Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Το νερό νεράκι... Μπάμπη μου!


Ο απίστευτος ισχυρισμός του Μπάμπη Παπαδημητρίου ότι το νερό είναι απαράδεκτο φτηνό, προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια. Ο βουλευτής της ΝΔ επιχείρησε να τα μαζέψει αλλά και στη διευκρινιστική δήλωση το επανέλαβε, καθώς δεν πρόκειται απλώς για «χοντράδα» αλλά αποτελεί δομικό στοιχείο της αντίληψης και της ιδεολογίας του χώρου που εκπροσωπεί.
Η θέση του Παπαδημητρίου απαντά σε μια νεοφιλελεύθερη εμμονή για την έννοια του δημόσιου αγαθού. «To νερό είναι, δυστυχώς, απαράδεκτα φθηνό, η σπατάλη του είναι εξωφρενική» υποστήριξε χαρακτηριστικά και μάλιστα κατηγόρησε τους Δήμους και κυρίως τις μικρές πόλεις για την πολιτική τους.
Το πρώτο που πρέπει κανείς να επισημάνει είναι η τρομερή άγνοια ενός βουλευτή, ο οποίος δεν γνωρίζει ότι το νερό τιμολογείται σε λογικά επίπεδα μόνο στο Λεκανοπέδιο, λόγω της οικονομίας κλίμακας που επιτυγχάνεται από την ύπαρξη της ΕΥΔΑΠ. Σε όλη την ελληνική επαρχία το νερό είναι πανάκριβο, οι πολίτες έξαλλοι και οι επιχειρήσεις ύδρευσης υπερχρεωμένες καθώς κατασκευάζουν δαπανηρές υποδομές για να παρέχουν ύδρευση και αποχέτευση σε μικρό αριθμό πολιτών.
Αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για μια ελίτ που αδυνατεί να αντιληφθεί τις πραγματικές ανάγκες και τα προβλήματα. Εξάλλου το πραγματικό κίνητρο δεν είναι η συζήτηση για τη σπατάλη και την τιμή του νερού, αλλά η ιδιωτικοποίηση του, όπως είχαν εξάλλου σχεδιάσει ΝΔ και δανειστές την περίοδο Σαμαρά. Έτσι απλά και κυνικά.
Αυτά τα φρικαλέα πειράματα έχουν εφαρμοστεί μόνο στη Λατινική Αμερική έχοντας εξαγριώσει και εξαθλιώσει εκατομμύρια ανθρώπους. Κάθε δημοκρατική χώρα οφείλει να εξασφαλίζει την πρόσβαση σα βασικότερα δημόσια αγαθά όπως είναι το νερό. Οι φυσικοί πόροι δεν προσφέρονται για νεοφιλελεύθερα πειράματα αλλά ανήκουν στους πολίτες. 
tvxs

Η σιωπή της συνενοχής



Η υπόλοιπη Ελλάδα θρήνησε τον Παύλο Φύσσα, αλλά η παλιά γειτονιά του προτίμησε να αγκαλιάσει την κανονικότητα
του Νίκου Παπαδογιάννη
Ανήμερα της 6ης επετείου της επαίσχυντης δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, ο Ολυμπιακός έδινε σημαντικό ποδοσφαιρικό αγώνα για το ποδοσφαιρικό Champions League στο γήπεδο «Γ.Καραϊσκάκης». Συμπτωματικά, μάλιστα, αντίπαλός του ήταν η γνωστή για την αντιναζιστική δράση της και τους δεσμούς της με την εβραϊκή κοινότητα του Λονδίνου Τόττεναμ.
Μολονότι ο Φύσσας ήταν δηλωμένος οπαδός του Ολυμπιακού και παρακολουθούσε συχνά αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ των «ερυθρολεύκων», δεν υπήρξε στις κερκίδες η παραμικρή ένδειξη συμπαράστασης στην οικογένειά του ή θυμού ενάντια στους φονιάδες. Ούτε αντιφασιστικό πανό (από αυτά που συχνά εμφανίζονται σε άλλα ελληνικά γήπεδα) ούτε σύνθημα ούτε στεφάνι ούτε τίποτε. Μόνο συνένοχη, χαιρέκακη σιωπή. Το μοναδικό πανό που εμφανίστηκε στα κάγκελα του γηπέδου ήταν στη μνήμη κάποιου νεαρού Σέρβου που πέθανε στα 19 του. Οπαδού του Ερυθρού Αστέρα! Σε κυριλλική γραφή.
Η κοινωνία του Πειραιά βοά για τη διείσδυση της Χρυσής Αυγής στις εξέδρες των φανατικών του Ολυμπιακού και όχι μόνο σε αυτές. Η επίσημη στάση της διοίκησης της ΠΑΕ είναι από καιρό το διαβόητο «no politica», το οποίο βεβαίως καταστρατηγήθηκε βάναυσα από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη της.
Όταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης κάλεσε τους αρεστούς δημοσιογράφους για δηλώσεις μετά το ματς, δεν το έκανε για να πει μία κουβέντα συμπάθειας προς τους γονείς του Φύσσα, αλλά για να διατυμπανίσει την «επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που προ διετίας φόρεσε τη φανέλα της Τόττεναμ για κάποιον φιλανθρωπικό ποδοσφαιρικό αγώνα, είναι προφανώς ο φορέας αυτής της κανονικότητας.
Μόλις δύο μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, ο Μαρινάκης τσαλαπάτησε το δικό του «no politica» και παιάνισε τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας, ώστε να κατευθύνει προς αυτήν τον κόκκινο στρατό των γηπέδων. Οι ψήφοι του Ολυμπιακού πήγαν τυφλό μονοκούκι στον αδελφό της κουμπάρας του, ο ΣύΡιΖα των αθέων αστεφάνωτων  γκρεμοτσακίστηκε και η Χρυσή Αυγή πλήρωσε τη νύφη από σπόντα, αφού  πολλοί ψηφοφόροι της μετακινήθηκαν μισό βήμα αριστερότερα, ώστε να βοηθήσουν τη μεγάλη επιστροφή της «σοβαρής Χρυσής Αυγής» στην εξουσία.
Αν τα είχαν υπολογίσει λίγο καλύτερα, τα κουκιά, δεν θα έχανε η ασόβαρη Χρυσή Αυγή την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση για μερικές εκατοντάδες ψηφαλάκια. Ούτε θα κινδύνευαν τώρα τόσα μεγαλόσχημα στελέχη της με φυλακή. Ήταν μία παράπλευρη απώλεια, του σκοπού που άγιασε τα μέσα.
Ο Μαρινάκης τόνισε ότι σκέφτεται να αποσύρει τον Ολυμπιακό από το εγχώριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, επειδή αδικείται κατάφωρα. Κάτι ανάλογο, επισήμανε, έκαναν οι Αγγελόπουλοι στο μπάσκετ. Θα επιδείξει ωστόσο αυτοσυγκράτηση, μέχρι νεωτέρας, αφού πάει, τελείωσε «το πρωτάθλημα των Πρεσπών», δηλαδή του Ιβάν, δηλαδή του ΣυΡιΖα.
Κάπως έτσι, ο πανίσχυρος πρόεδρος του Ολυμπιακού έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος της ευρύτερης οικογένειας Μητσοτάκη που τόλμησε να ξεστομίσει τη λέξη «Πρέσπες». Ο Κυριάκος θα δαγκώθηκε, μπροστά στην τηλεόρασή του.
Τα φώτα του γηπέδου έσβησαν, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε την τιμητική μη-ήττα όπως συνηθίζουν οι ελληνικές ομάδες, οι προετοιμασίες για το κυριακάτικο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ξεκίνησαν πυρετωδώς (με προκαταβολικές δηλώσεις περί διαιτησίας και αδικίας) και η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» ξεχύθηκε στους δρόμους για να δικαιώσει τους δολοφόνους του Φύσσα. Χρωστάει πολλά, η Νέα Δημοκρατία, στα ακροδεξιά αντανακλαστικά των όψιμων πιστών της.
Μία κατάληψη γεμάτη γυναικόπαιδα στην Αχαρνών εκκενώθηκε διά της αστυνομικής βίας και οι φοβικοί «νοικοκυραίοι» που παλινδρομούν μεταξύ Μιχαλολιάκου, Βελόπουλου, Καμένου και Μητσοτάκη χειροκρότησαν με ασυγκράτητο ενθουσιασμό, πίσω από τα παντζούρια τους.
Οι γιαγιάδες που τόλμησαν να βγουν στα παράθυρα για να χειροκροτήσουν τη μάνα του Παύλου Φύσσα και τον πατέρα του άκλαυτου Σαχζάντ Λουκμάν απομονώθηκαν όπως τους άξιζε. Τα δελτία του Σκάι και του κρατικού Σκάι της Αγίας Παρασκευής διανθίστηκαν με ενσταντανέ στοργικών αστυνομικών, πιθανότατα των ίδιων που αποτελείωσαν τον άμοιρο Ζακ Κωστόπουλο.
Η μήνις των αληθινών νοικοκυραίων, χωρίς εισαγωγικά, εξανεμίστηκε στα σύννεφα δίχως να περάσει από τα σπίτια, αφού τα ΜΜΕ συνεχίζουν την εξοργιστική εκστρατεία εξωραϊσμού μίας εφιαλτικής κυβέρνησης. Οι ανήλικοι «ταλιμπάν» των καταλήψεων εκπαραθυρώθηκαν στους πέντε δρόμους και η κανονικότητα επέστρεψε πλησίστια, στα ευρύτερα Εξάρχεια.
Ο επόμενος Φύσσας, ταραχοποιό στοιχείο ως γνωστόν, παραμονεύει αδυσώπητος πίσω από την επόμενη γωνία, έτοιμος να βουτήξει με πάθος πάνω στο μαχαίρι του επόμενου ανυποψίαστου Ρουπακιά. Και αν τύχει να δολοφονηθεί τη νύχτα της Κυριακής, ανήμερα ντέρμπι, οι τίτλοι στα δελτία ειδήσεων θα είναι έτοιμοι να τον ξεπροβοδίσουν. «Τον σκότωσαν, και αυτόν, για το ποδόσφαιρο».  
κουτι πανδωρας

