Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020

Η ένοχη σιωπή του Σ. Τσιόδρα και των άλλων

Το πιο σημαντικό δεν είναι αν και ποια διπλά βιβλία κρατιούνται για την καταγραφή των κρουσμάτων. Αυτά θα τα διερευνήσει η Δικαιοσύνη. Η παρέμβαση της εισαγγελίας διασφαλίζει ότι δεν θα μείνουμε στην καταγγελία fake news από την πλευρά της κυβέρνησης που έφτασε στο σημείο να αποκηρύξει το «δικό της» «Βήμα της Κυριακής» ως «κακόβουλο».

Κακόβουλη, ενδεχομένως, ήταν και η «Καθημερινή» (όχι και πολύ φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδα...) που πριν από τρεις περίπου εβδομάδες είχε γράψει για «προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να ελέγξει τον ΕΟΔΥ» για να διορθώσει «αρρυθμίες» στη λειτουργία του, ενώ είχε αναφερθεί σε σύσκεψη που έγινε γι αυτόν ακριβώς το λόγο.

Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχει πλέον καμία δυνατότητα εμπιστοσύνης στη σχέση της κοινωνίας με τους διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης. Έτσι κι αλλιώς, είχε γίνει φανερό εδώ και καιρό ότι γίνεται υποκαταγραφή των κρουσμάτων λόγω του πολύ περιορισμένου αριθμού των τεστ.

Επίσης, δεν είναι αντιπροσωπευτικό το πληθυσμιακό δείγμα που ελέγχεται, με αποτέλεσμα να μην είναι αξιόπιστα τα αποτελέσματα.

Από τη στιγμή που δεν υπήρχε και δεν υπάρχει έγκυρη εικόνα για την έκταση της πανδημίας, ήταν και είναι αντικειμενικά αδύνατη η πρόληψη και η έγκαιρη παρέμβαση στις πολύ επιβαρυμένες περιοχές. Αυτό, άλλωστε, πληρώνουμε τώρα με την τραγική κατάσταση στα νοσοκομεία, ειδικά στη βόρεια Ελλάδα.

Το νέο στοιχείο που προκύπτει μετά τα δημοσιεύματα της Κυριακής είναι ότι μαίνεται άγριος ενδοκυβερνητικός εμφύλιος. Ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας και ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Παναγιώτης Αρκουμανέας εκτίθενται ως υπαίτιοι της αποτυχίας. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση βρέθηκε σε αδιέξοδο σε σχέση με την πανδημία, μαχαιρώνονται στα συντρίμμια.

Όλη αυτή την διαλυτική κατάσταση η επιτροπή των επιστημόνων που συμβουλεύει την κυβέρνηση την παρακολουθεί με απάθεια. Ποτέ δεν προειδοποίησαν για τους κινδύνους που συνεπάγεται η αναξιοπιστία στην καταγραφή των κρουσμάτων, ούτε για κυβερνητικές αποφάσεις αντίθετες προς τις δικές τους εισηγήσεις, όπως το άνοιγμα του τουρισμού το καλοκαίρι χωρίς καμία προϋπόθεση.

Και τώρα, μέσα στον θόρυβο για την υπόθεση Κικίλια - Αρκουμανέα, μέλη της επιτροπής λένε αντιφατικά πράγματα που δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ασφαλές συμπέρασμα. Η φωτιά θα μπορούσε να σβήσει με μια αναλυτική δήλωση του Σωτήρη Τσιόδρα που δεν έγινε ή με μια ανακοίνωση της επιτροπής που επίσης δεν εκδόθηκε.

Η ευθύνη των επιστημόνων είναι μεγάλη. Με τον αποσπασματικό και ανοργάνωτο τρόπο με τον οποίο παρεμβαίνουν στη δημόσια συζήτηση συντηρούν τη σύγχυση και επομένως επιτείνουν τη συλλογική ανασφάλεια.

Η δημόσια παρουσία τους δεν είναι θεσμική και γι' αυτό δεν μπορούν να ανακουφίσουν την ελληνική κοινωνία που παρακολουθεί, ζαλισμένη, αποκαλύψεις, καταγγελίες, διαψεύσεις, φήμες, χωρίς να μπορεί να στηριχτεί σε κάποια βεβαιότητα.

Οι επιστήμονες δεν αποστασιοποιούνται από το σύστημα Μητσοτάκη που συγκλονίζεται από εμφύλιες έριδες και εσωτερικά ανταγωνιστικά πάθη με αποτέλεσμα να μολύνονται από την τοξικότητα του αλληλοσπαραγμού τους. 

Και αυτό είναι τραυματικό για το κύρος τους, πολύ περισσότερο για τους ανθρώπους που υποφέρουν από την ασθένεια, από το φόβο του θανάτου, από την αγωνία για τους δικούς τους και για την επόμενη μέρα - μαζί και από την ανικανότητα της κυβέρνησης να τους προστατεύσει. 

TVXS

ΤΑ ΠΙΤΑΝΟΥΜΙ ΟΥΛΟΙ (στην αγκαλίτσα του ΕΟΔΥ…)

 Όταν τα επίσημα στοιχεία για τα κρούσματα φέρνουν γυροβολιές


του Χρήστου Ξανθάκη

Η σκηνή είναι από το «Δώρο του Καίσαρα». Από το άλμπουμ του «Αστερίξ», που φέρει τις υπογραφές των Γκοσινύ και Ουντερζό.
Είναι λοιπόν ο αρχηγός Μαζεστίξ και ο νεοφερμένος Ορθοπεδίξ και κάνουνε ντιμπέητ, για το ποιος θα αναλάβει τις τύχες του μικρού γαλατικού χωριού. Και λέει.. ο Μαζεστίξ:
«Τι έκανα για τη βιομηχανία; Μιλάνε οι αριθμοί. Φέτος, 12 αμόνια, πράγμα που αντιπροσωπεύει μια αύξηση 100 % σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο».
Και απαντάει ο Ορθοπεδίξ:
«Οι αριθμοί λένε ό,τι τους πεις»!
Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που υποπτευόμασταν όλοι και όλες ότι συνέβαινε με τους «αριθμούς» του ΕΟΔΥ για τα κρούσματα κορωνοϊού. Κάπως μας βρώμαγε αυτή το συντριπτικό σουξέ της Ελλαδάρας, που έβαλε κάτω την πανδημία και της άλλαξε βαλβολίνες, λάδια και πετρέλαια. Κάπως μας τσίγκλαγε η υπεροχή της Ψωροκώσταινας σε σχέση με τον κόσμο όλο, κάπως μας παραξένευε που είχαμε αφήσει πίσω μας την υδρόγειο να ρουφάει σκόνη. Και κάπου στην άκρη του μυαλού μας, ξύπναγε ο εφιάλτης των Greek statistics που πρώτος είχε διδάξει ο γίγαντας Χριστοδουλάκης…
Αλλά εμείς δεν είμαστε αρμόδιοι.
Αλλά εμείς δεν είμαστε υπεύθυνοι.
Αλλά εμείς δεν είμαστε επιστήμονες και επιστήμονες ακόμη να ήμασταν δεν θα είχαμε στα χέρια μας τα στοιχεία. Έστω αυτά που λαμβάνει καθημερινώς η επιτροπή των εμπειρογνωμόνων και δεν κάνει να τα μάθουμε ποτέ, επτασφράγιστο μυστικό ήταν, είναι και θα είναι που θα έλεγε και η Αλεξία Έβερτ.
Οπότε μέναμε με τις υποψίες.
Ώσπου ήρθε ένα δημοσίευμα από την γερμανική εφημερίδα “Die Welt” να βάλει φώκο στον ψυχισμό μας. Ένα άρθρο που αναρωτιόταν αν ήταν πραγματικοί οι αριθμοί της Ελλάδας για τον κορωνοϊό και εξέφραζε αμφιβολίες για το κατά πόσο ευσταθούσαν τα καλά στοιχεία που εμφάνιζε η χώρα μας.
Καμπανάκι πρώτο και ηχηρό, αλλά εντάξει ρε φίλε, έχουν πάψει οι Γερμανοί να είναι φίλοι μας, φίλοι μας ήταν μόνο όταν ο Σόιμπλε κοπάναγε τον Τσίπρα, τώρα είναι κακοί και πρόστυχοι και ζηλεύουν το σαξές στόρυ μας.
Πάει καλά λοιπόν, δεν το κάνουμε θέμα…
Ώσπου ήρθε προχτές το «Βήμα» με ρεπορτάζ που έφερε τον τίτλο πυρκαγιά:
«Αδύναμος κρίκος ο ΕΟΔΥ – Κενά και ανακρίβειες στα στοιχεία για την πορεία της πανδημίας».
Και σημείωνε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Η δυσφορία των Τσιόδρα – Χαρδαλιά οφείλεται στο γεγονός ότι η υποστήριξη που παρέχεται από τον ΕΟΔΥ χαρακτηρίζεται από μόνιμα κενά και ανακρίβειες στα στοιχεία, που ενδεχομένως να αποδειχτούν κρίσιμα για την αντιμετώπιση της πανδημίας».
Ακολούθησαν διαψεύσεις, ανακοινώσεις, καταγγελίες, ούτε στο γάμο του Κουτρούλη τέτοια χλαπαταγή.
Κράταγε όμως ακόμη το κάστρο, μιας και μόνο οι δημοσιογράφοι δείχνανε με το δάχτυλο και στο κάτω κάτω της γραφής ποιος τους γράφει τους δημοσιογράφους;
Ώσπου ήρθε χτες η κορυφαία λοιμωξιολόγος Αθηνά Λινού να βάλει μπουρλότο, λέγοντας:
«Στα τεστ κορονοϊού προστέθηκε μία ανισότητα: μπορούσαν να κάνουν μόνο όσοι είχαν τα χρήματα. Το ίδιο συνεχίζεται και αυτήν τη στιγμή. Επίσης, υπήρχε ανακρίβεια όσον αφορά στα κρούσματα. Μετράμε τα κρούσματα μόνο σε μία κοινωνικοοικονομική ομάδα. Για τους υπόλοιπους δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα. Δεν με πείθει αν είχαν ή όχι προβλήματα στα ένα από τα δύο αρχεία. Σημασία έχει ότι δεν έχουμε στοιχεία».
Κι εδώ αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες είναι που επιστρέφουμε στον Ορθοπεδίξ και στο απόφθεγμά του:
«Οι αριθμοί λένε ο,τι τους πεις»!
Σωστό, δεν λέω, αλλά δεν έχουμε να κάνουμε με κόμικς.
Έχουμε να κάνουμε με πανδημία, με δυστυχία, με ανθρώπινες ζωές.
Με ανθρώπινες ζωές, επαναλαμβάνω.
Οπότε, ρωτάω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό:
Θα αναλάβει κανείς την ευθύνη για το μπάχαλο ή θα αρκεστούμε για μια ακόμη φορά να κάνουμε τους ανήξερους, μέχρι να περάσει η μπόρα και να ξεχαστούν τα κορόιδα οι Έλληνες και οι Ελληνίδες;

Y.Γ.: Είχαμε εισαγγελική παρέμβαση για τα δημοσιεύματα. Για να δούμε τι θα προκύψει.

 newpost.gr

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020

Η – ανεξήγητη – εκτίναξη των θανάτων από κορονοϊό στην Ελλάδα


Τα θολά στοιχεία του ΕΟΔΥ, τα "κακόβουλα" δημοσιεύματα και το -νέο- διάγγελμα Μητσοτάκη

της Μαρίνας Αλεξανδρή

Νίκος Χαρδαλιάς και ο Παναγιώτης Αρκουμανέας εμφανίστηκαν χθες το απόγευμα μαζί για να εκπέμψουν όχι υγειονομικό αλλά πολιτικό μήνυμα. Χρησιμοποίησαν την τακτική ενημέρωση για την πανδημία για να κάνουν πολιτικό statement – να δείξουν ότι το κυβερνητικό επιτελείο είναι αρραγές και να υποστηρίξουν πως τα στοιχεία που παρέχει ο ΕΟΔΥ στους επιδημιολόγους και τους πολίτες είναι αξιόπιστα και δεν δίνουν πλασματική εικόνα της υγειονομικής κατάστασης.

