Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Οι προϋποθέσεις για τη συνεννόηση


Οι προϋποθέσεις για τη συνεννόηση

του Τάσου Παππά
Είσαι κυβέρνηση και ζητάς μετ’ επιτάσεως από τα άλλα κόμματα συναίνεση στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, γιατί οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και επιβάλλεται να υπάρχει ενιαία στάση απέναντι στις προκλήσεις της τουρκικής πλευράς. Σωστό και αυτονόητο. Ομως:
1. Αυτό που για λόγους εθνικού συμφέροντος ζητάς σήμερα από τους άλλους δεν το είχες δώσει όταν βρισκόσουν στην αντιπολίτευση. Αντιθέτως προσπαθούσες, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα -ακόμη και τα πιο βρόμικα-, να δαιμονοποιήσεις τους πολιτικούς αντιπάλους σου, αμφισβητούσες τον πατριωτισμό τους και τους εγκαλούσες -στην καλύτερη περίπτωση- για ύποπτες επαφές και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με τον Ερντογάν και -στη χειρότερη- για ακατάσχετο ενδοτισμό. Εχοντας στόχο την επιστροφή σου στην εξουσία δεν δίστασες να χαϊδέψεις αυτιά, να αγκαλιάσεις τους εθνικιστές, να επιτρέψεις στα στελέχη σου και σε διάφορους γυρολόγους, που παρουσιάζονταν σαν ειδικοί, να διακινούν του κόσμου τις ανοησίες και να απειλούν τον Τσίπρα με Ειδικό Δικαστήριο.
Δεν αναφέρομαι μόνο στο Μακεδονικό και στη Συμφωνία των Πρεσπών, όπου η Νέα Δημοκρατία διέπρεψε στη συκοφαντία, αλλά και στα ελληνοτουρκικά. Αν ρίξουμε μια ματιά στις δηλώσεις παραγόντων της Δεξιάς την εποχή που ο Ερντογάν επισκέφθηκε την Αθήνα και την περίοδο που ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο στην Αγκυρα και στη Νέα Υόρκη θα διαπιστώσουμε ότι ήταν γεμάτες δηλητηριώδεις υπαινιγμούς για τον τότε πρωθυπουργό, οι οποίοι αναπαράγονταν από τα δεξιά μέσα ενημέρωσης με τη... δέουσα κινδυνολογία.
2. Η συνεννόηση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με την αντιπολίτευση είναι το ένα θέμα. Το άλλο είναι η κυβερνητική γραμμή. Συμφωνούν όλοι στη Νέα Δημοκρατία με την πολιτική που ακολουθούν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών στο επίμαχο ζήτημα; Δεν το βλέπω. Ας ζητήσει ο πρωθυπουργός από τους συνεργάτες του να τον ενημερώσουν για το τι λένε σε καθημερινή βάση στα ΜΜΕ βουλευτές του κόμματος, δημοσιολόγοι που έδωσαν από το... υστέρημά τους για τη νίκη του στις εκλογές και απόστρατοι οι οποίοι έχουν σημείο αναφοράς τη Νέα Δημοκρατία. Καλλιεργούν κλίμα έντασης, απαιτούν άμεσες, καθαρές και αντίστοιχες με την πρόκληση απαντήσεις στην Τουρκία, αποκαλούν κατευνασμό ό,τι δεν ταιριάζει με τα στερεότυπα τους και βεβαίως εισηγούνται αγορά όπλων (τα F-35 κατά προτίμηση) ώστε να ανατραπεί ο δυσμενής, όπως ισχυρίζονται, συσχετισμός που υπάρχει.
Ξεχνούν βεβαίως ότι η χώρα έχει κάνει την περίοδο της μεταπολίτευσης δύο μεγάλες αγορές όπλων (η μια επί Ανδρέα Παπανδρέου, η άλλη επί Κώστα Σημίτη) χωρίς να καταφέρει να πετύχει αυτό που επεδίωκε και τότε. Ξεχνούν ακόμη το βαρύ κόστος που είχαν οι εξοπλισμοί, αλλά και το πάρτι μίζας που έγινε- από τις αιτίες που προκάλεσαν την απαξίωση του συναινετικού δικομματισμού και την οικονομική χρεοκοπία. Επίσης ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ήταν παρών όταν μίλησε στο συνέδριο του κόμματός του πριν από λίγες μέρες ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Ας ξαναδιαβάσει την ομιλία του, για να μη βρεθεί σύντομα προ δυσάρεστων εκπλήξεων.
3. Δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και την ίδια ώρα να πολιτεύεσαι σε όλα τα άλλα θέματα σαν να είσαι ο φυσικός ιδιοκτήτης της χώρας, προβοκάροντας με τη δύναμη ισχύος που διαθέτεις στην περιοχή της ενημέρωσης τους αντιπάλους σου. Στοιχειώδες.

Ανάγωγα

Καταθέτοντας στην προανακριτική ο κ. Αγγελής φέρεται να είπε ότι ο τότε πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας δεν έκανε τίποτε για να διώξει από τη θέση της την κ. Τουλουπάκη. Την αποδιδόμενη σε αυτόν φράση έπαιξαν σε περίοπτη θέση δεξιά μέσα ενημέρωσης. Για να καταλάβω: ανώτατος δικαστικός λειτουργός ήθελε να παρέμβει ο πρωθυπουργός και να απομακρύνει την εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς; Ωραία αντίληψη έχει για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης! Οσο για τα μέσα ενημέρωσης που υιοθέτησαν τη συγκεκριμένη θέση επειδή πιστεύουν ότι εκθέτει τον Τσίπρα, μάλλον δεν κατάλαβαν ότι εκτίθενται τα ίδια. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ποντάρουν σε κουτσό άλογο...
efsyn

Εξαπάτηση

Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε ακόμα στην αρχή. Με απολύσεις στις τράπεζες, με αρνητικά αποτελέσματα στην απασχόληση και απολύοντας τους μεταπτυχιακούς νέους επιστήμονες που προσλήφθηκαν πέρυσι...
του Ανδρέα Πετρόπουλου
Δεν πρέπει να υπάρχει στη μεταπολιτευτική διαδρομή μεγαλύτερη πολιτική φενάκη, από αυτή που βιώνει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στους πρώτους πέντε μήνες της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Προεκλογικά κρατούσαν ως επτασφράγιστο μυστικό το ασφαλιστικό, ψήφισαν αναγκαστικά και για να μην εκτεθούν την 13η σύνταξη και όλες τις μικρές, πλην όμως σημαντικές, παροχές για τους πλέον αδύναμους.
Πήραν τις εκλογές, λέγοντας -και συνεχίζουν να λένε- ότι δεν θα κόψουν τις συντάξεις, ότι θα δώσουν ανάσα στους ελεύθερους επαγγελματίες και ότι θα προστατέψουν το εισόδημα των αγροτών.
Και τώρα κάθε μια κοινωνική ομάδα και όλοι μαζί ανακαλύπτουν και συνειδητοποιούν την εξαπάτηση.
Πετσόκοψαν το κοινωνικό μέρισμα που αποκαλούσαν ψίχουλα, μειώνοντας το διαθέσιμο κονδύλι κατά 600 εκατ. ευρώ. Έφτασαν στο σημείο να το στερούν και από ειδικές κατηγορίες όπως τα ΑμεΑ άνω των 24 ετών λες και η αναπηρία είναι παιδική νόσος σαν την ιλαρά και μετά από κάποια ηλικία θεραπεύεται! Υποχώρησαν με το ζόρι και μετά το ξεφωνητό και τη θύελλα διαμαρτυριών από τους ανάπηρους.
Είπαν ότι δεν θα κόψουν τις συντάξεις. Κι όμως η ψηφισμένη ως μόνιμη παροχή 13η σύνταξη, που δεν θα χορηγηθεί πλέον ξανά, συνεπάγεται μείωση του εισοδήματος των συνταξιούχων 9%. Σε απόλυτους αριθμούς η συγκεκριμένη παροχή φθάνει τα 950 ευρώ. Πιάνουν με άλλα λόγια το νήμα από το παρελθόν και επιστρέφουν στη περίοδο 2010 - 2014, τότε που είχαμε συνολικές μειώσεις στις συντάξεις 45%.
Ναι, δεν έχουμε Μνημόνιο, αλλά είναι σαν να έχουμε...
Ακόμα χειρότερα για να τους βγει ο λογαριασμός και να βρουν χρήματα για του πολύ λίγους, αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές για τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους επιστήμονες. Στο πρόγραμμα είναι και οι αγρότες, αλλά τους επιασαν με "τις αυξήσεις στην πλάτη"...
Εκεί όμως που δεν μπορούν να κρυφτούν είναι με τις αυξήσεις των ελεύθερων επαγγελματιών. Και μάλιστα επιβαρύνουν δυσανάλογα τους πλέον αδύναμους.
Ο ελεύθερος επαγγελματίας με ετήσιο εισόδημα από 7.800 ευρώ θα έχει ετήσια επιβάρυνση 420 ευρώ, με 9.550 ευρώ ετήσιο εισόδημα η ετήσια επιβάρυνση χαμηλώνει στα 299 ευρώ, ενώ με εισόδημα 12.000 ευρώ πέφτει στα 86 ευρώ. Από εκεί και πάνω, και κυρίως για τα πολύ υψηλά εισοδήματα γιατρών, μηχανικών και άλλων επαγγελματιών αρχίζουν οι εκπτώσεις!
Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε ακόμα στην αρχή. Με απολύσεις στις τράπεζες, τις πρώτες μετά από 40 χρόνια, με διαδοχικά αρνητικά αποτελέσματα στην απασχόληση μέσα σε πέντε μήνες και με "χάντρες" επιδοτούμενων (για τις επιχειρήσεις) προγραμμάτων για να αναστρέψουν τάχα το brain drain, απολύοντας όμως τους μεταπτυχιακούς νέους επιστήμονες που προσλήφθηκαν πέρυσι!
αυγη

