Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Δημογέροντες


Θανάσης Παπακωνσταντίνου


του Λευτέρη Κουγιουμτζή
«Ημουν διστακτικός στο να κοινοποιήσω την άποψή μου γιατί το να γράφει κανείς λίγα τραγούδια δεν του δίνει το δικαίωμα να γίνεται και δημογέροντας».
Σαν διάβασα την πρόσφατη επιστολή του Θανάση Παπακωνσταντίνου για το θέμα της Ηριάννας, κολλήσανε τα μάτια κι η σκέψη μου στην παραπάνω πρόταση.
Λιγομίλητος και φειδωλός πάντα στις δημόσιες τοποθετήσεις του ο καλλιτέχνης, δεν είναι κι ότι ακούς ή διαβάζεις δηλώσεις του κάθε χρόνο.
Γεμάτος αρμονία και μέτρο, ριζωμένος στην ψυχή του τόπου και οικουμενικά ανθισμένος, δεν θα μπορούσε παρά να αποστρέφεται τη χασμωδία των μέσων επικοινωνίας.
Οχι από σνομπισμό, αλλά εμποτισμένος απ’ την ανάγκη μας να ξαναζήσουμε στο ανθρώπινο σύμπαν μας, μακριά απ’ την κανιβαλική μαύρη τρύπα των μέσων, που εκπέμπει παράσιτα αδιάλειπτα και σε κάθε δυνατή συχνότητα.
Κι ενώ τα παράσιτα των μέσων επικοινωνίας οχλαγωγούν με θρασύτητα, αμετροέπεια και στόμφο, ο δημιουργός τοποθετείται με δισταγμό, ταπεινά και με σεμνότητα.
Θαρρεί πως η καλλιτεχνική του δράση δεν του δίνει το δικαίωμα να γενεί «δημογέροντας» και να απευθύνεται δημόσια.
Σχεδόν ντρέπεται, μέσα σε μια έκρηξη αξιοπρέπειας, μην τυχόν και θεωρηθεί ότι εκμεταλλεύεται τη θέση του στο μουσικό στερέωμα προκειμένου να εκφραστεί για ένα θέμα που τον πνίγει· ένα θέμα που δεν είναι καν προσωπικό, αλλά κοινωνικό, κι έχει να κάνει με τη λειτουργία της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.
Ετσι θαρρώ πως ήταν πάντοτε, μα ειδικά σε εποχές παρακμής· οι μεστοί «διστάζουν» να πούνε μια κουβέντα ενόσω οι σάπιοι μωρολογούν ασταμάτητα, οι συγκροτημένοι ζητάνε ευγενικά την άδεια την ώρα που οι αστοιχείωτοι κενολογούν αναιδώς, οι αληθινοί θαρρούν πως «δεν έχουν το δικαίωμα», ενώ οι κίβδηλοι παραληρούν αυτόκλητοι.
Κι όμως, οι κουβέντες των ταπεινών, οι σκέψεις των συγκροτημένων, οι απόψεις των αληθινών είναι που έχουνε το ειδικό βάρος και βάζουνε σε τάξη τον κόσμο μέσα μας και γύρω μας.
Σπάνιες όπως μια λεπτή δέσμη φωτός, που θα ξεχωρίσει κατευθείαν μέσα σε ένα σύμπαν σκότους· πολύτιμες σαν ένα ψιχάλι χρυσάφι, που θα λαμπυρίσει μέσα σε τόνους φτηνά άχερα.
Κι όσο για το ποιοι έχουν δικαίωμα να γενούνε «δημογέροντες», από τους φαύλους και τους αεριτζήδες, προσωπικά θα προτιμούσα κάποιον που, τουλάχιστον, «γράφει λίγα τραγούδια».
Αρκεί να είναι σαν του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
efsyn

Σχολαστικισμός κατά περίπτωση



του Τάσου Παππά
Η απόφαση του ΣτΕ για το θέμα της παράτασης του χρόνου παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου είναι τυπικά μια σωστή απόφαση. Σ’ ένα κράτος δικαίου δεν μπορεί να δίνονται συνεχώς παρατάσεις. Σε μια κανονική χώρα, ένα κανονικό δικαστήριο δεν δικαιούται να πράξει διαφορετικά.
Είναι όμως η Ελλάδα μια κανονική χώρα; Οχι φυσικά. Είναι το ΣτΕ υπεράνω υποψίας; Οχι, αν κρίνουμε από την πολεμική που έχει δεχτεί για το πώς συμπεριφέρθηκε σε περιπτώσεις υψίστης σημασίας που είχαν πολιτική διάσταση (μνημόνια, ΕΡΤ, ΕΝΦΙΑ, τηλεοπτικές άδειες). Υπάρχει δόλος; Βαριά κατηγορία που δεν είναι εύκολο να αποδειχτεί.
Κυβερνητικοί παράγοντες δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τον τρόπο που λειτουργεί το Ανώτατο Δικαστήριο. Κάποιοι κάνουν λόγο για εμφανείς κομματικές σκοπιμότητες, ωστόσο οι καταγγελίες τους δεν γίνονται δημοσίως, προφανώς γιατί δεν έχουν στη διάθεσή τους στοιχεία. Ο μόνος που είπε κάποια πράγματα παραπάνω ήταν ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δ. Παπαγγελόπουλος, ο οποίος δήλωσε στη Βουλή τον Νοέμβριο του 2015 ότι «η κυβέρνηση δεν θα ανεχτεί δικαστικά πραξικοπήματα». Περισσότερες λεπτομέρειες πάντως δεν έδωσε. Υποσχέθηκε πως θα το κάνει.
Να δεχτούμε (δεν υπάρχει δεύτερη γνώμη επ’ αυτού) ότι το ελληνικό κράτος είναι βαρύ, δυσκίνητο, γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό. Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να κάνει τα στραβά μάτια και να συναινεί σε καταστάσεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα. Επιβάλλεται όμως να σταθμίζει ορισμένα πράγματα γιατί δεν βρίσκεται σε γυάλα. Πρέπει να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στη χώρα και να συνεκτιμά τις επιπτώσεις που θα έχουν οι δεσμευτικές αποφάσεις του.
Πρώτον: το Μνημόνιο, που το ίδιο «έβγαλε» συνταγματικώς εντάξει για λόγους δημοσίου συμφέροντος (έννοια-λάστιχο), είναι υπεύθυνο για την αποψίλωση των μηχανισμών ελέγχου. Το αποτέλεσμα είναι σοβαρές υποθέσεις να χρονίζουν, όχι από πρόθεση, αλλά λόγω της υποστελέχωσης των υπηρεσιών.
Δεύτερον: η ελληνική Δικαιοσύνη, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, καθυστερεί να εκκαθαρίσει τις υποθέσεις.
Τρίτον: δεν μπορεί να υποτιμά το γεγονός ότι κάποιοι θα ωφεληθούν και κάποιοι θα ζημιωθούν. Είναι προφανές και το ποιος ωφελείται και το ποιος ζημιώνεται. Ωφελούνται αυτοί που είχαν τα μέσα να βγάλουν τα χρήματά τους έξω και να τα «παρκάρουν» σε φορολογικούς παραδείσους και τώρα θα πανηγυρίζουν γιατί θα γλιτώσουν και βλάπτονται όσοι προσδοκούσαν (οι κοινωνικά αδύναμοι δηλαδή) ότι τα έσοδα του κράτους από την είσπραξη των φόρων θα πήγαιναν για να βελτιωθεί η ζωή τους.
Τέταρτον: στις υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής δεν αρκούν η βούληση και η ταχύτητα ενός κρατικού μηχανισμού. Για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα για το Δημόσιο πρέπει να ανταποκριθούν στα αιτήματα για συνδρομή ξένα κράτη και μεγάλες ξένες τράπεζες.
Πρόκειται για χρονοβόρα διαδικασία. Η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία ούτε ΗΠΑ για να απαιτήσει, με την απειλή σκληρής τιμωρίας, κράτη και τραπεζικούς ομίλους να τη βοηθήσουν στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, υπό επιτροπεία, χωρίς διαπραγματευτικό εκτόπισμα. Κοντολογίς: εκτός από τον τύπο, υπάρχει και η ουσία. Ο σχολαστικισμός κατά περίπτωση είναι ευάλωτος στην υποψία ότι δεν είναι ανιδιοτελής.
EFSYN

