Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Αυτό που κρίνεται στις εκλογές δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά το μέλλον του Μητσοτάκη



Η κυβέρνηση ποντάρει πολύ στην υπερέκθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη που πέφτει σε γκάφες και αναγκάζεται να διορθώνει ή να εξηγεί τις δηλώσεις του
του Νίκου Λακόπουλου
Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τις ευρωεκλογές οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η ψαλίδα σ΄αυτές τις κατά κάποιο τρόπο εθνικές προεκλογές κλείνει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αναβαπτίζεται σε λαϊκό ηγέτη σε λαϊκές συγκεντρώσεις τώρα πια της δημοκρατικής παράταξης με αναφορές στον Άρη Βελουχιώτη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται πιο κοντά στο ερώτημα αν όσοι θέλουν να τιμωρήσουν τον Τσίπρα θα πρέπει να επιτρέψουν να γίνει πρωθυπουργός σε ένα είδος αυτοτιμωρίας: ο Αλέξης Τσίπρας τους απογοήτευσε, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να τους απογοητεύσει και ο Μητσοτάκης που όσο τον πλησιάζει ο τηλεοπτικός φακός δείχνει πόσο δεξιά κουνάει τα χέρια του στα οποία δεν κρατάει τίποτα να δώσει.
Στο Μέγαρο Μαξίμου κατάλαβαν πως αυτό είναι το καθόλου μυστικό υπερόπλο τους και κάνουν σποτ που αναφέρονται αντί για την κυβέρνηση στον Μητσοτάκη που, ναι, αυτό είπε και το Γραφείο Τύπου τον λογόκρινε κι εξαφάνισε την ομιλία τουαν δεν εννοούσε επταήμερη εργασία για τους εργαζόμενους, αλλά για τα εργοστάσια, τότε γιατί θα έπρεπε να συμφωνήσουν και να έχουν καλύτερες αποδοχές και δικαιώματα;
Aπό την πλευρά του ο Κυριάκος ως …σοσιαλιστής πλέον προτείνει να μοιράζουν τα κέρδη τους οι επιχειρήσεις στους εργαζόμενους -αν έχουν, που μάλλον θα …έχουν αλλιώς θα είχαν κλείσει. Πιθανόν μέχρι την Κυριακή να προτείνει και εποπτικά συμβούλια εργαζομένων, συμβούλια εργατών ίσως και κυβέρνηση εργατών- αγροτών ή κομμούνες στα εργοστάσια. Γιατί όχι;
Mερικοί θυμούνται πως στο Μάτι- που επαναφέρει η ΝΔ στην επικαιρότητα- ήταν ο Κυριάκος που πήγε από τους πρώτους για να πει πως αν η κυβέρνηση μοίραζε …βρεγμένες μπλούζες δεν θα είχε συμβεί αυτό: «Μου είπε ότι κάηκε γιατί δεν φορούσε μπλούζα. Οι άνθρωποι δεν γνώριζαν πως δεν βγαίνει στη φωτιά χωρίς μπλούζα. Κατά προτίμηση θα είναι βρεμένο μακρυμάνικο. Δεν τους το είπε κάποιος… την ώρα της φωτιάς… Και εκεί οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι ασυγχώρητες».
Αυτή τη φορά ο επίδοξος πρωθυπουργός επανήλθε για να μιλήσει για «τους γονείς που διπλοκλειδώνονται και λαγοκοιμούνται, αγωνιούν αν θα γυρίσουν τα παιδιά τους σώα από τη ζούγκλα και την αναρχία της ασφάλτου» για την οποία μαζί με αυτή των Εξαρχείων ευθύνεται η κυβέρνηση, ενώ αυτός θα καθαρίσει μέσα σε ένα μήνα -πιθανόν προκαλώντας γενικευμένη εξέγερση και φεύγοντας από την κυβέρνηση, εκτός αν περιμένει τα ελληνικά Κίτρινα Γιλέκα.
Με όλα αυτά ο αρχηγός της ΝΔ κατάφερε να μετατοπίσει τις κάμερες από τον Αλέξη Τσίπρα -τον «ψεύτη», τον «απατεώνα», τον «σκαφάτο» που καπνίζει κιόλας …πούρα- πάνω του. Το ερώτημα αν μπορεί να γίνει πρωθυπουργός θα είναι το βασικό ερώτημα στο «δημοψήφισμα» που πέρα από την κυβέρνηση θα κρίνει και την αντιπολίτευση του Κυριάκου Μητσοτάκη που είναι ήδη ένας αρχηγός υπό κηδεμονία και το Γραφείο Τύπου του κόμματος τρέχει να προλάβει ή διορθώνει τις δηλώσεις του.
Η κυβέρνηση ποντάρει πολύ στην υπερέκθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη που πέφτει σε γκάφες και αναγκάζεται να διορθώνει ή να εξηγεί τις δηλώσεις του, όπως για το δώρο των Χριστουγέννων και την 13η σύνταξη, καθώς το Μέγαρο Μαξίμου ανασύρει παλιές του δηλώσεις για το «ξεπερασμένο οχτάωρο» και προβάλλει το πρόγραμμα της ΝΔ περισσότερο από την ίδια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία αν κινηθεί σωστά μπορεί να κερδίσει τις εκλογές, αν πείσει τις δυνάμεις που τον εγκατέλειψαν -που δεν του ανήκαν στην πραγματικότητα ποτέ. Έχει βέβαια να διανύσει μια μικρή απόσταση -να αποσπάσει ψήφους από την καθηλωμένη Νέα Δημοκρατία, αλλά το ερώτημα που αναδεικνύεται στην περίπτωση αυτή είναι αν αναδειχθεί πάλι πρώτο κόμμα με ποιον θα κυβερνήσει;
Οι ευρωεκλογές μπορεί να επιφυλάσσουν μεγάλες εκπλήξεις και θα αποτελέσουν πιθανότατα την αρχή εξελίξεων καθώς εκκρεμεί η αναδιάρθρωση όλων των κομμάτων με βασικό ερώτημα την ταυτότητά τους. Οι εκλογές θα κρίνουν την σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με ένα εκλογικό σώμα που δεν του ανήκει καθώς για πρώτη φορά η εκλογική βάση ενός κόμματος ψηφίζει μαζικά ένα άλλο κόμμα ή για την ακρίβεια έναν ηγέτη που προέρχεται από άλλο κόμμα.
Η Νέα Δημοκρατία σε κάθε περίπτωση μετά τις εκλογές θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ταυτότητάς της και της σχέσης με την Ακροδεξιά που από την εποχή του Σαμαρά αντιμετωπίζει περίπου ως τη νεολαία του κόμματος από την οποία θα αντλήσει στελέχη. Η συμπόρευση του κόμματος με στελέχη όπως ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης θα κριθεί στην κάλπη και προφανώς η αποδοκιμασία της θα θέσει θέμα ηγεσίας στη ΝΔ.
Μαζί με την εξαφάνιση κομμάτων όπως οι ΑΝΕΛΛ και το Ποτάμι -που ζητά νέα ευκαιρία με παλιά συνθήματα- οι εκλογές θα κρίνουν την τύχη του Κινάλ και της ίδιας της Φώφης Γεννηματά -που ανακαλύπτει ξαφνικά πως ο εχθρός είναι η Δεξιά, ίσως γιατί αντιλαμβάνεται πως η συμπόρευση μαζί της θα την συνθλίψει.
Κατά πάσα πιθανότατα οι ψηφοφόροι στις ευρωεκλογές δεν θα δώσουν οριστικές απαντήσεις σ΄αυτές τις ευρωεκλογές, αλλά ούτε ίσως οι εθνικές εκλογές που θα κριθούν και πάλι από το μέγεθος της αποχής. Το σενάριο πάντως της συντριπτικής νίκης της ΝΔ και της στρατηγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον απομακρύνεται όπως μένει να δούμε την Κυριακή.
Το ενδεχόμενο να πάμε σε νέες εκλογές με απλή αναλογική θα διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό σκηνικό όπου πλέον δεν θα επαρκεί η συνεργασία του πρώτου κόμματος με το Κινάλ για να σχηματισθεί κυβέρνηση και προφανώς αφαιρεί από την Νέα Δημοκρατία τις πρωτοβουλίες -αφού χωρίς το μπόνους των 50 εδρών θα είναι περίπου στην ίδια θέση με το να είναι δεύτερο κόμμα.
Από αυτήν πλευρά όλα όσα θα συμβούν στις επόμενες εκλογές -αρχίζοντας από τις ευρωεκλογές- θα έχουν κρίσιμη σημασία για το νέο πολιτικό σκηνικό όπου τα ενδιάμεσα μικρότερα κόμματα που θα εξυπηρετούσαν ένα σύστημα απλής αναλογικής μένουν εκτός Βουλής -και εξαφανίζονται, νέα δεν διαφαίνονται και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα κινούνται σε ποσοστά κάτω από 65% -αθροιζόμενα.
Μακροπρόθεσμα πάντως, καθώς το «Φαινόμενο Τσίπρα» εμφανίζεται ξανά, η νέα συμμαχία του Αλέξη Τσίπρα, ο προοδευτικός πόλος, ίσως και το νέο κόμμα του που θα προκύψει από την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν διεκδικεί ποσοστά της τάξης του 35%, αλλά πολύ παραπάνω, αν εκφράσει όλη τη δημοκρατική παράταξη -στην οποία εντάσσει και δημοκρατικές δυνάμεις της Δεξιάς με μέτωπο την Ακροδεξιά και τον Νεοφιλελευθερισμό.
Ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν τέλειωσε, αλλά δεν ήρθε ακόμα στο δικό του «ραντεβού με την Ιστορία» όπου τον περιμένει το δικό του «1981». Το ερώτημα στις εκλογές θα είναι αν πρέπει να περιμένει γι΄αυτό μια τετραετία -ή λιγότερο- ή αν σε μια εκπληκτική ανατροπή κερδίσει τις εκλογές και αφήσει πάλι άφωνους όσους έλεγαν κάποτε: «Πώς τον είπατε, Τσίπρα;» «Και θα κερδίσει τις εκλογές αυτός;».
Kυριακή, κοντή γιορτή. Αλλά μάλλον στις εκλογές ο Τσίπρας δεν θα χάσει έτσι κι αλλιώς. Αυτό που κρίνεται είναι το μέλλον του Μητσοτάκη.