(Προ)αιώνια προσφυγιά



Τα προσφυγικά ρεύματα των ημερών μας δεν είναι ούτε τα πρώτα ούτε θα είναι και τα τελευταία στην ιστορία της ανθρωπότητας
του Αντώνη Σαχπεκίδη
Πλαταιείς πρόσφυγες, μετά την καταστροφή της πόλης τους από τους Λακεδαιμόνιους στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, καταφεύγουν στους συμμάχους τους Αθηναίους (που εξαιτίας της πίστης τους σ’ αυτούς έπαθαν τη συμφορά) και διεκτραγωδούν την κατάστασή τους:
«(Μη μας αφήσετε να είμαστε οι πιο εξαθλιωμένοι απ’ όλους τους ανθρώπους.) Γιατί, αλήθεια, ποιους θα μπορούσε να βρει κανείς πιο δυστυχισμένους από εμάς, που χάσαμε σε μια μέρα και την πατρίδα μας, και τη γη μας, και τις περιουσίες μας, και τώρα, στερημένοι απ’ όλα ανεξαιρέτως τα αναγκαία, έχουμε καταντήσει περιπλανώμενοι και ζητιάνοι, δίχως να ξέρουμε πού να πάμε και υποφέρουμε όπου κι αν εγκατασταθούμε; Γιατί, αν συναντήσουμε δυστυχισμένους ανθρώπους, πονάμε, επειδή αναγκαζόμαστε κοντά στα δικά μας βάσανα να μοιραζόμαστε και τα βάσανα των άλλων∙ αν πάλι βρεθούμε με ευτυχισμένους ανθρώπους, υποφέρουμε ακόμα περισσότερο, όχι επειδή αισθανόμαστε φθόνο για τα αγαθά εκείνων, αλλά πιο πολύ επειδή στα αγαθά των άλλων βλέπουμε πιο καθαρά τις δικές μας συμφορές, για τις οποίες δεν περνάμε ούτε μια μέρα δίχως δάκρυα, αλλά όλο τον καιρό ζούμε πενθώντας για την πατρίδα μας και θρηνώντας για το κακό που μας βρήκε. Γιατί ποιες σκέψεις νομίζετε ότι περνάνε απ’ το μυαλό μας όταν βλέπουμε και τους γονείς μας να έχουν γηρατειά που δεν τους άξιζαν και τα παιδιά μας να ανατρέφονται όχι όπως είχαμε ελπίσει, αλλά πολλά απ’ αυτά να γίνονται δούλοι εξαιτίας κάποιων μικρών δανείων, άλλα να πηγαίνουν υπηρέτες και άλλα να εξασφαλίζουν το καθημερινό τους όπως μπορεί το καθένα, έτσι που δεν ταιριάζει ούτε στα έργα των προγόνων τους ούτε στην ηλικία τους ούτε στο φρόνημα το δικό μας; Και το πιο αβάσταχτο απ’ όλα, όταν βλέπει κανείς να αποχωρίζονται όχι μόνο πολίτες από τους συμπολίτες τους αλλά και γυναίκες από τους άντρες τους και θυγατέρες από τις μητέρες τους και να διαλύονται συγγενικοί δεσμοί, όπως έχει συμβεί σε πολλούς από τους συμπολίτες μας εξαιτίας των στερήσεων∙ γιατί, αφού χάθηκε η κοινή μας ζωή, έχει κάνει τον καθένα μας να στηρίζει τις ελπίδες του μόνο στον εαυτό του. Πιστεύουμε εξάλλου πως δεν αγνοείτε ούτε τις άλλες ταπεινώσεις που φέρνουν η φτώχεια και η προσφυγιά, τις οποίες εμείς τις υποφέρουμε βαρύτερα από άλλους στην ψυχή μας, αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτές επειδή ντρεπόμαστε να συζητάμε με λεπτομέρειες για τις συμφορές μας». (Ισοκράτης, Πλαταϊκός, 46-50.)
Πόσοι από εμάς δεν έχουν ακούσει τέτοιες ιστορίες από τους πατεράδες και τους παππούδες τους!
Τα προσφυγικά ρεύματα των ημερών μας, λοιπόν, δεν είναι ούτε τα πρώτα ούτε θα είναι και τα τελευταία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι διαφορές βρίσκονται στην έκταση και την ένταση του φαινομένου. Στην ουσία τους όμως είναι το ίδιο τραγικά πάντοτε, η ίδια δοκιμασία της ανθρώπινης φύσης αλλά και η αποκάλυψη της ίδιας απανθρωπιάς από συνανθρώπους. Διαβάζοντας την αφήγηση του αρχαίου Ισοκράτη, νομίζει κανείς ότι ακούει σημερινό πρόσφυγα. Ο ίδιος ανθρώπινος πόνος, η ίδια αδικία, το ίδιο βασανιστικό ερώτημα: «Γιατί;»
Οι Πλαταιείς όμως δεν μιλάνε για παιδάκια που τα ξεβράζει νεκρά η θάλασσα, για τα πεδιλάκια τους στην ακτή που σου ξεσκίζουν τα σωθικά και για τα μικρά σωσίβια που επιπλέουν στα κύματα, βουβοί μάρτυρες της σκληρότητας και της απανθρωπιάς των «πολιτισμένων».
Πρόκειται για πλήθη κατατρεγμένων ανθρώπων που φεύγουν από την κόλαση του πολέμου - τον οποίο άλλοι προκάλεσαν για δικά τους συμφέροντα- και αναζητούν καταφύγιο οπουδήποτε νομίζουν ότι θα βρουν τη σωτηρία τους. Το γεγονός ότι επιβιβάζονται σε σαπιοκάραβα ή σε οποιαδήποτε ανασφαλή σκάφη για να διασχίσουν με τα παιδιά τους στην αγκαλιά μια θάλασσα με πιθανότερο ενδεχόμενο να πνιγούν δείχνει το μέγεθος της απελπισίας τους.
Ήδη πριν από πολλές δεκαετίες ηγέτες όπως ο Βίλι Μπραντ, ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Όλαφ Πάλμε είχαν - ύστερα από μια συνάντησή τους- προειδοποιήσει ότι δεν μπορεί για πολύ ακόμη η μισή Υφήλιος να ζει στον πλούτο και στην αφθονία ενώ η άλλη μισή μαστίζεται από τη φτώχεια και τη στέρηση και ότι κάποια στιγμή οι πληθυσμοί από τις φτωχές χώρες θα αναγκαστούν να μετακινηθούν προς τις πλουσιότερες. Οι συνετοί ηγέτες διέβλεψαν τον κίνδυνο, αλλά οι ασύνετοι επίγονοί τους φρόντισαν με όλους τους τρόπους να επιτείνουν το πρόβλημα. Και τώρα; Τώρα τα πράγματα έχουν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις που δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμες. Χρειάζεται φρόνηση και γενναιότητα, που φαίνεται πως δεν διαθέτουν οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης και της Αμερικής. Είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων, ώστε δεν αντιλαμβάνονται ότι, αν δεν λύσουμε εμείς το πρόβλημα, το ίδιο αυτό πρόβλημα θα μας διαλύσει ως κοινωνίες.
Ένα παρεμπίπτον ζήτημα για τα δημοκρατικά - αριστερά κόμματα, που εξαντλούν την ανθρώπινη ευαισθησία και αλληλεγγύη απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες (τα όρια πλέον ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες είναι ασαφή), ενόψει της επικίνδυνης ενίσχυσης ακροδεξιών, ρατσιστικών, μισαλλόδοξων και εντέλει φασιστικών και ναζιστικών ιδεολογιών, είναι το μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να αγνοούμε το γεγονός ότι μεγάλα τμήματα των λαών και των κοινωνιών μας δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να σηκώσουν το βάρος όλων αυτών των μεταναστευτικών ρευμάτων - σε μια εποχή μάλιστα που οι ίδιες οι κοινωνίες μας δεν ζουν τις καλύτερες μέρες τους-, δίχως βέβαια να αποστούμε ούτε για μια στιγμή από την ιδεολογική, ηθική και ανθρωπιστική μας στάση απέναντι στους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας. Είναι επείγουσα ανάγκη να αναζητηθούν λύσεις που δεν θα αγνοούν ό,τι αναγκάζει τους Ευρωπαίους πολίτες να στρέφονται προς τα ακραία και ανεύθυνα εθνικολαϊκιστικά κόμματα.
αυγη