«Είναι κακόβουλα» και «απαράδεκτα» είπε ο Παναγιώτης Αρκουμανέας για τα δημοσιεύματα περί μη αξιόπιστων στοιχείων από τον ΕΟΔΥ – «επιχειρούν να προκαλέσουν εσωστρέφεια και δυσπιστία στους πολίτες», δήλωσε ο Νίκος Χαρδαλιάς, άνευ σχολίων και άνευ απαντήσεων για το γεγονός ότι είχε υπάρξει εισαγγελική παρέμβαση για τις αποκαλύψεις.

Απαντήσεις δεν έδωσαν ούτε επί της ουσίας των στοιχείων, τα οποία και χθες είχαν κενά και αντιφάσεις: Ανακοινώθηκαν 1.044 νέα κρούσματα, ανοίγοντας πεδίο εκτιμήσεων για αρχή της ύφεσης της πανδημίας.

Ταυτόχρονα όμως ανακοινώθηκε ότι το τελευταίο 24ωρο έγιναν μόνον 7.203 μοριακά τεστ. Αυτό σημαίνει ότι ο δείκτης θετικότητας ήταν πάνω από 14%. Εαν αθροιστούν και τα επιπλέον 4.169 rapid test που έγιναν – πάντοτε σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΔΥ – προκύπτει σύνολο 11.372 τεστ. Η θετικότητα είναι και  πάλι στο 9,1% - δηλαδή ένας στους 11 πολίτες που ελέγχθηκαν ήταν θετικοί στον κορονοϊό. Το ποσοστό αυτό προφανώς και δεν συνάδει με αρχή της ύφεσης στο δεύτερο κύμα της πανδημίας – πολύ περισσότερο, δε, δεν συνάδει με οποιαδήποτε συζήτηση για άρση του lockdown που ήδη μπαίνει στην τέταρτη εβδομάδα.

«Τα σημερινά στοιχεία δεν τα λαμβάνω υπ’ όψιν μου, καθώς διενεργήθηκαν πολύ λιγότερα τεστ», δήλωσε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Γενετικής του Πανεπιστημίου της Γενεύης, Μανώλης Δερμιτζάκης: «Από αύριο θα δούμε την πραγματική εικόνα της πορείας της πανδημίας στη χώρα μας».

Σοβαρά ερωτήματα εξακολουθούν να υπάρχουν και για το υψηλό ποσοστό θνητότητας που καταγράφεται στην Ελλάδα – με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία τουλάχιστον – σε σχέση με άλλες χώρες. Χθες, για παράδειγμα, η Ελλάδα κατέγραψε 1.044 νέα κρούσματα και είχε 85 θανάτους – δηλαδή, ποσοστό θνητότητας 8,1%. Η Γερμανία είχε 11.000 κρούσματα και 125 θανάτους (1,1%), η Σουηδία είχε 5.464 κρούσματα και 16 θανάτους (0,2%) και η Ολλανδία είχε 5.578 κρούσματα και 23 θανάτους.

Εδώ, οι επιδημιολόγοι επισημαίνουν πως πρώτα αποκλιμακώνονται τα κρούσματα και μετά οι θάνατοι και οι διασωληνώσεις, καθώς τα θύματα και οι πιο βαριά νοσούντες αποτυπώνουν ουσιαστικά την επιδημιολογική κατάσταση που επικρατούσε πριν από δέκα με 15 ημέρες. Αυτό είναι αλήθεια, το ίδιο όμως ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες, με τις οποίες η σύγκριση των δεικτών έχει δυσεξήγητες αποκλίσεις.

Όπως δυσεξήγητη παραμένει και η εκτίναξη του δείκτη θανάτων στην Ελλάδα τον τελευταίο μήνα και, ειδικά, το τελευταίο δεκαπενθήμερο: Πέραν της «μαύρης» 24ης Νοεμβρίου όταν, σύμφωνα με τα στοιχεία των Financial Times η Ελλάδα βρέθηκε πρώτη σε θανάτους παγκοσμίως, τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης (ecdc) δείχνουν ότι και στις 28 Νοεμβρίου, η χώρα μας με 0,93 θανάτους ανά 100.000 κατοίκους. Βρέθηκε, δηλαδή, πίσω από την Ιταλία (1,21 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους), αλλά και πάλι πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (0,78 θάνατοι) και των ΗΠΑ (0,43 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους).

Με αυτά τα, μάλλον θολά δεδομένα, ουδείς αρμόδιος είναι σε θέση ακόμη να εκτιμήσει έγκυρα πότε και πως θα αρχίσει η άρση των περιορισμών. Ο πρωθυπουργός είπε χθες στο υπουργικό συμβούλιο πως δεν πρέπει να μιλάμε με ημερομηνίες και χρονοδιαγράμματα, η κυβέρνηση προετοιμάζει το έδαφος για παράταση του lockdown πιθανώς για μια εβδομάδα ακόμη μετά την 7η Δεκεμβρίου, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα δεν είναι σαφές.

Η εισήγηση της πλειοψηφίας των επιδημιολόγων είναι να μην ανοίξουν τα σχολεία έως τις γιορτές αλλά η κυβέρνηση μάλλον θα τα ανοίξει – έστω τα δημοτικά, έστω και για δέκα ημέρες.
Η εισήγηση – σχεδόν καθολικά εδώ – των λοιμωξιολόγων είναι να μην ανοίξει καθόλου η εστίαση, αλλά η αγορά δεν το αντέχει. Και, κυρίως, δεν δείχνει να αντέχει η κυβέρνηση να στηρίξει οικονομικά και ουσιαστικά ένα «λουκέτο» διαρκείας.

Όπερ, το μόνο που «κλείδωσε» μετά και τις χθεσινές αλλεπάλληλες συσκέψεις και διαβουλεύσεις είναι πως στο τέλος της εβδομάδας θα υπάρξει νέο διάγγελμα Μητσοτάκη. Για να ανακοινώσει άγνωστο ακόμη τι – έως το επόμενο διάγγελμα.

TVXS

Μικρόψυχος κι αχάριστος λαός

του Γιάννη Τεκίδη

Τι έκανε ο άνθρωπος και έπεσαν πάνω του να τον κατασπαράξουν; 

Οι πρωθυπουργοί δηλαδή δεν είναι άνθρωποι;. Δεν κουράζονται; Δεν πάσχουν, ούτε εξουθενώνονται ψυχολογικά και σωματικά από τα παθήματα  και τα βάσανα του κόσμου; Πήγε λοιπόν μια βόλτα και ο πρωθυπουργός μας μέχρι την Πάρνηθα, παρεούλα με πέντε-έξι άλλους, μια μικρή ποδηλατάδα και βούιξε το σύμπαν. Και για να ακριβολογούμε βούιξαν τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την… αναισθησία, λέει, την ανευθυνότητα, την αναλγησία του Κυριάκου, την ώρα που η χώρα ζει ένα πραγματικό δράμα με τους εκατοντάδες κάθε εβδομάδα νεκρούς της πανδημίας. Αυτά στο διαδίκτυο όπου ο καθένας λέει και γράφει ότι του κατέβει, γιατί στα σοβαρά ΜΜΕ, τα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας προεξάρχουσας της ΕΡΤ, όπως και στις σοβαρές εφημερίδες το θέμα και δικαίως ουδόλως τους απασχόλησε. Από κοντά φυσικά και οι αμετανόητοι του Σύριζα, που βρήκαν αφορμή για φτηνή αντιπολίτευση, δίχως ουσιαστικά να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο στα δύσκολα που περνάμε.

Αγόγγυστα και με μια ασύλληπτη κατανόηση για την μιζέρια, την μικροπρέπεια, την ανθρώπινη ποταπότητα και μικροψυχία των αντιπάλων του, ο επί των ημερών μας Ιώβ της πολιτικής, ο Κυρ. Μητσοτάκης τραβάει τον δύσκολο ανήφορο του αγώνα για την έξοδο της χώρας από την σημερινή δυστυχία. Ανήφορο και αγώνα, μη εμπιστευόμενος πια ούτε τους συνεργάτες του  επιτελικού κράτους, οι οποίοι βάλθηκαν περιέργως και άνευ αφορμής με πράξεις και λόγια ηθελημένα η αθέλητα να τον υπονομεύουν. Τα διπλά βιβλία καταγραφής των κρουσμάτων, εκεί όπου ΕΟΔΥ και επιστημονική επιτροπή μαζί και παράγοντες του υπουργείο Υγείας έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, με κόστος ανθρώπινες ζωές δεν είναι πράξη αίσχιστης δολιοφθοράς του πρωθυπουργού μας; Το μακράς πνοής εμπνευσμένο σχέδιο Πισαρίδη για ανάταξη της οικονομίας και κατοχύρωση των συμφερόντων αυτών που έχουν και κατέχουν (όλο και κάτι θα περισσέψει και για την πλεμπάγια ) για το οποίο ήδη άρχισαν οι μεμψιμοιρίες, οι επιφυλάξεις, ακόμα και η απόφαση του αγωνιστή προέδρου της ΓΣΣΕ να κατέλθει στο πεζοδρόμιο πάνοπλος για την υπεράσπιση της εργατιάς, δεν είναι μια νάρκη στον αγώνα του με χαρακτηριστικά εθνάρχη Κυριάκου;
Αυτά στο εσωτερικό. Γιατί έχεις και αυτούς του εξωτερικού να βυσσοδομούν ενάντια στον λαοπρόβλητο ηγέτη μας. Έρχεται τώρα αυτή η κυρία επίτροπος για θέματα διαφάνειας η Βέρα Γιούροβα και απαντώντας σε ερώτηση-παρέμβαση ευρωβουλευτή του Σύριζα-ΠΣ σχετικά με την – τρόπος του λέγειν – εξαγορά των ΜΜΕ με τα κονδύλια Πέτσα, να απαντά << Ουγγαρία- Πολωνία-Ελλάδα, η ίδια κρατική αθλιότητα, ο ίδιος διασυρμός της δημοσιογραφίας >>. Αίσχος ο πόλεμος που δέχεται η χώρα μας και από κύκλους της ΕΕ.
Ματαιοπονούν. Η δολοπλοκία και η μιζέρια θα συντριβούν μπροστά στην ατσάλινη θέληση και αποφασιστικότητα του Κυρ. Μητσοτάκη
ΥΓ. Οι λέξεις σοβαρότητα, μετριοπάθεια, σύνεση, πολιτική γενναιότητα,  συναίνεση, μάλιστα μπροστά σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές για τον τόπο μας, είναι για την σημερινή κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό , ανύπαρκτες και έννοιες παρωχημένες, άλλων καιρών και εποχών που τις εχθρεύονται απερίφραστα. Ας μην απορούμε πια για τα πεπραγμένα τους. Αυτοί ήσαν πάντα. Αυτοί είναι και τώρα.
LEFT

