ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ (45%)

     

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΧΘΕΣΙΝΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Ε.Τ   227/227
ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ  110865
ΨΗΦΙΣΑΝ          63218
ΕΓΚΥΡΑ            61780
ΑΚΥΡΑ                1154
ΛΕΥΚΑ                  284

ΣΥΡΙΖΑ     27.752 ψήφοι   44,92 %    έδρες 2
Ν.Δ             13.509 ψήφοι   21,87 %    έδρα  1
ΚΚΕ            4.283 ψήφοι      6,93 % 
Χ.Α              3.528 ψήφοι      5,71 % 
ΑΝ.ΕΛ        3.429 ψήφοι      5,55 % 
ΠΟΤΑΜΙ     2.989 ψήφοι     4,84 % 
ΠΑΣΟΚ       2.401 ψήφοι     3,89 % 
ΚΙΔΗΣΟ      1.460 ψήφοι     2,36 % 

Διεθνή ΜΜΕ: Η Ελλάδα κάνει στροφή αριστερά - Θρίαμβος ΣΥΡΙΖΑ

Η διαφαινόμενη συντριπτική νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι πρώτο θέμα σε όλα τα μεγάλα ξένα ΜΜΕ. Η νίκη εκλαμβάνεται ως ηχηρό μήνυμα που στέλνει η Ελλάδα κατά της λιτότητας. Διαβάστε επίσης: Όλα τα βλέμματα στο ελληνικό «δημοψήφισμα για τη λιτότητα»

Ο βρετανικός Guardian, καλύπτει ζωντανά την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση. Για μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ γράφει το BBC που όμως θεωρεί αβέβαιο ακόμα το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατορθώσει να πάρει την αυτοδυναμία. Επιπλέον κάνει μνεία στην τρίτη θέση που σύμφωνα με τα Exit Polls φαίνεται να μοιράζονται Χρυσή Αυγή και Ποτάμι.

Για θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα κάνει λόγο η ιταλική Repubblica. «Σαρώνει ο Τσίπρας» είναι ο τίτλος της Corriere della Sera.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μπροστά. Οι Έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν. Η χώρα είναι μπροστά σε μία αριστερή στροφή καθώς οι προβλέψεις δείχνουν προβάδισμα για τον Αλέξη Τσίπρα» γράφει το Spiegel.

«Αλλαγή εξουσίας στην Ελλάδα. Η αριστερή συμμαχία του Τσίπρα έχει καθαρό προβάδισμα μετά τα πρώτα exit polls, πιθανόν να μπορεί να κυβερνήσει μόνος του» σημειώνει η Sueddeutsche.de.

Η Le Monde κάνει λόγο για «μια διαφαινόμενη εμφατική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, με μια διαφορά με τη ΝΔ που ενδέχεται να ξεπεράσει ακόμη και τις δέκα ποσοστιαίες μονάδες. Πρόκειται για ένα θρίαμβο για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα».

«Ελλάδα, το νέο πρόσωπο της Ευρώπης» γράφει ο τίτλος στο πρωτοσέλιδο θέμα της Liberation που κυκλοφορεί τη Δευτέρα. Ισχυρό προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ λέει το Reuters. «Τα exit polls δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγγίζει την απόλυτη πλειοψηφία» σημειώνει η ισπανική El Pais.

«Οι Έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν να αλλάξουν την κυβέρνησή τους» αναφέρει το ABC και προσθέτει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία στην δέσμευση επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της διάσωσης απορρίπτοντας τα μέτρα λιτότητας. 

Με τον τίτλο «ευρω-τρόμος, θρίαμβος του Τσίπρα» η Bild μεταδίδει τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Η γερμανική Bild αναφέρει ότι η μετατόπιση προς τα Αριστερά θα μπορούσε να σημάνει μια ριζική πολιτική αλλαγή πορείας στην Ευρώπη, να σηματοδοτήσει μία κρίση μεγάλου μεγέθους και να έχει δραματική επίδραση σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ, επειδή ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να βάλει τέλος στο σχέδιο λιτότητας και καλεί για την ελάφρυνση του χρέους.

tvxs

Ιστορική νίκη της Αριστεράς-Θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ

Ιστορική νίκη της αριστεράς στην εκλογική αναμέτρηση. Η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ αγγίζει ή και υπερβαίνει τις δέκα ποσοστιαίες μονάδες με βάση τα exit polls. Ο ΣΥΡΙΖΑ κλειδώνει, όπως όλα δείχνουν, και την αυδυναμία, αν και το τοπίο αναμένεται να ξεκαθαρίσει αργά το βράδυ και εξαρτάται με το αν το μπεί το κόμμμα του κ. Γ. Παπανδρέου στη Βουλή.

Τα exit polls τεσσάρων εταιρειών
ΣΥΡΙΖΑ: 35,5-39,5%
ΝΔ: 23-27%
Το Ποτάμι: 6,4-8%
Χρυσή Αυγή: 6,4-8%
ΚΚΕ: 4,7-5,7%
ΠΑΣΟΚ: 4,2-5,2%
ΑΝΕΛ: 3,5-4,5%
Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών: 2,2-3,2%
Οι έδρες των κομμάτων βάσει των exil polls στη νέα Βουλή
    ΣΥΡΙΖΑ: 146-153
    ΝΔ: 65-75
    Το Ποτάμι:17-22
    Χρυσή Αυγή: 17-28
    ΚΚΕ: 13-16
    ΠΑΣΟΚ: 12-15
    ΑΝΕΛ: 10-13
    Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών: 0-8

Exit Poll Σκάι:
ΣΥΡΙΖΑ: 36 % – 39%
ΝΔ: 24 % – 27%
ΧΑ: 6 %– 8%
ΠΟΤΑΜΙ: 6,5 % – 8,5%
ΠΑΣΟΚ: 4 – 6%
ΚΚΕ: 5% – 7%
ΑΝΕΛ: 2,5% – 4,5%
ΚΙΔΗΣΟ: 2 % – 3%

Ισχυρό προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ με διαφορά 8,5-9,5 ποσοστιαίων μονάδων δίνει το exit poll της Κάπα Research.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει από 33,5-37,5%, με τη ΝΔ να ακολουθεί με 25-28%. Την τρίτη θέση με ποσοστό 5,5-7,5% καταλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, ενώ με μικρότερα ποσοστά ακολουθούν ΠΑΣΟΚ 4-6%, ΚΚΕ 4,5-6,5% και Ποτάμι 5-7%. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες λαμβάνουν 3,5-4,5%. Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών λαμβάνει 2,2-3,2%
Σύμφωνα με το exit poll της Κάπα Research για το in.gr, tovima.gr, tanea.gr και τον ραδιοφωνικό σταθμό BHMA99,5 η δύναμη των κομμάτων, στο 70% της ανάλυσης των στοιχείων,  έχει ως εξής:
ΣΥΡΙΖΑ 33,5-37,5% – 148-154 έδρες
ΝΔ 25-28% – 70-78 έδρες
Χρυσή Αυγή 5,5-7,5% – 16-20 έδρες
Ποτάμι 5-7%- 16-19 έδρες
ΠΑΣΟΚ 4-6% – 12-14 έδρες
ΚΚΕ 4,5-6,5% – 15-17 έδρες
Ανεξάρτητοι Έλληνες 3,5-4,5% 10-12 έδρες
Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών 2,2-3,2% – έως 8 έδρες
Άλλο κόμμα 7,3-9,3%

http://www.hitandrun.gr/

VENCEREMOS

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

ΣΤΟ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

*   του Θεόδωρου Γαλιατσάτου

Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων

Αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός η θέση της ΑΝΑΣΑ ότι δρόμος για την ικανοποίηση των μη προνομιούχων πολιτών του Ιονίου άνοιξε με την νίκη της 25^ης Μαΐου 2014 αλλά θα γίνει ασφαλής και βατός όταν επέλθει η γενικότερη πολιτική ανατροπή απέναντι στις αντιλαϊκές νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πρακτικές.

