βρίσκεται η εθνική προδοσία αν συμφωνήσουμε σε μια σύνθετη και κοινή ονομασία για όλους, πολλώ δε μάλλον όταν σχεδόν όλος ο πλανήτης αποκαλεί τη γείτονα Μακεδονία εδώ και χρόνια...
Το όνομα δεν χάθηκε σήμερα, ούτε καν τη δεκαετία τού '90, αλλά από τη στιγμή που επιτρέψαμε στον Τίτο να το χρησιμοποιήσει. Είναι, όμως, ανώφελο να θρηνούμε ακόμα γι' αυτό. Επομένως ας κοιτάξουμε πώς θα ξανακάνουμε την Ελλάδα ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια. Αυτό, ναι, είναι εθνική προτεραιότητα για την οποία αξίζει να αγωνιστούμε...

Κατεδαφιζόμεθα!



Το πεσμένο γλυπτό «Phylax» συμβολίζει την πεπτωκυία κοινωνία, εκτός εάν...
της Μαρίας Λυκούρα
Δεν είναι τυχαίο που στο θέμα δεν χρησιμοποιείται η φωτογραφία του γλυπτού «Phylax» που... κάποιοι έριξαν τη νύχτα. Ένα πεσμένο έργο τέχνης είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που βουλιάζει. Το γλυπτό έπεσε αφού πρώτα οι οπαδοί του σκοταδισμού, με άφθονη προβολή από τα Μέσα, το βάφτισαν Σατανά, το ράντισαν με αγιασμό, του πέταξαν λευκή μπογιά...
Ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, Δ. Χατζηδάκης, αποκάλυψε ότι το γλυπτό δεν το πήρε ο αέρας, όπως αρχικά θεωρήθηκε, αλλά τα... μεσαιωνικά χέρια κάποιων, πιθανόν χρυσαυγιτών. Δεν έλειψαν άλλωστε οι θριαμβολογίες από τον συγκεκριμένο φασιστικό χώρο για την πτώση του... Σατανά. 
Η ουσία, όμως, της είδησης και της εικόνας με το γλυπτό στο έδαφος είναι η παρακμή και ο σκοταδισμός που αναδεικνύονται από τον βανδαλισμό. Ο φασισμός κάποιων. Η προσπάθεια πρόκλησης τρόμου. Ο φανατισμός που πλήττει την ελευθερία της έκφρασης. Το θρησκόληπτο «δικαίωμα» κάποιων να μετατρέπουν την αντίθετη άποψη σε καταστροφή. Στην πυρά του σύγχρονου Μεσαίωνα ρίχνεται αυτό που φαντάζει διαφορετικό, αφού πρώτα βαφτιστεί δαιμονικό.
Το φαινόμενο, άλλωστε, δεν είναι μοναδικό. Από την προβολή του «Τελευταίου Πειρασμού», της ταινία του Σκορτσέζε που βασιζόταν στο βιβλίο του Καζαντζάκη, μέχρι τις «μεσαιωνικές» σκηνές με θρησκόληπτους και χρυσαυγίτες έξω από το θέατρο «Χυτήριο» να διαμαρτύρονται για την παράσταση «Corpus Christi», το περιεχόμενο της οποίας θεωρούσαν βλάσφημο, πλήθος τα κατορθώματα των φανατικών.
Ο γλύπτης δήλωσε ότι το έργο του θα αποκατασταθεί, αλλά και ότι θεωρεί αυτονόητο ότι θα επανατοποθετηθεί στον ίδιο χώρο. Και εδώ είναι, λοιπόν, το ζήτημα...
Θα αντιδράσει η τοπική -και όχι μόνο κοινωνία- στον σκοταδισμό; Θα απαιτήσει το έργο, αναξερτήτως του πώς το κρίνει καλλιτεχνικά ο καθένας, να επανέλθει στη θέση του; Ο καλλιτεχνικός χώρος, αυτοί που λέμε άνθρωποι της τέχνης, θα αντιδράσει; Ο φασισμός μίλησε με πράξεις. Η κοινωνία θα απαντήσει;
Γιατί μόνο όταν την εικόνα της πτώσης την αντικαταστήσει η εικόνα της πλήρους αποκατάστασης και επαναφοράς του έργου στη θέση του θα μπορούμε να πούμε ότι το φως νίκησε το σκοτάδι, ότι υπάρχουν ζωντανές δυνάμεις στην κοινωνία που ενεργοποιούνται απέναντι στα φαινόμενα παρακμής και δεν υποχωρούν μπροστά σε σκοταδιστικές απειλές και τραμπουκισμούς με τις ευλογίες του Κλήρου...
left

(Νέα) Μακεδονία ή (Βαρδαρο)Βουλγαρία;



Εικόνα: Salvador Dali,"Μεταμόρφωση του Νάρκισσου", 1937
*********************
Η άρνηση των δικών μας εθνικιστών να μοιραστούμε με αυτούς το όνομα Μακεδονία (δηλαδή να αποδεχτούμε ένα όνομα του τύπου "Άνω Μακεδονία" κ.λπ.), δηλαδή η άρνησή μας να αυτοπροσδιοριστούν με τη γεωγραφική περιοχή στην οποία κατοικούν και μοιράζονται με τους αλβανόφωνους και τις άλλες μειονότητες, η άρνησή μας να συνδεθούν φαντασιακά με την πλούσια Ιστορία της ευρύτερης Μακεδονίας δυναμώνει τους κινδύνους οι "εθνοτικές" συνειδήσεις να υπερισχύσουν των γεωγραφικών και να διευκολύνουν τη διαίρεση της χώρας σε αλβανόφωνους που θα αποβλέπουν σε ένα “μεγάλο Κόσοβο" και σλαβόφωνους που θα κοιτούν προς τη Βουλγαρία.
του Δημήτρη Σκαρπαλέζου*
Στη συζήτηση για το "Μακεδονικό", πολύ εύκολα, η φοβία κινδύνου της φαντασιακής μας ταυτότητας οδηγεί στο να κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος στην πολιτική: άρνηση κατανόησης των επιχειρημάτων της αντίπερα πλευράς και έλλειψη κατανόησης των γεωπολιτικών συνεπειών κάθε μας τοποθέτησης.
Ας κοιτάξουμε πρώτα τα επιχειρήματα και τα αισθήματα του όχι αναγκαστικά εθνικιστή και «αλυτρωτικού» κατοίκου της ΠΔΓΜ και ιδίως αν είναι «Σλαβομακεδόνας».
Ας δούμε το «αφήγημά» τους:
Οι πρόγονοι των περισσοτέρων από αυτούς τους ανθρώπους ζούσαν στη γεωγραφική περιοχή της ευρύτερης «Μακεδονίας» από την εποχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας και, αν και Σλάβοι, διαχωρίζονταν από τους υπόλοιπους Σλάβους με αυτή τη βυζαντινή ιστορική μνήμη.
Γι’ αυτούς, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος έφτιαξαν το κυριλλικό αλφάβητο για τον εκχριστιανισμό τους. Σε κάποια περίοδο, ενώ στις πόλεις κυριαρχούσε το ελληνόφωνο στοιχείο, σε πολλά χωριά της υπαίθρου επικράτησε η σλαβομακεδονική γλώσσα. Σύμφωνα με το αφήγημά τους, ο σλαβόφωνος πληθυσμός είναι αποτέλεσμα προσμείξεων των ντόπιων «Μακεδόνων» και των Σλάβων που έφτασαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και εκχριστιανίστηκαν από τους Βυζαντινούς.
Στη “Μακεδονία”, ακόμα και στη σημερινή ελληνική Μακεδονία, πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τις μετακινήσεις πληθυσμών, καθώς και τις μετακινήσεις μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο και την άφιξη πολλών Ποντίων στην περιοχή, αυτός ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποτελούσε ένα σημαντικό (αλλά όχι πλειοψηφικό) κομμάτι του μακεδονικού πληθυσμού.
Αυτός ο πληθυσμός βρέθηκε μια στιγμή διαιρεμένος ανάμεσα σε «ελληνόφιλους» (που οι περισσότεροι εξελληνίστηκαν) “Βουλγαρόφιλους” και «σερβόφιλους». Με την υπαγωγή ενός τμήματος της ιστορικής Μακεδονίας στη Σερβία και μετέπειτα στη Γιουγκοσλαβία, στην ιστορική τους συνείδηση εντάχθηκαν και οι σερβικές μάχες εναντίον των Αυστριακών και Γερμανών, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου βρέθηκαν σε αντίπαλο στρατόπεδο από τους Βούλγαρους και Τούρκους συμμάχους της Γερμανίας και Αυστρίας.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην ιστορική τους συνείδηση εντάχθηκαν οι μάχες των παρτιζάνων εναντίον των Γερμανών και άλλη μια φορά βρέθηκαν σε αντίπαλο στρατόπεδο από την τότε βουλγαρική κυβέρνηση. Η σύνδεσή τους κατά τη γιουγκοσλαβική περίοδο με τη "μακεδονική" ταυτότητα λειτούργησε σαν ενοποιητικό στοιχείο με όλες τις υπόλοιπες εθνότητες της περιοχής και διαφοροποιητικό από τη βουλγαρική συνείδηση, στην οποία θα ήταν κοντύτερα για γλωσσολογικούς λόγους. Αν και η γλώσσα τους γειτνιάζει με τα βουλγαρικά, η μακρόχρονη γιουγκοσλαβική πορεία έκανε να αποκλίνει αρκετά ώστε, όπως παρατηρούσα σε μαθηματικό συνέδριο στη Σερβία, η επικοινωνία να έχει κάποιες δυσκολίες που αρκούν για να νιώθουν ότι έχουν δική τους "μακεδονική" γλώσσα.
Κανένας δεν ισχυρίζεται (ούτε καν οι εθνικιστές) πως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σλαβόφωνος, αλλά διεκδικούν στοιχεία ιστορικής συνέχειας λόγω της, κατ’ αυτούς, επιμειξίας με προϋπάρχοντες απόγονους των Μακεδόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δηλαδή, διεκδικούν ότι είναι ξάδελφοί μας και όχι αδελφοί των Βούλγαρων.
Οι μετακινήσεις πληθυσμών που ομογενοποίησαν γλωσσικά τον πληθυσμό την ελληνικής Μακεδονίας έχουν αφήσει κάποιες πίκρες που εκμεταλλεύτηκαν οι εθνικιστές για επηρεασμό της μετακομμουνιστικής συνείδησης προς αλυτρωτικές φαντασιώσεις, οι οποίες όμως δεν διακατέχουν πια την πλειονότητά τους.
Η άρνηση των δικών μας εθνικιστών να μοιραστούμε με αυτούς το όνομα Μακεδονία (δηλαδή να αποδεχτούμε ένα όνομα του τύπου "Άνω Μακεδονία" κ.λπ.), δηλαδή η άρνησή μας να αυτοπροσδιοριστούν με τη γεωγραφική περιοχή στην οποία κατοικούν και μοιράζονται με τους αλβανόφωνους και τις άλλες μειονότητες, η άρνησή μας να συνδεθούν φαντασιακά με την πλούσια Ιστορία της ευρύτερης Μακεδονίας δυναμώνει τους κινδύνους οι "εθνοτικές" συνειδήσεις να υπερισχύσουν των γεωγραφικών και να διευκολύνουν τη διαίρεση της χώρας σε αλβανόφωνους που θα αποβλέπουν σε ένα “μεγάλο Κόσοβο" και σλαβόφωνους που θα κοιτούν προς τη Βουλγαρία.
Για να κρατήσουμε το μονοπώλιο της λέξης «Μακεδονία» κινδυνεύουμε να χάσουμε ενδεχόμενους μελλοντικούς “ξαδέλφους” και συμμάχους και να βρεθούμε με μεγάλη Βουλγαρία και μεγάλο Κόσοβο. Είναι αυτό σύμφωνο με τα «εθνικά συμφέροντα» της Ελλάδας;
Η απολύτως δικαιολογημένη απαίτησή μας να αποκηρύξουν κάθε αλυτρωτικό στόχο στο σύνταγμα και στη δράση του κράτους τους και να μην έχουν όνομα που εκφράζει διεκδικήσεις για όλη τη Μακεδονία δεν σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα και συμφέρον να τους αρνηθούμε ότι και αυτοί δικαιούνται να λέγονται κάποιου άλλου είδους Μακεδόνες.
* Ο Δημήτρης Σκαρπαλέζος δίδασκε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Παρίσι 7
avgi