Περί φιλοεπενδυτικής πολιτικής και άλλων δεινών



«Σχεδόν καθημερινά τα κόμματα της μείζονος αντιπολίτευσης προβάλλουν ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να καταστήσει ελκυστική την Ελλάδα για αξιόλογες επενδύσεις και ότι χωρίς αυτές δεν υπάρχει σημαντική ανάπτυξη, εξαγωγές και απασχόληση, με αποτέλεσμα να είμαστε καταδικασμένοι σε μια αυτοκαταστροφική πορεία απόκλισης από τις προηγμένες οικονομίες» επισημαίνει σε άρθρο του στο ΑΠΕ ΜΠΕ ο Λόης Λαμπριανίδης, Γενικός Γραμματέας Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων του Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης
«Ισχυρίζονται δε ότι εκείνοι διαθέτουν την αναγκαία τεχνογνωσία, αξιοπιστία και πρόγραμμα για να προσελκύσουν αυτές τις τόσο απαραίτητες επενδύσεις για την χώρα, όταν κληθούν να κυβερνήσουν. Άραγε η πραγματικότητα που βιώνουμε επί δεκαετίες δικαιολογεί αυτήν την άποψη; Υποστήριξε πράγματι ο δικομματισμός την επιχειρηματικότητα τις προηγούμενες δεκαετίες ή είναι απλά μια πολιτική «καραμέλα», μια επικοινωνιακή πομφόλυγα χωρίς ουσία και υπόβαθρο;» διερωτάται ο κ. Λαμπριανίδης και προσθέτει: «Ας δούμε τα στοιχεία: O βασικός δείκτης που αποτυπώνει την οικονομία μιας χώρας είναι το ΑΕΠ/κεφαλή και εδώ εξετάζουμε τη διαχρονική εξέλιξή του ως ποσοστό της Ευρώπης των 15. Ο λόγος που επιλέγεται η Ευρώπη των 15, ως η αναπτυγμένη Δυτική Ευρώπη, είναι ότι μεταπολεμικά ιδίως αποτελεί τον στόχο προς τον οποίον προσβλέπουμε και με βάση τον οποίο κρίνουμε και αποτιμάμε την επιτυχία μας. Το ποσοστό μας λοιπόν σε σχέση με την Ευρώπη των 15 ήταν: 1960 - 47,8%, 1970 - 62%, 1980 - 57,4%, 1990 - 47,7%, 2000 - 54,9%, 2010 - 66,5%, 2015 - 49%. Για διάστημα περίπου 60 χρόνων, λοιπόν, οι εκάστοτε κυβερνώντες απέτυχαν να συγκλίνει η χώρα προς τα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα.
Ας δούμε και μερικούς επιμέρους αλλά σημαντικούς δείκτες οικονομικής επίδοσης, οι οποίοι τεκμηριώνουν πληρέστερα την τεράστια δυστοκία του δικομματισμού στην προσέλκυση επενδύσεων και την παραγωγική αναβάθμιση της χώρας:
Εξαγωγές: Μεταξύ 2000 και 2008 η Ελλάδα κατείχε σταθερά την τελευταία θέση στο σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών στις εξαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ η αύξηση που παρατηρήθηκε την περίοδο 2009-2015 οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πτώση του ΑΕΠ. Οι εξαγωγές σε απόλυτα μεγέθη παρέμειναν για το διάστημα 2007 - 2016 στάσιμες, περί τα 55 δις ευρώ, ενώ αυξήθηκαν σημαντικά το 2017 (59,4 δις ευρώ) και το 2018 (66,7 δις ευρώ).
Προσέλκυση Ξένων Άμεσων Επενδύσεων (ΞΑΕ): Επί 20 ολόκληρα χρόνια, μεταξύ 1995 και 2015, η ετήσια εισροή ΞΑΕ στη χώρα ήταν πάντοτε χωρίς εξαίρεση κάτω από τη μέση ροή ΞΑΕ στην ΕΕ, και μάλιστα συνήθως πολύ πιο κάτω. Έτσι π.χ. μεταξύ 1995-2005 (επί «ισχυρής Ελλάδας») η προσέλκυση ΞΑΕ στην χώρα ήταν της τάξης του 1% και λιγότερο, ενώ στην ΕΕ έφτανε έως και το 8% του ΑΕΠ της. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν ουσιαστικά ούτε επί «επανιδρύσεως του κράτους» μεταξύ 2004-2009. Βελτίωση παρατηρείται μόνο μετά το 2015 με τις ΞΑΕ να ξεπερνούν το 2% καταγράφοντας ρεκόρ 20ετίας και πλέον, ενώ το 2018 είχαμε ακόμα καλύτερες επιδόσεις.
Δαπάνες Έρευνας και Ανάπτυξης (Ε&Α): Μεταξύ 1999 και 2014 οι δαπάνες Ε&Α κυμάνθηκαν μεταξύ 0,6% και 0,84% του ΑΕΠ, για να αυξηθούν το 2015 στο 0,96% και το 2017 στο 1,13%. Ενδεικτικά οι μέσοι όροι στην Ευρώπη των 28 ήταν μεταξύ 1,76% το 2006 και 2,03% το 2016, ήτοι 2 έως 3 φορές υψηλότεροι. Ειδικότερα από το 2000 ως το 2015 οι ελληνικές επιχειρηματικές δαπάνες για Ε&Α παρέμεναν καθηλωμένες στο 0,30% με 0,33% του ΑΕΠ, ενώ επί «αντιεπιχειρηματικής» παρούσας κυβέρνησης εκτοξεύονται, αρχικά στο 0,42% το 2016 και στο 0,49% το 2017, γεγονός που αντικατοπτρίζει την αίσθηση ασφάλειας της επιχειρηματικής κοινότητας να πραγματοποιήσει αυτές τις σχετικές μεσομακροπρόθεσμης απόδοσης επενδύσεις. Για λόγους σύγκρισης σημειώνεται ότι οι επιχειρηματικές δαπάνες για Ε&Α στην Ευρώπη των 28 ήταν μεταξύ 1,12% το 2006 και 1,32% το 2016, επομένως περίπου 4 φορές παραπάνω επί προηγούμενων κυβερνήσεων, για να περιορισθούν στην συνέχεια στις 2,5.
Τα στοιχεία λοιπόν δείχνουν ότι επί 40 χρόνια ο δικομματισμός αδυνατούσε να καταστήσει τη χώρα ελκυστική για επενδύσεις και απέτυχε στο να συγκλίνουμε με το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο εισοδήματος και ανάπτυξης (ως εθνικός στόχος ίσως η νέα «Μεγάλη Ιδέα» του γένους), όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο θεσμών και κοινωνίας. Επίσης, προκύπτει ότι η χώρα για το μακρύ αυτό διάστημα όχι μόνο απέτυχε να βελτιώσει την θέση της στον διεθνή καταμερισμό των έργων, βελτιώνοντας την τεχνολογική δυνατότητα και την πολυπλοκότητα της παραγωγής της, αλλά αντιθέτως υποχώρησε σταδιακά, με αποτέλεσμα να υποβαθμισθεί σημαντικά και το βιοτικό της επίπεδο. Τέλος, καταδεικνύεται η απόλυτη αλλά και συγκριτική υστέρηση της χώρας σε σχέση με το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο και σε άλλα βασικά οικονομικά μεγέθη που προκαλούν τις παραπάνω αποτυχίες, όπως π.χ. η εξαγωγική της καθήλωση, οι ασήμαντες ποσοστιαία δαπάνες Ε&Α και οι απελπιστικά περιορισμένες ΞΑΕ.
Μια αποτυχία τέτοιας μεγάλης χρονικής διάρκειας, κλίμακας (καταλαμβάνουμε σταθερά μια από τις 2-3 τελευταίες θέσεις σε ΕΕ και ΟΟΣΑ παρά την συμβολή ευρωπαϊκών πόρων άνω των 118 δις ευρώ έως το 2015) και εύρους (σε αντικείμενα σαφώς διακριτά μεταξύ τους και όχι υποχρεωτικά στενά οικονομικά), δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με τα πεπραγμένα και τη στρατηγική των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, με το περιβάλλον, τις ευκαιρίες και τις συνθήκες που (δεν) δημιούργησαν για προσέλκυση επενδύσεων. Τέτοιες συστηματικές αποτυχίες δεν δικαιολογούνται για κυβερνήσεις με πραγματικό φιλοεπενδυτικό προσανατολισμό, κυβερνήσεις που πραγματικά στηρίζουν τους δημιουργικούς επιχειρηματίες. Αντιθέτως ο «φιλοεπενδυτισμός» αυτός είναι πολύ περισσότερο του διαπλεκόμενου τύπου με υποστήριξη και φιλικό χτύπημα στην πλάτη επιχειρηματιών «θηρευτών προσόδων» με υπόγειες διαδρομές-σχέσεις με το κράτος, παρά του Σουμπετεριανού τύπου, που στηρίζει τον επιχειρηματία δημιουργό νέων αγαθών και πλούτου. Συνεπώς, ενώ παρά την αποτυχία η αυτοκριτική είναι λέξη άγνωστη για τον δικομματισμό, η επιδίωξη για επιστροφή του στα πράγματα με την ίδια συνταγή θυμίζει τους Βουρβόνους που «τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν». Διότι αποτελεί μέγιστη πολιτική υποκρισία η επίρριψη μομφής προς την παρούσα κυβέρνηση περί «αντιεπενδυτικότητας» από εκείνους, που για ένα τεράστιο χρονικό διάστημα είχαν τα ηνία και διέψευσαν παταγωδώς τις «φιλοεπενδυτικές» τους εξαγγελίες. Επί 40 χρόνια κυριάρχησαν ο νεποτισμός, η συνδιαλλαγή, η κομματοκρατία, η αναζήτηση προσόδων, η διαπλοκή, που σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε μεσομακροχρόνιας αναπτυξιακής στρατηγικής είχαν σαν αποτέλεσμα τη διεθνή απομόνωση και υποβάθμιση της χώρας.
Στόχος δικός μας δεν είναι η σύγκρουση, οι αποκλίσεις και η επίρριψη ευθυνών, αλλά να δομηθούν επιτέλους οι προϋποθέσεις για να γίνει ένας νηφάλιος διάλογος για τα θέματα αυτά και να δοθούν κάποιες απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την αναπτυξιακή πορεία της χώρας από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα. Θεωρούμε ωστόσο απαραίτητη την ανάδειξη των πενιχρών αποτελεσμάτων των πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, καθώς είναι εξαιρετικά κρίσιμο η συζήτηση για την διαμόρφωση της επενδυτικής στρατηγικής και του νέου αναπτυξιακού υποδείγματος να γίνεται με όρους πολιτικού ρεαλισμού.
ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΔΝΤ: Τα κάναμε όλα λάθος στην Ελλάδα - Tη θυσιάσαμε για χάρη των τραπεζών


