Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Ποιος είναι έλληνας πολίτης;


του Δημήτρη Χριστόπουλου*
Εάν επιχειρούσαμε να συνοψίσουμε με συντομία τα κεκτημένα αλλά και τα αδιέξοδα τόσο της φιλελεύθερης πολιτειακής (civic) όσο και της εθνοτικής (ethnic) παράδοσης της ιδιότητας του πολίτη, μάλλον δεν θα μπορέσουμε να βρούμε πιο λαμπρή διατύπωση από αυτή ενός διάσημου γάλλου φιλοσόφου, που προφανώς δεν εγγράφεται σε κανένα από τα δύο παραπάνω θεωρητικά ρεύματα ούτε είναι της μόδας στις μέρες μας.
Ο λόγος για τον Λ. Αλτουσέρ, ο οποίος, ήδη από το 1959, στο πρώτο του δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας, γράφει: «Ο πολίτης είναι το κράτος μέσα στον ιδιώτη». Κράτος, πολίτης, ιδιώτης. Η διατύπωση τα εμπεριέχει όλα: επιβολή, υποβολή, συμμετοχή, αποκλεισμό. Αυτό που επιχειρήσαμε στο βιβλίο είναι να δούμε πώς εφαρμόζεται η προηγούμενη αλτουσεριανή ρήση στην ελληνική περίπτωση: Πώς «ο πολίτης είναι το [ελληνικό] κράτος μέσα στον ιδιώτη»; 
Το κράτος θέλει συμμετοχή, αλλά αναπαράγει τον αποκλεισμό: το πολιτικό σώμα δεν μπορεί παρά να συγκροτείται, πέραν των ιδρυτικών του μύθων, πάνω σε μερικές θεμελιώδεις αρχές συνύπαρξης οι οποίες, όταν δεν καταφέρνουν να νομιμοποιηθούν διά της πειθούς, επιβάλλονται. Όλα αυτά είναι πολύ οικεία για την ελληνική - όπως για κάθε - ιδιότητα του πολίτη και αντανακλώνται σε δύο επίπεδα: στη νομοθεσία και τη διοικητική πρακτική.
Παρά τη γενικώς αποδεκτή θεωρία συγκεκριμένων «εθνοτικών» και «πολιτειακών» εθνικών εμπειριών ιθαγένειας, το επιχείρημα το οποίο προσπαθήσαμε να τεκμηριώσουμε, όσον αφορά στην ελληνική εμπειρία της ιδιότητας του πολίτη, είναι ότι δεν υπάρχει παράδοση ιθαγένειας που να είναι «εθνοτική» ή «πολιτική». Οι δύο αυτές ιδιότητες είναι πολιτειακά αχώριστες, με διαφορετικές, ανάλογα με τον χώρο και τον χρόνο, αναλογία εθνισμού και πολιτοφροσύνης. Η αναλογία αυτή αλλάζει, καθώς η εύρυθμη λειτουργία -το ευ ζην, μεταφορικώς- της (ελληνικής) raison d’état αξιώνει διαφορετικές στρατηγικές ανά συγκυρία, τόσο στο όνομα μακροϊστορικών πολιτικών προβολών της συνέχειας του έθνους όσο και, κυρίως, στο όνομα μεσοπρόθεσμων διοικητικών στόχων και συγκυριακών ελιγμών. Από τη στιγμή που ο «πολίτης είναι το κράτος μέσα στον ιδιώτη», για να ανιχνεύσουμε το ποιος είναι -Έλληνας εν προκειμένω- πολίτης δεν πρέπει να ψάξουμε γενικά και αφηρημένα σε παραδόσεις, αλλά πολύ συγκεκριμένα στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Αυτό είναι και το κεκτημένο, το μαρξιστικό συγκριτικό πλεονέκτημα, στην όλη υπόθεση εργασίας σχετικά σχετική με την ελληνική ιθαγένεια: δεν είναι απλώς η πρόσληψη της ιθαγένειας ως διαφοροποιητικής κατασκευής που χωρίζει τους ανθρώπους σε πολίτες και μη. Η ανάδειξη του παραδόξου ότι «η ισότητα είναι κάτι για το οποίο μόνο κάποιοι είναι ικανοί» ή της προφανούς διαπίστωσης ότι «η ιδιότητα του πολίτη πάντα απέκλειε τουλάχιστον όσο συμπεριελάμβανε» είναι μόνον η αφετηρία σε μια προσπάθεια θεωρητικοποίησης μιας εθνικής εμπειρίας ιδιότητας του πολίτη. Αυτή αφορά καταρχήν την ιχνογράφηση του απώτατου εξωτερικού ορίου της ελληνικής ιθαγένειας: την υπαγωγή στην αμφισημία του ορθόδοξου γένους που εν τω μεταξύ έχει γίνει ελληνικό έθνος, αλλά από αδράνεια συνεχίζεται να αποκαλείται έτσι. [...]
Το απώτατο αυτό εξωτερικό όριο, το οποίο ιχνογραφείται στην ορθόδοξη πίστη, είναι προφανώς στεγανοποιημένο αλλά και ελαστικό, ανά περίσταση. Δύο είναι οι κεντρικές παραδόσεις, που αναδεικνύονται μέσα από τη βιβλιογραφία και την πράξη της ιδιότητας του πολίτη, σηματοδοτώντας την πορεία της· και η ιδιότητα του πολίτη αποτελεί ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο όριο ανάμεσα στις δύο αυτές παραδόσεις. Η πρώτη είναι η παράδοση του εθνισμού: η υπαγωγή στη στατική πολιτιστική κοινότητα παρελθόντος και αίματος. Η δεύτερη είναι η παράδοση της πολιτοφροσύνης. Ο όρος αυτός, όπως τον χρησιμοποιεί ο Ε. Μπαλιμπάρ, θεωρώ ότι περικλείει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της civic citizenship, αξιοποιημένα στο μέγιστο. Όπως όλες οι ανθρώπινες ταυτότητες, έτσι και αυτή που αντανακλά η ιθαγένεια είναι διατομική - ούτε αυστηρά ατομική ούτε μονολιθικά συλλογική. Είναι κινητική, αναγκαίο παρακολούθημα της διαρκώς μεταβαλλόμενης ανθρώπινης εμπειρίας και, τέλος, αμφίσημη: άλλα υπαγορεύει στον έναν κι άλλα στον άλλο.
Υπ’ αυτή την έννοια, «εθνικές παραδόσεις» ιθαγένειας, γενικά και αφηρημένα, δεν υπάρχουν. Υπάρχει η αποκρυστάλλωση μιας «παράδοσης» στην ιδιότητα του πολίτη, ιστορικά οριοθετημένη από παράγοντες όπως οι ιδεολογικές αναπαραστάσεις του παρελθόντος, η διεθνής γεωπολιτική συγκυρία, η σημασία που έχει η διαχείριση της διασποράς ή του αποικιακού παρελθόντος, η έκβαση του ταξικού ανταγωνισμού στο εσωτερικό ενός κράτους και, φυσικά, η ένταση των μεταναστευτικών ροών προς ή από μια εθνική επικράτεια. [...]
Η θέση λοιπόν που υποστηρίζουμε είναι ότι όλες οι εθνικές παραδόσεις ιδιότητας του πολίτη εμπεριέχουν -στο παρόν, το παρελθόν ή το μέλλον- και τα δύο στοιχεία, ενταγμένα σε δύο άξονες μεθόδου περισσότερο παρά περιεχομένου. Ο πρώτος είναι ο άξονας της ιστορικής συνέχειας και του ειδικού βάρους που έχει η παράδοση στη διοικητική πρακτική και ο δεύτερος είναι ο άξονας της σκοπιμότητας και, επομένως, του ειδικού βάρους που έχει ο ελιγμός στην πολιτική συγκυρία. Συνεπώς, η υπαγωγή της ιδιότητας του πολίτη στους δύο παραπάνω άξονες είναι αυτή, ακριβώς, που καθορίζει, κάθε φορά, την αναλογία μεταξύ εθνισμού και πολιτοφροσύνης σε ό,τι αφορά την ιδιότητα του πολίτη. Το κράτος, βέβαια, ορμάται από συγκεκριμένες ιστορικές καταβολές, ωστόσο, σε ορισμένες ιστορικές στιγμές, όταν, έστω και με καθυστέρηση, αντιλαμβάνεται ότι η ιστορία του δεν λειτουργεί πλέον ως πυξίδα αλλά ως βαρίδι, τότε εκκινεί μια διαδικασία επαναπροσανατολισμού, με βάση τις ανάγκες που διακρίνονται στον ορίζοντα της πολιτικής συγκυρίας. Είναι αυτό που συμβαίνει με την εργαλειακή χρήση του όρου «γένος» στην ελληνική διοικητική πρακτική σχετικά με την ιθαγένεια.
Προδημοσίευση από τη δεύτερη, εμπλουτισμένη έκδοση του ομότιτλου έργου του Δημήτρη Χριστόπουλου, από το Βιβλιόραμα, σελ. 336