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Ώρα για σοβαρότητα


Οι προτάσεις Νίμιτς για την επίλυση του Μακεδονικού δεν περιείχαν κάποια έκπληξη και η ελληνική διπλωματία μελετά τις επόμενες κινήσεις της στο τοπίο που ξεκινά τώρα να διαμορφώνεται. 

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα ​κάποιοι έχουν ενδώσει στον πειρασμό της ψευδοπατριωτικής δημαγωγίας αλλά τώρα θα πρέπει να τοποθετηθούν επί πραγματικών δεδομένων​​ και να δείξουν τη σοβαρότητα που έλειψε στη διάρκεια αυτών των 25 ετών ενός αχρείαστου εθνικού προβλήματος, που δεν προσφέρεται για μικροπολιτική. Το ίδιο ισχύει και για την άλλη πλευρά, η πρώτη αντίδραση της οποίας δεν προκαλεί και αισιοδοξία. "Οι προτάσεις Νίμιτς απέχουν πολύ από μια αξιοπρεπή λύση", δήλωσε ο εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ.


Αυτό που απαιτείται από το πολιτικό σύστημα είναι να αντιληφθεί την κατάσταση των δύο χωρών και τα οφέλη από την επίλυση του ζητήματος. Από την άλλη, αν δεν υπάρξει λύση τότε θα διατηρηθεί η σύνθετη ονομασία ΠΓΔΜ, που ήδη περιέχει τον όρο "Μακεδονία", ενώ ταυτόχρονα θα διαιωνίζεται η χρήση της ονομασίας "Μακεδονία", μονολεκτικά, όπως αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται από πλήθος χωρών και μεγάλο μέρος του διεθνούς Τύπου.

Μέσα  σε όλα αυτά, η χώρα έχει να αντιμετωπίσει τη διπλωματία των ράσων και των εθνικιστών. Ιερείς, ακροδεξιοί και πατριδοκάπηλοι της σχολής Ψωμιάδη, διαγωνίζονται στη φαρσοκωμωδία του συλλαλητηρίου. Με κεντρικό ομιλητή το Φράγκο Φραγκούλη, απόστρατο που προαλείφεται για την ηγεσία του ακροδεξιού κόμματος που θα αποτελέσει τη «σοβαρή Χρυσή Αυγή» και τους mainstream χρυσαυγίτες να διεκδικούν το δικό τους χώρο, έχουν επιδοθεί σε πλειοδοσία εθνικισμών. Σκιαμαχούν απέναντι σε ένα σχεδόν ανύπαρκτο αντίπαλο.

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί και το πληρώνουμε ακόμη. Είναι λοιπόν ώρα για σοβαρότητα.

tvxs

Δελτία Ειδήσεων καναλιών: Πρωταγωνιστεί η Μάρθα Βούρτση – Κλάψα, σκηνοθεσία Νίκος Φώσκολος.