Αντιγόνη με Ⓐ Αναρχικό



Ο πρώτος που μας λέει ότι όχι μόνο δεν είναι κακό να είναι κάποιος αναρχικός, αλλά είναι και επιβεβλημένο, είναι ο Αισχύλος*
του Ευάγγελου Κωνσταντέλου
Κάθε φορά που ακούγεται στη δημόσια σφαίρα μία κριτική για επεισόδια μεταξύ των αντικοινωνικών σωμάτων ασφαλείας ή των δήθεν μονάδων αποκατάστασης της τάξης με τους νέους, τότε μικρόνοες και αναιδείς, τυχάρπαστοι πολιτικάντηδες και δημόσιοι τραγέλαφοι επιρρίπτουν τις ευθύνες στους «αναρχικούς»… που είναι βίαιοι, βάνδαλοι, βάρβαροι, βδελύγματα της κοινωνίας, που διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό και διασαλεύουν την κοινωνική ειρήνη και ευταξία. Όλος αυτός ο συρφετός απαιδευσίας, συντηρητισμού και άγνοιας, με ευκολία κατηγορεί ό,τι παράγει μια επαναστατημένη και αγανακτισμένη νεολαία, με σκοπό να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα αστάθειας και αταξίας, που είναι ενάντια σε κάθε «νοικοκυραίο». Με αυτόν το τρόπο η κυρίαρχη τάξη διαθέτει έναν έτοιμο αποδιοπομπαίο τράγο, κάθε φορά που οι επιθέσεις της στις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις προκαλούν αντιδράσεις. Οι συντηρητικοί και οπισθοδρομικοί εκπρόσωποι των «νοικοκυραίων» και της υπόλοιπης διεφθαρμένης και εκφυλισμένης lumpenbourgeoisie, η οποία βρωμά και ζέχνει μέσα από τη μούργα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της ομοφοβίας και του μισανθρωπισμού της, που έχει κατακαθίσει και λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας, πάντα θα μιλούν για την αυθαιρεσία και την ανυπακοή των αναρχικών και όσων μοιάζουν με αναρχικούς (δηλαδή όλους τους επαναστατημένους ανθρώπους). Λες και είναι κακό … να είναι κάποιος αναρχικός.
Ο πρώτος που μας λέει, ότι όχι μόνο δεν είναι κακό να είναι κάποιος αναρχικός, αλλά είναι και επιβεβλημένο, είναι ο Αισχύλος, ο οποίος είναι ο μεγάλος εχθρός όλων των ψευδολόγων, των διαθετώντων νωθρής διάνοιας και των μη διαθετώντων φαιάν ουσίαν επί της άνω κεφαλής των. Η αμόργη λοιπόν της σημερινής νεοφιλελεύθερης παρακμής δεν μπορεί να κατανοήσει, τι είναι αναρχία ή αναρχισμός, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι αμαθής, ακαλλιέργητη, απαίδευτη, κούφια, ασπούδαχτη και αστοιχείωτη… μια χέρσα γη. Το αποδεικνύουν άλλωστε τα βιογραφικά της «αριστείας» τους. Αναρχία, επομένως για αυτές τις αντιλήψεις των άλογων σημαίνει … απουσία τάξης, έλλειψη οργάνωσης και τακτοποίησης, βαρβαρότητα, καταστροφές και οι δέκα πληγές του Φαραώ που απειλούν την κοινωνική τάξη και την εύρυθμη λειτουργία του κράτους, και κύριο μέλημά τους είναι, να αμολούν κάθε φορά τους βοεβόδες του Χρυσοχοΐδη για να την πατάξουν. Αταξία όμως (και πνευματική αταραξία) υπάρχει και σε όσους αναπαράγουν και διαδίδουν με αυθαίρετο τρόπο ψεύδη, που πλήττουν αλλά και διαπομπεύουν τον αναρχικό χώρο.
Έξω λοιπόν από την επτάπυλη πόλη της Θήβας υπάρχει μια κοπέλα με το όνομα Αντιγόνη, η οποία θα γίνει μάρτυρας μιας από τις πιο δραματικές σκηνές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Θα δει τα δυο της αδέρφια να αλληλοσκοτώνονται. Ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης διεκδικώντας το θρόνο της πόλης θα εμπλακούν σε πόλεμο. Οι κρατούντες και εξουσιαστές της πόλης θα αποφασίσουν. Ο Ετεοκλής θα ταφεί με τιμές ως ήρωας, ενώ ο Πολυνείκης θα αφεθεί άθαφτος ως προδότης και το σώμα του θα γίνει βορά στους σκύλους και τα όρνια. Η αναρχική ψυχή όμως της Αντιγόνης θα επαναστατήσει ενάντια στις βουλές των αρχόντων της Θήβας και θα απαντήσει στον κήρυκα, ο οποίος της μεταφέρει τη διαταγή, να μην τολμήσει να θάψει τον Πολυνείκη, «Μα κι εγώ λέω σ᾽ αυτούς τους άρχοντες της Θήβας, κι αν δε βρεθεί κανείς μαζί μου να τον θάψει, πάνω μου εγώ τον κίνδυνο μόνη θα πάρω τον αδερφό μου θάβοντας· κι ούτε ντρέπομαι να επιδείξω τέτοια απειθαρχία και ανυπακοή στην πόλη». «Αναρχίαν πόλει» μας λέει γλυκά ο Αισχύλος, δηλαδή ανυπακοή στο κράτος, ανυπακοή σε κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας, γεγονός που καταδεικνύει, ότι σίγουρα θα έπρεπε οι κρατούντες να έχουν εξοικειωθεί με μια τέτοια ιδέα.
Η αναρχία ποτέ δεν έπαψε μέσα στην ιστορία να αποτελεί μια ιδέα ουσιαστική, καθώς από τα αρχαία χρόνια διαφαίνονταν η φύση των κρατών ως μορφές καταπίεσης και υποταγής. Γνωστή είναι η αντίληψη των στωικών και ειδικά του Ζήνωνα, Κύπριου φιλοσόφου από το Κίτιο της Λάρνακας, ο οποίος αποστρεφόταν την απόλυτη δύναμη του κράτους, αλλά και τους μηχανισμούς επέμβασης και κρατισμού. Και οι κυνικοί όμως φιλόσοφοι με τον Διογένη και τον Κράτη ή αργότερα στα ρωμαϊκά χρόνια και τον μεσαίωνα οι διάφορες θρησκευτικές σέχτες, κήρυτταν … αναρχικές ιδέες. Ακόμη, με την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση εμφανίζεται η τάση για την απελευθέρωση του ατόμου από τα δεσμά του βίαιου και αυταρχικού κράτους και τη μεγάλη εμπιστοσύνη στις ιδιότητες της αυτο-οργάνωσης της κοινωνίας και αυτονομίας του ανθρώπου, θεμελιώνοντας έτσι μια ιδεολογία αντιεξουσιαστική για μια αταξική κοινωνία. Αυτό, είτε το θεωρεί κανείς ουτοπικό, είτε το θεωρεί ανεδαφικό, είτε ακόμη και επικίνδυνο για τις δομές που διαμόρφωσε η ιστορία και ο πολιτισμός, δεν παύει να αποτελεί μια ιδεολογία, μια ιδέα ενός ιδανικού τρόπου ζωής, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή προσπάθεια, αγώνες και κάτι ουσιαστικό, που η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη μετριότητα αγνοεί … διάβασμα και σπουδή. Σε γενικές γραμμές η αναρχία ή ο αναρχισμός ως ιδεολογία στοχεύει σε μια αταξική κοινωνία ανθρώπων, χωρίς εξαναγκασμούς και εκμετάλλευση, οριζόντια οργάνωση και μια από κοινού ιδιοκτησία και χρήση των αγαθών που παράγονται.
Ο πρώτος θεωρητικός της αναρχίας ήταν ο Γάλλος πολιτικός, φιλόσοφος και σοσιαλιστής Pierre-Joseph Proudhon (1809-1865), ο οποίος επηρεασμένος από τους Hegel, Kant και Rousseau θα διατυπώσει την άποψη περί ατομικής ιδιοκτησίας, την οποία θα θεωρήσει μια κατάσταση αδικίας. Ο Proudhon θα θεωρήσει και αυτός το κράτος ένα κατασκεύασμα καταπίεσης και ολοκληρωτισμού και θα προτείνει τη διάλυση και την αντικατάστασή του από μικρές αυτοδιοικούμενες κοινότητες, οι οποίες θα έχουν μοναδικό τους κίνητρο την παραγωγή και την κυκλοφορία των αγαθών στη βάση μιας αμοιβαίας συνεργασίας. Ο Proudhon μπορεί να θεωρείται ο πρώτος και ο σημαντικότερος θεωρητικός της αναρχίας, ο πιο επαναστατικός όμως είναι ο Mikhail Bakunin (1814- 1876). Με τον Bakunin συντελείται και ιστορικά η διαφορά, που υπάρχει ανάμεσα στους μαρξιστές και τους αναρχικούς. Με τον Bakunin ουσιαστικά αρχίζει το αναρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, να επηρεάζει τον κόσμο, τον οποίο οι αναρχικές ενώσεις καλούσαν σε εξέγερση. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Bakunin και οι υποστηρικτές του άσκησαν μεγάλη επίδραση στις εργασίες της Α΄ Διεθνούς.
Ο Bakunin με τους συντρόφους του θα συγκρουστούν με τον Marx διεκδικώντας να αναλάβουν τα ηνία του σοσιαλιστικού κινήματος. Εδώ αρχίζει να διαφαίνεται και η διαφορά που κάνει κάθε νεοφιλελεύθερο να σε κοιτά με μάτια γουρλωτά αδυνατώντας να κατανοήσει τη διάκριση. Ο Marx επεδίωκε τη δικτατορία του προλεταριάτου, ενώ ο Bakunin ζητούσε την άμεση κατάργηση του κράτους, φοβούμενος ότι υπάρχει κίνδυνος να αντικατασταθεί μια παλιά μορφή βίας και αδικίας από μια νέα. Η διαφορά βέβαια μεταξύ Μαρξιστών και Αναρχικών θα γίνει εντελώς εμφανής και ξεκάθαρη με έναν πρώην Ρώσο πρίγκιπα και αναρχικό φιλόσοφο, τον Pyotr Alexeyevich Kropotkin (1842-1921). Ο Kropotkin απέρριπτε την αιχμαλωσία του κράτους και διακήρυττε την αντίθεσή του σε οποιονδήποτε νέο μηχανισμό εξουσίας. Πιο απλά υποστήριζε, πως θα άλλαζαν μόνο τα πρόσωπα των καταπιεστών. Αυτή ήταν και η πάγια αντίληψη του Kropotkin αλλά και των άλλων αναρχικών, ότι οι άνθρωποι που ασκούν εξουσία είναι κατά κανόνα διεφθαρμένοι ή έχουν ροπή προς τη διαφθορά, με αποτέλεσμα να γίνονται άδικοι. Εχθρός δηλαδή της κοινωνίας είναι η εξουσία, είναι όσοι την ασκούν αλλά και όπου την ασκούν.
Αναρχικοί λοιπόν δεν είναι οι προβοκάτορες της άρχουσας τάξης, ούτε οι άνθρωποι του παρακράτους που παρεισφρέουν σε διαδηλώσεις και πορείες, ούτε οι προπαγανδιστές που εμμονικά επαναλαμβάνουν τον όρο «αναρχία», για να δείξουν, ότι η σκεπτόμενη και επαναστατημένη νεολαία επιδιώκει το χάος. Χάος επιδιώκει η νεοφιλελεύθερη φαιδρότητα, που κυβερνά, η οποία καμουφλαρισμένη πίσω από τις γραβάτες της χρησιμοποιεί το κράτος για τις δόλιες μεθοδεύσεις της. Το τί είναι αναρχία το δείχνει εμφατικά και το σύμβολο με τον κύκλο και το κεφαλαίο Α, το οποίο είναι παρμένο από μια φράση του Proudhon: A(narchie) est o(rde) (η αναρχία είναι τάξη). Είναι η ανυπότακτη, απείθαρχη και συνάμα συνειδητοποιημένη και με επίγνωση νεολαία, που επιδιώκει την ευταξία και την αποκατάσταση κάθε αδικίας. Δηλαδή μια Αντιγόνη με Ⓐ … αναρχικό.
* Υ.Γ.: Ενημερώθηκα, ότι έχω δημιουργήσει ολόκληρο φιλολογικό πρόβλημα στους αναγνώστες του Κουτιού της Πανδώρας για το αν έχω μπερδέψει τους αρχαίους μας τραγικούς ποιητές. Η αρχαία τραγωδία με τίτλο «Αντιγόνη» είναι του Σοφοκλή. Όμως η Αντιγόνη εμφανίζεται και στην αρχαία τραγωδία του Αισχύλου με τίτλο «Επτά επί Θήβας» να λέει σε άπταιστα αρχαία ελληνικά: 
«ἐγὼ δὲ Καδμείων γε προστάταις λέγω·
ἢν μή τις ἄλλος τόνδε συνθάπτειν θέλῃ,
ἐγώ σφε θάψω κἀνὰ κίνδυνον βαλῶ
θάψασ᾽ ἀδελφὸν τὸν ἐμόν, οὐδ᾽ αἰσχύνομαι
ἔχουσ᾽ ἄπιστον τήνδ᾽ ἀναρχίαν πόλει.» (Αισχύλος, Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, 1032-1036)
κουτι πανδώρας