Εμείς είμαστε αφελείς, όχι οι Γερμανοί

Γιατί άραγε ο Νίκος Δένδιας επέλεξε αυτή τη στιγμή, δηλαδή λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., για να επιτεθεί στη Γερμανία;

του Τάσου Παππά

Ο Νίκος Δένδιας είναι ένας μετριοπαθής πολιτικός. Κρατούσε χαμηλούς τόνους την περίοδο που το κόμμα του είχε βγει στα κεραμίδια για το Μακεδονικό και διάφοροι συνάδελφοί του στη Νέα Δημοκρατία συναγωνίζονταν στο άθλημα της πατριδοκαπηλίας, είχε αποφύγει χαρακτηρισμούς του τύπου «προδότες», «εθνομηδενιστές» που εκτόξευαν τα στελέχη της ακροδεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ εναντίον των πολιτικών αντιπάλων τους, ενώ και σήμερα που είναι υπουργός Εξωτερικών κινείται με προσοχή, ενημερώνει τακτικά την αντιπολίτευση και ξεγλιστράει από τις παγίδες που του βάζουν ορισμένοι συνεργάτες του πρωθυπουργού. Εκανε εντύπωση η επίθεση που εξαπέλυσε κατά της Γερμανίας για τη στάση της απέναντι στην Τουρκία στη συνέντευξή του στο «Politico».

Είπε ο κ. Δένδιας: «Δεν καταλαβαίνω πραγματικά την απροθυμία της Γερμανίας να χρησιμοποιήσει την τεράστια δύναμη της οικονομίας της για να δώσει ένα σαφές παράδειγμα σε χώρες που πρέπει να υπακούσουν στο διεθνές δίκαιο. Κατανοώ το οικονομικό ζήτημα, αλλά είμαι βέβαιος ότι η Γερμανία κατανοεί επίσης την τεράστια αντίφαση της παροχής επιθετικών όπλων σε μια χώρα που απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα δύο χωρών της Ε.Ε. Αυτός είναι ο ορισμός της λέξης αντίφαση».

Ο κ. Δένδιας ανέφερε επίσης πως εάν η Ε.Ε. ακολουθήσει την ίδια πορεία, αυτό θα σήμαινε ότι δεν έχει μάθει το μάθημά της: «Εάν κάνεις τα ίδια με το παρελθόν και περιμένεις άλλο αποτέλεσμα στο μέλλον, αυτό είναι κάτι που περιγράφεται με τη λέξη “αφέλεια” – και αυτός είναι ένας ήπιος όρος θα έλεγα».

Γιατί άραγε ο κ. Δένδιας επέλεξε αυτή τη στιγμή, δηλαδή λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. με βασικό αντικείμενο συζήτησης τη σχέση της Ευρώπης με την Τουρκία και το θέμα των κυρώσεων; Μέχρι τώρα την όποια δυσφορία του για τις επιλογές της Γερμανίας και των συμμάχων της δεν την εξέφραζε δημοσίως, προφανώς γιατί δεν ήθελε να πολώσει την κατάσταση, ίσως επειδή περίμενε κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά της οικονομικής υπερδύναμης της Ευρώπης.

Τι τον υποχρέωσε να κάνει αυτές τις δηλώσεις; Φοβάται ότι και σ’ αυτήν τη σύνοδο οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα περιοριστούν σε φραστικές καταδίκες; Ψυχανεμίζεται ότι η Γερμανία που κινεί τα νήματα παρασκηνιακά και πιέζει τους εταίρους να δώσουν άλλη μία ευκαιρία στον Ερντογάν, προκρίνοντας την πολιτική του κατευνασμού, θα δώσει τον τόνο και γι’ αυτό σπεύδει να προετοιμάσει την ελληνική κοινή γνώμη; Εχει πληροφορίες ότι στην καλύτερη για την Ελλάδα περίπτωση οι κυρώσεις θα είναι χάδι και δεν πρόκειται να θίξουν το καθεστώς Ερντογάν; Τον προβληματίζει το ενδεχόμενο να ζητηθεί από την Ελλάδα φορτικά να ξεκινήσει ο διάλογος με την Τουρκία χωρίς όρους;

Ο Ν. Δένδιας δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι οι ιταλικές και ισπανικές τράπεζες έχουν στην κατοχή τους ομόλογα του τουρκικού κράτους πολλών δισ. ευρώ και θα πληγούν αν καταρρεύσει η τουρκική οικονομία. Γνωρίζει ότι στην Τουρκία δραστηριοποιούνται πάνω από 2.000 γερμανικές επιχειρήσεις. Γνωρίζει ακόμη ότι στη Γερμανία όπου ζουν και εργάζονται πολλοί Τούρκοι σε μερικούς μήνες θα γίνουν εκλογές. Γνωρίζει ότι στην Τουρκία υπάρχουν πάνω από τέσσερα εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες που θέλουν να πάνε κυρίως στη Γερμανία.

Γνωρίζει ότι η θέση της Ελλάδας για διάλογο μόνο σ’ ένα θέμα είναι καχεκτική και δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Γνωρίζει, τέλος, ότι για τη Δύση η Τουρκία είναι ένας βασικός παίκτης στην αρένα της γεωπολιτικής και δεν θα ήθελε να την σπρώξει στην αγκαλιά της Ρωσίας που καραδοκεί. Συνεπώς, η γερμανική κυβέρνηση ούτε αντιφατική πολιτική ακολουθεί ούτε αφελής είναι. Εμείς συμπεριφερόμαστε με αφέλεια, πιστεύοντας ότι στις διεθνείς σχέσεις υπάρχει κάτι άλλο πέραν των οικονομικών συμφερόντων και των γεωπολιτικών στοχεύσεων.

Ανάγωγα

Είπε ο κ. Μητσοτάκης για την έξαρση της πανδημίας στη Θεσσαλονίκη: «Δεν ήταν πολλές οι φωνές στην πόλη που ζητούσαν lockdown νωρίτερα, ούτε είχαμε κάποια σχετική εισήγηση». Αρα, αφού δεν είχαμε εισήγηση, φταίνε οι ειδικοί; Αρα, αφού δεν ήταν πολλές οι φωνές στην πόλη για καραντίνα, φταίνε ο δεξιός δήμαρχος και ο δεξιός περιφερειάρχης; Αμασκάρευτη δειλία.

EFSYN

Υπόθεση Κικίλια - Αρκουμανέα: Καταστροφή με όρους life style

Όταν ορίστηκε πρόεδρος του ΕΟΔΥ (του αμαρτωλού πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ) ο οικονομολόγος Παναγιώτης  Αρκουμανέας, η ερώτηση "από πού κι ως πού" διατυπωνόταν ακόμη και μέσα στη ΝΔ.

Και η μόνη απάντηση που βρισκόταν ήταν ότι πρόκειται για προσωπικό και οικογενειακό φίλο του υπουργού Υγείας Βασίλη Κικίλια.

Κολλητοί, λοιπόν. Βγάζει νόημα. Είναι και οι δύο λαμπερές προσωπικότητες με όρους life style, υπεραπασχολημένοι με την επικοινωνία και δεξιοί με την βαθιά ταξική έννοια, δηλαδή έμπλεοι σεβασμού προς τις ελίτ.

Οπως συχνά συμβαίνει, ο υπουργός βόλεψε τον φίλο. Είχε, λέει, περάσει και από το γραφείο του Ν. Κακλαμάνη στο υπουργείο Υγείας, οπότε κάτι ήξερε για το "χώρο".

Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν έφεραν αντίρρηση γιατί τότε ο Κικίλιας ήταν πρόσωπο στο οποίο επένδυαν πολιτικά και δεν υπήρχε η πανδημία για να ξεδιπλώσει τα... προσόντα του.

Ύστερα ήρθε η καταστροφή: Απώλεια ελέγχου στη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης, εφιαλτικός αριθμός θανάτων και διασωληνώσεων, κατάρρευση σε δημόσια νοσοκομεία, αποκαλύψεις εγκληματικών λαθών και παραλείψεων, δημοσκοπήσεις που αποτυπώνουν την κοινωνική απογοήτευση για την κυβερνητική πολιτική δημόσιας υγείας.

Και στο σημείο αυτό βγήκαν τα μαχαίρια. Γιατί αν δεν φταίει κανείς, φταίνε όλοι. Αν όμως βρεθεί η Ιφιγένεια, μπορεί να τη γλιτώσει ο Αγαμέμνονας. Ο Π. Αρκουμανέας επελέγη ως αποδιοπομπαίος τράγος και δύο εφημερίδες, το "Βήμα της Κυριακής" και η "Δημοκρατία" έβγαλαν στη φόρα τις ευθύνες του ΕΟΔΥ για τα διπλά βιβλία στην καταγραφή της πανδημίας και την κόντρα ανάμεσα στα δίδυμα Κικίλια-Αρκουμανέα και Τσιόδρα-Χαρδαλιά.

Η αντίδραση ήταν η αναμενόμενη: Κανείς δεν παραιτείται, ο ΕΟΔΥ διαψεύδει τα πάντα χωρίς να παρουσιάζει αποδείξεις και η κυβέρνηση καταγγέλλει fake news. Μα διασπορά ψευδών ειδήσεων σε βάρος της κυβέρνησης από την εφημερίδα-ναυαρχίδα του ομίλου Μαρινάκη; Πόσο πειστικός μπορεί να φανεί ένας τέτοιος ισχυρισμός;

Τις επιπτώσεις της αμέλειας και της ελαφρότητας, αν όχι του δόλου, του ΕΟΔΥ, τις ξέρουν πολύ καλά οι Δραμινοί. Η αρρώστια και ο θάνατος κατέκλυσαν την πόλη τους χωρίς οι ίδιοι να ξέρουν τίποτα για το κακό που απλωνόταν γιατί δεν γίνονταν τεστ και γιατί ο ΕΟΔΥ ανακοίνωνε νούμερα πολύ χαμηλότερα των πραγματικών. Το καλοκαίρι είχαν ανάλογα βιώματα σε τουριστικά νησιά, όπως η Πάρος και η Αντίπαρος, που χτυπήθηκαν ανελέητα από την πανδημία με τον ΕΟΔΥ να συσκοτίζει την καταστροφή.

Η ουσία είναι ότι το πουλόβερ του Μωυσή άρχισε να ξηλώνεται. Και το ξεγύμνωμά του δεν οφείλεται τόσο στην κριτική της αντιπολίτευσης όσο στα σκάγια που ξεφεύγουν από τους μικρούς "γαλάζιους" εμφυλίους, θεσμικούς και εξωθεσμικούς.

Ετσι θα γινόταν. Κάποια στιγμή θα άρχιζαν να τσακώνονται οι φράξιες της εξουσίας είτε για τη μοιρασιά  είτε για την απαλλαγή από τις ευθύνες της αποτυχίας. Συμβαίνει το δεύτερο και άρχισε νωρίτερα απ όσο αναμενόταν. 