Αποφάσισα, φεύγοντας από το Μέγκα το 2012,να μην ξαναδώ δελτία ειδήσεων ιδιωτικών καναλιών...Τώρα πλέον έχω να το λέω. Το Μέγκα ακόμη και στα χειρότερα του, όπως ήταν ο καθωσπρεπισμός του στην προπαγάνδα, δεν είχε φτάσει αισθητικά ποτέ στην κατάντια των περισσότερων σημερινών τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων.
Του Θάνου Πασχάλη
Είδα πριν από λίγες ημέρες, τυχαία, κάποια δελτία ειδήσεων καναλιών για κάποια λεπτά της ώρας όντας ευρισκόμενος σε ταβέρνα με φίλους. Αυτά που είδα με σόκαραν. Ούτε καν στις αρχές της ιδιωτικής τηλεόρασης δεν τα έβλεπες... Πρόκειται για δελτία ειδήσεων που ήταν είτε μελοδράμματα της εποχής της Μάρθας Βούρτση-κλάψα ,είτε ταινίες τρόμου με μουσική υπόκρουση και πολεμικές ιαχές από πλευράς των ρεπόρτερ .Αυτά όσον αφορά το αισθητικό κομμάτι των ειδήσεων και τον τρόπο παρουσίασης.
Όσον αφορά στην ουσία τι να πρωτοπεί κανείς. Η παραπληροφόρηση, η κιτρινιά, η διαστρέβλωση και η υπερβολή των γεγονότων πάνε σύννεφο. Τα δελτία ειδήσεων στα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια φαίνεται σαν να σκηνοθετούνται στην Αγρια Δύση, όπου κυριαρχούσαν οι ρέιντζερς και οι Ινδιάνοι.
Οι καημένοι οι ρεπόρτερς έχουν ξεφύγει .Υποδύονται ρόλους τύπου Μάρθα Βούρτση-Κλάψα όταν θέλουν με τρεμάμενη φωνή να σταθούν -δήθεν-δίπλα στους αδύναμους συμπολίτες μας υποδυόμενοι τους συμπονετικούς στα δράματα των φτωχών ανθρώπων αφήνοντας πότε πότε κι ένα δάκρυ να κυλήσει στο πρόσωπο τους.
Για να πετύχει ακόμη περισσότερο το βύσσινο ,κάτω από τη φωνή τους θα στρωθεί και το κατάλληλο μουσικό "χαλί" ώστε το μελόδραμμα να γίνει εύπιστο στο κοινό . Ετσι τα κανάλια έφτασαν να μεταδίδουν ως ειδήσεις-βίντεο- τρίλεπτες μελοδραματικές ταινίες.
Οταν η υπόθεση σηκώνει επαναστατιλίκι και σύγκρουση με το κατεστημένο (π.χ αυτή την περίοδο προς την κυβέρνηση ) είναι η ώρα του Νίκου Φώσκολου να αναλάβει τη διεκπεραίωση και τη σκηνοθεσία (αν φυσικά ζούσε).
Οργίλες και διαπεραστικές οι φωνές των ρεπόρτερ η των παρουσιαστών, ως άλλες ιαχές ινδιάνων στην Άγρια Δύση (όπως παρουσιάζονταν στα γουέστερν) επιδιώκουν με επικό τρόπο να τρομάξουν και να ανησυχήσουν τους ανήμπορους τηλεθεατές ώστε να εκλάβουν ως πραγματικά γεγονότα τα μεταδιδόμενα τρομαλαγνικά τους σενάρια.
Και σε αυτές τις περιπτώσεις κάτω από τα ρεπορτάζ των ειδήσεων (όχι ευτυχώς σε όλα) στρώνεται η πρέπουσα μουσική υπόκρουση έτσι ώστε να σου παγώνει και το αίμα. Ανάλογη πρακτική εφαρμόζεται όταν καλύπτονται εγκλήματα η συμβάντα του αστυνομικού δελτίου. Με τον τρόπο αυτό ο φοβισμένος τηλεθεατής γίνεται έρμαιο των επίδοξων Φώσκολων με στόχο να πετύχει η προπαγάνδα τους και οι τηλεθεατές να πειστούν ότι έτσι αποδίδουν πιστά την ειδησεογραφική αλήθεια .Είναι φορές που η τρομολαγνεία των ειδήσεων ξεφεύγει από κάθε όριο με αποτέλεσμα ένας ανύποπτος τηλεθεατής να φτάνει να θαρρεί ότι ο κόσμος έξω έχει ισοπεδωθεί από πυρηνικές βόμβες και οπότε καλόν είναι να αποφύγει να βγει έξω.
Μετά από όλα αυτά δεν είναι να απορεί κανείς που δελτία ειδήσεων καναλιών απαξιώθηκαν και τα βλέπουν σήμερα ελάχιστοι τηλεθεατές ηλικίας από 18 έως 50 ετών. Δελτία ειδήσεων βλέπει κατεξοχήν η τρίτη ηλικία μη έχοντας να κάνει και κάτι άλλο και μη εξοικειωμένη με τη χρήση του Ιντερνετ.
Τα νούμερα θεαματικότητας δείχνουν από μόνα τους ότι "γέρασαν" τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Αλλωστε η σημερινή τρίτη ηλικία είναι η τελευταία γενιά που θα βλέπει την συμβατική τηλεόραση. Για τις ερχόμενες γενιές πάπαλα το γυαλί..Φρόντισαν κάποιοι για αυτό πασσάροντας τις ειδήσεις ως αέρα κοπανιστό με μπόλικες δόσεις μελοδράματος η τρόμου.
koutipandoras

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Μακεδονικό: Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη χάρτινη κολυμπήθρα


skopia

του Δημοσθένη Κούρτοβικ
«Η Μακεδονία ανήκει σε αυτόν που θα την πάρει». Το είπε ο Ελευθέριος Βενιζέλος την παραμονή του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου. Μερικοί θα μιλήσουν για έκφραση ιμπεριαλιστικού κυνισμού.
Στην πραγματικότητα όμως η δήλωση θύμιζε μάλλον την αποφασιστικότητα ενός μνηστήρα απέναντι σε μια περιζήτητη νύφη με μπερδεμένα αισθήματα. Ο ιδιοφυής πολιτικός ηγέτης αντιλαμβανόταν ότι η Μακεδονία ήταν ένας εθνικά αδιαμόρφωτος χώρος, κατοικημένος από μια πανσπερμία προνεωτερικών πληθυσμών, που κατά το πλείστο είχαν ανύπαρκτη ή, το πολύ, ρευστή εθνική ταυτότητα. Για την (ιστορικά αναπότρεπτη) μετάβασή του στην εποχή των εθνικών κρατών υπήρχε οξύτατος ανταγωνισμός μεταξύ των γειτόνων και τελικά, χάρη στη διορατικότητα και τη διπλωματική ευελιξία του Βενιζέλου, πιο κερδισμένοι βγήκαμε εμείς. Πολύ σύντομα, με τις ανταλλαγές πληθυσμών του 1919 (Συνθήκη του Νεϊγύ) και του 1923 (Συνθήκη της Λωζάνης) το κομμάτι της Μακεδονίας που είχε περιέλθει στην Ελλάδα έγινε και ουσιαστικά ελληνικό, δηλαδή εθνικά ομοιογενές.

Αυτά είναι τα γεγονότα, ιδωμένα ψύχραιμα και ρεαλιστικά. Αν πριν από είκοσι πέντε χρόνια είχαμε στηρίξει την επιχειρηματολογία μας για το θέμα του ονόματος σε μια τέτοια, κατανοητή από όλο τον κόσμο βάση και όχι σε επικολυρικές κορόνες για Μεγαλέξανδρους και προαιώνια ιστορικά δικαιώματα, θα είχαμε γίνει πειστικοί και θα είχαμε ξεσκεπάσει στη διεθνή κοινότητα ως αναχρονιστικό και ανεδαφικό τον αλυτρωτισμό του «κρατιδίου», αντί να θεωρηθούμε εμείς αναχρονιστικοί και ανεδαφικοί. Θα είχαμε πετύχει μια σύνθετη ονομασία όχι σαν τυπική παραχώρηση απαυδισμένων ενηλίκων σε χοντροκέφαλο παιδί (κάτι που τελικά ούτε αυτό έγινε, εξαιτίας μας) αλλά ως λογική και αυτονόητη λύση.

Αλλά δεν είναι μόνο ότι τα μικρομέγαλα «κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», κατά Κώστα Κωστή, δεν γνωρίζουν καν την Ιστορία που κάποιοι υποτίθεται ότι θέλουν να τους αρπάξουν. Είναι προπαντός ότι φαντάζονται πως το παιδικό δωμάτιό τους με τις ζωγραφιές του έχει αποσπασθεί από το σπίτι, από την ίδια τη Γη, και σεργιανίζει στο Διάστημα ελεύθερο και ωραίο. «Ας τους πει Μακεδονία όλος ο κόσμος, ακόμη και ο πλανήτης Δίας, σημασία έχει εμείς να μη τους λέμε έτσι», έγραφε ο Θέμος Αναστασιάδης στην «Ελευθεροτυπία» τον καιρό που η μία χώρα μετά την άλλη αναγνώριζε το «κρατίδιο» με το συνταγματικό όνομά του. Με άλλα λόγια: φτάνει να λέμε τους κεραυνούς βεγγαλικά και δεν θα πάθουμε τίποτε εκεί έξω.

Και τι πάθαμε, δηλαδή, που αρνηθήκαμε τον συμβιβασμό το 1992, ρωτούν σήμερα μερικοί ενόψει της καινούργιας διαπραγμάτευσης. Θα μπορούσαν εξίσου καλά να ρωτήσουν: τι πάθαμε που χρησιμοποιούσαμε ώς το 1923, τελευταίοι στον κόσμο, το Ιουλιανό ημερολόγιο αντί για το «δυτικόπνευστο» Γρηγοριανό, τι πάθαμε που ζυγίζαμε ώς το 1959 με οθωμανικές οκάδες αντί με ευρωπαϊκά κιλά; Πράγματι δεν πάθαμε τίποτα φοβερό εξαιτίας της θέσης μας στο «Σκοπιανό», γιατί το είχαμε πάθει ήδη. Ήταν και είναι ο χρόνιος αυτισμός μας, η επικοινωνιακή αναπηρία στη σχέση μας με τον μεταβαλλόμενο κόσμο, η παραισθητική ανάγνωση της πραγματικότητας, που σωρεύει στον βωμό της εθνικής αυταρέσκειας χαμένες ιστορικές ευκαιρίες, μοιραίες καθυστερήσεις και μικρά ή μεγάλα δεινά. Ο παροξυσμός για το όνομα Μακεδονία ήταν απλώς ένα σύμπτωμα όλων αυτών, και όχι το χειρότερο. Το χειρότερο (μέχρι στιγμής) εκδηλώθηκε μιάμιση δεκαετία αργότερα, όταν έσκασε η φούσκα του ψευδαισθητικού μεγαλείου μας και, αντί να λογικευτούμε για να ορθοποδήσουμε μια ώρα αρχύτερα, κάναμε έξαλλοι ρημαδιό τις πόλεις μας ρίχνοντας κατάρες σε ανάλγητους διεθνείς τοκογλύφους και σατανικούς εβραιομασόνους συνωμότες γι’ αυτό που θεωρούσαμε πως ήταν μια δικής τους, δόλιας κατασκευής κρίση.