Οι εκλογές της ερχόμενης Κυριακής αποτελούν σταθμό και ορόσημο για το νέο φωτεινό μέλλον που πλησιάζει.

Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων παρεμβαίνει στην συγκυρία και κάνει αισθητή την παρουσία της σε τρία επίπεδα και οκτώ σημεία.

Α.  Προσδοκά και απαιτεί: την αντιμετώπιση σε θετική κατεύθυνση της αναπτυξιακής διάστασης και της νησιωτικότητας.

1.       Αποκατάσταση της ισονομίας και ισοπολιτείας  ( μείωση συντελεστών ΦΠΑ κατά 30%  και εφαρμογή  του Ευρωπαϊκού Κανονισμού επιδότησης παραγόμενων τοπικών προϊόντων και μεταφοράς πρώτων υλών).

2.       Λειτουργική προσαρμογή των προδιαγραφών του ΣΕΣ 2014-2020 ώστε να ανταποκρίνονται στις συνθήκες της κρίσης και οι διατιθέμενοι πόροι να «πιάνουν» τόπο κατά τις πραγματικές ανάγκες των συμπολιτών και της περιοχής.

3.       Αντικατάσταση του μνημονιακού «Καλλικράτη» με νέες αποκεντρωτικές δημοκρατικές φιλολαϊκές διατάξεις που θα κατοχυρώνουν την αντιπροσωπευτικότητα, την συμμετοχή, την διαφάνεια, την κοινωνική δικαιοσύνη.

4.       Οριστικό τέλος στις προσπάθειες για ιδιωτικοποίηση της κοινόχρηστης δημόσιας περιουσίας στα νησιά μας (αεροδρόμια, Ερημίτης κ.ά.) και απόδοση στον κοινωνικό και λαϊκό έλεγχο.

Β. Πιστοποιεί και προωθεί: την δυναμική προοπτική της τοπικής οικονομίας σε «πείσμα» της καταστροφολογίας που θέλει  και επιμένει να συνδέει την ώριμη πολιτική ανατροπή με περαιτέρω αποανάπτυξη, μαρασμό και ανεργία.

5.       Η παρουσία στις τουριστικές αγορές της Ουτρέχτης και της Βιέννης  αναδεικνύει νέες μεγάλες θετικές προοπτικές για τα νησιά μας και επιβραβεύει την στρατηγική που υιοθέτησε πρόσφατα το Περιφερειακό Συμβούλιο.

6.       Η συνεργασία της ΠΙΝ με τις τέσσαρες Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών και τους παραγωγούς τοπικών προϊόντων, στα πλαίσια της επικείμενης έκθεσης ΕΧΠΟΤΡΟΦ, αναδεικνύει την δυναμική του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας και βάζει τα θεμέλια για νέα αρχιτεκτονική που απαιτείται με στόχο νέες και μόνιμες θέσεις εργασίας.

Γ. Δρα και αγωνίζεται για την κοινωνική συνοχή: με άμεσες πρακτικές ενέργειες ανέλαβε δράση για την ανακούφιση των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας.

7.       Υλοποιεί το λαϊκό πρόγραμμα «ρεύμα για όλους, υλοποιεί προγράμματα σίτισης ειδικών κατηγοριών.

8.       Προωθεί με ευρεία δημόσια διαβούλευση την μεθοδολογία για την αντιμετώπιση της φτώχειας και την διάθεση των δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων για τον σκοπό αυτό.

Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων καλεί τους πολίτες και τις πολίτισσες του Ιονίου:

ü        Να τιμήσουν τις ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ περγαμηνές του ιστορικού παρελθόντος.
ü        Να μην φοβηθούν.
ü        Να κτυπήσουν στο κεφάλι το νεοφιλελεύθερο τέρας με τα μνημονιακά του πλοκάμια.
ü        Να ολοκληρώσουν την πολιτική ανατροπή, για να πάρουν πίσω αυτά που τους στέρησαν.

Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων στο μετεκλογικό τοπίο που ανατέλλει θα είναι στην πρώτη γραμμή εκπροσωπώντας τα λαϊκά συμφέροντα.

Θεόδωρος Γαλιατσάτος

Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων

Ας δώσουμε στους Tsiglesias μια ευκαιρία.

 TVXS Σχόλιο    Του Στέλιου Κούλογλου
Ανεξάρτητα από την γνώμη που ο κάθε πολίτης έχει για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να του αναγνωρίσει ότι έχει θέσει το ελληνικό πρόβλημα στην Ευρώπη. 
Η ανάδειξη του σε διεκδικητή της εξουσίας στις μεθαυριανές εκλογές υπογραμμίζει πόσο παράλογα και αναποτελεσματικά ήταν τα τιμωρητικά μέτρα που επιβάλλονται στην Ελλάδα από το 2010 μέχρι σήμερα. Το ίδιο σημαντικό είναι ότι η διεθνής κοινότητα δεν είναι πλέον στραμμένη εναντίον των «τεμπέληδων» και «διεφθαρμένων» Ελλήνων αλλά παρακολουθεί με συμπάθεια την ελληνική περίπτωση.
Μπορεί η Γερμανική κυβέρνηση να επιμένει ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω από την πολιτική που έχει επιβάλλει στην Ευρώπη, αλλά οι εξελίξεις στην Ελλάδα άνοιξαν τα στόματα όσων σιωπούσαν μπροστά στην επιβλητική γερμανική παρουσία. Και δεν πρόκειται μόνο για τους ακτιβιστές που για να υπερασπιστούν τα ελληνικά δίκαια πολιόρκησαν την Κυριακή την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη ή ιδρύουν επιτροπές Αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη, του στιλ «είμαστε όλοι Έλληνες». Ο Ρομάνο Πρόντι, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγραφε πάλι την Κυριακή στην εφημερίδα Il Messaggero: «Η ακαμψία του Βερολίνου προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία από τον ΣΥΡΙΖΑ… οι εκλογές στην μικρή Ελλάδα έχουν μετατραπεί σε καθοριστική στιγμή για την μεγάλη Ευρώπη. Ας ελπίζουμε να το συνειδητοποιήσει και η μεγάλη Γερμανία».
Στην Ευρώπη έχει ωριμάσει η ιδέα ότι η πολιτική του Βερολίνου οδηγεί νομοτελειακά στην διάλυση της ευρωζώνης, με καταστροφικά αποτελέσματα για όλους, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και των συμμάχων της.  Την Δευτέρα με ολοσέλιδο άρθρο του, το ευρείας κυκλοφορίας αυστριακό περιοδικό Profil, καλούσε τους Έλληνες να «ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ»: «Εάν ήμουν Έλληνας, θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές, με το σκεπτικό ότι η νίκη του κόμματος θα ήταν θετική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη». Πάνε πια οι -γραμμένες στα ελληνικά- ανοιχτές επιστολές της κίτρινης γερμανικής Bild ή των Financial Times Deutschland, που λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2012 προειδοποιούσαν τους Έλληνες για την καταστροφή που έρχεται, αν ψήφιζαν τον Α. Τσίπρα.
Δεν πρόκειται μόνο για τον Ομπάμα ή τους New York Times, με την σχεδόν καθημερινή αντί-Μέρκελ αρθρογραφία, που αν μπορούσαν θα ψήφιζαν και αυτοί ΣΥΡΙΖΑ ή για την απόφαση του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας, του Ματέο Ρέντσι, να ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα να ξεκινήσει  διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Aκόμη και σημαίνοντα μέλη του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου, όπως ο πρόεδρος της Ευρωβουλής Μάρτιν Σουλτς ή ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ τονίζουν ότι πρέπει να τελειώσει η λιτότητα ο πρώτος ή να δοθεί περισσότερος χρόνος στις ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται σε κρίση, ο δεύτερος. «Έχει έρθει η ώρα η νέα επιτροπή υπό τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ να αλλάξει την πολιτική αυτή», δήλωσε ο Γερμανός αντικαγκελάριος.
Ένας αρθρογράφος του Bloomberg επινόησε τον όρο «Tsiglesias», από τον συνδυασμό του ονόματος του Αλέξη Τσίπρα και του Pablo Iglesias, ηγέτη του Podemos. Πρόκειται για τους ηγέτες σχηματισμών που ανδρώθηκαν ή ξεπήδησαν μέσα από την κρίση και υπερασπίζονται τις ιδέες του κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης , τις οποίες απεμπόλησε η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, προσχωρώντας ως συνιστώσα στην δεξιά κόμματα. Νέοι σε ηλικία και χωρίς τα βάρη και τις αμαρτίες των πολιτικών δεινόσαυρων, δεν στρέφονται εναντίον της Ευρώπης, επιδιώκουν να την επαναφέρουν στις ιδρυτικές της αξίες  και συμφωνούν για το ποια είναι η λυδία λίθος του προβλήματος: το μη βιώσιμο χρέος των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Η πιο ενδιαφέρουσα είδηση των ημερών πέρασε απαρατήρητη από τα περισσότερα ΜΜΕ:  η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ιρλανδίας Τζόαν Μπέρτον, συμφώνησε με το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ να συγκληθεί μια διεθνής διάσκεψη, όπως το 1953 στο Λονδίνο, όταν οι χώρες της Δύσης μείωσαν τις οφειλές της τότε Δυτικής Γερμανίας. Δεν φτάσαμε ακόμη εκεί. Αλλά και μόνο για το λόγο ότι το θέμα μπήκε στην ημερήσια διάταξη,μετά από χρόνια σιωπής και δακρύων, αξίζει να δοθεί στους Tsiglesias μια ευκαιρία.