Ετοιμοπαράδοτοι, από το Σ.τ.Ε., οι μεντρεσέδες



Σήμερον, λοιπόν, ταύτῃ τη νυκτὶ, γιατί νύχτα είναι τόσα πολλά πισωγυρίσματα, σε τόσα πολλά, τόσο σύντομα, η υπ. Παιδείας και Θρησκευμάτων παίρνει το αίμα της πίσω και διεκδικεί ξανά την αγάπη του κοινού της.
της Κατέ Καζάντη
 Συνεμορφώθη μεν με το πνεύμα των δικαιωμάτων αρχικώς, δευτερευόντως όμως της επιτράπηκε να διαμορφώνει συνειδήσεις, όπως αρμόζει στην κουλτούρα της δεξιάς, της παρατάξεώς της. Διότι, σήμερον ταύτῃ τη νυκτὶ πρὶν ἢ δὶς αλέκτωρα φωνήσαι, πριν καν στεγνώσει το μελάνι της προσυπογραφής από την Κεραμέως της απόφασης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα -σύμφωνα με την οποία θρήσκευμα και ιθαγένεια δεν θα αναγράφονται πλέον στα απολυτήρια τον μαθητών-, η Ολομέλεια του Σ.τ.Ε έκρινε ότι με τη διδασκαλία των Θρησκευτικών «πρέπει να επιδιώκεται η ανάπτυξη της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης και ότι το μάθημα απευθύνεται αποκλειστικά στους ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές».

Έτσι, με τη βούλα του Σ.τ.Ε, (ξανα)στήνονται οι μεντρεσέδες. Το ομολογιακό πλέον μάθημα των θρησκευτικών επανέρχεται δυναμικά, το δε κράτος των σκοταδιστών μπορεί να δράσει ελευθέρως. Τι κι αν ο ίδιος ο τίτλος της υπουργού, αυτό το Θρησκευμάτων, αντίκειται στην απόφαση; Τι κι αν πάει περίπατο η επιστημονικότητα; Τι κι αν το πολυπολιτισμικό, δημοκρατικό σχολείο, αντί ως τέτοιο να ενισχυθεί, οπισθοδρομεί σε έναν ιδιότυπο πολιτισμικό αυταρχισμό, με την κυριαρχία του ενός θρησκεύματος;
Ιδού, λοιπόν, ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρό για τους φονταμενταλιστές, που στηρίζουν, από άμβωνος και όχι μόνο, τη δεξιά του Κυρίου. Η πιο σκληρή, υπερσυντηριτική σέχτα, συναποτελούμενη από τους αμύντορες όλων εκείνων που η Εκκλησία θα έπρεπε, λογικά, να θέλει να ξεχάσει, που δρέπει δάφνες στο ρατσισμό, στον εθνικισμό κ.ο.κ., αυτή που έχει το πάνω χέρι στα εκκλησιαστικά πράγματα, που επισκιάζει ό,τι επιστημονικότερο και προοδευτικό συμβαίνει στους θεολογικούς κύκλους, αυτή, με την προσφυγή και την πολιτική της, καθορίζει και την πολιτική της δεξιάς κυβέρνησης. Μ’ αυτήν, εννοείται, ταυτίζεται και ο Ιερώνυμος, κι όχι διότι σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμοὺς αυτού, αλλά διότι μοναχά έτσι θεωρεί, κι αυτός και η μερίδα του -τάχα χριστεπώνυμου- πλήθους που τον ακολουθεί, ότι θα συντηρεί την εξουσία του.
Αλλά λανθάνει. Διότι ο θεός που εκπροσωπεί γίνεται, κατά Γιοζέφ Προυντόν, «ουσιαστικά εχθρικός στην ανθρώπινη φύση», αφού δεν αποδέχεται, αυτός ο μέγιστος, ισότιμα τον αδελφό του τον ελάχιστο ώστε να διδαχθεί ισότιμα το θρήσκευμά του.
Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν βρίσκεται στους τω Θεώ, αλλά στους τω Καίσαρι: όσο το μάθημα των Θρησκευτικών δεν αντιμετωπίζεται με ακαδημαϊκά κριτήρια, όσο οι ίδιες οι πανεπιστημιακές θεολογικές σχολές παραμένουν τσιφλίκια κύκλων εκκλησιαστικών, τόσο η σύμπραξη των ακραίων, λαϊκών και κληρικών, θα θριαμβεύει. Όσο, επίσης, η ιδεολογική χρήση της δικαιοσύνης γίνεται ανεκτή, το φάσμα μιας νέας κοπής αυταρχισμού θα επικρέμαται πάνω από τον δήμο του λαού. 
Το πάρτι, σε πολλαπλά επίπεδα, ιδεολογικά και άλλα, επικινδυνότερα, τώρα μόλις, αρχίζει. Με τις ευλογίες του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, βεβαίως.
left

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Υπάρχει και μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της...

"Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή" κι αυτό επιβεβαιώνει κι ο Παύλος Φύσσας με το αίμα του. Η προ εξαετίας δολοφονία του αφύπνισε ένα λαό που μέχρι τότε είχε πιστέψει ότι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα μπορεί να ήταν λίγο άξεστοι και να έριχναν και καμιά ψιλή, αλλά, τέλος πάντων, ήταν ανισυστημικοί, τα έλεγαν χύμα και τσουβαλάτα, ήταν πατριώτες, ήθελαν να ξεκουμπιστούν όλοι οι προδότες πολιτικοί και οι λαθρομετανάστες που μας καταστρέφουν τη ζωή. Και ήρθε η νύχτα, με όλη τη σημασία τής λέξης, της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 για να πείσει τους πολλούς ότι δεν είχαμε μπροστά μας ένα αντάρτικο κόμμα, αλλά μια εγκληματική οργάνωση με χαρακτηριστικά μαφίας...

Η Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται πλέον στη Βουλή κι αυτό ήταν ένα από τα ελάχιστα θετικά των τελευταίων εκλογών. Αλίμονο, όμως, αν πρέπει κάθε φορά να έχουμε νεκρούς για να αντιλαμβανόμαστε πόσο τοξικός είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός και γενικότερα η μισαλλοδοξία με τα οποία είναι χρόνια ποτισμένη η δημόσια ζωή τής χώρας...

Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, για παράδειγμα, στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας μου απάντησε πως είναι πλειοψηφικό ρεύμα όσοι υποστηρίζουν τον πλήρη διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Πολύ φοβάμαι πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον αν όσοι λογιζόμαστε προοδευτικοί δεν τολμάμε να συγκρουστούμε με πατροπαράδοτες ιδεοληψίες...

Απορώ, εξάλλου, με τους λογής λογής ελληνόψυχους που δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να μετατρέπεται ξανά η ελληνική σημαία από την παρούσα κυβέρνηση σε έπαθλο για τον καλύτερο μαθητή. Αυτός είναι άραγε ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις τους άριστους, πολλώ δε μάλλον όταν αυτός ο ανταγωνισμός σε αρκετές περιπτώσεις παύει να είναι υγιής και μετατρέπεται σε σφαγείο φιλοδοξιών στο οποίο εμπλέκονται, όταν δεν έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο, και οι γονείς;...

Αφήστε που οι μεταξικές παρελάσεις αυτές καθεαυτές συνιστούν έναν αναχρονισμό με επικίνδυνες αναφορές. Δεν περιμένω, ωστόσο, καλύτερα πράγματα από μία υπουργό Παιδείας που συνδέει την Ιστορία με τη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης και συζητά τη χρησιμοποίηση ιεροδιδάσκαλων στα σχολεία. Μου προξενεί, πάντως, διαχρονικά εντύπωση πώς ύστερα από τόση πλύση εγκεφάλου με αγιοποίηση των Ελλήνων και της θρησκείας τους και υποτίμηση ή και μίσος για τους "άλλους" εξακολουθούν να υπάρχουν τόσοι πολλοί που θρηνούν για τον Παύλο Φύσσα κι αγωνίζονται για μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της... 