Έχουμε άραγε γίνει πιο ώριμοι και γνωστικοί τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το όνομα της «Ξερεισποιάς» (τόσα και τόσα σαΐνια μας προτείνουν ονόματα «χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγα αυτού», ας πετάξω κι εγώ ένα); Ο πυρετός έχει πέσει, αλλά έχει αφήσει δέκατα. Ο χειρισμός τους είναι ζήτημα πολιτικής ευστροφίας και κάποιας τόλμης. Η διευθέτηση αυτής της εκκρεμότητας δεν έχει να κάνει με την εξαφάνιση του υπόγειου αλυτρωτισμού των γειτόνων μας αλλά με την αναχαίτιση της σπατάλης εθνικής ενέργειας σε κάτι ασήμαντο. Τον αλυτρωτισμό τον αντιμετωπίζουν άλλα, αποτελεσματικότερα όπλα. Θυμάμαι μια συνομιλία για την (ελληνική) Μακεδονία ανάμεσα σε έναν βούλγαρο πατέρα και τον γιο του πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια. «Κάποτε αυτά τα μέρη ήταν δικά μας» είπε ο πατέρας. Και ο γιος απάντησε: «Ευτυχώς για τους κατοίκους τους δεν είναι πια».

protagon

Πού χάθηκαν οι τηλεσχολιαστές που οδήγησαν σε απαξίωση το Mega;



Επειδή γράφονται και λέγονται πολλά από τους πρώην τηλεαστέρες των ειδήσεων και εκπομπών του Mega για το πως και γιατί απαξιώθηκε το Mega στην κοινή γνώμη (δεξιά και αριστερή) την περίοδο των επάρατων Μνημονίων, γιατί δεν γίνεται μια δημοσκόπηση για το τι γνώμη έχει για αυτούς η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, κι ας πέρασαν δύο χρόνια χωρίς να τους βλέπει (και να τους περιποιείται με μούτζες) στο γυαλί;
Του Θάνου Πασχάλη
Απλά πράγματα..Γιατί νομίζουν ότι έχουν αποδοχή ανάλογη του Μεγάλου Αλεξάνδρου... Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.Εάν ισχύει αυτό που ως υπερφίαλοι πιστεύουν για τον εαυτό τους ευχαρίστως να τους ζητήσω συγνώμη.
ΥΓ 1: Τα λέω αυτά γιατί αρκετά την πληρώσαμε οι ρεπόρτερ στο πεζοδρόμιο με βρισιές και ενίοτε και χειροδικίες εξ αιτίας τους. Οι πολίτες που μας έβριζαν μας δήλωναν ότι το έκαναν γιατί δεν έβρισκαν τους λεγάμενους μπροστά τους… Άντε να τελειώνουμε με την αλαζονεία τους ..Αρκετά υπήρξαν οι ντουντούκες των αφεντικών. Όταν αυτά τα είπα φεύγοντας το 2012 μαζί με άλλους συναδέλφους (αρκετοί από τους οποίους συμφωνούν και το ξέρω) αρκετοί συνάδελφοι τότε στο Mega έσπευσαν,υπό το φόβο της απόλυσης, να υποστηρίξουν τους βρυκόλακες των Μνημονίων και τον μαέστρο που ενορχήστρωνε κάθε βράδυ την ορχήστρα…Κάποιοι κουνώντας από τηλοψίας κάθε βράδυ το δάχτυλο σε κοινωνικές ομάδες και με την τσέπη τον μισθό των 20.000 ευρώ μηνιαίως έδιναν, μαθήματα ευλυγισίας και υποταγής στους μισθοσυντήρητους.
ΥΓ 2: Ένα μεγάλο μπράβο στον Μιχάλη Ιγνατίου και την Ναταλί Κακκαβά για την αναγνώριση και τη συγγνώμη που ζήτησαν από τον ελληνικό λαό για τη στάση του Mega απέναντι στην ισοπέδωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων λόγω των Μνημονίων. Η ίδια συγγνώμη ισχύει και από μέρους όσων έφυγαν από το κανάλι εγκαίρως.
Πηγή: thefaq.gr

