Στραβάδια, απολύεστε

Η υποχρεωτική στράτευση στα 18, η τουρκική προκλητικότητα και η εκκωφαντική πραγματικότητα.

της Μελίνας Χαριτάτου

Λίγο Σουν Τζου δεν διαβάσατε! «Ο πολεμιστής είναι δυνατός όταν αναγκάζει τον εχθρό του να απαντήσει. Είναι αδύναμος, όταν αυτός απαντά στον εχθρό». Αυτό και πολλά άλλα, εκ διαμέτρου αντίθετα με όσα εξαγγέλλονται καθημερινά, αναφέρονται στο εγχειρίδιο «Η Τέχνη του Πολέμου» που διδάσκεται σε όλες τις σχολές στρατηγικών σπουδών του κόσμου. 

Ας υποθέσουμε πως είμαστε όλοι οπαδοί του συστήματος και πως μοιραζόμαστε την ίδια κοσμοθεωρία που υποτίθεται ότι υπηρετούν αυτοί που σήμερα ορίζουν με τις αποφάσεις τους τις ζωές χιλιάδων. Ας υποθέσουμε ότι ασπαζόμαστε αυτή τη φιλοσοφία και ότι μιλάμε με αυτούς τους όρους. Και ας ανοίξουμε την τηλεόραση. Τι βλέπουμε; Τη σημερινή κυβέρνηση να καταργεί την αλφάβητο της όποιας «θεωρίας του πολέμου» έχει γραφτεί ποτέ. 

Ευτυχώς το ξεκαθάρισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας. Το εάν θα αυξηθεί η διάρκεια της εξαιρετικά παραγωγικής στρατιωτικής θητείας και το εάν θα υποχρεώνονται 18άχρονα παιδιά να πηγαίνουν κατευθείαν στο στρατό «είναι συνάρτηση της τουρκικής προκλητικότητας». Προς στιγμήν είχα πιστέψει ότι ο σχεδιασμός της ελληνικής κυβέρνησης είναι συνάρτηση των συμφερόντων της χώρας και των αναγκών του λαού που κυβερνάει. Λίγο έλειψε να πιστέψω -έτσι στην τρέλα- ότι όταν χαράσσεις στρατηγική, και δη αμυντική, αυτή βασίζεται στην ενίσχυση των πλεονεκτημάτων σου, έχει ως τελικό σκοπό την επίτευξη των δικών σου στόχων και επ’ ουδενί δεν επιτρέπεις να γίνεται έρμαιο των ορέξεων του όποιου «αντιπάλου». Κάποια στιγμή μάλιστα άκουσα πως καθήκον της εκάστοτε κυβέρνησης είναι να ασκεί την εξουσία υπέρ του λαού που κυβερνάει. Παράκουσα…

Γι’ αυτό και δεν φανταζόμουν ότι σε ένα ευνομούμενο κράτος είναι θεμιτό (σε βαθμό δημόσιας παραδοχής!), να χρησιμοποιούνται οι πολίτες ως πιόνια μιας εφήμερης, πρόσκαιρης και αυτιστικής στρατηγικής που συνοψίζεται στο «μία σου και μία μου». Είμαστε με τα καλά μας; Έτσι λαμβάνετε αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές τόσων νέων ανθρώπων; «Σε συνάρτηση με τη τουρκική προκλητικότητα» και όχι σε συνάρτηση με την εκκωφαντική πραγματικότητα;

Ποια είναι αυτή η εκκωφαντική πραγματικότητα; Πρώτον, ότι την αριθμητική υπεροχή την έχει η Τουρκία ντε φάκτο. Πιστεύει κανείς ότι αξίζει να σπαταληθεί ανθρώπινο κεφάλαιο μη επαγγελματικού (το τονίζω, μη επαγγελματικού!) δυναμικού απλά για να κάνουμε «περισσότερο μπούγιο» ενώ και πάλι θα είμαστε λιγότεροι με τεράστια διαφορά; Δεύτερον, όλοι ξέρουμε ότι στο υποθετικό σενάριο ενός πολέμου, η σύγκρουση δε θα μοιάζει με σκηνή από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και η μάχη δεν θα κριθεί με παρατεταγμένες στρατιές. Αφού λοιπόν γνωρίζουμε εξ αρχής ότι εάν, λέμε τώρα εάν, γινόταν πόλεμος μια τυχόν επικράτηση της Ελλάδας δεν θα κρινόταν σε καμία περίπτωση από τον αριθμητικό παράγοντα αλλά από άλλου είδους στρατηγικά πλεονεκτήματα -και από ένα σωστό μείγμα «σκληρής», «ήπιας» και «έξυπνης» ισχύος- εξηγείστε μου πάλι, τι τους θέλετε τους περισσότερους φαντάρους; 

Α ναι συγγνώμη, ξεχάστηκα, μου το εξηγήσατε. Είναι αυτό το πρωτάκουστο και απαράμιλλο στρατηγικό δόγμα του «όποτε κάνουν κάτι οι Τούρκοι, πρέπει κάτι να κάνουμε κι εμείς». Κάτι, ο,τιδήποτε. Ό,τι βρούμε πρόχειρο. Θα είναι κάποιος δικτάτορας που μας γνέφει από την άλλη πλευρά της Μεσογείου; Θα είναι κάποιες συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ που μας άφησαν οι προκάτοχοι στα συρτάρια αφού τις είχαμε απορρίψει ως «επικίνδυνες» για τα εθνικά συμφέροντα; Θα είναι τίποτα δισεκατομμύρια ευρώ που ανακαλύψαμε ότι τελικά μας περισσεύουν για να πάμε για ψώνια στη Γαλλία; Θα είναι ο 18άχρονος που, ας μην κοροϊδευόμαστε, έχει όλη τη ζωή μπροστά του; Καλό θα του κάνουμε εξάλλου, να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα με τους ονειροπόλους έφηβους, να προσγειωθούν το συντομότερο δυνατό ώστε «να μπουν στη ζωή» με το... Δεξί. Να στείλουμε κι εμείς το θλιβερά τραγελαφικό και κενό εν τη γενέσει μήνυμά μας στην Τουρκία. 

Επειδή τα παιχνίδια με τα όπλα είναι επικίνδυνα και μπορεί κανείς να αυτοτραυματιστεί, γιατί δεν συνεχίζετε να παίζετε τους κουμπάρους με τους γείτονες όπως κάνατε παλαιότερα;

κουτι πανδωρας

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ρόλο Μαρίας Αντουανέτας

«Αν δεν έχουν τροφή, ας φάνε Rafale, φρεγάτες, στρατό και όπλα»

του Θέοκριτου Αργυριάδη*

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια διεξαγωγής της 85ης ΔΕΘ. Η ομιλία και η συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού είναι αναπόσπαστα κομμάτια σε κάθε ΔΕΘ. Μόνο που η φετινή, ψηφιακή έκθεση δεν μοιάζει σε τίποτα με τις προηγούμενες. Στην εποχή της μάσκας, των αποστάσεων, της ακύρωσης γεγονότων όπου συνωστίζεται ο κόσμος, η διεξαγωγή της και μόνο αποτελεί επίτευγμα. Διαφορετική, με λιγότερες δυνατότητες, όμως υπαρκτή.

Εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, συνταξιούχοι, άνθρωποι της πολιτικής και της οικονομίας, περιμένουν τον Σεπτέμβρη της ΔΕΘ, τον Σεπτέμβρη των εξαγγελιών του εκάστοτε πρωθυπουργού. Έτσι και φέτος, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσίασε το πλάνο της κυβέρνησης του. Ένα πλάνο που στόχευε ξεκάθαρα στην ικανοποίηση του σκληροπυρηνικού, (ακρό)δεξιού κοινού, παραμερίζοντας ύψιστης σημασίας κοινωνικές ανάγκες που γεννούν οι συνθήκες της ύφεσης και της αβεβαιότητας.

Ως σημαντικότερα κομμάτια της ομιλίας και της συνέντευξης Μητσοτάκη αναδείχθηκαν, αντί για την οικονομία, οι εξαγγελίες για αγορά εξοπλιστικών προγραμμάτων και η πρόσληψη 15.000 ατόμων στο στράτο.

Σχετικά με το πρώτο, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αγορά έξι νέων και δώδεκα μεταχειρισμένων αεροσκαφών Rafale έως το 2022. Επίσης, την αγορά τεσσάρων φρεγατών και την αναβάθμιση ακόμη τεσσάρων από των ήδη υπαρχόντων, σε βάθος δεκαετίας. Όλα αυτά, βεβαίως βεβαίως, θα αγοραστούν από την σύμμαχο χώρα Γαλλία! Εν τω μεταξύ, όταν ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε πόσο θα μας κοστίσουν και από που θα εξοικονομηθούν τα χρήματα, αρκέστηκε να απαντήσει ότι δεν βρίσκεται σε θέση να τα κοστολογήσει και ότι λεφτά υπάρχουν. Ναι, καλά διαβάζετε. Λεφτά υπάρχουν! Δε νομίζω να ξυπνά μόνο σε εμένα άσχημες μνήμες αυτή η ατάκα. Πάντως, την τελευταία φορά που «υπήρχαν λεφτά», η χώρα εκλιπαρούσε για ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική στήριξη πριν οδηγηθεί στην απόλυτη κατάρρευση.

Είναι δυνατόν ο, κατά τα άλλα, πάντα προετοιμασμένος, άριστος και ετοιμόλογος πρωθυπουργός να μην γνωρίζει το κόστος όσων αναγγέλλει; Είναι δυνατόν να μην έχει ενημερωθεί από τους συνεργάτες του; Να μην έχει γίνει κάποια συνεννόηση με το Υπουργείο Οικονομικών; Να μην γνωρίζει πως και από που θα βρεθούν αυτά τα χρήματα;

Φυσικά και όχι! Προφανώς, ο κ. Μητσοτάκης, όπως και κάθε πρωθυπουργός σε όλο τον κόσμο, πάντα κοστολογεί τις επιδιώξεις του πριν τις παρουσιάσει στους πολίτες. Εξίσου προφανές ότι γνωρίζει και από που θα βρεθούν οι πόροι. Η άγνοια και η άρνηση του μόνο ως ύποπτες μπορούν να καταγγελθούν.

Σύμφωνα με ειδικούς εκτιμητές, αυτά τα εξοπλιστικά προγράμματα θα στοιχίσουν στη χώρα μας από οκτώ έως δέκα δις. Η ιστορία των διεθνών σχέσεων, της διεθνούς πολιτικής, έχει αποδείξει ότι φίλοι με το αζημίωτο δεν υπάρχουν. Ούτε φίλοι, ούτε σύμμαχοι. Έτσι, λοιπόν, ήρθε η ώρα που η χώρα μας θα πληρώσει τα tweet του Μακρόν στα ελληνικά, την πίεση που ασκεί στον Ερντογάν και την δημόσια και ξεκάθαρη στήριξη του στην Ελλάδα. Μόνο που η Ελλάδα καλείται να πληρώσει πολύ ακριβά αυτές τις «υπηρεσίες». Δεν είναι και λίγα 10 δις για μια χώρα φτωχή, χτυπημένη από την πολυετή λιτότητα των μνημονίων. Η Ελλάδα θα σώσει την Γαλλική αμυντική βιομηχανία και, φυσικά, οι Γάλλοι πανηγυρίζουν!