Με μια «αξιολόγηση» της απόδοσης των δικών του προγραμμάτων, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επιχειρεί να αναμορφώσει τη διαδικασία σχεδιασμού προγραμμάτων με απώτερο στόχο την αποφυγή της επανάληψης των λαθών που έγιναν σε χώρες όπως η Ελλάδα.
Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, στο πλαίσιο αυτής τηςαποτίμησης της πορείας των προγραμμάτων που υλοποιήθηκαν από το 2008 έως το 2017, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου διαπιστώνει σε αρκετές περιπτώσεις σημαντικές αστοχίες και παραλείψεις. Μάλιστα στη σχετική έκθεση υπάρχουν επανειλημμένες αναφορές στην Ελλάδα, οι οποίες αναδεικνύουν:
  • Τον εσφαλμένο τρόπο προσέγγισης σε αρχικό στάδιο του προβλήματος της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους
  • Την δυσανάλογη έμφαση που δόθηκε στη δημοσιονομική προσαρμογ
  • Τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις για τα μακροοικονομικά μεγέθη
Βιωσιμότητα Ελληνικού Χρέους
Αξίζει να σημειωθεί πως το ΔΝΤ αναδεικνύει για πρώτη φορά με σαφήνεια το γεγονός ότι η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέουςλειτούργησε κυριολεκτικά σαν σανίδα σωτηρίας για τις τράπεζες της ευρωζώνης, καθώς την κρίσιμη διετία 2011-2012 η χώρα μας αποπλήρωσε ομόλογα αξίας 50 δισ. ευρώ, τα οποία βρισκόταν ως επί το πλείστον στη δικαιοδοσία ευρωπαϊκών τραπεζών.
Στην έκθεση μάλιστα επισημαίνεται ότι η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης υπονόμευσε τόσο τις προοπτικές ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας όσο και την ίδια την αποτελεσματικότητα του «κουρέματος» του χρέους (PSI) που έγινε το 2012. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το ΔΝΤ, η συγκεκριμένη εξέλιξη οφειλόταν στους φόβους για μια συνολική διάχυση της κρίσης στην Ευρωζώνη, κάτι που όμως τελικά δεν αποφεύχθηκε.
Αναφορικά με το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, το Ταμείο υπενθυμίζει ότι είχε εγκρίνει για τη χώρα μας το 2010 ένα δάνειο-μαμούθ ύψους 30 δισ. ευρώ. Οι συγκεκριμένοι πόροι είχαν γίνει διαθέσιμοι, παρόλο που το ΔΝΤ δεν μπορούσε σε εκείνη τη χρονική συγκυρία να πιστοποιήσει τη βιωσιμότητα του χρέους. Για τον λόγο αυτό είχε χρειαστεί να υπάρξει μια αλλαγή στο πλαίσιο των σχετικών κανόνων μέσω της προσθήκης της «συστημικής εξαίρεσης», η οποία επέτρεψε στο Ταμείο να παρακάμψει τον σκόπελο της βιωσιμότητας μέσω της επίκλησης του κινδύνου για μια γενικότερη εξάπλωση της κρίσης. Αυτή η εξαίρεση που άνοιξε την πόρτα για τη συμμετοχή του Ταμείου προσέφερε ουσιαστικά την πολυτέλεια του χρόνου που οδήγησε στην καθυστέρηση της αναγκαίας αναδιάρθρωσης.
Υπεραισιόδοξες Προβλέψεις
Με μια παραδοχή για «υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις», το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις οδήγησαν στο να υποτιμηθεί ο αντίκτυπος που θα έχει η δημοσιονομική προσαρμογή στην ανάπτυξη και την πορεία του χρέους. Αν ωστόσο οι προβλέψεις του Ταμείου εδράζονταν σε μια πιο ρεαλιστική βάση, το ΔΝΤ θα είχε θέσει την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους ως βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα.
Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια
Παρά το γεγονός ότι η χρηματοπιστωτική σταθερότητα βρισκόταν στο επίκεντρο των προγραμμάτων του ΔΝΤ, η έκθεση του Ταμείου σημειώνει ότι στο μέσο όρο το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων αυξήθηκε κατά 10,5% σε μια σειρά από χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Όπως τονίζεται, το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων άρχισε να μειώνεται στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία μόνο μετά το πέρας των προγραμμάτων, ενώ το συγκεκριμένο θέμα παραμένει ακόμα μια ανοιχτή πρόκληση για την Ελλάδα και την Κύπρο. Από το παράδειγμα αυτών των χωρών, το ΔΝΤ αντλεί το δίδαγμα ότι η μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τη διάρκεια της υλοποίησης των προγραμμάτων εμπεριέχει μια σειρά από προκλήσεις.
tvxs