Η χούντα της Εκκλησίας


Πριν από 50 χρόνια, η χούντα απαγόρευσε από τον Αριστοφάνη μέχρι τον Θεοδωράκη. Χθες η Εκκλησία έκοψε από τα βιβλία των Θρησκευτικών τον Σαββόπουλο, τον Ασιμο, την Ριάνα, γελοιογραφίες κατά του θρησκευτικού φανατισμού και γενικώς ότι της κατέβηκε στο στενό της κεφάλι.
Σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα, το ιερατείο δεν αποφασίζει για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, έστω κι αν πρόκειται για το μάθημα των θρησκευτικών. Πρώτον γιατί δεν είναι δική της δουλειά, αλλά της πολιτείας. Και δεύτερο επειδή στα σχολεία φοιτούν και άλλοι μαθητές που δεν είναι ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί, Εβραίοι, άθεοι και δεν συμμαζεύεται. Αλλά των οποίων οι γονείς, ειδικά στην Ελλάδα, πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους, από τους οποίους - επίσης κακώς - πληρώνονται οι ιερείς της ορθόδοξης εκκλησίας.
Η θρησκευτική ελευθερία και ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος, είναι μέτρο της δημοκρατίας μιας χώρας. Και σε αυτό το βασικό μάθημα η Ελλάδα παίρνει βαθμό πολύ κάτω από τη βάση, ενώ τα φαινόμενα Αγιατολάχ πολλαπλασιάζονται. Προχθές στο άνοιγμα ενός απλού ΑΤΜ σε ένα χωριό της Καρπάθου έγινε αγιασμός. Για να ευλογήσει ο Θεός να πάνε καλά οι δουλειές της τράπεζας; Για να αγιάσει το ATM;
Χθες ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ κίνησε πειθαρχική δίωξη με σκοπό την απόλυση του οδηγού του στην μητρόπολη, επειδή ήρθε σε διάσταση με τη σύζυγο του. Όπου μπορούν δηλαδή, από τα βιβλία μέχρι τον οδηγό τους, επιδεικνύουν μια νοοτροπία δικτατορίας. Και φυσικά για την αποθράσυνση αυτή δεν ευθύνονται οι υποκριτές και οπισθοδρομικοί ιεράρχες. Αλλά οι διάφορες κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων και η σημερινή, που δεν τολμούν να τα βάλουν μαζί τους και να τους βάλουν στη θέση τους. 
tvxs

«Ο,τι δεν βλέπω, δεν υπάρχει»;


του Παντελή Μπουκάλα
Xιλιάδες φορές έχουμε ακούσει το κλισέ «Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», ή «οποθενδήποτε προερχομένη», στην καθαρευουσιάνικη εκδοχή του. 
Το έχει πει κατ’ επανάληψη και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, και το κόμμα του βέβαια. Στη συνάντησή του όμως στις Βρυξέλλες με τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας «Politico» ο πρόεδρος της Ν.Δ. φαλτσάρισε: Λησμόνησε το «απ’ όπου». 
Και δήλωσε ότι στην Ελλάδα «η βία προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά τα τελευταία χρόνια». Η φράση του στα αγγλικά, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: «The violence has been almost exclusively from the left in recent years». 
Ακροαριστερή (ή ακροαριστερόφωνη) βία υπάρχει, και πρώτη η Αριστερά οφείλει να σταθεί ανένδοτη απέναντί της. Αλλά υπάρχει και ο νεοναζισμός. Και δεν δρα «σχεδόν».
Όπως αναμενόταν, η δήλωση προκάλεσε τον ενθουσιασμό των χρυσαυγιτών, που έσπευσαν να πουν τα μπράβο τους διά της ιστοσελίδας τους: «Ιδού η μεγάλη αλήθεια που είπε ο Μητσοτάκης – και μπράβο του: “Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει εσωτερική τρομοκρατία, προερχόμενη από την άκρα αριστερά”». 
Και δεν πάει πολύς καιρός από τη μέρα που ο κ. Κασιδιάρης επιτέθηκε σκαιά, μέσα στη Βουλή, στον κ. Δένδια. Ναι, δεν επρόκειτο για ένοπλη βία. Αν όμως κάποιοι σέβονται τόσο πολύ τη Βουλή, και δεν διστάζουν να εκδηλώσουν δημόσια την περιφρόνησή τους, εύκολα φανταζόμαστε ποιον σεβασμό θα δείξουν αυτοί και οι μπιστικοί τους, μακριά από τις κάμερες, απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Αλλά και απέναντι σε όποιον δεν αντιδρά σαν ανδρείκελο όταν ακούει το βλακοβάρβαρο κέλευσμα «εγέρθητος».
Δεν υπάρχει όμως λόγος να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει για να εικάσει τη νεοναζιστική δράση. Μπορούμε απλώς να θυμηθούμε μερικά από τα πολλά που λησμόνησε ο κ. Μητσοτάκης, παρασυρμένος ίσως από το άγχος του να γίνει πρωθυπουργός μια ώρα αρχύτερα, πράγμα που σημαίνει ότι οφείλει να δουλεύει με το ένα αυτί μονάχα και το ένα μάτι. Ώστε ν’ ακούει και να βλέπει αποκλειστικά όσα ταιριάζουν στο σενάριό του. 
Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τον δολοφονημένο στο Κερατσίνι Παύλο Φύσσα. Τον δολοφονημένο στα Πετράλωνα Πακιστανό εργάτη Ζαχζάτ Λουκμάν. Τη φονική επίθεση εναντίον Αιγυπτίων ψαράδων, μέσα στο σπίτι τους. Ή την επίθεση εναντίον συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ. Ή τις απανωτές επιθέσεις (και με μαχαίρια) σε ποικίλα στέκια, λαϊκές και αλλοδαπούς. 
Τι νόημα έχει όμως η μνήμη μπροστά στο δόγμα «ό,τι δεν θέλω να δω, δεν υπάρχει»;

Ο αβάσταχτος λαϊκισμός του Μητσοτάκη



Έπλεξε το εγκώμιο της πολιτικής τάξης που διαχειρίστηκε το Σχέδιο Μάρσαλ, "λησμονώντας" την έκθεση Πόρτερ για τη "διαιώνιση των προνομίων μιας μικρής κλίκας"
του Λάμπρου Τσουκνίδα
Τελικά η φωτογράφηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με φόντο το σανό υπέκρυπτε ένα βαθύτερο νόημα το οποίο αποκαλύφθηκε σε όσους -όλους μας, χάρη στο Διαδίκτυο- παρακολούθησαν την προχθεσινοβραδινή του ομιλία σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Καραμανλής για τα 70 χρόνια από το Σχέδιο Μάρσαλ.
Ο πρόεδρος της Ν.Δ. θέλησε, εύλογα, να προχωρήσει σε ιστορικούς συσχετισμούς ανάμεσα στο τότε και στο τώρα προκειμένου να ενισχύσει το αφήγημα της παράταξής του για τη μεγάλη αλλαγή που ευαγγελίζεται - βέβαια, αναγκάστηκε να παραδεχτεί την αναγκαιότητα βελτίωσης των κοινωνικών δομών που ο ίδιος θέλει να περάσει στους ιδιώτες, αλλά αυτό είναι μια απλή λεπτομέρεια. Διότι ο... σανός έκανε την εμφάνισή του όταν ο κ. Μητσοτάκης, θέλοντας να μιλήσει για τη συμβολή του Σχεδίου Μάρσαλ στην παραμονή της χώρας στον «ελεύθερο κόσμο», χαρακτήρισε ως «κείμενο αναφοράς» την έκθεση Πόρτερ, για να ξεχάσει αμέσως μετά τι έχει πει ο Πόρτερ για τους προκατόχους της παράταξής του και για τις ομάδες συμφερόντων που εκπροσωπεί. Και δεν το «ξέχασε» απλώς -το... γύρισε ανάποδα- ισχυριζόμενος ότι στο «ελληνικό θαύμα» «συνέβαλαν, επίσης, η υπευθυνότητα και η αίσθηση καθήκοντος που επέδειξαν οι Έλληνες πολιτικοί της εποχής εκείνης. Οι Έλληνες πολιτικοί που, σε πολλές περιπτώσεις, έθεσαν τον στόχο της εθνικής ανασυγκρότησης και τον γεωστρατηγικό προσανατολισμό της χώρας πάνω από τη μικροπολιτική αντιπαράθεση».
Τι έχει πει ο Πόρτερ; Ότι στόχος της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος «είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα». Τι έλεγε ειδικότερα ο Πόρτερ για την «κλίκα των τραπεζιτών»; Ότι «είναι αποφασισμένη πάνω απ' όλα να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια όποιο και αν είναι το κόστος σε ό, τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας. Τα μέλη της θέλουν να διατηρηθεί ένα φορολογικό σύστημα που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους». Οι επιχειρηματίες; «Είναι παλιές καραβάνες στο να μετατρέπουν τα κέρδη τους σε χρυσό ή συνάλλαγμα, να τα φυγαδεύουν και να τα διασφαλίζουν στο εξωτερικό. Τους είπα ότι ένας ξένος έχει την εντύπωση πως οι επιχειρηματίες της Ελλάδας ξεπουλάνε τη χώρα τους» έγραφε ο Πολ Πόρτερ το 1947.
Η προσπάθεια Μητσοτάκη να μας ταΐσει όλους σανό διά της απόκρυψης μιας γνωστής ιστορίας δεν αποτελεί ένα κλασικό δείγμα λαϊκισμού, καταπώς συνηθίζει να λέει ο ίδιος;
left

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Στον θαυμαστό κόσμο των δημοσκόπων


