Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

«Ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;» Οι νταήδες γονείς στο σχολείο…

 

Γράφει η Φωτεινή Δρακάκη

«Ξέρεις, ρε, ποιος είμαι εγώ;»

Αυτή είναι η φράση που στην κουνάνε στη μούρη σαν σημαία, οι γονείς που ανήκουν στην κατηγορία των νταήδων.
Αυτών, δηλαδή, που πιστεύουν πως το παιδί τους δεν φταίει ποτέ, για τίποτα, ακόμα κι αν φτύνει, αν κλωτσάει, αν δέρνει τα άλλα , αν δημιουργεί πρόβλημα μέσα στην τάξη, αν… Για όλα φταίνε οι άλλοι. Είτε είναι γονείς, είτε είναι εκπαιδευτικοί, είτε φίλοι, είτε η κοινωνία, είτε το ρημαδιασμένο το σύστημα. Η ζωή τους χρωστάει και όλοι πρέπει να «πληρώνουμε» τα χρωστούμενά της μιας και αυτή «τους έχει γυρίσει την πλάτη».
Δεν είμαι εκπαιδευτικός. Είμαι η μητέρα μιας 12χρονης μαθήτριας που ζω καθημερινά αυτούς τους τραμπούκους γονείς από περιστατικά που συνέβησαν μπροστά στα μάτια μου.
Το πιο τρανταχτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν πριν δύο χρόνια. Η δασκάλα μας, μια εξαιρετική νέα κοπέλα, με πάθος για τα παιδιά και τη δουλειά της, με ένα βλέμμα σπινθηροβόλο λαμπερό έζησε τον εφιάλτη ενός πατέρα νταή.
Το περιστατικό συνέβη στις αρχές της χρονιάς, μέσα στην τάξη, όταν εκείνη έκανε παρατήρηση στον 10χρονο μαθητή, που θα τον πούμε Πέτρο εδώ, επειδή την ώρα του μαθήματος, για να κάνει πλάκα σηκωνόταν από τη θέση του, έκοβε βόλτες ανάμεσα στα θρανία και στη συνέχεια ξανακαθόταν στην καρέκλα του. Αυτό γινόταν διαρκώς, καθημερινά και εμείς οι γονείς το είχαμε μάθει από τα παιδιά μας. Η δασκάλα, αφού για μία εβδομάδα είχε δοκιμάσει τα πάντα χωρίς αποτέλεσμα του είπε – και άργησε κιόλας δηλαδή – «Πέτρο αν συνεχίσεις να κάνεις βόλτα την ώρα του μαθήματος, θα βγεις έξω μέχρι να τελειώσει η ώρα». Ύστερα από μερικά «όχι δεν βγαίνω», «και δεν θα μου πεις ΕΣΥ τι θα κάνω», τελικά βγήκε και πήγε στο προαύλιο.
Μόλις τελείωσε η διδακτική ώρα, η δασκάλα, πήρε τηλέφωνο τους γονείς του παιδιού για να ενημερώσει για τη συμπεριφορά του και τους ζήτησε να έρθουν στο σχολείο για να συζητήσουν.Στο τηλέφωνο μίλησε με τη μητέρα, η οποία, με τρεμάμενη φωνή, της είπε ότι θα ειδοποιούσε τον σύζυγό της.
Την επόμενη μέρα, πριν μπουν ακόμα τα παιδιά στην τάξη, ο πατέρας μαζί με τον γιο ήταν εκεί ζητώντας να δουν τη δασκάλα. Όταν κάποια συνάδελφός της, της έδειξε που είναι το γραφείο των δασκάλων μπήκε μέσα φουριόζος και με βροντερή φωνή ρώτησε «ποια είναι η κυρία τάδε;».Η δασκάλα, σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι για να συστηθεί και εκείνος της είπε «άστα αυτά τώρα» και πες μου γιατί τα έβαλες με τον μικρό». Εκείνη τον προέτρεψε να πάνε στο γραφείο της διευθύντριας για να μιλήσουν με ησυχία με κλειστή την πόρτα και μόνοι τους. Όσοι ήταν απέξω άκουγαν μόνο εκείνον να ουρλιάζει και να χτυπάει τα χέρια του, προφανώς στο γραφείο. Όταν άνοιξε η πόρτα, αυτός βγήκε ξεφυσώντας σαν να είχε παίξει μποξ και εκείνη κάτωχρη. Την είχε απειλήσει ότι αν ξανακοιτάξει τον γιο του θα έχει να κάνει μαζί του, την αποκάλεσε άσχετη και δειλή, που αντί να τα βάλει με κάποιον στο μπόι της τα έβαλε με ένα παιδάκι, που στο κάτω κάτω τι έκανε; την πλάκα του έκανε και πολλά ακόμα. Το συγκεκριμένο θέμα λύθηκε μετά από πολύ καιρό, με την παρέμβαση του διευθυντή που δεν σήκωνε και πολλά. Το παιδί δεν ξαναδημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα μέσα στην τάξη, αλλά μετέφερε την βία που έκρυβε μέσα του στο προαύλιο, στα άλλα παιδιά και γενικά υπήρξε μια μεγάλη πληγή για όλους μας εκείνη τη σχολική χρονιά.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι μια ολόκληρη φυλή. Είναι οι ίδιοι που κλείνουν ράμπες, που πετάνε τα σκουπίδια τους από το παράθυρο του αυτοκινήτου, που βρίζουν τους αλλοδαπούς, που δεν σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και νομίζουν πως ο κόσμος τους ανήκει.
Συνήθως είναι αυτοί που κάνουν τη μεγαλύτερη φασαρία στο σχολείο με το παραμικρό, ύστερα από ένα παράπονο που θα τους κάνει το κακομαθημένο βλαστάρι τους. Την επόμενη μέρα θα μπουκάρουν στο σχολείο με διάθεση για καυγά, θα ζητήσουν με σφιγμένες γροθιές τη δασκάλα που τόλμησε να κάνει παρατήρηση στο παιδί τους και θα ορμήξουν μέσα στο γραφείο. Δεν θα ακούσουν τι έχουν να τους πει ο εκπαιδευτικός. Άλλωστε δεν ήρθαν για να ακούσουν. Δεν τους ενδιαφέρει. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να του κόψουν τον βήχα, με απειλές, με χτυπήματα των χεριών τους στο γραφείο. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν τότε μπαίνουν τα μεγάλα μέσα. «Ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;» που σημαίνει ότι με ένα τηλεφωνηματάκι μπορώ να σε στείλω να διδάσκεις σε ένα χωριό που δεν βρίσκεται στο χάρτη, που σημαίνει ότι να προσέχεις την σωματική σου ακεραιότητα γιατί «ξέρω κόσμο εγώ» και πολλά ακόμα τραγικά.
Αυτοί οι γονείς έχουν κάνει ευσυνείδητους δασκάλους, να κλαίνε τις νύχτες, να μην μπορούν να πάνε στο σχολείο την επόμενη μέρα, να χάνουν το κύρος τους μπροστά στην τάξη και στους υπόλοιπους μαθητές.
Διότι αυτοί οι γονείς με τον απαράδεκτο τρόπο τους ακυρώνουν τον ρόλο του εκπαιδευτικού, καθώς «καθαρίζουν αυτοί για πάρτι τους». Η καταστροφή είναι τεράστια καθώς το παιδί μπερδεύεται, δεν σέβεται κανέναν και τίποτα, δεν μαθαίνει να πειθαρχεί και να μπορεί να ζει μέσα σε κανόνες. Με λίγα λόγια γίνεται ένας ανάπηρος ενήλικας που κι αυτός με τη σειρά του θα προκαλεί προβλήματα στους άλλους.