Η σάτιρα στο νεοελληνικό τραγούδι: Με αφορμή τον θάνατο του Τζίμη Πανούση


της Ελένης Καρασαββίδου 
"Αν ήταν δυνατόν να γινόταν κάτι σαν ψυχανάλυση της πρωτότυπης κουλτούρας της εποχής μας, αν η απόλυτη πρωτοκαθεδρία της οικονομίας δεν χλεύαζε κάθε προσπάθεια να διευκρινιστούν οι συνθήκες θυματοποίησης των ανθρώπων, κι αν οι ψυχαναλυτές δεν είχαν από καιρό ορκιστεί συνενοχή μ αυτές τις συνθήκες, μια τέτοια έρευνα θα έδειχνε αναγκαστικά ότι η χαρακτηριστική αρρώστια της εποχής μας είναι η ομαλότητα".
Πέρασαν δεκαετίες από τότε που ο Αντόρνο έκανε αυτόν τον ισχυρισμό, και φυσικά αιώνες από τότε που ο Αριστοφάνης μέσα από το γέλιο κι ο Ευριπίδης μέσα από το δάκρυ, προσπάθησαν να αντισταθούν, με τον τρόπο κι από το μετερίζι του ο καθένας, στον εσωτερικευμένο ευνουχισμό, δλδ στην απελπισία. Όμως η σάτιρα, βασικό στοιχείο κοινωνικής και πολιτιστικής κριτικής, συνεχίζει από την αρχαιότητα ως σήμερα να προκαλεί αλλά και να αναπαράγει τα αυτονόητα μας, να μας κάνει να ανησυχούμε με αιτία αλλά και να μας καθησυχάζει δίχως λόγο, να προσβάλλει τα συλλογικώς ‘ορθά’ και να μεταπλάθει με νέο φως όσα προσλαμβάνουμε ως ‘λάθη’. Πάνω από όλα όταν μας  ξεβολεύει, γιατί υπάρχει από παλιά και αυτή που πριμοδοτώντας τον ναρκισσισμό μας μάς βολεύει, αποπειράται εν δυνάμει να δημιουργήσει ένα κοινωνικό υποκείμενο που δεν θα ετεροπροσδιορίζεται από τις ηγεμονικές φωνές των ομάδων, των συλλογικοτήτων ή των συσσωματώσεων που συγκροτούν την ταυτότητά του και τις ‘αρεστές’ λειτουργίες που του ή της επιβάλλουν. Μα που, δίχως θα πρεπε να τις απορρίπτει συνολικά, θα μπορεί να τις αντιμετωπίσει κριτικά.
Η επιτυχημένη σάτιρα όμως, κάτι που προφανώς αποτελεί το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό της, δεν το αποπειράται αυτό (ή και δεν το κατορθώνει έστω και πρόσκαιρα) με διδακτισμό, αλλά με την ανατροπή της σοβαροφάνειας, παρεμβαίνοντας στην ρίζα του θυμικού κι ανατρέποντας την λειτουργία του κατά την Imogen Seger «προσδοκώμενου ελέγχου». Του ελέγχου που ως επιτομή των εσωτερικευμένων αρεστών συμπεριφορών κι επιλογών, ως σύντμηση των πρέπει που οι κοινωνικοί μας ρόλοι μας επιβάλλουν με άλλα λόγια, εμφανίζεται στην ρίζα της επιθυμίας λογοκρίνοντάς την μέσα μας, μέσω της ντροπής, της ενοχής ή της απόλυτης άρνησης.
Η απόλυτη άρνηση μιας ενοχικής μητέρας να πάρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της, ή ενός ενοχικού παιδιού να πραγματοποιήσει κάτι έξω από τα θέλω της μητέρας του ή τις «επιταγές» του πατέρα του, δεν αποτελούν τα μοναδικά παραδείγματα αυτής της πολύπλοκης και ύπουλης λειτουργίας που δρα τόσο μακρο όσο και μικρο κοινωνιολογικά. Αποτελούν όμως καλά παραδείγματα μιας καθημερινότητας η οποία προσπαθεί βίαια να ισορροπήσει ανάμεσα στα ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά των ανθρώπων και των σχέσεων που αναπτύσσουν, και των ίδιων ανθρώπων ως κοινωνικών υποκειμένων που οφείλουν λιγότερο ή περισσότερο να ακολουθήσουν τα κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα μιας συγκεκριμένης εποχής και τις συνεπαγόμενες συμπεριφορές τους.
Εδώ στίχοι που θυμίζουν την υποκρισία των «περί ηθικής διδασκόντων» και την σχετικότητα των ηθών όπως το «αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες» ή το «Μωρό μου είσαι Όργιο αν τον Άγιο Γεώργιο» που… καταλύει την απόσταση ενός… χαώδους κατά τα ειωθότα  διπόλου, μπορεί να κλείσει το μάτι ίσως, διαβασμένοι στην σωστή περίσταση, στην ψυχική και σωματική όπως και κοινωνική δυσκοιλιότητα δυσκολεύοντας τους σοβαροφανείς, ιδίως αυτούς κι αυτές που κλείνοντας την σκέψη σε απλοϊκές ηθικολογικές ατάκες κουτάκια χτίζουν  καριέρες μέσα από θεμελιακούς φορείς-μαυσωλεία. Το ίδιο προφανώς μπορούν να επιδράσουν και στίχοι όπως «σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα, μα ξαφνικά κατάλαβα πώς του ’λειπε η σέλλα» ή το «Θέλω στο σώμα σου σαν μπω να με χτυπάς με το σκαμπό» μα και το βαθιά καταγγελτικό και άρα επαναστατικό (λολ!) κατά της βιομηχανίας τέλειων σωμάτων «Από το μασάζ στη γιόγκα/κι απ’ τη γιόγκα στο μασάζ/ σου το λέω και σου το πα/ το στραβό κορμί δε σαζ»!
Υπάρχει βέβαια κι η χοντροκομμένη πλάκα τα σύνορα της οποίας ενδέχεται για κάποιους/ες να είναι διαπερατά και από τους προηγούμενους στίχους. Πλάκα που μέσα από μια διαστρεβλωμένη γλώσσα μετατρέπει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε καμβά δικαίωσης και αναπαραγωγής του εθνικισμού, του σεξισμού, του ρατσισμού, του τοπικισμού, του ελιτισμού μα ακόμη και του εργατισμού (λολ!) καθενός πράγματος που κάνει τον χειρότερο πίθηκο (πίθηκο επειδή δεν θέλει ανέντιμα να έχει ορίζοντα, και που δεν πρεπει να ταυτίζεται ως σύμβολο με το συμπαθέστατο πλάσμα) να αισθάνεται καλύτερος άνθρωπος από τους άλλους, μετατρέποντας τα χαρακτηριστικά του ‘διαφορετικού’ στην περιγραφή μιας φορεσιάς κλόουν.   Εκείνος που έχει το γέλιο με το μέρος του δεν έχει ανάγκη από αποδείξεις, αφού το ίδιο το γέλιο προϋποθέτει την ιδέα του αυτονόητου, της κοινωνικής ομοιομορφίας. Αλλιώς γίνεται προσβολή για τα χρηστά ή όποια άλλα μας ήθη (ας φανταστούμε έναν χοντροκομμένο σεξιστή κωμικό να τον παραλάβει κάποιος επί μήνες ως «μικροτσούτσουνι αδερφή» σε θεατρικό σκετς ή να κάνεις σάτιρα με τα θρησκευτικά εθνικά ή πολιτικά ιερά κάποιων) και το γέλιο ‘μας’ κόβεται με μιας. Αντιθέτως το “άμα έχεις παλαμάρι τι την θέλεις την φεράρι;” καθησυχάζει το λαϊκό παλικάρι (σνιφ!) δίχως να ανατρέπει τίποτα.
Ιστορικά άλλωστε κι ακριβώς γι’ αυτό η σάτιρα έως και τον Διαφωτισμό, ή μάλλον έως και τον Βολταίρο (αφού υπάρχει και στον Διαφωτισμό «σκοτάδι» δίχως όμως να ακυρώνει το γενικότερο φως που τότε έφερε), προτίμησε να συμπαραταχθεί με τους ισχυρούς, πάνω στους οποίους μπορούσε να στηριχθεί οικονομικά και κοινωνικά. Αυτό ιστορικά δεν έπαψε να ισχύει ποτέ, αφού η σάτιρα, αν και τους τελευταίους αιώνες άρχισε συστηματικά να μιλά εξ ονόματος των καταπιεσμένων εφόσον δεν ήταν εντελώς καταπιεσμένοι, δεν απέβαλλε ποτέ την αντικοινωνική της μοχθηρία. Τα τόσα ανέκδοτα εναντίον των όποιων άλλων στις παρέες μιλούν δυνατά από μόνα τους. Αλλά κι οι ατάκες γνωστού θεατρικού κωμικογράφου πχ (και δεν είναι ο μόνος) που υπαινίσσεται πως νεαρές τραγουδίστριες ή ηθοποιοί είναι καλές μόνο για πεολειχίες («πίπες») και το κοινό που ξεκαρδίζεται από κάτω, (πολύ όμοια με την συγκρότηση της κομματικής πελατείας που υπερασπίζεται τα αδικαιολόγητα με το αζημίωτο) θυμίζει πως όλη η ερμηνεία του κοινωνικού φασισμού ως ενός αποκλειστικά οικονομικού φαινομένου, μα και της οικονομικής απολυταρχίας ως μιας έξωθεν επιβολής,  ερμηνεύει αθώα όπως μας έδειξε ο Φουκώ  την κατάληψη της εξουσίας  στο ανώτερο επίπεδο σαν μια ραδιουργία απατεώνων κι όχι σαν ανασυγκρότηση της κοινωνίας των ενταγμένων καθ’ αυτής.
Γιατί η δύναμη διαχέεται, νομιμοποιείται κι αναπαράγεται στο πολύπλοκο δίκτυο μικρο δυνάμεων που δυναστεύει και συνέχει την κοινωνία. Εάν οι φριχτοί στίχοι «κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς, το ξύλο της χρονιάς/ μου φαίνεται πώς θέλεις/ κοίτα μαζέψου πριν γίνει το κακό/ πολύ σου πέφτει που σ’ αγάπησα εγώ» αποτελούν την σοβαρή πλευρά, την σατυρική αποτελεί το πόνημα «θα πάω να φέρω την βενζίνη/ κι αναλαμβάνω την ευθύνη/την είχα άχτι, την είχα άχτι, τώρα την έχω μόνο σε στάχτη/ μέσα στο τσίγκινο κουτί/ που φύλαγε τα μπικουτί». Αλλά κι η αναπαραγωγή του σεξισμού από γυναίκες που μαθαίνουν ετεροκαθοριζόμενες από την ανδρική ματιά να βλέπουν τον εαυτό τους μόνο ως σώμα και με βάση αυτό απορρίπτουν τον μέσο άνθρωπο που ενδέχεται να είναι πολύ ανθρωπινότερος του «επιτυχημένου μπρατσαρά» φαίνεται στους ναζιάρικους στίχους «από κορμί είμαι η best/κι από προσόντα είμαι η first/γι’αυτό στους άνδρες κάνω τεστ για να διαλέξω». Την ίδια ώρα μπορεί όμως και δημιουργεί κι αληθινά κουλούς χιουμοριστικούς ή μη στίχους που ξεραίνουν δίκαια μάλλον τους πελάτες στα σκυλάδικα των εθνικών οδών, όπως το «Απόψε έχω περίοδο μα έχω κι άλλη δίοδο».
Έχει επισημανθεί, αν κι εδώ δεν μπορεί να αναλυθεί, ότι τα άτομα που αγαπούν τις χοντρές πλάκες αντιδρούν με δυσφορία απέναντι στην ευγένεια, αφού τους δίνει την αίσθηση πως τους απευθύνουμε τον λόγο λιγότερο σαν ανθρώπους αλλά για να τους θυμίσουμε την απάνθρωπη κατάσταση τους. Όπως κι έχει υποστηριχθεί (βλ. Τζόναθαν Κόου, Βήμα, 18/6/167) ότι στην μοντέρνα ποπ κουλτούρα η σάτιρα δεν ορίζεται πάντοτε από το χιούμορ.
Αλλά όταν ο χαρακτήρας έρχεται σε αντίφαση με τον «αντικειμενικό» (κι όμως πολιτικά καθόλου ουδέτερο) κοινωνικό του ρόλο η σάτιρα μετατρέπεται σε μια από τις πιο σπαρακτικές μορφές μιας φιλοσοφίας που κονταροχτυπούμενη με τον καθρέφτη του παραμυθιού, με τον καθρέφτη που μας δείχνει πάντα ωραιότερους αξιότερους δυνατότερους και πιο αδικημένους, στοχεύει σε μια περιστασιακή ή μονιμότερη λύτρωση από το βάρος μιας αυτοεικόνας ανταγωνιστικής και ψεύτικης που μας χειραγωγεί και δεν μας στηρίζει, παρά τα όσα πιστεύουμε, θυμίζοντας πως το γέλιο βγήκε ως νευρική αντίδραση απέναντι στον θάνατο και στο άταφο στην αρχή σώμα. «Ο σύγχρονος κόσμος» τόνιζε ο ριζοσπάστης καθολικός Σαρλ Πεγκί (ό.π.), «έχει κατορθώσει ν’ αποδυναμώσει εκείνο που ήταν ίσως το δυσκολότερο στον κόσμο ν’ αποδυναμωθεί, γιατί είναι κάτι που έχει, συνυφασμένο μαζί του, ένα ιδιαίτερο είδος αξιοπρέπειας, μιαν ιδιάζουσα λες αδυναμία ν’ αποδυναμωθεί: αποδυνάμωσε τον θάνατο».
Η πρωτεϊκή φύση της σάτιρας διακρίνει μα και συγχέει (κάτι που διαπερνά κι αυτό το κείμενο αφού δεν έχει επιστημολογικά λήξει) την σάτιρα με πανομοιότυπους όρους. Παρόλα αυτά στις περιπτώσεις αυτές η σάτιρα τα βάζει με τα ισχυρά ή τα βολικά αυτονόητα μας και με τις σχέσεις εξουσίας και υποταγής που δομούνται γύρω τους. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Τζίμη Πανούση, που αν και δεν στερείτε σεξισμού ή και ξενοφοβίας, τον προβάλλει πρώτα και κύρια για να τον αποδομήσει και να τον καταγγείλει όπως φαίνεται στο “Ωδή στον Μαλάκα”. Να θυμίσω σε σχέση με τον Πανούση την μεγάλη κίνηση του Χατζιδάκι που όταν είχε κοπεί το 1ο βίντεο του από την ΕΡΤ (το “Κάγκελα Παντού”...για την εκπομπή του Σαββόπουλου “Αγαπάμε το Ελληνικό Τραγούδι”) το πήρε ο ίδιος και το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα του Σείριου... για να υπαναχωρήσει τότε η ΕΡΤ... Όσοι καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν το μέγεθος της χειρονομίας. Οι μεγάλοι αιρετικοί συναντιούνται πάντα μέσα από δρόμους που δεν τους περιμένουν όσοι σκέφτονται με κουτάκια... κρύβοντας πάντα μια βαθιά λύπη πίσω από το υστερικό γέλιο ή την ανατρεπτική αντιμετώπιση των δεδομένων της ζωής.
Ο ίδιος ο Πανούσης έβγαινε συνέχεια έξω αυτά, χρησιμοποιώντας τόσο στίχους όσο και εικόνες, όπως η αξέχαστη φωτογραφία με το σφυροδρέπανο στην θέση του Σταυρού που εξόργισε δεξιούς κι αριστερούς (βοήθεια μας!) ή το μπλουζάκι MC Lenin’s (καλή αλυσίδα λιπαρών  εδεσμάτων κι η αριστερά) θα θυμίζει πάντα. Σε ένα από τα κορυφαία του τραγούδια κι ένα από τα πρώτα κείμενα που με ιντρίγκαραν να αναλύσω σημειολογικά, περιγράφει τον “Νεοέλληνα” τόσο σπαρακτικά όσο κανείς τα νεότερα χρόνια. Το μοτίβο από στίχους δημοτικών τραγουδιών που τους έχει αναποδογυρίσει, το Φάκα Αντίντας μου ’πιασε την φτέρνα που κλείνει το μάτι στον Όμηρο, το πουλί που μου τρώει τα σπλάχνα, Προμηθέας και Σίσυφος μαζί σ’ ένα στιχάκι, ο Άρης ο Αρχηγός των ατάκτων που διάβαζα παράλληλα τότε, ένας τόπος που ξεπουλήθηκε πρώτα από μέσα, όλα τα άλλα είναι για τα Μνημόσυνα κι ας μην σταματά η ιστορία, όπως κι η τραγουδοποιία ποτέ... Ο Πανούσης, με τις καλές και κακές του στιγμές, θα μείνει παντοτινά σε αυτό το κάδρο, να περιγράφει την τραγωδία που μέσα από την ευκολία ερχόταν... "Καίω τα δέντρα, χτίζω μεζονέτες, θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες"...
Το κείμενο αυτό ούτε θα μπορούσε ούτε έχει την φιλοδοξία να εξαντλήσει ένα  θέμα ευρύ όσο και το ανθρώπινο πνεύμα κι οι αντιδράσεις του απέναντι στο τραγικό ή το γελοίο. Παραλείποντας αρκετά σημαντικά και αρκετούς σημαντικούς, σταχυολογώντας αναγκαστικά, κι αφήνοντας τους στίχους όχι στις κατηγορίες που τους τοποθετήσαμε αναγκαστικά μα στην κρίση των αναγνωστών/τριών και στην διαφωνία αυτής της κρίσης, είχε σκοπό να επισημάνει πως σε σχέση και με την σάτιρα ισχύει ότι γενικότερα το γούστο είναι ο καλύτερος σεισμογράφος της ιστορικής εμπειρίας όπως έγραψε κι ο Αντόρνο και πάλι. Μόνο που στην διαμόρφωση του δεν συμβάλει μονάχα ο σατιρογράφος αλλά κι όλοι κι όλες εμείς, όπως κι οι σχέσεις εξουσίας, υποταγής, μιμητισμού ή ανατροπής, στις οποίες περιστασιακά ή πιο μόνιμα μετέχουμε όλες και όλοι.
Όμως η ‘ανατρεπτική’ σάτιρα θα πει όσα η σοβαρή γλώσσα δεν μπορεί ή δεν τολμά, αφού κάθε στιγμή που θα ξεσηκώσει αντιδράσεις, μπορεί να επικαλεστεί ως αποκούμπι ξεγελάσματος απέναντι σε έναν κόσμο που δεν αντέχει και δεν ανέχεται τις μεγάλες αλήθειες, το αστείο κι ας έχει πει τα σοβαρότερα πράγματα. Και γι’ αυτό, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ακόμη και μέσα από το γέλιο θα μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα πάντα. Άλλωστε η Σάρα Κέιν είχε δίκιο όταν έγραψε πιάνοντας τους «καλλιεργημένους θεατές του σαββατόβραδου» από τον γιακά: «Οι αληθινές τραγωδίες δεν δικαιούνται να προσφέρουν κάθαρση. Τα αληθινά μεγάλα έργα είναι αυτά που κανένα κοινό δεν θέλει να δει, και κανένας θίασος δεν θέλει να ανεβάσει». 
tvxs

Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της... Μαγιονέζας



Σοκαρισμένη η κοινή γνώμη στην Ελλάδα βλέπει να ξετυλίγεται μπροστά της μια ανείπωτη τραγωδία… ένα πρωτοφανές δράμα.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Άνοιξε μετά από 25 χρόνια ο επτασφράγιστος φάκελος με την κωδικοποιημένη ονομασία «πΓΔΜ» και αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Η επίσημη ονομασία των Σκοπίων, από το 1993, είναι... «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας»! Αδιανόητο. Δεν μπορεί να το χωρέσει ο ανθρώπινος νους. 
Επί δυόμιση δεκαετίες εμπαίζουν έναν ολόκληρο λαό, αποκρύπτοντάς του την αλήθεια.
Η τραγωδία γίνεται ακόμα πιο ασύλληπτη διαβάζοντας τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της Marc, που δημοσίευσε την Κυριακή το «Πρώτο Θέμα». Περίπου 7 στους 10 Έλληνες (68%), λέει, απαντούν αρνητικά στο ερώτημα αν πρέπει η Ελλάδα να συμφωνήσει σε σύνθετη ονομασία με τον όρο «Μακεδονία». Δηλαδή, 7 στους 10 Έλληνες, πιστεύουν πως επί 25 χρόνια το "Μ" στο «πΓΔΜ», την επίσημη δηλαδή ονομασία των Σκοπίων, από το 1993, είναι… "Μαγιονέζα" ή "Μπάμπης". 
Και σα να μην έφτανε όλο αυτό, έγγραφα αποδεικνύουν πως το ελληνικό κράτος είχε de facto αποδεχθεί την ονομασία Μακεδονία, από τότε που ήταν κυβέρνηση η light εκδοχή της ΝΔ του Άδωνη Γεωργιάδη... η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή
To παρακάτω αρχειακό έγγραφο αποδεικνύει πως το Ελληνικό κράτος είχε, από το 1959, συνάψει συμφωνία με τη Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, επί Τίτο και έχει την υπογραφή του "Εθνάρχη". 
Για να το πούμε απλά. Το Ελληνικό κράτος έχει αναγνωρίσει με ΦΕΚ, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, τα Σκόπια ως Δημοκρατία της Μακεδονίας.  
Μπροστά βέβαια σε αυτή την εθνική τραγωδία, υπάρχει και η εύθυμη πλευρά.
Οι ορθόδοξοι "Ταλιμπάν" της Ιεράς Σύνοδου ανακοίνωσαν πως δε θα αποδεχθούν το όνομα Μακεδονία, ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος διοργανώνει συλλαλητήριο, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ τόνισε ότι θα είναι τεράστια εθνική προδοσία αν δοθεί ο όρος «Μακεδονία» και το πολιτικό σκέλος της εκκλησίας, η ΝΔ και η Χρυσή Αυγή (και λοιπά δεξιά χερουβείμ, ακόμα και μέσα στη συγκυβέρνηση), έχουν πάρει εργολαβία το εθνικό ντοπάρισμα...
Αυτά!
koutipandoras