του Γιώργου Λακόπουλου
Μπορεί  να πραγματοποιηθεί μια πανελλαδική δημοσκόπηση για λογαριασμό μεγάλου μέσου ενημέρωσης με «δείγμα» χιλίων ατόμων και να κοστίσει μόλις 2.200 ευρώ; Μπορεί  οποιοσδήποτε να εντάξει σε μια δημοσκόπηση ένα ερώτημα της αρεσκείας του πληρώνοντας μόλις 150 ευρώ στην εταιρία που τη διενεργεί; Νοείται ένα επιστημονικό ίδρυμα να επιτρέπει τη διεξαγωγή δημοσκοπήσεων στο όνομά του, όταν το πρώτο θύμα τους είναι η… επιστήμη - καθώς διαψεύδονται;
Αυτά και άλλα συμβαίνουν στον θαυμαστό κόσμο των δημοσκόπων. Ο πληθυσμός των οποίων αυξάνεται σαν τα παλιά βίντεο κλαμπ και ήδη η οικεία «Ένωση» έχει 23 μέλη! Υπάρχει στην Ελλάδα αγορά για τόσες πολλές εταιρίες ερευνών;
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται μπροστά τα μάτια μας. Π.χ. τον τελευταίο χρόνο κάθε φορά που η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, ή κάθε φορά που κάτι πάει καλά για την κυβέρνηση, εμφανίζεται μια δημοσκόπηση που… μεγαλώνει τη διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ήδη το ρεκόρ ανέβηκε στις 18 μονάδες, πάνω και από «νταμπλ-σκορ». Αν πιστεύουμε τις τελευταίες ανακαλύψεις του καθηγητή Νίκου Μαραντίδη - που εμφανίζει το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ως παθιασμένο δημοσκόπο - οι τελευταίες επιδόσεις είναι 33% υπέρ της ΝΔ και μόλις 15% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Λίγες μέρες νωρίτερα μια άλλη εταιρία έβρισκε αυτοδυναμία για τη ΝΔ.
Προφανώς δεν υπάρχει περίπτωση, αν γίνουν τώρα εκλογές, να υπάρχει διαφορά 8 μονάδων μεταξύ των δυο πρώτων κομμάτων. Ούτε οι ίδιοι οι δημοσκόποι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Το αφήνουν όμως να πλανάται- ή απλώς το δημιουργούν.
Η φαντασία και η εξουσία
Τι ακριβώς είναι αυτές οι διαφορές; Συχνά δεν προκύπτουν καν από την κλασική ερώτηση «τι θα ψηφίζατε αν είχαμε εκλογές την επόμενη Κυριακή;». Η φαντασία των δημοσκόπων καλπάζει στο πεδίο της ευρηματικότητας.
Παλιότερα υπήρχε το επίμονο εύρημα να προηγείται ένα κόμμα  στην πρόθεση ψήφου, αλλά να προηγείται ο επικεφαλής του αντίπαλου κόμματος σε… ακαταλληλότητα για την πρωθυπουργία. Μετά εισήχθη ο όρος «αναγωγή αποτελεσμάτων» που επέτρεπε δημοσκοπική δημιουργικότητα να ερμηνεύει τα δικά της ευρήματα.
Τώρα περάσαμε σε άλλες σφαίρες και χρησιμοποιούνται διατυπώσεις όπως «εκτίμηση εκλογικής επιρροής», ή «ποσοστά  δυνητικής επιρροής». Δεν είναι  πρόθεση ψήφου, αλλά κάτι άλλο που επιτρέπει να  εμφανιστεί ένα  πολιτικό  σκηνικό υπό διαμόρφωση, με βάση π.χ. τις απαντήσεις  για την απόφαση του Γιούρογκρουπ που δίνουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι είναι η απόφαση του Γιούρογκρουπ.
Ή να δημιουργηθεί σύγχυση για αναμενόμενα  εκλογικά αποτελέσματα υπέρ ενός κόμματος, όταν συνήθως η σύγκριση μεταξύ των δυο κομμάτων στις ίδιες δημοσκοπήσεις απολήγει εναντίον τους. Π.χ. για την πλειοψηφία, «κανένας» δεν είναι κατάλληλος για πρωθυπουργός, κανένας δεν είναι έντιμος, ή αποτελεσματικός κ.λπ.
Ένα εκλογικό σώμα που εμφανίζεται να απορρίπτει τους πάντες και τα πάντα τελικά είναι έτοιμο να δώσει αυτοδυναμία στη ΝΔ. Θαύμα.
Το αποτέλεσμα αυτών των δημοσκοπήσεων προβάλλεται σαν να είναι επί θύραις εκλογικό αποτέλεσμα και μόνο στα ψιλά γράμματα κάποιες από τις εταιρίες κρατούν επιφυλάξεις, που δεν ισχύουν έτσι κι αλλιώς για τα μέσα ενημέρωσης που παραγγέλλουν (;) αυτές τις δημοσκοπήσεις. Ή απλώς τις δημοσιεύουν προσαρμοσμένες στην πολιτική γραμμή τους – σαν να τη δικαιώνει!
Το γεγονός ότι την ίδια περίοδο ένα μέσο ενημέρωσης εμφανίζει διαφορά 8 μονάδων υπέρ της ΝΔ και  η έρευνα μια άλλης, καθ’ όλα έγκυρης  εταιρίας  σε άλλο μέσο βρίσκει διαφορά μόλις 7,1 μονάδων δεν απασχολεί κανέναν.
Όπως δεν απασχόλησε και η… πατέντα να εμφανιστούν πρόσφατα  σε μια «δημοσκόπηση» τα αποτελέσματα… πέντε εταιριών –  ιδέα για Γκίνες αντιεπιστημονικής μεθόδου.
Αυτό που μπορεί  να παρατηρήσει κανείς  στις κοινοποιούμενες δημοσκοπήσεις είναι ότι από τη μια καταγράφουν την εμφανή δυσαρέσκεια για ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και από τη άλλη δείχνουν να μεταφέρεται… αυτούσια στη ΝΔ, ως προτίμηση ψήφου.
Μόνο που η απόσταση είναι κάπως μεγάλη: κάποιος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς επειδή είχε συνάφεια με την Αριστερά, πώς μπορεί να εμφανίζει τόση  προθυμία να σπεύσει προς την κάλπη της Δεξιάς; Δεν έχει άλλες επιλογές- περισσότερο οικείες;
Κάπου μπάζει. Ειδικά όταν στις ίδιες έρευνες οι μετακινήσεις ψηφοφόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τη ΝΔ είναι της τάξης του 10%. Εν πάση περίπτωση «κάτι  σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι κατά γενική παραδοχή υπάρχει επιφύλαξη των πολιτών έναντι -και- των δημοσκόπων, ανάλογη με αυτή προς τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς: οι μισοί αρνούνται να απαντήσουν και από τους υπόλοιπους  ένα ποσοστό απαντάει παραπλανητικά ή κάνει πλάκα. 
Μετά από όλα αυτά  διογκώνεται διαρκώς το ερώτημα αν οι δημοσκοπήσεις είναι αναλυτικά εργαλεία ή εργαλεία προπαγάνδας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης.
Τα ευρήματα μιας… δημοσκόπησης επί του θέματος μάλλον θα έκλιναν προς το δεύτερο. Οι δημοσκόποι ερωτούν τους πολίτες αν εμπιστεύονται τους πολιτικούς, ή τους θεσμούς, αλλά δεν ρωτούν αν εμπιστεύονται τους δημοσκόπους.
Αυτό το σκηνικό αλληλοτροφοδότησης πολιτικής – δημοσκοπήσεων δια των ΜΜΕ, έχει ταυτόχρονα  χαρακτηριστικά φαύλου κύκλου, αυτοεκπληρούμενης προφητείας και αυγού του Κολόμβου. Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν κόμματα  και ΜΜΕ που καταναλώνουν δημοσκοπικά ευρήματα που… έχουν παραγγείλει τα ίδια για δημόσια κατανάλωση.
Τι -δεν- κάνει ο Νίκος Παππάς
Προκαλεί εντύπωση ότι η κυβέρνηση παρατηρεί  άβουλη τον δημοσκοπικό πόλεμο, είτε απεικονίζει τη φθορά της πράγματι, είτε επιχειρεί να τη φθείρει με κατασκευασμένα αποτελέσματα. Ο πολύς Νίκος Παππάς δεν δείχνει διατεθειμένος να προασπίσει το δημόσιο συμφέρον και να προστατεύσει τους πολίτες από το ενδεχόμενο παραπλάνησης ελέγχοντας, όπως έχει δικαίωμα, την εφαρμογή του νόμου και των κανονισμών στη διενέργεια και την κοινοποίηση δημοσκοπήσεων.
Θα είχε ενδιαφέρον να αναζητηθούν τρία στοιχεία σε κάθε δημοσκόπηση, πέρα από όσα ανακοινώνουν οι εταιρίες. Το κόστος που κατέβαλε ο πελάτης για τη διενέργεια μια έρευνας- με τα συναφή παραστατικά.  Ο κατάλογος όσων απασχολήθηκαν, με ονόματα και παραστατικά. Και το σώμα των ερωτηματολογίων.
Αν το κάνει κάποια στιγμή η Πολιτεία, ε ρε γλέντια, που θα έλεγε και ο Καραγκιόζης…

Πάμε σαν άλλοτε...