Οι αριθμοί που καταρρίπτουν το αφήγημα της «ευδαιμονίας»


της Μαρίνας Αλεξανδρή
Η 13η σύνταξη αποτελεί ήδη παρελθόν, το κοινωνικό μέρισμα μετατράπηκε σε «φιλοδώρημα» για ελάχιστους, και η περίφημη μεσαία τάξη (των 20.000 έως 50.000 ευρώ) θα δει το 2020 στην τσέπη της κέρδος έως και… 17 ευρώ ετησίως. Την ίδια ώρα οι 6.000 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας θα βάλουν στα ταμεία τους τουλάχιστον 450 εκατομμύρια ευρώ από τις μειώσεις των εταιρικών φόρων, διότι κατά την κυβέρνηση αυτή είναι η φιλελεύθερη συνταγή που θα φέρει την «υψηλή ανάπτυξη» και τις «περισσότερες και καλύτερες δουλειές».
Με αυτό το αφήγημα θα μπει η κυβέρνηση και αύριο στην συζήτηση της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 2020, ο οποίος προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 2,8%. Για ποια μορφή, όμως, ανάπτυξης και για ποιες ακριβώς «καλύτερες δουλειές» μιλά; Και σε ποιες πραγματικές βάσεις στηρίζεται το αφήγημα ότι η χώρα κατακλύζεται από… γενική ευδαιμονία;
Εάν οι απαντήσεις αναζητηθούν στον σφυγμό της κοινωνίας, το εν λόγω αφήγημα δύσκολα θα βρει αντίκρισμα. Μόλις προχθές η έρευνα του Ευρωβαρόμετρου έδειξε ότι, μετά από πέντε μήνες διακυβέρνησης των… τεχνοκρατών και των «αρίστων», η πρώτη και κυρίαρχη αγωνία των Ελλήνων είναι η ανεργία. Την ώρα που η πλειοψηφία των πολιτών στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει ως πρώτη αγωνία την κλιματική αλλαγή και την ποιότητα ζωής, το 46% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα θέτει ως πρώτη προτεραιότητα την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων, και ως δεύτερη - σε ποσοστό 38% - την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας. 
Η διάψευση του κυβερνητικού αφηγήματος όμως έρχεται καθαρά και μέσα από τους απόλυτους και τεχνοκρατικούς αριθμούς που αρέσκεται η ίδια να επικαλείται. Και, κατά ειρωνικό τρόπο, έρχεται πρώτα από τους ίδιους τους προνομιακούς συνομιλητές της, τους βιομηχάνους.
Ο ΣΕΒ, στο μηνιαίο δελτίο οικονομικής δραστηριότητας, σημειώνει ότι ο ρυθμός ανάπτυξης κινείται αυτή τη στιγμή άνω του 2%, αλλά κρούει κώδωνα κινδύνου για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της μεγέθυνσης. Αναγνωρίζει, εν ολίγοις, πως πέραν των εξαγωγών, η κατανάλωση και οι πολυδιαφημισμένες επενδύσεις τελούν σχεδόν σε πλήρη στασιμότητα και δεν έχουν καμία συμβολή στην ανάπτυξη: Συγκεκριμένα, η συμβολή της ιδιωτικής κατανάλωσης και των επενδύσεων στην αύξηση του ΑΕΠ περιορίζεται στο 0,1% , και η δημόσια κατανάλωση στο 0,6%. «Η εικόνα αυτή», αναφέρει, «αναδεικνύει την αδυναμία της εγχώριας ζήτησης να οδηγήσει σε ισχυρή ανάκαμψη την ελληνική οικονομία, σε μια συγκυρία όπου η εξωτερική ζήτηση αποκλιμακώνεται, λόγω των εμπορικών ανταγωνισμών που προκαλούν αβεβαιότητες και ασκούν δυσμενείς επιδράσεις στις επενδύσεις διεθνώς». Και κατόπιν αυτής της διαπίστωσης, οι αναλυτές του συνδέσμου εκτιμούν πως για να επιτευχθούν οι στόχοι για την ανάπτυξη του 2020 θα πρέπει να επέλθει περίπου… οικονομική κοσμογονία από το τελευταίο κιόλας τρίμηνο του 2019 – δηλαδή, στο τρίμηνο Οκτωβρίου/ Δεκεμβρίου να επιτευχθεί αύξηση των επενδύσεων κατά 33,8%!
Εξίσου αποθαρρυντικά είναι τα ποιοτικά στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα και η ΕΛΣΤΑΤ, κυρίως ως προς το σκέλος της δυναμικής της ανάκαμψης και της ρευστότητας. Η μεγάλη αχίλλειος πτέρνα εντοπίζεται εδώ στην ανύπαρκτη χρηματοδότηση της οικονομίας από τις τράπεζες: Ο ρυθμός της πιστωτικής επέκτασης προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά ήταν τον Οκτώβριο αρνητικός και διαμορφώθηκε στο -0,8%, ενώ πληγή παραμένει και η «μαύρη τρύπα» στο εμπορικό ισοζύγιο. Στους πρώτους εννιά μήνες του χρόνου το εμπορικό έλλειμμα ήταν μεγαλύτερο σε σχέση με πέρσι, ενώ και τον Οκτώβριο η συνολική αξία των εξαγωγών έπεσε στο ποσό των 2.865,2 εκατ. ευρώ, έναντι 3.152,2 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2018, παρουσιάζοντας μείωση 9,1%. Από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το ΑΕΠ του τρίτου τριμήνου προκύπτει μείωση και της καταναλωτικής δαπάνης κατά 0,4%, ενώ μειωμένες κατά 5%, σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο, ήταν και οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου.
tvxs

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Ήταν και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δεξιός;



«Η δεξιά αλλάζει κατά καιρούς φορεσιά, αλλά ποτέ περπατησιά»
του Γιάννη Τεκίδη
Εύλογο το ερώτημα το οποίο πρέπει να απασχολούσε και τον μακαρίτη Γ. Ράλλη, πρωθυπουργό της χώρας το 1980, τον θεωρούμενο και πεφωτισμένο πολιτικό της συντηρητικής παράταξης, όταν αγορεύοντας από του βήματος της βουλής, διατύπωσε ευθαρσώς την άποψη  «και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθη κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων, δεν κρατεί άνθη». Η συζήτηση στη βουλή αφορούσε τον χαμό, τι χαμό δηλαδή, να πούμε καλύτερα την δολοφονία του φοιτητή της Νομικής Ιάκωβου Κουμή  όπως και της Σταματίνας Κανελλοπούλου από τους τότε αρχάγγελους της τήρησης του νόμου και της τάξης στην  διάρκεια  πορείας για το Πολυτεχνείο εκείνη τη χρονιά.
Η παραπάνω φράση του Γ. Ράλλη στη προσπάθεια του να δικαιολογήσει την κρατική ανομία, επίκαιρη και σήμερα, απηχεί την πάγια και διαχρονική θέση-άποψη για τον ρόλο τον οποίο προορίζει τα σώματα ασφαλείας η δεξιά και ιδιαίτερα η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση,  πλαισιωμένα οσονούπω και από τις γνωστές παρακρατικές παραφυάδες.
Στην περιβόητη υπόθεση της ζαρντινιέρας στην Θεσσαλονίκη, όπου και εκεί κακοποιήθηκε βάναυσα ο Κύπριος σπουδαστής Αυγουστίνος Δημητρίου από ασφαλίτες με πολιτικά, πάλι σε εκδήλωση για το Πολυτεχνείο το 2006, στήθηκε ολόκληρη παράσταση με σκηνοθέτες και σεναριογράφους το υπουργείο δημόσιας τάξης και το αρχηγείο της ΕΛΑΣ, προκειμένου να πείσουν τους πάντες ότι επρόκειτο για αυτοτραυματισμό του ίδιου του σπουδαστή που έπεσε μόνος του πάνω σε μια ζαρντινιέρα και στη συνέχεια σε διερχόμενο μηχανάκι. Χαρακτηριστικές και οι δηλώσεις του τότε αρχηγού της αστυνομίας για «παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία της αστυνομίας», όπως και του αξέχαστου πολυπράγμονα υπουργού δημ.τάξης Β. Πολύδωρα για «επαγγελματισμό, μεθοδικότητα και ψυχραιμία των οργάνων της τάξης».
Είναι να απορεί κανείς με τους κατάπληκτους και αυτούς που απορούν, για την έκταση και την αγριότητα των επεισοδίων που έλαβαν χώρα  τελευταία στις εκδηλώσεις μνήμης των αδικοχαμένων του πολυτεχνείου, μα και του νεαρού Γρηγορόπουλου. Λες και ξαφνικά μέρος της συλλογικής μας  μνήμης   κατέβηκε σε απεργία διαρκείας διαγράφοντας βιώματα και γεγονότα του πρόσφατου αλλά και του απώτερου παρελθόντος. Ενός παρελθόντος στο οποίο η δεξιά θεωρώντας την χώρα και την διακυβέρνηση της προσωπική υπόθεση, μετέτρεψε σώματα ασφαλείας και κρατικές υπηρεσίες σε ένα αμείλικτο μηχανισμό καταστολής και βίας εναντίον του λαϊκού παράγοντα που δεν συμμορφώνεται, ούτε συνάδει με τις επιθυμίες και τις πολιτικές της. Η φράση ΄΄εσείς είστε ο νόμος, εσείς και το κράτος΄΄ κυβερνητικών παραγόντων της δεξιάς προς το προσωπικό της ΕΛΑΣ, συνεχίζει ιδιαίτερα τώρα να σηματοδοτεί την δράση και την συμπεριφορά των …οργάνων της τάξης  απέναντι στον εχθρό-λαό.
Η αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού , αυτού που αντιδρά, διεκδικεί και μάχεται τις αντιλαϊκές πολιτικές της σκληρής δεξιάς, υπήρξε από τα πρώτης προτεραιότητας ζητήματα που απασχόλησαν τις κυβερνήσεις της. Η συντριβή και εκμηδένιση ακόμη και της σκέψης και της πρόθεσης για αγωνιστική αντίδραση απέναντι στα κυβερνητικά σχέδια, έχει αναχθεί σε εμμονή, σε ιδεολόγημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κατοχική δύναμη θύμιζαν προχθές οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις. Οι εικόνες απερίγραπτης βίας και εξευτελισμού ακόμη και διαδηλωτών που δεν προκάλεσαν, δεν παρανόμησαν, έκαναν τον γύρο του κόσμου δυσφημώντας την χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Ιδιαίτερα προκλητικές και οι δηλώσεις συγκάλυψης της αποτρόπαιης συμπεριφοράς των πραιτοριανών της έννομης τάξης, από τον νεόκοπο φανατικά δεξιό υπουργό δημόσιας τάξης, πρώην εκσυγχρονιστή σοσιαλιστή κ. Χρυσοχοϊδη, ο οποίος δεν διαπίστωσε καμία υπερβολή, ούτε ιδιαιτέρως βίαιη συμπεριφορά της αστυνομίας, η οποία πάντα κατά την άποψη του έκανε τη δουλειά της απέναντι στους… Ράλληους δαίμονες.