tvxs

Και ξαφνικά το ΒΗΜΑ «βάφτηκε» κόκκινο

Με τον Αλέξη Τσίπρα σε πρώτο...πρωθυπουργικό πλάνο σε ένα «βαθύ κόκκινο φόντο» κυκλοφορεί αύριο το ΒΗΜΑ της Κυριακής ολοκληρώνοντας μια ακόμη κυβίστηση του ΔΟΛ.

Με τον Αλέξη Τσίπρα σε πρώτο...πρωθυπουργικό πλάνο και τις εξαγγελίες του για το «σχέδιο» του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα, μέσα σε ένα βαθύ κόκκινο φόντο, κυκλοφορεί αύριο το ΒΗΜΑ της Κυριακής.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας έρχεται να επιβεβαιώσει την ...ταχύτητα με την οποία ο Δημοσιογραφικός 'Ομιλος Λαμπράκη παραδοσιακά αλλάζει «σημαίες ευκαιρίας» πριν το επόμενο καράβι της εξουσίας, εμφανιστεί στον κάβο. 

Ο επιχειρούμενος εναγκαλισμός του συγκροτήματος με την «κυβέρνηση της Αριστεράς» έγινε δημόσιος στις αρχές του Ιανουαρίου όταν το ΒΗΜΑ της Κυριακής «πριμοδότησε» με επίσης πρωτοσέλιδο δημοσίευμα την «Ευκαιρία της Αριστεράς» κρίνοντας ως «ιστορικών διαστάσεων» την «πολιτική ανατροπή από ενδεχόμενη πρωτιά Τσίπρα». 

Στον ΔΟΛ τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια τις παραδόσεις τους.

Ακόμη και στις κυβιστήσεις. Που έχουν παρελθόν και μάλλον και μέλλον.

Διαβάστε εδώ     

Ωστόσο ο επιχειρούμενος εναγκαλισμός  δεν βρίσκει πολύ πρόθυμους από την απέναντι πλευρά καθώς από τα ψηλά της Κουμουνδούρου δηλώνουν πως δεν έχουν καμία διάθεση για νέες αγάπες με τη μιντιακή διαπλοκή.

thetoc

Η πορεία της Αριστεράς από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα

Με φόντο της εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και με το ενδεχόμενο μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (Α.Σ.Κ.Ι.) δημοσίευσαν ένα ηλεκτρονικό φυλλάδιο, το οποίο παρακολουθεί την πορεία και την εκλογική δύναμη της Αριστεράς, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Το ηλεκτρονικό φυλλάδιο αποτελεί, στην πραγματικότητα, ένα συνοπτικό οδοιπορικό των κομμάτων της Αριστεράς από το 1974 έως και το 2015.

Διαβάστε το ηλεκτρονικό φυλλάδιο του Α.Σ.Κ.Ι. εδώ.

tvxs

TO "ΡΕΥΜΑ" ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

 

Μετά από πολύ καιρό ξανάπιασα μολύβια γιά να αποδόσω τιμές στην απερχόμενη κυβέρνηση.
Πιστεύω ότι το κορφιάτικο Αριστερό Ρεύμα αξίζει τουλάχιστον το Υπουργείο Άμυνας και την ΕΥΠ σαν μπόνους χωρίς να θέλω να υποτιμήσω και την αξία του για το Υπουργείο Συντονισμού.

mu tu s

Ταραντέλα καριέρα τσι Κέρκυρας

Venceremos, το λοιπόν!

Κυριακή 25 Ιανουαρίου. Mια μέρα που προμηνύεται λαμπρή. Και όταν ο ήλιος θα έχει πια γείρει, εκεί κατά τις εφτά το βράδυ, όταν οι κάλπες κλείνουν και ξανανοίγουν για την καταμέτρηση, μια ακόμα πιο λαμπρή νύχτα θα ανατείλει.