TVXS

Δυνάμεις καταστολής

Η καταστολή, υποθέτω πως, πρωτίστως έχει ανάγκη εκπαίδευσης εκείνων που την υπηρετούν. Να ελπίζουμε στο μέλλον; Πολύ αμφιβάλλω.

του Νότη Μαυρουδή

Η καταστολή είναι σωτήρια όταν θα πρέπει να κατευναστούν οι πόνοι ανθρώπων που υποφέρουν από αρρώστιες. Η «καταστολή» τής δασικής πυρκαγιάς, ή της καταστροφής από άλλα αίτια, είναι πάντα «ευλογία» όπως συνηθίζουν να λένε… Όμως εδώ, το θέμα μου δεν έχει να κάνει με ευλογίες και άλλα τέτοια, αλλά με τη σκληρότητα και τη βία που εκδηλώνεται μέσα στην ιστορία τού σύγχρονου ανθρώπου και μάλιστα από επίσημους μηχανισμούς. Επιπλέον, έχει ενδιαφέρον η προσπάθεια που γίνεται να συμμαζευτούν οι ακρότητες, η υπέρβαση καθήκοντος και νόμων, από τη «φιλοσοφία» των ονομαζόμενων «Σωμάτων ασφαλείας».

Ομολογώ πως αδυνατώ να αντιληφθώ τη μόνιμα παράλογη λογική δημοκρατικών κρατών να διατηρούν τέτοιες μονάδες -Σώματα καταστολής· μονάδες, οι οποίες γνωρίζουν κατά κύριο λόγο και ισχυρίζονται, πως το (άγριο και ανελέητο) ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο… 

Δυστυχώς, υπάρχουν σχεδόν καθημερινά τέτοια ντροπιαστικά παραδείγματα σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη· με επιδιωκόμενες καταστολές οι οποίες, προκαλούν μεγαλύτερες αντιδράσεις και σε πολλές από αυτές, η χρήση βίας δεν είναι δυνατό να περιγραφεί…

Οι κατασταλτικές δυνάμεις είναι σε κάθε χώρα ένα μέγα και ίσως άλυτο πρόβλημα κρατικής βίας. Μάλλον, είναι η… φύση της εξειδίκευσης του Σώματος, αφού είναι υποχρεωμένο να καταστέλλει με κάθε μέσο κι αυτή η δράση, σε μια έκρυθμη κατάσταση με διαδηλώσεις, πορείες με κάποιες συμμετέχοντες ομάδες να παρεκτρέπονται, καταλήψεις, φοιτητικές συγκεντρώσεις, φθορές και ζημιές δημόσιου και ιδιωτικού χώρου, αλλά και ληστείες, φόνοι κλπ δεν αντιμετωπίζονται με το ευαγγέλιο στο χέρι, ούτε με ανθοδέσμες, αλλά με τα ειδικά «εργαλεία» δουλειάς: κλομπ, κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές, βυτιοφόρα νερού, καπνογόνα, ομάδες ιππικού σε κάποιες χώρες, πλαστικές σφαίρες, ξύλο αδιακρίτως, απειλές καταδίκης, κρατήσεις σε κελιά, φυλάκιση και ποιος ξέρει πόσα άλλα πιο… διακριτικά. Ο κατάλογος, το… μενού τής καταστολής, βασίζεται και σε… παραδόσεις από περιόδους εμπειρότερης αστυνομικής βίας, όπως της δικής μας μετεμφυλιακής αστυνόμευσης που στρίμωχναν κρατούμενους μέσα σε σακιά με γάτες και του κατασταλτικού κράτους της Χούντας με φάλαγγα στα πόδια, ή άλλων χωρών με ακόμα πιο σκληρά καθεστώτα που επέβαλαν την καταστολή ως απόλυτα τιμωρητική διαδικασία, με σπάσιμο - κόψιμο δακτύλων, βιασμούς και άλλα πολλά βασανιστήρια που λυγίζω ακόμα και να τα καταγράφω…

Πάντως, για να επιστρέψουμε στο σήμερα, ο μαύρος μουσικός παραγωγός, Μισέλ Ζεκλέρ, ο παρ’ ολίγο Τζον Φλόιντ της Γαλλίας, μάς άναψε ξανά το φυτίλι του αποτροπιασμού στις 21/11, για τις αποκρουστικές, απεχθείς πράξεις των Γαλλικών αστυνομικών δυνάμεων αυτή τη φορά, προσθέτοντας στο διεθνές κλίμα αποστροφή και ατμόσφαιρα φρίκης από τον ανελέητο ξυλοδαρμό του για ασήμαντη αφορμή…

Με συγχωρείτε αλλά βρίσκω πολύ δύσκολο να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση, αφού εξαρτάται απόλυτα από την ποιότητα εκπαίδευσης και στελέχωσης των αστυνομικών εξειδικευμένων ομάδων· η… παράδοση λέει πως, ιδιαίτερα οι χώρες που υπέστησαν ή επέβαλλαν δικτατορικά καθεστώτα, άλλα με στρατιωτικές ηγεσίες, κάποια άλλα με δημοκρατικό μανδύα, άλλα με Σοβιετικού τύπου, άλλα με μορφή «λαϊκής» εξουσίας, διαμόρφωσαν και αντίστοιχα Σώματα Ασφαλείας και στρατούς, με σκληρές τακτικές και ωμές κατασταλτικές μεθόδους. Οι μισές χώρες τής Ευρώπης υπήρξαν δικτατορικές και οι άλλες μισές αποικιοκρατικές. Επομένως, η υποδομή και η… παράδοση της νεότερης δημοκρατικής Ευρώπης, σχετικά με το ζήτημα της αστυνομικής βίας, είναι καταδικασμένη να λειτουργεί με παλαιά ανακλαστικά, όσο οι νεοφασιστικές παρουσίες μέσα στα σώματα καταστολής μπορούν να λειτουργούν ασύδοτα (θυμηθείτε τα «σταγονίδια») έχοντας εξασφαλίσει την εύνοια παρακρατικών μηχανισμών και ακροδεξιών πολιτικών στεγανών…

Στην εποχή μας τα δημοκρατικά πολιτεύματα αντιμάχονται την αστυνομική αυθαιρεσία κατά δήλωσή τους, αλλά η καθημερινότητα διαψεύδει πολλές φορές την προοδευτικότητα σχετικά με τη βία των ομάδων καταστολής, με πολλά-δυστυχώς-αρνητικά παραδείγματα. Ας μη μπούμε στη διαδικασία τής ονοματολογίας θυμάτων και ξυλοδαρμών, γιατί θα πελαγώσουμε.  

Το ότι η ελληνική κοινωνία διανύει φάσεις καθημερινής βίας, σε διάφορα επίπεδα (κοινωνική και οικογενειακή βία, πατρο-μητροκτονίες, παιδοκτονίες, ληστείες, εγκληματική αύξηση δεικτών, κλοπές, κτλ) έρχονται να μας καλέσουν στην αναζήτηση δημοκρατικών επιλογών που θα στοχεύσουν σε έναν διαφορετικό πολιτισμό από εκείνον τον νοσηρό, τον οποίο βιώνουμε…

Η καταστολή, υποθέτω πως, πρωτίστως έχει ανάγκη εκπαίδευσης εκείνων που την υπηρετούν. Να ελπίζουμε στο μέλλον; Πολύ αμφιβάλλω.

Η σωματική βία που υπέστη ο Μισέλ Ζεκλέρ είναι από τις ίδιες αντιλήψεις κι από τα ίδια χέρια που έδρασαν στους Μ. Καλτεζά - Α. Γρηγορόπουλο - Ζακ Κωστόπουλο και άλλων πολλών που έτυχε να βρεθούν στο στόμα του λύκου.

Ποιος διαφεντεύει τα Σώματα καταστολής; Πώς μπορούμε να συμμαζέψουμε τα ρετάλια της ανθρωπιστικής μας θέσης και αντίφασης, ώστε να προσδοκούμε μια δημοκρατία χωρίς Σιδηρούν προσωπείο, την ώρα που συμβαίνουν παντού τέτοια βαριά κρούσματα; Πώς, επί τέλους, θα… ξεχωρίσουμε την ανθρωπιά μας από το… περί του πρακτέου, όταν τα συστήματα καταστολής μοιάζουν μεταξύ τους, σε Δύση και Ανατολή και διασκορπίζονται σε έναν στρόβιλο γεγονότων πάταξης του «εχθρού», που δεν είναι άλλος από εσένα και μένα.

Βεβαίως, η καταστολή περιέχει αναγκαστικά ένα μεγάλο ποσοστό βίας από τους «ειδικούς», αλλιώς δε θα ονομαζόταν «καταστολή». Η ιστορία μάς διδάσκει πως ήταν πάγιο σύστημα όλων ανεξαιρέτως των καθεστώτων και των πολιτικών ιδεολογιών. Γι` αυτό, ομολογώ πως ακόμα ψάχνω να βρω τους τρόπους που θα επούλωναν αυτή την ανθρώπινη πληγή και πνίγομαι όταν αντιλαμβάνομαι τόσο τη δική μου αδυναμία, όσο και την πανανθρώπινη αποτυχία… 

κουτι πανδωρας

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2020

Οι δημοκρατίες πείθουν, δεν εμβολιάζουν με το ζόρι...

Καραντίνα κι εμβόλιο. Αυτή είναι η, τρόπον τινά, στρατηγική τής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της πανδημίας. 
Κι όταν δύο συντηρητικές εφημερίδες δημοσιεύουν πως ο ΕΟΔΥ κρατά "διπλά βιβλία" για τον αριθμό των κρουσμάτων, τότε μπορούμε όλοι μας να προσθέσουμε στην καραντίνα και το εμβόλιο και την εξαπάτηση που πηγάζει από το Μαξίμου. Μαζί με την αναζήτηση "αυτοφωράκια" στον οποίο θα χρεωθούν οι καταστροφικές πολιτικές των τελευταίων μηνών προκειμένου να διασωθεί το προφίλ τού Μωυσή που έχει φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του ο Κ. Μητσοτάκης...

Κατηγορούν πολύ το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα για χαμηλών τόνων αντιπολίτευση, κι ως ένα βαθμό έχουν δίκιο. Μόνο που αν δεν ήταν η αντιπολίτευση, σε όλες της τις διαστάσεις, να ζητά, για παράδειγμα, δωρεάν διαγνωστικά τεστ ή μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση του πληττόμενου πληθυσμού η κυβέρνηση δεν θα αναγκαζόταν να υιοθετήσει πολιτικές που βρίσκονται έξω από το ιδεοληπτικό της πεδίο. Κι αν ακόμα και σήμερα η δημοσκοπική διαφορά ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιοσημείωτη, η αποτυπωμένη λαϊκή δυσαρέσκεια για το ότι γινόμαστε Μπέργκαμο, κάποια στιγμή πολύ σύντομα, ιδίως όταν βγούμε από τα σπίτι μας, θα βρει αποτύπωση και στην πρόθεση ψήφου...

Η ολική καραντίνα δεν θα ήταν αναπόφευκτη αν η κυβέρνηση είχε αξιοποιήσει τον κερδισμένο χρόνο- όταν είχαμε λίγα κρούσματα- προκειμένου να ενισχύσει ουσιαστικώς υγεία, παιδεία, οικονομία. Ούτε το εμβόλιο θα είναι πανάκεια, αφού ακόμα δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την αποτελεσματικότητά του και, κυρίως, για το πόσοι θα το κάνουν... 