τρύπιο ευρώ

Στην Έρημη Χώρα των Ασπόνδυλων «Αρίστων»


Η «κανονικότητα» που ευαγγελίζονται είναι η επιτομή και η «θέωση» της μετριότητας, της κενότητας και της ανυπαρξίας, γι’ αυτό και υπάρχει τόσος φθόνος και τόσο μίσος για την κοινωνία.
του Ευάγγελου Κωνσταντέλου
Πριν από μια εβδομάδα περίπου έφτιαξα, αστεϊσμού χάριν ή και ευκαίρου σκώμματος, που λέμε, ένα διαδικτυακό μιμίδιο, κοινώς meme, το οποίο απεικόνιζε και παρουσίαζε συγκριτικά δύο υπουργούς πολιτισμού, δύο ευρωπαϊκών χωρών, της Σουηδίας και της Ελλάδας. Τα σχόλια που συνόδευαν τα δύο πορτρέτα ήταν, «Amanda Lind Υπουργός Πολιτισμού, Σουηδία» και από την άλλη «Λίνα Μενδώνη Υπουργός Πολιτισμού, Βυζαντινή Αυτοκρατορία».
Πέρα από τον αστεϊσμό, σκοπός ήταν αρχικά, να αναδείξω εμπράκτως την τεράστια δυναμική της διαδικτυακής και εικονιστικής δημόσιας σφαίρας, στην οποία έχω αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο μου. Κάθε μέρα αποδεικνύεται, ότι εάν δεν υπήρχε το διαδίκτυο και η επικοινωνία των ανθρώπων σε αυτή την παράλληλη δημόσια σφαίρα, η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ θα είχε νικήσει κατά κράτος την αλήθεια. Κατά δεύτερον, ο σκοπός αυτού του meme αφορούσε όχι την αισθητική ή τις στιλιστικές διαφορές των δύο ατόμων, αλλά κυρίως την ουσία, που απορρέει από το φαίνεσθαι. Με άλλα λόγια, μια οντολογία που μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο ως φαινόμενο ή ως φαινομενολογία.
Ανεξάρτητα αν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τις πρωτοβουλίες ή τις πολιτικές, που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των δύο υπουργών πολιτισμού, στη μια περίπτωση βλέπουμε ένα χαμογελαστό κορίτσι … όλο ζωντάνια και από την άλλη παρατηρούμε μια αντίληψη συντηρητισμού, συναισθηματικά ψυχρή, βαρετή και αναχρονιστική, μια έλλειψη ενσυναίσθησης, απέχοντας παρασάγγας από την αίσθηση που έχουμε στον 21ο αιώνα για την κοινωνία. Είναι μια αντίληψη σημερινής, επιλεκτικής μάλιστα, ανάγνωσης ενός θεοκεντρικού και εθνοκεντρικού φαίνεσθαι, που καλλιεργεί την αισθητική του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για αυτές τις αντιλήψεις, ταυτίζεται μόνο με τη θρησκεία και το έθνος, με μια υποκριτική σεμνότητα και ηθική. Επομένως, δεν είναι ούτε τα ράστα … ούτε η στέκα στα μαλλιά. Είναι τα χαμογέλα. Θεωρώ, πως δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί έναν άνθρωπο αγέλαστο, μονόχνωτο, σεμνότυφο και συνέχεια θυμωμένο, αλλά ούτε και έναν άνθρωπο που γελάει αφύσικα, υποκριτικά μπροστά στις κάμερες, γιατί … του το λέει ο Θεοδωρικάκος.
Η αντίληψη βέβαια αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην εμφάνιση ή την αισθητική που προσπαθεί να επιβληθεί, αλλά περιορίζεται και στη χρήση λέξεων, που αρθρώνονται δημοσίως, που είναι λες και έχουν βγει από την φορμόλη. Αναχρονιστικές εκφράσεις και λέξεις που δεν υποδηλώνουν μόνο άγνοια της σημερινής πραγματικότητας, αλλά κυρίως μια αντικοινωνική συμπεριφορά. Καθόλου έκπληξη δεν παρουσιάζει η αντίληψη αυτή και στο άρθρο της Άννας Παναγιωταρέα … περί αφάνας και αμπεχόνων, προδίδοντας το πόσο οπισθοδρομική και εκτός κοινωνίας είναι μια τέτοια νοοτροπία. Υποκρύπτει όμως και κάτι ακόμη αυτό το άρθρο. Είναι μια συστηματική αντιστροφή της πραγματικότητας, όπου οι τετριμμένες αυτές εκφράσεις και λέξεις μπορούν εύκολα να συνδεθούν και πάλι με την πετυχημένη αντικομουνιστική προπαγάνδα των δεκαετιών μετά τον εμφύλιο.
Η «φαιδρότητα» που διαχέεται στην κοινωνία είναι μια επικοινωνιακή μεθοδολογία, που στόχος της είναι όχι τόσο η επανεκλογή της ΝΔ, αλλά κυρίως να βγάλει την τετραετία ξεπληρώνοντας τα «χρέη» της. Ξέρει, ότι δεν μπορεί να αλλάξει την εποχή, μπορεί όμως να κερδίσει χρόνο. Δεν είναι τυχαίο που τόσες εφήμερες φαιδρότητες έχουν εμφανιστεί τον τελευταίο καιρό. Η σεμνοτυφία και η υποκριτική ηθικότητα εύκολα μπορούν να συνυπάρχουν με την θρασύτητα και την αναξιοπρέπεια που εκπέμπουν τα ευτελή σχόλια του Ι. Λοβέρδου και του Γ. Κύρτσου ή τον μισανθρωπισμό του Κ. Μπογδάνου. Το βασικό πλεονέκτημα αυτής της μεθοδολογίας είναι ότι αφήνει τους άλλους άφωνους, παγωμένους και ανίκανους να αντιδράσουν. Είναι μια μηχανιστική μορφή προπαγάνδας, η οποία έχει αναλυθεί εκτενώς από πολλούς θεωρητικούς όπως τον Edward Bernays, τον Jacques Ellul, τον Noam Chomsky, τον Randal Marlin, τον Nicholas J. Cull κ.α.
Μέσα λοιπόν σε αυτόν τον κυκεώνα, άτομα, απόψεις, tweets, comments, memes, shares κτλ. ακολουθούν τις εξελίξεις της επικαιρότητας, η οποία δεν έχει μια γραμμική συνέχεια, αλλά μια επαναπροσδιοριζόμενη, αφετηριακή και σχεδόν στατική δομή. Τα άτομα όπως και τα φαινόμενα μπαίνουν στην κρεατομηχανή του νεοφιλελευθερισμού, δημιουργώντας πολλαπλές εκκινήσεις. Γι’ αυτό εξαγγέλλουν νόμους και νομοσχέδια, που έχουν ήδη ψηφιστεί, οικειοποιούνται αποφάσεις, που δεν μπορούν να αλλάξουν, δημοσιεύουν αμφιλεγόμενες δημοσκοπήσεις, παρουσιάζουν εφήμερες αυτάρεσκες μετριότητες, που διψάνε για πάσης φύσεως δημοσιότητα και μάλιστα τις βραβεύουν κιόλας, «απειλούν» δημοσιογράφους και δικαστές, προκαλούν την κοινή λογική της κοινωνίας και χυδαιολογούν σε βάρος του λαού, με μία απίστευτη αναίσχυντη και αλαζονική ευκολία και απάθεια.
Η «κανονικότητα» που ευαγγελίζονται είναι η επιτομή και η «θέωση» της μετριότητας, της κενότητας και της ανυπαρξίας, γι’ αυτό και υπάρχει τόσος φθόνος και τόσο μίσος για την κοινωνία. Η ζοφερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, θα δει και πάλι να της χτυπούν την πόρτα αντικοινωνικοί μηχανισμοί και διεθνείς οργανισμοί, οι οποίοι θα έχουν και πάλι τη «δικαιολογία», να επέμβουν σε μια Έρημη Χώρα, όπου Ασπόνδυλοι «Άριστοι» την έφεραν για ακόμη μια φορά στο χείλος του γκρεμού.
ΥΓ. Η απόλυση του Νίκου Μωραΐτη έχει «ιδιώνυμο» χαρακτήρα.
κουτι πανδωρας

Ψωνίσανε από σβέρκο!



του Τάσου Παππά
Τόση μεγαλοψυχία; Τόση γενναιότης; Άλλο ήθος. Διαφορετική κουλτούρα. 
Πολιτικός πολιτισμός στον ύψιστο βαθμό. Μείναμε ενεοί με την άποψη που φέρεται να διατύπωσε στους στενούς συνεργάτες του ο πρωθυπουργός: «Εγώ τους πολιτικούς μου αντιπάλους δεν τους στέλνω στα δικαστήρια. Οι πρωθυπουργοί κρίνονται στις κάλπες, στις συνειδήσεις των πολιτών και στις σελίδες της Ιστορίας». Αμέσως τα δεξιά μέσα ενημέρωσης -αυτά που δεν κινούνται στη γραμμή Σαμαρά- αποθέωσαν τον αρχηγό της παράταξης, αναφέροντας ότι μια παρόμοια θέση είχε εκφράσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη την εποχή που ο δεύτερος έστελνε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Ορισμένες απορίες:
    Αφού αυτό πιστεύει ο κ. Μητσοτάκης, γιατί δεν το λέει φόρα-παρτίδα και περιορίζεται στις διαρροές; Εζήλωσε τη δόξα του πατριάρχη του αστισμού, Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ακολουθούσε συστηματικά αυτή την τακτική; Ο,τι δεν ήθελε για διάφορους λόγους -κυρίως αυτοπροστασίας- να καταθέσει δημοσίως γιατί θα τον δέσμευε το έριχνε στην κυκλοφορία μέσω κύκλων του. Στη συνέχεια ούτε το διέψευδε ούτε το επιβεβαίωνε και η σύγχυση που επικρατούσε του επέτρεπε να παίζει σε πολλά ταμπλό. Μέγας σιγουρατζής ο αποκαλούμενος από τους οπαδούς του εθνάρχης.
    Η άποψη ότι έναν πρώην πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του, είναι τουλάχιστον εξοργιστική. Τον στέλνεις σπίτι του ακόμη κι αν έχει συλληφθεί με τη γίδα στην πλάτη; Τον στέλνεις σπίτι του ακόμη κι αν υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που δείχνουν εμπλοκή του σε βρόμικες ιστορίες; Τον στέλνεις σπίτι του ακόμη κι αν η ανεξάρτητη (λέμε τώρα) Δικαιοσύνη με την έρευνά της έχει οδηγηθεί στην κρίση ότι είναι βάσιμα ύποπτος για διάπραξη αδικημάτων; Στο απυρόβλητο λοιπόν οι πολιτικοί που έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί; Πρωτοφανές. Να το πούμε και στους Γάλλους δικαστές που κυνηγούν τον Σαρκοζί. Να το πούμε και στους Ισραηλινούς δικαστές που περιμένουν στη γωνία τον Νετανιάχου. Να τους πούμε δηλαδή ότι δεν είστε σοβαροί που έχετε βάλει στο στόχαστρο έναν πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας και έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό. Ο,τι και να έκαναν, ας το πάρει το ποτάμι.
    Αν πρέπει να αντιμετωπίζεις έναν πρώην πρωθυπουργό με τόση επιείκεια (σε βαθμό παρεξηγήσεως), αναρωτιέμαι γιατί τον είχες ξεσκίσει την περίοδο που κυβερνούσε; Με βάση την πολεμική σου την οποία ανέδειξαν τα ξεσαλωμένα φιλικά σου μέσα ενημέρωσης φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Αν δεν κάνω λάθος, η Νέα Δημοκρατία ως αξιωματική αντιπολίτευση μιλούσε για σκευωρία ολκής και κατηγορούσε τη γιάφκα του Μαξίμου ότι την οργάνωσε. Επικεφαλής της ήταν, όπως φώναζαν τα στελέχη του κόμματος, ο αρχισυμμορίτης Τσίπρας. Τότε δεν ήξεραν τι έλεγαν; Ή ακόμη χειρότερα: το έκαναν για να εξαπατήσουν τους πολίτες και να κερδίσουν ψήφους και τώρα επειδή εκτιμούν πως δεν τους συμφέρει πολιτικά, δεν επιθυμούν να προχωρήσει η υπόθεση σε βάθος;
    Υπάρχει άνθρωπος, με τα μυαλά στο κεφάλι και χωρίς μαχαίρι στα δόντια, που θα πιστέψει ότι τη σκευωρία την εμπνεύστηκε, την οργάνωσε και την εκτέλεσε ένας αναπληρωτής υπουργός, ερήμην του πρωθυπουργού; Να βρεθεί και να παρουσιαστεί. Δικαιούται το παράσημο της βλακείας.
    Τελικά θα μας πουν οι κυβερνώντες αν έχουμε μόνο σκευωρία ή και σκευωρία και σκάνδαλο στην περίπτωση της Novartis; Η προηγούμενη κυβέρνηση κατασκεύασε μια ιστορία που δεν ακουμπά στην πραγματικότητα; Ας πούμε πως οι προστατευόμενοι μάρτυρες είναι στημένοι. Το FBI; Κι αυτό στο κόλπο; Ο εισαγγελέας κ. Αγγελής -έχει γίνει σημαία για τη Δεξιά και τα... ανιδιοτελή ΜΜΕ- ο οποίος σε μία από τις αναφορές του κάνει λόγο για μέγα σκάνδαλο και αφήνει υπαινιγμούς για προσπάθεια συγκάλυψης τι είναι; Συνωμότης; Ανόητος όταν οι καταγγελίες του δεν αρέσουν στην κυβέρνηση, έγκριτος όταν θίγουν τους αντιπάλους της;
efsyn