Από την άλλη, οι Ευρωπαίοι με την στάση τους αποδεικνύουν πόσο συμφεροντολογικά και ατομιστικά σκέφτονται και πράττουν. Προβληματίζονται, φοβούνται, σκούζουν, κουνάνε το δάχτυλο, κινδυνολογούν όταν η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση (όποια και αν είναι) προσανατολίζεται σε μειώσεις φόρων, αυξήσεις μισθών/συντάξεων, προσλήψεις κτλ. αλλά δεν έχουν να πουν κουβέντα όταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοινώνει εξοπλιστικά προγράμματα πολλών δις, τα οποία ουδέποτε συζητήθηκαν. Είπαμε. Η Ελλάδα καλείται να σώσει την αμυντική βιομηχανία της Γαλλίας, μιας από τις ισχυρότερες χώρες της Ευρώπης. Αυτό, όλους τους συμφέρει πλην της χώρας μας!

Επίσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την πρόσληψη 15.000 ανδρών και γυναικών στο στρατό, σε βάθος πενταετίας ενώ η υγεία και η παιδεία, κυριολεκτικά, παραλύουν. Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να σχολιάσω το πόσο οξύμωρος καταντά ο πρωθυπουργός μας, ο οποίος από την μία σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε δήλωση, υποστηρίζει ότι επιζητά τον διάλογο με την Τουρκία και ότι βρεθήκαμε και βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την συμφωνία και από την άλλη παραγγέλνει πολεμικά αεροσκάφη, φρεγάτες και εξοπλίζει την άμυνα μας με έμψυχο προσωπικό. Θέλουμε ειρήνη, επενδύοντας οικονομικά στην πολεμική προετοιμασία.

Στα της οικονομίας, που πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, ανακοινώθηκε παράταση των όσων μέτρων έχουν ήδη παρθεί, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως ανίκανα να προστατεύσουν επιχειρηματίες και εργαζόμενους. Επίσης, μέτρα όπως η μείωση ασφαλιστικών εισφορών και η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης θα μπουν σε ισχύ από το 2021 και όχι άμεσα, ως όφειλε να γίνει, με ισχύ μόνο ενός έτους (2021). Όσον αφορά την κατάργηση ή, έστω, την μείωση του ΕΝΦΙΑ, κάτι που περίμεναν όλοι διακαώς, ανακοινώθηκε η κατάργηση του σε 26 ακριτικά νησιά και πουθενά αλλού. Δηλαδή και ελάχιστες ελαφρύνσεις και προσωρινές. Στο σύνολο του, το οικονομικό πακέτο ανέρχεται σε 6,8 δις. 10 δις για εξοπλιστικά και 6,8 για την οικονομία. Κάτι πάει λάθος!

Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι εξαγγελίες του από το βήμα της 85ης ΔΕΘ, απέδειξαν ότι πιθανόν ο πρωθυπουργός δεν αντιλαμβάνεται τις αγωνίες και τα προβλήματα του κόσμου. Δεν στάθηκε στο ύψος των δυσοίωνων περιστάσεων. Οι πολίτες ήθελαν να ακούσουν τα αναγκαία εκείνα μέτρα, που θα σκότωναν την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα του αύριο που γεννιούνται καθημερινά σε όλο και περισσότερους. Ο κόσμος αγωνιά για την επόμενη μέρα. Για το μαγαζί του, το μεροκάματο του, το παιδί του, τα σχολεία, τα νοσοκομεία.

Σε συνθήκες οικονομικής καθίζησης, με την ανεργία να ανεβαίνει, τα λουκέτα να διαδέχονται το ένα το άλλο, τα νοσοκομεία στην Αθήνα να διατυμπανίζουν ότι φτάνουν στα όρια τους μετά την αύξηση των διασωληνωμένων με κορονοϊό, τα σχολεία χωρίς αίθουσες, χωρίς κατάλληλες μάσκες (αποδείχτηκε από την πρώτη σχολική μέρα), η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε να ενισχύσει τον στρατό και την άμυνα, αντί για το κοινωνικό κράτος, τα δημόσια νοσοκομεία και την παιδεία.

Η βασίλισσα της Γαλλίας, Μαρία Αντουανέτα, όταν ενημερώθηκε πως οι φτωχοί αγρότες διαμαρτύρονται επειδή δεν έχουν ούτε ψωμί να φάνε, φημολογείται να είπε την θρυλική φράση «αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Έτσι λοιπόν, στην σύγχρονη εκδοχή της φράσης, όταν οι πολίτες καταλάβουν την ύφεση στην τσέπη τους, αντιληφθούν τις κυβερνητικές ευθύνες και κάποιοι φτάσουν στο σημείο ακόμη και της έλλειψης τροφής, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποποιούμενος τις ευθύνες, θα πει «αν δεν έχουν τροφή, ας φάνε Rafale, φρεγάτες, στρατό και όπλα». Με τέτοια αλαζονεία που διακατέχει τον Μωυσή μας, όλα να τα περιμένετε!

* Ο Θεόκριτος Αργυριάδης είναι φοιτητής πολιτικών επιστημών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

κουτι πανδωρας

Θητεία στα 18: O ευκαιριακός μιλιταρισμός ως διέξοδος από την κοινωνική και οικονομική κρίση;

Η «σύγχρονη» δεξιά του 2020 αντιμετωπίζει την ελληνική κοινωνία, την Ελλάδα ολόκληρη, με τα ίδια εργαλεία με τα οποία την κυβέρνησε πολλές δεκαετίες πριν.

του Χρήστου Πιλάλη

Σύμφωνα με όσα είπε ο πρωθυπουργός στο βήμα της ΔΕΘ, η κυβέρνηση εξετάζει την υποχρεωτική στράτευση στα 18. Παράλληλα ανακοίνωσε 15.000 προσλήψεις στον στρατό σε βάθος 5ετίας, ενώ οι εξοπλισμοί αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι των μέτρων που παρουσίασε.

Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να θυμηθώ τη λαϊκή ρήση ΄΄περσινά ξινά σταφύλι΄΄! Η ΄΄σύγχρονη ΄΄ δεξιά του 2020 αντιμετωπίζει την ελληνική κοινωνία, την Ελλάδα ολόκληρη, με τα ίδια εργαλεία με τα οποία την κυβέρνησε πολλές δεκαετίες πριν.

Την ανικανότητα της στην άσκηση αποτελεσματικής εξωτερικής, κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής προσπαθεί να την αντιμετωπίσει ντύνοντας τη χώρα στα χρώματα της παραλλαγής. Τα προσδοκώμενα από την πανικόβλητη ΝΔ οφέλη για την κυβέρνηση της και μόνο (σε βάρος  όμως της χώρας) ίσως είναι αρκετά:

Πρώτον επιδιώκει το λαϊκό αίσθημα υπέρ μιας κυβέρνησης που υποτίθεται ότι «παίρνει τα μέτρα της» απέναντι στον εχθρό (οι διαρκείς εικόνες των  εξοπλισμών, στο σύνολο των ΜΜΕ της λίστα Πέτσα, θα επιχειρήσει να καλύψει την διπλωματική γύμνια της κυβέρνησης που εκδηλώθηκε από την πρώτη στιγμή της εκλογής της).

Δεύτερον επιδιώκει να μειώσει  τους δείκτες της ανεργίας, ιδιαίτερα στους νέους, όταν αρκετές χιλιάδες για ένα χρόνο δε θα καταγράφονται στους άνεργους, αλλά στις δυνάμεις του ελληνικού στρατού.

Τρίτον επιδιώκει να ανοίξει ένα πεδίο επαγγελματικού προσανατολισμού, ανακόλουθο με τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Μία από 15.000 θέσεις εργασίας σε μια 5ετία δεν μπορεί να τη  διεκδικήσει κάποιος νέος ή νέα σε οποιοδήποτε άλλο εργασιακό πεδίο - για τις πολύπαθες παιδεία και υγεία ούτε λόγος, αλλά ούτε για τις νέες τεχνολογίες για τις οποίες έχει γράψει ελεγείες η ΝΔ  - παρά μόνο στο χακί! Καλές οι αναφορές του Πρωθυπουργού για αρίστους και νέες τεχνολογίες, αλλά τέτοια ώρα για το κόμμα του …τέτοια λόγια. Η ΝΔ της ελεύθερης αγοράς (!), της επιχειρηματικότητας (!!) ανασύρει πάνω από όλες τις άλλες υποτιθέμενες καινοτόμες προτάσεις της για την απασχόληση, το πολύ παλαιό εργασιακό πρότυπο της εργασίας σε ένα από τους στενότερους μηχανισμούς του κράτους. Που προορίζεται να καλύψει αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά δυστυχώς υπάρχει και η αφιλότιμη η ιστορία που μας θυμίζει πως η δεξιά τον έχει χρησιμοποιήσει ως μηχανισμό καταστολής πολλάκις για δικές της ανάγκες.

Τέταρτον το Πανεπιστήμιο θα πάψει για αρκετούς  νέους, κυρίως των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων, να αποτελεί μια λογική συνέχεια του Λυκείου, αφού στα 18 τους θα κόψουν οπωσδήποτε  τη μαθησιακή τους διαδικασία τουλάχιστον για ένα χρόνο. Ενδεχομένως για αρκετούς από αυτούς η διακοπή αυτή να αποτελέσει και αφορμή μεγαλύτερης η μόνιμης διακοπής από την εκπαίδευση, για όσους δεν μπορούν να πληρώνουν φροντιστήρια. Δεδομένου ότι με την υποχρεωτική θητεία στα 18, ιδιαίτερα αν τελειώνοντας το σχολείο ο νέος δεν έχει πετύχει σε κάποια σχολή ή σε σχολή της αρεσκείας του, θα είναι απαγορευτική η επαναφορά (στα 19 του) σε μια διαδικασία επιλογής για το Πανεπιστήμιο, την οποία η σημερινή κυβέρνηση είναι δεδομένο πως επιθυμεί να την κάνει όσο το δυνατόν πιο δύσκολη. Η διακοπή της πιθανής συνέχειας από Λύκειο προς Πανεπιστήμιο θα θάψει μεν το αδιαμφισβήτητο όραμα που πρέπει να έχει μια κοινωνία για κάθε επίπεδο δημόσιας και δωρεάν μόρφωσης για όλους, θα ενισχύσει όμως τις επιδιώξεις της ΝΔ για  δια βίου δυνατότητα του κάθε πελάτη/ φοιτητή να αγοράζει «εκπαίδευση» από ιδιωτικούς φορείς σε όποια ηλικία θα(αν) αποκτήσει την αγοραστική δυνατότητα.