Το θρίλερ με τον Μάικλ Τζάκσον και την Γκρέτα

Πώς η σύναξη για το κλίμα στον ΟΗΕ μετεξελίχθηκε σε χορό μεταλλαγμένων πολιτικών ηγετών, υπό το οργισμένο βλέμμα - φθέγμα της 16χρονης Σουηδής ακτιβίστριας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Νέα Υόρκη, Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου, στον απόηχο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή
Ο Mάικλ Tζάκσον (παραμορφωμένο πρόσωπο, γαμψή... προς τα πάνω - ασπρουλιάρικη μύτη) ήταν εκεί!.. Στη μέση του ξενοδοχειακού πρωινού, ανάμεσα σε κάτι διαφανείς φέτες ζαμπόν και ένα μπολ με θλιβερά κορνφλέικς που κολυμπούσαν στο ξενέρωτο γάλα... Να μας παίρνει μάτι πίσω από μια μαύρη φράντζα περούκας, που καθρεφτιζόταν..
στο γυάλινο τραπέζι μέσα από μια ultraHD γιγαντοοθόνη.
Θρίλερ! Το μεταλλαγμένο κλίμα, ο μεταλλαγμένος ΟΗΕ, οι μεταλλαγμένοι πολιτικοί ηγέτες των χωρών - μελών του, και οι μεταλλαγμένοι δημοσιογράφοι∙ που έκρωζαν πρωί - πρωί, σαν τρελαμένα κοράκια του Έντγκαρ Άλαν Πόε...
Όχι για το φαινόμενο Γκρέτα Τούμπεργκ («Πώς τολμάτε, μου κλέψατε τα όνειρα») ούτε για τον... άδοξο μπάσταρδο Ντόναλντ Τράμπ που την τρολάριζε άγρια: «Η Γκρέτα είναι ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι»... Ούτε βέβαια για τον Mάικλ, το μαυράκι που μπήκε από τα παιδικά του χρόνια στον μύλο του αμερικανικού lifestyle και αλέστηκε. Και βγήκε κάτασπρο σαν αλεύρι και λιώμα σαν ζόμπι. Για το οικονομικό «πακέτο Mάικλ Tζάκσον» μιλούσαν:
- Mιλάμε για φοβερό οικονομικό μέγεθος!
- 700 εκατομμύρια δίσκοι και βάλε!
- Έσβησε μεγέθη σαν τον Σινάτρα και τον Πρίσλεϊ αυτό το τέρας!
- Ασύλληπτο χρήμα, ασύλληπτη φήμη!
- Ρε συ, αν ήμουν κληρονόμος του, θα ήμουν πιο ’κονομημένος κι απ’ τον Μέσι, να πούμε!
- Κι απ’ τον Νεϊμάρ , κι απ’ τον Κριστιάνο, ρε καρντάση!...

*******

Φήμη και χρήμα! Οι απόλυτες αξίες μιας εποχής - το lifestyle που έγινε κουλτούρα και πολιτικός πολιτισμός μιας παγκόσμιας ανθρώπινης φουρνιάς: άνθρωποι έτοιμοι να βουτήξουν στη διαφθορά, προκειμένου να αποκτήσουν πλούτο και αναγνωρισιμότητα...

Φήμη και χρήμα, η κουλτούρα Τράμπ! Αναμφισβήτητα γέννημα και θρέμμα της κουλτούρας που έσπειρε τον Μπερλουσκόνι και τον λεγόμενο «μπερλουσκονισμό»: μια κατηγορία απολιτικών πολιτικών που ανταποκρίνονται απολύτως στον πολιτισμό της μιντιοκρατίας και, ταυτόχρονα, τον διαμορφώνουν: εμφορούνται από μια αρρωστημένη μανία για φήμη και πλούτο. Λατρεύουν επιδεικτικά το χρήμα, τις γυναίκες, την τηλεόραση, το ποδόσφαιρο, τα λίφτινγκ, τις εμφυτεύσεις μαλλιών, τους διάσημους φίλους, το καλό φαγητό. Δοξάζουν την Εκκλησία το πρωί, τις οικογενειακές αξίες το απόγευμα και τα όμορφα κορίτσια το βράδυ!

«Κυβερνούν υιοθετώντας μιαν υποτιθέμενη διαφάνεια», έγραφε προ ετών, αναφερόμενος στους Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί, ο διευθυντής της “Λα Ρεπούμπλικα” Ezio Mauro: δεν έχουν κανένα μυστικό από μας, η πολιτική και η προσωπική τους ζωή συνυπάρχουν πλάι-πλάι στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Η πολιτική τους διέπεται από καινούργιους κανόνες: το look τους, ο ενδυματολογικός τους κώδικας, είναι εξίσου σημαντικός με έναν νέο νόμο του κράτους...

*******

«Και το χρώμα του μαλλιού τους, το χτένισμά τους, η γραβάτα τους, το κινητό τους τηλέφωνο, εξίσου σημαντικά με την πείνα, τη βιομηχανική ρύπανση, την κλιματική αλλαγή», να προσθέσω... Αυτό, καταλαβαίνετε, αφορά ειδικά τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ και τη (μη) παρέμβασή του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για το κλίμα: «Ο ελεύθερος κόσμος πρέπει να ενστερνιστεί τις εθνικές ρίζες του (...) Το μέλλον δεν ανήκει στους υπέρμαχους της παγκοσμιοποίησης, αλλά στους πατριώτες» ήσαν δύο από τις «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» θέσεις του για την αειφόρο ανάπτυξη και την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής.

Στο ίδιο μήκος κύματος και το λατινοαμερικάνικο πουλέν του, ο Ζαΐχ Μεσσίας Μπολσονάρου της Βραζιλίας («είναι πλάνη να περιγράφεται ο Αμαζόνιος ως κληρονομιά της ανθρωπότητας και εσφαλμένη αντίληψη να θεωρείται το τροπικό δάσος του ως οι πνεύμονες του πλανήτη»), και πολλά ακόμα πολιτικά «μούτρα» παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας, μηδέ εξαιρουμένου του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού...

Πολιτικοί απατεώνες που χειραγώγησαν και παγίδευσαν, εντέλει, μεγάλα τμήματα λαϊκών μαζών «ψεκασμένων» με τους φοβικούς ρύπους που σκορπά παντού γύρω του ο -υποβόσκων στις ανοιχτές κοινωνίες των καιρών μας- ακροδεξιός νεοεθνικισμός∙ σαλπίζοντας την επιστροφή στο εθνικό κράτος: πολιτιστικός απομονωτισμός, φράκτες, κλειστά σύνορα, εθνικά νομίσματα, πατρίς - θρησκεία - οικογένεια.

Ποιος ΟΗΕ, λοιπόν, και ποια Γενική Συνέλευση για το κλίμα; Ποιοι πολιτικοί ηγέτες, και ποιοι επιστήμονες, ποιοι δημοσιογράφοι; Το μόνο που άφησε πίσω της, και αυτή η σύναξη, είναι το οργισμένο βλέμμα - φθέγμα της 16χρονης Γκρέτας Τούμπεργκ: «Ο κόσμος υποφέρει, πεθαίνει. Ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν, βρισκόμαστε στις αρχές ενός μαζικού αφανισμού κι εσείς για το μόνο που μιλάτε είναι για χρήματα, για παραμύθια μιας αέναης οικονομικής ανάπτυξης; Πώς τολμάτε;».
αυγη

Εδώ κανονικότητα, εκεί κανονικότητα, τι είναι η κανονικότητα;