Η εκδίκηση στον Δημήτρη Κουφοντίνα δεν θα φέρει πίσω τον Παύλο Μπακογιάννη

Η ακύρωση του νόμιμου δικαιώματος της ολιγοήμερης άδειας μόνο σαν αφιονισμένος άνεμος ρεβανσισμού μπορεί να ερμηνευθεί
του Κάιν
«Διακηρύσσοντας ότι είμαστε αναρχικοί,διακηρύσσουμε εκ προοιμίου ότι αρνούμαστε να κάνουμε στους άλλους ό,τι δεν θα θέλαμε να μας κάνουν εκείνοι» - Πέτρος Κροπότκιν
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας είναι πολύ-ισοβίτης στις φυλακές για πολιτικά εγκλήματα. Μπορεί να μην είναι από τον χώρο εκείνο των πολιτικών κρατουμένων που προσωπικά εμένα εκφράζουν και μπορούν να κινητοποιήσουν την αλληλεγγύη, διαφωνώ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη με τον κάθε Κουφοντίνα, αλλά αυτό δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία πως δεν ταυτίζεται η ένοπλη πολιτική βία με τον  serial killer πχ δολοφόνου γυναικών της Κύπρου ή  τα συμβόλαια θανάτου ,την μαφία και το οργανωμένο ποινικό έγκλημα!
΄Ισως από τους αναρχικούς να είμαι και ο πιο “εκτεθειμένος” (στο  «θέσφατο»  και στο “political correct” του «χώρου»…)λόγω της  κριτικής που έχω ασκήσει(κυρίως)τα τελευταία χρόνια στην θανατηφόρα  ιδεοληψία της πολιτικής «επαναστατικής» βίας που συνέβαλε από την μεριά της να κλείσει  ο δρόμος και να κοπεί  με την κοινωνία το «κόκκινο νήμα της αντίστασης»!
Η ακύρωση  του νόμιμου δικαιώματος της ολιγοήμερης άδειας του Δημήτρη Κουφοντίνα από το «βέτο» της αντιφατικής αστικής δικαιοσύνης  που άλλοτε κλείνει την πόρτα των φυλακών(Μάϊος 2018) και άλλοτε την ανοίγει, μόνο σαν αφιονισμένος άνεμος ρεβανσισμού μπορεί να ερμηνευθεί! Το βάρος που σηκώνουν οι  συγγενείς των θυμάτων από τους «διαμεσολαβητές-τιμωρούς» που ορίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει(στα χνάρια της χειρότερης Εξουσίας) δεν  «μειώνεται» με το να καταδικάζεται  στον «γύψο» της εκδίκησης και της εξαίρεσης ο Δημήτρης  Κουφοντίνας. Δεν γίνεται «διαχειρίσιμο» το βάρος της απώλειας  με το να  αμφισβητείται η άδεια  λίγων ωρών από τις φυλακές ή  το  συγγραφικό  δικαίωμα  στον Δημήτρη Κουφοντίνα να εκδώσει  τις αυταπάτες και τις εμμονές του, το γνωστό βιβλίο του «Γεννήθηκα 17Ν»(2014). Στο ποιοί  και ποιές γεννήθηκαν  17 Νοέμβρη, ποια ήταν η πραγματική 17 Νοέμβρη  έχει απαντήσει στον Κουφοντίνα και στο «αντάρτικο πόλης»  η ίδια η ιστορία και οι χιλιάδες ανώνυμοι αγωνιστές εκείνης της «πέτρινης» εποχής στα ΕΑΤ-ΕΣΑ και στα ξερονήσια!
Είναι επίσης δείγμα δικαστικής παθογένειας  η παράταση της φυλάκισης   του  πολιτικού  κρατούμενου (μέλους της «17Ν») Σάββα Ξηρού  που  αργοπεθαίνει τυφλός και με πολλαπλές οργανικές βλάβες.
΄Εχω ξαναγράψει πως αφουγκράζομαι, ακουμπώ (όσο κανείς άλλος…) τον πόνο και τον θρήνο  των συγγενών των θυμάτων της «17Ν»,αλλά η Δημοκρατία ως κατάκτηση και αγώνας των απλών  ανθρώπων και όχι ως «σφραγίδα» της κοινοβουλευτικής τάξης,  δεν γίνεται να καταλήξει  από τα « δημόσια δάκρυα» της οικογένειας Μητσοτάκη (και όλων εκείνων που έχουν επιλεκτικές ευαισθησίες για την Βία και την  Τρομοκρατία), στο μίσος ,στην σκληρότητα και στον ολοκληρωτισμό που ανεβάζουν στον «ουρανό» μόνο την ακροδεξιά και τους φασίστες!
Εξακολουθώ να λέω πώς μακριά από μένα κάθε «ζυγαριά» και κάθε «σκοπός που αγιάζει τα μέσα»,αλλά η αλήθεια είναι Ντόρα Μπακογιάννη, Κυριάκο Μητσοτάκη κλπ, πως από εδώ που αποφεύγετε να κοιτάτε, στην «δική μας πλευρά», έχουμε και εμείς αρκετές μανάδες, συντρόφους, δημοσιογράφους, φίλους και αγωνιστές τυφλούς, χωρίς ακοή, βασανισμένους, άρρωστους και δολοφονημένους από το χέρι της δικής σας Βίας! Με το ίδιο βάρος της απώλειας, του πόνου και του θρήνου,«αθέατοι» από την δική σας επιλεκτική «οπτική»!
Ο πατέρας σας ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν στην εξουσία το 1990 όταν αποφυλακίσθηκε ο Στυλιανός Παττακός για λόγους υγείας, ένας από τους  πρωτεργάτες τυράννους με το «μυστρί» της επτάχρονης χούντας?
Επειδή θέλετε τον κρατούμενο απαραίτητα  να «εξομολογείται» και να «μετανιώνει»(ποιος «νομοθέτης» και ποιος «κώδικας»  αλήθεια το αναφέρει ως «προϋπόθεση»?....) προκειμένου να πάρει το «ευεργέτημα»  της  άδειας ,γιατί στον  Στυλιανό Παττακό ( καταδικασμένος για πολύ χειρότερα εγκλήματα από εκείνα του Δ.Κουφοντίνα ) δόθηκε το «δώρο» της  αποφυλάκισης παρά το ότι παρέμεινε μέχρι τέλους αμετανόητοςγια την επτάχρονη φοβέρα και σκλαβιά?
Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Τζέφρυ Ρ. Πάϊατ  αντί να προωθεί την «επανένταξη» Κουφοντίνα στην εξόντωση καλύτερα να  κοιτάξει τα χάλια της χώρας του από την διασπορά του τρόμου και του θανάτου που έχει φέρει η ανεξέλεγκτη μαζική ελεύθερη οπλοφορία και η βία της  ομοσπονδιακής αστυνομίας  στα πανεπιστήμια, στα σχολεία και στους δρόμους! Εδώ, δεν θα στηθούν ποτέ ηλεκτρικές καρέκλες και θάλαμοι θανατικής ποινής!
 Η άκριτη αλληλεγγύη(που δεν μένει μόνο στο θέμα των συνθηκών και των ατομικών δικαιωμάτων των κρατουμένων)  στο Δημήτρη Κουφοντίνα ,ο εμπρησμός του αυτοκινήτου της δημοσιογράφου Μίνας Καραμήτρου, οι φθορές σε καταστήματα και πολιτικά-κομματικά γραφεία, οι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα  δεν  «φωτίζουν»  το δίκαιο αίτημα του κρατουμένου  αλλά  «ξεσηκώνουν»  από τον τάφο  το πτώμα της ηττημένης ιδεολογίας  του «κόμματος του πιστολιού». Ο Αναρχισμός ΔΕΝ  θα είναι ποτέ  «σύντροφος» στις επιλογές του κάθε Δημήτρη Κουφοντίνα  ,ΔΕΝ  θα γίνει ποτέ  «ουρά» της αριστερίστικης παρέλασης των φαντασμάτων  που υπογράφουν ψευδεπίγραφα ως «αναρχικοί».
Οι Αναρχικοί έχουν μνήμη από τα ματωμένα πουκάμισα και τους λαιμούς των συντρόφων τους από τα «κομμουνιστικά» λαϊκά δικαστήρια των σταλινικών  που πίσω και πάνω στην θέση του Χριστού είχαν το  «σφυροδρέπανο» και  οφείλουν να διαχωρισθούν  από την  «αντιεξουσιαστική» γραφειοκρατία του Δόγματος που θέλει στους δρόμους να κυκλοφορούν μόνο τα «πρότυπα αγωνιστών»  και  ο μπολσεβικισμός  της  «επαναστατικής πρωτοπορίας»! Το ΄Αλφα στον Κύκλο ΔΕΝ  θα γίνει συνώνυμο και συνεργάτης  της Κόκκινης Τρομοκρατίας!
Το πολιτικό έγκλημα δεν «καθαγιάζεται»  επειδή είναι πολιτικό , τα  συνωμοτικά υπόγεια με τα σχέδια και τους στόχους   των «αυτόκλητων σωτήρων» δεν είναι «μέρος του αγώνα» ,η αυτονομία κάποιων να «μιλήσουν» με το «έτσι θέλω» της σφαίρας και του δυναμίτη (και ενίοτε με «παράπλευρες απώλειες»…) δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως η σύντομη «ζωή» του  ένοπλου  ήταν και είναι  «αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος»! ΄Ηταν μια ακόμη ταφόπλακα και νάρκη στην προσπάθεια των κινημάτων να υπάρξουν!
Ναι, στο δικαίωμα της άδειας του κάθε κρατούμενου(στην προκειμένη περίπτωση και του Κουφοντίνα...) που είναι  ηθική αξία  του νομικού πολιτισμού, αλλά ΟΧΙ στην διαιώνιση του ΛΑΘΟΥΣ που διαλύει «καταδρομικά» την πορεία όσων αγωνίζονται και αγωνιούν για έναν καλύτερο Κόσμο.
Η Εισαγγελέας Ξένη Δημητρίου που έκανε  την θεσμική παρέμβασή της  αμφισβητώντας τους λόγους  άρνησης των συναδέλφων της να δοθεί άδεια στον Δ.Κουφοντίνα, είναι η απόδειξη πως σε αυτούς τους θολούς καιρούς της συστημικής-κοινωνικής παρακμής και του φιλοτομαρισμού τελικά ΔΕΝ είμαστε «όλοι ίδιοι»,ΔΕΝ είναι όλα στο «ίδιο τσουβάλι»! Ο λαϊκισμός και  η γενίκευση φέρνουν τελικά τον διχασμό, την αναισθησία και τον αλληλοσπαραγμό στις σχέσεις των ανθρώπων!
Η Ξένη Δημητρίου που πρόσφατα πήρε την πρωτοβουλία να ασχοληθεί με τους δύο εγκαταλελειμμένους καρκινοπαθείς κρατουμένους στην τύχη τους(ο ένας δυστυχώς δεν είναι πλέον ζωντανός και ο δεύτερος είναι 91 ετών…) από την αναλγησία του συμβουλίου της φυλακής να τους αποφυλακίσει για λόγους υγείας, είναι η βάσιμη  ελπίδα να ικανοποιηθεί το δικαίωμα στην άδεια του απεργού πείνας(από τις 2/5) Δημήτρη Κουφοντίνα.
koutipandoras

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Ιδιωτικό κράτος με «πουλημένους» διαιτητές;