Πέμπτον επιδιώκει να καλύψει τις προσδοκίες που προεκλογικά καλλιέργησε στο καθοριστικό για την εκλογή της ΝΔ στην κυβέρνηση ακροδεξιό κομμάτι της (Άδωνις, «ορφανά» της ΧΑ) που σήμερα νοιώθει πολύ απογοητευμένο από τους χειρισμούς της κυβέρνησης σε μεταναστευτικό, ελληνοτουρκικά.

Έκτον αφού στα πεδία οικονομία, παιδεία, υγεία, εξωτερική πολιτική δεν αντέχει σε κάποια σύγκριση με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θα παίξει μπάλα στο παλιό γνώριμο αφήγημα της τάχα μου πατριωτικής δύναμης γιατί στο κάτω κάτω δεν έχει και άλλο πεδίο να επιχειρήσει κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα. Με μεγάλη ευκολία όποιος κάνει κριτική σε αυτό το αφήγημα, θα χαρακτηριστεί μειοδότης, από την κυβέρνηση και το σύνολο των κουρδισμένων φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ . Το έχουμε δει σε όλα τα επίπεδα αυτό. Η γενιά μου το έχει ζήσει ακόμη και στη στάση που είχαν οι παλαιότερες κυβερνήσεις της ΝΔ, όταν από τη μια λοιδορούσαν και χαρακτήριζαν ως προδοτική κάθε φωνή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης και από την άλλη ψήφιζαν φωτογραφικές ρυθμίσεις ώστε να υπηρετήσουν μειωμένη στρατιωτική θητεία  βουλευτές τους. Όλες και όλοι μας το ζήσαμε όλα τα χρόνια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ όταν οι σημερινοί κυβερνώντες φόρεσαν την πανοπλία του μακεδονομάχου και ξεστόμισαν ότι πιο βρώμικο μπορούσαν  σε βάρος της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, για να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο μόλις ανέλαβαν την κυβέρνηση και δέχθηκαν κάθε σημείο που επί ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλαν.

Είναι προφανές πως η θητεία στα 18 θα προσπαθήσει να καλύψει πολλές άλλες «ανάγκες» της ΝΔ όχι όμως την αμυντική της χώρας την οποία επικαλούνται. Οι «ανάγκες» αυτές της κυβέρνησης βρίσκονται στον αντίποδα του κοινωνικού συμφέροντος, στον αντίποδα του εθνικού συμφέροντος. Και αυτό οι σημερινοί νέοι,  νέες αλλά και όλοι μας πρέπει να το προσέξουμε.  

Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς

Η αναμενόμενη εδώ και καιρό ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για τις νέες προμήθειες -μαμούθ οπλικών συστημάτων θέτει ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα. Πρώτα απ όλα, έχει υπάρξει μια σοβαρή μελέτη για τις πραγματικές αμυντικές ανάγκες και τη στρατηγική της χώρας; ‘Η θα επανέλθουμε στην αδιέξοδη κούρσα εξοπλισμών, με bonus για τα «γαλάζια παιδιά» ένα θηριώδες πακέτο διορισμών στις ένοπλες δυνάμεις;

Η δεύτερη απορία μας είναι το γιατί επιδεικνύει ο Πρωθυπουργός τέτοια σπουδή για προμήθεια οπλικών συστημάτων, τη στιγμή που είναι σαφές ότι βρίσκεται σε συνδιαλλαγή με τον Ερντογάν; Είναι ξεκάθαρο ότι μελετάται προσφυγή στη Χάγη για τις θαλάσσιες ζώνες και συμφωνία -πακέτο για τις λοιπές διμερείς διαφορές. Μέχρι και κρυφή προκαταρκτική συμφωνία ομολόγησε ότι υπέγραψε, ο Πρωθυπουργός. Άρα αφού τα βρίσκουμε - ή μπορούμε να τα βρούμε - με τον Ερντογάν, για ποιο λόγο να ξοδέψουμε απίστευτα ποσά, μεσούσης μιας απίστευτης οικονομικής κρίσης;

Ακόμη και η φιλοκυβερνητική «Καθημερινή», που μάλιστα εκφράστηκε εξαρχής υπέρ των εξοπλισμών, κρατά αποστάσεις και στο σημερινό κύριο άρθρο της επισημαίνει: «Οι περιστάσεις αυτές επιβάλλουν να ορίσουμε καθαρά και ψύχραιμα το εθνικό συμφέρον – χωρίς αποσιωπήσεις, αλλά και χωρίς βερμπαλισμούς. Καλύτερα προετοιμασμένη και συσπειρωμένη είναι η κοινή γνώμη που έχει ακούσει στεγνή την αλήθεια για το τι πραγματικά διακυβεύεται. Και δεν αφήνεται να παρασυρθεί από τεχνητό ανταγωνισμού γοήτρου».

Όσο για τη νέα εκδοχή του «Ελλάς, Γαλλία, Συμμαχία» και τους φίλους τους παλιούς, οι πολίτες βλέπουν ότι οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» δεν έχουν πρόβλημα να επιβάλλουν στη χώρα σκληρά μνημόνια αλλά και να πουλάνε αεροπλάνα και βαπόρια πολλών δισ. ευρώ ενώ το χρέος της Ελλάδας έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπως συμβαίνει τώρα, γα να διασωθεί η γαλλική αμυντική βιομηχανία.

Παρά τη δραματική φτωχοποίηση και καθώς εξελίσσεται μια νέα κρίση που προμηνύει ιλιγγιώδη ύφεση, η χώρα δεν θα ενισχύσει την κοινωνική συνοχή, το σύστημα υγείας, την παιδεία και το κοινωνικό κράτος, παρά μόνο το στρατό της. Αλλά ένα έθνος είναι πραγματικά θωρακισμένο όταν οι πολίτες αισθάνονται σίγουροι ότι μεθαύριο δεν θα ψάχνουν στα σκουπίδια. Και επίσης ότι οι θυσίες τους δεν θα πάνε σε μίζες, όπως συμβαίνει συστηματικά με όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας.

Αυτό το τελευταίο ήρθε να υπενθυμίσει, δημοσιεύοντας μάλιστα και άρθρο, ο διωκόμενος και προφυλακισθείς για τις μίζες των εξοπλιστικών Γιάννος Παπαντωνίου, με  νουθεσίες για… νέες αγορές όπλων και ύμνους προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Η σημερινή κυβέρνηση κινείται σε σωστή κατεύθυνση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στηρίζεται στην αναβάθμιση της αμυντικής μας ισχύος και σε διπλωματικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας». Αφού το λέει και ο Παπαντωνίου..

tvxs

Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο...

«Αντιπλοίαρχε, είσαι μάγκας». Αυτό διέρρευσε ότι είπε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος στον κυβερνήτη της φρεγάτας Λήμνος.

του Ορέστη Μεταξά

Το ακούμε αυτό εμείς οι αδαείς και νοιώθουμε εθνικά υπερήφανοι. Χωρίς να ξέρουμε για ποιο λόγο. Όμως το αφήγημα της μαγκιάς, το χάλασε λίγο αργότερα ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού κύριος Αλέξανδρος Διακόπουλος, που δήλωσε για το τούρκικο σκάφος Oruc Reis: «Eχει μπει στην περιοχή, έχει κάνει έρευνες, μην κοροϊδευόμαστε, αλλά είναι λίγο πιο πολύπλοκο το θέμα». Κι αφού χάλασε την μανέστρα της υπερηφάνειας της κυβέρνησης, μετά παραιτήθηκε...
Λίγο αργότερα τον επιβεβαίωσε και «άδειασε» με τη σειρά του την κυβέρνηση, ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, κύριος Κωνσταντίνος Ζιαζιάς.

Έχουμε μια κυβέρνηση μάγκικης εικονικής πραγματικότητας. Μια simulation κυβέρνηση. Η εικονική πραγματικότητα η οποία υποστηρίζεται επικοινωνιακά από το σύστημα των «ταϊσμένων ΜΜΕ», εμπλέκεται με την ρεαλιστική πραγματικότητα. Δημιουργείται μια πολιτική μίξη των δύο. Γίνονται ένα ομοιογενές μίγμα. Δεν ξεχωρίζουν. «Έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν». Είναι σχεδόν αδύνατο για τον μέσο πολίτη, με την προπαγάνδα που υφίσταται, να ξεχωρίσει την αλήθεια από την εικονική αλήθεια. Τι του λένε και τι του κρύβουν. Πως μεγαλώνουν κατά βούληση τα ασήμαντα γεγονότα και πως μικραίνουν τα σημαντικά. Η «μαγκιά» μπερδεύεται με την εικονική μαγκιά και άκρη δεν βγαίνει. Κάνουν ανασχηματισμό και κρατούν όλους τους υπουργούς. Δεν θέλουν να δώσουν τροφή στον κόσμο να σκεφτεί, ότι σε κάποιους τομείς απέτυχε η κυβέρνηση και γι αυτό άλλαξε τον υπουργό. Δεν θέλουν να αφήσουν υπόνοιες ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν θέλουν η ρεαλιστική πραγματικότητα να σκιάσει την εξιδανικευμένη εικονική.

Κάποια στιγμή όλο αυτό το παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και εικονικής πραγματικότητας παραπλανά και την ίδια την κυβέρνηση. Χάνεται μέσα στον εικονικό λαβύρινθο που η ίδια δημιουργεί. Και δεν μπορεί να αξιολογήσει τα ρεαλιστικά γεγονότα.

Κάνει τεράστια λάθη που λόγω της προσωρινής εικονικής επιτυχίας της δεν μπορεί να τα αντιληφθεί. Έχει μπει στο εικονικό τρυπάκι που είναι ναρκωτικό εθιστικό και δεν μπορεί να ξεφύγει. Ακόμα και το διάγγελμα «χυλός» του πρωθυπουργού της περασμένης εβδομάδας, αμφισβητείται εάν μαγνητοσκοπήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου ή σε κάποια παραλία θερινών διακοπών. Αν έβαλε η εικονική πραγματικότητα το χεράκι της.

Ο αντιπλοίαρχος που σύμφωνα με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας είναι μάγκας, είναι πιθανό κι ο ίδιος να μην ξέρει τι μαγκιά έκανε. Προφανώς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας λέγοντας τον μάγκα, υπονοεί ότι κατατροπώσαμε τους Τούρκους. Όμως έρχεται ο κύριος

Διακόπουλος και μας λέει ότι το Oruc Reis «έκανε έρευνες, μην κοροϊδευόμαστε.» Αφού λοιπόν το Oruc Reis έκανε έρευνες και να μην κοροϊδευόμαστε, για ποιο λόγο είναι μάγκας ο κυβερνήτης της φρεγάτας Λήμνος; Η απάντηση είναι απλή. Είναι μάγκας γιατί κατατροπώσαμε τους Τούρκους εικονικά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι κυβέρνηση Jenga. Αποτελείται από πολλά μικρά ξύλινα
τουβλάκια. Σταδιακά αντικαθιστά τα ξύλινα τουβλάκια, με εικονικά. Προς το παρόν νομίζει ότι το οικοδόμημα αντέχει. Όταν ανακαλύψει ότι δεν της έμειναν τουβλάκια πραγματικής πολιτικής, αλλά μόνο εικονικά τουβλάκια, το σύστημα Jenga θα καταρρεύσει. Και θα τους πλακώσει όλους. Μάγκες και μη. Στην ρεαλιστική πραγματικότητα και όχι εικονικά. Και τότε πολιτικά θα αποσυντεθούν. Όλοι θα αντιληφθούν ότι «οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο...»