του Γιώργου Πλειού* 
"Η κανονικότητα είναι ένας πλακόστρωτος δρόμος. Είναι άνετος για να περπατάς σ' αυτόν αλλά δεν φυτρώνουν λουλούδια", Vincent van Gogh
Η λέξη κανονικότητα που παλιότερα σύχναζε σε κείμενα και διαλόγους κοινωνιολόγων, ιδιαίτερης μάλιστα σχολής, γνωρίζει τελευταία μεγάλες δόξες στο λεξιλόγιο πολλών πολιτικών προσώπων, επίσης ιδιαίτερης σχολής. Η αλήθεια είναι πως η πολιτική χρήση της έννοιας «κανονικότητα» δεν εμφανίζεται μετά τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, αλλά μερικά χρόνια πιο πριν. Συγκεκριμένα εμφανίστηκε όταν η χώρα σφάδαζε στους κλυδωνισμούς που προκάλεσε η κρίση και κάποιοι προσδοκούσαμε να βγούμε απ’ αυτήν. Αυτή την έξοδο αποκαλούσαν αρκετοί «κανονικότητα». Είναι επίσης αλήθεια ότι η πολιτική χρήση της έννοιας «κανονικότητα» ήταν μάλλον συχνότερη στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος εν σχέσει με αυτή στην οποία κατοικοεδρεύει περισσότερο μετά την 7η Ιουλίου.
Ωστόσο, το σημαντικότερο δεν είναι η στατιστική ή η  πολιτική γεωγραφία της έννοιας «κανονικότητα», αλλά η σημασία της. Κι αυτή δεν είναι μια και σταθερή. Ακόμα κι αν ως κανονικότητα στη σύγχρονη πολιτική της χρήση ορίζαμε την έξοδο από την κρίση, δεν είναι δεδομένο τι ακριβώς σημαίνει, πέρα από τη την σταθερή επανάληψη ορισμένων καταστάσεων, οικονομικών πολιτικών κ.λπ. σχέσεων και συμπεριφορών. Για παράδειγμα, επιστροφή στην κανονικότητα ως έξοδο από την κρίση για κάποιους σήμαινε τη σταθερή λειτουργία της χώρας χωρίς τη φτωχοποίηση που επέσυραν τα προγράμματα στήριξης και που εν κατακλείδι συνοδεύτηκαν αναπόδραστα από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (λ.χ. τουριστικές υποδομές και συνοδές αυτών υποδομές), καθώς και σημαντικών πόρων της χώρας (λ.χ. ενέργεια,) σε κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες των χωρών των δανειστών, και χωρίς την τριτοκομικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με την ευρύτερη τους έννοια. Για άλλους σήμαινε ακριβώς το αντίθετο.
Αλλά αν πάμε πιο πέρα από την πολιτική-οικονομική διάσταση στη χρήση της έννοιας, οι διαφορές στη σημασία της γίνονται, μάλλον, χαώδεις. Για κάποιους κανονικότητα λ.χ. σε ότι αφορά το σχήμα της οικογένειας σημαίνει την παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια (δυο γονείς και δυο παιδιά, συνήθως διαφορετικού φύλου). Όμως με την εξέλιξη (της τεχνολογίας, του βαθμού ελευθερίας των ατόμων, των νοοτροπιών κ.λπ.) οι κοινωνίες έγιναν πιο πολύπλοκες, με αποτέλεσμα εδώ και πολλά χρόνια, ιδιαίτερα σε κάποιες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Μ. Βρετανία κ.λπ. ολοένα αυξανόμενο ποσοστό οικογενειών να έχει διαφορετικό σχήμα. Μονογονεϊκές οικογένειες,  σύνθετες (ζευγάρια με προηγούμενους γάμους που έχουν μαζί και τα παιδιά από αυτούς), ομοφυλοφιλικές, οικογένειες στις οποίες το ζευγάρι δεν έχει τελέσει γάμο ούτε και πρόκειται, οικογένειες των οποίων τα μέλη κατοικούν σε διαφορετικά σπίτια ακόμα και στην ίδια πόλη, ακόμα και ζευγάρια κοκ.  Τι από όλα αυτά λοιπόν είναι κανονικότητα; Προφανώς κάθε ένας θεωρεί κανονικότητα το δικό του σχήμα οικογένειας. Κι αν κάποιος συντηρητικός νους ανατρέξει στα στατιστικά στοιχεία διαφόρων χωρών αναφορικά με το θέμα, πιθανόν να φωνάξει ή να αναθέσει σε εκείνους που φωνάζουν, κι ακόμα περισσότερο σε εκείνους που αποφασίζουν, να «χωρέσουν» τους «άλλους» στην «κανονικότητα».
Αν μιλάμε για τη σχέση μας με τη θρησκεία, σε διάφορους, ιδιαίτερα σε ολοπαγείς, θεσμούς όπως το σχολείο, ο στρατός κ.λπ.,  κανονικότητα θεωρείται η τοποθέτηση ορθόδοξων εικόνων σε εμφανή σημεία, η τακτική τέλεση του σχετικού τελετουργικού (προσευχή, εκκλησιασμός κ.λπ.) ή ακόμα περισσότερο η κατήχηση (όπως ευφημιστικά λέγεται ο προσηλυτισμός).
Έλα όμως που ζούμε σε μια εποχή μετακίνησης τεράστιων μαζών πληθυσμών. Η μια πτυχή της είναι οι προσφυγικές ροές, άμεσο αποτέλεσμα των άγριων πολεμικών θεάτρων που έστησε ή υπέθαλψε η Δύση, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Κι αν κάποιος έχει αμφιβολία δεν έχει παρά να διαβάσει λ.χ. τη «Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» (New Strategy for National Security), του Λευκού Οίκου, έκδοσης του 2006.
Η άλλη πτυχή της είναι οι μεταναστευτικός ροές, αποτέλεσμα αφενός της τεράστιας οικονομικής ανισότητας Βορρά – Νότου και Δύσης – Ανατολής. Αφετέρου προστίθενται σταδιακά και οι κλιματικοί πρόσφυγες. Εκείνοι που δεν μπορούν να κατοικούν ή να διατρέφονται ή να ζουν αξιοπρεπώς  πλέον ως αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης.  Α προπό, την κλιματική κρίση θα την εκμεταλλεύονται ολοένα και περισσότερο οι διάφορες κατηγορίες επιχειρήσεων με το δικό τους γνώριμο τρόπο, αλλά πρωτίστως εκείνοι που την προκάλεσαν, με το ίδιο κίνητρο και στις δυο περιπτώσεις- τη συσσώρευση κερδών. Τέλος, μια τέταρτη μορφή μετακίνησης πληθυσμών παρατηρείται, από τη Δύση προς την Ανατολή. Από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ λ.χ. προς την Κίνα, την Ινδία και τις ανερχόμενες οικονομίες της Ασίας, στις οποίες μετατοπίζεται το κέντρο που παγκόσμιου καπιταλισμού. 
Ας αναρωτηθούμε τι σημαίνει κανονικότητα με δεδομένα αυτά τα ποτάμια των μετακινήσεων για τις θρησκευτικές συνήθειες που επικρατούσαν σε μια χώρα, ή ακόμα και για τους γλωσσικούς τύπους που χρησιμοποιούσαν (εννοείται δεν μιλώ για αντικατάσταση γλώσσας αλλά για επιτάχυνση της αλλαγής της), και πολλά άλλα πολιτιστικά στοιχεία. Προφανώς σημαίνει πολλά πράγματα. Για κάποιους σημαίνει την επιστροφή στην παλιά μονο-πολιτισμική μορφή των κρατών. Για άλλους σημαίνει τη ρύθμιση της διαμορφούμενης κατάστασης (λ.χ. ένταξη των νέων πληθυσμών). Για κάποιους τρίτους σημαίνει την πολιτιστική ενσωμάτωση αυτών των πληθυσμών (απανταχού, όχι μόνο στην ΕΕ αλλά λ.χ. και στην Κίνα), ενώ για κάποιους τέταρτους κάτι διαφορετικό. Αλλά αν ως κανονικότητα εννοείται η επιστροφή στη πολιτισμική «μονοκαλλιέργεια», τότε α) κάτι τέτοιο μόνο μεγάλης κλίμακας καταπιεστικές πολιτικές μπορεί να συμβεί (αν συμβεί) ενώ ταυτόχρονα β) εξασθενίζει αυτό ακριβώς αυτό που επιδιώκει να προστατεύσει, δηλαδή την εθνική ταυτότητα, καθώς θα αποβάλλει διαρκώς από την εθνική κοινότητα όσους δεν ασπάζονται το επίσημο θρησκευτικό δόγμα (ο αριθμός των οποίων βαίνει μειούμενος και τα ταυτόχρονα γίνονται περισσότερο σκληροπυρηνικοί ή και φανατικοί), τον παραδοσιακό γλωσσικό τύπο, ενδυμασία, διατροφή κοκ. 
Και μιας και μιλήσαμε για κανονικότητα και εθνικό κράτος, ας θίξουμε και μια άλλη παράμετρό της. Παλιότερα «κανονικότητα» σε ότι αφορά την ιδιότητα του πολίτη, που συνεπαγόταν δικαιώματα και υποχρεώσεις, ήταν η εθνικότητα, που έπαιρνε κατά κανόνα με τη γέννηση (και σπάνια λόγω μετοίκισης), σε συνδυασμό με τον τόπο κατοικίας στα δυσδιάβατα τότε γεωγραφικά εθνικά σύνορα, ιδιαίτερα του διπολικού ψυχροπολεμικού κόσμου. Όμως κι αυτό το δεδομένο έχει πάψει προ πολλού να ισχύει και αυτά τα δυο, δηλαδή η εθνικότητα συνδέεται όλο και λιγότερο με τον τόπο κατοικίας. Μεγάλοι αριθμοί πληθυσμών μετακινούνται από εθνικό κράτος σε άλλο, λ.χ. εντός της ΕΕ. Από τη Βουλγαρία, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού,  μετακινήθηκε σε άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές, περίπου το 1/3 των κατοίκων. Το ίδιο έγινε στην Αλβανία.  Κάτι ανάλογο αν και σε μικρότερους αριθμούς συνέβη στην Πολωνία και τη Ρουμανία. Δεν έχει μετρηθεί ακριβώς αλλά υπολογίζεται ότι μέχρι τώρα πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες έφυγαν για να ξεφύγουν από την κρίση.
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι μεγάλοι αριθμοί πληθυσμών παύουν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους (φορολογία, στρατιωτική θητεία κ.λπ.) που συνοδεύουν άρρηκτα την ιδιότητα του πολίτη, προς τη χώρα, της οποίας  την εθνικότητα απέκτησαν όταν γεννήθηκαν ή και αργότερα.  Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο ορθολογικό και δίκαιο είναι αυτό; Και πόσο μπορεί αυτό να ωφελήσει ή αντίθετα να βλάψει τη χώρα, καθώς  ιδεατά μπορεί κάποιος να επιλέξει μια ευνοϊκή για αυτόν χώρα ώστε να έχει δικαιώματα, και μια άλλη, επίσης ευνοϊκή για αυτόν, προκειμένου να έχει υποχρεώσεις. Μπορεί να διατηρηθεί η ιδιότητα του πολίτη αν διαρραγεί η ενότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων; Γιατί για παράδειγμα να μην θεωρείται ως κεντρικό στοιχείο της ιδιότητας του πολίτη ο τόπος κατοικίας, όπου δικαιώματα και υποχρεώσεις είναι πιο δύσκολο να διαρραγούν; Κι ας σκεφτούμε πως κάτι τέτοιο, όταν ευνοεί την εξουσία, γίνεται.  
Αν λ.χ.  κάποιος δεν έχει κατοικία, ας υποθέσουμε ότι ζει σε αυτοκίνητο (για πολλούς αναπληρωτές καθηγητές στην ελληνική επαρχία δεν είναι καθόλου φανταστικό) ή έστω σε τροχόσπιτο και μετακινείται διαρκώς. Χάνει ή δεν χάνει αρκετά από τα δικαιώματά του. Μετά την πάροδο χρόνου θα συνεχίσει να είναι εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους και να μπορεί να ψηφίζει στις αυτοδιοικητικές, εθνικές και ΕΕ εκλογές;
Με άλλα λόγια, σε έναν κόσμο εξαιρετικά πολύπλοκο, όπου οι σταθερές των περισσότερων όψεων των εθνικών κοινωνιών έχουν μεταβληθεί και έχουν γίνει περισσότερο σύνθετες και πολύχρωμες, τι είναι κανονικότητα; Η επιστροφή στη «μονοκαλλιέργεια» ή θέσμιση με άξονα την ελευθερία και τη δικαιοσύνη των νέων πραγματικοτήτων. Σε κάθε περίπτωση η πρώτη απάντηση εκτός από αδιέξοδο συνεπάγεται και οδύνη. Μεγάλη οδύνη. 
* Καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ και διδάσκων στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών 
tvxs