Στο κλουβί με τους εκβιαστές


του Τάσου Παππά
Μας κούνησε μαντίλι ο Ντάισελμπλουμ. Δεν θα τον χάσουμε γιατί προσελήφθη με παχυλό μισθό ως στρατηγικός σύμβουλος (ο φερετζές της αργομισθίας) σε διπλανό μαγαζί στην ίδια πόλη. Σιγά που θα έμενε άνεργος ένας τόσο υπάκουος υπάλληλος της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Μας αποχαιρέτησε με μικρές δόσεις αυτοκριτικής.
Πριν από μερικές εβδομάδες παραδέχτηκε ότι το πρώτο μέλημα των δανειστών για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος ήταν η σωτηρία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών και είχαν δίκιο τότε όσοι διαμαρτύρονταν. Προχθές δήλωσε ότι μετάνιωσε για το επεισόδιο της κυπριακής κρίσης (το «κούρεμα» των καταθέσεων). Επίσης ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε αναφερθεί απαξιωτικά για τους κατοίκους της Νότιας Ευρώπης (συνεχώς πίνουν, γλεντούν και κυνηγούν το σεξ).
Δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με τον Γ. Βαρουφάκη: «Δεν είχε σεβασμό για κανέναν εντός του Eurogroup, εκτός από τον κ. Σόιμπλε. Στους πέντε μήνες της υπουργίας Βαρουφάκη, καταθέσεις και επενδύσεις άρχισαν να φεύγουν από την Ελλάδα, με αποτέλεσμα την κάθετη πτώση της ελληνικής οικονομίας». Έσπευσαν τα φιλοδεξιά μέσα ενημέρωσης και ορισμένα κόμματα της αντιπολίτευσης να πανηγυρίσουν.
Πιστεύουν ότι τους δικαιώνει. Ίσως τον φέρουν για μάρτυρα κατηγορίας στο Ειδικό Δικαστήριο όπου θα παραπέμψουν Τσίπρα και Βαρουφάκη, αφού βεβαίως έχουν καθαρίσει προηγουμένως με το ερώτημα που τους ταλανίζει: «Ποια κυβέρνηση φέρει τη βασική ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας; Του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη, του Κώστα Καραμανλή, του Γιώργου Παπανδρέου;». Καλά ξεμπερδέματα.
Το χονδροειδές ψέμα του Ντάισελμπλουμ είναι αυτό για τη φυγή των καταθέσεων. Ο τύπος με το πλαστό διδακτορικό ξέρει πολύ καλά ότι η φυγή είχε ξεκινήσει πριν από τις εκλογές του 2015. Παράγοντες της διοίκησης Σαμαρά - Βενιζέλου είχαν βάλει το βρόμικο χεράκι τους.
Μας προειδοποιούσαν τότε ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα «κουρευτούν» οι καταθέσεις, θα κλείσουν οι τράπεζες, θα δημευτούν περιουσίες, δεν θα βρίσκουμε χαρτί υγείας, θα παίρνουμε τρόφιμα με το δελτίο και η χώρα θα γίνει Βενεζουέλα ή Βόρεια Κορέα. Τα ίδια πάνω - κάτω (με περισσότερο τακτ, καθότι μάστορες στους εκβιασμούς) διακινούσαν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Ε.Ε., της ευρωζώνης, της ΕΚΤ, πρωθυπουργοί και υπουργοί ευρωπαϊκών χωρών.
Λέει πάντως και μια αλήθεια. Πράγματι, ο Βαρουφάκης σεβόταν τον Σόιμπλε ως σοβαρό και ισχυρό αντίπαλο. Προκύπτει από το βιβλίο του «Ανίκητοι Ηττημένοι» (Πατάκης). Με την ευκαιρία, καλό είναι να το διαβάσουν οι επικριτές του Βαρουφάκη. Ας το κάνουν με την προκατάληψη που έχουν για τον πρώην υπουργό Οικονομικών. Ας διαφωνούν με τους χειρισμούς του. Ας έχουν διαφορετική άποψη για τη στρατηγική που έπρεπε να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Ας πετάξουν το 70% αυτών που καταγράφει.
Το υπόλοιπο 30% θα τους φανεί χρήσιμο και κυρίως εξαιρετικά διαφωτιστικό για τον τρόπο που λειτούργησαν εκείνη την περίοδο η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, οι πολιτικές ελίτ της Γερμανίας και της Γαλλίας, οι κυβερνήσεις ορισμένων χωρών, η διοίκηση της ΕΚΤ, η ηγεσία του ΔΝΤ, η εγχώρια τρόικα και κάποια κυβερνητικά στελέχη.
Στα δραματικά περιστατικά που περιγράφει ο συγγραφέας και στους διάλογους που παραθέτει δεν πρωταγωνιστούν μόνον αυτός και ο συνομιλητής του, υπάρχουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες που όλοι είναι εν ζωή και βρίσκονται σήμερα σε νευραλγικά πόστα. Θα μπορούσαν να τον διαψεύσουν. Δεν το έχουν κάνει μέχρι τώρα (ούτε οι πρωταγωνιστές ούτε οι παρατηρητές), αν και το βιβλίο κυκλοφορεί εδώ και πολλούς μήνες.
EFSYN

Μακάρι να είχαμε δέκα Παπασταύρου... Δυστυχώς έχουμε περισσότερους


Η ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Σταύρου Παπασταύρου για το αδίκημα της απόπειρας απάτης σε βάρος του δημοσίου δεν είναι μια ασήμαντη δικαστική είδηση αλλά μια ηχηρή πολιτική εξέλιξη που φέρνει σε δύσκολη θέση το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Κατηγορείται για υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ και απόκρυψη ποσού 5,4 εκατ. ευρώ που εντοπίστηκαν σε εξωχώρια εταιρία μαζί με τον επιχειρηματία Σάμπι Μιωνη ενώ για τους δύο κατηγορούμενους επικρέμεται ποινή πολυετούς κάθειρξης.
Ο Παπασταύρου είναι στενός συνεργάτης του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και συνεταίρος της συζύγου τη αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη σε εταιρία φορολογικού παραδείσου. Δεν διώκεται για τροχαία παράβαση αλλά για απάτη ύψους 460.000 ευρώ, παράπτωμα με σοβαρή ποινική αλλά και πολιτική απαξία.
​Είναι  ταυτισμένος με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η δίωξή του υπενθυμίζει με έμφαση ότι η παλιά πολιτική τάξη που χρεοκόπησε τη χώρα διαπλέκεται με μια επιχειρηματική ελίτ που πρωταγωνιστεί σε υποθέσεις απάτης και φοροδιαφυγής.
Και καθώς η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει με τα κηρύγματα ηθικής και τάξης στους πολίτες και τους πολιτικούς αντιπάλους, να υπενθυμίσουμε πως δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Αντώνης Σαμαράς έλεγε περήφανος από το βήμα της Βουλής «μακάρι να είχαμε 10 Παπασταύρου» ή από τότε που ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ είχε προτείνει να ονομαστεί ένας δρόμος με το όνομα του Παπασταύρου​.
H υποκρισία - και οι έρευνες των φορολογικών αρχών - αποδεικνύει πως μακάρι να υπήρχαν δέκα Παπασταύρου, αλλά δυστυχώς... υπάρχουν πολλοί περισσότεροι. 
tvxs

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Γιατί έκλεισε το MEGA, ή ποιοι το έκλεισαν;