του Στάθη Μπουρνάζου
Γιατί όμως η διαφαινόμενη (μεγάλη) νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση της Αριστεράς φωτίζει τις καρδιές και τα πρόσωπά μας; Επειδή θα ξεφορτωθούμε τον Σαμαρά, τον Βορίδη και τον Βενιζέλο; Σίγουρα! Επειδή θα απαλλαγούμε από το άγος της μπαλτάκειας διακυβέρνησης; Ασφαλώς! Επειδή προσδοκούμε να δούμε –ας μου επιτρέψουν οι αβροί αναγνώστες– τον Πρετεντέρη με μια προβοσκίδα να; Και γι’ αυτό! Επειδή ζούμε την «ελληνική ώρα της Ευρώπης και την ευρωπαϊκή ώρα της Ελλάδας», όπως έγραψε στα προπροηγούμενα «Ενθέματα» ο Αντώνης Λιάκος; Ναι! Επειδή ο μονόδρομος ίσως να μην είναι μονόδρομος και η ελπίδα ανθίζει; Ναι, ναι, και για δεκάδες άλλους λόγους ναι — ο καθένας ας προσθέσει τον δικό του. Αλλά για την ειδική κατηγορία, στην οποία ανήκουν οι περισσότεροι αναγνώστες αυτής της εφημερίδας, τους αριστερούς και τις αριστερές εννοώ, υπάρχουν δύο ιδιαίτερα στοιχεία που κάνουν τη μέρα μοναδική.
Το ένα έρχεται από το παρελθόν. Είναι η βαριά σκιά των απόντων, το παλίμψηστο της ιστορίας μας. Ένα κόκκινο, κατακόκκινο νήμα, που μας πάει τουλάχιστον στα χρόνια της Αντίστασης, που ενώνεται με τα μεγάλα ευρωπαϊκά και διεθνή κινήματα του περασμένου αιώνα, αντιφασιστικά, εργατικά, δικαιωματικά, νεολαιίστικα, διεθνιστικά, και φτάνει στο σήμερα. Δεν μιλάω αφηρημένα, δεν μιλάω από τη σκοπιά του «αναλυτή» ή του ιστορικού του μέλλοντος που θα αποφανθεί αν η 25.1.2014 θα γραφτεί με Χρυσά Γράμματα στις Δέλτους της Ιστορίας. Σας γράφω, γραφέας υπηρεσίας και πολεμικός ανταποκριτής από το στρατόπεδο των συναισθημάτων. Γιατί αυτό το παρελθόν μας διαπερνά, είναι μέσα μας, πυρπόλησε τη νιότη μας και συνεχίζει να φωτίζει τις ζωές μας. Μιλάω για τους νεκρούς μας, για διαδρομές και μνήμες που ζωογονούν το σήμερα. Για την προσωπική μας ιστορία, τους αγώνες και τις δικές μας στιγμές, από τις πιο μεγάλες μέχρι και τις πιο μικρές (μικρές, αλλά ανεκτίμητες, ένας Ροζ Πάνθηρας που ξεπηδάει από τα αυτοκολλητάκια της ΣΑΦ, στη Φιλοσοφική του ’80), τις βλέπω να περνάνε καρέ καρέ μπροστά μου, καθώς ακούω το Bella Ciao στην Πανεπιστημίου. Η τυραννία της μνήμης, η ευλογία της μνήμης.
Δεν θα ανατρέξω, και πάλι, στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα ή τα πεδία των μαχών, πραγματικών και ιδεολογικών· θα πω τέσσερα ονόματα: Άγγελος Ελεφάντης, Φίλιππος Ηλιού, Γιάννης Μπανιάς Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Δεν με ενδιαφέρει τι θα ψήφιζαν, και το τελευταίο που με ενδιαφέρει είναι να τους ντύσω «κομματάρχες» του ΣΥΡΙΖΑ και να τους ανεβάζω επί σκηνής. Θέλω όμως να πω ότι σήμερα, όπως και όλο το τελευταίο διάστημα, αισθάνομαι πολύ την απουσία τους (σε παράλληλη τροχιά, και οι σκέψεις του Βαγγέλη Καραμανωλάκη, στον «Χρόνο»). Είναι και αυτός ένας τρόπος παρουσίας και συμμετοχής τους στο γίγνεσθαι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα, ξέρω μόνο πως αυτές οι ζώσες απουσίες φορτίζουν τη σημερινή μέρα, την κάνουν καλό αγωγό της συγκίνησης, δίνοντάς της ειδική θερμοκρασία.
Το δεύτερο στοιχείο είναι το μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας — ως γνωστόν, η κοινωνική επανάσταση θα αντλήσει την ποίησή της όχι από το παρελθόν, αλλά από το μέλλον. Είναι κάτι που εύκολα περιγράφεται, με λίγες λέξεις: η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, μετά τον Πόλεμο, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Εύκολα το λέμε και εύκολα χαιρόμαστε, σχεδόν καυχιόμαστε προκαταβολικά γι’ αυτό — και καλά κάνουμε. Όσο όμως εύκολα το λέμε άλλο τόσο δύσκολα αντιλαμβανόμαστε τη σημασία του. Όχι για να λυγίσουν τα γόνατά μας από το βάρος της ευθύνης, αλλά για να σηκωθούμε ψηλότερα από την ενέργεια που εκλύεται, τη δυναμική που μπορεί να ξεδιπλωθεί.
Υπάρχουν στιγμές οι οποίες υπερβαίνουν τις προσωπικές πορείες, τα άτομα και τα αίτια, καθώς αυτονομούνται από τους λόγους, τα σκεπτικά και τα κίνητρα που τις γέννησαν. Η κυβέρνηση της Αριστεράς (όπως και το κίνημα των πλατειών παλιότερα) είναι μια από αυτές. Από αύριο κιόλας ανοίγεται ένα πρωτοφανές πεδίο, το πεδίο της πράξης: όλα εκείνα που για χρόνια λέγαμε, πιστεύαμε, διεκδικούσαμε, τώρα έχουμε τώρα τη δυνατότητα –και την υποχρέωση– να τα κάνουμε πράξη. Είναι η στιγμή της πράξης.
Πρέπει να καταλάβουμε τη μοναδικότητα της στιγμής. Και να πετάξουμε στους νέους ορίζοντες, διευρύνοντας τους ακόμα περισσότερο. Η κυβέρνηση της Αριστεράς αφορά τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, γιατί θα αλλάξει την καθημερινότητα και τη ζωή των ανθρώπων. Και αφορά, επίσης, από πολύ πιο ειδική σκοπιά, όλους και όλες που τοποθετούνται στο μεγάλο ρεύμα των αγώνων για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, και την αλληλεγγύη, τα δικαιώματα, την ισότητα, την ελευθερία. Η επιτυχία της κυβέρνησης της Αριστεράς τους αφορά, και πρέπει να τους αφορά, άμεσα, να τους καίει, ανεξάρτητα με το τι ψηφίζουν σήμερα και το τι πιστεύουν για τον ΣΥΡΙΖΑ. Με λυδία λίθο την πράξη. Αυτό είναι, για μένα, το πεδίο που μπορεί να εγγυηθεί πλατιές κοινωνικές (και όχι πολιτικές ή, ακόμα χειρότερα, πολιτικάντικες) συμμαχίες: η πράξη, η διεύρυνση του πεδίου της πράξης. Αυτό είναι το καθήκον μας, θεωρώ: να αδράξουμε τη στιγμή, να δημιουργήσουμε συμφωνίες και ρήξεις με βάση τις πράξεις. Και τη συμφωνία ή την κριτική μας, την υποστήριξη ή την αντίθεση, να τις εκφράσουμε πάλι με πράξεις — όχι με παχιά λόγια, είτε πανηγυρικούς είτε φιλιππικούς.
Όλα αυτά από αύριο. Όχι μεθαύριο, από αύριο κιόλας. Καλό βόλι και με τη νίκη, σήμερα! Και κλείνω με την επωδό με την οποία τελειώνει, εδώ και χρόνια, τα μαίηλ του ένας καλός φίλος:
Venceremos, το λοιπόν!

http://left.gr

Ν. Τσόμσκι :«Ελπίζω στους Podemos και στον ΣΥΡΙΖΑ»

Όταν ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα έχει πάντα ανοιχτή την πόρτα του γραφείου του να σε υποδεχτεί, όποτε του το ζητήσεις, αυτό είναι η μεγαλύτερη χαρά για έναν δημοσιογράφο. Είναι η μεγαλύτερη τιμή για μένα. 