Πλακώνονται οι κομμουνιστοφάγοι



Αφορμή ρήξης στη συμπαγή - ακόμη - γραμμή και επικοινωνιακή υπεροπλία της ΝΔ αλλά και ένα χρήσιμο μάθημα για την επικίνδυνη υπερσυντηρητικοποίηση της Δεξιάς, πανευρωπαϊκά, αποτέλεσε το ψήφισμα της Ευρωβουλής για την 80η επέτειο από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που εξισώσει το ναζισμό με τον κομμουνισμό.
Το ψήφισμα, καθαυτό, όχι μόνο εξισώνει αλλά επιχειρεί να παραχαράξει την ιστορία, με τον ισχυρισμό ότι ο Πόλεμος ξεκίνησε από την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ! Αν και τα ψηφίσματα δεν έχουν ουσιαστικό χαρακτήρα, αυτό προκάλεσε μεγάλη διαμάχη στο εσωτερικό της ΝΔ επειδή μόλις μία βουλευτής, η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, το υπερψήφισε, μαζί με τους Έλληνες ακροδεξιούς. Τα πλέον κομματικά έντυπα της ΝΔ κατηγόρησαν τους βουλευτές που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη «γραμμή» ενώ μεγάλη ένταση προκλήθηκε από την κατηγορία για «ασπόνδυλα του λευκού» που χρησιμοποίησε ο σκηνοθέτης Α. Δοξιάδης για τους ευρωβουλευτές με αποτέλεσμα να δεχτεί την απάντηση από τον Σ. Κυμπουρόπουλο που ψήφισε λευκό και επεσήμανε με σαφήνεια ότι δεν συναινεί στην εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό.
Το ψήφισμα και παρόμοια ακροδεξιά αφηγήματα, επιχειρούν να απομονώσουν ένα γεγονός από το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και να κατηγορήσουν τη Σοβιετική Ένωση και το Στάλιν για «συνεργασία»,  βασιζόμενοι στο γεγονός ότι η κοινή γνώμη στη Δύση αντλεί συνήθως άποψη για την ιστορία μέσα από κοινότυπες αντιλήψεις και «ηρωικές» εκδοχές του εμπορικού κινηματογράφου και όχι από τις πραγματικές ιστορικές πηγές. Τόσο η επίμαχη συμφωνία «Ρίμπεντροπ - Μολότωφ», που υπεγράφη 10 μέρες πριν την έναρξη του πολέμου, όσο και άλλες συμφωνίες που προηγήθηκαν ανάμεσα σε δυτικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, με τους ναζί, αποτυπώνουν την πολιτική του κατευνασμού που ακολουθήθηκε, λανθασμένα όπως αποδείχθηκε, από όλες τις δυνάμεις της περιόδου απέναντι στο Χίτλερ.
Και φυσικά το ψήφισμα παραγνωρίζει το μείζον ιστορικό γεγονός, πως ο Κόκκινος Στρατός ήταν αυτός με την πλέον καθοριστική συμβολή στην ήττα των Ναζί, που απελευθέρωσε την Ευρώπη και ύψωσε τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης στο Βερολίνο. Τα εγκλήματα και ο ολοκληρωτισμός του σταλινισμού, μια κατακριτέα και σκοτεινή περίοδος που σηματοδότησε και την ιδεολογική ήττα της επανάστασης, έχουν βρεθεί στο επίκεντρο κριτικής και από την Αριστερά, χωρίς αυτό ασφαλώς να «ξεπλένει» και τα εγκλήματα των Δυτικών χωρών στον 20ο αιώνα, με ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σφαγές και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιώματων.
Η ανυπόστατη προσπάθεια εξίσωσης κομμουνισμού και ναζισμού δεν αποτελεί παρά ένα σύγχρονο αφήγημα της Δεξιάς που συντηρητικοποιείται όλο και περισσότερο προσεταιριζόμενη ακροδεξιά ακροατήρια και να εκμεταλευτεί τα αντικομμουνιστικά κατάλοιπα της Ανατολικής Ευρώπης. Ψηφίσματα όπως αυτό έρχονται διαρκώς τα τελευταία χρόνια ενώ  τα καταψηφίζουν παραδοσιακά όλοι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές,  όπως συνέβη το 2009 όταν σε αυτούς της ΝΔ συγκαταλεγόταν και ο νυν Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Μαργαρίτης Σχοινάς. Το γεγονός ότι πριν 10 χρόνια η ΝΔ αυτονόητα ήταν απέναντι και σήμερα αντιμετωπίζει εσωτερικούς τριγμούς,  δεν είναι παρά μια ένδειξη της διολίσθησης του κυβερνώντος κόμματος σε ακροδεξιές θέσεις.
Η εργαλειοποίηση μεμονωμένων ιστορικών γεγονότων και ο πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός έχουν ενταθεί στη ΝΔ που επιχειρεί να χτυπήσει την Αριστερά και εν γένει τον Προοδευτικό χώρο με όρους μετεμφυλιακού ρεβανσισμού. Δεν είναι εξάλλου τυχαία η πρόθεση του υπουργείου Παιδείας για ένα σχολείο κατηχητικό με ιεροκήρυκες και μάθημα Ιστορίας που «δεν θα έχει χαρακτήρα κοινωνιολογικό, αλλά μόνο στόχο να αναπτύσσει την εθνική συνείδηση». Η συσκότιση και η άγνοια της ιστορίας εγκυμονεί κινδύνους για τους λαούς που ξεχνούν, αλλά οι τριγμοί από την υποόθεση, έπληξαν την ίδια τη ΝΔ, τελικά.
tvxs