ΚΟΥΤΙ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Τα τραγούδια της Χαρούλας στο στρατόπεδο της Μόριας πριν 35 χρόνια

Το καλοκαίρι του 1985 μια παρέα φαντάροι οργάνωσαν μια συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου μέσα στο στρατόπεδο. Αναμνήσεις, μετά το χθεσινό «τέλος» στο τραγούδι

του Στρατή Μπαλάσκα

Η ιδέα έπεσε στη βραδινή «ολομέλεια» του Λόχου. Έτσι λέγαμε τη σύναξη των αριστερών φαντάρων του Λόχου Διοίκησης του 22ου Συνάγματος στη Μόρια. Στο χώρο του σημερινού «αμαρτωλού» ΚΥΤ.

Κάθε βράδυ, όλοι εμείς οι συμμαζεμένοι από τα τάγματα του νησιού για να μην «μολύνουμε» με την παρουσία μας τους υπόλοιπους φαντάρους, από διαφορετικές πολιτικές φατρίες της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλληλοσπαρασσόμενες κατά τα άλλα εκτός στρατοπέδων, μαζευόμασταν στα σκαλοπάτια του Διοικητηρίου με μπύρες, τσιγάρα (κάθε λογής άφιλτρο που κυκλοφορούσε) και πολλές πολλές κουβέντες.

Εκεί το λοιπόν έπεσε η ιδέα. Μια από τις πολλές ιδέες που είχαμε και τρέχαμε να τις υλοποιήσουμε. Το χτίσιμο και ο εξοπλισμός της βιβλιοθήκης. Η διακόσμηση του ΚΨΜ. Η καλυτέρευση του φαγητού, η κατασκευή του γηπέδου.
Μόνο που ετούτη ήταν αλλιώτικη ιδέα.

Να κάνουμε είπαμε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ του 1985 μέσα στη μονάδα μια συναυλία. Να διασκεδάσουμε ένα βράδυ όλοι μαζί φαντάροι και αξιωματικοί.
Είπαμε, 1985 ήταν, ποιος θα μας έλεγε όχι; Αλλαγή λέγαν ότι είχε επέλθει και θα τους καλούσαμε να το αποδείξουν ότι έτσι ήταν.

Συναυλία όμως με ποιον; Όχι βέβαια με την ορχήστρα της Λέσχης Αξιωματικών. «Μη σκίσουμε και φλέβες…» είπε ο Θοδωρής.Ναι. Όχι με την ορχήστρα της Λέσχης αλλά τότε με ποιον;

Στη Σκάλα Μυστεγνών έκανε πάντα τα καλοκαίρια διακοπές η Χαρούλα Αλεξίου. Στο σπίτι του άντρα της του Αχιλλέα Θεοφίλου. Να πάμε να τη βρούμε και να την καλέσουμε να τραγουδήσει…

«Είμαστε θρασείς ρε…» είπε ο Δήμος. Γελάσαμε. Δεν είχαμε να χάσουμε τίποτα…
Την επομένη το πρωί πηγαίνοντας, «γραφιάδες» γαρ, τα «εισερχόμενα» προς υπογραφή στο Συνταγματάρχη του είπαμε την ιδέα μας.
«Μπαλάσκα σιγά μη φέρεις και τον Καζαντζίδη…» απάντησε. Τι να του έλεγα; Πως δε μου αρέσει ο Καζαντζίδης;

Το απόγευμα με το τζιπάκι και το Δήμο, με φόρμες και άρβυλα πήγαμε στη Σκάλα Μυστεγνών. Η Χαρούλα ήταν εκεί…
Σαν μας είδε μας φώναξε «Ελάτε στην παρέα μας φαντάροι…». Ήταν η εποχή της δόξας του ομώνυμου τραγουδιού. Μας κέρασε τσίπουρο, καπνίσαμε πέντε, δέκα, είκοσι τσιγάρα και στο τέλος μας έδωσε τα χέρια της και μας είπε.
«Άντε ρε συντροφάκια να το κάνουμε κι ετούτο…»
Δε τολμούσαμε να το πιστέψουμε.

Από την επόμενη κιόλας μέρα, ριχτήκαμε με τα μούτρα στην προετοιμασία. Τι φεστιβάλ ΚΝΕ και τι Φεστιβάλ Αυγής. Ετούτο ήταν το φεστιβάλ της ζωής μας.
Οι Αξιωματικοί δεν καταλάβαιναν τι κάνουμε. Στην πλατεία του Τάγματος μπροστά στα Διοικητήρια στήθηκε ένα πραγματικό μαγαζί. Εξέδρα ο χώρος μπροστά στο Διοικητήριο του Τάγματος. Πίστα μεγάλη στο μέσον για να χορέψει ο κόσμος και τραπέζια με καρέκλες για όλους.

Τροφοδοσία ειδική με βελτίωση συσσιτίου, ρετσίνα και μπύρα σε όλους. Σκοπιές κανονισμένες να περάσουν όλοι από το γλέντι. Το στρατόπεδο αυτοδιαχειριζόμενο…
Με φώναξε το μεσημέρι ο Ηλίας, Αντισυνταγματάρχης υποδιοικητής του Συντάγματος, φανατικός αντικομμουνιστής αλλά τέσσερα χρόνια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τα είχε δει όλα.

«Μέχρι την Αντίσταση νομιμοποιήσατε ρε… τι θέλετε;» μας έλεγε σαν του γκρινιάζαμε. «Μπαλάσκα το κράτος διελύθη μου είχε πει σαν μου ανακοίνωσε ότι θα μπορούσα να χειρίζομαι χαμηλής έστω διαβάθμισης απόρρητα…
«Το βράδυ παίζετε όλοι τα κεφάλια σας…» μου είπε.

«Κύριε Συνταγματάρχα με τούτο θα γίνετε Στρατηγός» του είπα χαμογελώντας.
Το βράδυ πήγαμε και φέραμε τη Χαρούλα με το τζιπάκι του Διοικητή.
Τι γλέντι ήταν αυτό…
«Γλέντι του Στρατού στο μέλλον» μου είπε ο Δήμος. Ο Σπύρος χαμογελούσε. Τα καθοδηγητικά του καθήκοντα δε του επέτρεπαν να γελάσει ανοιχτόκαρδα. Καημένε Σπύρο.
Για τρία τραγούδια ξεκίνησε η Χαρούλα 23, 33, 43 είπε… Ούτε και ξέρω. Το «έλα στην παρέα μας φαντάρε» πόσες φορές να το είπε;
Χορεύτηκε κι από όλους.
Από όλους εκτός από τους «περίεργους» του Λόχου Διοικήσεως του 22 ΔΤΕ. Του Λόχου Διοικήσεως του Συντάγματος. Εμείς δε χορεύαμε (γενικώς δε χορεύαμε) γιατί έπρεπε να έχουμε το νου μας.

Και κάπου στις 12 το βράδυ κι ενώ το γλέντι ξεψυχούσε η Χαρούλα είπε «και τώρα να πω κύριοι Διοικητές κι ένα τραγούδι για τα παιδιά…». Κι έδειξε εμάς.
Ωχ... Ήταν η ώρα της φυλακής. «Πόσες μέρες θα φάμε αύριο;» έσκυψε και μου είπε στο αυτί ο Σπύρος. Ο Δήμος κοκκίνισε. «Δεύτε τελευταίον ασπασμόΝ…» ψέλλισε. Άναψα ένα ΣΑΝΤΕ. Κατάπια μια γουλιά ρετσίνα Κουρτάκη. Κι η Χαρούλα άρχισε να τραγουδά α καπέλα στην πλατεία του στρατοπέδου της Μόριας, του στρατοπέδου του 296 ΤΕ και του 22ου Συντάγματος, με 600 κοντά φαντάρους κι εγώ δεν ξέρω πόσους αξιωματικούς.

«Σαν το μετανάστη στη δική σου γη
μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή
κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα
και δεν ξημερώνει να 'ρθει χαραυγή
Στράγγισε η ζωή σου που αιμορραγεί
κάθε ώρα τρόμος, πόνος και κραυγή
και σ' ακούν οι ξένοι κι ο αδερφός σωπαίνει
αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή
Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί
μάτωσε ο ήλιος την ανατολή
κλαις κι αναστενάζεις, αχ ξενιτιά φωνάζεις
μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί».

Λιβανελί στην πλατεία του στρατοπέδου της Μόριας, του στρατοπέδου του 296 ΤΕ και του 22ου Συντάγματος, με 600 κοντά φαντάρους κι εγώ δε ξέρω πόσους αξιωματικούς.

«Αέρα…» ψελισε ο Δήμος σαν τέλειωσε το τραγούδι. Για δευτερόλεπτα όλοι σιωπηλοί και μετά ένα χειροκρότημα διαρκείας.
«Στην υγειά σας ρε παιδιά» φώναξε η Χαρούλα. Τρέξαμε, και την αγκαλιάσαμε. Ο Συνταγματάρχης χαμογελούσε ο Αντισυνταγματάρχης κάπνιζε, ο Διοικητής του Τάγματος έβλεπε το πιάτο του… Κι εμείς στην αγκαλιά της Χαρούλας. «Γεια σου ρε ξανθέ…» μου είπε γελώντας με κείνη τη μπάσα φωνή.

Κάπου εκεί βγήκε μια φωτογραφία. Δε ξέρω που είναι. Η σύναξη των αριστερών φαντάρων του Λόχου Διοίκησης του 22ου Συντάγματος στη Μόρια με τη Χαρούλα στην πλατεία του στρατοπέδου στη Μόρια…
Κάπου σε κάποιο ράφι της καρδιάς μου είναι σίγουρα…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα που η Χαρούλα Αλεξίου ανακοίνωσε ότι δε θα ξανατραγουδήσει .