Προανακριτική «θέτε;»



του Γιάννη Καφάτου

  • Έχουν τρελαθεί εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν παραπέμπουν και τον Τσίπρα για τα όσα λένε οι … άλλοι περί σκευωρίας Novartis. Την ίδια Novartis που οι προηγούμενοι την είπαν σκάνδαλο.
  • Ο Σαμαράς τα δίνει όλα αλλά ο Κυριάκος τζέντλεμαν δεν παραπέμπει τον πρώην Πρωθυπουργό.
  • Αλλά αυτό κάνει τους ζαίους να λένε το αυτονόητο: προεκλογικά μας λέγατε σκευωρούς (ντάξ’ στο.. περίπου, δεν το λένε ακριβώς έτσι)
  • Και τέλος πάντων μπορεί κάποτε να τα βρουν ο Σαμαράς και ο Κυριάκος. Ακόμη και με τον Τσίπρα μπορεί να τα βρουν.
  • Εκείνο που δε θα βρεθεί γιατί έχει χαθεί δια παντός είναι το κύρος της Δικαιοσύνης.
  • Γιατί η Δικαιοσύνη δε μπορεί να είναι ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ.
  • Και το κύρος δεν το έχει χάσει για κανέναν άλλο λόγο αλλά λόγω των προσώπων που με τις πράξεις, τις παραλείψεις και τις δηλώσεις τους όχι απλώς κατέβασαν από το «βάθρο» τη Δικαιοσύνη, την κατακρύμνησαν!
  • Τελικά τι έγινε με τη Novartis; Λάδωσε; Λάδωσε πολιτικούς; Θα το μάθουμε ποτέ; Ή ο καθένας αναλόγως τι κόμμα ψηφίζει θα βγάλει τα συμπεράσματά του;
  • «Πορτοκαλάδα θέτε;» …
  • Είναι ό,τι πιο κοντινό σε απάντηση, αυτή η ατάκα του Γκιωνάκη. Άσχετη με το θέμα, όπως άσχετοι δηλώνουν όσοι κατηγορούνται ότι εμπλέκονται.
  • Οπότε ας πιούμε μια πορτοκαλάδα που είναι φυσική προστασία για το κρυολόγημα, τώρα που μπαίνει το φθινοπωράκι!
  • Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις κάθε διαδικασία που γίνεται στη Βουλή εκτός από «άσχετη» (αν θες να παραμείνεις σε κόσμιες εκφράσεις, γιατί αλλιώς πολλά μπορεί να ειπωθούν – αλλά είπαμε: κρατάμε το επίπεδο, κι ας έχει χαθεί εκεί μέσα!!!).
  • Ο καθένας υποστηρίζει τη θέση του και δεν πάει να λέει ο άλλος…
  • Όλα στο μύλο των κομματικών αρχών, «πιστεύω» και συμφερόντων. Ή καλύτερα στον «στίφτη» των κομματικών «πιστεύω».
  • Αλλά τα συμφέροντα του λαού – που υποτίθεται προασπίζουν οι εκλεγμένοι βουλευτές – ποιος τα σκέφτεται;
  • Ε της ουσίας ουδείς! Μόνο λόγια, λόγια και γαλιφιές!
  • Και τελικά αναρωτιέσαι: «Πορτοκαλάδα θέτε;»
  • Τη ρουφάμε και προχωράμε και εκλέγουμε αυτούς που μας μοιάζουν και μας αξίζουν!
 / viewtag

Η Σώτη Τριανταφύλλου, το Πολυτεχνείο και η Βαστίλη


Όταν ακούμε πλέον από το στόμα της κυρίας Τριανταφύλλου τον όρο «ιστορική ακρίβεια», κρατάμε μικρό καλάθι.

«Γίνεται λόγος για τον καθαρισμό, για τον “εξευγενισμό” των Εξαρχείων. Πιστεύω ότι το Πολυτεχνείο πρέπει να αφαιρεθεί από την εξίσωση, τόσο ως κτίριο όσο και ως ιδέα. Πρέπει να αποσυμφορηθεί, δηλαδή, το κέντρο της Αθήνας από όλες αυτές τις ομάδες που έχουν οικειοποιηθεί και εκμεταλλευτεί το Πολυτεχνείο.
Δεν τίθεται ζήτημα παραμελισμού του ιστορικού γεγονότος, αντιθέτως θα έλεγα ότι ακριβώς επειδή το Πολυτεχνείο έχει γίνει αντικείμενο που έχει ξεφύγει από την ιστορική του ακρίβεια και την τοποθέτησή του στην πρόσφατη Ιστορία μας, νομίζω πως η αργία επιβαρύνει αυτή τη νεφέλη (…)». Αυτά είπε μεταξύ άλλων στον Σκάι η Σώτη Τριανταφύλλου δίνοντας επιπλέον διευκρινίσεις για ό,τι εννοούσε σε πρόσφατη συνέντευξή της όταν ζήτησε την κατάργηση της επετείου.
Η κυρία Τριανταφύλλου ζει μόνιμα στο Παρίσι. Ας επιλέξουμε λοιπόν ένα ιστορικά φορτισμένο μνημείο από την οικεία της ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Την Βαστίλη π.χ.η πτώση της οποίας (14/7/1789) ταυτίστηκε με την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης.  Ένα τόσο εμβληματικό και καθοριστικό γεγονός για την ιστορία της Γαλλίας καταρχάς και της Ευρώπης ύστερα, είναι λογικό να διδάσκεται στην ιστορία και η επέτειός του να τιμάται ως εθνική εορτή στη Γαλλία. Εορτή μάλιστα στην διάρκεια της οποίας γίνεται και παρέλαση.
Και βέβαια, όπως κατά κανόνα συμβαίνει, το ίδιο το μνημείο και η ιδιαίτερη ιστορική του φόρτιση έχουν λειτουργήσει ως σύμβολο και τελικά ως παλίμψηστο πολιτικών αιτημάτων ή διαμαρτυριών που έδωσαν και δίνουν «ραντεβού» ακριβώς εκεί. Πιο πρόσφατα; Τα Κίτρινα Γιλέκα που μόλις τον περασμένο Ιούλιο την ημέρα της επετείου πρωταγωνίστησαν σε σοβαρότατα επεισόδια με την αστυνομία που τα αντιμετώπισε με ρίψη δακρυγόνων και 152 συλλήψεις.
Τί θέλω να πω; Ότι παγκοσμίως τα μνημεία δημιουργούνται με αναφορά στο ιστορικό γεγονός αλλά η ζώσα μνήμη τα μετατρέπει σταδιακά (και) σε σύμβολα μία πράξης που οι σύγχρονοι άνθρωποι συνδέουν με την καθημερινότητά τους. Αν δεν τα συνέδεαν θα έπαυαν να συλλαμβάνουν και το ιστορικό γεγονός στην ιστορική του στιγμή κι επίδραση. Αυτή είναι η ίδια η λειτουργία της διδασκαλίας της Ιστορίας άλλωστε. Δεν πρόκειται για μια περίκλειστη, «περιγεγραμμένη» και κλινική παράθεση του παρελθόντος, αλλά για μία ζώσα μνήμη που εξηγεί ή κινητοποιεί το παρόν. Παντού υπάρχουν πολιτικές, κοινωνικές ή άλλες ομάδες που κατά το σκεπτικό της κυρίας Τριανταφύλλου οικειοποιούνται και χρησιμοποιούν το συμβολισμό ενός μνημείου (ή και πράγματι τον εκμεταλλεύονται). Είναι ανθρώπινο και δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά.
Η αφαίρεση από την εξίσωση του Πολυτεχνείου ως κτίριο και ως ιδέα ισούται απλά με την παραμέληση και σταδιακά τη λήθη του ιστορικού γεγονότος και σε καμία περίπτωση τη διαφύλαξη της μνήμης του με την κλινικότητα που ονειρεύεται η κυρία Τριανταφύλλου. Ακόμα χειρότερα όταν ακούμε πλέον από το στόμα της τον όρο «ιστορική ακρίβεια» κρατάμε μικρό καλάθι.
έθνος