του Δημήτρη Χρήστου
Και εκεί που λες ότι μετά την ανάγωγη συμπεριφορά του Κυριάκου στη Βουλή θα υπάρξει κάποια αυτοσυγκράτηση, έρχεται ο πλουσιόπαις κληρονόμος και τα κάνει όλα λίμπα! Τι οκτάωρα και πενθήμερα μου λέτε εσείς, τι συμβάσεις εργασίας ζητάτε, τι δημόσια υγεία και παιδεία απαιτείτε, ξεχάστε όλα, αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και γίνει πρωθυπουργός.
ΝΟΜΙΖΕΙ ότι η παπαγαλία από τα τσιτάτα του Φρίντμαν είναι επίκαιρη και εφαρμόσιμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα στην κατάσταση που βρέθηκε η Ελλάδα. Νομίζει ότι η ανάπτυξη είναι απλώς και μόνο υπόθεση φτηνής εργασίας.
ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ υποστήριξη από τον μοναδικό φίλο που έχει στην Ευρώπη, τον Μ. Βέμπερ, που δήλωσε ότι δεν πρέπει να υπάρχει κατώτατος μισθός στην Ελλάδα για να μπορεί η χώρα να ανταγωνιστεί τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Μάλτα! Ουάου, που θα έλεγε και ο Βαρουφάκης!
ΔΕΝ ΕΧΕΙ αντιληφθεί τίποτα από τις εξελίξεις στην Ε.Ε. Την κρίση ταυτότητας και αρχών. Την υπονόμευση της ενότητάς της. Δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κατανοήσει γιατί δεκάδες χιλιάδες Γάλλοι πολίτες βγαίνουν εδώ και μήνες στους δρόμους, αγανακτισμένοι από τον αβίωτο βίο, αποτέλεσμα των ανισοτήτων που όξυνε η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική στην Ένωση.
ΔΕΝ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΕΤΑΙ την οργή των Ευρωπαίων πολιτών, που στρέφεται, όπου δεν υπάρχει αξιόπιστη Αριστερά, στην εθνικιστική και λαϊκιστική Άκρα Δεξιά. Δεν υπολογίζει της συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία από τον πόλεμο δασμών του Αμερικανού Προέδρου και πόσο αυτό μπορεί να καθηλώσει τις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες παντού.
ΚΑΙ ΟΙ ΥΦΕΣΕΙΣ που θα ακολουθήσουν, όχι μόνο δεν προσφέρονται για επενδύσεις, αλλά πλήττουν και κλάδους που πηγαίνουν καλά στηρίζονται όμως στα εισοδήματα των επισκεπτών- τουριστών. Και αν τα εισοδήματα περιοριστούν, θα μειωθεί και το ζητούμενο απαραίτητο τουριστικό ρεύμα.
ΘΕΩΡΕΙ πως «τάξη και ασφάλεια», είναι απλώς και μόνο υπόθεση μιας διαταγής. Βλέπει μόνο τα συμπτώματα, χωρίς να έχει ιδέα τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστούν και κυρίως να εξαλειφθούν οι αιτίες.
ΕΧΕΙ μεσάνυχτα από τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις συνέπειες της νέας βιομηχανικής επανάστασης, όπου η ταχύτατη «ρομποτοποίηση» απαιτεί προσαρμογές και ειδικεύσεις από τον κόσμο της εργασίας, ώστε να μην μείνει εκτός παραγωγής. Με λίγα λόγια, ο Κυριάκος δεν έχει όραμα για μια χώρα με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας, σε ρόλο πρωταγωνιστή.
ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ότι σε συνθήκες κανονικής δημοκρατίας, είναι αδύνατον να εφαρμοστούν οι ιδέες περί «ιδιωτικού κράτους». Και ας μην ξεχνάμε πως χωρίς τίμια κρατική διαιτησία, η λεγόμενη ελεύθερη οικονομία εξελίσσεται σε ζούγκλα όπου οι ισχυροί καταβροχθίζουν πλούτο και δικαιώματα με νόμιμο και παράνομο τρόπο, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.
ΚΑΙ ΣΤΗ δική μας περίπτωση, τα παραδείγματα με Μαρινάκη και Αλαφούζο, δεν είναι μόνον πολιτικές χορηγίες, αλλά επενδύσεις για μερίδιο στην πολιτική εξουσία, στην περίπτωση που ο «φυτευτός» τους κερδίσει τις εκλογές.
ΤΟ ΘΕΜΑ είναι πλέον σοβαρό. Τόσο σοβαρό που οργίστηκαν δημοσίως και οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ που πρόσκεινται στη Ν.Δ., οι οποίοι σε ανακοίνωσή τους σημείωσαν: «Το οκτάωρο, το πενθήμερο, η πλήρης και σταθερή δουλειά, η σχέση εξαρτημένης εργασίας είναι κρίσιμες κατακτήσεις του χθες και απαραίτητες-αναντικατάστατες συνθήκες για ένα καλύτερο αύριο».
ΚΑΙ ΟΠΩΣ δήλωσε ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος επί Κώστα Καραμανλή, ο Ευάγγελος Αντώναρος: «Τα δημόσια νοσοκομεία σε όλη την Ευρώπη εκσυγχρονίζονται διαρκώς με τον τελευταίου τύπου εξοπλισμό, ώστε να μη χρειάζεται οι πολίτες να καταφεύγουν σε ιδιωτικά θεραπευτήρια ή εργαστήρια ή να έχουν πανάκριβη ιδιωτική ασφάλιση. Και μόνο όταν εμφανίζεται μεγάλη ζήτηση 'αγοράζει' το δημόσιο σύστημα υγείας υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα».
ΟΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΕΣ του Κυριάκου έχουν προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στη Ν.Δ. Υπάρχει βρασμός, καθώς ο πρόεδρος έχει καταργήσει κάθε έννοια δημοκρατικής κομματικής λειτουργίας και πορεύεται με τα σκονάκια που έφερε από την Αμερική, χωρίς να ρωτάει κανέναν! «Και εγώ που λέω ότι ανήκω στη λαϊκή Δεξιά, τι να λέω τώρα στον κόσμο;» αναρωτιέται ο Γεράσιμος Γιακουμάτος και όχι μόνο.
Ο ΑΦΕΛΗΣ Κυριάκος βιάστηκε να αποκαλυφθεί. Εάν μάλιστα στις επικείμενες ευρωεκλογές, δεν προκύψει αποτέλεσμα που να θεμελιώνει ρεύμα νίκης στις βουλευτικές του Οκτωβρίου, δύσκολα θα επιβιώσει στην κομματική εξουσία καθώς η απειλή διάλυσης της παράταξης, μετά και την καταστροφική περίοδο Σαμαρά, θα απελευθερώσει μεγάλη οργή.
αυγη

Έξις και Υποτροπή

του Ευάγγελου Κωνσταντέλου
Ο Αριστοτέλης θεμελιώνει τη φιλοσοφία του περί ηθικής, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο εξαρτάται ουσιαστικά από την αρετή, αφιερώνοντας μεγάλο μέρος στα τρία σπουδαία έργα του περί ηθικής (τα Ηθικά Νικομάχεια, τα Ηθικά Μεγάλα και τα Ηθικά Ευδήμεια). Αναλύοντας (με διαφορετικό τρόπο σε καθένα από τα έργα του) το περιεχόμενο της αρετής την προσδιορίζει ως μέσο για την επίτευξη του ύψιστου αγαθού για τον άνθρωπο, που δεν είναι άλλο από… την ευδαιμονία. Για τον Αριστοτέλη η αρετή είναι ἕξις και μάλιστα προαιρετική. Επιλέγεται ελεύθερα από τον άνθρωπο και βρίσκεται στο μέσον ( Ἔστιν ἄρα ἡ ἀρετὴ ἕξις προαιρετική, ἐν μεσότητιοὖσα, Ηθικά Νικομάχεια 1107a). Ο Καστοριάδης αναλύει την αριστοτελική έννοια ἕξις με πολύ γλαφυρό τρόπο.
«Ἕξις, είναι μια επίκτητη κλίση, την οποία δεν έχουμε εκ γενετής. Τα μπλε ή τα μαύρα μάτια δεν είναι έξις, αλλά το να παίζει κανείς πιάνο είναι έξις. Είναι ένα habitus, όχι μόνο και όχι τόσο με την έννοια της συνήθειας, όπως η συνήθεια του καπνίσματος, αλλά κάτι το κεκτημένο, το οποίο επιτρέπει καταρχήν την πράξη, τη δράση. Αυτή όμως η έξις, αυτή η επίκτητη κλίση, είναι προαιρετική, εναπόκειται στη διακριτική μας ευχέρεια, ἐν μεσότητι οὖσα τῇ πρός ἡμᾶς, σε μια μεσότητα, η οποία δεν είναι η ορθή μεσαία οδός, αλλά μια μεσότητα ανάμεσα σε δύο άκρα, και πρός ἡμᾶς, σε σχέση δηλαδή με εμάς, με ό,τι μας αφορά, και όχι με απόλυτο τρόπο […] Η έξις είναι, ασφαλώς, μια επίκτητη κλίση, αλλά επίσης μια συνήθεια, ένας πολύ συχνός, αν όχι κύριος τρόπος δράσης, ένα habitusΚαι είναι προαιρετική· το προαιρετικός προέρχεται από την προαίρεσιν, την επιλογή, επομένως αυτό το habitus σχετίζεται με την επιλογή. Και είναι αλήθεια ότι η αρετή είναι αυτό το οποίο μας επιτρέπει να επιλέγουμε σωστά ανάμεσα στα πράγματα που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε, ακόμα κι αν δεν είναι το μόνο. Επομένως, σχετίζεται με την άσκηση μιας συνήθειας, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την επιλογή» (Κ. Καστοριάδη, Απόσπασμα από το σεμινάριο της 5ης Δεκεμβρίου 1984 στον Γ΄ τόμο, Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα).
Η έξις λοιπόν είναι η συνήθεια που αποκτήθηκε με την επανάληψη μιας πράξης. Είναι ένα επίκτητο στοιχείο, μια συνήθεια που βρίσκεται σε αντιδιαστολή προς το κληρονομούμενο, το εκ γενετής χαρακτηριστικό. Με άλλα λόγια δεν γεννιέσαι Πορτοσάλτε… γίνεσαι. Δεν γεννιέσαι Παπαδημητρίου… γίνεσαι. Δεν γεννιέσαι Χαραλαμπόπουλος, δεν γεννιέσαι Οικονόμου αλλά γίνεσαι. Πρετεντέρης, Παπαπαναγιώτου και Καψής όμως δεν γίνεσαι… γεννιέσαι. Και αναφερόμαστε σε αυτά τα υποκείμενα και στα όμοια με αυτά, διότι αντί για έξιν, την «φρόνιμη» συνήθεια που οδηγεί στην αρετή και την ευδαιμονία, βρίσκουμε μια ανάλογη αριστοτελική έννοια, την καθ' έξιν, η οποία αφορά την κακή, την βλαβερή επαναλαμβανόμενη πράξη και συμπεριφορά. Αυτή η καθ' έξιν συμπεριφορά είναι οργανωμένη, καλλιεργείται, επαναλαμβάνεται και επικοινωνείται όχι μόνο σε βάρος του Σύριζα αλλά πιο πολύ σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας.
Έχει γίνει συνήθεια ο εξευτελισμός, η ευτέλεια, η ποταπότητα, η προστυχιά, η χυδαιότητα, η ελεεινότητα, ο ξεπεσμός, τα τιποτένια κίνητρα και το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, που παρατηρούμε όλους τους προηγούμενους μήνες από τη ΝΔ και τα παράσιτά της. Αυτά τα υποκείμενα, που αποτελούν το ιερατείο και τους δορυφόρους της νεοφιλελεύθερης παράταξης, βλέπουν καταρχήν την ανταπόκριση του κόσμου, όταν ο εφήμερος πρόεδρός τους ξεμυτίζει από το καλά προστατευμένο περιβάλλον των καναλιών που τον στηρίζουν (για την ακρίβεια που τον σουλουπώνουν). Κατά δεύτερον βλέπουν αυτά που δεν μπορούν να σουλουπώσουν και φάνηκαν να ήταν πρωτοβουλίες του Κυριάκου, σχετικά με τη στήριξη στον ανθέλληνα Βέμπερ, με τις ασυναρτησίες για τους ψυκτικούς που πρέπει να είναι από το Περιστέρι και μακριά από την Εκάλη και την Κηφισιά, την 7ημερη εργασία, την κατάργηση του 5ημερου, την ιδιωτικοποίηση της υγείας κτλ, κτλ. Η έξις του Κυριάκου είναι στις γκάφες και στην ανικανότητα να ηγηθεί και να ελέγχει τον εαυτό του και το κόμμα του.
Βλέποντας την ουσιαστική πτώση του κόμματος ειδικής αποστολής και γνωρίζοντας πολύ καλά τις κρυφές και φανερές δημοσκοπήσεις καταλαβαίνουν, ότι η ομάδα δεν τραβάει. Βλέποντας επίσης ότι τόσο η Γεννηματά, ο Κουτσούμπας όσο και ο Θεοδωράκης δεν κατάφεραν να κάνουν ζημιά στο Σύριζα, άρχισαν με πιο εντατικούς ρυθμούς να φτιασιδώνουν τον Κυριάκο και να αποδομούν το κυβερνητικό έργο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφεύγουν σαν τον διάολο το λιβάνι ένα debate ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Κυριάκο. Ξέρουν στη ΝΔ, ότι έχουν περισσότερα να χάσουν σε μια πιθανή αντιπαράθεση πρόσωπο με πρόσωπο με τον Τσίπρα, παρά να κερδίσουν. Για το λόγο αυτό επανειλημμένα αποφεύγουν την κουβέντα και κρύβουν τον Κυριάκο.
Το σύστημα ένιωθε σχεδόν σίγουρο, ότι αποδομώντας έναν-έναν τους υπουργούς κάτι θα κερδίσει για τον γόνο. Εντωμεταξύ… ο Πολάκης συνέχιζε και συνεχίζει να εγκαινιάζει μονάδες υγείας. Ο Σπίρτζης εγκαινιάζει δρόμους και υποδομές. Η Αχτσιόγλου διαμορφώνει καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Η Κουντουρά παίρνει το ένα διεθνές βραβείο μετά το άλλο (και ξινίζει τα μούτρα της η Κεφαλογιάννη). Ο Τσακαλώτος δείχνει πρόοδο στην εκμάθηση και βελτίωση των ελληνικών του και ταυτόχρονα καταφέρνει να τακτοποιεί τα οικονομικά της χώρας. Ο Σταθάκης δεν πούλησε τη ΔΕΗ και ο Χαρίτσης δεν έχει καν αντίπαλο. 
Δεν ξεχνάμε επίσης ότι ο Τσίπρας είναι υποψήφιος για Nobel. Όλα αυτά το σύστημα ένιωθε ότι τα ήλεγχε (σε ένα βαθμό μπορούμε να πούμε ότι τα κατάφερνε κιόλας) με την προπαγάνδα. Και εκεί που όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο και τις συνήθειες του Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda βγαίνει ο Τσίπρας στο Ζάππειο και εξαγγέλλει μέτρα. Εξαγγέλλει για το 2019 και το 2020 μέτρα μόνιμα, που θα ανακουφίσουν ολόκληρη την κοινωνία. Μέτρα… για μειώσεις φόρων και ελαφρύνσεις, μέτρα… για τη 13 η σύνταξη, μέτρα… για την επαναφορά της κοινωνίας σε μια κανονικότητα και ηρεμία.
Σε εκείνο το σημείο το μυαλό των παρασίτων μπλοκάρει και το σύστημα υποτροπιάζει. Η έξις του συστήματος στην τρομοκρατία, το ψέμα, την αγυρτεία και τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, αποκτά όχι μόνο ολιστικό χαρακτήρα αλλά δείχνει πανικό και αιφνιδιασμό, οδηγώντας έτσι τους «σκλάβους» τους συστήματος να κινούνται ανοργάνωτα και σπασμωδικά. Φτάνουν να δείχνουν φωτογραφίες από τις διακοπές του Τσίπρα και να επαναλαμβάνουν ψέματα για δήθεν δουλειές του πατέρα του πρωθυπουργού με τη χούντα. Επειδή όμως και αυτό δεν έχει αξιοποιήσιμη γι’ αυτούς αποδοχή από την κοινωνία, αρχίζουν την προσπάθεια να στραφεί η προσοχή της κοινής γνώμης αλλού. Ξαμολάνε το ρεζίλι των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών να χυδαιολογεί εναντίον της υπουργού εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου. 
Τον Κανάκη να ξεπλένει τον ανακριτή-δημοσιογράφο της χούντας, τον Στουρνάρα να λερώνει ακόμη περισσότερο τη φωλιά του και τον Αυγενάκη με τον Τζαβάρα να μιλάνε για νοθεία στις εκλογές. Και εκεί που όλα είναι σε αποσύνθεση και έχουν αποσυντονιστεί, τρέχοντας και μη φτάνοντας, αποφασίζει το αφεντικό, να δώσει συνέντευξη στον Σρόιτερ. Τότε είναι που τα κάνει ακόμη χειρότερα, δείχνοντας πως το σύστημα βρίσκεται σε υποτροπή και προμηνύοντας πώς θα είναι η εβδομάδα που θα διανύσουμε μέχρι την Κυριακή των εκλογών.
Η φρόνηση και η αρετή έχουν έτσι κι αλλιώς αντικατασταθεί με ό,τι πιο άρρωστο μπορεί να δημιουργήσει ο παρασιτισμός του συστήματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που μας θυμίζει τη βδομάδα πριν το δημοψήφισμα. Εκείνη η εβδομάδα μας έδειξε, ότι η απόσταση από την Έξιν στην Υποτροπήν του διεφθαρμένου συστήματος καθορίζεται από έναν Ψυχάρη, έναν Μπόμπολα, έναν Μαρινάκη και έναν Αλαφούζο. Είναι ο ίδιος και απαράλαχτος δρόμος. Τα γρανάζια του συστήματος είναι όμως εκφυλισμένα και δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καθυστερούν το αναπόφευκτο. Ό,τι δηλαδή έγινε και τότε.  
κουτι πανδωρας