Κυριάκος Μητσοτάκης

του Τάσου Παππά
Η Ακρα Δεξιά «σήμερα είναι σαν να μην υπάρχει... η βία προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά τα τελευταία χρόνια».
Αυτό υποστήριξε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με δηλώσεις του στο ειδησεογραφικό πόρταλ «Politico».
Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο σκέλος. Η διατύπωση είναι εσκεμμένα ασαφής.
Η έννοια της Αριστεράς είναι ευρύχωρη. Στο όνομα της μιλούν πολλοί: από ένα κομμάτι της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι τις οργανώσεις της ένοπλης ανυπακοής. 
Αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί με τον ίδιο τρόπο την ΑριστεράΔεν χρειάζεται να έχεις εντρυφήσει στο θέμα για να καταλάβεις ότι τέτοιου τύπου προσεγγίσεις είναι εκ του πονηρού.
Η προσπάθεια της Δεξιάς να χρεώσει συνολικά στην Αριστερά τις πράξεις βίαιων μειοψηφικών ομάδων δεν είναι καινούργια. Το κάνει συστηματικά από τη δεκαετία του '70.
Παλιότερα ήταν το ΠΑΣΟΚ στο στόχαστρό της, σήμερα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τα δικαστήρια που έστησε σε διάφορες φάσεις δεν απέδωσαν, παρά τη βοήθεια από το εσωτερικό και το εξωτερικό. 
Συνεχίζει όμως να διακινεί τον γνωστό αγενή μύθο ότι η Αριστερά είναι ο ηθικός αυτουργός της τρομοκρατίας.
Τούτη τη φορά ο αντίπαλος είναι η ριζοσπαστική Αριστερά η οποία κατηγορείται ότι ούτε μπορεί ούτε θέλει να πατάξει την τρομοκρατία (δήλωση Μητσοτάκη με αφορμή την επίθεση κατά του Λουκά Παπαδήμου).
Συνεπώς (από τα συμφραζόμενα προκύπτει) κινείται εκτός των ορίων της συνταγματικής νομιμότητας.
Η συντηρητική παράταξη -ακόμη και στις πιο φιλελεύθερες εκδοχές της- δεν πρόκειται να απαλλαγεί από τις συγκεκριμένες αντιλήψεις, γιατί συγκροτούν πλευρές της ιδεολογικής ταυτότητάς της. 
Το ενδιαφέρον όμως της παρέμβασης του αρχηγού της Ν.Δ. βρίσκεται στην άποψή του για τη Χρυσή Αυγή («είναι σαν να μην υπάρχει»). Καλά, στις δημοσκοπήσεις διαβάζει μόνο το ποσοστό του κόμματός του και τη διαφορά που έχει από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ;
Το γεγονός ότι σε όλες τις μετρήσεις η ναζιστική οργάνωση είναι στην τρίτη θέση δεν τον απασχολεί;
Αν μάλιστα προσθέσουμε και εκείνους (οι ερευνητές το επισημαίνουν με κάθε ευκαιρία) που θα την ψηφίσουν και για διάφορους λόγους αποφεύγουν να το πουν, τότε το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο.
Γιατί τότε αυτή η άτσαλη απόπειρα του κ. Μητσοτάκη να σχετικοποιήσει τον κίνδυνο;
Είναι αφελής; Οχι. Απλά κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. 
Εγκαλώντας την Αριστερά γενικώς και αδιακρίτως για τα φαινόμενα βίας -η γκάμα περιλαμβάνει τις βόμβες, τις πυρπολήσεις οχημάτων, το «άβατο» των Εξαρχείων, την κατάσταση στα Πανεπιστήμια- στέλνει το μήνυμα στο ακροατήριο της Χρυσής Αυγής ότι αυτά θα τελειώσουν όταν αναλάβει η «σωστή Δεξιά» τη διακυβέρνηση της χώρας.
Και για να πετύχει την αποστολή της, πρέπει να έχει τα χέρια της λυμένα.
Να είναι δηλαδή αυτοδύναμη, για να μη χρειαστεί να κάνει εκπτώσεις.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλει μια τραυματισμένη νίκη, θέλει την πλήρη επικράτηση.
Κι όσο αυτή δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τόσο θα καταφεύγει σε ανοίγματα στην κατά τ' άλλα «εξτρεμιστική και χυδαία» (δικοί του οι χαρακτηρισμοί) ναζιστική οργάνωση. 
efsyn

Σκουπιδάκι στο μάτι



Δεν θυμάμαι ποτέ στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία κόμμα να γίνεται πλυντήριο όλων των σκανδάλων που περνούν το κατώφλι του κοινοβουλίου για συζήτηση.
Γράφει ο Νίκος Μωραΐτης
Πρώτη φορά γίνεται απεργία για να μπουν ιδιωτικά συμφέροντα στην αποκομιδή των σκουπιδιών. Υπογραφή: ΔΑΚΕ.Με εντολή Μητσοτάκη: «Πνίξτε τη χώρα στα σκουπίδια, να το φορτωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ». Και με το ΚΚΕ από πίσω, να δίνει τη γνωστή χείρα βοηθείας.
Το ΚΚΕ, που άκουσε τον Κυριάκο Μητσοτακη να λέει «η βία στην Ελλάδα προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την ακροαριστερά» και δεν αντέδρασε. Όχι να αντιδράσει για το σήμερα. Να αντιδράσει για τη μνήμη των νεκρών. Ενός Λαμπράκη κι ενός Πέτρουλα. Ενός Τεμπονέρα – αλλά βλέπεις τότε το «βρώμικο’89» μεταξύ μπαμπά Μητσοτάκη και ΚΚΕ είχε ήδη πάρει σάρκα και οστά. Τώρα ζούμε τη δεύτερη γενιά.
Το πρωί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεπλένει τη Χρυσή Αυγή, το βράδυ η Χρυσή Αυγή στηρίζει Μαρινάκη στη βουλή.Έτσι είναι οι δίκαιες συμφωνίες: αμφοτεροβαρείς.
Κάθε σκάνδαλο που έρχεται στη βουλή τα δύο τελευταία χρόνια έχει υποστηρικτή. Έχει κόμμα: Τη ΝΔ. Έχει και αρχηγό: Τον Άδωνη. Δεν θυμάμαι ποτέ στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία κόμμα να γίνεται πλυντήριο όλων των σκανδάλων που περνούν το κατώφλι του κοινοβουλίου για συζήτηση.
Πώς να αισθάνονται άραγε εκείνοι οι Καραμανλικοι που δεν «έστριψαν» για ένα μελλοντικό αξίωμα, εκείνοι του «μεσαίου χώρου» και του «δεν συνεργάζομαι με τα άκρα» που βλέπουν το κόμμα τους να έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικό σκουπιδαριό, από τη στήριξη της Χρυσής Αυγής και κάθε εγκληματία ολιγάρχη, που -επιτέλους- λογοδοτεί, μέχρι τον αντιπρόεδρο – βασιλιά των σκ13ουπιδιών και την προεδρική προτροπή «βουλιάξτε την Ελλάδα στα σκουπίδια»; Βλέπουν ότι δεν είναι αυτό το κόμμα τους ή μήπως ένα σκουπιδάκι έχει μπει στο μάτι και δεν βλέπουν καλά;
Αυτοί οι καιροί είναι ο προθάλαμος της Κρίσης. Με «Κ» κεφαλαίο. Της στιγμής που όλοι θα λογοδοτήσουν για αυτό που έπραξαν τα χρόνια που η χώρα χρεοκόπησε. Θα τα γράψει η Ιστορία, αλλά και ο καθένας μας εντός του. Από την Αριστερά που απέτυχε στα οραματα και επιχειρεί να κερδίσει τη σκληρή πραγματικότητα μέχρι τη Δεξιά – συνήγορο του κάθε εγκληματία. Κανείς δεν θα έχει το άλλοθι να πει «δεν είδα».
πηγή:altsantiri.gr 

Καλά η ΝΔ... Αλλά οι συνδικαλιστές της Αριστεράς τί δεν βλέπουν;