Η ουρά του καναλάρχη

Η κάμερα λέγεται Big Brother όταν μπαίνει στην ιδιωτική ζωή του άλλου. Όταν μπαίνει σε μία δημόσια διαδικασία όπως η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, λέγεται διαφάνεια.
του Νίκου Μωραΐτη
Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα λοιπόν. Που θα γίνει ό,τι δεν έγινε εδώ και 27 χρόνια.
Με πολύ απλές κουβέντες: Όποιος χρησιμοποιεί δημόσια συχνότητα για να έχει είτε τηλεόραση είτε προπαγανδιστικό μηχανισμό, πρώτα θα πληρώνει. Ο τζάμπας, που οικοδόμησε το καθεστώς Σημίτη – ΓΑΠ – Σαμαρά, πέθανε.
Η διαδικασία σαφής: Μπαίνουν και οι οκτώ επίδοξοι καναλάρχες μέσα, ξεκινάει η δημοπρασία από τα 3.000.000 ευρώ, ανέβαίνει κατά 500.000 ευρώ ανά προσφορά και όποιος δώσει τα περισσότερα, παίρνει κανάλι.
Αυτή τη διαδικασία τα ΜΜΕ της διαπλοκής την ονόμασαν «διαδικασία Big Brother», με σκοπό να την απαξιώσουν. Πρωτοστατούν μάλιστα στο χαρακτηρισμό τα ΜΜΕ εκείνα που θεοποίησαν τα ριάλιτι και έκαναν σταρ τους παίκτες τους. Ο lifestyle γάιδαρος είπε τον πετεινό κεφάλα.
Ξεχνούν όμως κάτι πολύ βασικό: Η κάμερα λέγεται Big Brother όταν μπαίνει στην ιδιωτική ζωή του άλλου. Όταν μπαίνει σε μία δημόσια διαδικασία όπως η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, λέγεται διαφάνεια.
Καμία κυβέρνηση και καμία αντιπολίτευση δεν μπορεί να πριμοδοτήσει τον εκλεκτό της στη σημερινή διαδικασία, κι αυτό γιατί, πολύ απλά, όποιος πληρώσει το μεγαλύτερο τίμημα, κερδίζει. Είτε είναι μπλε είτε πράσινος είτε κόκκινος.
Κι αυτό μεν ικανοποιεί την κυβέρνηση -αφού άλλωστε η ίδια το αποφάσισε-, κάνει όμως έξαλλη την αντιπολίτευση, που θεωρεί τη διαδικασία παράνομη! Ως άλλοι Αλαφούζοι, οι πολιτικοί της ΝΔ δεν κάνουν τίποτε άλλο από το εξής: Να περιμένουν τι θα πει ο ΣΚΑΪ για το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, για να πουν τα ίδια με τα ίδια ακριβώς λόγια.
Τις προηγούμενες μέρες τα υπάρχοντα κανάλια διεξήγαγαν (για μία ακόμη φορά) την άθλια προπαγάνδα: όλα πληρώνουν τους φόρους τους, κανένα δεν χρωστά, όλα είναι νόμιμα. Νόμιμα, κάνοντας παράνομη χρήση δημόσιας συχνότητας επί 27 χρόνια!
Ευτυχώς, ο κόσμος πια καταλαβαίνει. Εξασκημένος πλέον στην τηλε-προπαγάνδα, επιθυμεί σε ποσοστά άνω του 60% να προχωρήσει η διαδικασία της αδειοδότησης και, σε ανάλογα ποσοστα, βλέπει αυτό που πια δεν κρύβεται: Μία ολόκληρη παράταξη και ο αρχηγός της έγιναν η ουρά του καναλάρχη.
altsantiri