Ας μη τρέφει κανείς αυταπάτες για το υποτιθέμενο κυβερνητικό δημοκρατικό ήθος και τα ανύπαρκτα αποθέματα ανοχής και διάθεσης για συνεννόηση με όσους επιμένουν αγωνιστικά να διεκδικούν δικαιώματα διαδηλώνοντας ειρηνικά την αντίθεση τους στις ασκούμενες σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Η καταφυγή  της δεξιάς στη βία και την καταστολή είναι διαχρονικά διαπιστωμένη και καταγεγραμμένη στη λαϊκή συνείδηση. Στην προσπάθεια ευόδωσης των στόχων της, δεν είναι η πρώτη φορά που αυθαίρετα επικαλείται και επιστρατεύει στο ιδεολογικό της οπλοστάσιο Αγίους, Αγγέλους και Αρχαγγέλους, εμπαίζοντας λαό και Θεό, στον οποίο υποτίθεται ότι πιστεύει.\
Και για να μη ξεχνάμε, η δεξιά αλλάζει κατά καιρούς φορεσιά, αλλά ποτέ περπατησιά.
left

Όσο υπάρχουν άνθρωποι

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και ό,τι είναι Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή. Τουλάχιστον για όλους. Πίσω από τη βιτρίνα των ημερών, υπάρχει μια πραγματικότητα που τρομάζει όποιον έχει το κουράγιο να την αντιμετωπίσει.
του Γιώργου Λακόπουλου
Η κοινωνία της κρίσης είναι εδώ, μπροστά  μας.  Όλο το χρόνο μπορεί να κρύβεται- αλλά  αυτή την εποχή  αποκαλύπτεται, όσο και αν κλείνουμε τα μάτια.
Όσοι κινούνται στην περιοχή των δυο τρίτων διαμορφώνουν την φανταιζί εικόνα της ευημερίας. Παρά την μακροχρόνια κρίση, θα βγουν στα μαγαζιά, θα ανταλλάξουν δώρα και ευχές, θα κάνουν ρεβεγιόν, θα κλείσουν την χρονιά όσο πιο ευχάριστα μπορούν.
Είναι μια επίφαση αφθονίας και είναι παραπλανητική. Όχι μόνο γιατί η οικονομία της χώρας καταρρέει, αλλά και γιατί κάτι λείπει: το άλλο τρίτο. Στις γιορτές φαίνεται, όσο κι αν κλείνουμε τα μάτια.
Κι αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα βγουν όλοι στα μαγαζιά, δεν θα ψωνίσουν όλοι, δεν θα έχουν τη χαρά της γιορτής όλοι. Πολλοί άνθρωποι δεν θα «κάνουν Χριστούγεννα» – ούτε και εφέτος. Πολλά παιδιά δεν περιμένουν κανέναν Αϊ Βασίλη να τους φέρει τίποτε. Κανείς δεν θα χτυπήσει την πόρτα πολλών ηλικιωμένων για να ρωτήσει πως θα περάσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα καθίσουν σε χριστουγεννιάτικο τραπέζι με γαλοπούλα και μελομακάρονα –δεν έχουν. Υπάρχουν άλλοι που έχουν, αλλά δεν έχουν κανέναν για συντροφιά. Δεν έχουν συγγενείς ή φίλους, ή δεν τους θυμάται κανείς. Η μοναξιά αυτές τις μέρες είναι αβάσταχτη.
Άλλοι θα προσπαθήσουν να ψευτοπεράσουν τη γιορτή. Την ώρα που θα ανοίγουν οι σαμπάνιες και θα πέφτουν τα πυροτεχνήματα, θα λάμπουν τα φώτα σε μαγαζιά πολυτελείας, θα ακτινοβολούν οι πολυέλαιοι στα σαλόνια, σε κάποια σπίτια η οικογένεια θα προσπαθεί να κάνει «ρεβεγιόν» με ένα κοτόπουλο, θα προσπαθεί να ξεγελάσει την επιθυμία των παιδιών της μ’ ένα παιχνίδι από τη λαϊκή, μέχρι να καρφωθεί στην τηλεόραση για να φαντασιωθεί με το κιτς και την υποκουλτούρα.

Εκτός από την Ερμού, την Εγνατία, το Κολωνάκι και την Κηφισιά, τα λαμπερά εμπορικά κέντρα, πέρα από τους στολισμένους δρόμους στις μεγάλες πόλεις που περιμένουν την σπατάλη των δυο τρίτων της κοινωνίας, υπάρχουν και οι αγορές για το ένα τρίτο.
Εκεί, χιλιάδες άνθρωποι θα ψάξουν κάτι που θα τους επιτρέψει να πάρουν μέρος στην ψευδαίσθηση των ημερών. Παπούτσια με τρία ευρώ, κατεψυγμένα τρόφιμα κατά κανόνα επικίνδυνα, ρούχα που θα ξεβάψουν στο πρώτο πλύσιμο, δώρα και παιχνίδια ιμιτασιόν και αξεσουάρ «μαϊμούδες».
Άλλοι δεν έχουν τρόπο να ψωνίσουν ούτε από εκεί. Στα ορεινά χωριά της Άρτας, στα νησιά της άγονης γραμμής, στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, στα προάστια των πόλεων διαμορφώνονται νησίδες απόλυτης ανέχειας στις οποίες προστίθενται πολύχρωμες ανέστιες προσφυγικές ομάδες.
Δεν υπάρχει 13ος μισθός γιατί δεν υπάρχουν ούτε οι προηγούμενοι. Δεν υπάρχουν δάνεια, πιστωτικές κάρτες ή, έστω, δανεικά από τον γείτονα. Οι πληθυσμοί των μεταναστών σέρνονται αυτή την εποχή στο περιθώριο της κοινωνίας και προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση ότι, πίσω από τα θλιμμένα μάτια των παιδιών τους, υπάρχουν άνθρωποι.

Χριστουγεννιάτικο μελό; Καθόλου. Διστακτική υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας μπορεί να έχει την ανάγκη μας αυτές τις μέρες. Να μην τον ξεχάσουμε.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μακριά, όπου κι αν βρίσκονται. Και δεν θέλουν ποτέ περισσότερα από όσα μπορούμε να τους δώσουμε. Ένα μικρό παιχνίδι για τα παιδιά τους, μια διακριτική οικονομική ενίσχυση για να μπορέσουν να μπουν σε σούπερ μάρκετ, μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να είναι καλύτερο αυτές τις μέρες.
Καμιά φορά δεν χρειάζονται ούτε καν αυτά. Αρκεί μια ευχή για τον καινούργιο χρόνο,  ένα χτύπημα στη πόρτα. Αρκεί ένα χαμόγελο στους δυστυχείς των φαναριών, ένα απλό βλέμμα στον μετανάστη που κυκλοφορεί σαν δαρμένο σκυλί, χωρίς ελπίδα.
Αρκεί να μπεί κανείς για λίγο στη μοναξιά του γείτονα, του εγκαταλειμμένου, του ξεχασμένου από θεούς και ανθρώπους. Δεν έχει κόστος να προσφερθεί κάποιος να κάνει τα ψώνια στην ηλικιωμένη κυρία του διπλανού διαμερίσματος, να βρει μια θέση στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι για τον υπερήλικο του ισογείου, να επισκεφθεί έναν ξεχασμένο συγγενή σ’  ένα γηροκομείο, να προσφέρει φιλοξενία και στοργή στις οικογένειες των φίλων που δεν ζουν πλέον για να προσφέρουν με τον ίσκιο τους ό,τι θα ήθελαν αυτές τις μέρες στους δικούς τους.
Δεν είναι ούτε φιλανθρωπία, ούτε έλεος. Ούτε επίδειξη καλοσύνης. Είναι η στοιχειώδης ένδειξη ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει ελπίδα.