Στοιχήματα και κουζίνες



Η γυναίκα σαν αντικείμενο, που η φυλετική της μοίρα την προορίζει να γίνει υποταγμένη μηχανή σε τηλεθεατές-παίκτες-διαφημιστές που ορέγονται παραδοσιακό σεξ, ασιατικό ή σαπφικό.
του Παντελή Μπουκάλα
Οι «προχωρημένες» διαφημίσεις μιας από τις στοιχηματικές εταιρείες που κερδίζουν εκμεταλλευόμενες την αρρώστια του τζόγου και τη βεβαιότητα όλων των παικτών κάθε που ξημερώνει ότι «σήμερα επιτέλους θα ρεφάρουν, θα βγει το όνειρο», προβάλλονται ακόμη. Αραιότερα όμως απ’ ό,τι επί Μουντομπάσκετ. Οσο η πορτοκαλί μπάλα στροβιλιζόταν στην Κίνα, τα βιντεάκια βομβάρδιζαν τους τηλεθεατές, για να τους αποσπάσουν το χρήμα, αλλά και την ψυχή τους.
Τα σενάρια ήταν θεμελιωμένα στη διπλή σιγουριά του εμπόρου-σκηνοθέτη-προπαγανδιστή: ότι μπάσκετ βλέπουν μόνο οι άντρες, κατεβάζοντας πίτσες και μπίρες, και ότι στοίχημα παίζουν επίσης μόνο οι άντρες. Επρεπε λοιπόν να είναι αντρικό και το περιεχόμενο της κινηματογραφημένης ρεκλάμας. «Ποια κατηγορία σάς αρέσει;» ακούγεται η φωνή του ερευνητή των στοιχηματικών προτιμήσεων. «Το παραδοσιακό» απαντά ο παίκτης, αλλά με υφάκι και τόνο που σε υποχρεώνουν να σκεφτείς πως η απάντησή του δεν είναι τόσο αθώα όσο ηχεί, πως ο ήχος της λέξης «παραδοσιακό» κρύβει το κλειδί κάποιου κρυφού νοήματος. Με την απάντηση του επόμενου παίκτη, που προτιμά το «ασιατικό», το κλειδί φέρνει μισή βόλτα. Γιατί το «ασιατικό» είναι ένα είδος στοιχήματος, είναι όμως και ολόκληρη κατηγορία στο πορνοεμπόριο.
Με την απάντηση του τρίτου παίκτη, το κλειδί ολοκληρώνει τη βόλτα του και το μυστικό αποκαλύπτεται. Γιατί ο παίκτης μας προτιμά «γυναίκες, να παίζουν μεταξύ τους». Θα μπορούσε, φυσικά, να πει ότι προτιμά να ποντάρει σε αγώνες «γυναικείου ποδοσφαίρου», αλλά τότε δεν θα ’κλεινε το ματάκι του στον θεατή. Το «γυναικείο ποδόσφαιρο» και το «γυναίκες που παίζουν μεταξύ τους» ονομάζουν το ίδιο το πράγμα, έτσι θα έλεγαν άλλωστε και οι τάχα φρεσκόμυαλοι, οι «μη πουριτανοί». Ταυτόχρονα όμως προσδιορίζουν δύο εντελώς διαφορετικά «αντικείμενα»: το αντικείμενο-μπάλα και το αντικείμενο-γυναίκα. Η γυναίκα σαν αντικείμενο, που η φυλετική της μοίρα την προορίζει να γίνει υποταγμένη μηχανή σε τηλεθεατές-παίκτες-διαφημιστές που ορέγονται παραδοσιακό σεξ, ασιατικό ή σαπφικό.
Αυτήν τη φυλετική μοίρα, που οι κοινωνίες μας την προσκυνούν λες κι είναι φυσικός νόμος, την είδαμε να κατασκευάζει μια «λίστα υλικών» για κάποιο νηπιαγωγείο. Τα αγόρια «να φέρουν ό,τι τους αρέσει». Σωστά. Τα κορίτσια, «μόνο τα κορίτσια», «1 σετ κουζινικά, πλαστικά φρούτα ή ζωάκια». Πάλι σωστά. Αφού τώρα πλειοψηφούν οι άντρες σεφ στις μπόλικες τηλεεκπομπές μαγειρικής, ο αγώνας πρέπει να αρχίσει από το νηπιαγωγείο.
καθημερινη

Νέα Δημοκρατία: Ολοταχώς πίσω στην ΕΡΕ



Η ΕΡΤ, το ΑΠΕ, η ΕΥΠ ήταν ανέκαθεν στοιχεία που η Δεξιά θεωρούσε λάφυρα. Σβήνοντας η Νέα Δημοκρατία κάθε προσπάθεια εκδημοκρατισμού, ειδικά στις ανεξάρτητες αρχές, χρησιμοποιεί την πλειοψηφία της στη Βουλή για να κάνει απρόσιτη οποιαδήποτε επαναφορά άλλου κόμματος στην κυβέρνηση.
του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1956: ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ (φαμίλια, χορηγοί, Άδωνις κ.λπ.) έχουν επιδοθεί σε μια καταιγίδα διορισμών ημετέρων (τους) ακόμη και σε ανεξάρτητες αρχές, μεταχειριζόμενοι κάθε νομιμοφανή ή απλώς καινοφανή για δημοκρατία διαδικασία.
Θα πει κανείς ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι αχάριστος και φροντίζει όσους τον στήριξαν με μένος και σθένος. Ισχύει. Αλλά είναι και αχάριστος. Δείτε πώς στέλνει βήμα - βήμα στην πλήρη απόσυρση τον Αντώνη Σαμαρά, άφησε την Άννα Διαμαντοπούλου να περιμένει το υπουργείο που κατέληξε στην ανιστόρητη θεούσα, «ξέχασε» τον Αβραμόπουλο και άφησε άναυδα τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια διορίζοντας κυβερνητικό εκπρόσωπο τον κ. Πέτσα.
Από την άλλη, δείχνει πονετικός και βολεύει όχι μόνο τον αποτυχημένο κ. Ταχιάο (προσωπική του επιλογή για τη δημαρχία Θεσσαλονίκης), την εκ του Ποταμιού προερχόμενη αδερφή του, αλλά και ένα σωρό πράσινους αγωνιστές, με κορυφαίο τον «ράμπο» Χρυσοχοΐδη.
Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι ούτε οι χαμαιλέοντες ούτε οι Ζούλες. Ο κ. Μητσοτάκης επαναλαμβάνει την οικογενειακή πρακτική: χάιδεψε τον πρώην εχθρό, κράτα στον πάγο τους δικούς σου. Προφανώς, πιστεύει ότι αυτή τη φορά η πρακτική αυτή θα ευοδωθεί. Θα δείξει.
Και για να τα λέμε όλα: όταν ο κ. Ζούλας επαινεί το “μαύρο” στην ΕΡΤ, φτύνει στα μούτρα τους εργαζόμενους εκείνους της κρατικής ραδιοτηλεόρασης που επί «επάρατου» ΣΥΡΙΖΑ έβγαιναν ανοιχτά και επαναλάμβαναν ψέματα και ανοησίες των ιδιωτικών καναλιών χωρίς να δίνουν λόγο. Εκείνους που μαζί με το μουλωχτό ΠΑΣΟΚ είχαν οι ίδιοι οι νεοδημοκράτες διορίσει κατά 80% από το παράθυρο (θυμάστε τον κ. Κεδίκογλου;).
Εδώ υπάρχει και η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνο ανέχθηκε την εσωτερική υπονόμευση των στελεχών που είχε επιλέξει για να κάνουν την ΕΡΤ δημόσια και όχι κυβερνητική, αλλά στη συνέχεια, αφού θυσιάστηκαν οι καλύτεροι, συμμάχησε με στοιχεία αμετροεπή για λόγους που ουδείς μπορεί να αποδεχτεί αν εκτεθούν ανοιχτά.
Όμως η ΕΡΤ, το ΑΠΕ, η ΕΥΠ, έως και το Μέγαρο Μουσικής ήταν ανέκαθεν στοιχεία που η Δεξιά θεωρούσε λάφυρα. Σβήνοντας η Νέα Δημοκρατία, με μια τζίφρα ενός ανεκδιήγητου καθηγητάκου, κάθε προσπάθεια εκδημοκρατισμού, ειδικά στις ανεξάρτητες αρχές (μέχρι και τον Στουρνάρα σεβάστηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ), χρησιμοποιεί την πλειοψηφία της στη Βουλή για να κάνει απρόσιτη οποιαδήποτε επαναφορά άλλου κόμματος στην κυβέρνηση. Θεωρεί αντιδημοκρατική την απλή αναλογική (μαζί της και η άλλη κληρονόμος, η κ. Γεννηματά) και επιτρέπει με νομοθετικές ρυθμίσεις εκ των υστέρων να έχει την πλειοψηφία στις δημοτικές αρχές ακόμη και κάποιος που στον πρώτο γύρο πήρε 14,9%.
Ουδείς γνωρίζει μέχρι πού θα φτάσει ο κ. Μητσοτάκης. Ίσως μας φέρει και κάποιο σύστημα σαν αυτό (το περίφημο τριφασικό) που έδωσε, το μακρινό 1956, την πλειοψηφία της Βουλής στον Κωνσταντίνο Καραμανλή - ασχέτως αν το κόμμα του ήρθε δεύτερο. Ο ίδιος είχε και άλλα όπλα στη φαρέτρα του: δέντρα ψήφιζαν, πεθαμένοι ψήφιζαν, άδεια κτήρια ψήφιζαν το 1961 και ξαναπήρε την κυβέρνηση. Όμως όταν πήγε να σηκώσει κεφάλι σ’ αυτούς που τον στήριζαν, τον ανάγκασαν να φύγει σαν τον κλέφτη, με άλλο όνομα, στο Παρίσι.
Το ίδιο έγινε και με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη: όταν νόμισε πως μπορεί να κυβερνήσει χωρίς τους χορηγούς και τα φίλια ΜΜΕ, τον έριξαν στα τάρταρα. Πρωτεργάτης ο Αντώνης Σαμαράς, με κορυφαίο στον αντιμητσοτακικό αγώνα τον ΣΚΑΪ και με ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν για κάποια ποσά που ισχυριζόταν η γραμματέας του μακαρίτη Αριστείδη Αλαφούζου ότι είχε παραδώσει στον μακαρίτη Μητσοτάκη.
Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: η διαχείριση της κυβερνητικής ισχύος για το βόλεμα ημετέρων, το χάιδεμα των πολιτών που ουδέποτε σεβάστηκαν το σύνολο, αλλά φοροδιαφεύγουν, εισφοροδιαφεύγουν ή σιτίζονται από το δημόσιο χρήμα προσφέροντας υπηρεσίες μόνο στους διαχειριστές της εξουσίας.
Η Ιστορία λέει ότι θα τα βρει μπροστά του. Αλλά αυτός δεν θέλει να ξέρει τι έγινε ούτε το ’63...
αυγη