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΔΗΜΑΔΗ

Παρακάτω, η αποκλειστική συνέντευξη που μου παραχώρησε στη Βοστόνη ο Νόαμ Τσόμσκι για τις εκλογές στην Ελλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ, την έννοια της Δημοκρατίας στην Ευρώπη της κρίσης, την διαγραφή του ελληνικού χρέους και το Grexit. 

 

Κάθε φορά που έρχομαι στο γραφείο σας για να σας συναντήσω, στις συζητήσεις μας εκφράζετε πάντα την ίδια βαθύτατη απαισιοδοξία για τη ρότα που έχει τραβήξει η Ευρώπη από το ξέσπασμα της κρίσης και μετέπειτα. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί λένε ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα και υπόσχονται ότι το 2015 θα είναι έτος ανάπτυξης για την ευρωπαϊκή οικονομία και τους πολίτες της. Μπορούμε πράγματι να μιλάμε για ευρωπαϊκό "success story"; 

Τα τελευταία χρόνια, κατά μία άποψη η Ευρώπη μοιάζει σαν να επιτελεί την αυτοκτονία της. Κατά μία άλλη άποψη όμως -την άποψη όσων είναι υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση- πρόκειται για μία επιτυχία. Θεωρούν δηλαδή επιτυχία να υποσκάπτουν το κοινωνικό κράτος, να υπονομεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, να ενισχύουν τη δύναμη οικονομικών οργανισμών χωρίς λογοδοσία, όπως της Budensbank και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που ευημερούν χάρη σε διαφόρων ειδών κρατικές διευκολύνσεις. Ίσως όχι στον απόλυτο βαθμό που θα ήθελαν, διότι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα κάποιες αντιστάσεις. Η ουσία όμως είνα ότι αλλοτριώνουν κάποιες από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της Ευρώπης τον προηγούμενο μισό αιώνα, που έχουν να κάνουν με κοινωνικά δημοκρατικές πολιτικές, οι οποίες δεν καταστρέφονται -ακόμα τουλάχιστον- ολοκληρωτικά, αλλά σίγουρα αποδυναμώνονται σε μεγάλο βαθμό. Μόνο έτσι εξηγείται η συνεχιζόμενη εμμονή της Ευρώπης σε προγράμματα σκληρής λιτότητας υπό συνθήκες βαθιάς ύφεσης, μία οικονομική πολιτική από την οποία ακόμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βλέπουμε ότι κρατάει διακριτικές αποστάσεις. 

 

Έχει όντως η Γερμανία το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτήν την κατάσταση; 

Ασφαλώς και η Γερμανία έχει αυτήν τη στιγμή την μεγαλύτερη ευθύνη για όσα συντελούνται σήμερα στην Ευρώπη. Και με τον όρο Γερμανία εννοούμε τις οικονομικές ελίτ και τους οικονομικούς οργανισμούς στη χώρα, όπως η Budensbank, που επιβάλλουν δια της Γερμανίας στην Ευρώπη τις πολιτικές τους. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, πρέπει να πούμε ότι για την ώρα υπάρχει μία μικρή υπαναχώρηση. Για παράδειγμα, βλέπουμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κάνει κάποια βήματα προς την κατεύθυνση ανάληψης πρωτοβουλιών ανακούφισης από πολιτικές που μέχρι σήμερα έχουν αποδειχθεί καταστροφικές. 

 

Την τελευταία φορά που σας συνάντησα, πριν περίπου έναν χρόνο, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σήμερα, οι Έλληνες συνεχίζουν να είναι απαισιόδοξοι για όσα έπονται. Είναι δικαιολογημένο ένα τέτοιο αίσθημα; 

Ασφαλώς και η Ελλάδα δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση απ' ό,τι ήταν τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι πραγματικά μια καταστροφή. Κάθε νέο μέτρο σκληρής λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, επιδεινώνει την κατάσταση της χώρας, η οποία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση απ' ό,τι ήταν πριν τις επιβληθούν αυτές οι πολιτικές. Για την ώρα, υπάρχει μία ελαφρά ανάκαμψη, αλλά η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση θα χρειαστεί πολλά χρόνια, για να μπορέσει η χώρα να επανέλθει στο σημείο που βρισκόταν πριν αρχίσουν να επιβάλλονται αυτά τα μέτρα λιτότητας. Κατά σύμπτωση, το ίδιο συμβαίνει και εδώ στις ΗΠΑ. Μεγάλη είναι η συζήτηση που γίνεται για την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας, αλλά αν δει κανείς με προσοχή τους αριθμούς, όπως παραδείγματος χάριν το ποσοστό του πληθυσμού που εργάζεται στο φάσμα των ηλικιών 25- 40 είναι κατά πολύ χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2008. Και στο ενδιάμεσο αυτών των χρόνων πολλά από τα προνόμια των εργαζομένων είτε απεμπολήθηκαν είτε καταργήθηκαν μαζί με την παράλληλη στασιμότητα ή ακόμα και μείωση στους μισθούς. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες τα πάνε πολύ καλά και οι πλούσιο και ισχυροί έχουν γίνει στο διάστημα αυτό ακόμα πλουσιότεροι και ισχυρότεροι. Και όλα αυτά «βαφτίζονται» κι εδώ στην Αμερική «οικονομική επιτυχία». Η Ελλάδα είναι προφανώς σε πολλαπλάσια χειρότερη θέση, όπως γνωρίζετε καλύτερα από μένα... 

 

Η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται ως ένα σημείο γύρω από το αν πρέπει οι Ευρωπαίοι να προβούν και σε νέα διαγραφή του ελληνικού χρέους, το οποίο αυτήν τη στιγμή έχει μετατοπιστεί από τις αγορές στα δικά τους χέρια. Θα ήταν παράλογη μία τέτοια απαίτηση εκ μέρους της Ελλάδας; 

Υπάρχουν πολλές παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπ' όψη. Η πρώτη είναι αν κάτι τέτοιο είναι πράγματι ρεαλιστικό, και η δεύτερη αν είναι δίκαιο. Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Η άποψή μου είναι ότι μία διαγραφή του χρέους για την Ελλάδα είναι δίκαιη. Υπάρχει μια έννοια στην διεθνή οικονομική θεωρία, που μάλιστα εισήχθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και έχει να κάνει με το επαχθές χρέος, δηλαδή το χρέος που δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την έννοια του επαχθούς χρέους όταν κατέλαβαν την Κούβα και δήλωσαν ότι δεν προτίθενται να πληρώσουν το χρέος που όφειλε στην Ισπανία. Το επιχείρημα των ΗΠΑ ήταν ότι το χρέος της Κούβας δεν ήταν νόμιμο, με το σκεπτικό ότι δεν ήταν χρέος που το δημιούργησαν οι πολίτες της Κούβας αλλά οι μέχρι πρότινος εξουσιαστικές δυνάμεις στη χώρα. Και αυτή η αντίληψη έγινε αποδεκτή από το διεθνές δίκαιο σε μία σειρά αντίστοιχων περιπτώσεων και είναι αρκετά λογική. Αν πάμε στην περίπτωση της Ελλάδας, διερωτάται κανείς: ο ελληνικός λαός πήρε αυτά τα δάνεια; Είναι οι Έλληνες που χρωστούν αυτό το χρέος της Ελλάδας; Προφανώς όχι. Τότε προκύπτει το επόμενο ερώτημα: γιατί λοιπόν να το πληρώσουν; Πρόκειται για επαχθές χρέος, ως αποτέλεσμα διεφθαρμένων διοικήσεων και οργανισμών που περιλαμβάνουν ασφαλώς και τις τράπεζες, οι οποίες δημιούργησαν κέρδη δανειζόμενες χρήματα με κριτήρια βάσει των οποίων δεν θα έπρεπε να είχαν δανειστεί καθώς γνώριζαν ότι τα δάνεια αυτά δεν θα αποπληρώνονταν. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης εκ μέρους των διεφθαρμένων πολιτικών της Ελλάδας και πολλών άλλων που κέρδισαν με αυτόν τον τρόπο πολλά χρήματα βγάζοντάς τα στο εξωτερικό. Αυτοί είναι που πρέπει να πληρώσουν το σημερινό χρέος της Ελλάδας και όχι οι Έλληνες. Και εδώ τώρα πάμε στην παράμετρο του κατά πόσον μία τέτοια διαγραφή χρέους είναι ρεαλιστική. Αυτό είναι αρκετά περίπλοκο. Ακόμα και το ΔΝΤ έχει επιδείξει την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους ως μία εύλογη και απαραίτητη επιλογή. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που δεδομένης της εμμονικής απόρριψης μιας τέτοιας επιλογής από το Ευρωπαϊκό σύστημα, το ΔΝΤ φαντάζει... «ριζοσπαστικά αριστερό» σε σύγκριση με τη συμπεριφορά και τη στάση των Ευρωπαίων. 