Κι ας ξεχάσουν κάποιοι τη νομοθέτηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού τού πληθυσμού με ένα πρωτοεμφανιζόμενο εμβόλιο ή την έμμεση υποχρεωτικότητά του για να εργαστείς ή να ταξιδέψεις. Οι δημοκρατίες φροντίζουν να πείθουν, όταν καταφεύγουν με τη μία στον εξαναγκασμό τρίζουν τα θεμέλιά τους και δίνουν αέρα να αναπνεύσουν στις θεωρίες συνωμοσίας...
ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ

Τα Greek statistics του ΕΟΔΥ

Οι αριθμοί που δεν... βγαίνουν, τα "fake news" και το ενδοκυβερνητικό blame game. 

της Μαρίνας Αλεξανδρή

Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Σωτήρης Τσιόδρας δήλωνε ότι «η Θεσσαλονίκη πήρε το μάθημά της, εδώ στην Αθήνα φαίνεται δεν το πήραμε. Η Θεσσαλονίκη πάει καλά, η Αθήνα δεν πάει». Δεκαπέντε ημέρες αργότερα η Θεσσαλονίκη από τα μονοψήφια ημερήσια κρούσματα είχε φθάσει στα τριψήφια κι έως τις 26 Οκτωβρίου, και την περίφημη πια γιορτή του πολιούχου Αγίου Δημητρίου δεν την έσωζε ούτε το καθολικό lockdown.

Το ερώτημα από χθες είναι εάν ο καθηγητής Τσιόδρας, οι υπόλοιποι επιδημιολόγοι και σύσσωμη η κυβέρνηση  παραπλανήθηκαν από τα “greek statistics” του ΕΟΔΥ ή απλώς ολιγώρησαν – ή ενδεχομένως και τα δύο.

Οι αποκαλύψεις δύο εφημερίδων, του Βήματος και της Δημοκρατίας, για διπλά αρχεία καταγραφής κρουσμάτων από τον ΕΟΔΥ και για ενημέρωση της επιτροπής των επιδημιολόγων είτε με πλασματικά, είτε με ετεροχρονισμένα στοιχεία για τη διασπορά της πανδημίας, ανοίγουν σοβαρό διπλό ζήτημα – αφενός υγειονομικό και επιστημονικό και αφετέρου πολιτικό.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας δεν διέψευσε μόνον τις δύο εφημερίδες, τις κατήγγειλε και για διασπορά fake news που την ώρα της μάχης «βλάπτουν την κοινή προσπάθεια». Εάν ισχύει αυτό και το BHMA διασπείρει ψευδείς ειδήσεις , ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ίσως θα πρέπει να καταγγείλει για fake news και τον εκπρόσωπο της επιτροπής του υπουργείου Υγείας Γκίκα Μαγιορκίνη.

Διότι ο κ. Μαγιορκίνης, στις 13 Οκτωβρίου, δήλωνε σχεδόν το ίδιο με αυτό που έγραψαν το Βήμα και η Δημοκρατία: Αναγνώριζε ότι πλήρης καταγραφή των κρουσμάτων υπάρχει μόνον στα τεστ που βγαίνουν θετικά στα δημόσια νοσοκομεία, είχε πει ότι υπολογίζεται πως στην ημερήσια αναφορά του ΕΟΔΥ καταγράφεται μόνον το 1/3 των τεστ που γίνονται σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, και είχε δηλώσει ευθέως πως «υπάρχουν δύο βάσεις δεδομένων. Η μία δεν συμπεριλαμβάνει τα ιδιωτικά, που δηλώνουν τα κρούσματα αλλού…».

Και η καθηγήτρια Αθηνά Λινού –μη μέλος της επιτροπής εκείνη- είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει για έλλειμμα αξιόπιστων δεδομένων ως προς την πραγματική διασπορά του κορονοϊού: «Τρανταχτό παράδειγμα λόγω της έλλειψης συστηματικών τεστ είναι το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης», έλεγε στις 4 Νοεμβρίου,, «όπου πιστέψαμε ότι είχαμε ελάχιστα κρούσματα. Και μέσα σε 15 ημέρες δημιουργήθηκε αυτή η τεράστια κρίση γιατί στην πραγματικότητα τα κρούσματα ήταν πολύ περισσότερα αλλά δεν τα ξέραμε”.

Γιατροί και επιδημιολόγοι επίσης βλέπουν και δείχνουν εξόφθαλμα κενά και αντιφάσεις στα στοιχεία του ΕΟΔΥ: Εξαρση θετικότητας σε περιοχές με προηγούμενο χαμηλού επιδημιολογικού φορτίου και, δη, εν μέσω lockdown (τέτοια περίπτωση, όπως λένε, ήταν η Μαγνησία), υψηλούς δείκτες θνητότητας σε σχέση με τους νοσούντες, και αναντιστοιχία μεταξύ κρουσμάτων και εισαγωγών στα νοσοκομεία. Τις τελευταίες ημέρες για παράδειγμα, με 1.200 έως 1.500 κρούσματα οι εισαγωγές ασθενών covid κινούντο στις 350 με 400 ημερησίως, από 450 με 500που ήταν κατά τις ημέρες με 2.500 και 3.000 κρούσματα – σε αναλογική βάση, δηλαδή, το ποσοστό εισαγωγών σε σχέση με τους νοσούντες έχει αυξηθεί αντί να μειωθεί.

Σε πολιτικό επίπεδο, η υπόθεση ανεβάζει τη θερμότητα και «μυρίζει» ενδοκυβερνητικό blame game. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά παρέμβαση εισαγγελέα, ενώ έχει ενδιαφέρον ότι το Κίνημα Αλλαγής καταγγέλλει ευθέως το Μαξίμου ως υπεύθυνο των διαρροών – καταγγέλλει ότι το Μαξίμου «δείχνει τον ΕΟΔΥ, και κατ’ επέκταση το Υπουργείο Υγείας» γιατί «τα έκαναν θάλασσα και τώρα ψάχνουν εξιλαστήριο θύμα».

Στην «ερμηνεία ΚΙΝΑΛ» συμφωνούν ουκ ολίγοι και εντός ΝΔ. Ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Παναγιώτης Αρκουμανέας θα μπορούσε να είναι, όπως λένε, μια πολύ βολική – και όχι αθώα – «Ιφιγένεια», και ο Βασίλης Κικίλιας βρίσκεται ήδη, εδώ και καιρό, στο επίκεντρο του εσωτερικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Δεν τα πάει καλά με το Μαξίμου, αποδίδει σταθερά καλύτερα στο παιχνίδι της προσωπικής προβολής απ’ όσο στο υπουργικό του έργο και, εσχάτως, με τις δημόσιες παρεμβάσεις του κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει εαυτόν εύκολο πολιτικό στόχο.

TVXS

Ο θρησκειοϊός της «ευσεβιστικής αλλοφροσύνης»

Η πανδημία έδειξε ότι αρκετές θρησκείες έχουν κατά νουν αποκλειστικά τη μεταθανάτια λύτρωση. Ο επίγειος βίος των πιστών τους και η προστασία τους από τον πόνο και το πένθος δεν φαίνεται να τις αφορά.

του Παντελή Μπουκάλα

Στη σωτηρία των ανθρώπων αποβλέπουν οι θρησκείες. Αυτό κηρύσσουν. Η πανδημία ωστόσο έδειξε ότι αρκετές έχουν κατά νουν αποκλειστικά τη μεταθανάτια λύτρωση. Ο επίγειος βίος των πιστών τους και η προστασία τους από τον πόνο και το πένθος δεν φαίνεται να τις αφορά. Υπάρχουν μάλιστα και θρησκείες ή δόγματα που θεωρούν τον κορωνοϊό τιμωρητικό αγγελιοφόρο των ουρανών, όπως άλλωστε και κάθε λοιμό, λιμό κ.ο.κ. Πράγμα που σημαίνει πως η νόσος είναι θέλημα Θεού, και ο θάνατος επίσης. Μακάβρια ελαφρότητα που υποκρίνεται τη βαριά θεολογία.

Η άκριτη γενίκευση είναι αμαρτία. Ας σημειωθεί λοιπόν ότι η άρνηση είτε της ύπαρξης του ιού είτε των μέτρων προστασίας από τη δράση του δεν αποτελούν κεντρικές αποφάσεις των ιερατείων αλλά επιλογές ορισμένων μόνο θεραπόντων της μιας ή της άλλης θρησκείας. Είτε διάσημοι και προβεβλημένοι είναι οι θεράποντες αυτοί είτε ταπεινοί, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Στο χωριό του, άλλωστε, ο πιστός θα παραδειγματιστεί από τον παπά του, όχι από τον δεσπότη. Κι αν αυτός του πει στην εκκλησία πως η μάσκα ντροπιάζει τον Θεό και αποκαλύπτει ολιγοπιστία, μάλλον θα τον ακούσει. Ενόψει και της Τελικής Κρίσεως, που δεν είναι για όλους μια αδιάφορη υπόθεση. Το κεφάλαιο της μεταφυσικής είναι κατατεθειμένο στην Τράπεζα του Φόβου.

Η εμπλοκή ιερέων-ραββίνων-γκουρού-ιμάμηδων στον πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων, άρα και των θυμάτων, ήταν ορατή ήδη στην πρώτη περίοδο της πανδημίας. Θυμίζω εν συντομία: στη Μαλαισία και στην Ινδονησία κύριες εστίες της μόλυνσης υπήρξαν όσα ισλαμικά τεμένη απίστησαν στην απαγορευτική εντολή και παρέμειναν ανοικτά. Στην πόλη Γκνομ του Ιράν, οι ηγέτες του σιιτισμού εναντιώθηκαν στην καραντίνα και η χώρα τους εκτινάχτηκε ταχύτατα στις πρώτες θέσεις του καταλόγου των κρουσμάτων. 

Ο δήμος της Σεούλ μήνυσε για ανθρωποκτονία τους ηγέτες μιας χριστιανικής αίρεσης, της Εκκλησίας της Σιντσεονζί: καλώντας τους πιστούς τους στα ιερά τους, πρόσφεραν αφειδώς θύματα στον Βάαλ του φανατισμού. Σε μελέτη δημοσιευμένη στο περιοδικό Science, η «ασθενής 31», μια Νοτιοκορεάτισσα που μόλυνε δεκάδες ομόπιστούς της, παραλληλίστηκε με την «Typhoid Mary», τη μαγείρισσα που ευθύνεται για τον τυφοειδή πυρετό πάμπολλων Αμερικανών στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην κομητεία Χίλσμπορο της Φλώριδας συνελήφθη ο διάσημος ευαγγελικός πάστορας Ρόναλντ Χάουαρντ-Μπράουν, μανιώδης οπαδός του Ντόναλντ Τραμπ, επειδή, ποντάροντας και στην εύνοια του Μεγάλου Αφεντικού (του πλανητάρχη, όχι του συμπαντάρχη), περιφρόνησε συστηματικά τις απαγορεύσεις. Εκσφενδόνιζε λοιπόν φλογερά (ή νοσηρά) κηρύγματα καταπάνω σε εκατοντάδες πιστούς του, άμασκους βέβαια, καθότι λεβέντες, σ’ αυτές τις εκκλησίες όπου η κυριότερη λατρευόμενη θεότητα είναι το κιτς. 