Τηλεοπτικές άδειες: Η ιστορία μιας διαπλοκής



Από τα "διαπλεκόμενα" του Μητσοτάκη και τους "νταβατζήδες" του Καραμανλή, στη δημοπρασία του ΣΥΡΙΖΑ. Η πολυτάραχη πολιτική ιστορία φλερτ και αντιπαραθέσεων πολιτικής εξουσίας με την τηλεοπτική τέταρτη εξουσία από το 1989 μέχρι σήμερα
της Βίκυς Σαμαρά
Από τις 20 Νοεμβρίου 1989, όταν εξέπεμψε για πρώτη φορά το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, το Mega και οι πολίτες συγκεντρώνονταν μπροστά από τις τηλεοπτικές οθόνες για να δουν την “ελεύθερη τηλεόραση” όπως πολλοί την αποκαλούσαν τότε, μεσολάβησαν πολλά.
Η “ελεύθερη τηλεόραση” έγινε για την πλειοψηφία της κοινής γνώμης “διαπλοκή” και “νταβατζήδες”. Δύο όρους που εισήγαγαν στο πολιτικό λεξιλόγιο δύο πρώην πρωθυπουργοί: Η σχέση πολιτικής εξουσίας και τηλεοπτικής τέταρτης εξουσίας ήταν πολυτάραχη.
Συχνά σχέση εναγκαλισμού και άλλοτε, σχέση σύγκρουσης. Από την καταγγελία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κατά των διαπλεκόμενων και τη δήλωση Καραμανλή περί νταβατζήδων, μέχρι το διαγωνισμό του Σημίτη, που δεν έγινε ποτέ και την επικείμενη δημοπρασία.
Το σπόρο για τη δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης τον έβαλε η ΝΔ και προσωπικό ρόλο έπαιξε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τόσο στην κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη, όσο και ως πρωθυπουργός.
Στο προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ το 1985, όταν πρόεδρος του κόμματος ήταν πλέον ο Μητσοτάκης και στη γαλάζια παράταξη έπνεε αέρας φιλελευθερισμού και αντικρατισμού, υπήρχε θέση υπέρ της ιδιωτικής τηλεόρασης. Το ΠΑΣΟΚ ξεσήκωσε τους υπαλλήλους της ΕΡΤ, που φοβήθηκαν ότι η ΝΔ ήθελε να ιδιωτικοποιήσει τα κρατικά κανάλια και ανησύχησαν ότι θα απολυθούν. Τελικά ένας άλλος πρόεδρος της ΝΔ έκλεισε εν μία νυκτί την κρατική τηλεόραση, αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία.
Το 1985, η πρόταση της ΝΔ συμβάδιζε με το αίτημα για απελευθέρωση από τον κρατικό έλεγχο, δηλαδή τον έλεγχο του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο δεν ήταν -παραδόξως, αφου μιλάμε για ιδιωτικό τομέα- αντίθετη η αριστερά. Η ΝΔ μάλιστα οργάνωνε διαδηλώσεις υπέρ της “μη κρατικής τηλεόρασης” (όρος που προτιμάτο από τη λέξη “ιδιωτική”) και της απελευθέρωσης της κρατικής τηλεόρασης από τον κυβερνητικό έλεγχο και σε μία από αυτές εντοπίστηκε έγκαιρα βόμβα που αν είχε εκραγεί θα είχε τινάξει στον αέρα το Μητσοτάκη και πολλούς πολίτες.
Το τηλεοπτικό 1989
Το κρατικό μονοπώλιο όμως εξακολούθησε να ισχύει ως το 1989. Επί κυβερνήσεως Τζαννή Τζαννετάκη, στην οποία συμμετείχε και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο, το άρθρο τέσσερα του νόμου 1866/89 έδωσε τη δυνατότητα δημιουργίας μη κρατικής τηλεόρασης σε όσους είχαν εμπειρία και παράδοση στα ΜΜΕ.
Δηλαδή στους εκδότες: “ Μεταξύ των κριτηρίων για τη χορήγηση και ανανέωση της άδειας συνεκτιμώνται η πληρότητα και η ποιότητα του προγράμματος και η εμπειρία και παράδοση των μετόχων της εταιρείας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως επίσης και η ιδιότητα του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης”. Δόθηκε επίσης προσωρινή άδεια λειτουργίας σε δύο ιδιωτικά κανάλια, στο Mega και στη Νέα Τηλεόραση.
Το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε, όχι γιατί ήταν αντίθετο σε αυτή καθεαυτή τη δημιουργία ιδιωτικής τηλεόρασης, αλλά γιατί κατηγορούσε τη ΝΔ πως ουσιαστικά δημιουργεί ένα φιλικό προς εκείνη σύστημα. Από το ΠΑΣΟΚ εξέφραζαν ανησυχίες για υπερβολική συγκέντρωση δύναμης στα χέρια των καναλαρχών- εκδοτών και είχε κατατεθεί μάλιστα η πρόταση να δοθεί δυνατότητα ίδρυσης τηλεοπτικών σταθμών και σε συνδικαλιστικά όργανα όπως η ΓΣΕΕ και συνεταιριστικούς φορείς, που θα ήταν βέβαια φίλα προσκείμενοι στο Κίνημα.
Η αριστερά και ο τότε ενιαίος Συνασπισμός υποστήριξε τη δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης και δη το ρόλο των εκδοτών. Θετικός ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης. “Και η αριστερά εκδότης είναι”, είχε πει χαρακτηριστικά ο εισηγητής του κόμματος Μίμης Ανδρουλάκης, ο οποίος να θυμίσουμε στους νεότερους ότι ναι, τότε ήταν στο Συνασπισμό της Αριστεράς.
Η στάση αυτή οφειλόταν σε “αντιπασοκική λογική”, καθώς οι δυνάμεις της αριστεράς είχαν πρωτοστατήσει και στην ελεύθερη ραδιοφωνία, με αριστερούς δημάρχους στην πρωτοπορία, ενώ μην ξεχνάμε επίσης ότι την εποχή εκείνη το σκάνδαλο Κοσκωτά κυριαρχούσε και συνάσπιζε δυνάμεις από την αριστερά μέχρι τη δεξιά εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου.
Άλλωστε η αριστερά βρέθηκε με δικό της τηλεοπτικό σταθμό, τον 902, στη συνέχεια, αλλά υπό τον έλεγχο πλέον του ΚΚΕ.
Εν τω μεταξύ η ατμόσφαιρα μύριζε (ξανά) εκλογές.
Την ιστορική απόφαση για το Mega υπέγραψαν στις 28 Αυγούστου 1989 οι υπουργοί της κυβέρνησης Τζαννετάκη, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Αντώνης Σαμαράς, Νίκος Κωνσταντόπουλος και Νίκος Γκελεστάθης. Η προσωρινή άδεια δόθηκε χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει σχετικός νόμος, με βάση ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ένα νόμο του 1972, δηλαδή επί Χούντας, για λειτουργία πειραματικών σταθμών με σκοπό την πρόοδο της επιστήμης!
Το Mega εξέπεμψε πρώτη φορά στις 20 Νοεμβρίου του 1989 και τότε μέτοχος ήταν εκτός από τους Χρήστο Λαμπράκη, Βαρδή Βαρδινογιάννη, Γιώργο Μπόμπολα και Κίτσο Τεγόπουλο και ο Αριστείδης Αλαφούζος.
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1990 βγαίνει στον αέρα ο Ant1 σε συνεργασία του Μίνωα Κυριακού με εκδότες και εφοπλιστές (Βουδούρη, Πουρνάρα, Καλογρίτσα, Γουρδομιχάλη, Ηλιάδη, Ξανθόπουλο, Παπαδόπουλο).
Επόμενος σταθμός ήταν το Star, στο αρχικό σχήμα του οποίου συμμετείχαν εκτός από το Βαρδή Βαρδινογιάννη, οι εκδότες δύο δεξιών εφημερίδων, του Ελεύθερου Τύπου Άρης Βουδούρης και της Απογευματινής Πάνος Καραγιάννης.
Ακολούθησε ο πρώτος Σκάι, που έγινε Alpha και άλλα μικρότερα κανάλια. Ήταν ένα νέο τοπίο.
Τα “διαπλεκόμενα” του Μητσοτάκη και ο “αρχιερέας της διαπλοκής”
Το πρώτο βήμα για την ιδιωτική τηλεόραση έγινε επί κυβερνήσεως Τζαννετάκη και το επόμενο βήμα, αυτό της αδειοδότησης, το Δεκέμβριο του 1990 με πρωθυπουργό πλέον τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Τρία χρόνια μετά την πρώτη εκπομπή του Mega, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, δόθηκαν πλέον απευθείας ειδικές άδειες σε Mega, ANT1, Star, Seven X (νυν ΣΚΑΪ) του Γιώργου Μπατατούδη, New Channel του Φώτη Μανούση, Κανάλι 29 και άδειες τοπικής εμβέλειας σε TV 100, Μακεδονία TV, Telecity του Γιώργου Καρατζαφέρη και ΤΗΛΕΤΩΡΑ του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ύπαρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, ήταν όμως και αυτός που έβαλε στο πολιτικό λεξιλόγιο τους όρους “διαπλεκόμενα συμφέροντα” και “διαπλοκή”. Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό «διαπλεκόμενα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα» (βλ Αλαφούζος) είχαν συνωμοτήσει εναντίον του, με όργανο τον Αντώνη Σαμαρά που αποχώρησε από τη ΝΔ και ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη, ανοίγοντας το δρόμο για την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με αφορμή την αποκρατικοποίηση του ΟΤΕ.
Ο όρος δεν αναφερόταν ειδικά στην ιδιωτική τηλεόραση, συνδέθηκε όμως και με τα ιδιωτικά κανάλια, που είχαν υψηλότατη τηλεθέαση, την ώρα που άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για τις εφημερίδες και ενώ το διαδίκτυο δεν είχε ακόμη αλλάξει το τοπίο.
Με την πτώση Μητσοτάκη, επέστρεψε στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος είχε δει νωρίτερα τους εκδότες και καναλάρχες πλέον να συνασπίζονται εναντίον του με αφορμή την υπόθεση Κοσκωτά. Η υγεία όμως του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν κλονισμένη και έτσι έρχεται στην πρωθυπουργία και προεδρία του Κινήματος ο Κώστας Σημίτης.
Αν και το ΠΑΣΟΚ το 1989 είχε αντιδράσει στον τρόπο με τον οποίο μπήκε στην πολιτική ζωή η ιδιωτική τηλεόραση, κατηγορήθηκε ιδίως επί Σημίτη ότι “τα βρήκε” με τα “νέα τζάκια”. Το μιντιακό και ιδίως το τηλεοπτικό τοπίο, που διαμορφώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 αποδόθηκε κατά κύριο λόγο στο σημιτικό ΠΑΣΟΚ ή για τους αντιπάλους “καθεστώς Σημίτη”. Τον τότε πρωθυπουργό είχε άλλωστε αποκαλέσει “αρχιερέα της διαπλοκής” ο Κώστας Καραμανλής, αν και ζήτησε στη συνέχεια συγνώμη.
Η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Τύπου τότε το Δημήτρη Ρέππα, ανακοίνωσε το 1997 διαγωνισμό για την προκήρυξη 117 αδειών τηλεοπτικών σταθμών: Έξι εθνικής εμβέλειας, 53 περιφερειακούς και 58 τοπικούς. Κατατέθηκαν 160 υποψηφιότητες- ήταν εποχή “παχιών αγελάδων” και μίας αναπτυσσόμενης μιντιακής αγοράς.
Πέρασαν όμως πέντε χρόνια. Δόθηκε μία πρώτη παράταση το 1998 και μία δεύτερη το 2002, ενώ μέχρι σήμερα έχουν δοθεί συνολικά 15 παρατάσεις. Και το 2002 ο τότε υπουργός Τύπου Χρήστος Πρωτόπαππας κήρυξε το διαγωνισμό άγονο, για να προκηρύξει νέο διαγωνισμό. Σε αυτόν κατατέθηκαν 15 υποψηφιότητες, αλλά δεν έγινε ποτέ. Άλλωστε μεσολάβησαν οι εκλογές του 2004, που έφεραν στην εξουσία τον Κώστα Καραμανλή.
Οι νταβατζήδες και ο βασικός μέτοχος
“Δεν μπορεί 5 νταβατζήδες και ξένα κέντρα να εξουσιάζουν την πολιτική ζωή της χώρας”. Η φράση του Κώστα Καραμανλή στην ταβέρνα “Μπαϊρακτάρης” το 2004 συνδέθηκε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη με την πρωθυπουργία του, η πρώτη -και χαμένη- μεγάλη μάχη της οποίας υπήρξε αυτή για το βασικό μέτοχο το 2005.
Ο νόμος 3310 ήρθε προς ψήφιση στο κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 2005. Το ποσοστό του βασικού μετόχου ορίστηκε στο 1% και το ασυμβίβαστο επεκτάθηκε σε όλα τα συγγενικά του πρόσωπα και ιδρύματα που σχετίζονται μαζί του.
Γιατί όμως απέτυχε ο βασικός μέτοχος; Στις συσκέψεις τότε στο Μαξίμου, η παλιά καραβάνα Πέτρος Μολυβιάτης είχε ρωτήσει: “Όλα καλά με την Ευρώπη;”. Αλλά ο Καραμανλής θεωρούσε ότι λόγω της στήριξης που είχε προσφέρει στον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (Καραμανλής, Μπερλουσκόνι, Μπλερ και η Μέρκελ ως τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Γερμανία είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο για την εκλογή του Πορτογάλου στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) δε θα είχε πρόβλημα με τις Βρυξέλλες.
Ήξερε βέβαια ότι θα τον πήγαιναν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αλλά θεωρούσε ότι δε θα είχε πρόβλημα.
Το αποτελεσματικό λόμπι όμως που έκαναν στην Κομισιόν γερμανικές, γαλλικές και ισπανικές κατασκευαστικές, που είχαν συνεργασίες με εγχώριους κατασκευαστές-καναλάρχες και ανησύχησαν για τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα, στάθηκε πιο ισχυρό.
Σύμφωνα δε με ένα εκ των προσώπων που συμμετείχαν τότε στο χειρισμό της υπόθεσης και το οποίο επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του: “Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η πολιτική μας απειρία. Τα ζητήματα στις Βρυξέλλες δε λύνονται σε επίπεδο κορυφής, αλλά στα πιο χαμηλά, γραφειοκρατικά επίπεδα. Όταν φτάσει ένα θέμα στην κορυφή, ήδη έχει διαμορφωθεί το κλίμα και δύσκολα αλλάζει. Ήταν ανελέητο το λόμπι στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών από εγχώρια και ευρωπαϊκή διαπλοκή.”
Σε κάθε περίπτωση, η αλληλογραφία της τότε κυβέρνησης με τον επίτροπο Ανταγωνισμού Charles McCreevy, ο οποίος ζητούσε με προειδοποιητική επιστολή την άμεση τροποποίηση του νόμου 3310/2005, κατέληξε στα γνωστά αποτελέσματα.
Τότε στο εσωτερικό της κυβέρνησης Καραμανλή, υπήρχαν δύο απόψεις: Υπερίσχυσε το απόλυτο ασυμβίβαστο που πρότεινε ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, τον οποίο παραδόξως (ή ίσως όχι και τόσο) στήριζαν η Καθημερινή και η Ελευθεροτυπία, με την τελευταία να βγαίνει με δραματικούς τίτλους όπως “Τηλεδικία”.
Ο υπουργός Τύπου Θόδωρος Ρουσόπουλος, που προέκρινε μία πιο ήπια εκδοχή από αυτή του Παυλόπουλου, είχε πάντως τελικά συμφωνήσει μαζί του, αν και ο νομικός του σύμβουλος Θεοδωράτσος είχε εκφράσει επιφυλάξεις. Όταν τελικά ο βασικός μέτοχος ναυάγησε, ο Καραμανλής ανέθεσε στο Ρουσόπουλο να φτιάξει το νέο νόμο του 2007, αλλά η μάχη είχε κριθεί.
Ήταν μία μάχη πάντως που δόθηκε με ελάχιστους στρατιώτες. Είναι χαρακτηριστικό πως τη βραδιά εκείνη που ήρθε ο νόμος περί βασικού μετόχου στη Βουλή, την ώρα της ανάγνωσης, έπιασε... κατούρημα σχεδόν όλους τους βουλευτές της ΝΔ και τους βαρώνους. Μόνο οι υπουργοί, που βάσει κανονισμού δεν μπορούσαν να λείπουν από τη θέση τους και μία χούφτα βουλευτές (Ανδρέας Λυκουρέντζος, Χρήστος Ζώης, Λευτέρης Ζαγορίτης, Νικος Σταυρόγιαννης), έμειναν στην αίθουσα. Ακόμη και πρωτοκλασάτα στελέχη όπως ο Μιχάλης Λιάπης, εξάδελφος του πρωθυπουργού, είχαν εξαφανιστεί.
Καθώς δεν είχε ζητηθεί ονομαστική ψηφοφορία, ο νόμος αναγνώσθηκε και εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία χωρίς παρατράγουδα, παρά την ηχηρή εικόνα των άδειων εδράνων της ΝΔ. Μάλιστα οι βουλευτές που είχαν το θάρρος να παραμείνουν στην αίθουσα της ολομέλειας, δέχονταν στη συνέχεια επιθέσεις από συναδέλφους τους, επίσης της ΝΔ, που τους έβριζαν στο περιστύλιο του Κοινοβουλίου και μουρμούριζαν “μα τι είναι αυτά που κάνει ο Καραμανλής”.
Σημειωτέον ότι το νόμο για το βασικό μέτοχο τον στήριξε και ο τότε Συνασπισμός, με πρόεδρο το Νίκο Κωνσταντόπουλο. Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος είχε προσκληθεί μάλιστα και είχε μιλήσει σε ημερίδα του Συνασπισμού για τα media στο Ζάππειο. Η σύμπτωση απόψεων επομένως είναι παλιά.
Ο Καραμανλής (και ο Παυλόπουλος) δικαιώθηκε πάντως για το ασυμβίβαστο του βασικού μετόχου τελικά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ο νόμος δεν κρίθηκε αντικοινοτικός, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι ορθώς τέθηκε ασυμβίβαστο, διαφώνησε όμως με τη σκληρότητα του, καθώς περιελάμβανε και τους συγγενείς. Είχαν όμως περάσει τρία χρόνια. Ο κύβος είχε οριστικά ριφθεί.
Ήταν και η τελευταία “ηρωική προσπάθεια”. Ο νόμος 3592/2007 Ρουσόπουλου, ο οποίος προέβλεπε τη “διαδικασία αδειοδότησης των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών με την έκδοση υπουργικής απόφασης για τον αριθμό των αδειών, την εμβέλειά τους και το είδος προγράμματος”, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Και οι επόμενες κυβερνήσεις, από την κυβέρνηση Παπανδρέου μέχρι την τελευταία Σαμαρά- Βενιζέλου (και Κουβέλη) έδωσαν παρατάσεις και προσωρινές άδειες.
Επόμενη πράξη, η δημοπρασία της Τρίτης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