 

Μέρος της ανασφάλειας που νιώθουν οι Έλληνες είναι απόρροια και της αγωνίας τους αν η Ελλάδα θα κρατηθεί στο ευρώ ή θα εκδιωχθεί από την «οικογένεια» της ευρωζώνης. Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος; Και επίσης ποια είναι η άποψή σας: θα ήταν απειλητική για τη χώρα μία τέτοια εξέλιξη; 

Αμφιβάλλω για το αν η Ελλάδα εξαναγκαστεί να φύγει από το ευρώ, αλλά θα μπορούσε ίσως να συμβεί. Η άποψή μου είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι αναγκαστικά μια τραγωδία για την Ελλάδα. Αν η Ελλάδα είχε την δική της ισοτιμία, θα μπορούσε κατ' αρχάς να βοηθηθεί μέσω των εξαγωγών να βγει από την κρίση. Σίγουρα όμως η χώρα θα τιμωρούνταν σκληρά από τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς αλλά και από το σύστημα των πολιτικών ισορροπιών στην ευρωζώνη, και αυτό θα ήταν σίγουρα επώδυνο. Σε κάθε περίπτωση θα είναι μια περίπλοκη εξέλιξη. Αλλά η δική μου προσωπική εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα δεν θα σπρωχθεί για να εκδιωχθεί από το ευρώ. 

 

Κάποιοι εκτιμούν ότι μακροπρόθεσμα θα είναι η ίδια η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας που θα αναγκαστεί να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει η χώρα οικειοθελώς το ευρώ, καθώς η κοινωνία δεν θα αντέχει άλλο τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης. Είναι πιστευτό ένα τέτοιο σενάριο; 

Είναι ένα σενάριο που έχει ίσως κάποιες πιθανότητες να συμβεί. Εκτιμώ όμως ότι αν η ίδια η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας πάρει μία τέτοια απόφαση αποχώρησης από το ευρώ, αυτή η απόφαση για να έχει κάποια επιτυχία θα πρέπει να συνδυαστεί με αντίστοιχες αποφάσεις πολιτικών ηγεσιών άλλων χωρών της ευρωζώνης που βρίσκονται σε εξίσου κακή κατάσταση με την Ελλάδα. Πάρτε για παράδειγμα την Ισπανία. Πριν την κρίση του 2008, το κράτος της Ισπανίας είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό. Δεν ήταν η δημοσιονομική κατάσταση αυτή που προκάλεσε την κρίση στην Ισπανία αλλά τα εγκλήματα που διέπραξαν οι τράπεζες. Το ίδιο και στην Ιρλανδία. Τα εγκλήματα των τραπεζιτών κλήθηκαν να τα πληρώσουν οι Ιρλανδοί. Αντιστοίχως και στις ΗΠΑ, τα ίδια τραπεζικά εγκλήματα ήταν αυτά που δημιούργησαν την κρίση. 

 

Όπως και στις εκλογές του 2012, έτσι και σε αυτές τις εκλογές στην Ελλάδα ξεδιπλώνεται εκ μέρους των Ευρωπαίων μία άλλοτε άμεση και άλλοτε έμμεση προσπάθεια να παρέμβουν στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα, υποδεικνύοντας στους Έλληνες πολίτες -άλλοτε με ωμό κι άλλοτε με συγκεκαλυμμένο τρόπο- την ενδεδειγμένη κατά την άποψή τους πολιτική επιλογή για τη χώρα. Τι συμβολίζουν τέτοιες πολιτικές συμπεριφορές στη σημερινή Ευρώπη; 

Ο τρόπος με τον οποίον οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης επιχειρούν να παρέμβουν άμεσα ή έμμεσα στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα είναι η αντανάκλαση των αντιδημοκρατικών ενστίκτων αυτών των ευρωπαϊκών ελίτ. Πάντα ήταν κατ' ουσίαν αντιδημοκρατικές, ωστόσο με αφορμή την οικονομική κρίση έχουν φθάσει σε σημείο ακραίων αντιδημοκρατικών συμπεριφορών. Αυτό το απέδειξαν άλλωστε μερικά χρόνια πριν, όταν ο Παπανδρέου επιχείρησε έστω και να αρθρώσει την πρότασή του για δημοψήφισμα, ώστε οι πολίτες της Ελλάδας να αποφασίσουν αν συμφωνούν ή όχι με τα μέτρα λιτότητας που προέκριναν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τα τραπεζικά συμφέροντα. Η αντίδραση όλων ήταν να αποκηρύξουν τον Παπανδρέου για τον λόγο ότι τόλμησε να καταθέσει την άποψη ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να εκφράσουν την άποψή τους για τις έξωθεν επιβαλλόμενες πολιτικές. Το εντυπωσιακό ήταν ότι ουδείς καυτηρίασε με τον τρόπο που θα έπρεπε την αντίδρασή τους, λαμβάνοντας σχεδόν όλοι ως δεδομένο ότι ζούμε σε μια εποχή αντιδημοκρατικής ανωμαλίας και αποδεχόμενοι, εκ προοιμίου, ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Αξίζει να δει κανείς τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν πόσοι ψήφισαν στις πρόσφατες ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές πριν μερικούς μήνες. Είναι να εκπλήσσεται κανείς αν δει ότι η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές ήταν τόσο χαμηλή όσο στο επίπεδο των αρχών του 19ου αιώνα, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι τότε δεν είχαν δικαίωμα ψήφου οι δούλοι, οι γυναίκες, αλλά και οι λευκοί άνδρες αν δεν εκπλήρωναν κάποια συγκεκριμένα περιουσιακά και ιδιοκτησιακά κριτήρια. Υπήρχε λοιπόν τότε ένα πολύ περιορισμένο εύρος εκλογικού σώματος που είχε δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, το οποίο είναι αντίστοιχο με όσους συμμετέχουν σήμερα στις εκλογικές διαδικασίες παρά την άρση όλων των αποκλεισμών. Και αν δείτε σήμερα ποιοι δεν ψηφίζουν είναι οι άνθρωποι που δεν εκπροσωπούνται από την κυβέρνηση και τις σημερινές πολιτικές ελίτ. Από κάθε πλευρά κι αν εξετάσει κανείς το θέμα, θα διαπιστώσει ότι το έλλειμμα Δημοκρατίας σήμερα είναι υπαρκτό. 