Τα υποκριτικά δάκρυα των άπληστων



του Τάσου Παππά
Η κατάρρευση του ταξιδιωτικού ομίλου Thomas Cook προκάλεσε σοβαρά προβλήματα σε χιλιάδες ταξιδιώτες, όμως αυτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα λυθούν. Οι συνέπειες θα είναι μεγάλες για τους 21.000 εργαζομένους που θα χάσουν τις δουλειές τους. Αυτοί οι πληβείοι ας βολευτούν για την ώρα με τη συγκινητική γενναιοδωρία του εκτελεστικού διευθυντή της εταιρείας.
Ο συγκεκριμένος κύριος εξέφρασε την ειλικρινή λύπη του για το κανόνι. Και αυτός και οι υπόλοιποι φωστήρες της διευθυντικής ομάδας έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, αλλά δεν μπόρεσαν να σώσουν την επιχείρηση. Θλίβονται, αλλά τι να γίνει, συμβαίνουν αυτά στη ζωή.
Δυστυχώς για τους εργαζομένους το περίφημο αόρατο χέρι της αγοράς κάπου αλλού βρισκόταν. Σίγουρα πάντως δεν έχει σκοπό να μπει στις τσέπες των στελεχών της εταιρείας, ούτε στους λογαριασμούς που έχουν σε φορολογικούς παραδείσους, ούτε φυσικά θα ακουμπήσει τις τεράστιες περιουσίες που έχτισαν διοικώντας την Thomas Cook. Αριστερίστικες υπερβολές, θα πει κάποιος. Καθόλου.
Οι αρχές που ερευνούν τα αίτια της κατάρρευσης διαπίστωσαν πως ο Ελβετός Πέτερ Φανκχάουζερ (αυτός ντε που μετά βίας κράτησε τα δάκρυά του) από το 2014 που ανέλαβε πληρώθηκε 8,3 εκατ. στερλίνες, συμπεριλαμβανομένου και του επιδόματος απόδοσης 2,9 εκατ. λιρών το 2015, που προστέθηκε στον μισθό του 1,3 εκατ. μαζί με τα επιδόματα (φαντάζομαι όχι στέγασης ή πρόσβασης στα λαϊκά συσσίτια). Αυτά μεταδίδουν ξένα ΜΜΕ (υπεράνω υποψίας για ροπή στον μπολσεβικισμό) και αναμεταδίδει το ΑΠΕ (κι αυτό απαλλαγμένο πια από νεοκομμουνιστικές ιδεοληψίες).
Γιατί λοιπόν να φοβάται αυτός ο τύπος; Σάμπως τον απειλεί κανείς; Θα έχει τη χρυσή τύχη που είχαν οι ομόλογοί του το 2008. Βρέθηκαν για λίγο εκτός προσκηνίου και μόλις πέρασε η χλαπαταγή, τοποθετήθηκαν σε νευραλγικά πόστα και συνεχίζουν να κάνουν συστάσεις στα κράτη να μην παρεμβαίνουν στην οικονομία γιατί βάζουν εμπόδια στην ευυπόληπτη επιχειρηματικότητα. Είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια το γεγονός ότι το επάρατο κράτος κόβοντας αβέρτα χρήμα έσωσε τις επιχειρήσεις φορτώνοντας το βάρος στις πλάτες των φορολογουμένων.
Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν: «Εκείνη τη χρονιά δόθηκε πακέτο ύψους 85 δισ. δολαρίων για τη διάσωση του ασφαλιστικού κολοσσού AIG, με τον τότε υπουργό Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών Τίμοθι Γκάιτνερ να υπερασπίζεται την ενεργοποίηση του πακέτου στήριξης, αφού, όπως τόνισε, μια ενδεχόμενη κατάρρευση της ασφαλιστικής εταιρείας θα είχε ισχυρότερο αντίκτυπο στην αμερικανική οικονομία από αυτόν της Lehman Brothers. Εκτός από την AIG, δισεκατομμύρια δολάρια δόθηκαν, μεταξύ άλλων, για την αυτοκινητοβιομηχανία General Motors, την Bank of America και τη Citigroup» (Βαγγέλης Βιτζηλαίος, «Η Αυγή» 25.9.2019).
Πώς λέγεται αυτό; Μη βιαστείτε να μιλήσετε για μεγάλη κοροϊδία. Οχι, πρόκειται για τη φυσική τάξη πραγμάτων στον καπιταλισμόΔηλαδή, για τη διαβόητη κανονικότητα. Με πιο λόγια προσέγγιση έχουμε την εφαρμογή του σιδερένιου κανόνα του συστήματος που λέει ότι «τα κέρδη των επιχειρήσεων ανήκουν στους ιδιοκτήτες, στους μετόχους και τα golden boys, οι ζημιές όμως κοινωνικοποιούνται».
Στην περίπτωση της Thomas Cook το βρετανικό κράτος αρνήθηκε να τη σώσει, πιθανότατα γιατί τα συμφέροντα και οι κερδοσκόποι που ήθελαν την εξαφάνισή της για να επωφεληθούν είναι πολύ ισχυροί. Υπάρχει άλλωστε και ο κλασικός καπιταλιστικός «νόμος» της δημιουργικής καταστροφής. Σε τακτά χρονικά διαστήματα το σύστημα ξεκαθαρίζει το τοπίο, αποβάλλοντας τους καθυστερημένους για να δημιουργήσει χώρο στους ατσίδες, μέχρι να έρθει η δική τους σειρά.
Τις μέρες αυτές κυκλοφορεί στη Γαλλία το νέο βιβλίο του Τομά Πικετί, του συγγραφέα που έγινε παγκοσμίως γνωστός με το προηγούμενο πόνημά του «Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα» (εκδόσεις Πόλις). «Κεφάλαιο και ιδεολογία» είναι ο τίτλος και στις 1.200 σελίδες του ο Πικετί χρεώνει στην κυρίαρχη αντίληψη για την ιδιοκτησία την εκρηκτική άνοδο των ανισοτήτων.
Στο ερώτημα «ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι το κεφάλαιο δεν θα παραμείνει για πάντα στα ίδια χέρια;» λέει τα εξής: «Η απάντηση είναι η θεσμοθέτηση προσωρινής ιδιοκτησίας: δεν είναι δυνατόν το κεφάλαιο να συσσωρεύεται στα θησαυροφυλάκια των ίδιων προσώπων εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτό που προτείνω είναι ότι, από ένα σημείο και πέρα, καθένας από μας πρέπει να αποδίδει στους πολλούς ένα μέρος των κεκτημένων του.
»Εχω κατά νου μια φορολόγηση της ιδιοκτησίας με βάση μια μεγάλη κλίμακα: ο φόρος θα είναι μηδαμινός (ας πούμε, 0,1%) για όσους διαθέτουν 100.000 ή 200.000 ευρώ (τρεις φορές μικρότερος από τον ισχύοντα φόρο ιδιοκτησίας), αλλά θα ανέρχεται ώς το 90% για όσους ξεπερνούν κατά 10.000 φορές τη μέση περιουσία, δηλαδή πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Σ’ ένα τέτοιο σύστημα, οι δισεκατομμυριούχοι θα εξαφανίζονταν εκ των πραγμάτων.
Αλλά η μικρή ατομική ιδιοκτησία θα διατηρούνταν αλώβητη, όπως άλλωστε και η επιχειρηματικότητα» (από τη συνέντευξή του στη «Λιμπερασιόν» που αναδημοσίευσε η «Εποχή», 22.9.2019). Θα ανατριχιάσουν νεοφιλελεύθεροι, φιλελεύθεροι, συμβιβασμένοι σοσιαλδημοκράτες και κεντροαντιαριστεροί - το νέο φρούτο που ευδοκιμεί στη χώρα μας. Με το δίκιο τους, αφού τέτοιες επικίνδυνες απόψεις παραβιάζουν βάναυσα τα χρηστά καπιταλιστικά ήθη.
efsyn

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Από τη στρατηγική του ψέματος στη στρατηγική της κωλοτούμπας



του Μάκη Κοψίδη
Αν συγκρίνεις τον Κυριάκο προεκλογικά με τον Κυριάκο μετεκλογικά θα θυμηθείς τα λόγια του Βίσμαρκ που τόνιζε ότι το ψέμα είναι ο ευκολότερος και καλύτερος δρόμος να κερδίσεις τις εκλογές.
Η μεγαλύτερη επένδυση που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αντιπολίτευσης ήταν στην στρατηγική του ψέματος. Το θατσερικό πρόγραμμά του το παρουσίαζε ως φιλολαικό. Την συμφωνία των Πρεσπών ως προδοτική,  τον Τσίπρα ως ένοχο για την τραγωδία στο Μάτι και την προσφυγική κρίση.  Όμως το ψέμα δεν ήταν από μόνο του αρκετό για την εξαπάτηση σημαντικού αριθμού πολιτών. 
Αναγκαίο συμπλήρωμα ήταν και η προπαγάνδα  των μέσων μαζικής ενημέρωσης  στα οποία  ο Μητσοτάκης είχε και έχει  σαφέστατη υπεροπλία.  Ως πρωθυπουργός ακολουθεί μία άλλη «στρατηγική» , αυτή της κωλοτούμπας.  Τώρα υλοποιεί και τιμά την Συμφωνία των  Πρεσπών,  θυμήθηκε τον καθοριστικό ρόλο  της  κλιματική αλλαγή ς στο Μάτι   και σε μία σειρά άλλα θέματα λέει εντελώς διαφορετικά πράγματα από ότι προεκλογικά.
Όμως όταν η στρατηγική του ψέματος αποκαλύπτεται υπάρχει και ένα μεγάλο τίμημα. Ένα κόστος που μπορεί να καταστεί κρίσιμο για την πολιτική πορεία του εμπνευστή της. Βεβαίως το επιτελείο του Κυρ. Μητσοτάκη και πάλι επενδύει στους βαρόνους της παραπληροφόρησης , στην απίστευτη προπαγάνδα που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά και την προσθήκη της ΕΡΤ που πολιτικά μετατρέπεται σε παρακολούθημα του ΣΚΑΙ , αλλά και του νέου σταθμού που έχει στα σκαριά ο βαρόνος- χορηγός του Μητσοτάκη . 
Ακόμα δεν έχουμε δει όλο το ….έργο. Μόνο στην αρχή είμαστε. Η προπαγάνδα που θα εξαπολυθεί κατά του ΣΥΡΙΖΑ θα ξεπεράσει κάθε όριο.  Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης που πλήττει πρώτα και κύρια κάθε έννοια δημοκρατικής πληροφόρησης και την ίδια την δημοκρατία, μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Μόνο που χρειάζεται και μία στρατηγική στα μέσα ενημέρωσης. Μία στρατηγική που δεν θα αντιμετωπίζει τον ρόλο της πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης  και των μέσων ενημέρωσης  απλά ως ένα θεσμό του αστικού κράτους που μαζί με άλλους θωρακίζει την εξουσία, αλλά ως την αιχμή του δόρατος της κυρίαρχης ελίτ εναντίον όσων αμφισβητούν την εξουσία της. 
Τα «σκόρπια» πυρά δεν έχουν αποτέλεσμα. Για να ανακοπεί η εκστρατεία εξαπάτησης και επηρεασμού των συνειδήσεων χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο στον τομέα των μέσων ενημέρωσης. Σχέδιο που δεν θα έχει μόνο ως στόχο την απόκρουση της παραπληροφόρησης αλλά και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην πληροφόρηση.
left