Από στουρνάρια ξέρεις;


Από στουρνάρια ξέρεις;

της Νόρας Ράλλη
Είναι στιγμές που νιώθω πολύ μικρή σ' έναν πολύ γερασμένο κόσμο... Ποιον κοροϊδεύω; Η αλήθεια είναι πως σχεδόν πάντα νιώθω πολύ γριά σε έναν πολύ νέο κόσμο, όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ. Και δεν θέλω, να 'ξερες πόσο δεν θέλω. Αλλά η πραγματικότητα στέκει αδυσώπητη εμπρός μου. Με ταχταρίζει στα γόνατά της καθημερινά, παρά τη θέλησή μου και διόλου παρηγορητικά, μα μ' ένα σαρδόνιο χαμόγελο νεοφιλελεύθερης φρεσκάδας που πονάει περισσότερο κι από τα γερασμένα κανιά μου.
Ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι που μου προσφέρουν τη δυνατότητα μιας νέας αρχής. «Σκέφτομαι όμως και το νέο παιδί από το Περιστέρι που μπορεί να θέλει να πάει σε μια καλή τεχνική σχολή, ώστε να βρει αύριο δουλειά ως ψυκτικός ή ως ένα παιδί που επισκευάζει ανελκυστήρες...». Αυτά είπε ο υπέρτατος και φούσκωσαν τα λαγόνια μου από προσμονή κι αδημονία: ιδού η νέα αρχή που μου επιφύλασσε η νεοδημοκράτικη μοίρα της χώρας μου! Καλά, να επισκευάζω ανελκυστήρες δεν το έχω, αλλά με την ψυχρανσία μια χαρά τα πάω. Αυτό μπορεί εύκολα να επιβεβαιωθεί από κάθε αναγνώστη αυτής της στήλης, αλλά και απ' όλους όσους ανεξαιρέτως έχω την τιμή (κι έχουν την υπομονή) να γνωρίζω προσωπικά. Ασε που «εντός ψυγείου», επισκευασμένου κι από την πάρτη μου μάλιστα, θα διατηρηθώ νέα, νεωτάτη!
Εναν τέτοιον νέο, νεότατο ορίζοντα μου πρόσφερε ο τρισμέγιστος και πέσαν να τον φάνε. Οσοι τον άκουσαν δηλαδή. Σίγουρα όχι οι Περιστεριώτες, καθώς, ως άφησε να εννοηθεί, με το λιγοστό μυαλό που διαθέτουν, επαρκές μόνο για χειρωνακτικές εργασίες, σιγά μην ακούν πολιτικές δηλώσεις, σιγά μη διαβάζουν εφημερίδες.
Χειρωνακτικές εργασίες έκαναν οι παππούδες κι οι μπαρμπάδες μου. Ενεκα που αγρότες ήταν και τεχνίτες της πέτρας στα χωριά τους κι ήρθαν μετά τον Εμφύλιο στη μεγάλη πόλη, να βρουν καλύτερη μοίρα. Οχι και ακριβώς στη μεγάλη πόλη -στα τριγύρω της. Σαν τώρα θυμάμαι τον παππού μου να διαβάζει μαζί μου εφημερίδα, εκεί στα δυτικά προάστια, και κάθε τόσο να μου λέει: Από στουρνάρια ξέρεις; Λέγε, ξέρεις; Κάτι πέτρες απελέκητες είναι. Αν δεν ξέρεις, να μάθεις! Και στάσου μακριά. Μακριά κι αλάργα!
Από πότε το λιγοστό μυαλό και οι περιορισμένες πνευματικές ικανότητες συνδέονται αποκλειστικά με τις λαϊκές συνοικίες και, ακόμα χειρότερα, με την εργατική τάξη; Ε; Απ' όταν το είπε ο παμμέγιστος; Που έχει αντιληφθεί, όπως είπε, την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις και δεν τον ενοχλεί διόλου, λέει, να δουλεύει κάποιος (κάποιος, όχι όλοι) επτά μέρες την εβδομάδα, για να μπορέσει να πληρώσει την ιδιωτική εκπαίδευση που θα φέρει επιτέλους στα ανώτερα ιδρύματα, στα οποία δεν θα μπορεί αυτός ο «κάποιος» να μπει (γιατί είναι ανώτερα), και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, που πάλι δεν θα μπορεί να μπει (γιατί είναι ιδιωτικά), αλλά και τη σύνταξή του, που κι αυτή θα την αναλάβει ιδιωτικός οργανισμός επιβίωσης μόνο όσων έχουν... Τι έχουν; Μα «προφανώς» περισσότερο μυαλό και πνευματικές ικανότητες τέτοιες, ώστε να τους εξασφαλίσουν πλούτο ειδικού βάρους, έναντι των «κάποιων» πολλών άλλων.
Μου το εξήγησε το αγόρι (με κάθε τρόπο όμως!) -το κατάλαβα. Μπήκε καλά στο λειψό μου μυαλουδάκι. Εγινε κτήμα μου. Την ίδια στιγμή, έγινα κι εγώ δικό του.
Ετσι είναι. Ο ταξικός διαχωρισμός εδραιώνεται, φορές ανεπανόρθωτα, μέσω και της πνευματικής (πρακτικής ή λεκτικής) υποβάθμισης του όποιου «κάποιου». Το ζήσαμε εντονότατα ως ανθρωπότητα στον Μεσαίωνα, αργότερα στη Βιομηχανική Επανάσταση, μετά στον φασισμό (μην πω καμιά κουβέντα και χαρακτηρίσω χαρακτηρισμό αχαρακτήριστον) και σήμερα με την καπιταλιστική, παγκοσμιοποιημένη υπερεξουσία.
Τουτέστιν, αν περάσει το θέλω τους στο μυαλό σου, περνάει και η υπόστασή σου στα θέλω τους. Οπότε για ποιο ταξικό διαχωρισμό να μιλάμε πλέον; Αφού γινόμαστε όλοι ένα! Τι κι αν αυτό το «ένα» ανήκει σε έναν;
Σ' αυτό το πλαίσιο μιας σχεδόν χριστιανικής, τολμώ να πω, αλληλοσυμπόρευσης και εναγκαλισμού, θα το εξομολογηθώ: Το ξανασκέφτηκα. Δεν θέλω να γίνω ψυκτικός. Βοηθός χειριστή αυτόματης τέντας θα γίνω. Το επάγγελμα του μέλλοντος!
efsyn