 

Κατά την τηλεφωνική συζήτησή μας τις προάλλες, μου εκφράσατε την άποψη ότι κάτι αρχίζει να κινείται πολιτικά στην Ευρώπη, αναφερόμενος στην Ισπανία και την Ελλάδα... 

Αυτήν τη στιγμή οι κατεστημένες πολιτικές ελίτ στην Ευρώπη ανησυχούν από τη ραγδαία άνοδο που έχουν δημοφιλή κινήματα, όπως οι Podemos στην Ισπανία, οι οποίοι πιθανότατα να κερδίσουν τις εκλογές. Κάτι που είναι εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν καν στο πολιτικό προσκήνιο. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Οι επιπτώσεις των ακολουθούμενων πολιτικών στην Ευρώπη είναι τόσο καταστροφικές για την κοινωνία, και είναι κατ' επέκταση αναμενόμενη η ενίσχυση τέτοιων δυνάμεων που εναντιώνονται σε αυτές τις πολιτικές. 

 

Έχουν οι ελίτ της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης στην Ευρώπη λόγο να φοβούνται αυτές τις νέες αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις; 

Ασφαλώς και οι κατεστημένες ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ έχουν κάθε λόγο να φοβούνται την άνοδο τέτοιων κινημάτων, καθώς θεωρούν ότι αν έρθουν στην εξουσία ενδέχεται να ακυρώσουν τα σχέδια των πολιτικών που εφαρμόζουν αυτήν τη στιγμή, ιδιαίτερα στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Δυνάμεις όπως οι Podemos στην Ισπανία και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα απειλούν το κράμα συμφερόντων που συναπαρτίζεται από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τη δύναμη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Τα συμφέροντα αυτά είναι ιδιαίτερα ανήσυχα και προς το παρόν ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν τελικά να ενσωματώσουν αυτές τις πολιτικές δυνάμεις μέσα στο δικό τους, γνωστό μέχρι σήμερα, σύστημα λειτουργίας τους. Ίσως όμως δεν θα είναι εύκολο να το πετύχουν κάτι τέτοιο. 

 

Πιστεύετε ότι αν τέτοια κινήματα όπως οι Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ έρθουν στην εξουσία θα αντιμετωπίσουν τον πειρασμό του συμβιβασμού; 

Θα υπάρξουν σίγουρα πολλοί πειρασμοί για να τους προσελκύσουν σε συμβιβασμό. Ωστόσο, υπάρχουν δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, οι οποίες θα μπορούσαν να ακολουθηθούν και να οδηγήσουν στην αντιστροφή πολλών επιζήμιων οικονομικών πολιτικών για τις κοινωνίες της Ευρώπης. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς σε σύγκριση με την Ευρώπη, οι ΗΠΑ μοιάζουν να ακολουθούν μια περισσότερο προοδευτική οικονομική πολιτική. 

 

Για τον Αλέξη Τσίπρα, τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και ενδεχόμενο μελλοντικό Πρωθυπουργό, τι άποψη έχετε; 

Είμαι διστακτικός στο να πω αν ο Τσίπρας είναι καλός ή κακός, καθώς δεν γνωρίζω λεπτομερώς την καριέρα του και την μέχρι σήμερα διαδρομή του. Γενικά θα μπορούσα να πω ότι οι πολιτικές που προτείνει έχουν νόημα. Σε ό,τι αφορά όμως την προσωπική του ικανότητά να τις υλοποιήσει, είναι κάτι για το οποίο, προς το παρόν, δεν έχω καθαρή εικόνα γιατί δεν γνωρίζω αρκετά πράγματα για εκείνον. 

 

Στην Ελλάδα το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι «η Ευρώπη αλλάζει». Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την Ευρώπη;

Σίγουρα τέτοιες δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να αλλάξουν την Ευρώπη. Για παράδειγμα οι Podemos στην Ισπανία έχουν διατυπώσει δημόσια και αρκετά λεπτομερειακά τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνουν, και οι οποίες δείχνουν να έχουν νόημα. Ασφαλώς αν αυτές εφαρμοστούν θα είναι επώδυνες για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά σίγουρα θα είναι ευεργετικές για τον κόσμο. 

 

Έχετε δηλαδή προσδοκίες για κάτι καλύτερο από αυτά τα κινήματα των Podemos στην Ισπανία και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα; 

Δεν θα το έλεγα προσδοκίες, αλλά σίγουρα πιστεύω ότι υπάρχει ένας λόγος για να ελπίζει κανείς. Γιατί, άλλωστε, ξέρετε, η έννοια του «προσδοκώ» είναι πιο ισχυρή από την έννοια του «ελπίζω». 

PROTAGON

Πολιτική του κώλου

Είδαν τους δρόμους και τις πλατείες γεμάτες με χαμόγελα και χέστηκαν.

του Πέτρου Κατσάκου
«Είδε ο φόβος τον απελπισμένο και χέστηκε απ' το φόβο του» λέει μια παροιμία που ταιριάζει γάντι και με το ύφος αλλά και με το μαλλί γνωστής πρωταγωνίστριας τηλεοπτικής σειράς τρόμου. Όσοι - εντός και εκτός Ελλάδας - επενδύουν στο φόβο της ελληνικής κοινωνίας για να επηρεάσουν - διαμορφώσουν το αποτέλεσμα των εκλογών μάλλον ξεχνούν τα βασικά: Ο φόβος ξεπερνιέται από την απελπισία. Και είναι η απελπισία που τρομάζει και τον πιο στυγνό εκφοβιστή. Είναι το βλέμμα του απελπισμένου που αντίκρισαν και χέστηκαν από το φόβο τους οι τρομοκράτες. Και τώρα ψάχνουν από κανάλι σε κανάλι ένα ρολό χαρτί υγείας να σκουπίσουν τους λεκέδες τους.

Παίζουν με τα τρενάκια τους. Μετρούν τις μέρες, τις ώρες και τους σπασμούς της κοιλιακής τους χώρας. Μόνο που τώρα έπαψαν να ξερνούν φόβο και αφοδεύουν τον τρόμο τους. Θύματα της πολιτικής γαστρεντερίτιδας που θέρισε το σύστημά τους. Μολυσμένοι από τον ιό που οι ίδιοι κατασκεύασαν στα υπόγεια εργαστήρια του στρατηγείου τους. Έναν ιό που σκόπευαν να διοχετεύσουν, σαν κοινοί τρομοκράτες, στον αέρα που αναπνέουμε και στο νερό που πίνουμε και τελικά χτύπησε τους ίδιους τους δημιουργούς του. Και τώρα τρέχουν. Τρέχουν και δεν φτάνουν που πήγαν να τρομάξουν τους απελπισμένους. Και δεν τους φτάνουν τα ρολά υγείας. Και ψάχνουν εισαγόμενα από την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα. Ως εκεί έφτασε η χάρη και η ξεβράκωτη προπαγάνδα τους.