Θα ψηφίζει ο «Τζον Πάπας». Θα ψηφίζουν και τα «δέντρα»;


του Γιάννη Σιδηρόπουλου
Πριν λίγα χρόνια θα ήταν ανήκουστη η απόπειρα μιας κυβέρνησης, να παράσχει τη δυνατότητα ισοδύναμης ψήφου στους Έλληνες του εξωτερικού, χωρίς καμία προϋπόθεση. Σήμερα, σε καθεστώς μεταδημοκρατίας και μιας ρεβανσιστικής και αδίστακτης απόπειρας του παλιού πολιτικού συστήματος να ενταφιάσει το ΣΥΡΙΖΑ ως «παρένθεση», αυτή η υπόθεση βρίσκεται στο τραπέζι.
Από άποψη νομική και συνταγματική, η δυνατότητα ισοδύναμης ψήφου σε υπηκόους του εξωτερικού, συναρτάται με τη διαδικασία παροχής ιθαγένειας. Στην περίπτωση της Ελλάδας, που αυτή παρέχεται με το δίκαιο του αίματος - και όχι με το δίκαιο του εδάφους στο οποίο γεννιέται ο υπήκοος- το δικαίωμα επεκτείνεται στο διηνεκές για διαδοχικές γενιές ομογενών, κάτι που καθιστά παγκόσμια πρωτοτυπία το δικαίωμα ψήφου σε ένα απροσδιόριστα μεγάλο αριθμό εκατομμυρίων κατοίκων του εξωτερικού. Είναι κάτι που δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ σε χώρες με αντίστοιχο προφίλ μεταναστών ενώ στο ίδιο πλαίσιο, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ όπως και της σχετικής επιτροπής που είχε συσταθεί, αφορούσε στην δημιουργία μιας λίστας βουλευτών "επικρατείας" που θα εκλέγονται από την ομογένεια και θα την εκπροσωπούν, χωρίς να προσμετράται η ψήφος τους στο συνολικό αποτέλεσμα. Κάτι αναγκαίο όσο και δίκαιο που ποτέ τα παλιά κόμματα εξουσίας δεν φρόντισαν να κάνουν.
Από άποψη ουσίας, είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Έλληνας μετανάστης δεύτερης και τρίτης γενιάς, ειδικά σε άλλες ηπείρους, που έχει απωλέσει τους άμεσους βιοτικούς δεσμούς με την Ελλάδα και τη σύγχρονη πραγματικότητα, δεν διαφέρει πολύ από τις καρικατούρες των ταινιών του Ηolywood. Έχει στο μυαλό του μια φαντασιακή εκδοχή της Ελλάδας, που έχει πάψει να υπάρχει, μια οπισθοδρομική και προγονόπληκτη εικόνα που θεωρεί ότι τον συνδέει με την ελληνική παράδοση, αλλά στην ουσία τον κρατά δέσμιο σε εθνικιστικές δοξασίες του προηγούμενου αιώνα. Γνωστές είναι άλλωστε οι αγκυλώσεις και οι δεσμοί που διατηρούν οι Επίσκοποι και οι Εκκλησίες καθώς οι συνθήκες επιβάλλουν την ενορία ως συνεκτικό κρίκο κάθε ελληνικής κοινότητας. 
Το βασικότερο και πλέον προβληματικό ζήτημα από άποψη δημοκρατικής νομιμοποίησης είναι ότι εκατομμύρια Έλληνες του εξωτερικού, που ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά -οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν ζήσει ποτέ στην Ελλάδα, ίσως ούτε ως τουρίστες- θα ψηφίζουν και θα επηρρεάζουν την κυβέρνηση που θα έχουν οι κάτοικοι της χώρας. Θα ψηφίζουν δηλαδή στην Αστόρια και θα αποφασίζουν τους φόρους, την οικονομική πολιτική, την παιδεία, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική και την καθημερινότητά μας χωρίς να βρίσκονται ποτέ εδώ. Θα ψηφίζουν μάλιστα, σταθμίζοντας τα συμφέροντα της χώρας στην οποία ζουν -και συνήθως είναι υπερδύναμη- και της θέσης τους σε αυτή, που συχνά συγκρούονται με τα συμφέροντα των κατοίκων της μητροπολιτικής Ελλάδας.
Θλιβερή προφανώς και η στάση του ΠΑΣΟΚ, που αλλάζει μια διαχρονική πολιτική θέση του και επιχειρεί να παράσχει στήριξη, στο πλαίσιο μιας εμφανούς πολιτικής συναλλαγής. Ο κοινός εχθρός δεν είναι άλλος από την εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς στην κοινωνία, που αμφισβήτησε το παλιό πολιτικό σύστημα, απέναντι στην οποία δεν διστάζουν να μεταχειριστούν οποιοδήποτε μέσο, δημιουργώντας πολύ δυσάρεστους ιστορικούς συνειρμούς.
Η ΝΔ, με την αμέριστη συνδρομή του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, επιχειρεί να αλλοιώσει δραματικά τη σύνθεση του εκλογικού σώματος, προσθέτοντας ένα υπερσυντηρητικό κοινό που θα τις εξασφαλίσει τη διαιώνιση του καθεστώτος της, ενός νέου "Κράτους της Δεξιάς" που επιχειρεί να εδραιώσει. Εκτός από το γεγονός ότι επιχειρεί να πλήξει βάναυσα την αντιπροσωπευτικότητα του πολιτεύματος, ανοίγει επικίνδυνα μονοπάτια. Είναι ίσως μια πιο σύγχρονη εκδοχή των εκλογών στις οποίες "ψήφιζαν και τα δέντρα" αν συνυπολογιστούν οι προθέσεις της ΝΔ να φέρει ένα "πλειοψηφικό" εκλογικό σύστημα, με τις μνήμες που αυτό φέρνει.
Απέναντι σε αυτό όμως, που απειλεί τη φυσιογνωμία του πολιτικού συστήματος και του πολιτεύματος,  δεν αρκεί μια ακαδημαϊκή κριτική αλλά ο σχηματισμός των απαραίτητων πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών του δημοκρατικού κόσμου, που θα αντιπαλέψει τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης για τη νόθευση της λαϊκής βούλησης. 
tvxs

Δανεικά κι αγύριστα



του Παντελή Μπουκάλα
Στο «πόθεν έσχες» των πολιτικών μπορεί να βρει κανείς πολλά για να τον ενοχλήσουν, λ.χ. τη μερική ή και ολική αδιαφάνεια του «πόθεν». Προβλήματα πάντως έχει και ο δημόσιος έλεγχος που ασκείται στην πολιτική συντεχνία για τα οικονομικά της, από τους δημοσιογράφους, αλλά πλέον και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η δημοσιογραφία έχει τα μοτίβα της, θεμελιωμένα στην προκατάληψη ή στην πολιτική σκοπιά κάθε Μέσου: θα ψέξουμε σαν πλούσιο τον αντίπαλο, και τους δικούς μας θ’ αφήσουμε να τους ψέξουν οι αντίπαλοι – τόσο απλό.
Οι δημοσιογράφοι πλεονεκτούμε σε σχέση με τους πολιτικούς: Κι εμείς καταθέτουμε «πόθεν έσχες» (όσοι είναι νομοταγείς και όχι «τζίνια»), αλλά μένει απόρρητο. Ετσι μπορούμε να κατακρίνουμε κάποιον πολιτικό για αμάρτημα στο οποίο έχει υποπέσει και η αφεντιά μας, πλην αφανώς. Το πλεονέκτημα της αφάνειας το απολαμβάνουν και οι σκοπευτές των σόσιαλ μίντια, τρολ και μη. Μπορούν να ελεεινολογήσουν ακίνδυνα κάποιον «λεφτά» πολιτικό κι ας άρχισαν να κάνουν φορολογική δήλωση στο τριακοστό έτος της καριέρας τους, αφού πριν είχαν αποκτήσει το κατιτίς τους, φοροδιαφεύγοντας εξ «αντικρατικής ιδεολογίας», μαγκιάς ή σκέτου αντικοινωνικού φιλοτομαρισμού.
Προσωπικά με ενοχλεί αφάνταστα η επιλογή αρκετών πολιτικών, κάθε χρώματος, να κρατούν στο εξωτερικό το μεγαλύτερο μέρος των σφριγηλών αποταμιεύσεών τους. Κι αυτό τη στιγμή που προτρέπουν τους «απλούς πολίτες» να βάλουν πλάτη όπως και όσο μπορούν. Ας πούμε βγάζοντας τις δικές τους μάλλον ισχνές αποταμιεύσεις από το μαξιλάρι, που είναι το δικό τους «εξωτερικό», και καταθέτοντάς τες στις τράπεζες, για να ενισχυθεί η ρευστότητα. Εντάξει, άνθρωποι είμαστε, και πολλά μπορεί να συμβούν. Ωραία. Ας βοηθήσουν το χειμαζόμενο τραπεζικό σύστημα της Ελβετίας με μικρό τμήμα του πλούτου τους κι ας φέρουν το υπόλοιπο εδώ. Για να δώσουν το καλό παράδειγμα σε βιομηχάνους, εφοπλιστές και μεσαίους που, αν και ευπατρίδες, στέλνουν στην ξενιτιά τα κεφάλαιά τους.
Εξίσου ενοχλητικές είναι οι «χαλαρές» σχέσεις ορισμένων πολιτικών με τις τράπεζες. Δανείζονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, με εχέγγυο συνήθως το όνομά τους, τον αέρα τους. Ζουν την ωραία ζωή τους, ενισχύουν τις επιχειρήσεις τους, εκλέγονται και ξαναεκλέγονται με δανεικά. Περνούν τα χρόνια, πέντε, δέκα, δεκαπέντε, το δάνειό τους αυξάνεται αντί να μειώνεται, και οι τράπεζες ραθυμούν. Είναι γενικευμένη συνήθεια άραγε αυτή η ραθυμία ή πολιτικοποιημένη και προσωποποιημένη;
kathimerini