Μάλιστα, κύριε υπουργέ. Ό,τι πείτε, κύριε υπουργέ



του Πέτρου Κατσάκου
Τα εύσημα στον εαυτό του έσπευσε να απονείμει χθες το πρωί ο Άδωνις Γεωργιάδης, αυτοπροβαλλόμενος στο Twitter ως σωτήρας κάποιας πυρόπληκτης οικογένειας από το Μάτι.
«Κατόπιν παρέμβασής μου στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, ο συγκεκριμένος πλειστηριασμός σταμάτησε. Δεν θα αφήσουμε μια τραγωδία να καταστρέψει μια οικογένεια. Ευχαριστώ την Ένωση για την άμεση ανταπόκρισή της και φυσικά την Τράπεζα που ανέστειλε» ήταν το σεμνό και ταπεινό μήνυμα του υπουργού Ανάπτυξης, που δεν ντράπηκε να εκμεταλλευτεί την τραγωδία αλλά και την περιπέτεια κάποιων ανθρώπων.
Και λέμε πως δεν ντράπηκε ο υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, καθώς απέκρυψε πως, όταν τον Ιούλιο του 2018 βγήκε σε ΦΕΚ η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με τα μέτρα που αφορούσαν τους πυρόπληκτους στο Μάτι, το άρθρο 11 περί αναστολής πλειστηριασμών ήταν ξεκάθαρο:
«Από τη δημοσίευση της παρούσας και έως 30.9.2019 αναστέλλεται σε βάρος φυσικών ή νομικών προσώπων που περιέρχονται ή περιήλθαν προσωρινά ή μόνιμα σε κατάσταση απρόβλεπτης έκτακτης ανάγκης εξαιτίας των πυρκαγιών που έπληξαν περιοχές της Περιφέρειας Αττικής στις 23 και 24 Ιουλίου 2018 η διενέργεια κάθε πράξης αναγκαστικής εκτέλεσης κινητών και ακινήτων, ιδίως η διενέργεια πλειστηριασμών, κατασχέσεων, αποβολών (εξώσεων) και προσωπικών κρατήσεων, καθώς και οι προθεσμίες άσκησης ανακοπών και αιτήσεων που αφορούν τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης».
Παρότι πιο ξεκάθαρο δεν θα μπορούσε να είναι, ο υπουργός Ανάπτυξης δεν έδειξε να τον απασχολεί και έσπευσε μέσω Twitter να οικειοποιηθεί την -από τον νόμο προβλεπόμενη- αναστολή του συγκεκριμένου πλειστηριασμού, πουλώντας εκ του ασφαλούς τζάμπα ρουσφέτι σε μια οικογένεια πυρόπληκτων ώστε να αποκομίσει τα επικοινωνιακά οφέλη που του πρόσφεραν τα γνωστά «επιτελικά ΜΜΕ», που βρήκαν ευκαιρία να τον παρουσιάσουν ως τον πολιτικά ευαίσθητο υπουργό που έσωσε το σπίτι από τα νύχια των τραπεζών αντί να ενημερώσουν το κοινό τους πως η τράπεζα ήταν από τον νόμο υποχρεωμένη να μην προχωρήσει στον συγκεκριμένο πλειστηριασμό.
Αλλά πού να βρουν χώρο για δημοσίευση τέτοιες μικρολεπτομέρειες όταν πρόκειται να αναδειχθεί η μεγάλη καρδιά του υπουργού τής -από τα χρόνια του ΚΕΕΛΠΝΟ- καρδιάς τους.
Πού να κάθονται να ψάχνουν τα ΦΕΚ και τις ΠΝΠ όταν αυτό που προέχει είναι η τυφλή αναπαραγωγή των υπουργικών tweet. Γι’ αυτό και με το σπαθί τους έχουν κερδίσει πλέον τον τίτλο των «επιτελικών ΜΜΕ» με το καθημερινό «μάλιστα, κύριε υπουργέ».
αυγη

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Mισή προκαταρκτική γίνεται;


Τo τελευταίο ζήτημα που φαίνεται να απασχολεί την κυβέρνηση σε σχέση με την υπόθεση Novartis είναι η ουσία του ζητήματος, είτε πρόκειται για τεράστια υπόθεση διαφθοράς είτε για «σκευωρία», σύμφωνα με το σενάριο της ΝΔ. Το μόνο που κάνει συστηματικά εδώ και καιρό είναι να εργαλειοποιεί πολιτικά την υπόθεση με επικοινωνιακή διαχείριση, ενώ οι τελευταίες εξελίξεις, έχουν ξεφύγει από τα όρια του τακτικισμού και συνιστούν ανορθόδοξες και προβληματικές μεθοδεύσεις, οριακά θεσμικές.
Όταν ξέσπασε η υπόθεση, η ΝΔ υιοθέτησε άμεσα το επιχείρημα της σκευωρίας προκειμένου να αμυνθεί, παρότι ήταν μια έρευνα που ξεκίνησε από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές, οι οποίες και παρέδωσαν τα ονόματα των πολιτικών στις ελληνικές αρχές. Στοχοποίηε δικαστικούς λειτουργούς, προστατευόμενους μάρτυρες και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την ανάληψη της εξουσίας η γραμμή της ΝΔ στη Novartis, όπως και σε πολλά άλλα θέματα, είναι αυτή που εξυπηρετεί το Μαξίμου, πλην όμως τα ερωτήματα είναι πολλά.
Καταρχάς για τον Εισαγγελέα Αγγελή, εποπτεύοντα των εισαγγελέων διαφθοράς,  ο οποίος καταγγέλλεται σε καταθέσεις ότι αρνήθηκε να παραλάβει στοιχεία από τις αμερικανικές αρχές στη Βιέννη, ότι δημιουργούσε προσχώματα στην εξέλιξη της έρευνας και ότι εξήγαγε έγγραφα από τη δικογραφία της Νovartis. Παρότι ο ίδιος έχει αρχειοθετήσει τις μηνύσεις Σαμαρά, Βενιζέλου, Αβραμόπουλου εναντίον των εισαγγελέων διαφθοράς, τις ανασύρει από το αρχείο λίγο πριν τις εκλογές, έχοντας αλλάξει στάση κινούμενος στo αφήγημα των παρεμβάσεων και του «Ρασπούτιν».
Αφήγημα όμως που φαίνεται πως η πρόθεση του Κ. Μητσοτάκη από τη στιγμή που γίνεται πρωθυπουργός είναι να το εγκαταλείψει. Το αποτέλεσμα είναι ο προκάτοχός του Α. Σαμαράς στην κατάθεσή του στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης του Άρειου Πάγου για τους χειρισμούς της υπόθεσης να σπεύδει να αναφέρει ρητά τα ονόματα των Τσίπρα και Παπαγγελόπουλου ως "σκευωρούς" ώστε να στείλει την υπόθεση στη Βουλή, αμελητί, με βάση το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών και εγκλωβίσει και τον Μητσοτάκη.
Όμως η απόφαση να συσταθεί προανακριτική επιτροπή μόνο για το σκέλος που αφορά το Δ. Παπαγγελόπουλο και όχι για τον Α. Τσίπρα, είναι η αποθέωση της μικροκομματικής λογικής σε μια μείζονα κονοβουλευτικη και θεσμική διαδικασία. Ένα πρώτο ερώτημα που γεννάται είναι πώς το Μέγαρο Μαξίμου, χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενο της δικογραφίας που παρέμενε κλειδωμένη στη Βουλή μέχρι το πρωί της Τετάρτης, είχε αξιολογήσει τα στοιχεία και είχε προαποφασίσει ότι θα ζητήσει της σύσταση προανακριτικής μόνο για τον πρώην Υπουργό; Την ίδια ώρα, ενώ για τον Α. Λοβέρδο έχει ήδη ασκηθεί ποινική δίωξη για παθητική δωροδοκία και η δικογραφία είναι στη Βουλή εδώ και δύο εβδομάδες, δεν έχει συγκληθεί η Επιτροπή Δεοντολογίας ώστε να προωθήσει την υπόθεση σε ειδική συνεδρίαση.
Οι χειρισμοί στην υπόθεση Novartis δείχνουν το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Νέα Δημοκρατία, τόσο γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία για να στηρίξουν το αφήγημά της όσο και γιατί έχει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα από τον «μαινόμενο» Σαμαρά. Η μεσοβέζικη πρόταση για «μισή» προκαταρκτική επιτροπή για την υπόθεση της «σκευωρίας» είναι μια πρωτόγνωρη πολιτική απόφαση που διαψεύδει την ίδια τη ΝΔ και όσα ισχυρίστηκε όλο το τελευταίο διάστημα. Είναι όμως και μια κίνηση απελπισίας και εξαγωγής εσωτερικών προβηλημάτων καθώς ο Κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι θα είναι καταστροφικό για τον ίδιο να παραπέμψει τον Αλέξη Τσίπρα, όπως ζήτησε ο Αντώνης Σαμαράς.  
Προσπαθώντας να μη συγκρουστεί με κανένα από τους δύο προηγούμενους Πρωθυπουργούς, ο νυν Πρωθυπουργός ευτελίζει θεσμικά το πολιτικό σκηνικό, διαψεύδει όλα όσα υποστήριζε ως αντιπολίτευση και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο. Για την ουσία πάντως του μεγάλου σκανδάλου novartis, που κόστισε δισεκατομμύρια στο ελληνικό Δημόσιο και τους ασφαλισμένους, φαίνεται πως δεν πρόκειται να συζητήσει, ακόμη κι αν ο ίδιος προεκλογικά είχε τελικά παραδεχτεί πως υπάρχει σκάνδαλο και πως «κανείς δεν είναι εξ ορισμού αθώος». 
tvxs