Ο Αγγελής και τα αγγελούδια της Novartis



Στο χώρο της Δικαιοσύνης, δυστυχώς, για να παραφράσω τον Μπέρναρ Σω, δημιουργούνται εσωτερικοί νόμοι που όσοι τους διαμορφώνουν τους αντιλαμβάνονται ως νόμους του σύμπαντος. Είναι απλώς ένας επικίνδυνος μικρόκοσμος. 
του Κώστα Βαξεβάνη
Όταν ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την Προανακριτική της Βουλής με στόχο τον πρώην υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, είχα εκφράσει την πρόβλεψη, πως σκοπός της συγκεκριμένης ενέργειας (πέρα φυσικά από την προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να ικανοποιήσει τον «μέχρι τέλους-Σαμαρά») ήταν να επιχειρηθεί με τη συμμετοχή των φίλιων Μέσων Ενημέρωσης, να κατασκευαστούν τίτλοι που θα κατανάλωνε η κοινή γνώμη.
Το νομικά ανυπόστατο των κατηγοριών, θα το αναπλήρωνε η εικόνα που θα δημιουργούσαν τα media στην κοινή γνώμη περί σκευωρίας. Συνεπώς, όχι μόνο θα έφευγε από το προσκήνιο το θέμα των ευθυνών των πολιτικών προσώπων για το σκάνδαλο Novartis, αλλά θα αμαυρωνόταν και η εικόνα αυτών που επιχείρησαν να τιμωρήσουν τους συμμετέχοντες στο σκάνδαλο.
Το προηγούμενο διάστημα για παράδειγμα υπήρξαν πολλά και ενδιαφέροντα που προέκυψαν από την εξέταση των πρωταγωνιστών του σκανδάλου, Κωνσταντίνου Φρουζή και Νίκου Μανιαδάκη στην Επιτροπή, αλλά στο κοινό έφτασαν οι κατηγορίες που εξαπέλυσαν προς τους διώκτες τους. Για παράδειγμα, ο Φρουζής παραδέχθηκε τις σχέσεις του και τα δείπνα με τον νυν πρωθυπουργό που είχε αποκαλύψει το Documento, ενώ ο Μανιαδάκης τις επαφές, την εποχή που ήταν προστατευόμενος μάρτυρας με το Γιάννη Στουρνάρα. Τα Μέσα Ενημέρωσης, αντί να εκθέσουν όλα αυτά και να τα ερευνήσουν, κατέγραψαν τις κατηγορίες που εξαπέλυσαν αυτοί που ερευνώνται για εγκλήματα σε αυτούς που τους ερευνούσαν.
Η κορύφωση όμως αυτής της πρακτικής, ήρθε κατά την εξέταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γιάννη Αγγελή. Ο κύριος Αγγελής επανέλαβε πολλά από όσα έχει πει στις αναφορές του στον Άρειο Πάγο και στις καταθέσεις του. Τι προκύπτει από όσα συνολικά έχει πει;
Κατ αρχάς φαίνεται πως ο Εισαγγελέας έχει σοβαρό θέμα και ενστάσεις για τον τρόπο που διεξήγαγε την έρευνα η Εισαγγελέας Διαφθοράς Ελένη Τουλουπάκη. Τη θεωρεί ανεπαρκή, πρόχειρη, με σοβαρές παρατυπίες στη διαδικασία της έρευνας. Αυτή είναι μια κρίση την οποία θα μπορούσε να διατυπώσει στα όργανα της Δικαιοσύνης, αλλά δε στοιχειοθετεί από μόνη της καμία απόδειξη συνωμοσίας. Όλα αυτά την κάνουν ενδεχομένως κακή εισαγγελέα αλλά όχι επίορκη. Το Documento πολλές φορές έχει ασκήσει κριτική για την πορεία της Εισαγγελικής έρευνας, εκφράζοντας μάλιστα την άποψη πως ήταν ανεπίτρεπτη η σαλαμοποίηση της δικογραφίας και η αρχειοθέτηση κομματιών της πριν καν ολοκληρωθεί η έρευνα. Δε γίνεται για παράδειγμα να αρχειοθετείται η έρευνα για τον Στουρνάρα πριν ολοκληρωθεί η έρευνα για τις εταιρείες που ξέπλεναν μαύρο χρήμα και οι οποίες, σύμφωνα με τις εκθέσεις του FBI, συνδέονται με την οικογένεια Στουρνάρα.
Με ένα άλμα λογικής, στη λογική του Γιάννη Αγγελή, η πλημμελής ερευνητική διαδικασία της Τουλουπάκη, γίνεται αυτόματα δόλος με υποβολέα κάποιον Ρασπούτιν που δεν κατονομάζει. Και όσοι προσπαθούν να αναπαράξουν αυτή τη λογική για να βρουν ένοχο τον Ρασπούτιν ξεχνάνε το πολύ απλό: αν συμφωνήσουμε πως η  έρευνα είναι πλημμελής, τότε μπαίνουν πρωτίστως ερωτήματα για τα κομμάτια της δικογραφίας που αρχειοθετήθηκαν. Η ελλιπής έρευνα της Τουλουπάκη έχει μέχρι στιγμής «αθωώσει» επτά πολιτικά πρόσωπα. Μήπως πρέπει πρωτίστως να δούμε αν κακώς το έκανε;
Τα μέλη της Επιτροπής που ανήκουν στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν να εκμαιεύσουν την ατάκα από τον Γιάννη Αγγελή για να γίνει πρωτοσέλιδο και εντυπώσεις. Μία από αυτές είναι ότι «ο Τσίπρας γνώριζε αλλά δεν πέταξε την Τουλουπάκη». Δηλαδή αν ο Τσίπρας γνώριζε, έπρεπε κατά τα μέλη της Επιτροπής και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου να παρέμβει στη Δικαιοσύνη; Μπορεί πέρα από αυτό το ανεπίτρεπτο που υπονοείται, η κρίση για το πώς έδρασε ο πρωθυπουργός να του αποδίδει τον χαρακτηρισμό του ηθικού αυτουργού σε μια άλλη ηθική αυτουργία; 
Ωστόσο ο κύριος Αγγελής έχει καταθέσει πολύ σοβαρά πράγματα που τα έφαγε η μαρμάγκα της πολιτικοδημοσιογραφικής σιωπής. Για παράδειγμα, πως το FBI , ερευνούσε λογαριασμό του Δημήτρη Αβραμόπουλου που τροφοδοτήθηκε από την Ελβετία. Επίσης πως η αρχειοθέτηση των  δικογραφιών για τα επτά πολιτικά πρόσωπα είναι παράνομη. 
Ο Αγγελής κατέθεσε ένα έγγραφο στην Επιτροπή που αφορά απαντήσεις που έδωσε ο σύνδεσμος του FBI  στην Ελλάδα σε ερωτήματα της Εισαγγελίας Διαφθοράς. Οι απαντήσεις στο σύνολό τους αφορούν το πώς δημοσιογράφοι και διαφημιστικές εταιρείες ξέπλεναν χρήμα της Novartis. Πολύ σοβαρό έγγραφο, στο οποίο φιγουράρουν ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων. Τι κάνουν λοιπόν τα ΜΜΕ; Το παραθέτουν ως απόδειξη για το ότι δεν υπάρχει εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Δεν ξέρω αν ο Αγγελής κατέθεσε το συγκεκριμένο έγγραφο για να παραχθεί αυτή η επιχειρηματολογία της μη εμπλοκής πολιτικών προσώπων, σε καμία όμως των περιπτώσεων δεν μπορεί ένα έγγραφο που αφορά το ξέπλυμα χρήματος από διαφημιστές και όχι πολιτικά πρόσωπα να παρατίθεται ως απόδειξη μη εμπλοκής πολιτικών προσώπων. Είναι σα να διαβάζει κάποιος ένα βιβλίο για τα ζώα της ζούγκλας και να συμπεραίνει πως ο σκύλος δεν υπάρχει ως ζώο γιατί δεν αναφέρεται ως ζώο της ζούγκλας στο συγκεκριμένο βιβλίο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το συγκεκριμένο έγγραφο εστάλη στο ξεκίνημα της έρευνας τον Αύγουστο του 2017 και λίγους μήνες μετά, το 2018 με δύο εκθέσεις του FBI, ενημέρωσε για την εμπλοκή 10 πολιτικών προσώπων. Φυσικά, τα  Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα προτίμησαν να εμφανίζουν το πρώιμο έγγραφο του 2017 ως βόμβα Αγγελή για τη μη ύπαρξη πολιτικών προσώπων.
Οι λαθροχειρίες που επιχειρούνται, πρωτίστως ακυρώνονται από την απλή λογική. Αλλά ο ίδιος ο Γιάννης Αγγελής έχει πει στην αναφορά του πως πρόκειται για ένα σοβαρό σκάνδαλο πολιτικό και οικονομικό. Στην Επιτροπή, δήλωσε την Τετάρτη άλλωστε, πως μόνο το 10 % του σκανδάλου Novartis είναι ορατό, παρομοιάζοντάς το σαν παγόβουνο που ο μεγάλος όγκος τους είναι κάτω από τη θάλασσα. Όταν μάλιστα ο Εισαγγελέας ρωτήθηκε στην Επιτροπή από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Ραγκούση, γιατί το FBI στις εκθέσεις του αναφέρει πολιτικά πρόσωπα, ο Αγγελής απάντησε «ρωτήστε το FBI», ενώ λίγο πριν είχε μιλήσει και για τους λογαριασμούς του Αβραμόπουλου.
Το επόμενο διάστημα, και όσο το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό για τη ΝΔ, θα ενταθεί η επικοινωνιακή σύγχυση μέσα από την οποία θα αναδυθούν «ένοχοι» με βάση τον τηλεοπτικό ποινικό κώδικα. Αυτή η επικίνδυνη και παθογενής κατάσταση προφανώς επιβαρύνει και χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση. Μεγάλο θέμα όμως τίθεται για τους παράγοντες της Δικαιοσύνης. Εξαιτίας των προσωπικών αντιπαραθέσεων ή των πολιτικών προτιμήσεων, οι άνθρωποι που έπρεπε να ξεκαθαρίσουν με θάρρος το σκάνδαλο Novartis, έχουν εμπλακεί σε ένα παιχνίδι που δεν ελέγχουν οι ίδιοι και έχουν χειραγωγηθεί αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την κατάντια της ελληνικής Δικαιοσύνης. Για μια ακόμη φορά, όταν θα τελειώσει αυτή η ιστορία θα επικρατήσει το κοινότοπο συμπέρασμα, πως η Δικαιοσύνη δεν αποδίδει δικαιοσύνη.

Έχω παρακολουθήσει τον Εισαγγελέα Γιάννη Αγγελή σχεδόν επί τριάντα χρόνια να κάνει τη δουλειά του με τρόπο που δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της εντιμότητάς του. Φοβάμαι πως οι προσωπικές του εκτιμήσεις και ίσως ένα περί δικαίου αίσθημα που απαιτούσε να επιβεβαιωθεί με τον δικό του τρόπο και στο δικό του χρόνο, τον έχουν εμπλέξει σε μια αντιπαράθεση που η Δικαιοσύνη δεν καλείται να επιβεβαιωθεί αλλά να αποδομηθεί.   
Στο χώρο της Δικαιοσύνης, δυστυχώς, για να παραφράσω τον Μπέρναρ Σω, δημιουργούνται εσωτερικοί νόμοι που όσοι τους διαμορφώνουν τους αντιλαμβάνονται ως νόμους του σύμπαντος. Είναι απλώς ένας επικίνδυνος μικρόσκοσμος. 
ΥΓ. Φυσικά, σε όσα αφορούν τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης στο θέμα αυτό, υπάρχουν λιγότερα αθώα σενάρια, τα οποία δε θέλω προς στιγμήν να ενστερνιστώ.
κουτιπανδωρας

Αν η αισθητική ήταν φράγκα, θα την είχαν και οι μητσοτάκηδες...