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

Το σιρόπι του μπακλαβά



Ποιος και πότε θα πληρώσει τη λυπητερή από το πολυέξοδο ταξίδι του θηριοτροφείου στο Αμέρικα;
του Νίκου Παπαδογιάννη
Θα μπορούσε να είναι σκετσάκι από ταινία των Μόντι Πάιθον, αν δεν ήταν τραγωδία. Ο Μητσοτάκης ξεκίνησε να πάει στο Αμέρικα και έδωσε ρητή εντολή να φορέσουν όλοι το καθαρό τους βρακί. Η Μαρέβα θρονιάστηκε στα έδρανα των αντιπροσωπειών του ΟΗΕ και έκανε αυτάκια στις Μελάνιες και στις Μπριζίτες, η Άννα βγήκε από τον τάφο (της Αμφίπολης) και εισέπραξε χαρτζιλίκι 100 ευρώ ημερησίως για να κάνει σόπινγκ σαν σιτεμένη Κάρι Μπράντσο, ο Άδωνις πόζαρε στην Τάιμς Σκουέρ σαν μέλος των Ρεζερβουάρ Ντογκς και ο αρχοντοχωριατισμός τρύπησε το ταβάνι.
Η πρωθυπουργάρα πρόβαρε στον καθρέφτη της το καλύτερο χαμόγελό της για τη συνάντηση με τον πλανητάρχη, αλλά είχε παραλείψει να ζητήσει συνάντηση με τον πλανητάρχη και έγινε ρεζίλι. Η πρωθυπουργάρα κατόρθωσε να συναντηθεί με τον φωνακλά γείτονα, αλλά απέφυγε να θίξει όσα ενοχλούν τη χώρα, για να μη χαλάσει το καλό κλίμα και ξινίσει το σιρόπι. Ποιο Αιγαίο και ποιες παραβιάσεις, μπροστά στον μπακλαβά;
Τουλάχιστον, ο Κυριάκος έφερε και μοίρασε παντού για δώρο το πατροπαράδοτο γούρι του, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει διαδικασία καθαίρεσης του Τραμπ και να κινηθούν οι τεκτονικές πλάκες που απειλούν τη μητρόπολη του Ερντογάν. Το μόνο που έλειπε για να ολοκληρωθεί η ατμόσφαιρα τσίρκου σε αυτό το απίστευτα δαπανηρό και απίστευτα κούφιο ταξίδι, ήταν εκείνος ο Δημάδης με περούκα, να κρατάει τα ψώνια της Παναγιωταρέα και της Γκραμπόφσκι. Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία για το γκουβέρνο. Γνωρίζουν ότι είναι ανίκανοι και έχουν πέσει με τα μούτρα στη μοναδική τακτική που μπορεί –αποδεδειγμένα- να τους βγάλει λάδι, δηλαδή στην επικοινωνιακή κουβέρτα. Στα βουλωμένα ώτα του τηλεθεατή δεν θα φτάσει ούτε η λυπητερή για τον πολυήμερο τουρισμό ούτε οι καταγγελίες για τον ρόλο της Μαρέβας ούτε το νεκρό γράμμα των συναντήσεων με τον  Ερντογάν και με το κέρινο ομοίωμα του Τραμπ.
Θα φτάσει μόνο η εικόνα ενός ατσαλάκωτου πρωθυπουργού, που μιλάει καλά αγγλικά και ξέρει πώς να σταθεί στα διεθνή σαλόνια, αντίθετα με τον αστοιχείωτο αστεφάνωτο ρακένδυτο καταληψία. Ούτε «Τσέο» λέει ο απόφοιτος του Χάρβαρντ ούτε εξώγαμα σπέρνει ούτε δίχως καπίστρι κυκλοφορεί ούτε καπνίζει. Βεβαίως, καπνίζει για λογαριασμό του η Αθήνα, μπαρουτιασμένη ανάμεσα στα ακροδεξιά βεγγαλικά των νοικοκυραίων και στις συναισθηματικές κορώνες του δημάρχου για τον προ δεκαετιών δολοφονημένο πατέρα του. Τα Εξάρχεια έπαψαν να είναι Εξάρχεια και έγιναν επώνυμος σταθμός μετρό. Οι καταλήψεις έπαψαν να είναι καταλήψεις και έγιναν χτισμένα ντουβάρια, σαν να βρισκόμαστε στο εμπόλεμο Μπέλφαστ.
Η εικόνα της Αθήνας του Μητσοτακέικου και Μπακογιαννέικου (της οικογένειας με το θηριώδες «έσχες» και το νεφελώδες «πόθεν») είναι τα κλαμμένα πρόσωπα των προσφυγόπουλων, τα καμένα βιβλία των κοντέινερ και τα βουτηγμένα στο μίσος βλέμματα των μπάτσων. Ναι, των ίδιων που αποτελείωσαν τον Ζακ Κωστόπουλο πριν από έναν χρόνο στην οδό Γλάδστωνος και αντιμετωπίζουν –εάν προχωρήσει η διαδικασία- ακόμα και ποινή απόταξης. Οι δολοφόνοι του Παύλου Μπακογιάννη είναι στη φυλακή. Οι δολοφόνοι του Ζακ Κωστόπουλου είναι εξουσία. «Πρόσεξε γιατί θα γίνεις και εσύ δρόμος», απείλησαν τον Νάσο Ηλιόπουλο μέσα από τη χάρτινη ανωνυμία του διαδικτύου, αυτή που καταργείται με δύο απλές κινήσεις της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Και γιατί δρόμος και όχι σταθμός του μετρό;
Κατά βάθος, η εκδρομή του θηριοτροφείου στην Αμερική δεν είχε στόχο τα αναμνηστικά ενσταντανέ στο Μπρόντγουεϊ ούτε «στου ΟΗΕ τα έδρανα αχ και εγώ να έκλανα», αλλά τις επαφές που μπορούν να εδραιώσουν την κυριαρχία της Δεξιάς για πολλές δεκαετίες στην άμοιρη χώρα. Πώς το λένε το «ο μη γένοιτο» στα αγγλικά;
Μόλις ο Μητσοτάκης ξεμπέρδεψε με το κέρινο ομοίωμα, πλησίασε τους ομογενείς της Αστόρια και τους υποσχέθηκε ψήφο, επιστολική εξ αποστάσεως ψήφο, ψήφο ανέξοδη με όλες τις σημασίες της λέξης. Σεσημασμένοι για τις ακραίες συντηρητικές θέσεις τους, τραμπικότεροι του Τραμπ, οι Έλληνες της Αμερικής (και της Αυστραλίας και του Καναδά) θα έχουν τη δυνατότητα να φορτώσουν στον σβέρκο μας πρόσωπα και κόμματα εξοστρακισμένα από την ελληνική κοινωνία, δίχως να πληρώσουν κανέναν λογαριασμό. Οι Έλληνες που έφυγαν στα πλαίσια του brain drain (δρομολογημένου από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ) ανήκουν σε κάποιον άλλον πλανήτη σε σχέση με τους μπρούκληδες δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Ο Μητσοτάκης δεν τράβηξε καμία γραμμή και δεν έκανε κανέναν ορατό διαχωρισμό. «Με βάση τους υφιστάμενους εκλογικούς καταλόγους», ψέλλισε μόνο, αυτούς που έχουν ακόμη μέσα νεκρούς και δέντρα. Με αυτό το έγκλημα, κέρδισε το χειροκρότημα των ομογενών και άφησε τη γελοιωδέστερη των υποσχέσεών του να αιωρείται στους αιθέρες της Αστόρια, μαζί με τη μυρωδιά από τον γύρο και από τα θυμιατά των παπάδων.
Την αντιπρόσωπο Μαρέβα δεν την είδα στις φωτογραφίες. Προφανώς η κατάκοπη γυναίκα είχε ρεπό, οπότε μπορεί να επισκέφτηκε την πολωνική παροικία στο Γκρινπόιντ ή να πήγε στην 5η Λεωφόρο για γιόγκα και πιλάτες. Στα μουλωχτά όμως, για να μη την πουν και αντίχριστη.  
κουτιπανδωρας

Κοιμάμαι πλάι σε μια αντίχριστη!