Από αλλού περιμέναμε τον φασισμό κι από αλλού μας έρχεται



Έχουν αναρτηθεί στο internet φωτογραφίες και βίντεο από την τελετουργία του Σώρρα και των «παιδιών» του στην αρχαία Ολυμπία. Οι περισσότερες αναφορές βέβαια στο θέμα είναι ξεκαρδιστικές. Λυπάμαι, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο αθώα όπως φαίνονται, ούτε τόσο γελοία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι.
Του Γιώργου Ιεροδιάκονου
O τύπος στήνει μεθοδικά έναν φανατισμένο στρατό. Και μη μου πείτε ότι πρόκειται για ηλίθιους. Διότι ένας στρατός φανατισμένων ηλιθίων είναι ότι πιο επικίνδυνο θα μπορούσε να συμβεί σε τέτοιες ακραίες συνθήκες όπως είναι αυτές που διανύουμε.
Φοβόμασταν την φασιστική έξαρση να έρχεται από την Χρυσή Αυγή. Όμως κάναμε λάθος. Ο φασισμός που γεννιέται στις τάξεις του Σώρρα είναι απερίγραπτος. Και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να φρεναριστεί. Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίσεις ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο φανατισμένο πλήθος, που είναι πεπεισμένο ότι έχει τους Θεούς μαζί του, ότι κατάγονται από τον Σείριο, που ορκίζονται σε «Ελλάνια πρωτόκολλα», τα οποία έχουν συντάξει κάποιες θεϊκές οντότητες του γαλαξία και ότι είναι οι κληρονόμοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη;
Τις προάλλες μου έλεγε ένας δικός τους ότι διεξάγεται στον γαλαξία μια δεύτερη τιτανομαχία, την οποία κερδίζουμε και σύντομα θα ξαναπάρουμε πίσω τον πλανήτη από τους Κρόνιους. Όλα αυτά τα πιστεύουνε. Και κόβουν φλέβες γι’ αυτή την πίστη. Μη μου πείτε ότι όλα αυτά είναι αστειότητες. Το ίδιο αστειότητες ήταν και εκείνα που έλεγε ο Χίτλερ για Θούλη, Υπερβόρειους και Άρεια φυλή. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά φοβάμαι ότι αυτό που γεννιέται εκεί πέρα, θα μπορούσε να καταστεί πραγματικός εφιάλτης.
Επανέρχομαι όμως στο τελετουργικό δρώμενο της αρχαίας Ολυμπίας. Αυτό που παρακολουθούμε να διαδραματίζεται αποτελεί μια δοκιμασμένη πρακτική, με την οποία ο συμμετέχων στο δρώμενο, φανατίζεται ακόμα περισσότερο δια της ενεργού εμπλοκής του. Ένα ζήτημα με το οποίο ασχολήθηκε επισταμένως ο Φρόιντ. Στο σύγγραμμά του «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ» καταπιάνεται ακριβώς με την ψυχολογική ανάλυση της μάζας, ως έναν παροδικό σχηματισμό ετερόκλητων ανθρώπων με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό και πρόσκαιρα ομοιογενή συμπεριφορά, από ψυχαναλυτική σκοπιά.
Αλλά και πριν από τον Φρόιντ, ο Γκυστάβ Λε Μπον αποκάλυψε πως και υπό ποίες συνθήκες, μία ομάδα ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς, πέρα από κάποιο κοινό στοιχείο, μπορεί να οργανωθεί σε μάζα και να δράσει από κοινού για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Τα άτομα που συνθέτουν την μάζα, χάνουν μέρος από τα ατομικά τους χαρακτηριστικά, χάνουν επίσης τον ορθολογισμό τους, τις αναστολές τους και τη διακριτή τους βούληση και αρχίζουν να διακατέχονται από μια οξυμένη ενσυναίσθηση και μία ευφορία έντονης ισχύος. Η μάζα συμπεριφέρεται παρορμητικά, συναισθηματικά, άλογα, είναι δεκτική σε υποβολή, ευμετάβλητη και ευκολοκυβέρνητη. Παρουσιάζει δηλαδή ιδιότητες ενός νευρωτικού, όπως η ανιμιστική πίστη στην παντοδυναμία της σκέψης ή ψυχαναγκασμούς, κατά τη φροϋδική ανάλυση. Τα χαρακτηριστικά αυτά, σε ατομικό επίπεδο μεγεθύνονται στο έπακρο, λόγω της μεταδοτικότητας μεταξύ των μελών της μάζας.
Μέσα σ’ αυτά τα δρώμενα λοιπόν, όπως και η τελετή στην αρχαία Ολυμπία, το άτομο χάνει την αυτοτέλειά του και ενεργεί ως μέλος μιας «ισχυρής Δύναμης». Δεν χρειάζεται να πιστεύει απαραίτητα στους Θεούς που επικαλείται η ομάδα. Του αρκεί που αντλεί δύναμη από το τελετουργικό.
Δείτε στο βίντεο, πως ο ίδιος ο Σώρρας τους καθορίζει απ’ ακριβώς τις θέσεις που θα λάβουν και πως θα στηθούν οι 36 μυημένοι ιερουργοί. 
Δείτε και την κατοπτική φωτογραφία που τραβήχτηκε από ψηλά. (Κι όμως! Διαθέτουν και drones). Κοιτάξτε πως είναι τοποθετημένοι. Τρεις δωδεκάδες σε ομόκεντρους κύκλους (12Χ3), με την εξωτερική σε διακριτή απόσταση, και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες γύρω-γύρω, επίσης σε σχετική απόσταση. Όλα χωροταξιμένα στην εντέλεια, ώστε να παραχθεί η αναγκαία μέθεξις. Μη νομίζετε ότι είναι τυχαία αυτή η χωρογραφία. Ούτε και οι τρεις δωδεκάδες ιερουργών. Πρόκειται για την συμβολική γεωγραφία, που έχει τις ρίζες της στα αποκρυφιστικά Τάγματα της Θούλης. Πιστέψτε με. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Σώρρας.
Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούν και οι τελετές ορκωμοσίας, στις οποίες υποβάλλονται όλα τα μέλη τους. Παρά την φαινομενική φαιδρότητα που χαρακτηρίζει τις επινοηθείσες επικλήσεις, όπως οι αναφορές σε «ελλάνια πρωτόκολλα», «συμπαντικές συνειδητότητες», «πολέμαρχους» και όλα αυτά τα ιλαρά και προφανώς ακατανόητα στους «αμύητους» υποψηφίους, είναι όμως διατυπωμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μετατρέπουν το άτομο σε πειθήνιο όργανο, διατεθειμένο να εκτελέσει οποιανδήποτε εντολή και μάλιστα «κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και κόστος», όπως τονίζει ο όρκος.
Ειδικά όμως με την τελευταία παράγραφο, ο μυημένος «πολεμιστής του φωτός», όπως αποκαλείται, αποποιείται ακόμα και την βασικότερη ιδιότητα που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο. Το αυτεξούσιον! «Ορκίζομαι υπακοή στα ελλάνια αξιακά πρωτόκολλα και στον πολέμαρχο (προφανώς εννοεί τον Σώρρα) και στον ιερό σκοπό και σχέδιο που εκπροσωπεί. Αν παραβώ τον όρκο μου, όλος ο κυτταρικός ιστός του σώματός μου να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη».
Το θέμα λοιπόν δεν έγκειται στις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, ή στα χρεωστικά ομολόγα του αμερικανικού δημοσίου, συνολικού ύψους 1,3 τρις δολαρίων, που δήθεν μεταβίβασε ο Ομπάμα στον Σώρρα σε αντάλλαγμα κάποιας αρχαίας αστροναυτικής τεχνολογίας. Ούτε στα παγκόσμια καταπιστεύματα μερικών τρισεκατομμυρίων, ούτε στην πρόθεση του Σώρρα να ξεχρεώσει όλους τους Έλληνες από τράπεζες, δημόσιο κλπ. Το θέμα εστιάζεται στην αδιαφορία των θεσμικών Αρχών για μια τόσο εξόφθαλμα κακοστημένη κομπίνα.
Να το επαναλάβω λοιπόν. Ο Σώρρας φτιάχνει έναν στρατό αυτολοβοτομημένων ατόμων, στην ίδια συνταγή που ακολούθησε και ο Χίτλερ. Και όλο αυτό το σκηνικό δείχνει να είναι περίτεχνα στημένο, όχι από τον κοντόχοντρο απατεωνίσκο, αλλά από κάπου πολύ πιο ψηλά. Μακάρι να βγω ψεύτης, άλλα φοβάμαι πως θα έχουμε πολύ άσχημα ξεμπερδέματα μ’ αυτή την ιστορία.
Πηγή: anapoda.news