Η τροπολογία της κυβέρνησης για τους συμβασιούχους στους δήμους ικανοποιούσε σχεδόν όλα αιτήματα των απεργών: αποσύρθηκε το όριο ηλικίας στις προσλήψεις που θα γίνουν μέσω ΑΣΕΠ,  ανακοινώθηκε η πρόσληψη 2.500 εργαζομένων και δόθηκαν διαβεβαιώσεις για τη μη συμμετοχή ιδιωτών στην καθαριότητα.
Παρόλα αυτά, η πλειοψηφία της ΠΟΕ - ΟΤΑ απέρριψε την πρόταση. Οι συνδικαλιστές, που πρόσκεινται στο ΚΚΕ και την Λαϊκή Ενότητα, την καταψήφισαν. Ενώ οι συνδικαλιστές της ΝΔ άλλαξαν στάση. Ενώ ήταν «κατά» της απεργίας ψήφισαν «λευκό», με αποτέλεσμα να μην περάσει η κυβερνητική πρόταση.
Η στάση της ΝΔ είναι εξηγήσιμη: μετά την αποτυχία της επένδυσης στον Σόιμπλε και τις πρόωρες εκλογές, επενδύει τώρα στη δυσοσμία και τα σκουπίδια, αδιαφορώντας για την εικόνα της χώρας, που κατά τα άλλα τη θέλει ευρωπαϊκή.
Αλλά οι συνδικαλιστές της αριστεράς; Δεν έχουν ακούσει τα στελέχη της ΝΔ που τάσσονται υπέρ της παραχώρησης της συγκομιδής των απορριμμάτων σε ιδιώτες; Δεν βλέπουν ότι στρέφουν την κοινή γνώμη εναντίον τους διευκολύνοντας την ΝΔ και τα σχέδια της; 
tvxs

Η εγκληματική οργάνωση πίσω από το δήθεν κόμμα

Η διπλή γλώσσα του μορφώματος που αποπροσανατολίζει αρχές και κοινωνία. Οι ακόλουθοι του Χίτλερ και το πως έχτισαν την στρατηγική τους
της Μαρίας Ψαρρά
Το μίσος διαπνέει ολόκληρη την ιδεολογία τους και αντανακλάται στις πράξεις τους. Η δράση τους έχει ταυτιστεί με ο,τι σκοτεινό επιχειρείται στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια: από τις “πλάτες” στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη για να μειωθούν τα ημερομίσθια των λιμενεργατών, μέχρι τις “πόρτες” τα νυχτερινά κλαμπ ή την εκμετάλλευση των μεταναστών ως τζάμπα εργατικά χέρια. Ωστόσο σήμερα, οι χρυσαυγίτες ελάχιστα απασχολούν...
 
Η... τακτική του “καλού παιδιού” που έχουν υιοθετήσει οι χρυσαυγίτες είναι αναμφίβολα μία απόδειξη ότι η δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν είναι εύκολη υπόθεση γι' αυτούς. Όπως φαίνεται, η εντολή των ανώτατων στελεχών της ΧΑ αυτή τη φορά είναι «ποιείτε την νήσσαν», προκειμένου να μην επιβαρυνθεί περαιτέρω η θέση τους στο δικαστήριο.
Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του μορφώματος που τα μέλη του χρησιμοποιούν “διπλή γλώσσα” για να αποπροσανατολίσουν Αρχές και κοινωνία - μάλλον πρόκειται για χαρακτηριστική συμπεριφορά του Νίκου Μιχαλολιάκου και των μελών της οργάνωσής του. Άλλα λένε και άλλα εννοούν, μιλούν με κώδικες, “σιωπούν” για ένα διάστημα και μετά επανέρχονται... δριμύτεροι επιμένοντας στην ρατσιστική τους ρητορική. Κλασική αντιμετώπιση είναι επίσης και το “άδειασμα” όσων μελών τους συλλαμβάνονται να έχουν διαπράξει αξιόποινη πράξη. Σε αυτήν την περίπτωση, ακολουθείται η τακτική “δεν σε είδα-δεν σε ξέρω”. Και κάπως έτσι, ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα ήταν αρχικά -κατά τις δηλώσεις των χρυσαυγιτών- ένας “περαστικός από την Τοπική Οργάνωση Νίκαιας”, για να αποδειχθεί μετά ότι ήταν ταμίας της οργάνωσης και το... (ακρο)δεξί χέρι του πυρηνάρχη Γ. Πατέλη.
 
Θα μπορούσαν να είχαν παραμείνει οι γραφικοί που κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 δεν συγκέντρωναν παρά ελάχιστες ψήφους, όμως η Χρυσή Αυγή “πάτησε” πάνω στην οικονομική κρίση που χτύπησε τη χώρα τα τελευταία επτά χρόνια. Παρόλο που γενικότερα η έρευνα όσον αφορά τα αίτια που ενισχύουν τα δεξιά εξτρεμιστικά φαινόμενα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, κάποιες από τις αιτίες που οδήγησαν στην άνοδο της ΧΑ στην πολιτική και κομματική σκηνή βρίσκονται αναμφίβολα στην οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την μετανάστευση, αλλά και την παγκοσμιοποίηση ή το λαϊκισμό.
Οι χρυσαυγίτες, ακολουθώντας εν πολλοίς τον τρόπο που έδρασε ο ηγέτης τους ο Χίτλερ, ακολούθησαν συγκεκριμένη στρατηγική. Αρχικά, θέλησαν να δημιουργήσουν «κάστρα» σε συγκεκριμένες περιοχές, όπου η οργάνωση διέθετε πυρήνες. Εκεί που το κράτος είναι ανύπαρκτο, υπάρχει πάντα χώρος για το παρακράτος.
 
Πρώτος σταθμός τους ήταν η Αθήνα και συγκεκριμένα η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, “χτυπημένη” από την υποβάθμιση και την έντονη παρουσία μεταναστών. Οι χρυσαυγίτες έσπευσαν εκεί ως “προστάτες”. Δημιούργησαν τις δικές τους ομάδες που εμφανίζονταν πότε ως “αγανακτισμένοι κάτοικοι”, πότε ως Τάγματα Εφόδου και σιγά-σιγά κατάφεραν να βγουν από το πολιτικό περιθώριο.
Το αποτέλεσμα φάνηκε με την εκλογή του Νίκου Μιχαλολιάκου στις δημοτικές εκλογές του 2012 στο Δήμο Αθηναίων. Ηταν η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή αποκτούσε πολιτική υπόσταση σε έναν θεσμό και ήταν πραγματικό σοκ για όσους υποψιάζονταν τι θα ακολουθούσε στη συνέχεια: κι άλλα “κάστρα”, κι άλλος λαϊκισμός, μεγαλύτερη πολιτική δύναμη.
Για πολύ καιρό, η Χρυσή Αυγή δρούσε σχεδόν ανενόχλητη στο κέντρο της Αθήνας. Τα “παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια” κυκλοφορούσαν τις νυχτερινές ώρες χτυπώντας μετανάστες, αριστεριστές και όσους “δεν τους άρεσε η φάτσα τους”. Τα περιστατικά ρατσιστικής βίας αυξάνονται, αλλά όσο φαίνεται ότι η ΧΑ κάνει τη δουλειά της ανύπαρκτης Πολιτείας, κανένας δεν μιλάει. 'Αλλωστε, σε πολλές περιπτώσεις ΧΑ και αστυνομία πηγαίνουν χέρι-χέρι...
Είναι η περίοδος που η δημοτικότητα των χρυσαυγιτών αυξάνεται, τοπικές οργανώσεις ανοίγουν παντού, μέλη στρατολογούνται καθημερινά. Σε αυτό βοηθά και η προβολή που έχει το φασιστικό μόρφωμα από διάφορα μέσα ενημέρωσης. Συνεντεύξεις του Ν. Μιχαλολιάκου , ρεπορτάζ για “χρυσούς φρουρούς” που βοηθάνε γιαγιούλες να σηκώσουν χρήματα από το ΑΤΜ, συσσίτια και αιμοδοσία «μόνο για Έλληνες», εκπομπές και σελίδες κυριακάτικων εφημερίδων για τα τατουάζ και το γενικότερο life style των μελών της ΧΑ, συμπληρώνουν και ενισχύουν την εικόνα των “εναλλακτικών” χρυσαυγιτών που ήρθαν για “να καθαρίσουν τον τόπο”. Το σύστημα έχει βολευτεί. Και είναι η στιγμή που η θεωρία για μια “σοβαρή Χρυσή Αυγή” ακούγεται από χείλη “ανεξάρτητων” δημοσιογράφων. Όλες οι δηλώσεις των προθέσεων των χρυσαυγιτών “να αλλάξουν το Σύνταγμα” (όπως ακριβώς ο Χίτλερ) έχουν ξεχαστεί.
 