του Χρήστου Ξανθάκη

Όπως ακριβώς το γράφω στον τίτλο του σημερινού σημειώματος αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες:
Κοιμάμαι πλάι σε μια αντίχριστη!
Το ομολογώ, το εξομολογούμαι, το παραδέχομαι, δεν μπορώ να το κρύψω άλλο. Είμαι Έλλην φορολογούμενος, διαθέτω ΑΜΚΑ, έχω πάει στρατό (αεροπορία, τέλος πάντων…) και πρέπει να πω την αλήθεια:..

Εκείνη που κοιμάται πλάι μου έχει παρακολουθήσει μαθήματα Pilates!
Και όχι πέντε δέκα μαθήματα, έτσι στο δοκιμαστικό και με διάθεση παιγνίου. Όχι, καθόλου, στα σοβαρά το πήρε η γυναίκα, τα δυνατά της έβαλε κι έκανε Pilates χρόνια ολόκληρα. Βουτηγμένη στην αίρεση μέσα, μέχρι το λαιμό, μακριά από τη θρησκεία μας, μακριά από τους ιερείς μας, μακριά από τις εικόνες τις άγιες, μακριά από το αντίδωρο και το αγίασμα. Εκεί στη μέθοδο Pilates, που απομακρύνει τον άνθρωπο από το λόγο του Θεού και τον ρίχνει στην αγκαλιά του διαβόλου! Κι εγώ, ο δόλιος, να κοιμάμαι πλάι της τόσον καιρό, δεκαετίες ολόκληρες…
Τελείωσε, πάει τελείωσε γαμώ το μπελά μου, πρώτη σειρά θα κάθομαι μεθαύριο στην εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος με τίτλο «Επικίνδυνες Μόδες: Γιόγκα, Διαλογισμός, Πιλάτες, Εναλλακτικές Πρακτικές», εξήμιση το απόγευμα, στην αίθουσα τέχνης και πολιτισμού «Μέγας Αλέξανδρος».
Το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως την διοργανώνει την εκδήλωση, σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ένωση Γονέων για την προστασία του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού, της Οικογένειας και του Ατόμου και την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Άργους-Μυκηνών, τα γράφω όλα για να μην ξεχνιόμαστε, όχι που θα έλειπε απ’ το πάρτυ ο Δήμος, ευκαιρία είναι να εξοντώσει τους σατανιστάς και τους αποστόλους του Εωσφόρου. Αυτή είναι η δουλειά του Δήμου άλλωστε, τι είναι ν’ αλλάζει λάμπες;

Τα γράφω, είπα, τα ανωτέρω και πλησιάζω σιγά σιγά εκείνη που κοιμάται πλάι μου για περισσότερο ίνφο.
«Δε μου λες αγάπη μου», τη ρωτάω, «πιστεύεις εις έναν Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γής;»
«Φύγε βλάκα», μου απαντάει και μου γυρίζει την πλάτη.

Ύποπτο…


Δοκιμάζω άλλη τακτική, πιο σοφιστικέ:
«Δε μου λες αγάπη μου», την ξαναρωτάω, «εκεί στα μαθήματα Pilates που πήγαινες, σας δείχνανε μήπως καμιά πεντάλφα; Κάνα διαβολίνι με κέρατα και ουρά;»
«Αν δεν κόψεις τις χαζομάρες, δεν θα ξαναφάς γεμιστά», μου λέει με διάθεση πολεμική και συνεχίζει με το μαλλί όρθιο:
«Η μέθοδος Pilates είναι μέθοδος θεραπευτικής γυμναστικής, δεν έχει σχέση με θρησκείες, αιρέσεις και βασκανίες. Όποιος τα σκέπτεται όλα αυτά, άλλα πράγματα, άλλα συμφέροντα έχει στο νου του. Για πρόβατα ψάχνει, δεν ψάχνει για υποψιασμένες συνειδήσεις!»

Διπλά ύποπτο…

Και γίνεται ακόμη χειρότερο όταν πέφτω επάνω στη φίλη μου Ελευθερία Ρίζου, εκπαιδεύτρια Pilates που με πιάνει στον εξάψαλμο:
«Η μέθοδος Pilates απευθύνεται σε όλους, συστήνεται από γιατρούς και φυσιοθεραπευτές ως συμπληρωματική θεραπεία σε περιπτώσεις αποκατάστασης, κακής στάσης, μυοσκελετικών και άλλων προβλημάτων. Μπορεί να είναι ως και σωτήρια σε άτομα που υποφέρουν από νευρολογικά και αυτοάνοσα νοσήματα, βοηθώντας τα να διατηρήσουν έλεγχο του σώματός τους και να μειώσουν έντονους πόνους. Τα υπόλοιπα με τις θρησκείες, έχουν να κάνουν με όσους επιχειρούν να αποδράσουν από εκεί που τους έχουν μαντρωμένους…»

Πάρα πολύ ύποπτο…

Γι’ αυτό κι εγώ θα μπω την Κυριακή στο αυτοκίνητο και θα πάω στο Άργος. Να πάρω μια τζούρα ρε φίλε από ορθόδοξη σκέψη και εξαγνισμό. Και ν’ ακούσω και πέντε συμβουλές για το πώς θα αντιμετωπίσω την αντίχριστη που κοιμάται πλάι μου. Πρακτικές συμβουλές, ελπίζω. Γιατί να χάσω την πίστη μου, δεν το φοβάμαι.
Να χάσω τα γεμιστά όμως;

 newpost.gr

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Νεοφιλελεύθερη επέλαση


Νεοφιλελεύθερη επέλαση

EDITORIAL
Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια, λέει ο λαός. Συχνά, όμως, έχουν και σοβαρές επιπτώσεις, όχι πάντα γι' αυτόν που τα λέει. Η περίπτωση της ΔΕΗ είναι χαρακτηριστική επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. μόλις ανέλαβε, με δήλωση του αρμόδιου υπουργού Κωστή Χατζηδάκη, εμφάνισε την επιχείρηση ουσιαστικά χρεοκοπημένη. Τα οικονομικά στοιχεία, όμως, της ΔΕΗ για το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, που δόθηκαν στη δημοσιότητα, επικυρωμένα από τον ορκωτό λογιστή, διέψευσαν τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς και απέδειξαν ότι επρόκειτο για σκόπιμη κινδυνολογία. Οι ζημιές της επιχείρησης είναι περιορισμένες, συγκυριακές, οφείλονται κυρίως σε εξωγενείς παράγοντες και θα μπορούσαν να αναπληρωθούν.
Τελικά τι έμεινε από αυτή την κυβερνητική πρακτική; Οι επιπτώσεις. Δηλαδή οι καταναλωτές φορτώθηκαν με τις αυξήσεις στα τιμολόγια, συνολικού ύψους 500 εκατ. ευρώ. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε το κατάλληλο κλίμα για το ξεπούλημα της επιχείρησης.
Ο κερδοφόρος ΔΕΔΔΗΕ θα αποσχιστεί για να ιδιωτικοποιηθεί και η ΔΕΗ θα «σπάσει» σε περιφέρειες ώστε να μπορούν να πουληθούν κάποια κομμάτια της - προφανώς τα πιο κερδοφόρα. Οι επιπτώσεις δηλαδή είναι σε βάρος του ελληνικού λαού και της εθνικής οικονομίας, καθώς ένας βασικός βραχίονας της ελληνικής οικονομίας στον χώρο της ενέργειας θα φύγει εντελώς από οποιονδήποτε εθνικό-κρατικό έλεγχο.
Η κυβέρνηση κινείται στην ίδια κατεύθυνση και στο ζήτημα των υδρογονανθράκων.Όπως αποκαλύψαμε, παραδίδει τα ΕΛΠΕ στον όμιλο Λάτση. Ουσιαστικά, εκείνο που παραδίδει στον συγκεκριμένο ιδιώτη είναι η ελληνική κρατική συμμετοχή και παρέμβαση στην εξόρυξη και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, καθώς τα Ελληνικά Πετρέλαια συμμετέχουν στις διεθνείς κοινοπραξίες που θα πραγματοποιήσουν το έργο.
Είναι απολύτως σαφές ότι το νεοφιλελεύθερο δόγμα της κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η οικονομία και οι στρατηγικής σημασίας τομείς της πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν, ενώ το κράτος πρέπει να αρκεστεί σε έναν δευτερεύοντα ρυθμιστικό ρόλο και σε κάποια έσοδα από τη φορολογία.
Μόνο που κάτι τέτοιο δεν σηματοδοτεί πραγματική ανάπτυξη. Σηματοδοτεί οικονομική αφαίμαξη του ελληνικού λαού, πλιάτσικο σε βάρος του εθνικού πλούτου και της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή πλήρη υπονόμευση των βασικών όρων και προϋποθέσεων μέσα από τα οποία θα μπορούσε να έρθει μια ουσιαστική ανάπτυξη.
efsyn