Δώσε άδεια και σε μένα μπάρμπα...



"Τι μας λέει εδώ η Ν.Δ: Όταν θα γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει το νόμο Παππά, όχι όμως και τις άδειες που αυτός ο νόμος έχει κατοχυρώσει (πού να βρεθούν τα λεφτά για τις αποζημιώσεις, άσε που οι θιγόμενοι θα προσφύγουν σ' όλα τα δικαστήρια του κόσμου) και θα δώσει κι άλλες άδειες..."
του Τασου Παππά
Παρακολουθώ με τη δέουσα προσοχή τις παρεμβάσεις της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών. Όταν ξεκίνησε το θέμα, η άποψη της (μάλλον η επιθυμία της) ήταν ότι ο διαγωνισμός δεν πρόκειται να γίνει γιατί θα σκοντάψει είτε στα ελληνικά δικαστήρια είτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι μέχρι τώρα αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων και οι τοποθετήσεις των κοινοτικών αξιωματούχων δεν την δικαίωσαν. Στη συνέχεια οχυρώθηκε πίσω από το Συμβούλιο Επικρατείας λέγοντας ότι δεν έχει εκδώσει τελεσίδικη απόφαση και κακώς η κυβέρνηση προχωρά. Την ίδια περίοδο τα στελέχη και ο πρόεδρος του κόμματος δήλωναν ότι μόλις έρθουν στα πράγματα θα καταργήσουν τον νόμο Παππά και θα ενεργοποιήσουν το ρόλο του ΕΣΡ, ξεχνώντας προφανώς ότι η Ν.Δ ήταν το κόμμα που εμπόδισε συνειδητά την συγκρότηση του.
Χτες εξεδόθη μια ανακοίνωση που αποτελεί μνημείο ασάφειας. Ηθελημένη ή όχι είναι αδιάφορο. Προσέξτε τι αναφέρει: «Ως κυβέρνηση το κόμμα θα καταργήσει το νόμο Παππά, θα ανοίξει εκ νέου την αδειοδότηση καναλιών στην ελεύθερη αγορά και θα προκηρύξει νέα διαδικασία αδειοδότησης για πρόσθετες άδειες χωρίς περιορισμούς».
Τι μας λέει εδώ η Ν.Δ: Όταν θα γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει το νόμο Παππά, όχι όμως και τις άδειες που αυτός ο νόμος έχει κατοχυρώσει (πού να βρεθούν τα λεφτά για τις αποζημιώσεις, άσε που οι θιγόμενοι θα προσφύγουν σ' όλα τα δικαστήρια του κόσμου) και θα δώσει κι άλλες άδειες. Πόσες; Όσες τραβάει η ψυχή σας ή μάλλον όσες πρέπει για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του κόμματος που δεν κατάφεραν με την σταλινική κυβέρνηση της Β. Κορέας να πάρουν για να προσφέρουν στους πολίτες το αγαθό της ...αντικειμενικής ενημέρωσης και του ...πλέριου πλουραλισμού.
Το μόνο που λείπει είναι η δέσμευση ότι θα ανοίξουν ξανά τα ταμεία των τραπεζών (των ανακεφαλαιοποιημένων τρείς φορές για να μην ξεχνιόμαστε) ώστε να πέσει ζεστό δημόσιο χρήμα στις τσέπες των ιδιοκτητών ιδιωτικών Μ.Μ.Ε που αν και κρατικοδίαιτοι δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του κρατισμού.
EFSYN

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ο πόλεμος που σφράγισε τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία



Ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε στις 29 Αυγούστου 1949 όταν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν στα εδάφη της Αλβανίας. Το κόστος του εμφυλίου ήταν μεγάλο για το ΚΚΕ και την Αριστερά. Πάνω από 55 χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να παραμείνουν ως πολιτικοί πρόσφυγες σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την ΕΣΣΔ, ενώ οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που συλλαμβάνονταν στο εσωτερικό της χώρας συνήθως εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες
του Γιώργου Πετρόπουλου
Ουσιαστικά, ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε τη νύχτα της 29ης Αυγούστου 1949, όταν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού υποχώρησαν στην Αλβανία.
Η συμπύκνωσή τους στο κέντρο του μετώπου του Γράμμου και η οργάνωση της υποχώρησης είχε ξεκινήσει από το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας, αλλά η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 27 Αυγούστου, όταν ο ΔΣΕ υπερφαλαγγίστηκε από τη διάβαση «Πόρτα του Οσμάν» (Δ. Ζαφειρόπουλος, «Αντισυμμοριακός Αγών 1945-1949», Αθήναι 1956, σελ. 632· και Δ. Βλαντά, «Εμφύλιος πόλεμος 1945-1949», εκδόσεις ΓΡΑΜΜΗ, β’ ημίτομος, σελ. 261).
Ετσι, αν δεν υποχωρούσε στο αλβανικό έδαφος κινδύνευε να εγκλωβιστεί, να περικυκλωθεί και να εξοντωθεί μέχρι τελευταίου.