Ο θησαυρός του μακαρίτη



Ο ανάγωγος της Κυριακής
Έτσι όπως μαζεύουν τους πάγκους στη λαϊκή όταν πιάνει η βροχή, έτσι μαζεύουν οι δημοσκοπικές εταιρείες τις προβλέψεις τους άρον άρον.
Από τις 17 μονάδες, πήγαμε στις 7 και από τις 7 μονάδες στις 6 και τελευταία η PALMOS ANALYSIS έδωσε διαφορά 3,5 %. Να θυμίσουμε ότι πρώτος απ’ όλους ο Άδωνης, πριν 2 μήνες, είχε χαμηλώσει τον πήχη στις 3,5 μονάδες. Και τώρα οι δημοσκοπικές εταιρείες έβαλαν  τον Αυγενάκη να πει πως μπορεί να υπάρξει νοθεία στις εκλογές. Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουν οι δημοσκοπικές εταιρείες πως πληρώνονταν από τα αφεντικά τους να βγάζουν ψεύτικες δημοσκοπήσεις για να βρίζει ολημερής ο ΣΚΑΪ;
Αυτή τη φορά το σύστημα θα υποστεί τη μέγιστη συντριβή του. Έφτιαχναν fake news και το χειρότερο απ’ όλα, τα πίστεψαν κιόλας. Τα πίστεψε κι ο τζιτζιφιόγκος ο σηκωμενοπηγουνάτος ο Κυριάκος και να δούμε τώρα πού θα πάει το πηγούνι που ‘χε σηκωθεί 17 μονάδες πάνω, πώς θα πέσει 17 μονάδες κάτω.
Την Κυριακή ο Κυριάκος θα ψάξει καρέκλα να κάτσει και φοβάμαι ότι η καρέκλα θα ‘ναι απρόθυμη.
Ο Μεϊμαράκης θα ηγηθεί των εξελίξεων.
Αν η διαφορά είναι πολύ μικρή ο Τσίπρας θα πάει σε εκλογές και θα τις κερδίσει. Θα φύγει χαλαρός για μπάνια. Αν η διαφορά είναι μεγάλη, γιατί όλες τις εκδοχές πρέπει να τις παίζεις στο κεφάλι, τότε ο Τσίπρας θα παλέψει να διαχειριστεί το αποτέλεσμα μέχρι τις εκλογές. Η καρέκλα του Τσίπρα δε θα κινδυνέψει, αλλά η θέση του θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Αλλά οι δημοσκόποι που τα μαζεύουν άρον άρον τον κάνουν να χαμογελά. 6,5 % δίνουν μπροστά τη ΝΔ τα «Νέα», όπου 3% είναι το περιθώριο στατιστικού λάθους, άρα μιλάνε για 3,5%.
*** Πήγε στα Τρίκαλα και ο Κυριάκος και έπαιξε τον πολιτισμένο δεξιό εκεί, πήγε και σε περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ για να χαιρετήσει.

*** Το ότι ο Μητσοτάκης πιστεύει ότι οι ψυκτικοί και οι συντηρητές ασανσέρ προέρχονται από το Περιστέρι είναι αυτό που του φανέρωσε την ταξική του διαφορά. Το γεγονός ότι αυτός είναι γόνος μια ζάμπλουτης μεγαλοοικογένειας που έμαθε από την ημέρα που γεννήθηκε να συναλλάσσεται με εφοπλιστές και επιχειρηματίες, οι SIEMENS να χρηματοδοτούν τον μπαμπά του και όλη του την οικογένεια, λεφτά να πέφτουν από τον ουρανό και εκείνος να περιφέρεται από σαλόνι σε σαλόνι και τώρα να βγαίνει και να παριστάνει τον κακομοίρη που δεν έχει μπει σε σκάφος ποτέ και που έχει να συναντήσει πλούσιο 18 χρόνια τώρα.
Στου Λαλαούνη δεν έτρωγε με χρυσά μαχαιροπήρουνα και τον έδειχνε ο Λάκης Γαβαλάς στο instagram; Που πας ρε Καραμήτρο;
*** Πέταξε το σακάκι, έβγαλε τη γραβάτα και πήγε στη Λάρισα να μιλήσει ο Κυριάκος, όχι στην κεντρική πλατεία, που όποιος την γεμίσει κερδίζει και τις εκλογές, σύμφωνα με τον αστικό μύθο, αλλά στην πλατεία ταχυδρομείου και δεν κατάφερε να μαζέψει κόσμο ούτε για τις φωτογραφίες. Κλάμα…
Ο πρωθυπουργός που τον θέλουν όλοι οι δημοσιογράφοι και δεν τον γουστάρει ο κόσμος.
*** Καλά τα είπε ο Υποχθόνιος, ότι ο κίνδυνος ανόδου του φασισμού είναι τεράστιος και κάλεσε τους νέους να πάνε να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Ωραίος!
*** Ένας υποψήφιος στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, ο Νικόλαος Σουβλάκης,είναι αυτός που μας κέρδισε από τους υποψήφιους που έχουν πάρει τη μορφή επιδημίας. Στην αφίσα ψήνει σουβλάκια στη σχάρα.
*** Ευρωεκλογές την άλλη Κυριακή, σηκωθείτε από κρεβάτια και καναπέδες και μην αφήσετε ούτε τους φασίστες στην Ευρώπη, ούτε τους καινούριους Σόιμπλε, ούτε τους καραγκιόζηδες της μεταπολίτευσης να ξανάρθουν στα πράγματα.
Πρέπει να καταλάβουμε τι είναι το σπίτι μας και ποιος θέλουμε να μένει σε αυτό, ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι είναι οι εχθροί μας.
Πρέπει να φύγει η λέρα από το σπίτι, όχι να την ξαναμαζέψουμε.
Αυτές οι εκλογές κρύβουν τις πιο μεγάλες εκπλήξεις.
altsantiri

Ο Δωδεκάλογος του Φασίστα

Οι γύφτοι. Οι τσιγγάνοι. Οι Ρομά. Αυτοί οι άνθρωποι παρευρέθηκαν στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Λαμία, κούνησαν σημαίες, φωτογραφήθηκαν με τον πρωθυπουργό. Και λύσσαξε η αξιωματική αντιπολίτευση της φαιδράς πορτοκαλέας μας.
της Λένας Διονυσίου
Ρε, λύσσαξε, σου λέω! Ο Τύπος, με αισχρά σχόλια, οι υποστηρικτές, ακόμα και τα στελέχη. Άλλοι έλεγαν πως ο Τσίπρας κουβάλησε τους Ρομά να κάνει μπούγιο στην Λαμία. Ρομά και Πακιστανούς. Είδαν μαυροτσούκαλο και δεν πήγε ο νους τους πως είναι Έλληνες. Μη σας σοκάρουμε, Έλληνες είναι οι Ρομά...
Άλλοι είπαν ότι ο Τσίπρας τους τάραξε στην... ιθαγένεια (τους Πακιστανούς...) για να τον ψηφίσουν. Πάλι, πού να πάει ο νους τους στους Ρομά.
Άλλοι έσταξαν απλώς χολή για αυτό που όντως συνέβαινε . Πού ακούστηκε ολόκληρος πρωθυπουργός να φωτογραφίζεται με το τσιγγαναριό; Μόνο ο δήμαρχος Στυλίδας επιτρέπεται να συνάπτει σχέσεις μαζί τους κι αυτό μοναχά στην περίπτωση που πρόκειται για την Άννα - Μαρία Παπαχαραλάμπους.
Αλλά δεν είναι το αντανακλαστικό που έσυρε την δεξιά σε ρατσιστικό βούρκο (εκ παραδρομής, που λένε). Είναι η πολιτική της στόχευση για αυτές εδώ τις εκλογές. 
Πού ποντάρει; Στα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά του κόσμου. Στον ρατσισμό,στο υπεροπτικό Άριο αίσθημα από τα μικροαστικά πανέρια των ξεπεσμένων Σουσούδων.
Αν δεν το έχουμε ήδη καταλάβει, έχουμε σύκγρουση. Μεγάλη, ηχηρή και -δυστυχώς, φαίνεται πως εξελίσσεται σε- μοιραία. Μεταξύ δύο κόσμων: Εκείνου που οφείλει να σεβαστεί τον Άνθρωπο και του άλλου,που δεν θα διστάσει να τον εξοντώσει.
κουτι πανδωρας

Αλήθειες λέει ο κ. Μητσοτάκης, δεν του ξεφεύγουν...