Θυμήθηκα πως πριν τρία τέσσερα χρόνια σε μια συναυλία της στη Σμύρνη έτυχε να είμαι εκεί. Την πλησίασα και της είπα πως είμαι ο φαντάρος εκείνος πριν 30τόσα χρόνια που οργάνωσε μαζί με άλλους τη συναυλία της στο στρατόπεδο. «Ρε συ, ο ξανθός είσαι; Ρε δεν ασπρίζεις εσύ;» φώναξε με τη βαριά μπάσα της φωνή. Και με αγκάλιασε…

Γεια σου Χαρούλα…

stonisi

Ο βιολιτζής βαράει φάλτσα

Τρία περιστατικά ατυχών χειρισμών (επιεικής η φράση για την περιγραφή τους) μέσα σε λίγες εβδομάδες είναι πολλά. Δεν μπορείς να τα χρεώσεις σε γλωσσικό ολίσθημα.

του Τάσου Παππά

Οταν μάλιστα πρωταγωνιστής και στα τρία είναι ο υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, δηλαδή ο κυβερνητικός αξιωματούχος που είναι ο πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων και έχει την ευθύνη σε πρώτο χρόνο για τους χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά ζητήματα, τότε το πράγμα είναι σοβαρό.

Το πρώτο: «Αυτό που συμβαίνει, όπως θα συμβαίνει πάντα, τουλάχιστον όσον αφορά αυτήν την πολιτική ηγεσία, είναι ότι το υπουργείο Εθνικής Αμυνας δε φεύγει από το βάρος και την ευθύνη, αλλά έρχεται και αναλαμβάνει επιπλέον βάρος και όποια ευθύνη χρειαστεί, προκειμένου να προασπίσει την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων, αλλά και την εσωτερική ασφάλεια». Δήλωση με τέτοιο περιεχόμενο θα μπορούσε να είχε γίνει στο παρελθόν, στο... πολύ παρελθόν. Τότε που οι Ενοπλες Δυνάμεις ήταν το μακρύ και σιδερένιο χέρι της εξουσίας και τις χρησιμοποιούσαν οι δεξιές κυβερνήσεις μετά τον Εμφύλιο και η δικτατορία για να αντιμετωπίσουν τον εσωτερικό εχθρό, δηλαδή τους κομμουνιστές, οι οποίοι προετοιμάζονταν, όπως κραύγαζε η φαιά προπαγάνδα, για τον τρίτο ένοπλο γύρο.

Μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε ο υπουργός επιχείρησε να ανασκευάσει με το γνωστό «δεν εννοούσα αυτό ακριβώς, έγινε παρεξήγηση», κτλ, κτλ. Οι συνήθεις ύποπτοι - οι νεροκουβαλητές της κυβερνητικής γραμμής στα Μέσα Ενημέρωσης- στην προσπάθειά τους να διασκεδάσουν τις κακές εντυπώσεις ανέφεραν ότι κάτι ανάλογο είχε πει και ο Πάνος Καμμένος όταν ήταν υπουργός Άμυνας. Μάλιστα. Η ανοησία του ενός δικαιώνει την ανοησία του άλλου. Όντως αποστομωτική απάντηση.

Το δεύτερο: «Η εντολή στρατιωτικής απάντησης ή εμπλοκής θα είναι του πρωθυπουργού και, εάν δεν μπορεί ο ίδιος, θα είναι της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας». Τι άραγε εννοούσε ο ποιητής, στην προκειμένη περίπτωση ο υπουργός Άμυνας; Γιατί δε θα μπορεί ο πρωθυπουργός να δώσει εντολή στρατιωτικής απάντησης ή εμπλοκής οπότε την ευθύνη θα αναλάβει ο ίδιος; Μήπως γιατί θα έχει απαχθεί από τον αντίπαλο; Καλαμπούρι.

Μήπως γιατί θα βρίσκεται σε σημείο όπου δε θα είναι δυνατή η επικοινωνία ούτε καν με ταχυδρομικά περιστέρια; Αστεία υπόθεση. Μήπως γιατί θα είναι υπό την επήρεια ουσιών τις οποίες θα έχουν ρίξει στον καφέ του ή στο κρασί του πράκτορες του εχθρού με συνέπεια να μην μπορεί να λάβει αποφάσεις; Φαντάζομαι ότι τα στελέχη της ΕΥΠ, που είναι οι δοκιμαστές των φαγητών, των ποτών και των ροφημάτων που καταναλώνει ο πρωθυπουργός, θα έχουν πάρει τις απαραίτητες προφυλάξεις. Μήπως γιατί θα είναι σε κώμα (χτυπάω ξύλο); Μήπως σε τελική ανάλυση ο υπουργός έχει χάσει το μέτρο;

Το τρίτο: Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούσε η επιλογή του υπουργού Άμυνας να δώσει στη δημοσιότητα τη στιχομυθία του με τον πρωθυπουργό με αφορμή το ταξιδάκι που έκανε το τουρκικό ερευνητικό σκάφος στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, από την οποία προκύπτει ότι ο υπουργός καθοδηγεί και ο πρωθυπουργός υπακούει; Ρωτήθηκε ο κ. Μητσοτάκης ή ο υφιστάμενός του έκανε του κεφαλιού του;

Δεν ισχυρίζομαι ότι το σωστό μοντέλο υπουργού Άμυνας είναι αυτό που εφάρμοζε ο αμίλητος Γιάννης Χαραλαμπόπουλος τη δεκαετία του ’80. Φαίνεται ότι ο κ. Παναγιωτόπουλος εζήλωσε τη δόξα του Πάνου Καμμένου, ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνούσε τα όρια του ρόλου του και διεκδικούσε κάτι παραπάνω, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν συμμαχική και ο επικεφαλής της, για να μην απειληθεί η συνοχή της, ήταν υποχρεωμένος να παίρνει υπόψη του τις ισορροπίες και ενίοτε να κάνει τα στραβά μάτια. Η σημερινή κυβέρνηση είναι μονοκομματική και ο πρωθυπουργός πανίσχυρος. Ή μήπως δεν είναι και τόσο όσο ο ίδιος διαλαλεί προς κάθε κατεύθυνση;

Ανάγωγα 

Ο κ. Αυγενάκης δεν συμμετέχει στην ελληνική αποστολή στην Ελβετία γιατί, όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, στοχοποιήθηκε από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ. Συμπλήρωσε όμως ότι απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Αρα, δεν έγινε αυτό που επιτάσσει η κυβερνητική ιεραρχία, αλλά αυτό που επιθυμούσαν ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Νέο ρεκόρ της κυβέρνησης των αρίστων στο άθλημα της αρλούμπας

efsyn

Τι γυρεύει η Ελλάδα στο καζάνι της Μέσης Ανατολής;

της Κάκης Μπαλή

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτή της την κίνηση. Γιατί θα πρέπει η Αθήνα να πάρει θέση, έστω εμμέσως, στην κόντρα Σαουδικής Αραβίας- Ιράν; Με τι είδους εντολή θα συμμετάσχουν Έλληνες στρατιώτες -μιλάμε για τους χειριστές των “Πάτριοτ”- στην αεράμυνα μιας άλλης χώρας, αφού δεν πρόκειται να κινηθούν υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ;

Xθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναχώρησε για το Ριάντ, για επαφές με την ηγεσία του οίκου των Σαούντ. Δεν πάει απλώς σε μια... εξωτική χώρα, σε έναν δύσκολο προορισμό για τους κοινούς θνητούς, εκτός κι αν είναι αποφασισμένοι να κάνουν το τάμα τους, το “χατζ” στη Μέκκα.

Πάει σε έναν από τους πρωταγωνιστές του σύγχρονου “1914” της Μέσης Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι μουλάδες του Ιράν, όταν κάνουν την προπαγάνδα τους στους τουρίστες -οι οποίοι, αφού θαυμάσουν την Περσέπολη του Κύρου και του Δαρείου, κάνουν τον κόπο να επισκεφθούν και το θαυμαστό Ροζ Τζαμί στη Σιράζ-, λένε ότι ο κίνδυνος για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή εκπορεύεται από τους Σαούντ και τους Ουαχαβίτες κι όχι από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ.

Μπορεί αυτό να μην είναι αλήθεια, αλλά δείχνει πόσο βαθύς είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν - κι αυτό το βιώνουν με τον πιο επώδυνο τρόπο οι έρμοι κάτοικοι της Υεμένης. Μιας χώρας κάποτε μαγικής, που σήμερα είναι διαλυμένη από έναν εμφύλιο, πόλεμο δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης.

Μέρες 1914
Η Υεμένη είναι μόνο ένα σύμπτωμα. Ολόκληρη η Μέση Ανατολή είναι ένα ναρκοπέδιο, με τα μισά κράτη της να ονομάζονται έτσι κατ’ ευφημισμόν -κράτος δεν λες σήμερα ούτε το Ιράκ, ούτε τη Συρία- και τα άλλα μισά να ανήκουν σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, να παίζουν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, να δένονται στα άρματα περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων και να κάνουν πλούσια την παγκόσμια εξοπλιστική βιομηχανία. Κι αν τα πράγματα ήταν μια φορά εκρηκτικά στα μέσα του 2019 -όταν η εξαιρετικά δικτυωμένη δεξαμενή σκέψης International Crisis Group υποστήριζε ότι “η Μέση Ανατολή βιώνει τη δική της στιγμή του 1914”, όπως, έναν αιώνα νωρίτερα, οι Ευρωπαίοι ως “υπνοβάτες” (σύμφωνα με τον ιστορικό Κρίστοφερ Κλαρκ) άφηναν τη δολοφονία του Αυστριακού διαδόχου Φραγκίσκου Φερδινάνδου να ανάψει το φυτίλι του Μεγάλου Πολέμου-, σήμερα, έξι μήνες αργότερα, είναι πολύ χειρότερα.

Κάτι η ανοιχτή πλέον σύγκρουση Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, μετά και τη δολοφονία του Σουλεϊμανί με διαταγή Τραμπ, κάτι το νέο, εμπρηστικό σχέδιο του Αμερικανού Προέδρου για την “επίλυση” του Παλαιστινιακού, κάτι το χάος τόσο στον εύθραυστο Λίβανο όσο και στο διαλυμένο Ιράκ, κάτι η εμπλοκή των πάντων στον πόλεμο της Λιβύης, έχουν οδηγήσει την ούτως ή άλλως ταραγμένη Μέση Ανατολή στο παρά πέντε μιας γενικευμένης σύρραξης.

Οι μόνοι που προσπαθούν να αποτρέψουν τη σύρραξη -με περιορισμένο ταλέντο, περιορισμένη ισχύ και περιορισμένη αξιοπιστία- είναι οι Ευρωπαίοι. Κυρίως, ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, που έχει τη φιλοδοξία να διαδεχθεί την -αποδυναμωμένη και υπ’ ατμόν Μέρκελ- στην άτυπη ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αποδείχθηκε, όμως, ότι δεν είχαν τα κότσια και την οικονομική δυνατότητα να διασώσουν ό,τι διασωζόταν από τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν, καθώς οι περισσότερες ευρωπαϊκές εταιρείες, αν και έβλεπαν τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες στην ιρανική αγορά, δεν ήθελαν να ρισκάρουν τον αποκλεισμό τους από την αμερικανική, μετά τις κυρώσεις που επέβαλε ο Τραμπ στην Τεχεράνη. Όσο για τις ελπίδες, κυρίως των Ιρανών, για έναν κάποιο εκδημοκρατισμό της χώρας τους, μειώνονται με τον ίδιο ρυθμό που η ένταση με τις ΗΠΑ ανεβαίνει.