ΜΑΥδες (ΜΑΥ- Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου). Η δράση τους ήταν οργιώδης εναντίον των ανταρτών και των αριστερών πολιτών | 
Ο στρατηγός Θρ. Τσακαλώτος περιγράφει ως εξής τις τελευταίες ημέρες του πολέμου: «Στας 28 Αυγούστου η κίνησις ήτο σχεδόν άνευ αντιστάσεως και το βράδυ τα τμήματά μας ολοκλήρωσαν τον Β. Γράμμον και εξεχύνοντο προς κατάληψιν του Ν. Γράμμου. Τα τμήματά μας εσημείωσαν με φωτιές χαράς και αποδείξεως την κατάληψιν των συνόρων…
»Στις 29 Αυγούστου στας 5μ.μ. κατελήφθη από τους καταδρομείς του Ρούσσου η Μπάρα του Ν. Γράμμου. Την 30ν Αυγούστου, στας 5 μ.μ., η VIII Μεραρχία κατέλαβε το Κάμενικ. Στας 10 το πρωί κάθε αντίστασις εσταμάτησε παντού» (Θρ. Τσακαλώτος, «40 Χρόνια Στρατιώτης της Ελλάδος», Αθήναι 1960, τόμος β’, σελ. 278).
Πότε άρχισε;
Για τον χρόνο έναρξης του εμφυλίου πολέμου έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις. Αν θέλουμε, όμως, να είμαστε ακριβείς με τα γεγονότα, δεν θα πρέπει να ταυτίζουμε το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και την οποιαδήποτε μεμονωμένη ένοπλη σύγκρουση με αυτόν καθαυτόν τον πόλεμο.
Το ΚΚΕ και η Αριστερά -αν και στις τάξεις της τελευταίας υπάρχουν κάποιες διαφορετικές απόψεις- ως αρχή του εμφυλίου πολέμου θεωρούσαν πάντοτε τον χρόνο οπόταν εμφανίστηκε οργανωμένος αντάρτικος στρατός, δηλαδή τον Οκτώβριο του 1946, που ενοποιήθηκαν τα σκόρπια αντάρτικα τμήματα και συγκροτήθηκε το Γενικό Αρχηγείο των Ανταρτών.
Η αντίπαλη πλευρά και ορισμένοι στην Αριστερά θεωρούν ότι ο εμφύλιος ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1946 με την επιχείρηση ένοπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών στον σταθμό της Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο. Κατά τη γνώμη μας, σωστή είναι η πρώτη άποψη.
Ο Ζαχαριάδης στο Βουνό μιλάει σε σύσκεψη στελεχών του ΔΣΕ
Ο Ζαχαριάδης στο Βουνό μιλάει σε σύσκεψη στελεχών του ΔΣΕ | 
Παρά το γεγονός ότι μετά τις εκλογές του Μαρτίου 1946 το ΚΚΕ θεωρεί πως ο ένοπλος αγώνας είναι αναπόφευκτος -και αρχίζει να προετοιμάζεται γι’ αυτόν-, εντούτοις οργανωμένος και ολοκληρωτικός εμφύλιος πόλεμος, και από τις δύο πλευρές, αρχίζει να υπάρχει μόνο το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Αν, επομένως, δεχτούμε ότι η επιχείρηση στο Λιτόχωρο συνιστά την έναρξη του εμφυλίου, τότε γιατί να μη δεχτούμε πως ο εμφύλιος ξεκινάει το 1945, αμέσως μετά τη Βάρκιζα, με την έναρξη και το όργιο της Λευκής τρομοκρατίας;
Οι αιτίες του εμφυλίου
Για τις αιτίες του εμφυλίου πολέμου -και για τη δυνατότητα αποφυγής του- έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες. Οι βασικές απόψεις είναι δύο: η άποψη των νικητών -που οργίασε στη μετεμφυλιακή περίοδο και αναπαράγεται στις μέρες μας από τη σχολή των λεγόμενων αναθεωρητών της Ιστορίας- και η άποψη του ΚΚΕ και της Αριστεράς γενικότερα, με όποιες παραλλαγές υπάρχουν.
Η πρώτη άποψη θεωρεί πως το ΚΚΕ και το ΕΑΜ από την κατοχή ακόμα είχαν έναν μοναδικό στόχο: της εξουσία. Για την εξουσία συγκρούστηκαν με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και κυρίως με τον ΕΔΕΣ στην κατοχή, για τον ίδιο σκοπό έκαναν τα Δεκεμβριανά και τον εμφύλιο. Πρόκειται για την περιβόητη «θεωρία των τριών γύρων».
Αντίθετα, το ΚΚΕ και η Αριστερά υποστηρίζουν πως τον εμφύλιο τον προκάλεσαν οι αντίπαλοί τους με τη βοήθεια της αγγλικής επέμβασης αμέσως μετά την απελευθέρωση. Παραδόξως μεν αλλά καθόλου ανεξήγητα, την άποψη της Αριστεράς ενισχύει ένα άρθρο του Γ. Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 2-3-1948.
Η Εθνική Αλληλεγγύη για τη Λευκή τρομοκρατία, Μάιος 1946
Η Εθνική Αλληλεγγύη για τη Λευκή τρομοκρατία, Μάιος 1946 | 
Στο άρθρο αυτό αναγνωρίζεται η παντοδυναμία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στα χρόνια της κατοχής και η ανάγκη να τους αφαιρεθεί ώστε να παλινορθωθεί το αστικό καθεστώς. Κομβικό σημείο για να συμβεί αυτό θεωρείται ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, κάτι που συνέβηκε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης του Δεκέμβρη του ’44, τον οποίο ο Γ. Παπανδρέου χαρακτηρίζει «δώρο του υψίστου».
Από το άρθρο αυτό γίνεται ξεκάθαρο πως στην κατοχή, οργανώνοντας την αντίσταση του ελληνικού λαού, η Αριστερά κατάφερε να αναδειχτεί σε κυρίαρχη δύναμη πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Οπότε, για την εξουσία αγωνίζονταν οι αντίπαλοί της και όχι αυτή.
Εντούτοις, είναι βέβαιο πως αν δεν υπήρχε η αγγλική επέμβαση κι αν δεν είχαμε το όργιο της Λευκής τρομοκρατίας μετά τη Βάρκιζα, δεν θα ακολουθούσε ο τρίχρονος εμφύλιος πόλεμος.
Τον Μάιο του 1946 η Εθνική Αλληλεγγύη διαβίβασε στην ηγεσία του ΕΑΜ μια σειρά στοιχεία που καταγράφουν τις τρομοκρατικές -σε βάρος τους ΕΑΜικού κινήματος- ενέργειες σε όλη την Ελλάδα από τις 12/2/1945 (υπογραφή συμφωνίας της Βάρκιζας) ώς και τις 31/3/46 (ημέρα των εκλογών).
Τα στοιχεία αυτά έχουν ως εξής: Φόνοι: 1.289. Τραυματισμοί: 6.671. Βασανισμοί: 31.632. Συλλήψεις: 84.931. Φυλακισμένοι (έως 8/5/46): 8.624. Λεηλασίες-Καταστροφές: 18.767. Καταστροφές γραφείων: 677. Απόπειρες φόνων: 509. Βιασμοί γυναικών: 165 (Πολιτικός Συνασπισμός Κομμάτων του ΕΑΜ, «Μαύρη Βίβλος», Αθήνα, Μάιος 1946, σελ. 37).
Μπορούσε να νικήσει ο ΔΣΕ;
Οπως συμβαίνει έπειτα από κάθε ήττα, έτσι και μετά τη λήξη του εμφυλίου το ΚΚΕ και την Αριστερά ταλάνισε το ερώτημα αναφορικά με τις αιτίες της και αν ήταν δυνατόν τα πράγματα να είχαν έρθει διαφορετικά. Στο ερώτημα αν «ο ΔΣΕ μπορούσε να νικήσει;» θα αφήσουμε να απαντήσουν οι αντίπαλοί του.
Ο στρατηγός Δ. Ζαφειρόπουλος, για παράδειγμα, θεωρεί πως ο ΔΣΕ ηττήθηκε γιατί η αντίπαλη πλευρά είχε τη βρετανική και την αμερικανική υποστήριξη, επειδή προκλήθηκε ρήξη ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και στον Στάλιν με αποτέλεσμα ο ΔΣΕ να χάσει τον μηχανισμό στήριξης και ενότητας των δυνάμεών του, γιατί ο κυβερνητικός στρατός ενισχύθηκε με την ανάθεση της αρχιστρατηγίας στον Παπάγο, επειδή ο ΔΣΕ εγκατέλειψε μερικώς την αντάρτικη τακτική και, τέλος, επειδή η μεγάλη διάρκεια του πολέμου -τρία χρόνια- λειτούργησε σε βάρος των ανταρτών (Δ. Ζαφειρόπουλος, στο ίδιο, σελ. 657- 660).
Ο Ευάγγ. Αβέρωφ σημειώνει πως «αν το 1946 και 1947 όσοι πίστευαν στο ΚΚΕ είχαν καταταγή στον Δημοκρατικό Στρατό, οι μαχητές του θα είχαν ταχύτατα υπερβή τις 50.000» και «ο Μάρκος θα βρισκόταν στην ανάγκη να αρνηθή τη στράτευση μερικών δεκάδων χιλιάδων εθελοντών». Συνεπώς, «εάν κατά το 1947 ο Μάρκος διέθετε 50.000 μαχητάς, το τέλος του αγώνος θα ήταν διαφορετικό.
Ενας συμβιβασμός ευνοϊκός για το ΚΚΕ θα ήταν πολύ πιθανός. Το τέλος θα ήταν ενδεχομένως διαφορετικό αν είχε φθάσει αυτόν τον αριθμό έστω και πριν ακόμη χρησιμοποιηθή πλήρως το αμερικανικό πολεμικό υλικό, δηλαδή προ του τέλους του 1948» (Ευάγγ. Αβέρωφ-Τοσίτσας, «Φωτιά και Τσεκούρι», εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, σελ. 478).
Το κόστος
Λέγεται ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο χειρότερος απ’ όλους τους πολέμους. Σε γενικές γραμμές αυτό είναι σωστό. Πρόκειται για έναν πόλεμο που αφήνει τεράστιες και μακροχρόνιες πληγές, με χειρότερη αυτήν του διχασμού ενός λαού ώς τα κατώτερα στρώματά του. Αν αυτός ο διχασμός περιοριζόταν ανάμεσα στις κατώτερες και ανώτερες τάξεις της κοινωνίας τα πράγματα θα ήταν εύκολα στην αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών δεδομένων μιας χώρας.
Ενδεχομένως αυτός ο διχασμός να μην οδηγούσε καν σε εμφύλιο. Σε όλους, όμως, τους εμφυλίους της Ιστορίας και στις δύο πλευρές πολέμησαν παιδιά του λαού με αποτέλεσμα το κόστος της αναμέτρησης να καθίσταται οδυνηρό και δύσκολα επουλώσιμο.
Είναι αδύνατο, στο πλαίσιο αυτού του μικρού σημειώματος, να καταγράψουμε το συνολικό κόστος του εμφυλίου. Επιπλέον, αυτό είναι αρκετά δύσκολο ζήτημα καθώς μετά τον εμφύλιο κυριάρχησε η σκοπιμότητα. Η κάθε πλευρά εμφάνιζε περισσότερες τις απώλειες του αντιπάλου της και λιγότερες τις δικές της, ενώ οι νικητές φόρτωναν, διογκωμένες, τις καταστροφές που υπέστη η χώρα συνολικά στους αντάρτες.