Τα πρώτα λάθη δεν αργούν: με εντολή της ηγεσίας, οι χρυσαυγίτες αρχίζουν και προκαλούν επεισόδια και εκεί που δεν πρέπει: στον χώρο της συντηρητικής Δεξιάς. Η διεύρυνση της βάσης της ΧΑ είναι ανεξέλεγκτη, ενώ με τη ρητορική της έχει προσελκύσει και πολλά λούμπεν στοιχεία. Όλοι ακολουθούν εντολές του αρχηγού, που μεταφέρουν κατά γράμμα οι πυρηνάρχες και οι υπεύθυνοι βουλευτές κάθε περιοχής.
Αρχές Σεπτεμβρίου 2013, οι προκλήσεις είναι απανωτές. Μάλιστα, στην εκδήλωση στη Μεσσηνία επιτέθηκαν στο δήμαρχο Οιχαλίας, ο οποίος αναγκάστηκε να αποχωρήσει, ενώ στα Γιαννιτσά στέλεχος της τοπικής οργάνωσης της ΧΑ σήκωσε το χέρι του χαιρετώντας ναζιστικά, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις των παρευρισκόμενων. Παράλληλα εκδηλώνονται επιθέσεις στο Κερατσίνι και το Πέραμα κατά στελεχών του ΚΚΕ, στο πλαίσιο της προσπάθειας δημιουργίας ενός ακόμη “κάστρου” στις πρώην “κόκκινες περιοχές” του Πειραιά.
Μέχρι που στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 συμβαίνει η δολοφονία που έμελλε να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων, όταν ο Γιώργος Ρουπακιάς δολοφονεί τον Παύλο Φύσσα. Το “ελληνικό αίμα” κάνει πολλά μέλη της ΧΑ να πάρουν αποστάσεις. Όταν οι μαρτυρίες τους δημοσιεύονται, ο δρόμος προς τη Δικαιοσύνη έχει ανοίξει... Λίγο αργότερα και εν μέσω συγκλονιστικών αποκαλύψεων, ο Φίρερ και οι ομοϊδεάτες του θα πάρουν το δρόμο για τη φυλακή, από όπου θα αποφυλακιστούν με την ολοκλήρωση του 18μηνου.
 
Χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια για να παραδεχτεί κυνικά ο Νίκος Μιχαλολιάκος την ευθύνη της Χρυσής Αυγής στην δολοφονία Φύσσα. Παρά την προσπάθεια διάψευσης, ο Μιχαλολιάκος αποδέχτηκε την κατηγορία της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης της ναζιστικής συμμορίας του...
Σήμερα, μπορεί η ηγεσία και τα μέλη της Χρυσής Αυγής να έχουν περιορίσει τις προκλήσεις τους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν αλλάξει νοοτροπία και πρακτική. Παρόλο που έχουν τραβήξει “κουρτίνα” στο παρελθόν τους, οι χρυσαυγίτες εξακολουθούν να καραδοκούν, περιμένοντας την στιγμή που θα επανεμφανιστούν στο προσκήνιο.Οι ίδιοι άλλωστε έχουν γράψει στην εφημερίδα τους: «Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές, δεν αλλάξαμε, ούτε θα αλλάξουμε ποτέ· απλά, για λόγους εξαπάτησης του εκλογικού σώματος, δεν θα λέμε ‘είμαστε εθνικοσοσιαλιστές’· θα λέμε ‘είμαστε εθνικιστές».
news247

O Μητσοτάκης ταΐζει αρκούδες



Εντελώς απροκάλυπτα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταΐζει στο στόμα την αρκούδα των επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων που τον στηρίζουν...
της Μαρίας Μπαλάφα
Ένας σινεφίλ οπαδός τους Κυριάκου Μητσοτάκη -αρθρογράφος στο liberal.gr-, βλέποντας τις ρουστίκ εικόνες από την πρόσφατη περιοδεία του προέδρου της ΝΔ σε χωριά της Θεσσαλίας, θέλησε να τον παρομοιάσει με τον Εμίρ Κουστουρίτσα στην ταινία του "On the Milky Road".
Ένα κείμενο παρωδία της ταινίας σαν εκείνες που μόνο στο Ζίζεκ επιτρέπει ο ίδιος ο Κουστουρίτσα να κάνει.
Το κείμενο, όμως, γράφει και μια αλήθεια και -όχι- δεν είναι ότι ο Μητσοτάκης θα πάρει την Μπελούτσι.
Ο πρόεδρος της ΝΔ αλήθεια ταΐζει αρκούδες στο στόμα. Όλοι βλέπουν τις δηλώσεις του τις τελευταίες ημέρες και την αγωνία του για την επέλαση των εργολάβων στην καθαριότητα των δήμων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να ταΐσει στο στόμα το κεφάλαιο, δίνοντάς του ζεστό δημόσιο χρήμα για να κάνουν μπίζνες.
Eντελώς απροκάλυπτα ο Κυράκος Μητσοτάκης ταΐζει στο στόμα την αρκούδα των επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων που τον στηρίζουν, ακόμα κι εκείνων που ελέγχονται για βαρύτατα αδικήματα.
Και από χθες όντως ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός από την αρκούδα του νεοφιλελευθερισμού και την αρκούδα του σάπιου κατεστημένου ταΐζει στο στόμα και την αρκούδα του φασισμού.
Θα είχε ένα πραγματικό ενδιαφέρον αν ο Κουστουρίτσα μπορούσε να διαβάσει το άρθρο του σινεφίλ οπαδού του Μητσοτάκη εκεί στα βουνά που ζει. Ή θα γελούσε δυνατά πίνοντας μπύρες. Ή θα είχε την έμπνευση για μια νέα ταινία, πώς ο νεοφιλελευθερισμός συμπράττει με τις σάπιες ελίτ και βάζουν μαζί τους μπράβους του φασισμού να καθαρίσουν.
left

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Η νέα γευστική πρόταση από τον κ. Βίλντερς: Σουβλάκι με ούζο!



Η τελευταία δήλωση, μέχρι την επόμενη, ήρθε από τον ακροδεξιό Γκέερτ Βίλντερς, αρχηγό του ολλανδικού "Κόμματος για την Ελευθερία".

του Κωνσταντίνου Θεοδωρίδη*
Οι λαϊκίστικες προσεγγίσεις της ελληνικής κρίσης έχουν εκφραστεί με πολλούς και ποικίλους τρόπους από πολιτικά, και όχι μόνο, πρόσωπα, είτε αυτά βρίσκονται στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό. Με αυτή τη μέθοδο καλλιεργείται στο πέρασμα των χρόνων της κρίσης και των Μνημονίων μία συνθήκη για την αέναη αναπαραγωγή κοινωνικών στερεοτύπων, όπως είναι η παρουσίαση των Ελλήνων ως τεμπέληδων, αργόσχολων, φοροφυγάδων και καλοπερασάκηδων.

Η τελευταία δήλωση, μέχρι την επόμενη, ήρθε από τον ακροδεξιό Γκέερτ Βίλντερς, αρχηγό του ολλανδικού "Κόμματος για την Ελευθερία". Αυτή τη φορά, αναρωτήθηκε αν μπορούν οι Έλληνες, από τη μία, να συνεχίζουν να ξοδεύουν και να εξαπατούν ζητώντας κοινωνικά επιδόματα και, από την άλλη, να καταναλώνουν σουβλάκια και να πίνουν ούζο. Τα γρήγορα αντανακλαστικά και οι κοινωνικά εγγεγραμμένες διατροφικές  μας συνήθειες μάς ωθούν να απαντήσουμε: "δεν ξέρεις ότι τα σουβλάκια δεν πάνε μαζί με το ούζο;".
 
Τι σημαίνει, όμως, για τον Έλληνα η κατανάλωση φαγητού και ποτού και ποιά είναι η συμβολική της αξία την ώρα που με τις δηλώσεις αυτές στιγματίζεται ένα από τα πιο οικονομικά γεύματα της ελληνικής οικογένειας, όχι για τα πιθανά λιπαρά του και τη δυσκολία να γίνει κομμάτι μιας δίαιτας, αλλά για τη συμβολή του στην "καλοπέραση" μιας κοινωνίας.

Ανακαλώντας το παρελθόν, με μια δόση χιούμορ και συνωμοσιολογίας, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ένα κομμάτι του παζλ μπήκε πλέον στη θέση του για το τι εννοούσε ο Θ. Πάγκαλος με την περίφημη φράση του "μαζί τα φάγαμε". Μήπως τελικά άξιζε που περιμέναμε τόσο καιρό για να δοθεί αυτή η λυτρωτική απάντηση από τα χείλη ενός ακροδεξιού Ολλανδού σε ένα ερώτημα που μας έχει τόσο βασανίσει; Μπορεί αυτές οι τοποθετήσεις να αποτελούν εν μέρει μία ακόμη κωμικοτραγική πλευρά της σημερινής κατάστασης, αλλά δεν παύουν να είναι μία πρόκληση για τους ανθρώπους που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας καταφεύγοντας στα συσσίτια για να επιβιώσουν. 
 
Όμως η προετοιμασία και η κατανάλωση φαγητού είναι στενά συνδεδεμένες με πολλές από τις βασικές διεργασίες της κοινωνικής μας ζωής. Το φαγητό, ακόμη και το "ένοχο" σουβλάκι, εκτός από ανάγκη, αποτελεί ένα ιδιαίτερο μέσο πολιτισμικής έκφρασης με σημαίνουσα ψυχολογική, κοινωνική και συναισθηματική αξία. Είναι γνωστό ότι οι διατροφικές πρακτικές δίνουν τη δυνατότητα κατανόησης και ανάλυσης των κοινωνικών σχέσεων αλλά και της διαφορετικής κουλτούρας και ταυτότητας των ανθρώπων. 
 