Κάθε μέρα ξεδιπλώνει ένα τμήμα της πολιτικής του, με απόλυτο κυνισμό. Οι εκ των υστέρων διορθώσεις από τους γυρολόγους επικοινωνιολόγους του είναι καπνός
του Κλεαρχου Τσαουσίδη
Από τη μεταπολίτευση κι εδώ, το ψευδεπίγραφο επικρατούσε στην πολιτική ζωή, χάρη στη μεθοδευμένη επάνοδο της Δεξιάς στην εξουσία και την πορεία της κυρίαρχης τότε Αριστεράς προς τον περονισμό (ΠΑΣΟΚ) ή τον σταλινισμό (ΚΚΕ). Αυτά ώς το 2012.
Οι φερετζέδες, όμως, αντέχουν: ακούμε τον κ. Μητσοτάκη, σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, να προβλέπει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι «ψήφος επιβράβευσης της Ν.Δ.».
Επιβράβευση για ποιο πράγμα; Ο πολυπτυχιούχος του Χάρβαρντ, που καμώνεται ότι δεν μπορεί να διακρίνει την εργασία από τη λειτουργία (ναι, δεν έκανε λάθος), γνωρίζει ότι επιβραβεύεται κάποιος όταν υπάρχουν πεπραγμένα, όχι λόγια, κραυγές, απειλές. Όμως δεν είναι για γέλια. Έτσι πορεύεται η κάθε μορφής Δεξιά: με υποκρισία και τάχαμου ανοησίες, που όμως ξεκάθαρα στοχεύουν να συσπειρώσουν κοινωνικές ομάδες οι οποίες επί δεκαετίες συσσωρεύουν πλούτο ή απλώς σιτίζονται σε βάρος των έντιμων Ελλήνων φορολογουμένων.
Ξεκινώντας από τη γαϊδουριά τής (τυπικής) μη παράδοσης της εξουσίας από τον κ. Σαμαρά στον κ. Τσίπρα, τον Ιανουάριο του ‘15, η Ν.Δ. άρχισε αμέσως την υπονόμευση της νόμιμης κυβέρνησης, προσδοκώντας ότι η οικονομική ασφυξία, που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες της, θα οδηγούσε στη γρήγορη επιστροφή της στην εξουσία.
Δεν το πέτυχε. Τον Σεπτέμβριο του ’15 οι Έλληνες τούς απέρριψαν ξανά. Και όσο στην Ευρώπη άρχιζε η μεταστροφή κάποιων κεντροαριστερών δυνάμεων και η εγκατάλειψη της ιδεολογίας της λιτότητας, τόσο κέρδιζε έδαφος η ελληνική κυβέρνηση και οι θέσεις που το 2012 φάνταζαν για τους μη αριστερούς σαν κάτι ανέφικτο υιοθετήθηκαν και σε άλλες χώρες του Νότου, όπως η Ισπανία κι η Πορτογαλία. Δεν είναι τυχαίο ότι, τώρα, στελέχη της ελληνικής Κεντροαριστεράς συμπαρατάσσονται και άλλα επιστρέφουν στην αφετηρία τους, καθώς είχαν θητεύσει στη μήτρα της σημερινής Αριστεράς, την ανανεωτική και δημοκρατική Αριστερά.
Η δημόσια συμπαράταξη με την Προοδευτική Συμμαχία 416 πολιτών που είχαν διατελέσει μέλη του «Ρήγα Φεραίου», αλλά είχαν αποστασιοποιηθεί ή προσχωρήσει σε συγγενείς χώρους, έγινε προσπάθεια να υποτιμηθεί όχι μόνο από την αυτοκαταστροφική ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛΛ., αλλά και από την ενιαία Δεξιά, που επιστράτευσε καμιά ογδονταριά τιτουλάριους των κυβερνήσεών της για να χαλάσουν την εικόνα. Ουδείς έδωσε σημασία, ούτε οι σεσημασμένοι για την αγάπη προς το χρήμα που σε κάνει… κ.λπ. κεκράκτες.
Οπότε ο κ. Μητσοτάκης το πήρε επάνω του. Κάθε μέρα ξεδιπλώνει ένα τμήμα της πολιτικής του, με απόλυτο κυνισμό. Οι εκ των υστέρων διορθώσεις από τους γυρολόγους επικοινωνιολόγους του είναι καπνός. Ο ίδιος εκφωνεί αυτά που απαιτούν ο ΣΕΒ και τα άλλα, μη συντεταγμένα, κερδοσκοπικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας: εκπαίδευση, υγεία, ασφάλιση, όλες ιδιωτικές, κατάργηση κάθε εργατικού δικαιώματος κ.λπ.
Επιπλέον, επειδή γνωρίζει πόσο ψωνάρες είναι κάποιοι που πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από την πλεμπάγια, επαναλαμβάνει αυτά που στο σόι του θεωρούν κεκτημένο: αυτοί είναι οι άριστοι! Τα παιδιά από το Περιστέρι το πολύ πολύ να γίνουν ψυκτικοί ή να συντηρούν ανελκυστήρες. Γνωστό το πρόβλημα: οι ανόητοι πιστεύουν ότι είναι πανέξυπνοι!
Το ψώνιο δεν αποτελεί μονοπώλιο των πλουσίων (κάθε άλλο θα έλεγα), αλλά ενδημεί και σε λούμπεν στρώματα «φτωχών» φοροφυγάδων. Έτσι, η τοξική ταξικότητα των στελεχών της Ν.Δ. απλώνεται και σε «λαϊκά» παιδιά. Που σιχαίνονται την προέλευσή τους!
Το θράσος περισσεύει: δεν επιτρέπει η (“γαλάζια” σήμερα, ποιος ξέρει αύριο;) κ. Σπυράκη στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει στην εξουσία αν ηττηθεί στις ευρωεκλογές και απαιτεί να μην υποδείξει η νόμιμη κυβέρνηση πριν από τον Οκτώβριο (!) τον νέο επίτροπο της Ελλάδας που θα διαδεχθεί τον κ. Αβραμόπουλο (ο οποίος παρέμεινε επίτροπος χωρίς καμιάν αντίδραση όσο κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ).
Ποιος θα τον επιλέξει; Ο κ. Μητσοτάκης, η ξαδέρφη του, η κ. Λυμπεράκη, που θεωρεί ότι οι φτωχοί είναι μειωμένων δυνατοτήτων, ή ο κ. Βέμπερ; Μπα, τον άδειασαν κι αυτόν όταν κατάλαβαν ότι είναι looser…
αυγη

Κουτσούμπας και Λαφαζάνης στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ



του Μάκη Κοψίδη
Γνωστοί και μη εξαιρετέοι  οι συμμετέχοντες στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Σε ένα μέτωπο που συνωστίζονται διάφορες δυνάμεις  από την ηγεσία Μητσοτάκη και το παρακολούθημά της , το ΚΙΝ.ΑΛ., μέχρι τους ακραίους εκ των δανειστών τύπου Βέμπερ, τον Στουρνάρα, τον ΣΕΒ, τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο που έχουν μετατρέψει τα μέσα ενημέρωσης που κατέχουν σε ντουντούκες του Μητσοτάκη.  Πρόκειται για ένα μπλοκ δυνάμεων που απαρτίζεται από θεσμικούς και έξω-θεσμικούς  παράγοντες που μοναδικό τους στόχο έχουν να ρίξουν την κυβέρνηση Τσίπρα και να φέρουν αυτούς που ρήμαξαν την χώρα για δεκαετίες.
Στο ίδιο όμως μπλοκ δυνάμεων  και με μόνιμη μέριμνά τους πως θα πέσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχουν,  από διαφορετική ιδεολογική και πολιτική αφετηρία, φορείς της αριστεράς που διακρίνονται για την «επαναστατικότητά»  τους.  Κατ αρχήν το ΚΚΕ. Η ηγετική ομάδα περί τον Κουτσούμπα είναι τόσο. ..φιλολαική που τα μέτρα της κυβέρνησης τα χαρακτήρισε «ψίχουλα», δηλαδή με την γνωστή κασέτα που επαναλαμβάνει από το 1997,98  τότε που η αφεντιά μου ήταν εκπρόσωπος τύπου του κόμματος. Αλλά ούτε τα «ψίχουλα» ψήφισε   δηλώνοντας παρών σε μία πρωτοφανή επίδειξη σεχταρισμού. Παρών για την 13η σύνταξη, παρών για την μείωση  του ΦΠΑ στα τρόφιμα και την εστίαση, παρών για την μείωση του ΕΝΦΙΑ . Δηλαδή η κατά Κουτσούμπα λογική είναι οι δεινοπαθούντες πολίτες από την κρίση να μην ελαφρυνθούν οικονομικά , αλλά να περιμένουν την «λαική εξουσία» που θα εγκαθιδρύσει το ΚΚΕ στην χώρα στην μετά θάνατον ζωή. Οδηγός για την στάση αυτή του ΚΚΕ το μένος της ηγετικής ομάδας κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του Α. Τσίπρα προσωπικά.
Στην ίδια γραμμή κινείται και η ΛΑΕ του Λαφαζάνη. Επίθεση στην κυβέρνηση για τα μέτρα όπως κάνει και κάθε κίνηση της κυβέρνησης. Με τρόπο που ανταγωνίζεται την μανία με την οποία επιτίθεται το ΚΚΕ. Ανταγωνισμός Κουτσούμπα και Λαφαζάνη για το ποιος θα βγεί πιο αντι-ΣΥΡΙΖΑ.
Και όμως και οι δύο δεν αναρωτιούνται για το προφανές. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμβιβαστεί και αυτοί είναι οι πραγματικοί αριστεροί γιατί δεν τους ενισχύουν οι πολίτες και η εκλογική τους επιρροή είναι καθηλωμένη ή και μειούμενη;
Μήπως γιατί ο λαός αντιλαμβάνεται ότι η εναλλακτική λύση που υπόσχεται ο Κουτσούμπας , η «λαική εξουσία» ,  είναι και για την επόμενη ζωή αλλά και είναι φτιαγμένη από τα υλικά και μάλιστα τα σταλινικά υλικά, του «υπαρκτού» που κατάρρευσε με πάταγο:
Μήπως γιατί  ο λαός αντιλαμβάνεται ότι η εναλλακτική του Λαφαζάνη , η επιστροφή δηλαδή στην δραχμή , θα είναι καταστροφική πρώτα από όλα για τα στρώματα που επικαλείται , δηλαδή  για τα λαικά στρώματα :
Ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία. Οι δύο αυτοί φορείς δεν πρόκειται να αλλάξουν ρότα. Θα ανταγωνίζονται σκληρά για το ποιος θα επιδείξει περισσότερο μένος εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Και θα βγάζουν περισσότερη χολή όσο πιο φιλαλαικά είναι τα μέτρα της κυβέρνησης.
left