Το δώρο...
Μέσα σ’ αυτό το τοπίο -που είναι ακόμη πιο πολύπλοκο από την παραπάνω... μπακάλικη περιγραφή- πάει ο Μητσοτάκης στο Ριάντ, έχοντας στις αποσκευές του ένα δώρο. Μια συστοιχία αντιαεροπορικών πυραύλων “Πάτριοτ” για να ενισχυθεί η αεράμυνα της Σαουδικής Αραβίας.

Άλλωστε, όπως δήλωσε προ ημερών ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, μετά τη συνάντησή του, για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα, με τον Σαουδάραβα ομόλογό του, πρίγκηπα Φαϊζάλ Μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ, οι σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία έχουν αποκτήσει “μια ιδιαίτερη δυναμική” και είναι για την Ελλάδα “μια στρατηγική επιλογή”. Ίσως και επειδή είναι εχθρός του εχθρού μας - το Ριάντ δεν θέλει να δει ζωγραφιστό τον Ερντογάν- και το τελευταίο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση δείχνει τεράστια αδυναμία σε όσους είναι απέναντι στον Τούρκο Πρόεδρο.

...και τα ανταλλάγματα
Οι Σαουδάραβες, που εμπλέκονται στον πόλεμο της Υεμένης, έχουν μεγάλες... τρύπες στην αεράμυνά τους και το διαπίστωσαν με τον δύσκολο τρόπο τον περασμένο Σεπτέμβριο. Όταν σηκώθηκαν από την Υεμένη σύγχρονα drones και έπληξαν σοβαρά τις εγκαταστάσεις της κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας ARAMCO.

Ζήτησαν λοιπόν βοήθεια από τους φίλους τους τους Αμερικανούς κι αυτοί με τη σειρά τους είπαν στον “πιστό” και “προβλέψιμο” σύμμαχο στην Αθήνα να βάλει πλάτη. Το αντάλλαγμα;

Η ευγνωμοσύνη της Ουάσιγκτον, η οποία, όπως ελπίζει η ελληνική κυβέρνηση, θα μεταφραστεί σε έμπρακτη στήριξη εάν και εφόσον αγριέψουν τα πράγματα με την Τουρκία. Για μια ελπίδα ζούμε...

Την ίδια ώρα πάντως, και παρά το γεγονός ότι οι “Πάτριοτ” είναι αμυντικό όπλο, η Ελλάδα εμπλέκεται σε μια διένεξη από την οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια κρατούσε αποστάσεις. Γίνεται αυτό που συνηθίζουμε να λέμε “μέρος του προβλήματος”, κάτι που αποφεύγουν συστηματικά να κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, όσα όπλα κι αν πουλάνε στους Σαουδάραβες.

Άλλωστε, οι πωλήσεις αντιμετωπίζονται ως μπίζνες - κι αυτό το καταλαβαίνουν όλοι στη Μέση Ανατολή.

Τα ερωτήματα
Πάντως, ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως η μεταφορά των “Πάτριοτ” κι ίσως στο παρά ένα η κυβέρνηση να το ξανασκεφτεί. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτή της την κίνηση. Γιατί θα πρέπει η Αθήνα να πάρει θέση, έστω εμμέσως, στην κόντρα Σαουδικής Αραβίας- Ιράν;

Με τι είδους εντολή θα συμμετάσχουν Έλληνες στρατιώτες -μιλάμε για τους χειριστές των “Πάτριοτ”- στην αεράμυνα μιας άλλης χώρας, αφού δεν πρόκειται να κινηθούν υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ;

Και κυρίως, τι προσφέρει στη χώρα η αλλαγή πολιτικής προς τον απόλυτο ατλαντισμό; Περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη επιρροή ή απλώς ένα χάδι για τον “προβλέψιμο” εταίρο και την πίεση για μια ακόμη “αγορά του αιώνα”;

«Τρομοκρατία είναι ο πόλεμος των φτωχών και πόλεμος είναι η τρομοκρατία των πλουσίων»

της @ai_Katerina

Δεν είναι εποχές για βούτυρο μας φωνάζει η Δεξιά. Είναι εποχές για κανόνια. 

Οι παρόλες της νυν και αεί πολεμοκάπηλης Δεξιάς. Στράτευση στα 18, αύξηση της στρατιωτικής θητείας και βέβαια νέα υπερ-πακέτα εξοπλιστικών. Γιατί ως πολίτες το έχουμε χρυσοπληρώσει και πλήρως εμπεδώσει το έργο. Οι καλές, οι πλούσιες, οι γενναιόδωρες, οι μίζες στα εξοπλιστικά βρίσκονται. 

Δεν είχαμε, λέει, γενναία εξοπλιστικά προγράμματα για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και κινδυνεύει να ανατραπεί η ισορροπία στο Αιγαίο. 

Κάποτε λέγαμε ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του. Σήμερα το Αιγαίο ανήκει στους νεκρούς του. Στους κολασμένους της γης, στους αποκλήρους του πλανήτη, σε αυτούς που με βάρκα την ελπίδα για Ζωή, θαλασσοπνίγονται σε καρυδότσουφλα, κολυμπάνε για  ένα αύριο στην αφιλόξενη, ρατσιστική, θλιβερά γερασμένη Ευρώπη. 

Το Αιγαίο δε λογίζεται σαν μια θάλασσα που ενώνει δυο λαούς, αλλά  σαν οικόπεδο που πουλιέται και αγοράζεται από τους πατριδέμπορους ενθεν κακειθεν, σαν ένα νεκροταφείο ανθρώπων και ελπίδων.  

Έχω μια θολή ανάμνηση, πρέπει να ήταν στο νηπιαγωγείο ή στις πρώτες τάξεις του δημοτικου. Μνήμη τρόμου και πανικού όταν η δασκάλα μας προτρέπει να προσευχηθούμε για να μη γίνει πολεμάς με την Τουρκία. Γύρισα σπίτι συντετριμμένη να ξορκίσω τον μπαμπά μου ότι δε θα σκοτωθεί στον… πόλεμο. Κι ίσως από τότε να κρατώ φυλακτό τα λόγια ότι αυτοί που μιλάνε για σημαίες, αυτοί που «μιλάνε για καιρούς δοξασμένους και για του έθνους την τιμή, αυτοί που μιλάνε για τις νίκες που το μέλλον θα φέρει», παλεύουν να πασπαλίσουν με χρυσόσκονη το πρόσωπο του τέρατος, το αίμα και το χρήμα.  

Λαοί, πολίτες, άνθρωποι που τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν, με κοινά βάσανα, αγωνίες, χαρές και φόβους, έρμαια και θύματα εκμετάλλευσης εθνικιστικών και οικονομικών ανταγωνισμών.  

Διαβάζω για τη νησίδα Λούλου, στον Έβρο, που ανάλογα με το ρεύμα του ποταμού άλλοτε μετακινείται προς την Ελλάδα κι άλλοτε προς την Τουρκία. Πανικός για το αν υψώθηκε τουρκική σημαία ή ελληνική. Μια νησίδα που τρολάρει τους πατριδέμπορους, η φύση που βγάζει τη γλώσσα στα εθνίκια.

Κι ονειρεύομαι. «Ονειρεύομαι» αντιπολεμικά κινήματα. «Ονειρεύομαι» ότι οι δρόμοι γεμίζουν νεολαίους, και από τις δυο μεριές του Αιγαίου, που καταγγέλλουν τους εθνικισμούς, που κοροϊδεύουν τις υστερικές κόρωνες, που λοιδορούν τις ασύλληπτες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, που υπερκαλύπτουν τις πολεμόχαρες φωνές. 

«Ονειρεύομαι» Έλληνες και Τούρκους νεολαίους, που δε μοιράζουν τίποτα, που δεν εκμεταλλεύονται τίποτα, που δεν εξαργυρώνουν τίποτα, πάρα μόνο τη χαρά της  ζωής που τους πρέπει. 

Ονειρεύομαι τον αγώνα για το…  βούτυρο στην Υγεία, στην Παιδεία, στο κοινωνικό κράτος, στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ονειρεύομαι ότι οι πολίτες δεν θα είναι τόσο ηλίθιοι για να ματώσουν οικονομικά, κοινωνικά αλλά και πραγματικά για τις τσέπες των CEOs των ευρωπαίων και αμερικανικών πετρελαϊκών, που θα πετάξουν στους ιθαγενείς δυο γυάλινες χάντρες. 

Αλλά απλά… ονειρεύομαι. Γιατί ξέρω καλά ότι όταν οι μίζες του νεοφιλελευθερισμού στερέψουν, τότε… ξεπετιέται ο «πατριωτισμός». Γιατί τίποτα δεν είναι επικερδέστερο από την πατριδεμπορία.

κοθτιπανδωρας

Τι «τρέχει» με την Εθνοφυλακή;

Ένα επιπλέον στοιχείο στην έρευνα - αποκάλυψη του Tvxs.gr για την υπόγεια διασύνδεση της Εθνοφυλακής με τη Χρυσή Αυγή και την ακροδεξιά προσέθεσε δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών που υπενθυμίζει ότι ο αποκαλούμενος ως "πιο διάσημος εθνοφύλακας της χώρας" Π. Μπαντέμης είναι πρώην πυρηνάρχης της Χ.Α., καταδικασμένος για ρατσιστική επίθεση και γνωστός οπαδός του "εθνικοσοσιαλισμού".

Οι αποκαλύψεις του Tvxs.gr για τη στελέχωση της Εθνοφυλακής​ επιβεβαιώθηκαν από εξελίξεις και αντιδράσεις. Ταυτόχρονα, γνωστά στελέχη της Χρυσής Αυγής - εθνοφύλακες σε πόλη της Βόρειας Ελλάδας, φέρεται να συγκάλεσαν συνάντηση των εφέδρων ερήμην του στρατιωτικού διοικητή με αντικείμενο την "επιπλέον εκπαίδευση", εφόσον η υπάρχουσα "δεν τους καλύπτει".

Εκτός από τα δείγματα αυτονόμησης φασιστικών πυρήνων συνεχίζεται και η δράση των "Λεσχών Εφέδρων" και άλλων επίδοξων "ράμπο", που διοργάνωσαν πρόσφατα πανελλαδική άσκηση, υποκρύπτουν μια άτυπη μορφή "πολιτοφυλακής" και ξυπνάνε "μαύρες μνήμες".

Στη στρατιωτική ηγεσία φαίνεται πως υπάρχει προβληματισμός και περίσκεψη ενώ σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας προκύπτει ψύχραιμη αντιμετώπιση μέχρι στιγμής. Σύμφωνα με πληροφορίες όμως του Tvxs.gr, αναμένονται εξελίξεις, ίσως και σιωπηρές προκειμένου να μην διαταραχθεί η ηρεμία του στρατεύματος σε μια κρίσιμη συγκυρία.  