Στο Ισραήλ οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι Χαρεντίμ δεν έπαψαν να συχνάζουν στις συναγωγές, και η επιμονή τους αυτή είναι μία από τις εξηγήσεις της έκτασης που προσέλαβε η νόσος στη χώρα. Στην Ινδία ένας από τους κυριότερους αρχικούς διασπορείς του ιού ήταν ο ινδουιστής Σιχ γκουρού Μπάλντεβ Σινγκ. Επανακάμψας από την υπερμολυσμένη Ιταλία, αφιερώθηκε σε διαφωτιστική περιοδεία, διαδίδοντας και τον ιό μαζί με την όποια αλήθεια του.

Αν περιοριστεί κανείς στα προθερινά επεισόδια που μνημονεύτηκαν λίγο πριν, ίσως βιαστεί να συμπεράνει ότι εμμέσως αποκαλύπτουν την πνευματική ωριμότητα των ορθοδόξων χριστιανών, ιερωμένων και πιστών, και την άψογη σχέση τους με όσα απορρέουν από τον όρο «κοινωνική ευθύνη». Τα φαινόμενα όμως απατούν. Ηδη την άνοιξη, και κυρίως με αφορμή το Πάσχα, η εναντίωση πολλών ορθοδόξων κληρικών, κάθε βαθμίδας, στις πολιτειακές απαγορεύσεις απειλούσε να προσλάβει χαρακτήρα γενικευμένης ανταρσίας οιονεί ιδεολογικού τύπου. Από τον θρύλο του Κρυφού Σχολειού στην απειλή του Κρυφού Ναού. 

Στα πανιά των αντιδρώντων, που τα σήκωσε ο φανατισμός, προσέφερε δυνατό άνεμο η διχασμένη ή και σιωπώσα γλώσσα της Ιεραρχίας εν σχέσει με τα περιοριστικά μέτρα (όχι/ναι/χμ/θα δούμε)· η διπλή γλώσσα αλλά και η διπλή πρακτική των κυβερνώντων (ποτέ/πότε πότε/άμποτε)· και, τρίτη, η ειλικρινής μεν, αντιεπιστημονική δε γλώσσα κάποιων ιδιαίτερα προβεβλημένων λοιμωξιολόγων, που αντί για στοιχεία ερευνών, υπέδειξαν την «κοινή πίστη» και την «παράδοση» σαν απόδειξη ότι τα μικρόβια δεν μεταδίδονται διά της Θείας Κοινωνίας.

Και ιδού που τελικά τα «Κρυφά Σχολειά δι’ Ενηλίκους» έπαψαν να είναι απειλή κι έγιναν πραγματικότητα. Ενα παράδειγμα: την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, σε χωριό της βόρειας Χαλκιδικής, οι αστυνομικοί, ειδοποιημένοι προφανώς από κάποιον άθεο ανθέλληνα, πήγαν σε μια εκκλησία όπου ο ιερέας λειτουργούσε ενώπιον δύο πιστών. Και ενώ έκοβαν τα προβλεπόμενα πρόστιμα, δέχτηκαν επίθεση διά λέξεων και χειρών από τον έναν πιστό και από τον γιο του ιερέα, που θα ’νιωθαν σίγουρα ότι τους πνίγει το δίκιο τους, περίπου όσο τους πνίγει και η μάσκα. 

Μα, για τρεις νοματαίους τέτοια κινητοποίηση; Και μπορεί να αντιμετωπίζονται όσα συμβαίνουν σ’ έναν χώρο λατρείας όπως αντιμετωπίζονται όσα συμβαίνουν σε κάποιο καφενείο, όπου συγκεντρώνονται παράνομα οι εξαρτημένοι της πόκας; Η απάντηση στο ερώτημα ενδέχεται να είναι ένα άλλο ερώτημα: Τι ακριβώς λατρεύεται σε τέτοιες περιπτώσεις στην εκκλησία: ο τιμωρός Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, που στέλνει τον θάνατο για να σωφρονίσει τους ανθρώπους, ή ο Θεός της Καινής Διαθήκης, της αγάπης δηλαδή, που σημαίνει της φιλάλληλης ευθύνης, αφού η αγάπη, ο Παύλος το είπε, «ου ζητεί τα εαυτής», δεν είναι εγωίστρια; Διότι αυτό λατρεύεται τελικά εκεί: ο εγωισμός του ιερουργούντος, που δηλώνει δι’ έργων πως είναι ο μοναδικός αυθεντικός ερμηνευτής των Γραφών αλλά και ο πιστότερος των πιστών.

Τέτοιες συμπεριφορές θα είχε στο μυαλό του ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος, πιθανόν και τις εικόνες τού σχεδόν ειδωλολατρικού συνωστισμού που παρατηρήθηκε στην κηδεία δύο κορυφαίων αρνητών της μάσκας, του Αρχιεπισκόπου Μαυροβουνίου και του Πατριάρχη Σερβίας, όταν συνέτασσε ένα από τα φωτεινότερα και τολμηρότερα κείμενα εκκλησιαστικής προελεύσεως τις τελευταίες δεκαετίες: «Η ευσεβιστική αλλοφροσύνη μετέτρεψε τα λογικά πρόβατα σε απρόβλεπτα ερίφια που θέλησαν να υποκαταστήσουν τους ποιμένες. Ενώ ο ίδιος ο Θεός μάς διδάσκει να υπακούμε ακόμα και στην κοσμική εξουσία (που στο κάτω-κάτω στις μέρες μας είναι από τον λαό μας δημοκρατικά εκλεγμένη), πολλοί χριστιανοί μας κίνησαν επανάσταση ενάντια στην Εκκλησία τους, που δεν ξέρω αν φέρει ανάσταση, πάντως μέχρι τώρα σπέρνει θανάτους. Πιστέψαμε ότι εμάς, λόγω της πίστεώς μας, υποχρεούται ο Θεός να μας σώσει (τους άλλους όχι), και κάναμε επίδειξη αυτής της πίστεώς μας». Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω. Ο ιός δεν είναι ο Διοκλητιανός, κι αν οι χριστιανοί επείγονται να δείξουν την πίστη τους, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Ανθρωπινότεροι. Και πιο φιλάνθρωποι.

 Η Καθημερινή

Κάθε τους κουβέντα και «στατιστική», πρόκληση και παραλογισμός!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει την εντύπωση ότι δεν μπορεί να πάει πιο χαμηλά, σε αυτήν την εναλλαγή λεκτικού παραλογισμού και στατιστικού «ετεροχρονισμού». Αλλά με τόσες επιδόσεις που έχει, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος ότι δεν υπάρχει και… πιο κάτω «πάτος».

του Διονύση Ελευθεράτου

Αυτό πια δεν είναι απλό σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας!... Είναι από μόνο του ξεχωριστή κατηγορία, ικανή να απασχολήσει τους δημοσιολόγους – ηθογράφους του μέλλοντος (και μάλλον του κοντινού). Ο τρόπος με τον οποίον τα κυβερνητικά στελέχη «εξηγούν» ή «δικαιολογούν» τη γραμμή πλεύσης τους για την αντιμετώπιση της πανδημίας απειλεί να σμπαραλιάσει κάθε ανθρώπινο νου, που θα τα πάρει στα σοβαρά.

Η τελευταία δήλωση του υπουργού Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτη για τις ΜΕΘ, καθώς και η αντίστοιχη του Αδ. Γεωργιάδη για την… πανηγυρική έκβαση μιας «ελληνο-βελγικής» διαμάχης στο πεδίο των θανάτων από Covid 19, δείχνουν απλή συνέχεια της μνημειώδους σειράς, που είναι παντελώς άγνωστο αν και πότε θα τερματιστεί. Διότι οι «ήρωες» της, κατά τα φαινόμενα, «δεν ακούν τι λένε»…

Αξίζει να σταχυολογήσουμε ορισμένους «σταθμούς». Βίωμα αναρίθμητων ανθρώπων είναι η φρικτή «σαρδελοποίηση» στα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ), αλλά τον Οκτώβριο ο αρμόδιος υπουργός Κ. Καραμανλής μας είπε το αμίμητο: ότι το 95% των δρομολογίων των λεωφορείων στην Αθήνα παρουσίαζαν πληρότητα κάτω του 65%... «Τρελό»; Φυσικά. Αλλά αν βάλεις στο μίξερ το «πατείς με πατώ σε», σήμα κατατεθέν των ΜΜΜ κατά τις «δύσκολες» ώρες αιχμής (που συνολικά είναι πολλές), μαζί με τα δρομολόγια των ωρών μετά τις 10 ή 10.30 μμ, «βγάζεις» ό,τι τραβά η ψυχή σου. Με ανάλογη «στατιστική», άλλωστε, η κυρία Νίκη Κεραμέως «έβγαζε» μόλις 17 παιδιά ανά σχολική τάξη…

Στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη ο πρωθυπουργός. Στις αρχές Νοεμβρίου, τη μετέφερε στη σφαίρα του «εφικτού/ανέφικτου», με την αξέχαστη δήλωση «δεν μπορούμε να γεννήσουμε λεωφορεία από το πουθενά», λες και πουθενά δεν κατασκευάζονται ή δεν πωλούνται… Προφανώς κατάλαβε κι ο ίδιος ότι αυτό το «δεν μπορούμε» μαρτυρά έλλειψη βούλησης – ολέθρια, υπό τις παρούσες συνθήκες, έλλειψη- κι έτσι δοκίμασε μια νέα… προσέγγιση του θέματος. Μετέφερε τη σκυτάλη, από το πεδίο του «εφικτού/ανέφικτου» στο αντίστοιχο του «αναγκαίου/μη αναγκαίου». Κι έκανε τα πράγματα χειρότερα…

Άφωνοι έμειναν όσοι τον άκουσαν να λέει – από το βήμα της Βουλής, παρακαλώ- ότι ο Covid 19 δεν κολλάει και πολύ στα ΜΜΜ! Επικαλέστηκε αορίστως «ουκ ολίγες μελέτες» κι ανέφερε μία, στη… Γαλλία. Για την αρτιότητα της συγκεκριμένης έρευνας δεν γνωρίζουμε κάτι. Πολλά ξέρουμε, όμως, για το – καταχτυπημένο, αν όχι σχεδόν εξολοθρευμένο, από το 2010 και εντεύθεν - σύστημα των εν Ελλάδι (όχι εν Γαλλία) δημόσιων συγκοινωνιών. Αμφιβάλλουμε αν ο πρωθυπουργός άλλης χώρας θα αποτολμούσε να χαρακτηρίσει ήσσονος σημασίας τη διασπορά του ιού, την οποία «εγγυάται» ο συνωστισμός (σε οχήματα, σε κλειστούς χώρους) που απορρέει από τα τόσο αραιωμένα δρομολόγια…

Εκεί, όμως, που το πράγμα ξεπερνά κάθε φαντασία και κάθε όριο ανοχής στο εξοργιστικό, το εξωφρενικό και – σε τελική ανάλυση- το ανήθικο, είναι η επιστράτευση της στατιστικής των θανάτων, ως «τεκμηρίου» της δήθεν… επιτυχούς αντιμετώπισης της πανδημίας εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Κι αυτό, πότε; Όταν φθάνουν στα επίπεδα των 100 (λίγο πάνω – λίγο κάτω) οι ημερήσιοι θάνατοι από Covid 19 κι ενώ παραμένει εκτός πλαισίου αναφοράς στη δημόσια σφαίρα ένα πολύ βαρύ ερώτημα: Από τις απώλειες ζωών, τις οποίες προκάλεσαν άλλα νοσήματα (ναι, αυτές που δεν «λογαριάζονται»), πόσες άραγε θα είχαν αποφευχθεί, εάν το σύστημα υγείας δεν είχε αφεθεί αβοήθητο, με αποτέλεσμα να αδυνατεί, επί πανδημίας, να δώσει τη μάχη σε όλα τα μέτωπα;

Απτόητος από τις εικόνες απόγνωσης στα νοσοκομεία, όπου οι εξουθενωμένοι υγειονομικοί αγωνίζονται για να σώσουν ζωές, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν απερίγραπτες καταστάσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης εκστόμισε το περιβόητο «είμαστε 12 φορές καλύτερα από το Βέλγιο» (την ημέρα εκείνη, στο δείκτη «θάνατο ανά εκατομμύριο πληθυσμού», η διαφορά ήταν 10,6 κι όχι 12, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει). Κι αράδιασε – για να κάνει συγκρίσεις- μερικές ακόμη χώρες, εκ των οποίων οι περισσότερες είχαν βρεθεί στη δίνη του κυκλώνα από το πρώτο «κύμα» της πανδημίας, για λόγους που έχουν εν πολλοίς επισημανθεί: Περισσότερο διεθνοποιημένες «λειτουργίες», κοσμοπολίτικα κέντρα, μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπου συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος, κλπ.