Περί αριστεράς, ελεύθερων σκοπευτών, αμπέχωνων και μαλλιών αφάνας



Η αριστερά τους χωράει όλους. Είναι σκέψεις. Είναι αναζήτηση. Είναι φιλοσοφία. Είναι ταξίδι και προορισμός με κατεύθυνση τον άνθρωπο.
του Ορέστη Μεταξά
Η αριστερά είναι μια μεγάλη αγκαλιά. Τους χωράει όλους. Όσους δηλώνουν αριστεροί. Όσους βρίσκονται σήμερα κοντά στα κόμματα της, όσους πέρασαν στο παρελθόν από αυτά και ακόμα αισθάνονται αριστεροί, όσους σήμερα ψηφίζουν δεξιά, αλλά δηλώνουν αριστεροί, (υπάρχουν και τέτοιοι) και όσους δεν ψήφισαν ποτέ στην ζωή τους αριστερά, αλλά επίσης δηλώνουν αριστεροί. Η αριστερά τους χωράει όλους. Είναι σκέψεις. Είναι αναζήτηση. Είναι φιλοσοφία. Είναι ταξίδι και προορισμός με κατεύθυνση τον άνθρωπο.
Η αριστερά έχει τόσες ιδέες όσοι είναι κι οι άνθρωποι της. Κάθε αριστερός και μια άποψη. Χίλιοι άνθρωποι, χίλιες απόψεις. Αυτή είναι η αριστερά. Η φαντασία και οι ιδέες της. Αυτή είναι η δύναμη της, ακόμα κι αν κάποιοι το θεωρούν αδυναμία.
Η αριστερά πάντα ονειρεύεται. Μάχεται την ανισότητα, δεν εκμεταλλεύεται, δεν αδικεί. Συνεχώς αναμετράται με το μπόι και την ηθική της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια που κυβέρνησε εισέπραξε την αναμενόμενη κριτική από την υπόλοιπη αριστερά. Λογικό και αναμενόμενο. Ήξερε όμως με ποιούς είχε να κάνει. Ήξερε ποιό είναι το ΚΚΕ, ήξερε ποιά είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ήξερε ποιά είναι η ΛΑΕ. Ήξερε γιά τους πόνους της αριστεράς.
Αυτό που είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις είναι όταν σου επιτίθενται ελεύθεροι σκοπευτές. Ξαφνικά σε πυροβολούν...
Συνήθως είναι γνωστοί καλλιτέχνες, άνθρωποι της τηλεόρασης, γενικώς άνθρωποι γνωστοί στο ευρύ κοινό. Έχουν αλλάξει, δεν έχουν αλλάξει; Μόνο αυτοί ξέρουν.
Ελεύθεροι σκοπευτές. Στοχεύουν στην καρδιά.
Όπως ο σκηνοθέτης κύριος Γιάννης Σμαραγδής. Έδωσε συνέντευξη στα «Νέα» όπου μεταξύ άλλων αναφέρει: «Εγώ αριστερός είμαι, αυτοί που κυβέρνησαν ως αριστεροί, δεν είναι. Εγραφα στην “Αυγή”, ήμουν στο ΚΚΕ εσωτερικού, έφυγαν από την αλήθεια, από αυτό που θέλω εγώ, έφυγαν από τον πατριωτισμό».
Άραγε ποιά είναι η αλήθεια; Ποιός ο πατριωτισμός; Τι είναι αυτό που θέλει ο κύριος Σμαραγδής; Ποιά είναι η αριστερά που έχει στο μυαλό του; Αν την έχει ακόμα.
Ερωτάται και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. «Μου αρέσει. Ξέρεις με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις. Εκτιμώ και τη Μαρέβα που είναι η πλέον μορφωμένη και πολύγλωσση σύζυγος Ευρωπαίου ηγέτη».
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Η κυρία Άννα Παναγιωταρεα δεν δηλώνει αριστερή. Ξέρουμε ποιά είναι. Είναι δεξιά. Το φωνάζει. Δεν κρύβεται. Δεν ήταν αλλιώς και μετά έγινε κάτι άλλο, όπως πολλοί δημοσιογράφοι που συνωστίζονται γιά να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην κυβέρνηση…
Η στέρηση της εξουσίας στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε κακό στον ψυχισμό της κυρίας Παναγιωταρέα. Βίωνε ένα δράμα. Επί πέντε σχεδόν χρόνια είχε πέσει σε εθνική κατάθλιψη! Προσπαθούσε να περισώσει ότι μπορούσε για να επιβιώσει! Καταδικασμένη να ζει ανάμεσα στα αμπέχωνα και στα μαλλιά αφάνα των γυναικών. Τελικά επιβίωσε!
Σιγά μην δεν επιβίωνε η κυρία Άννα Παναγιωταρέα! Επιβίωσε και ευτύχισε να ξαναζήσει ανάμεσα στα σακάκια και τις γραβάτες που τόσο είχε στερηθεί!
Πέρα από το γελοίο του πράγματος, υπάρχει η νέα κανονικότητα, γιά την οποία τόσο καμαρώνει. Η δεξιά κανονικότητα του σακακιού και της γραβάτας.
Η συντηρητική παλινόρθωση. Ο κιτς επαρχιωτισμός των ιεροδιδασκάλων, η εθνική τους εσωστέφεια, με μπόλικη αναλγησία και ταξική μεροληψία υπέρ των δυνατών.
Η κυρία Παναγιωταρέα είδε να επιστρέφουν τα χαμόγελα. Κατ’ αρχάς είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Μετά είδε τους φίλους της, της εξουσίας και του χρήματος.
Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που θα πληρώσουν αυξημένους λογαριαμούς της ΔΕΗ, που δεν θα πάρουν κοινωνικό μέρισμα τα Χριστούγεννα, έχουν λόγο να μην χαμογελούν. Κάποια στιγμή ίσως το αντιληφθεί η κυρία Άννα Παναγιωταρέα και οι χαμογελαστοί φίλοι της!
κουτιπανδωρας

Αίμα, χρήμα, Χρυσή Αυγή...