Οι δήμοι, οι περιφέρειες, το κράτος πρέπει να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, όχι μόνο γιατί η πλειονότητα των κατοίκων είναι χριστιανοί, αλλά και γιατί οι επιτυχημένοι στολισμοί κι εκδηλώσεις φέρνουν τουρισμό κι άρα χρήμα. 
Το τι θεωρείται, βεβαίως, επιτυχημένος εορτασμός εναπόκειται στην προσωπική αισθητική τού καθενός, η οποία όμως πρέπει και να αξιολογείται. Και φυσικά κάθε τοπικός άρχοντας οφείλει να αξιολογεί την οικονομική κατάσταση του δήμου ή της περιφέρειας που διοικεί κι αν αυτή δεν είναι ικανοποιητική για να δώσει στο πόπολο τόσο άρτο όσο και θεάματα, θα ήταν προτιμότερο να δώσει άρτο...

Η καλαισθησία, εξάλλου, δεν είναι ζήτημα μόνο χρημάτων, αλλά και γούστου, που δεν αγοράζεται αλλά προϋποθέτει και την ανάλογη παιδεία. Κι αν ακόμα, για παράδειγμα, δεν διαθέτεις τις λίρες για να στολίσεις την πόλη σου όπως το Λονδίνο μην την εξευτελίζεις καλώντας, όπως συνέβη στο Βόλο τού Αχ. Μπέου, ξεπεσμένες τραγουδιάρες σε γιορτές με αισθητική μπουζουκομάγαζου της δεκαετίας τού '90. Ή αν επιθυμείς να φαίνεσαι πρωτοπόρος, όπως ο Κ. Μπακογιάννης στην Αθήνα, ρώτα κι έναν τρίτο πέρα από τους κολλητούς σου μήπως και σε γλιτώσει από τη γελοιοποίηση...

Κανένα, πάντως, χριστουγεννιάτικο πυροτέχνημα ή φιλανθρωπία δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το χαλί τους άστεγους, τους ναρκομανείς, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους υπόλοιπους αναξιοπαθούντες κι ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες που κυκλοφορούν σε μία πόλη. Κι ούτε η χριστουγεννιάτικη γενναιοδωρία τού καθενός από εμάς είναι δυνατό να ξεπλύνει την αναλγησία μας τις υπόλοιπες ημέρες τού χρόνου. Είτε δείχνουμε ανθρωπιά 365 ημέρες το χρόνο απέναντι σε όλους ανεξαιρέτως- δίχως διάκριση θρησκεύματος, φύλου, φυλής, σεξουαλικού προσανατολισμού- είτε δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από υποκριτές που περιμένουμε να μας ανοίξουν τις πύλες τής βασιλείας των ουρανών χάρη σε φιλανθρωπικές αρπαχτές μας...

τρυπιο ευρω

Ο ΣΚΑΪ της παντρειάς και της ομοφοβίας


Ο ΣΚΑΪ της παντρειάς και της ομοφοβίας

του Δημήτρη Κανελλόπουλου
Δεν του άρεσε του ΣΚΑΪ το γεγονός ότι η καινούργια πρωθυπουργός της Φινλανδίας, Σάνα Μαρίν, μεγάλωσε σε μία οικογένεια ενός γκέι ζευγαριού γυναικών, οπότε της άλλαξε την κατάσταση.
Έτσι, στο χθεσινό κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού (δείτε στο βίντεο από το 51ο λεπτό και μετά), πληροφορηθήκαμε πως η Σάνα Μαρίν, «μεγάλωσε σε μονογονεϊκή οικογένεια, μόνο με τη μητέρα της»!
Τι και αν η ίδια το λέει σε συνεντεύξεις της (το BBC το έγραψε αλλά προφανώς δεν είναι του επιπέδου και της αξιοπιστίας του ΣΚΑΪ), τι και αν το τονίζουν όλα τα sites του εξωτερικού, καμία σημασία δεν έχει. Οι δύο γυναίκες μετατράπηκαν σε μονογονεϊκή οικογένεια σε ένα κρεσέντο ομοφοβίας μην τύχει και πάθουν τίποτε οι τηλεθεατές του καναλιού...
Αφήστε δε το γεγονός ότι η Σάνα Μαρίν συζεί με τον σύντροφό της (ένα το κακό), δεν παντρεύτηκε-παντρεύτηκαν ποτέ (δεύτερο κακό - αστεφάνωτη την έχει!), ενώ άφησε-άφησαν και αβάπτιστο το παιδί τους (τρίτωσε!). Γι αυτά, στον ΣΚΑΪ, τσιμουδιά.
«Αλλη κουλτούρα» σχολίασε στο τέλος του... ρεπορτάζ η Σία Κοσιώνη για το φύλο της Σάνα Μαρίν και την ηλικία της. «Αλλη κουλτούρα», ναι, αλλά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους από εκείνους που θα περίμενε κανείς.
Αν πάντως ο ΣΚΑΪ δεν είναι ομοφοβικός, τότε σίγουρα έχει κακό ρεπορτάζ. Ας διαλέξουν μόνοι τους...
efsyn

Μην ακούω βλακείες... Σκευωρία είναι!


Σε οποιαδήποτε δυτική χώρα του κόσμου που ένας εισαγγελέας θα μιλούσε μέσα στη Βουλή της χώρας για τροφοδότη λογαριασμό που κατέληγε σε συγγενικό πρόσωπο υπουργού και είχε αποκαλυφθεί από το FBI, θα είχε προκληθεί μείζονα πολιτική κρίση και θα είχε ταράξει την κοινή γνώμη. 
Στην Ελλάδα της «μετα - δημοκρατίας» όταν ο Εισαγγελέας Αγγελής, λέει στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής ότι υπάρχει λογαριασμός συγγενικού προσώπου του Δημήτρη Αβραμόπουλου στις ΗΠΑ που συνδέεται με τροφοδότη λογαριασμό στην Ελβετία, δεν τρέχει τίποτε. Ελάχιστα Μέσα Ενημέρωσης μεταδίδουν τις ειδήσεις για τις καταθέσεις Αγγελή, που φυσιολογικά θα είχαν προκαλέσει πολιτικό σεισμό ενώ η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται ότι ακόμη και η ΕΡΤ, αποσιωπά την κατάθεση του πρώην επόπτη της Εισαγγελίας Διαφθοράς. 
Μια προανακριτική επιτροπή, μάλιστα, που έχει ως αντικείμενο να διερευνήσει την ενδεχόμενη εμπλοκή του πρώην Υπουργού Δημήτρη Παπαγγελόπουλου σε υποτιθέμενη υπόθεση «σκευωρίας». Αντιθέτως όλες οι καταθέσεις, ακόμη και των προσώπων που θα επιθυμούσαν να συνδράμουν την επίσημη εκδοχή, έχουν καταλήξει στο ακριβώς αντίθετο. Από πουθενά δεν έχει προκύψει το παραμικρό στοιχείο για εμπλοκή του Παγγελόπουλου, αντιθέτως σε κάθε συνεδρίαση η Επιτροπή μελετά καθαυτό το μεγάλο πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο, την εμπλοκή πρώην υπουργών, οι ποινικές ευθύνες των οποίων έχουν απασχολήσει τη δικαιοσύνη ή την απασχολούν ακόμη. Για τις δε πολιτικές ευθύνες δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία. 
Εξάλλου, οι  μάρτυρες που εξετάζονται, επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε παλαιότερες καταθέσεις και μια διαφοροποιημένη, από κάποια στιγμή και μετά, στάση, με καταστροφικά αποτελέσματα, καθώς πέφτουν διαρκώς σε αντιφάσεις, επιβεβαιώνουν την εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ και διαψεύδουν το επίσημο αφήγημα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. 
Σε κάθε περίπτωση, μετά τη δεύτερη μέρα της κατάθεσης Αγγελή, τα ερωτήματα που περιμένουν απαντήσεις, είναι σε ποιον ανήκει ο τροφοδότης λογαριασμός, αν είναι δηλωμένος στο Πόθεν Έσχες εφόσον πρόκειται για πολιτικό και από που τροφοδοτείται για να μεταφέρει με τη σειρά του χρήματα στο λογαριασμό του συγγενικού προσώπου, την επίμαχη περίοδο. Ερωτήματα υπάρχουν όμως και για τον ίδιο τον Αγγελή, αφού εκτός από όσα «μαρτύρησε» για την υπόθεση και τις διαδρομές του χρήματος και αφού υποστηρίζει ότι είχε ελάχιστη μόνο γνώση της δικογραφίας, πώς είναι δυνατόν να απειλούσε τους εισαγγελείς που τη χειρίστηκαν, όπως ο ίδιος ομολογεί. 
Πολλά περίεργα έχουν συμβεί στην υπόθεση Novartis, στο χειρισμό συγκεκριμένων δικαστικών, στη στάση προσώπων - κλειδιά για τη διαλεύκανση και στο ρόλο των ΜΜΕ. Το μόνο που έχει καταρρεύσει είναι η θεωρία της «σκευωρίας».
tvxs

«Δεν είναι κυρία, είναι Αλβανή»