Στην «Ελευθερία» 18/3/1952 δημοσιεύεται πίνακας στον οποίο καταγράφεται και το κόστος του εμφυλίου | 
Θα αρκεστούμε, επομένως, σε ορισμένα στοιχεία. Στις 18-3-1952 η εφημερίδα «Ελευθερία» είχε δώσει έναν απολογισμό του εμφυλίου, τα στοιχεία του οποίου έχουν ως εξής: «Νεκροί 154.000. Ξεσπιτωμένοι αγρότες 800.000. Σπίτια ολικά κατεστραμμένα 24.626. Σπίτια μερικά κατεστραμμένα 22.000. Αγροτικά νοικοκυριά κατεστραμμένα 15.139. Σχολεία κατεστραμμένα 1.600. Γέφυρες οδικές κατεστραμμένες 476. Γέφυρες σιδηροδρομικές κατεστραμμένες 439. Εργοστάσια, νοσοκομεία κατεστραμμένα 241. Ζώα που χάθηκαν 1.480.669».
Τον απολογισμό αυτόν αποδέχεται και το ΚΚΕ. Επίσης το ΚΚΕ αναγνωρίζει ότι οι απώλειες του ΔΣΕ ήταν περί τις 30.000 αντάρτες («Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ», Α’ τόμος 1918-1949, εκδόσεις Σ.Ε., Αθήνα 1995, σελ. 619).
Οι απώλειες του κυβερνητικού στρατού, σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ, ήταν: 15.969 νεκροί, 37.557 τραυματίες και 2.001 αγνοούμενοι. Συνολικά 55.527 άνδρες. Στην πραγματικότητα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Το κόστος για το ΚΚΕ και την Αριστερά

Το κόστος του εμφυλίου ήταν δυσβάστακτο για το ΚΚΕ και την Αριστερά. Τα επίσημα στοιχεία του ΚΚΕ, που κατατέθηκαν στην Τρίτη Συνδιάσκεψή του (10-14/10/1950), κάνουν λόγο για 55.881 πολιτικούς πρόσφυγες (αντάρτες και πολίτες που αναγκάστηκαν μετά την ήττα να εγκαταλείψουν τη χώρα), οι οποίοι κατανεμήθηκαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και στην ΕΣΣΔ («III Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ - Εισηγήσεις, Λόγοι, Αποφάσεις», Αύγουστος 1951, Μόνο για εσωκομματική χρήση, σελ. 266-267).
Οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που εγκλωβίστηκαν στο εσωτερικό της χώρας και δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα, κατά κανόνα συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Στοιχεία γι’ αυτό το θέμα δεν υπάρχουν καθόλου.
Επίσημα στοιχεία, επίσης, δεν υπάρχουν και για τις εκτελέσεις αγωνιστών που έγιναν ύστερα από δικαστικές αποφάσεις. Σύμφωνα, πάντως, με ανεπίσημα στοιχεία από τον Ιούλιο του 1946 ώς τον Οκτώβριο του 1951 επιβλήθηκαν συνολικά 7.500 θανατικές καταδίκες με το Γ’ Ψήφισμα του 1946 και τον Α.Ν. 509 του 1947, από τις οποίες 4.000-5.000 εκτελέστηκαν (Ν. Αλιβιζάτος, «Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974», εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 520).
Σκοτάδι καλύπτει και το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων. Στις 12/10/1951 το κράτος των Αθηνών αναγνώριζε επίσημα ότι μέχρι την 1η Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων ανερχόταν στις 14.069.
Απ’ αυτούς οι 3.103 ήταν στη δικαιοδοσία των κακουργιοδικείων για «αδικήματα» συνδεόμενα με τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην κατοχή και οι 10.966 ήταν στη δικαιοδοσία των εκτάκτων στρατοδικείων για «αδικήματα» συνδεόμενα με τον εμφύλιο πόλεμο (Εισηγητική έκθεση στον Νόμο 2058/1952 «περί μέτρων ειρηνεύσεως»· και Ρούσος Κούνδουρος, «Η Ασφάλεια του καθεστώτος», εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 133).
Χωρίς αμφιβολία τα στοιχεία αυτά είναι ελλιπή. Δεν καταγράφουν τους έγκλειστους στρατιώτες στο κάτεργο της Μακρονήσου, διότι δεν θεωρούνταν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά φαντάροι που υπηρετούσαν τη θητεία τους.
Επίσης, δεν καταγράφονται και οι χιλιάδες των πολιτών που ούτε είχαν δικαστεί ούτε δίκη περίμεναν, αλλά κρατούνταν γενικώς και ανακρίνονταν επί πολλά έτη (Ρ. Κούνδουρος, στο ίδιο, σελ. 143).
Αν σ’ όλα αυτά συνυπολογιστεί το γεγονός ότι το ΚΚΕ έμεινε 27 χρόνια παράνομο, ενώ η νόμιμη Αριστερά, για το ίδιο διάστημα, δρούσε υπό καθεστώς διωγμών και ημιπαρανομίας, αν συνυπολογιστεί το καθεστώς των αστυνομικών διώξεων, των φυλακίσεων και των εκτοπίσεων, των πιστοποιητικών κοινωνικών και πολιτικών φρονημάτων, η επιβολή της δικτατορίας στο όνομα του «κομμουνιστικού κινδύνου», ο χωρισμός του λαού σε πατριώτες και ΕΑΜοβούλγαρους απάτριδες, τότε γίνεται αντιληπτό ότι ο εμφύλιος σφράγισε ανεξίτηλα τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.
efsyn

Είχες μπάρμπα στη Μακρόνησο;



Τα δύο είδη διαφθοράς διαπλέκονται και έχουν μια κοινή βάση: τα κόμματα εξουσίας, τον κομματισμό, την κομματική φαυλότητα, που στην Ελλάδα έγινε κανόνας. Από τη μια υπάρχει η οικονομική εξουσία. Από την άλλη η πολιτική -το κράτος, που κατέχεται από το κόμμα.
Του Θανάση Καρτερού
Μερικά θεωρητικά πρώτα, απ’ έξω - απ’ έξω. Υπάρχει η διαφθορά της κορυφής. Οι κομπίνες, οι μίζες, η διαπλοκή, τα τρίγωνα, τα τετράγωνα, οι κύκλοι. Ο Κοσκωτάς, ας πούμε, η Siemens, το Βατοπέδι, το χρηματιστήριο, τα εξοπλιστικά. Υπάρχει όμως και η διαφθορά της βάσης. Τα δωράκια, που έλεγε ο μακαρίτης ο Ανδρέας. Η αποκεντρωμένη σε δήμους, κοινότητες, ΜΚΟ, συλλογικότητες, δημόσιες επιχειρήσεις, υπηρεσίες, νοσοκομεία, πρόσωπα που έχουν πρόσβαση σε πρόσωπα και πάει λέγοντας. Μια διαφθορά της διπλανής πόρτας.
Τα δύο είδη διαφθοράς διαπλέκονται και έχουν μια κοινή βάση: τα κόμματα εξουσίας, τον κομματισμό, την κομματική φαυλότητα, που στην Ελλάδα έγινε κανόνας. Από τη μια υπάρχει η οικονομική εξουσία. Από την άλλη η πολιτική -το κράτος, που κατέχεται από το κόμμα. Η επαφή και συναλλαγή των δύο στις κορυφές παράγει σεισμούς πολιτικούς και κοινωνικούς, αν και όταν αποκαλυφθεί. Η επαφή και συναλλαγή τους στη βάση, που όλοι την ξέρουμε, παράγει το έργο του τερμίτη. Όλα φαίνονται μια χαρά, μέχρι που η οικονομία, το κράτος, οι αξίες και οι αρχές να πάνε κατά διαόλου.
Πάμε παρακάτω. Τα χθεσινά κόμματα εξουσίας δεν ήταν καθολικά διεφθαρμένα από τη ρίζα τους. Κυριεύτηκαν στην πορεία από τον ιό και τον άπλωσαν στο σώμα της κοινωνίας και του κράτους. Ακόμα και σήμερα επιμένουν στις στρατηγικές της διαφθοράς. Αν όμως πιστέψουμε ότι εμείς, που διακηρύσσουμε μάλιστα ανειρήνευτο αγώνα κατά της διαφθοράς, είμαστε εμβολιασμένοι από την Ιστορία, ή τον Μαρξ, και δεν κινδυνεύουμε να μολυνθούμε, φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα αναρωτιόμαστε πώς και γιατί γεμίσαμε φουσκάλες και έλκη.
Δεν θα κάνουμε την τρίχα τριχιά, να κρεμαστούμε. Αλλά ας μην κρυβόμαστε και πίσω από τα σκάνδαλα και τις επιθέσεις των άλλων. Τα καπετανάτα σε οργανώσεις, οι καυγάδες για το πάπλωμα, το καμπανάκι των Σερρών, οι πιέσεις από «δικούς μας» σε βουλευτές και από βουλευτές σε υπουργούς, το στενό μαρκάρισμα από διάφορους που είχαν μπάρμπα στη Μακρόνησο μπορεί να είναι πταίσματα μπροστά στα εγκλήματα των άλλων. Αλλά υπονομεύουν και ακυρώνουν θέσεις και προθέσεις. Και, το χειρότερο, αν δεν υπάρξει έγκαιρη πρόληψη, θα τους παραγάγουμε τους τερμίτες μας.
Θα συμφωνήσετε ότι δεν αρκεί να είσαι αριστερός για να καθορίζει κάθε πράξη σου μια αυτονόητη ηθική. Η πρωτόγνωρη για μας αίσθηση προσωπικής επιρροής και δύναμης έχει τα θέλγητρά της. Η εξουσία -μικρή ή μεγάλη- είναι γλυκιά η πουτάνα. Χρειάζονται πολιτικές, ιδεολογικές, κομματικές, και κυρίως προσωπικές, αντιστάσεις. Αν το αφήσουμε έτσι, στον αριστερό αυτοματισμό, δεν είναι απίθανο η Μακρόνησος να μετεξελιχθεί σε off shore...
πηγή Η Αυγή