Η κατάσταση άλλωστε οικοδομήθηκε χρόνια πριν:  Αυτό που αναζητά απαντήσεις είναι πώς ένα βοηθητικό σώμα που στελέχωναν οι μέσοι κληρωτοί πολίτες, ξαφνικά μετά το 2012 επανδρώνεται στην πλειοψηφία του από χρυσαυγίτες και άλλους ακροδεξιούς, τους οποίους οπλίζει η δημοκρατία αλλά ομολογούν ότι είναι εχθροί της...

tvxs

Σεναριογραφική πλειοδοσία

του Παντελή Μπουκάλα

Η τύχη των δύο Ελλήνων αξιωματικών, αυτό είναι το μείζον. Επειδή, πρώτον, ξέρουμε –και όχι μόνο από τον κινηματογράφο, παρά και από τις αφηγήσεις Τούρκων και Κούρδων πολιτικών κρατουμένων– τι εστί τουρκική φυλακή.

Επειδή, δεύτερον, έχουμε ήδη συνειδητοποιήσει ότι η οιονεί πειρατική «διπλωματία των ομήρων –για την οποία έγραφε χθες εδώ, σε παραδιπλανή στήλη, ο Σταύρος Τζίμας– είναι στρατηγική επιλογή του ερντογανικού καθεστώτος. Και σίγουρα, δύο Ελληνες αξιωματικοί όμηροι έχουν πολύ μεγαλύτερο συμβολικό αντίκρισμα στο φαντασιακό των Τούρκων εθνικιστών από έναν Γερμανό δημοσιογράφο, που κρατήθηκε επίσης όμηρος, ή από έναν Αμερικανό πάστορα.

Και τέλος, επειδή έχει γίνει ήδη φανερό ότι το φαντασιακό αυτό έχει τραυματιστεί σοβαρά από την καταφυγή στην Ελλάδα, τον πατροπαράδοτο εχθρό, όχι μόνο των οκτώ Τούρκων αξιωματικών αλλά (πρωτίστως αυτό) και των χιλιάδων απλών και ανώνυμων Τούρκων πολιτών που προσφυγεύουν στη χώρα μας, αναζητώντας την ελευθερία και τους τρεις-τέσσερις κανόνες δημοκρατικού βίου που έχασαν στην πατρίδα τους.

Είναι ανεπίτρεπτη, ως εκ τούτου, η σχετικοποίηση της σοβαρότητας του ζητήματος, η υποβάθμισή του· αν αυτός ο «πραγματισμός» προτείνεται σαν αντίδοτο στην ελαφρότητα του κ. Καμμένου σε όλη τη μέχρι τώρα θητεία του, η σκέψη πήρε λάθος δρόμο. Την ίδια στιγμή, είναι άκρως επικίνδυνη η πλειοδοσία «πατριωτισμού» στην οποία επιδίδονται ορισμένα μέσα ενημέρωσης κι από κοντά, ψηφοθηρικά αγχωμένοι, κάποιοι κομματικοί παράγοντες, της κεντρικής σκηνής ή της περιφερειακής. Τα πλέον «πατριωτικά» ΜΜΕ, που έσπευσαν να βαφτούν στο κίτρινο του πολέμου, υιοθετούν τις πιο αντιφατικές προφητείες από το ένα πρωτοσέλιδό τους στο επόμενο: «“Θα μας πάρουν το Αιγαίο”, προφήτεψε ο γέρων Τάδε», «“θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιασοφιά”, προανήγγειλε ο πατήρ Δείνα», «“και την Κόκκινη Μηλιά”, διαβεβαιώνει η γερόντισσα Χι», «“αλλά θα μας αρπάξουν τον Κόκκινο Μύλο” μαντεύει η ιέρεια Ψι».

Με την ίδια ακριβώς ευκολία, οι κομματικώς υπερπατριώτες υιοθετούν τρία αντιφατικά σενάρια μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο της τηλεοπτικής ή ραδιοφωνικής τους παρουσίας: «Τους απήγαγαν Τούρκοι κομάντος που μπήκαν σε ελληνικό έδαφος», «όχι, τους την είχε στημένη η στρατοχωροφυλακή του Ερντογάν»... Ακόμα και τα σενάρια που σκοπίμως διοχετεύονται από τουρκικά Μέσα σεσημασμένα για την υπακοή τους στο καθεστώς, βρίσκουν εδώ θερμότερους αναμεταδότες απ’ ό,τι στη χώρα παραγωγής τους.

Πηγή: Καθημερινή

Και γιατί δεν κάνουμε έναν πόλεμο μετά το τουρκικό σήριαλ;

Καλό είναι να ξεκινάμε από τα δεδομένα πριν καταλήξουμε στις κρίσεις και τις επικρίσεις. Δύο έλληνες στρατιωτικοί, μπήκαν σε τουρκικό έδαφος και συνελήφθησαν από τουρκική περίπολο. Για το λόγο αυτό οδηγήθηκαν σε δικαστήριο, επειδή δηλαδή μπήκαν παράνομα στην Τουρκία. Το ίδιο θα συνέβαινε και αν Τούρκοι είχαν μπει σε Ελληνικό έδαφος, ή Πολωνοί σε Ρωσικό. Αυτή την έννοια έχει η φύλαξη των συνόρων, όσο αποκρουστική και αν είναι, όσο και αν στο μέλλον θέλουμε αγάπη μόνο και παγκόσμια ειρήνη.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η αλήθεια βέβαια είναι πως στην ελληνική μεθόριο, πολύ συχνά τέτοιες εισβολές συνήθως αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο για να να αποφεύγονται οι κρίσεις. Δηλαδή επικοινωνούν μεταξύ τους οι μονάδες των συνόρων και αν η εισβολή είναι εκδήλως ατύχημα, αποφασίζουν να μην προχωρήσουν σε επίσημες συλλήψεις και ανακοινώσεις. Ωστόσο το νομικό καθεστώς και το διεθνές δίκαιο, προβλέπουν πως η χωρίς άδεια παρουσία ανθρώπων σε άλλο κράτος οδηγεί σε σύλληψη. Πόσο μάλλον στρατιωτικών.

Είναι επίσης φανερό, πως ο Ερντογάν για λόγους που σχετίζονται με τους σχεδιασμούς του και τα προβλήματα που έχει στη Συρία και αλλού, αποφάσισε να κλιμακώσει το σήριαλ του αποφασιστικού ηγέτη που δεν χαρίζεται πουθενά, παρά να αντιμετωπίσει το περιστατικό ως λήξαν. Έτσι οι κάμερες των τουρκικών καναλιών βρέθηκαν εκεί όπου έχουν συλληφθεί οι Έλληνες στρατιωτικοί για να καταγράψουν τη «νίκη» του. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως παίζει με τη φωτιά και την πιθανότητα «ατυχήματος» με σκοπό την εσωτερική κατανάλωση και την καθιέρωση της εικόνας του Σουλτάνου. Παρ όλα αυτά, δεν έχει κάνει κάτι παράνομο. Αυτό που μπορεί να του αποδώσει κάποιος είναι σκοπιμότητα, επικινδυνότητα, ανευθυνότητα και επιλογή πρακτικών κακής γειτνίασης. Προς το παρόν όμως όχι παρανομία.

Τι μπορεί λοιπόν να κάνει το ελληνικό κράτος; Σίγουρα να εντοπίσει όλα αυτά και να τα καταδείξει. Δεν μπορεί ούτε να παραπονεθεί για παρανομία αφού οι Έλληνες έκαναν το λάθος, ούτε να κάνει πόλεμο . Το 1986, σε ένα αντίστοιχο περιστατικό στον Πέπλο του Έβρου, ένα Έλληνας στρατιώτης και δύο Τούρκοι αξιωματικοί σκοτώθηκαν όταν ξεκίνησε ανταλλαγή πυρών. Οι δύο χώρες βρέθηκαν μπροστά στην πιθανότητα πολέμου ο οποίος αποφεύχθηκε τελικώς μετά από συνεννόηση κορυφής και αφού είχαν μεταφερθεί στρατιώτες και όπλα στα σύνορα.

Να κάνουμε πόλεμο λοιπόν; Αλλά με ποιο επιχείρημα να τον κάνουμε; Γιατί παραβιάσαμε τουρκικό έδαφος; Να νομιμοποιήσουμε επίσης πως αυτό μπορούν να κάνουν και οι Τούρκοι;

Κανένας δεν θέλει πόλεμο. Η εξωτερική πολιτική και διπλωματία δεν μπορεί να ασκείται από χρήστες του twitter και του facebook οι οποίοι μεταξύ παρακολούθησης των τουρκικών σήριαλ και της τουρκικής παραγωγής του Survivor χαλαρώνουν ποστάροντας μεγαλοστομίες τουρκομπαρόκ εθνικισμού. Φυσικά δεν μπορεί να ασκηθεί και από τους Θέμους, οι οποίοι προτείνουν να απαγάγουμε “τουρκόπουλα” για ανταλλαγή, όντας οι ίδιοι στην ασφάλεια της Ελβετίας αγκαλιά με τον “πατριωτισμό” της μαύρης σακκούλας που τους απέφερε εκατομμύρια.

Ένα τσούρμο ανόητοι και ειδικού τύπου ελληναράδες που αγοράζουν και πουλάνε πατριωτισμό της σκανδάλης αλλά αν τύχει κάτι θα κάνουν ό,τι και οι πατεράδες τους, θα γίνουν μαυραγορίτες, προτείνουν η Ελλάδα να υιοθετήσει τη δική τους ανοησία.

Υπάρχουν και αυτοί που σπεκουλάρουν κεκαλυμένα, που μετατρέπουν την πολιτική σε συζητήσεις καφενείου με συνεχή επωδό “τι θα γίνει με τα παιδιά μας που είναι αιχμάλωτα”. Κάποιοι θυμούνται την “αποφασιστικότητα σοβαρών κρατών όπως το Ισραήλ” που δεν θα επέτρεπε να γίνει κάτι τέτοιο. Ενημερωτικά και μόνο, ισραηλινοί στρατιώτες που συνελήφθησαν να εισβάλουν στο Λίβανο, έμειναν επί δεκαετίες αιχμάλωτοι, ενώ ένας γερμανός δημοσιογράφος που κατηγορήθηκε για “κατασκοπία” στην Τουρκία έμεινε επί δύο χρόνια στη φυλακή. Η Γερμανία είναι σοβαρή χώρα, και καμιά σοβαρή χώρα δεν κάνει πόλεμο όταν πρέπει να κάνει διπλωματία.

Ο Ερντογάν έχει πολλούς λόγους να κλιμακώσει την κρίση για να φύγει από τα αδιέξοδα που έχει στο εσωτερικό. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα τον αβαντάρει στην επιλογή του αυτή παίζοντας το παιχνίδι της κρίσης.