Δεν ήταν διαδηλωτές αυτοί που ξυλοκοπήθηκαν άγρια την περασμένη Κυριακή από αστυνομικούς, λέει η πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργείου Εξευτελισμού του Πολίτη, ήταν… Εξάρχεια. 
της Μαριάννας Τζιαντζή
«Δεν είναι κυρία, είναι Αλβανή». Αυτό μουρμούρισε ο ταμίας και μάνατζερ σε έναν φούρνο ψευδοπολυτελείας όταν ένας πελάτης, που περίμενε κι αυτός στην ουρά, επισήμανε ότι «η κυρία προηγείται» - ήμουν αυτόπτης μάρτυρας.
Δεν είναι άνθρωποι, είναι μαύροι, λένε εδώ και αιώνες όσοι ασκούν βία σε βάρος μη λευκών. 
Δεν είναι γονείς, είναι γκέι λένε όσοι ανατριχιάζουν στην ιδέα της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.
Δεν είναι άνθρωποι, είναι Εβραίοι, είναι Σλάβοι, είναι Τσιγγάνοι, έλεγαν οι χιτλερικοί δικαιολογώντας τη βαρβαρότητα των γενοκτονιών.
Άφθονες είναι οι παραλλαγές του ρατσισμού και το τελευταίο λιθαράκι σ’ αυτό το αποτρόπαιο οικοδόμημα το έριξε ο κ. Χρυσοχοϊδης, με την πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργείου του, που δεν δίνει έμφαση στη θηριωδία των «προστατών» αλλά στην ιδιότητα των θυμάτων τους, για την ακρίβεια στη γεωγραφική τους θέση, στην πλατεία των Εξαρχείων.
Η άρνηση της ανθρώπινης ιδιότητας του «εχθρού» ή κάποιων πτυχών αυτής της ιδιότητας είναι τυπικό χαρακτηριστικό του ολοκληρωτισμού, του ρατσισμού, του φασισμού. Επιπλέον, η άρνηση αυτή δικαιολογεί και νομιμοποιεί την άσκηση βίας σε βάρος του κάθε φορά αντιπάλου.
Αυτό επιβεβαιώνεται από τα πορίσματα μιας έρευνας την οποία διεξήγαν δύο Αμερικανοί πανεπιστημιακοί (οι P.S. Forsher και N.S. Kteily) στην οποία συμμετείχαν περίπου 500 δεδηλωμένοι ακροδεξιοί τη χρονιά της εκλογής του Τραμπ. Όταν τους ζητήθηκε να τοποθετήσουν διάφορες ομάδες σε ένα εξελικτικό διάγραμμα από τον πίθηκο μέχρι τον όρθιο άνθρωπο, οι ακροδεξιοί συστηματικά δεν έδιναν την ιδιότητα του ανθρώπου σε «Άραβες, μουσουλμάνους, Λατίνους και μαύρους». Συλλογικά, οι ακροδεξιοί τοποθετούσαν αυτές τις ομάδες περίπου στα μισά της εξελικτικής κλίμακας, κάπου ανάμεσα στους χιμπατζήδες και τον Ηοmo sapiens. Την ίδια κατάταξη έκαναν όταν τους ζητήθηκε να τοποθετήσουν στην ίδια κλίμακα «φεμινίστριες, Δημοκράτες, Ρεπουμπλικανούς που αρνούνται να ψηφίσουν τον Τραμπ». Η έρευνα αυτή, που δημοσιεύτηκε το 2017 με τίτλο «Ένα ψυχολογικό προφίλ της άκρας δεξιάς», θεωρείται εξαιρετικά αποκαλυπτική και τα ανατριχιαστικά πορίσματά της δεν αφορούν μόνο τους Αμερικανούς ακροδεξιούς.
Το μήνυμα που στέλνει ο κ. Χρυσοχοϊδης στην κοινωνία είναι ότι ο εξευτελισμός του ανθρώπου είναι νόμιμος εφόσον γίνεται για καλό σκοπό. Μόνο που έτσι η χυδαιότητα, η εκβαρβάρωση δικαιώνεται, «κανονικοποιείται» και μοιραία διαχέεται στο σχολείο, στον δρόμο, στον χώρο εργασίας, στην «καθημερινότητα».
Αν νομίζουμε ότι εμείς οι φρόνιμοι, οι ειρηνικοί διαδηλωτές δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε, τα σημάδια δείχνουν ότι η κρατική βία κάποτε θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Και τα γκρίζα συννεφάκια που σπέρνει η κυβέρνηση θα εξελιχθούν σε αντιδημοκρατική θύελλα.
efsyn

«Χαμένο στην κανονικότητα το κοινωνικό μέρισμα»



Φέτος τα Χριστούγεννα, δυστυχώς, πολλές οικογένειες θα νιώσουν τη διάψευση των προσδοκιών τους και το πώς οι πολιτικές αποφάσεις επηρεάζουν την καθημερινότητά μας. Η υφαρπαγή της ψήφου ανθρώπων, που ήταν κοινωνοί του κοινωνικού κράτους, με υποσχέσεις προεκλογικές της ΝΔ που δεν τηρήθηκαν, δυστυχώς αποτελεί μια πραγματικότητα.
του Σωκράτη Βαρδάκη
Το 2016, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μια κίνηση άμεσης αναδιανομής του πλούτου υπέρ όλων όσων χρειάζονται στήριξη, μέσω της χορήγησης του κοινωνικού μερίσματος. Μέχρι το 2018 έγινε προσπάθεια να δοθεί σε, όσο το δυνατόν, περισσότερους συμπολίτες μας, με τους δικαιούχους του μερίσματος να φτάνουν τους 3.500.000 το προηγούμενο έτος.
Η μεγάλη οικονομική πίεση και το δυσανάλογο βάρος που σήκωσαν τα χαμηλά εισοδήματα και η μεσαία τάξη, στα χρόνια των μνημονίων,  ήταν απόρροια της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, της χρεοκοπίας της χώρας αλλά και απόρροια ενός καλοσχεδιασμένου μηχανισμού που προστάτευσε για πολλά χρόνια με φορολογικά τρικ και παραδεισένιους λαβύρινθους τους έχοντες τον πλούτο.
Το κοινωνικό μέρισμα το οποίο δινόταν με οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, ήταν μια έμπρακτη αναγνώριση του συλλογικού αγώνα όλων μας για έξοδο από τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα μας, με ευθύνη και των σημερινών κυβερνώντων.
Ταυτόχρονα αποτελούσε  μια προσπάθεια αποκατάστασης των ανισοτήτων. Η ανάπτυξη δεν αποτελεί πλεονέκτημα λίγων και εκλεκτών, ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ οι κοινωνικές – οικονομικές ανισότητες αποτελούν φυσικό φαινόμενο, όπως σε συνάφεια με την φιλελεύθερη ιδεολογία της ευαγγελίζεται η νεοφιλελεύθερη παράταξη.
Ανεξάρτητο από οποιαδήποτε άλλη οικονομική απολαβή, όπως η θεσμοθετημένη και μόνιμου χαρακτήρα 13η σύνταξη, η οποία αν και ψηφίστηκε από τη ΝΔ, σήμερα σκοπίμως χρησιμοποιείται ως αφορμή για περικοπή του κοινωνικού μερίσματος και απόδοσής του σε περίπου 250.000 συμπολίτες μας, δηλαδή στο 7% των περσινών δικαιούχων.
Η έντεχνη τοποθέτηση στο φάσμα της μεσαίας τάξης των μισθωτών των 524 ευρώ, δηλαδή ετήσιο εισόδημα κατ’ άτομο 6.294, ήταν μια προεργασία όσων θα ακολουθήσουν. Είναι μια αυθαίρετα κατασκευασμένη πραγματικότητα, που θα θεωρηθεί άκριτα ως δεδομένη,  για να αποτελέσει βάση πολιτικών αποφάσεων όσων ήδη βλέπουμε, όπως η μείωση, αριθμητικά, αυτών που θεωρούνται δικαιούχοι του κοινωνικού μερίσματος, αλλά και η κατάργηση της 13ης σύνταξης, όπως προανήγγειλε ο Υφυπουργός κ. Μηταράκης. Μια κίνηση κατά των χαμηλών στρωμάτων, επακόλουθο της οποίας θα είναι η εξαίρεση της μεσαίας τάξης από μέτρα ανακούφισης.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της κυβέρνησης. Και έρχεται σε αντιδιαστολή με όσα σχεδιάσαμε και ήδη είχαμε ανακοινώσει για οικονομική ανακούφιση τόσο των μεσαίων όσο και των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων. Μέτρα μόνιμου χαρακτήρα, τα οποία θα έδιναν ανάσα στους πολλούς. Όλα αυτά ματαιώνονται με αποφάσεις σχεδόν εκδικητικές εναντίον συνταξιούχων, εργαζομένων, της μεσαίας τάξης, των πιο ασθενών οικονομικά.
Με μία προσεκτική ανάγνωση των κριτηρίων, αντιλαμβανόμαστε τα πολύ στενά όρια και τις προϋποθέσεις για να θεωρηθεί κάποιος δικαιούχος  Μια πολιτική- εμπαιγμός, προς την κοινωνία και ιδίως  προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αφού πετιούνται απ’ έξω ακόμα και άτομα ΑμεΑ άνω των 24 ετών.
Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να εμφανίζονται σε εκδηλώσεις της Περιφέρειας Κρήτης σε συνεργασία με τη Ε.Σ.Α.μεΑ, εκλεγμένοι από τον χώρο της ΝΔ, να μιλούν για τον αγώνα που θα κάνουν για τα ΑμεΑ, να προαναγγέλλουν συντονισμό μέσα από το ίδιο το Μαξίμου για εθνική πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση, και την ίδια στιγμή να «πετούν» εκτός κριτηρίων κοινωνικού μερίσματος, ΑμεΑ άνω των 24 ετών!!!!!
    Η Ε.Σ.Α.μεΑ αντέδρασε σε αυτή την απόφαση, με επιστολή της προς τον Πρωθυπουργό της χώρας, 11.12.2019, με την οποία ζητά την άμεση προσωπική παρέμβαση του Πρωθυπουργού της χώρας σχετικά με τη διεύρυνση των δικαιούχων με αναπηρία του κοινωνικού μερίσματος.
Φέτος τα Χριστούγεννα, δυστυχώς, πολλές οικογένειες θα νιώσουν τη διάψευση των προσδοκιών τους και το πώς οι πολιτικές αποφάσεις επηρεάζουν την καθημερινότητά μας. Η υφαρπαγή της ψήφου ανθρώπων, που ήταν κοινωνοί του κοινωνικού κράτους, με υποσχέσεις προεκλογικές της ΝΔ που δεν τηρήθηκαν, δυστυχώς αποτελεί μια πραγματικότητα. Και προς αυτούς τους ανθρώπους έχουμε διπλή υποχρέωση να συνεχίσουμε να πολεμάμε με όποιο πρόσφορο μέσο για την αποκατάσταση της αδικίας.
Διπλή υποχρέωση, καθώς προσήλθαν στην κάλπη και άσκησαν το πολιτικό τους δικαίωμα, δεν απείχαν,  με την προσδοκία μιας καλύτερης καθημερινότητας, όπως τους υποσχέθηκαν. Και υποχρέωση προς όλους τους συμπολίτες μας να συνεχίζουμε να πολεμάμε για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Καθώς είναι έννοιες αλληλένδετες που εμπεριέχουν και προϋποθέτουν η μία την άλλη.
     Τέλος, οφείλουμε να απαντήσουμε σε όλους όσοι λένε ότι μια επιδοματική πολιτική ενισχύει το πελατειακό κράτος ότι τα επιδόματα κινούνται πάντα προς την κατεύθυνση αποκατάστασης αδικιών και επίτευξης κοινωνικής δικαιοσύνης.
     Σε αυτή την κατεύθυνση κινηθήκαμε ως κυβέρνηση και σήμερα ως αξιωματική αντιπολίτευση προς αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.
αυγη