Τα mails της προδοσίας



«Αλλοιώστε το έλλειμμα γρήγορα και με εχεμύθεια» - Πώς εκτελέστηκε το σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας προκειμένου να εξοφληθούν στο ακέραιο οι ξένες τράπεζες

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Κάποιοι υποκρίνονται ότι δεν καταλαβαίνουν τι συνέβη με το σκάνδαλο της αλλοίωσης του ελλείμματος και του χρέους του 2009, και προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ζήτημα σε εσωκομματικό-νεοδημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ένα εθνικής σημασίας θέμα. Προσπερνώ το γεγονός ότι αυτοί οι ακοίμητοι φρουροί της ανεξαρτησίας της ελληνικής Δικαιοσύνης δεν βρήκαν μισή λέξη να σχολιάσουν από όσα περιέχει η απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία στηρίχθηκε στην τεκμηριωμένη αναίρεση της εισαγγελέως Ξένης Δημητρίου.
Ξεπερνώ το γεγονός ότι εκείνοι που, για να πλασαριστούν ως μεταρρυθμιστές, ζητούν.. πάντα τον σεβασμό των κανόνων τώρα σιωπούν στις επισημάνσεις της Δικαιοσύνης για σωρεία παραβάσεων του εθνικού και του κοινοτικού Δικαίου αναφορικά με τη μέθοδο τήρησης των εθνικών λογαριασμών (λ.χ. η απόκρυψη πλεονασμάτων 500 νομικών προσώπων το 2009 και η ξαφνική αποκάλυψή τους στους εθνικούς λογαριασμούς το 2013!). Μεταρρυθμιστές «αλα καρτ», βλέπετε. Εδώ όμως υπάρχει ένα κορυφαίο εθνικό θέμα, το οποίο εξελίχθηκε σε δύο φάσεις, και αυτό -που να χτυπιούνται κάποιοι στο πάτωμα, κατά τουΚαραμανλή- δεν μπορεί να παραγραφεί: η σύνδεση της αλλοίωσης του ελλείμματος με το Μνημόνιο 1, το μεσοπρόθεσμο 1 και το Μνημόνιο 2. Το γεγονός ότι δεν ασκήθηκε δίωξη κατά του Γεωργίου για το πρώτο, αλλά μόνο για το δεύτερο Μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι το έγκλημα δεν συνετελέσθη. Αντιθέτως.
Η αλλοίωση του ελλείμματος στην πρώτη φάση της ελληνικής περιπέτειας έγινε αποδεδειγμένα κατ' απαίτηση του ΔΝΤ, επειδή έτσι ερμηνεύτηκε ότι «ζητούσε» το καταστατικό του. Mail που έστειλε στις 29 Μαρτίου 2010 προς τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου ο αξιωματούχος του ΤαμείουΜπομπ Τράα, πληροφορούσε, μεταξύ άλλων, ότι «ο γενικός διευθυντής θα σας στείλει ενημερωτική επιστολή σχετικά με την αποστολή λανθασμένων στοιχείων, που θα θέλαμε να παρακαμφθεί ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ» (Μιχάλης Ιγνατίου, «Ο δρόμος προς την καταστροφή», σελ. 414, εκδόσεις Λιβάνη ).
Το πόσο σημαντική ήταν για το ΔΝΤ, τους δανειστές και τις τράπεζές τους η αλλοίωση του ελλείμματος -που έπρεπε να γίνει ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ- φαίνεται από την πρώτη παράγραφο του διαγγέλματοςΠαπανδρέου στο Καστελόριζο (23 Απριλίου 2010), το οποίο ξεκινούσε ως εξής: «Χθες ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για το πραγματικό έλλειμμα του 2009»... Από τον συνδυασμό του mail Tράα και της δήλωσης του πρώην πρωθυπουργού προκύπτει σαφώς η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αλλοίωσης του ελλείμματος (πρώτη φάση) και του Μνημονίου 1. Λίγους μήνες αργότερα διορίζεται στη θέση του διοικητή της ΕΛ.ΣΤΑΤ. το στέλεχος του ΔΝΤ Ανδρέας Γεωργίου, χωρίς να παραιτηθεί προηγουμένως από τη θέση του (είναι κατηγορούμενος από την ελληνική Δικαιοσύνη για παράβαση καθήκοντος).
Και ενώ η Ελλάδα κατρακυλά στον γκρεμό, η Στατιστική Αρχή της -ανεξάρτητη έναντι της κυβέρνησης, αλλά όχι έναντι των ξένων- δίνει στη χώρα νέα σπρωξιά: δεύτερη αναθεώρηση των στατιστικών, που ανακοινώνεται μετά τις περιφερειακές εκλογές, στο 15,4% το έλλειμμα. Και αυτή η αναθεώρηση γίνεται με εντολή των δανειστών, αυτή τη φορά των Βρυξελλών - υπάρχουν έγγραφες αποδείξεις και mail με τις εντολές κορυφαίου στελέχους της Eurostat στη δικογραφία. Γι' αυτό χοροπηδά η Κομισιόν σήμερα! Διότι στη δίκηΓεωργίου θα αποκαλυφθεί ότι δεν είχαμε greek statistics, αλλά eurostatistics, που οδήγησαν έναν λαό και μiα χώρα σε οικονομικό αφανισμό.
Oποιος έχει αμφιβολία για την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της δεύτερης αλλοίωσης του ελλείμματος με το μεσοπρόθεσμο του 2011, που έφερε μέτρα λιτότητας 4 δισ. ευρώ, και του Μνημονίου 2 (οικουμενικήΠαπαδήμου) ας διαβάσουν τι γράφει ο πρώην υπουργός Χάρης Καστανίδης στα «Χρόνια δοκιμασίας»: ότι, μετά την ανακοίνωση του 15,4%, ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών ζήτησε νέα μέτρα! Στην εύλογη απορία λοιπόν γιατί τα έκαναν όλα αυτά οι δανειστές -γιατί πείραξαν τα νούμερα;- η απάντηση είναι απλή: για να σώσουν τις τράπεζές τους. Τα Μνημόνια δεν ήταν μηχανισμός εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών, αλλά μηχανισμός εξόφλησης των τραπεζών στο ακέραιο.
Τα σταστιστικά στοιχεία ήταν το εργαλείο της εξόφλησης! Οσο πιο φουσκωμένος ερχόταν ο λογαριασμός τόσο σιγούρευαν τα λεφτά τους κάποιοι! Η χώρα δεν είχε το παραμικρό περιθώριο κινήσεων - ο λαός έπρεπε να χρηματοδοτεί με λιτότητα την εξόφληση ομολόγων. Και, όταν ξεφορτώθηκαν τα ομόλογα Γάλλοι και Γερμανοί τραπεζίτες, τότε βεβαίως συμφωνήθηκε στο Ντοβίλ από Μέρκελ και Σαρκοζί να πληρώσουν τον λογαριασμό με το PSI oι ιδιώτες ομολογιούχοι, μικροί και μεγάλοι. Αν λοιπόν έχει εθνική σημασία αυτή η υπόθεση, στην εξέλιξη της οποίας έγιναν δύο κλοπές -η μία στο σπίτι στελέχους της ΕΛ.ΣΤΑΤ. στην Αίγινα και η άλλη στο αυτοκίνητο ανακρίτριας που χειριζόταν την υπόθεση, ενώ απειλήθηκε και η ζωή τηςΓεωργαντά στην εθνική οδό-, αυτή συνίσταται στο εξής: με την τεκμηριωμένη αποκάλυψή της τίθεται ζήτημα αναθεώρησης των πρωτογενών πλεονασμάτων και ριζικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους.
Υποστήκαμε δεκαπλάσια λιτότητα απ' όση αξίζαμε για να πληρώνονται οι έμποροι όπλων, τους εξοπλισμούς για τους οποίους είχε δανειστεί η κυβέρνηση Σημίτη, και αυτό είναι ανήθικο. Δεν γίνεται η Γερμανία να δίνει συγχωροχάρτι σε Πορτογαλία - Ισπανία, όταν παραβιάζουν τους κανόνες για το έλλειμμα, και να μην το ζητάμε εμείς που μας το φούσκωσαν. Ερώτηση: αφορά αυτό το θέμα τον Κώστα Καραμανλήκαι την υστεροφημία του; Προφανώς και τον αφορά -θα το δούμε στον σωστό χρόνο-, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε ένα εθνικό θέμα σε εσωκομματικό, γιατί απλά δεν είναι.
Το μείζον είναι να καταλάβουμε τη σημασία του θέματος εν όψει της τελικής παραπομπής Γεωργίου στη Δικαιοσύνη και του ορισμού της σύνθεσης του δικαστηρίου διά κληρώσεως. Εκτός από το Βερολίνο, δικαστές υπάρχουν και στην Αθήνα, βλέπετε.

 -εφημερίδα «δημοκρατία» - zoornalistas