Μπορεί να ακουστεί σκληρό αλλά είναι η αλήθεια: οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί, είναι επαγγελματίες του ελληνικού στρατού, που βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Η δουλειά τους είναι να υπηρετήσουν την πατρίδα, όχι στο ΚΨΜ του στρατοπέδου, αλλά όπου χρειαστεί και όταν χρειαστεί. Δεν είναι μαθητές που κάποιος τους συνέλαβε και είναι αδύναμοι μπροστά σε αυτό που έχει συμβεί.

Η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να διακινδυνεύσει τον διεθνή της ρόλο και τη ζωή των πολιτών της επειδή προσπαθούν να τη σπρώξουν στα βράχια πατριώτες της φακής και του τουίτερ. Πατριωτισμός πρώτα απ όλα είναι η υπευθυνότητα και ο σεβασμός στους ανθρώπους αυτής της χώρας τους οποίους δεν έχεις δικαίωμα να βάλεις σε περιπέτειες για να απολογηθείς στην αθλιότητα της στημένης μιντιακής αγανάκτησης.

Κανένας δεν θέλει πόλεμο και μάλιστα για τέτοιο λόγο. Αυτό που χρειάζεται είναι ψυχραιμία. Γιατί οι πορφυρογέννητοι που κραυγάζουν όλο πατριωτική αγωνία αυτή τη στιγμή, αν γίνει κάτι θα φύγουν στο εξωτερικό για να προστατεύσουν την υψηλή φύση και καταγωγή τους. Εδώ θα μείνουν οι άλλοι Έλληνες, στους οποίους συνήθως πέφτει το βάρος, η ευθύνη και η συνεχής θυσία.

ΥΓ: Είναι τραγικό να θεωρούν πρόκληση την απλή σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών όσοι (σε πολεμικό οίστρο) έλεγαν στην Ελλάδα ,πως πρέπει να πυροβολούμε αυτούς που μπαίνουν σε ελληνικό έδαφος για παραδειγματισμό. Φαντάσου την άποψή τους να ενστερνίζονταν οι Τούρκοι της περιπόλου.

koutipandoras

Πηγαίνανε για μουσταλευριά και βγήκε πλαστικό

Κάπως έτσι θα περιέγραφε ο Θανάσης Βέγγος, τις υψηλές προσδοκίες του Κυριάκου Μητσοτάκη στο θέμα της συζήτησης που έγινε στη Βουλή για τον Καμμένο και τα εξοπλιστικά της Σαουδικής Αραβίας. Και την ονειρεύονταν τη μουσταλευριά ως επιδόρπιο με Παπαδόπουλους και Καμμένους, που τύφλα να έχουν οι Τσοχατζόπουλοι με τους Γιάννους και όλα τα υποβρύχια που γέρνουν.

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Ενώ λοιπόν τα είχαν όλα τακτοποιημένα και διαφήμιζαν πως στη Βουλή θα γίνει σφαγή και ο Τσίπρας δεν θα έχει από πού να φύγει, μέχρι στιγμής (γιατί υποψιάζομαι και συνέχεια) έχουν συμβεί τα εξής:

1. Ο κύριος Παπαδόπουλος, πρόσωπο μέσω του οποίου θα συνέβαιναν (ναι αυτό είναι μια άλλη λεπτομέρεια ότι τίποτα δεν έχει συμβεί αλλά θα συνέβαινε) δεν είναι ο ενδιάμεσος των Σαουδαράβων για τα όπλα, γιατί ο ενδιάμεσος είναι άλλο πρόσωπο, ο Τζον Σφακιανάκης από την Κρήτη.

2. Αυτός ο Σφακιανάκης, έχει σχέσεις, συμπάθειες και κοινή δράση με την κυρία Μητσοτάκη-Γκραμπόφσκι μέσω της εταιρείας Endeavor. Εν ολίγοις πήγαν για Καμμένο και τους βγήκε Μαρέβα.

3. Ο «γκρίζος» Παπαδόπουλος, αποδείχθηκε από φωτογραφίες που κατατέθηκαν στη Βουλή, πως δεν ανήκει στο περιβάλλον Καμμένου, αλλά στο περιβάλλον Μητσοτάκη από το οποίο μάλιστα έχει εξυπηρετηθεί στο παρελθόν.

4. Ο Καμμένος κατήγγειλε πως δέχεται απειλές και εκβιασμούς από τον έμπορο όπλων Πατεράκη γιατί δεν ικανοποιούνται τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Κοινώς δεν αγοράζουν όπλα από αυτόν. Ο Πατεράκης είναι αυτός με τον οποίο φωτογραφιζόταν ο Άδωνης Γεωργιάδης στη Γερμανία. Ο οποίος Άδωνης Γεωργιάδης, έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν από τον πρώην πρόεδρο της ΝΔ, Βαγγέλη Μεϊμαράκη, πως μέσω ερωτήσεων στη Βουλή, τον πίεζαν μαζί με τον Καρατζαφέρη για αγορά συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων. Έτσι ο Παπαδόπουλος της Σαουδικής Αραβίας (ο μόνος Παπαδόπουλος τον οποίο έχει κατηγορήσει ο Άδωνης) είχε εμπλοκή σε κάτι που δεν είχαν άλλοι, ενδεχομένως άριστοι και αρεστοί.

Το πρόβλημα του Μητσοτάκη είναι πολλαπλό και ξεπερνά πια αυτό της έλλειψης εσωκομματικού κύρους και αξιοπιστίας. Δεν έχει πραγματική αντίληψη της κοινοβουλευτικής του εικόνας. Συνεχίζει να αντιλαμβάνεται την πολιτική και την πολιτική τακτική ως θέμα επικοινωνιακών συμβουλών και τακτικών τις οποίες μάλιστα δεν μπορεί να αφομοιώσει. Πρωτίστως όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρασέρνεται από την επιπολαιότητα με την οποία δημοσιογραφούν μιντιακοί οργανισμοί με τους οποίους τον συνδέουν κοινά αντιτσιπρικά σύνδρομα.

Έτσι φτάνει στη Βουλή ή με σκίτσα του Αρκά ή με δημοσιεύματα που κάποιος κακός δημοσιογράφος παρουσίασε ως επιτυχία και εξυπηρέτηση στον εκδότη του και αυτός με τη σειρά του τον Μητσοτάκη. Οι εμφανίσεις του Μητσοτάκη στη Βουλή αποτελούν την τραγική, χωρίς διαμεσολάβηση έκθεσή του στο κοινό. Χωρίς την προστασία ενδιάμεσων αναλυτών και μιντιακών χειροκροτητών που αναλαμβάνουν να δώσουν εξηγήσεις. Ο πρόεδρος της ΝΔ δυστυχώς γι’ αυτόν πρέπει να τις δώσει μόνος του και αναγκάζεται να καταναλώσει και όλο το φελιζόλ ως μουσταλευριά. Όπως και να το κάνεις είναι δύσκολο.

koutipandoras

Όταν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πουλούσαν όπλα σε Άραβες μεσάζοντες

Εκτεθειμένη βρίσκεται η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πρώην αναπληρώτρια υπουργός Εθνικής Αμυνας, καθώς πριν λίγο υποστήριξε στη Βουλή απαντώντας στις κατηγορίες του υπουργού Εθνικής Αμυνας, Πάνου Καμμένου ότι δεν είχε καμία σχέση με εξοπλισμούς.

του Πέτρου Αναστασίου

"Καμία αγοραπωλησία δεν έγινε επί ημερών μου", υποστήριξε η επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και, εκ μέρους των κοινοβουλευτικών ομάδων της ΔΗΣΥ και του Ποταμιού (ως νικήτρια των εκλογών στην "κεντροαριστερά"), κατέθεσε τρία έγγραφα, που αποδεικνύουν ότι από τη στάση του υπουργού Άμυνας έχει προκληθεί ζημία στη χώρα. «Ως αναπληρώτρια υπουργός δεν είχα καμία αρμοδιότητα στα εξοπλιστικά προγράμματα» είπε η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Είναι όμως έτσι; Όχι!

Και τα ντοκουμέντα που φέρνει στη δημοσιότητα το pronews.gr αποδεικνύουν το αντίθετο από αυτό που υποστήριξε η Φ.Γεννηματά. Η οποία είχε άμεση σχέση με εξοπλιστικά προγράμματα, φυσικά, αφού ήταν αρμόδια για την αμυντική βιομηχανία.

Συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου 2014 συντόνισε την πώληση σε μια εταιρεία-μεσάζοντα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, όπως μετέδωσε τότε το ΑΠΕ:

"Στην υπογραφή κοινής δήλωσης πρόθεσης με την εταιρεία IGG για την προμήθεια πυρομαχικών, εκτιμώμενης αξίας 75 εκατομμυρίων ευρώ, προχώρησαν τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), στο περιθώριο της έκθεσης EUROSATORY, που πραγματοποιείται από 16-20 Ιουνίου στο Παρίσι, και θεωρείται η πιο σημαντική έκθεση του είδους στην Ευρώπη.

Η International Golden Group (IGG) είναι φορέας που εδρεύει στο Αμπού Ντάμπι και ειδικεύεται στην παροχή υψηλών προδιαγραφών συστημάτων άμυνας και ασφάλειας για την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, το υπουργείο Εσωτερικών και άλλους παράγοντες ασφάλειας.

«Η συμφωνία που υπεγράφη, σε συνδυασμό με άλλα εξαγωγικά συμβόλαια και την προμήθεια όπλων και πυρομαχικών για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, δίνουν τη δυνατότητα στην εταιρεία να αναπτυχθεί», τόνισε η αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Φώφη Γεννηματά. Η υπουργός βρέθηκε στη γαλλική πρωτεύουσα, μετά από πρόσκληση του Γάλλου υπουργού Άμυνας, Jean- Yves Le Drian, προς τον Έλληνα ομόλογό του, Δημήτρη Αβραμόπουλο, για τη συμμέτοχή της Ελλάδας στην έκθεση.

Από ελληνικής πλευράς τη δήλωση πρόθεσης υπόγραψε ο διευθύνων σύμβουλος των ΕΑΣ, Σωτήρης Χριστογιάννης (σ.σ.: εκλεκτός του τότε πρωθυπουργού Α.Σαμαρά), παρουσία του προέδρου της εταιρείας, Γιάννη Δεμίρη"!

Ιδού και η φωτογραφία από την υπογραφή του εξοπλιστικού συμβολαίου με την Φ.Γεννηματά να δεσπόζει αυτής:

Εξακολουθεί η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να αρνείται ότι είχε σχέση με εξοπλιστικά προγράμματα και μάλιστα πώλησης όπλων στα ΗΑΕ που εμπλέκονται στις επιχειρήσεις στην Υεμένη;

Και ποιος ήταν ο μεσάζων σε εκείνη την συμφωνία;

πηγή: pronews.gr