Αλλά ακόμη και αν παρακάμψεις προσωρινά το ερώτημα «ποια εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα πασχίζουν να ξορκίσουν αυτές οι επιλεκτικές συγκρίσεις;», είναι αδύνατον να μην κάνεις δύο βασικές επισημάνσεις. Με βάση τη στατιστική εικόνα των θανάτων ανά εκατομμύριο πληθυσμού, όπως αυτή διαμορφωνόταν την ημέρα που γράφονταν αυτές οι σειρές (Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020). Με τον ελληνικό δείκτη στους 183, πλέον, θανάτους ανά ένα εκατ. πληθυσμού.

Πρώτη επισήμανση: Το «είμαστε καλύτερα από το Βέλγιο» είναι τόσο ανόητο, όσο «κούφια» θα ηχούσε και η αυταρέσκεια υπουργών άλλων χωρών, εάν επέλεγαν να κάνουν συγκρίσεις με τα της Ελλάδας. Από τη Σλοβακία ως τις Βαλτικές χώρες, από τη Σκανδιναβία ως τη Λευκορωσία και από την Ισλανδία ως την Κύπρο, αφθονούν τα κράτη, των οποίων ο συγκεκριμένος δείκτης είναι σχετικά «καλύτερος» έως πολύ «καλύτερος» από τον αντίστοιχο ελληνικό (χωρίς να πάμε σε άλλες, μακρινές ζώνες του πλανήτη). Τι σημαίνει, λοιπόν, αυτό; Αν αύριο ασκηθεί κριτική για κυβερνητικούς χειρισμούς -επί μέρους ή κεντρικούς- στο «μέτωπο» της πανδημίας, σε κάποια άλλη χώρα, πιστεύει κανείς ότι θα έπαιρναν στα σοβαρά τον υπουργό που θα απαντούσε «ναι, αλλά εμείς στη Νορβηγία είμαστε 3 φορές καλύτερα από την Ελλάδα», «στην Κύπρο τα πάμε 4,5 φορές καλύτερα από την Ελλάδα», κλπ, κλπ;

Δεύτερη και σημαντικότερη επισήμανση: Οι στατιστικές κουτοπονηριές, που θα ήταν κατά βάση κωμικές εάν δεν καλούνταν να εξωραΐσουν τραγωδίες, αγνοούν μια κρισιμότατη παράμετρο: Με όσα έκανε και όσα δεν έκανε η κυβέρνηση στους μήνες που μεσολάβησαν από το πρώτο «κύμα» της πανδημίας, η ελληνική κοινωνία, αθωράκιστη παρά τις προειδοποιήσεις των ειδικών, βιώνει ΤΩΡΑ τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης. Αυτό το σημαντικό ΤΩΡΑ είναι που πασχίζει να καταχωνιάσει η στρουθοκαμηλική χρήση της στατιστικής, επιμένοντας να μην εστιάζει στους ρυθμούς επαύξησης διασωληνωμένων και θανάτων.

Να το πούμε διαφορετικά: Θα υποβληθούν στον κόπο οι «λάτρεις» της στατιστικής να κάνουν πληθυσμιακές αναγωγές, όταν στην Ελλάδα καταγράφονται 108 θάνατοι από Covid 19 σε ένα 24ωρο, στο ίδιο κατά το οποίο στη Γαλλία «έφυγαν» 276 και στο Ηνωμένο Βασίλειο 341 άνθρωποι; Θα το κάνουν, μήπως, στην ημέρα κατά την οποία εδώ χάθηκαν 87 και στη Γαλλία 380 ψυχές; Βλέπουν, εν ολίγοις, λόγους να πανηγυρίζουν, όταν οι απώλειες στην Ελλάδα είναι από 2,5 έως 4,5 φορές μικρότερες εκείνων που καταγράφονται σε χώρες, με πληθυσμούς εξαπλάσιους (και βάλε) – και μάλιστα χώρες, οι οποίες την περασμένη άνοιξη ήταν δακτυλοδεικτούμενες για το «σάρωμα» που είχαν υποστεί από το 1ο χτύπημα της πανδημίας;

Θα συνεχίσουν να ψάχνουν «Βέλγια» για να κρύψουν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της «μακαριότητας», στην οποία «κολύμπησαν» ύστερα από τον 1ο γύρο της μάχης με την πανδημία; Μα ακόμη κι αν το κάνουν, ας δουν ότι το «12 φορές καλύτερα από το Βέλγιο» (στην πραγματικότητα 10,6), ως προς το «δείκτη» θανάτων ανά ένα εκατ. κατοίκων, πρόλαβε να μειωθεί στις 7,5 φορές, μέσα σε τρεις ημέρες. Κάτι θα έπρεπε να τους «λέει» αυτό…

Τι άλλο «στατιστικό» θα δει, όποιος δεν εθελοτυφλεί μπροστά στα τωρινά; Θα διαπιστώσει πως, μολονότι μέχρι προ λίγων ημερών ορισμένα κυβερνητικά στελέχη καμάρωναν, επικαλούμενα το γεγονός ότι όλες οι άλλες βαλκανικές χώρες εμφάνιζαν βαρύτερο δείκτη «θάνατοι ανά ένα εκατ. κατοίκους», η Ελλάδα πλέον βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα από τη Σερβία (151 θάνατοι ανά 1 εκατ.), αλλά και από την Τουρκία (152 θάνατοι), που το πρώτο «χτύπημα» του Covid 19 την είχε πλήξει σοβαρότερα. Εάν δε στρέψει κανείς τα μάτια του προς τα βορειοδυτικά , θα δει πχ τη Γερμανία να παρουσιάζει πλέον τον ίδιο, σχεδόν, δείκτη με τον ελληνικό (182), αν και στην πρώτη «επέλαση» του Covid η κατάσταση, εκεί, ήταν αισθητά βαρύτερη της ημέτερης. Όχι, βεβαίως, στα δραματικά επίπεδα της Β. Ιταλίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ισπανίας, κλπ, αλλά πάντως εμφανώς βαρύτερη, από την Ελλάδα.

«Μα στη Γερμανία έχουν την καλύτερη, στην Ευρώπη, αναλογία ΜΕΘ – κατοίκων», θα πει κάποιος. Πολύ σωστά. Και το ευτύχημα για τους Γερμανούς είναι πως δεν έχουν «αφομοιώσει» το δόγμα Γεραπετρίτη, για τις… βλαβερές συνέπειες των ΜΕΘ, που λειτουργούν πραγματικά κι όχι σε χαρτιά και σε αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές ανακοινώσεις…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει την εντύπωση ότι δεν μπορεί να πάει πιο χαμηλά, σε αυτήν την εναλλαγή λεκτικού παραλογισμού και στατιστικού «ετεροχρονισμού». Αλλά με τόσες επιδόσεις που έχει, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος ότι δεν υπάρχει και… πιο κάτω «πάτος». 

 kommon.gr

Συνταγή Φραγκεστάιν από τους... χειρουργούς του Μαξίμου

ΚΑΙ ΕΝ ΜΕΣΩ αυτής της θλιβερής κρίσης, οι... χειρούργοι του Μαξίμου είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τη συνταγή Φρανκενστάιν

του Δημήτρη Χρήστου

Δεν έχουν καμία σημασία τα υποκείμενα νοσήματα της οικονομίας. Οι ειδικές συνθήκες της πανδημίας, που αναγκάζουν όλες τις χώρες να ρίξουν χρήμα στην αγορά για να μην γίνει η ύφεση θανατηφόρα. Δεν χρειάζονται διαγνώσεις και εξετάσεις για τη μέθοδο θεραπείας. Μία είναι η θεραπεία: η συνταγή Φρανκενστάιν του Πισσαρίδη

«ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ 5.000 ΜΕΘ, αυτό θα σήμαινε, κατά τη φυσιολογική φορά των πραγμάτων, ότι θα είχαμε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό νεκρών» δήλωσε στην ΕΡΤ ο Γ. Γεραπετρίτης, υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με λίγα λόγια, αυτοί που πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ δεν μετράνε!

ΞΕΣΠΑΣΕ σάλος για όσα είπε. Αναμενόμενο, την ώρα που οι ΜΕΘ φράκαραν από ασθενείς και πολλοί πεθαίνουν από τις ελλείψεις του απαραίτητου ιατρικού εξοπλισμού και νοσηλευτικού προσωπικού. Δεν τα είπα έτσι, προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Δεν χρειαζόταν όμως, καθώς ο... αρχίατρος Κυριάκος τον κάλυψε απόλυτα λέγοντας πως είπε κάτι που έχει πει κι αυτός!

ΝΩΡΙΤΕΡΑ, ο γελωτοποιός του βασιλέως  Άδ. Γεωργιάδης ζήτησε να πανηγυρίζουμε, διότι η Ελλάδα μας τα πηγαίνει καλύτερα από την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχει καμία σημασία που τον Νοέμβριο τριπλασιάστηκαν οι νεκροί στη χώρα μας. Δεν έχει καμία σημασία που στους δείκτες θανάτων νοσούντων τον μαύρο Νοέμβρη η Ελλάδα είναι μπροστά από Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Βρετανία.

ΚΑΙ ΕΝ ΜΕΣΩ αυτής της θλιβερής κρίσης, οι... χειρούργοι του Μαξίμου είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τη συνταγή Φρανκενστάιν, που εισηγήθηκε μετά από παραγγελία ο οικονομολόγος Πισσαρίδης για την εφαρμογή αυτού του κλασικού νεοφιλελεύθερου δόγματος, όπως το διατύπωσε ο αρχηγός της «αίρεσης» Μίλτον Φρίντμαν.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ καμία σημασία τα υποκείμενα νοσήματα της ελληνικής οικονομίας. Οι ειδικές συνθήκες της πανδημίας που αναγκάζουν όλες τις χώρες να ρίξουν χρήμα στην αγορά για να προστατεύσουν τις οικονομικές ισορροπίες ώστε να μην κατάρρευση τελείως η ζήτηση αγαθών και η ύφεση γίνει θανατηφόρα. Δεν χρειάζονται διαγνώσεις και εξετάσεις για τη μέθοδο θεραπείας. Μία είναι η θεραπεία!