Το αίμα και το χρήμα, αυτή ήταν η χρυσαυγίτικη ιδεολογία
του Παντελή Μπουκάλα
Κλείνουν αύριο (σ.σ.: σήμερα) έξι χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης βρίσκεται πια στην τελευταία φάση της, όσο κι αν κωλυσιέργησαν συστηματικά τα στελέχη της, που δεν δίσταζαν να προσβάλλουν τη μνήμη του δολοφονημένου ακόμη και μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Στα τελευταία του όμως βρίσκεται και το ίδιο το ναζιστικό μόρφωμα. Το πιστοποιεί το κλείσιμο των γραφείων του πανελλαδικά, κυρίως δε το προχθεσινό κλείσιμο του «στρατηγείου», στη Μεσογείων. Να γλιτώσει και η σημαία από την πολύχρονη ύβριν: να τη χρησιμοποιούν οι λάτρεις του Χίτλερ για να διαδηλώνουν τον καπηλικό πατριωτισμό τους.
Οποιο έτος κι αν θεωρήσουμε αφετηρία της δράσης της Χ.Α., το 1980, οπότε ιδρύθηκε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο, ή το 1993, οπότε εμφανίστηκε με την προβιά κόμματος, κάθε άλλο παρά λίγος είναι ο χρόνος που χρειάστηκε για να φτάσουμε στην ήττα και στη διάλυσή της. Θα μπορούσε άραγε να θεωρηθεί «μοιραίο λάθος» της συμμορίας ο φόνος του παλικαριού; Σε βάθος χρόνου ναι, αλλά στην αμέσως επόμενη διετία, δυστυχώς όχι. Το φανερώνουν τα εκλογικά ποσοστά: Το 7% που είχε αποσπάσει στις εκλογές του 2012 η Χ.Α., η οποία είχε πολεμήσει λυσσαλέα τις κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» του Συντάγματος, το 2011, ελάχιστα μειώθηκε στις εκλογές του 2015, και ας ήταν ήδη γνωστό ποιος σκότωσε τον Παύλο Φύσσα και με ποιων την κάλυψη: 6,92% τον Ιανουάριο, 6,28% τον Σεπτέμβριο. Αλλωστε, και μετά τον θάνατο του Παύλου δεν έλειψαν τα κίτρινα ή και κιτρινόμαυρα ΜΜΕ που συνέχισαν να διαφημίζουν τις χοντροκομμένα πλαστές χρυσαυγίτικες «αγαθοεργίες» ή να αντιμετωπίζουν στελέχη της Χ.Α. με τους όρους του λάιφ στάιλ.
Από το 2003 έως το 2019 εκδόθηκαν πάνω από 25 καταδικαστικές αποφάσεις για εγκληματικές ενέργειες μελών της Χ.Α. Ανάμεσά τους και η δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν, το 2013, με μοναδικό κίνητρο την ιδεοληψία περί φυλετικής ανωτερότητας. Η σταδιακή ηθική απογύμνωση του μορφώματος και η αποτυχία του να ξαναμπεί στη Βουλή αποκάλυψαν –στα μάτια όλων πια– τι ακριβώς ήταν ο «λαϊκός εθνικισμός» του: μια επιχείρηση συγγενών και κολλητών, υπό την άτεγκτη ηγεσία ενός φυρερίσκου (έτσι αποκαλούν πλέον τον Μιχαλολιάκο αρκετοί αδερφοποιτοί του), που εμπορευόταν πατριωτισμό. Οταν τα χρήματα λιγόστεψαν, τα «αδέρφια» άρχισαν να αλληλοκαρφώνονται και να δραπετεύουν. Το αίμα και το χρήμα, αυτή ήταν η χρυσαυγίτικη ιδεολογία.΄
καθημερινή

Καλύτερα ύποπτος ο Τσίπρας, παρά κατηγορούμενος

Γράφει ο Τάσος Παππάς

Παιχνίδια που παίζει αυτή η πανούργα Ιστορία! 
Οταν ξέσπασε το σκάνδαλο Novartis, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι φερόμενοι ως εμπλεκόμενοι πολιτικοί και τα... ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης με μια φωνή κατήγγειλαν τη συμμορία του Μαξίμου ότι έστησε σκευωρία για να πλήξει τους πολιτικούς αντιπάλους της..Κάποιοι μίλησαν για συνωμοσία που όμοιά της δεν έχει ζήσει ο τόπος την περίοδο της Μεταπολίτευσης, κάποιοι έκαναν λόγο για σκευωρία αλλά και για σκάνδαλο, στο οποίο όμως ενέχονται όλοι οι άλλοι εκτός από τους πολιτικούς και κάποιοι, οι πιο προσεκτικοί (ανάμεσά τους και ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης), δήλωσαν ότι υπάρχει σκάνδαλο, υπάρχει και σκευωρία, ωστόσο δεν έβαζαν το χέρι τους στη φωτιά για όλους τους πολιτικούς που αναφέρονται στη δικογραφία.
Στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. θυμήθηκαν το 1989 και υποστήριξαν ότι ένα νέο «βρόμικο ’89» είναι στα σκαριά, με θύμα ξανά το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα ο φάκελος με τις μηνύσεις Σαμαρά, Βενιζέλου, Λοβέρδου, Αβραμόπουλου, τις αλλεπάλληλες και αλληλοσυγκρουόμενες αναφορές του εισαγγελέα Αγγελή, βρίσκεται στη Βουλή και είναι πιθανόν η πλειοψηφία να αποφασίσει τη συγκρότηση εξεταστικής ή προανακριτικής επιτροπής, όπου θα κληθούν να λογοδοτήσουν ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.
Συνεπώς, μπορεί να ζήσουμε ένα «ανάποδο ’89» με έναν τέως πρωθυπουργό ξανά στο εδώλιο και τον γιο του αρχιτέκτονα του παλιού ’89 στη θέση του κατηγόρου; Το θέλει ο πρωθυπουργός; Αν κάποιος μπορεί να του εγγυηθεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα τεθεί οριστικά εκτός μάχης ο εχθρός του, δεν θα έλεγε «όχι». Ομως κανείς δεν είναι σε θέση να του υποσχεθεί μια τέτοια εξέλιξη.
Ο κύριος Μητσοτάκης δεν ξεχνάει ότι ο πατέρας του απέτυχε παταγωδώς να εξαφανίσει τον Ανδρέα Παπανδρέου. «Πέτυχε» το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ οδηγήθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο, αθωώθηκε και επέστρεψε στην πρωθυπουργία με ένα θηριώδες εκλογικό ποσοστό το 1993.
Το θύμα έγινε ήρωας, ο θύτης είδε την κυβέρνησή του να ανατρέπεται από το αγαπημένο του παιδί, τον Α. Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός, ένας εκ των μηνυτών, επιθυμεί να πάρει τη ρεβάνς από τον Τσίπρα για την ήττα του το 2015. Θα κάνει τα πάντα προκειμένου να δικαιωθεί. Την ίδια επιδίωξη έχουν και ορισμένοι ηγετικοί παράγοντες του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Πιστεύουν ότι, αν φύγει από τη μέση καταρρακωμένος και ξεφτιλισμένος ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσει και το ΠΑΣΟΚ θα επιστρέψει στον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε πριν από την επέλαση των κατσαπλιάδων.
Ας τους θυμίσει κάποιος ότι ανάλογη στρατηγική είχαν και στον Συνασπισμό το 1989. Θεωρούσαν ότι, αν έφευγε από το προσκήνιο ο Ανδρέας Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ θα κλονιζόταν και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου θα γινόταν το κόμμα-κορμός της δημοκρατικής παράταξης. Σήμερα ξέρουμε ότι τα πράγματα ήρθαν ανάποδα. Μετά την αποτυχία της συγκεκριμένης γραμμής, η Αριστερά βυθίστηκε σε κρίση εσωστρέφειας. Δύο χρόνια αργότερα (το 1991) το ΚΚΕ διασπάστηκε και ο κολοβός Συνασπισμός (είχε αποχωρήσει το ΚΚΕ) έμεινε εκτός Βουλής στις εκλογές του 1993.
Ο Α. Λοβέρδος ψυχανεμίστηκε τον κίνδυνο να γυρίσει μπούμερανγκ η ιστορία. Στη συνέντευξή του στον Γ. Παπαδάκη (Αnt1) είπε ότι θα προτείνει στο κόμμα του προανακριτική μόνον για τον κ. Παπαγγελόπουλο και όχι για τον Τσίπρα, γιατί «ο Τσίπρας αναφέρεται ως ωφεληθείς από όλη αυτήν την κατάσταση [...] άλλο επωφελούμαι κι άλλο την οργάνωσα κι είμαι ηθικός αυτουργός». Και συμπλήρωσε: «Δεν νομίζω ότι πρέπει σε καμία περίπτωση να εμπλακεί ο κ. Τσίπρας σε όλη αυτήν την κατάσταση».
Εξυπνος άνθρωπος ο κ. Λοβέρδος, είναι δυνατόν να πιστεύει ότι τη σκευωρία (δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι έγινε) την οργάνωσε ο κ. Παπαγγελόπουλος ερήμην του πολιτικού προϊσταμένου του; Απλώς φοβάται ότι, αν στοχοποιηθεί ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να διαλυθεί, θα συσπειρωθεί και ενδεχομένως να έχουμε επανάληψη του 1993. Στην ίδια λογική φαίνεται πως θα κινηθεί και η Ν.Δ. Δεν θέλουν τον Τσίπρα κατηγορούμενο, τον θέλουν μονίμως ύποπτο.
efsyn

NOVA... πάει το βασίλειο



της Άντας Ψαρρά
Τώρα εξηγούνται όλα για την ακατανόητη σπουδή του νέου πρωθυπουργού να πετάξει έξω από την Επιτροπή Ανταγωνισμού του μη αρεστούς με αναδρομικές διατάξεις, περί δήθεν ασυμβίβαστου, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Τώρα που η Ανεξάρτητη Επιτροπή Ανταγωνισμού των «Αρίστων» του Κυρ. Μητσοτάκη θα κληθεί να εκφέρει γνώμη και στη συνέχεια απόφαση για το αν εκτός από το μονοπώλιο διανομής του Τύπου θα δώσει στο βαρόνο των ΜΜΕ Βαγγέλη Μαρινάκη και το μονοπώλιο μετάδοσης των αγώνων, τι θα πράξει άραγε ο κ. Λιανός και τα νέα μέλη;
Προς το παρόν φαίνεται ότι η Επιτροπή απασχολείται με κρίσιμα ζητήματα όπως ο κώδικας συμπεριφοράς των υπαλλήλων και δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τα καρτέλ. Ωστόσο μόλις ολοκληρωθεί η εξαγορά θέλοντας και μη η Επιτροπή Ανταγωνισμού θα κληθεί να την εγκρίνει ή να μην την εγκρίνει. Στοίχημα για το αποτέλεσμα δεν βάζουμε μια και θα μοιάζει σαν να κλέβουμε εκκλησία!
Ακόμα όμως κι αν εγκριθεί η συγκεκριμένη εξαγορά της NOVA όλο και  κάποιος από τους θιγόμενους των άλλων ομάδων ίσως -λέμε ίσως- προσφύγει στο ΣτΕ κατά της απόφασης της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Χλωμό μέχρι στιγμής αλλά τίποτα δεν αποκλείεται. Εξάλλου όπως λέει και η λαϊκή παροιμία «Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα!»
efsyn