Παρά τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, η σημασία της κατανάλωσης φαγητού παραμένει θεμελιώδης στην καθημερινή μας ζωή. Όμως οι κοινωνικές ανισότητες που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται μέσα στην κρίση, έχουν επηρεάσει τις ποσότητες και πιθανότατα την ποιότητα του φαγητού που καταναλώνει ο Έλληνας, πότε το καταναλώνει και εάν το καταναλώνει εντός ή εκτός σπιτιού. Αυτό όμως που προφανώς αδυνατούν ή, ίσως, δε θέλουν να αντιληφθούν ο Γκέερτ Βίλντερς και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, που πρόσφατα είχε κατηγορήσει τους πολίτες του Νότου ότι σπαταλούν τα λεφτά τους σε "ποτά και γυναίκες", είναι η σημασία που έχει να καταναλώνεις, έστω και κάτι που κοστίζει, κατά μέσο όρο, 2 ευρώ με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. 
 
Ο τρόπος, ο τόπος και ο χρόνος κατανάλωσης ενός φαγητού αποτελούν στοιχεία της ατομικής και κοινωνικής ταυτότητας. Σήμερα οι Έλληνες καταναλώνουν κάτι τόσο προσβάσιμο και συμβολικό, είτε μόνος του ο καθένας είτε με παρέα, στο σπίτι βλέποντας ένα ακόμα επεισόδιο Survivor, είτε έξω σε κάποιο hipster στέκι ή σε μια παραδοσιακή ταβέρνα, ή ακόμα σε ένα πατροπαράδοτο πανηγύρι. Είναι κάτι που καταναλώνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο από τον καθένα. Με αυτή την έννοια, το "σουβλάκι" εκφράζει μια ατομική και συγχρόνως μια κοινωνική πρακτική και ταυτότητα. Μήπως είναι επομένως αυτές οι κοινωνικές πρακτικές και ταυτότητες που ερεθίζουν τους δανειστές μας και όχι αυτό καθαυτό το σουβλάκι και το ούζο;

*Ο Κωνσταντίνος Θεοδωρίδης είναι υποψήφιος Διδάκτωρ του τμήματος Κοινωνιολογίας του Manchester Metropolitan University

stokokkino

Brexit: πολύ σκληρό για να πετύχει


του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Κάπως αλλιώς είχε φανταστεί την εβδομάδα που πέρασε η Τερέζα Μέι όταν αποφάσιζε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Αν τα πράγματα εξελίσσονταν σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, θα γιόρταζε την πρώτη επέτειο του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit, την Παρασκευή, με μια συντριπτική ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής στη νέα κυβέρνησή της, από την οποία θα είχαν πάρει πόδι οι οπαδοί της παραμονής στην Ε.Ε., με πρώτο τον υπουργό Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ.
Αυτό που έζησε, όμως, η Βρετανή πρωθυπουργός ήταν μια πραγματική εβδομάδα των παθών - και όχι μόνον εξαιτίας της τραγωδίας στον Πύργο Γκρένφελ, που αποκάλυψε, όπως έγραψε η γαλλική Le Monde, το κοινωνικό απαρτχάιντ σε στιλ Ντίκενς, στις κοσμοπολίτικες μεγαλουπόλεις του 21ου αιώνα. Έχοντας απολέσει την αυτοδυναμία, αβέβαιη ακόμη και για την ψήφο εμπιστοσύνης, η Τερέζα Μέι πρέπει κατά βάθος να συνειδητοποιεί ότι το ερώτημα δεν είναι αν, αλλά πότε θα ανατραπεί.
Στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, τις οποίες ανέγνωσε, κατά την παράδοση, η βασίλισσα Ελισάβετ, υποχρεώθηκε να ακυρώσει τα πιο ουσιώδη στοιχεία του αυτοχειριαστικά άστοχου προεκλογικού μανιφέστου της και να υποσχεθεί ένα πιο «συναινετικό Brexit». Όσο για τον Φίλιπ Χάμοντ, εμφανίζεται ισχυρός όσο ποτέ άλλοτε, σε σημείο που Βρετανοί συνάδελφοι να μιλούν για «δυαρχία της Ντάουνινγκ Στριτ 10 με την Ντάουνινγκ Στριτ 11», παραπέμποντας στις διπλανές κατοικίες της πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών. Σε αυτό το φόντο, δεν είναι παράξενο που ο Εμανουέλ Μακρόν, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Ντόναλντ Τουσκ αναθάρρησαν, βλέποντας ως ρεαλιστικό ενδεχόμενο ακόμη και το... exit από το Brexit, δηλαδή την ακύρωση του περυσινού δημοψηφίσματος.
Επί του παρόντος, οι εν λόγω προσδοκίες φαίνονται πρόωρες. Μπορεί να αναλογιστεί κανείς το τεράστιο πολιτικό και ηθικό κόστος που θα είχε για τον βρετανικό λέοντα να έρθει μεταμελημένος, με την ουρά κάτω από τα σκέλια, στις Βρυξέλλες, ζητώντας άφεση αμαρτιών. Άλλωστε η αποτυχία της Μέι στις εκλογές δεν μπορεί να μεταφραστεί σε ευμενή μεταστροφή των πολιτών έναντι της Ε.Ε. Υπό τον Τζέρεμι Κόρμπιν, οι Εργατικοί τόνισαν σε όλους τους τόνους ότι το Brexit δεν τίθεται υπό αίρεση, μάλιστα δεν αμφισβήτησαν καν τη «σκληρή» εκδοχή του, δηλαδή την έξοδο και από την ενιαία αγορά και από την τελωνειακή ένωση. Τα κόμματα που στήριζαν το Brexit συγκέντρωσαν το 84% των ψήφων, ενώ η μόνη δύναμη που τάχθηκε υπέρ της αναθεώρησής του, οι Φιλελεύθεροι, περιορίστηκαν στο 7%.
Αφόρητες πιέσεις
Από την άλλη, η Τερέζα Μέι είναι πολύ πιθανό, για όσο διάστημα παραμείνει στην πρωθυπουργία, να ρίξει πολύ νερό στο κρασί του σκληρού Brexit, καθώς οι πιέσεις που δέχεται είναι αφόρητες: το Σίτι θέλει συμφωνία αμοιβαιότητας με τις Βρυξέλλες, που θα αποτρέψει τη φυγή επιχειρήσεων. Οι Βορειοϊρλανδοί προτεστάντες του κόμματος DUP, από τους οποίους εξαρτάται η εξασφάλιση κυβερνητικής πλειοψηφίας, δεν θα δεχτούν ένα σκληρό Brexit που θα σφραγίσει τα σύνορα με την ανεξάρτητη Ιρλανδία. Η μετριοπαθής ομάδα των Τόρις, με επικεφαλής τον Χάμοντ και τη Ρουθ Ντάβινσον, που πιστώθηκε την επιτυχία του κόμματος στη Σκωτία, πιέζει για ένα Brexit που θα δώσει προτεραιότητα στις ανάγκες της οικονομίας και όχι στις αντιμεταναστευτικές εμμονές των σκληροπυρηνικών. Αυτό ήταν το κεντρικό νόημα και της βαρυσήμαντης ομιλίας Χάμοντ στο Σίτι του Λονδίνου, ο οποίος πρότεινε μια μεταβατική περίοδο αορίστου χρόνου, στην οποία η Βρετανία θα εξακολουθεί να τηρεί τους όρους της τελωνειακής ένωσης.
Ωστόσο, οι «27» δεν δείχνουν καμία διάθεση - γιατί θα έπρεπε, άραγε; - να ρίξουν σωσίβιο στην κ. Μέι. Ο διαπραγματευτής της Ε.Ε., Μισέλ Μπαρνιέ, ξεκαθάρισε ότι, αν η Βρετανία επιθυμεί παρόμοια μεταβατική περίοδο για να καθησυχάσει τις επιχειρήσεις, τότε θα πρέπει να δεχθεί όχι μόνο την ελεύθερη μετακίνηση πολιτών από χώρες-μέλη της Ε.Ε., αλλά και την αρμοδιότητα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Παράλληλα, οι απαιτήσεις των Βρυξελλών για το διαζύγιο (55 έως 75 δισ. ευρώ) εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω στο τραπέζι. Με αυτά τα δεδομένα, ακόμη και αν η κ. Μέι επιλέξει το μαλακό Brexit, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα βρει ανταπόκριση.
Το δεύτερο στοίχημα του Τζορτζ Σόρος
Μαύρη Τετάρτη για τους Βρετανούς, η 16η Σεπτεμβρίου 1992 ήταν, πιθανότατα, η πιο επικερδής ημέρα στη ζωή του Τζορτζ Σόρος. Ο Ουγγροαμερικανός κερδοσκόπος έβγαλε εκείνη την ημέρα γύρω στο ένα δισ. δολάρια, καθώς το επενδυτικό ταμείο του, Quantum, στοιχημάτισε επιτυχώς περί τα 7 δισ. δολάρια πάνω στις δομικές αδυναμίες της στερλίνας, αναγκάζοντας την κυβέρνηση Μέιτζορ να τη βγάλει από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ERM). Την περασμένη εβδομάδα, ο Τζορτζ Σόρος στοιχημάτισε και πάλι κατά της Βρετανίας, αυτή τη φορά ρισκάροντας την καλή φήμη που έχει δημιουργήσει για τις ικανότητές του να προβλέπει έγκαιρα οικονομικές ανατροπές μεγάλης κλίμακας. Υποστήριξε σε άρθρο του ότι η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει για τη βρετανική οικονομία και ότι οι κλυδωνισμοί που θα υπάρξουν δεν αποκλείεται να πείσουν τους Βρετανούς να ακυρώσουν την απόφασή τους για το Brexit. «Αν όλα πάνε καλά, οι δύο εταίροι (Βρετανία και Ε.Ε. των «27») μπορεί κάλλιστα να ξαναπαντρευτούν προτού ακόμη χωρίσουν», έγραψε χαρακτηριστικά.
Είναι αλήθεια ότι οι σεισμοί και καταποντισμοί που προέβλεπαν οι αντίπαλοι της εξόδου προ του δημοψηφίσματος δεν επαληθεύθηκαν, μέχρι στιγμής. Αντίθετα, το 2016 η Βρετανία ήταν μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του G7. Ωστόσο η άνοδος του πληθωρισμού λόγω διολίσθησης της λίρας, η συγκράτηση της κατανάλωσης και η πολιτική αβεβαιότητα στη χώρα φαίνεται να αλλάζουν την εικόνα, έτσι που αυτήν τη στιγμή η βρετανική οικονομία να αναπτύσσεται με βραδύτερους ρυθμούς και από την ελληνική. Με όλες τις αβεβαιότητες που συνοδεύουν τις διαπραγματεύσεις για το Brexit, είναι πιθανό ότι τα χειρότερα, για τους Βρετανούς, δεν έχουν έρθει ακόμη.