ΣΕ ΜΙΑ υπερχρεωμένη οικονομία, όπου η ανεργία ήδη ξεπερνάει το 20%, τα δημόσια έσοδα βυθίζονται, με τον βιομηχανικό τομέα και εν γένει τη μεταποίηση να παράγει μόλις το 8,4% του ΑΕΠ, έναντι μέσου ευρωπαϊκού όρου 16% (!) και τις παραγωγικές επενδύσεις να εξαφανίζονται, τι λύση μπορεί να προκύψει από τη συνταγή Φρανκενστάιν του Πισσαρίδη;

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του ασφαλιστικού συστήματος, με περιορισμό των εισφορών των εργαζομένων και των εργοδοτών, η διάλυση της δημόσιας Παιδείας και ο περιορισμός της επιστημονικής έρευνας, η συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών στην Υγεία πώς αντισταθμίζονται μειώνοντας μισθούς και συντάξεις, προσφέροντας τους κανόνες εργασίας στο έλεος των αφεντικών;

ΥΠΑΡΧΕΙ άραγε στην Ελλάδα ιδιωτική πρωτοβουλία έτοιμη και ικανή να ηγηθεί της οικονομικής ανάπτυξης και της διανομής του παραγόμενου πλούτου στους εργαζόμενους; Υπάρχει κυβέρνηση που μπορεί να εγγυηθεί διαφάνεια και ίσους κανόνες ανταγωνισμού στην ιδιωτική πρωτοβουλία; Υπάρχουν ιδιωτικά κεφάλαια που είναι έτοιμα χρησιμοποιήσουν τον αποθηκευμένο πλούτο σε τράπεζες και φορολογικούς παραδείσους; Και θα το κάνουν τώρα, που κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τα τραύματα και τις παρενέργειες που θα αφήσει πίσω της η πανδημία;  Όχι βέβαια.

ΑΠΛΩΣ, οι χορηγοί του Κυριάκου Μητσοτάκη περιμένουν να αρπάξουν το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων των ευρωπαϊκών κονδυλίων που παραχωρούνται στη χώρα μας στο πλαίσιο στήριξης. Αν όμως δεν είσαι φίλος και χορηγός, δεν θα περισσέψει ψίχουλο.

ΟΛΑ σχεδόν τα έργα που θα προκηρυχθούν σχεδιάζονται από τα επιτελεία των χορηγών με βάση τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη τους, όπως έγινε και για τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004. Κι αν κάποιος φίλος του Μαξίμου θέλει να πουλήσει ρούτερ για το  Ίντερνετ, με ένα τηλεφώνημα το ζητάει και ο πρωθυπουργός μας τα αγοράζει κι ας μην τα χρειάζεται, λέγοντας ανερυθρίαστα ψέματα πως δεν βρήκε ρούτερ στο Μαξίμου όταν ανέλαβε την εξουσία!

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, οι Φρανκενστάιν του Μαξίμου και οι άπληστοι χορηγοί τους δεν νοιάζονται για την αποκατάσταση της τραυματισμένης ελληνικής οικονομίας. Δεν βλέπουν ότι σε μια χώρα στην οποία το 65% του ΑΕΠ προέρχεται από την καταναλωτική δαπάνη όταν πετσοκόψεις τα εισοδήματα των νοικοκυριών, η καταστροφή θα πάρει τραγικές διαστάσεις για το μέλλον των Ελλήνων, με τον πληθυσμό της χώρας να συρρικνώνεται ταχύτατα και διαρκώς.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΕΙΛΕΙ, για παράδειγμα, κάποιος τα παιδιά του στην ιδιωτική εκπαίδευση όταν δεν περισσεύουν χρήματα για τις βασικές ανάγκες της οικογένειας; Με τι αποταμιεύσεις θα προστρέξει για ιατρική περίθαλψη στον πολυτελή ιδιωτικό τομέα; Ποιο είναι το σχέδιό τους; Να βουτήξουν τα λεφτά και να φύγουν σε εξωτικούς παραδείσους;

αυγη

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

Οι νεκροί δεν κρύβονται


Ο Μητσοτάκης κι ο Κικίλιας, τα μη αξιόπιστα στοιχεία του ΕΟΔΥ και το twett της ΕΡΤ

της Νικόλ Λειβαδάρη

O Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε χθες στην Θεσσαλονίκη για να κρυφτεί πίσω από μια εικονική πραγματικότητα:  Δήλωσε ότι τα νοσοκομεία άντεξαν και θα συνεχίσουν να αντέχουν και είπε ότι η κυβέρνηση εξόπλισε «με τον καλύτερο δυνατό τρόπο» τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.

Δεν είπε τίποτα όμως για την κατάρρευση των νοσοκομείων Δράμας και Αλεξανδρούπολης, δεν μίλησε για το burn out των υγειονομικών, και δεν είχε καν την ευκαιρία να τους ακούσει: Οι εργαζόμενοι στο Ιπποκράτειο κατήγγειλαν ότι η πλειοψηφία των υγειονομικών αποκλείστηκε από την συνάντηση με τον πρωθυπουργό, και οι εργαζόμενοι στο Παπαγεωργίου δήλωσαν ότι αρνήθηκε να παραλάβει ψήφισμά τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την Θεσσαλονίκη, έστειλε και μηνύματα για το πώς ακριβώς εννοεί την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης. Για την έκρηξη της πανδημίας στην βόρεια Ελλάδα είπε μεν ότι «, ίσως έπρεπε να είχαμε ενεργήσει μια εβδομάδα γρηγορότερα», έσπευσε όμως να προσθέσει ότι «δεν ήταν πολλές οι φωνές στην πόλη που ζητούσαν lockdown νωρίτερα, ούτε είχαμε κάποια σχετική εισήγηση». 

Κοινώς, έδειξε ευθέως προς τον περιφερειάρχη Απόστολο Τζιτζικώστα, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα είχε πει πως είχε ζητήσει μέτρα νωρίτερα αλλά η περιφέρεια δεν μπορεί να επιβάλει αποφάσεις.

Ο πρωθυπουργός απέφυγε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και για την απόφαση να μην επιταχθούν περισσότερες ιδιωτικές κλινικές: «Η εισήγηση του υπουργείου Υγείας ως προς τις κλινικές είναι ότι δεν απαιτείται προς το παρόν νέα επίταξη», είπε.

Εδώ, έδειξε προς τον Βασίλη Κικίλια και η υπόθεση αυτή μπορεί να έχει πολιτικό βάθος: Την Τετάρτη, με 100 νεκρούς από τον κορονοϊό μέσα σε ένα 24ωρο, ο υπουργός Υγείας επέλεξε να αφιερώσει όλη την τακτική ενημέρωσή του προς τους πολίτες για να εξάρει, σε πανεθνικό δίκτυο, με διαφάνειες και γραφήματα το έργο του ΕΟΔΥ.

Σήμερα δύο εφημερίδες, το ΒΗΜΑ και η Δημοκρατία, ανοίγουν μείζον θέμα και για το υπουργείο Υγείας και για τον ΕΟΔΥ γράφοντας ότι, ουσιαστικά, δίνουν πλασματικά στοιχεία στην επιτροπή των λοιμωξιολόγων για τα κρούσματα και την πορεία της επιδημίας.

Το ΒΗΜΑ γράφει ότι δεν υφίσταται ενιαίο μητρώο ασθενών covid, ότι υπάρχουν διπλά αρχεία καταγραφής κρουσμάτων και πως, στην πράξη η επιτροπή παίρνει στα χέρια της από τον ΕΟΔΥ μη αξιόπιστα και ετεροχρονισμένα στοιχεία για την πορεία της επιδημίας. Σωτήρης Τσιόδρας και Νίκος Χαρδαλιάς φέρονται σφόδρα ενοχλημένοι με τον Βασίλη Κικίλια και τον πρόεδρο του ΕΟΔΥ Παναγιώτη Αρκουμανέα, ενώ δυσφορία εκπέμπεται και από το Μαξίμου.

Η Δημοκρατία, με τίτλο «Έγκλημα στην καταγραφή των κρουσμάτων», γράφει ότι «ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ, Π. Αρκουμανέας, έστησε παράλληλο σύστημα καταγραφής με ιδιωτική εταιρία, με αποτέλεσμα η Επιτροπή των λοιμωξιολόγων να ενημερώνεται με καθυστέρηση τουλάχιστον μιας εβδομάδας για τον πραγματικό και συνολικό αριθμό των νοσούντων».

Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και παρασκήνιο εντός κυβέρνησης, σημειώνουν ότι ο Παναγιώτης Αρκουμανέας είναι στενός φίλος και προσωπική επιλογή του Βασίλη Κικίλια για την θέση του προέδρου του ΕΟΔΥ.

Θυμίζουν επίσης ότι η υπόθεση με την μη αξιόπιστη καταγραφή των κρουσμάτων δεν είναι νέα. Από το καλοκαίρι οι λοιμωξιολόγοι διαμαρτύρονταν για κακή ποιότητα στοιχείων και μη επικαιροποιημένα δεδομένα για τα κρούσματα και, μάλιστα, υπάρχει και σχετικό δημοσίευμα της Καθημερινής από τις 24 Αυγούστου για «παρατράγουδα στον ΕΟΔΥ».

Το νέο είναι πως στο δεύτερο κύμα της πανδημίας χάθηκε ο έλεγχος. Και η απουσία αξιόπιστων στοιχείων από τον ΕΟΔΥ θα μπορούσε να είναι η αιτία – η μία από τις αιτίες – για την καθυστερημένη αντίδραση από την πλευρά της κυβέρνησης. Ή άλλως, στην πιθανή απόδοση ευθυνών – είτε δια του ανασχηματισμού, είτε με άμεσες απομακρύνσεις εάν η πίεση ενταθεί – ο Βασίλης Κικίλιας δείχνει να είναι ο πρώτος υποψήφιος.

Με το Spiegel να μιλά για «απειλή νέου Μπέργκαμο στην Θεσσαλονίκη» και με τους Financial Times να δίνουν γραφήματα με την Ελλάδα πρώτη σε θανάτους, πάνω από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, μια κίνηση πολιτικής πυγμής μπορεί να είναι μια κάποια λύση.

Τα υπόλοιπα μπορεί να τα αναλάβει ο επικοινωνιακός μηχανισμός.. Με μοντέλο ΕΡΤ, για παράδειγμα, η οποία χθες έσπευσε να κατεβάσει από τον λογαριασμό της στο twitter το θέμα που είχε αναρτηθεί με τους δείκτες θνησιμότητας των Financial Times. Αμέσως μετά, στις ειδήσεις της, η δημόσια τηλεόραση έπαιξε ρεπορτάζ για την τραγωδία στο Μάτι. Ενδεχομένως για να θυμίσει ότι οι νεκροί δεν κρύβονται – όπως πρώτη είχε πει η Νέα Δημοκρατία…

TVXS