Για το οριστικό -όπως φαίνεται- τέλος του MEGA, έγιναν πολύ σοβαρές δημόσιες επισημάνσεις, για τη διαδρομή του και φύση των ΜΜΕ την Ελλάδα. Έγινε όμως και αφορμή για τους συνήθεις γελωτοποιούς του βασιλέως να δώσουν τις καλύτερες παραστάσεις τους.
Του Γιώργου Λακόπουλου
Δεν ενδιαφέρονται για τους εκατοντάδες εργαζόμενους που εμπαίζονται δυο χρόνια. Άλλωστε ποτέ δεν ήταν με αυτούς. Αντίθετα επιβίωσαν στην πλάτη τους και εν πολλοίς τους πήραν στον λαιμό τους. Ενδιαφέρονται να αθωώσουν τα αφεντικά τους για τον βίο και πολιτεία τους στην τηλεόραση και στο χώρο του Τύπου. Με το πρόσχημα ότι «έκαναν ενημέρωση» και έπρεπε να επιβιώσουν, αλλά με τα λεφτά των άλλων.
Οι γελωτοποιοί του βασιλέως είναι ένα είδος παρα-δημοσιογραφίας «επιπέδου», που άνθισε παράλληλα με τη σήψη, τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Σαν τα λάχανα που τρέφονται από την κοπριά. Πχ στο MEGA δίπλα στους εργαζομένους και τους παρουσιαστές που τιμούσαν με τη δουλειά τους το κανάλι υπήρχαν κι αυτοί που με την εμφάνισή τους αφαιρούσαν. Εξαιτίας τους το πραγματικό τέλος του MEGA είχε προηγηθεί του κλεισίματος. Με την απαξίωσή του. Με την αποστροφή του κοινού τα τελευταία χρόνια σε κάποιες ενημερωτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων.
Οι γελωτοποιοί αποτελούν μια ιδιότυπη αριστοκρατία του μιντιακού χώρου που εξασφάλιζαν υψηλούς μισθούς, προνόμια, και ισχύ, όχι από τη δουλειά τους και την αξία τους, αλλά από το νταλαβέρι με τα αφεντικά και τις παρέες των αφεντικών. Κυρίως με την προθυμία τους να τους φτιάξουν τη διάθεση, να είναι πάντα ευχάριστοι, ή να λειτουργούν σαν καμαρίλα.
Η επαγγελματική αξιολόγησή τους δεν γινόταν στο ρεπορτάζ, στο γυαλί, στον ιδρώτα του γραφείου, αλλά στα ακριβά εστιατόρια του κέντρου και των βορείων προαστίων, στις καλοκαιρινές μπιρίμπες στα κότερα και στις σαχλαμαρίτσες των δεξιώσεων και των «ντινέ» για λίγους.
Αυτό που ίσως ξαφνιάζει σήμερα τους γελωτοποιούς είναι ότι σ’ αυτές τις συναναστροφές δεν υπάρχουν πια υπουργοί να χαριεντίζονται με τον οικοδεσπότη και τους καλεσμένους του -που φέσωναν τράπεζες, ασφαλιστικά Ταμεία, ή την εφορία… Δεν μπορούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν υπάρχει μεταξύ τους ένας πρωθυπουργός να του πουν ένα ωραίο ανέκδοτο και να ξεκαρδιστούν όλοι στα γέλια. Όλο με Άδωνι τη βγάζουν…
Αυτό τους δημιουργεί παραισθήσεις. Ο Τσίπρας στη φαντασία τους μετατρέπεται σε έναν διώκτη των ΜΜΕ. Αλλιώς θα ήταν εκεί, μαζί με τα αφεντικά των ΜΜΕ και τους φίλους τους. Οι υπουργοί του απειλούν την αστική δημοκρατία. Αλλιώς θα έπρεπε να κάθονται στην ίδια ροτόντα μαζί τους, να κάνουν κομπλιμέντα στην οικοδέσποινα της κάθε βραδιάς για τη μαγειρική της (και ας έτρωγαν κέτερινγκ), ή τις δημιουργίες της Φιλιππινέζας.
Τους δημιουργεί επίσης αισθήματα επιθετικότητας με τα οποία αντικατέστησαν την προσποιητή «ανωτερότητα» που επιδείκνυαν τον καιρό της δόξας τους. Όταν αγόρευαν υπέρ του Σημίτη και του πατρός Μητσοτάκη και κατά του Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν εξηγούσαν γιατί βλάπτουν την κοινωνία οι απεργοί και γιατί οι αριστεροί κρύβουν μέσα τους τον Στάλιν.
Οι γελωτοποιοί δεν ξέρουν γιατί κατέρρευσε το MEGA. Δεν ξέρουν τίποτε για τα δάνεια που δεν εξυπηρετούνταν και για τις λοιπές ακάλυπτες υποχρεώσεις του. Ούτε το «τέλος συχνοτήτων» -που θεωρούν τεκμήριο νομιμότητας- δεν πλήρωνε. Δεν έχουν υπόψη τους για μετόχους που έδιναν δουλειές του καναλιού στον… εαυτό τους, με τίμημα που αποφάσιζαν οι ίδιοι. Για τις μετοχές της μιας επιχείρησης που ενεχυριάζονταν για δάνεια της άλλης ταυτόχρονα!
Δεν θυμούνται γιατί το κανάλι εγκαταλείφθηκε από το κοινό του και γιατί υποχωρούσε στις μετρήσεις. Δεν έχουν ιδέα για τις ίντριγκες με την εξουσία και τις σχέσεις με τη διανομή του κρατικού και κοινοτικού χρήματος.
Προτιμούν να ξεχνούν ότι οι παχυλοί μισθοί τους -κατά κανόνα μέσω προσωπικής εταιρίας- δεν προέρχονταν από την απόδοση υγιών επιχειρηματικών κεφαλαίων, αλλά από δάνεια που δεν επρόκειτο να αποπληρωθούν ποτέ και γι’ αυτό άλλωστε φαλίρισε το μαγαζί.
Προβάλουν ότι τα αφεντικά τους… εκβιάζονταν από τους Συριζαίους και εννοούν ως εκβιασμό ότι από το 2015 δεν υπάρχει πλέον πρωθυπουργός να καθαρίσει για το δάνειο, υπουργός να δώσει την κρατική δουλειά εκεί που έπαιρναν το ρεγάλο τους, ή να κάνει τα στραβά μάτια στα χρέη, να φροντίσει να μπει η δικαστική τους δίωξη στο αρχείο. Είναι τα ίδια αφεντικά -όσα δεν χρεοκόπησαν ακόμη για την ακρίβεια- που θεωρούν τις τηλεοπτικές άδειες ακριβές για τους ίδιους, σαν να είναι προορισμένοι εκ Θεού να έχουν κανάλι. Χώρια που υπάρχει κίνδυνος να μπουν και άλλοι στον χώρο στα πλαίσια της «άλωσης», από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι γελωτοποιοί του βασιλέως, θεωρούν ότι η νομιμότητα, η άρνηση συναλλαγής στο παρασκήνιο, συνιστά… δίωξη, την οποία υφίστανται τα καημένα τα αφεντικά τους από τους κακούς που κυβερνούν σήμερα. Διώκτες είναι όσοι δεν εννοούσαν να καταλάβουν ότι την κυβέρνηση την αναθέτουν τα κανάλια και όχι οι ψηφοφόροι. Πχ ο αχρείος Τσίπρας πήγε και κέρδισε εκλογές χωρίς να τους έχει δίπλα του. Δεν δέχθηκε να τον δελεάσουν, όπως αποκάλυψε η γάτα Ιμαλαίων.
Προτιμούν να ξεχνούν ότι το MEGA έκλεισε επειδή στην τελευταία φάση του είχε χρέη και οι μέτοχοί του είχαν κι αυτοί χρέη. Για την ακρίβεια ο ένας μέτοχος, δεν είχε κανέναν λόγο να το συντηρεί αφού διαθέτει και άλλο κανάλι. Οι άλλοι δύο χρωστούσαν τα μαλλιοκέφαλα τους και δεν πλήρωναν, αλλά -αν μιλήσουμε για εκβιασμούς- περίμεναν να τους ξαναδανείσουν οι τράπεζες προτάσσοντας τους εργαζομένους τους οποίους οι ίδιοι άφηναν απλήρωτους.
Εμφανίζουν ως εκβιαζόμενους αυτούς που εκβίαζαν κυβερνήσεις, απειλούσαν και στοχοποιούσαν πολιτικούς που δεν τους έκαναν τα χατίρια, ή δεν ανήκαν στον κύκλο των pet που συντηρούσαν, έκαναν δήθεν ενημέρωση με μονοθεματικά δελτία εναντίον των κυβερνήσεων, διέσυραν πρωθυπουργούς και τις οικογένειες τους επειδή δεν κάθονταν «σούζα». Βρίσκουν ότι η νομιμότητα είναι… εκβιασμός.
Οι γελωτοποιοί του βασιλέως θεωρούν φυσική τους κατάσταση τον συγχρωτισμό τους με την οποιαδήποτε εξουσία αρκεί να είναι πειθήνια στα αφεντικά. Τους γοήτευε η «αστική Αθήνα» και ας είχαν εισχωρήσει στα στέκια τους πρόσωπα του του σκοινιού και του παλουκιού. Και ας χρηματοδοτούνταν ο πολυτελής βίος τους από τη λεηλασία των δημοσίων πόρων, αλλά και από χειρότερες πρακτικές. Ας χρεοκοπούσαν τα ΜΜΕ τους, αλλά όχι και οι ίδιοι.
Οι ίδιοι γελωτοποιοί άλλωστε λοιδορούσαν, όταν δεν απειλούσαν, τους Αγγελόπουλους που μπήκαν στα ΜΜΕ με δικά τους λεφτά, δεν έκαναν δουλείες με το κράτος και όταν αποχώρησαν πλήρωσαν μέχρι ευρώ τα Ταμεία και την εφορία και με το παραπάνω το προσωπικό.
Οι δυστυχείς βαίνοντας προς την παρακμή τους δεν μπορούν να χωνέψουν ότι MEGA το έκλεισαν αυτοί που νόμιζαν ότι η δουλειά του καναλάρχη είναι να υποδεικνύει στον πρωθυπουργό πως θα κυβερνήσει και στους υπουργούς τι θα υπογράφουν. Όσοι νόμιζαν ότι ένα κανάλι δεν κάνει ενημέρωση, αλλά επιβάλει στους πολίτες τι θα ψηφίσουν. Όσοι θεωρούσαν ότι κάποιες τηλεοπτικές επιχειρήσεις που στήθηκαν πάνω στην αυθαιρεσία και το δημόσιο χρήμα, ήταν ισόβια πρυτανεία για τους ίδιους.