Σχέδιο Μητσοτάκη για συγκυβέρνηση με Χρυσή Αυγή;


Το όνομα του Παύλου Φύσσα, που δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτες, είναι μάλλον άγνωστο στον πρόεδρο της ΝΔ... Επίσης τα τελευταία χρόνια μάλλον ζούσε σε άλλη χώρα και όχι στην Ελλάδα των δεκάδων, βίαιων ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια σε μετανάστες και συνδικαλιστές και της τρομοκρατικής δράσης ταγμάτων εφόδων στον Άγιο Παντελεήμονα ή τον Ασπρόπυργο.
Φαίνεται επίσης να αγνοεί ότι διεξάγεται η δίκη για την εγκληματική δράση της ναζιστικής συμμορίας. Μόνο έτσι εξηγούνται οι δηλώσεις του στην ιστοσελίδα του Politico, σύμφωνα με τις οποίες «τα τελευταία χρόνια η βία προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την αριστερά» ενώ «η Χρυσή Αυγή είναι σαν να μην υπάρχει».
Αν υποθέσουμε ότι τίποτα από τα προηγούμενα δεν θυμάται ο κ. Μητσοτάκης. Εχει ξεχάσει όμως και τους πρόσφατους τραμπουκισμούς Κασιδιάρη εναντίον του Νίκου Δένδια και μάλιστα μέσα στη Βουλή; Ο πρώην  υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπροσώπος της ΝΔ έχει τελείως διαφορετική άποψη, δηλώνοντας μετά το επεισόδιο που είχε με τον Κασιδιάρη στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής»: «Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία, είναι καιρός πλέον να κατανοήσει ότι η βία είναι εγγενής στo νεοναζιστικό μόρφωμα. Δε νοείται Χρυσή Αυγή χωρίς βία».
Είναι μερικές φορές που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον πρόεδρο της ΝΔ. Υποτίθεται ότι για να κερδίσει την πλειοψηφία θα πρέπει να απευθυνθεί στο δημοκρατικό χώρο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του, το οποίο έχει «πιάσει ταβάνι» στις δημοσκοπήσεις. Παρόλα αυτά, επιμένει να ψαρεύει ψήφους από την ακροδεξιά παρουσιαζόμενος αδωνικότερος του Γεωργιάδη.
Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης σχεδιάζει, αν έρθει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, να κυβερνήσει με την Χρυσή Αυγή, επαναφέροντας το σχέδιο Μπαλτάκου για την συμπόρευση δεξιάς και ακροδεξιάς. «Μόλις γάμησα μια αδερφή» δήλωνε ο Κασιδιάρης μετά το επεισόδιο με τον Ν. Δένδια. Μόνο που, αν αυτό είναι το σχέδιο Μητσοτάκη, η «αδερφή» θα είναι η Δημοκρατία.
tvxs

Κοιτάζοντας πίσω από τους λόφους… των σκουπιδιών



του Γιώργου Πετρόπουλου*
Ας ξαναθυμηθούμε λίγο πώς φτάσαμε εδώ. Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφάσισε να θεωρήσει αντισυνταγματικές τις ανανεώσεις των συμβάσεων των εργαζομένων στην καθαριότητα στους δήμους, ζητώντας παράλληλα να μην καταβληθούν τα δεδουλευμένα τους.
Αναφερόμαστε στους πλέον επισφαλείς εργαζομένους, με τους χαμηλότερους μισθούς, σε έναν εργασιακό χώρο με τους μεγαλύτερους δείκτες εργατικών ατυχημάτων (ενίοτε θανατηφόρων), οι οποίοι κάνουν μια δουλειά που -καλό είναι να το θυμούνται οι κήνσορες του κοινωνικού αυτοματισμού- κανείς μας δεν θα ήθελε να κάνει.
Απόκληροι, λοιπόν, ακόμα και από τα ίδια τους τα συνδικάτα, που οι επικεφαλής τους ολοφύρονται για τις δουλειές και τα δεδουλευμένα τους. Τα συνδικάτα, που με ευθύνη των παρατάξεων του παλιού δικομματισμού, αρνούνται πεισματικά να εντάξουν σε αυτά τους συμβασιούχους για… να μην αλλοιωθούν οι παραταξιακοί συσχετισμοί.
Προφανώς, καλά έκανε η κυβέρνηση που ανανέωνε τις συμβάσεις τους, που δεν τους άφησε έρμαια στις διαθέσεις των πατρώνων των τοπικών πελατειακών δικτύων, που δεν επέτρεψε, ως ένα σημείο, την επέλαση των εργολάβων.
Αν είναι κάτι για τον οποίο πρέπει να την κατηγορήσουμε, είναι ότι δεν κατανόησε πως οι ελαστικές σχέσεις εργασίας δεν είναι απλά μια πολιτική επιλογή, καθώς συνοδεύονται και από ένα ασφυκτικό νομικό πλαίσιο, που μπορεί να ανασύρεται όποτε υπάρχει ανάγκη. Έχει ευθύνη (η κυβέρνηση) γιατί θεώρησε ότι ο πολιτικός βολονταρισμός ή ο νομικός ακτιβισμός (sic) με δυσμενείς συσχετισμούς, χωρίς μάλιστα τη στήριξη από τους συνδικαλιστικούς φορείς των εργαζομένων, θα αρκούσαν για να αντιμετωπίσουν τη βαθιά διείσδυση των εργολαβικών συμφερόντων στο πολιτικό σύστημα. Έχει, κυρίως, την ευθύνη γιατί μέχρι τώρα, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την εξάπλωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στο Δημόσιο.
Ας δούμε λοιπόν… πίσω από τους λόφους των σκουπιδιών, τη στρατηγική επιλογή του νεοφιλελευθερισμού να μετατρέψει το Δημόσιο σε μια απέραντη δυστοπία με συμβασιούχους και την «ιδιωτική πρωτοβουλία» με την οικονομική τεχνολογία του καλού βαλκανικού παρασιτικού καπιταλισμού που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.
Και, μάλλον, όλοι γνωρίζουμε πως η αναμενόμενη τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών δεν αντιμετωπίζει τον παραπάνω κίνδυνο. Κερδίζει όμως χρόνο, κυρίως χρόνο δουλειάς και αμοιβής που την έχουν ανάγκη οι συμβασιούχοι στην καθαριότητα, κόβοντας ταυτόχρονα την «όρεξη» στους εργολάβους που καραδοκούν, δίνοντας τη δυνατότητα να καλυφθούν οι θέσεις με μόνιμο προσωπικό.
Δεν πρόκειται για λύση, αλλά για ένα βήμα που μπορεί να οδηγήσει στη λύση, την οποία οφείλει να διασφαλίσει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα. Με νομοθετικές πρωτοβουλίες που να «αποσυναρμολογούν» τους μηχανισμούς της επισφάλειας και των εργολάβων, με τη καθιέρωση τη μιας και μοναδικής εργασιακής σχέσης στο Δημόσιο.
* Ο Γιώργος Πετρόπουλος είναι μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ
left