Είδαν τους δρόμους και τις πλατείες γεμάτες με χαμόγελα και χέστηκαν. Είδαν τα φωτισμένα πρόσωπα και τα υψωμένα χέρια και χέστηκαν. Ο ένας κλεισμένος στην τουαλέτα του Μαξίμου, σε πλήρη απόκλιση από την πραγματικότητα και τα τσιράκια του ξαμολημένα στα κανάλια να πουλάνε ακόμα και σήμερα πολιτική του κώλου....«χωρίς εμάς, θα βγείτε από το ευρώ, δε θα έχετε λεφτά για μισθούς και συντάξεις, δε θα έχετε ψωμί ούτε και φάρμακα, πετρέλαιο και είδη πρώτης ανάγκης, θα γυρίσετε στα μαύρα χρόνια του λιμού». Και σα να μη φτάνουν τα μύρια όσα που ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει, θα λείψει και το κωλόχαρτο τρομάρα μας. Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται κυρία μου στον ύπνο και στον ξύπνιο του κι όχι χαρτιά υγείας. Εκεί που η απελπισία και η πείνα περισσεύει τα λόγια σου δεν πιάνουν τόπο. Ψωμί κι ελπίδα ζητούν κι εσύ για κωλόχαρτα μου σκίζεσαι στον τηλεοπτικό αέρα για να ξορκίσεις την γαστρεντερίτιδα που σε βασανίζει. Μα ο λαός διάλεξε. Προτίμησε την ελπίδα από τον φόβο. Γι αυτό λοιπόν μη σκιάζεσαι. Χάρισμά σου το κωλόχαρτο. Εσύ είσαι που το έχεις ανάγκη.

 http://left.gr

Ο Μητσοτάκης και οι καθαρίστριες

του Απόστολου Διαμαντή
Είδα τυχαίως χθες βράδυ μια συζήτηση μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Νίκου Παππά στο Mega. Όλα πήγαιναν προβλέψιμα με τον Κυριάκο να ρωτάει συνεχώς το γνωστό: που θα βρείτε τα λεφτά! Και ξανά μανά το ίδιο, που θα βρείτε τα λεφτά. Και ήταν τόσο χαρούμενος με το ατράνταχτο επιχείρημά του, που δεν άφηνε ούτε την Τρέμη με τον Ευαγγελάτο να ρωτάνε και άρχισε να ρωτάει ο ίδιος αυτοπροσώπως τον εμβρόντητο Παππά, ενώ η Τρέμη με τον Ευαγγελάτο εις μάτην του φώναζαν πως τους παίρνει τη δουλειά. Αυτός τίποτα. Που θα βρείτε τα λεφτά, ρωτούσε με λάβρο ύφος.
Φυσικά τα λεφτά δεν βρέθηκαν τα έρμα. Βρέθηκαν όμως οι καθαρίστριες του υπουργείου των οικονομικών που ο ίδιος είχε απολύσει, ώστε να λυθεί το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό πρόβλημα της χώρας. Εκεί βρέθηκαν τα λεφτά. Τα βρήκε ο ίδιος. Ξέρετε κε Παππά, πόσα έπαιρναν οι καθαρίστριες που θέλετε να προσλάβετε ξανά, είπε. Πόσα, τον ρωτάει ο Παππάς. Ένα χιλιάρικο, του κάνει ο Κυριάκος!
Εκεί ακριβώς ξεκαθάρισε και το πολιτικό τοπίο εντελώς. Διότι, όταν ένας υπουργός εμφανίζεται ως απλός ταμίας μιας εταιρίας, έχει οριστικά χάσει το τρένο της πολιτικής σφαίρας. Ανήκει σε άλλη σφαίρα. Της λογιστικής. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που η ΝΔ πέφτει με πάταγο. Διότι μετέτρεψε μια πολιτική διακυβέρνηση σε λογιστικό γραφείο.
Άκου ένα χιλιάρικο μια καθαρίστρια! Δεν της φτάνουν 500; Δηλαδή γιατί 500, σκέφτηκε ο Κυριάκος. Δεν την διώχνουμε τελείως, να τα γλυτώσουμε όλα; Και έτσι φαντάζομαι θα πήγε στους επίσης εμβρόντητους τροϊκανούς και θα τους το πρότεινε. Διότι δεν φαντάζομαι βεβαίως, κοτζάμ οικονομολόγοι της Νέας Υόρκης να έκαναν 8 ώρες πτήσης για να απολύσουν μερικές καθαρίστριες! Θα είπαν οι άνθρωποι, εφόσον καθαρίστριες θέλει να απολύσει, ας τις απολύσει. Δικές του είναι.
Και κάπως έτσι τελειώνει οριστικά και το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης. Όπου πολιτικοί χωρίς κανένα ενδοιασμό, εκπρόσωποι ενός πολιτικού προσωπικού που αναπαράγεται ex officio, πετάνε στο δρόμο καθαρίστριες τις οποίες αποπάνω τις βρίζουν κιόλας. Του φάνηκαν υπερβολικά πολλά του Κυριάκου χίλια ευρώ για μια γυναίκα που καθαρίζει σκάλες και τουαλέτες!
Έμεινε   ωστόσο και μετέωρο το ερώτημα “που θα βρείτε τα λεφτά”. Έχω εγώ μια απάντηση, αρκετά χρηστική για τον Κυριάκο. Νομίζω πως πράγματι οι αδαείς ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν που θα βρoύνε τα λεφτά.
Γνωρίζουν όμως που θα βρούνε τα ψηφοδέλτια…

tvxs

«Ο Ψεύτης και ο Κλέφτης»

Στις πυκνές προεκλογικές συγκεντρώσεις των ημερών, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, ξετυλίγεται ένα πανό, που δείχνει «τον Ψεύτη και τον Κλέφτη». Ποιοί είναι αυτοί; Για τους μικροομολογιούχους που έχασαν εν μια νυκτί τις αποταμιεύσεις μίας ζωής, λόγω του PSI έχουν ονοματεπώνυμο...Κι όπως όλα δείχνουν, η απάντηση για τη δήμευση των περιουσιών τους θα δοθεί στην κάλπη

Της Ντίνας Καράτζιου
Στην Ελλάδα των μνημονίων καταγράφεται ένα ακόμη θλιβερό υψηλό ποσοστό, που αντανακλά ένα κοινωνικό πρόβλημα το οποίο μέχρι πρότινος, απασχολούσε έντονα κυρίως τα βορειοευρωπαϊκά κράτη. Οι αυτοκτονίες.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία, ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που έκοψαν το νήμα της ζωής τους, σημειώθηκε το 2013. Το Μάιο του 2014, η είδηση ενός τέτοιου τραγικού συμβάντος, δεν περνάει στα ψιλά, όπως συστηματικά γινόταν τουλάχιστον από το μεγαλύτερο κομμάτι των ΜΜΕ. Είναι η 17η αυτοκτονία μικροομολογιούχου, ο θάνατος του οποίου, γίνεται η αιτία για να καταδειχθεί ευρύτερα πως το κράτος υφάρπαξε τις αποταμιεύσεις 15 χιλιάδων πολιτών, λόγω της συμμετοχής τους στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρἐους στο οποίο συμμετείχαν παρά τη θέλησή τους, το Μάρτιο του 2012.
Η πολιτική αντιμετώπιση του μικροομολογιούχων, ανέδειξε το μοντέλο συμπεριφοράς του κράτους απέναντι στον πολίτη το οποίο επέλεξαν να εφαρμόσουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, χάριν του «δημοσιονομικού νοικυρέματος» και της επιτακτικής ανάγκης «να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών», μέσω της μείωσης του δημόσιου χρέους με μέτρα, που γονάτισαν την ελληνική κοινωνία.
«Ένα μοντέλο κανιβαλισμού», λέει στο TPP, o πρόεδρος του Συλλόγου Φυσικών Προσώπων Ομολογιούχων Ελληνικού Δημοσίου, Γιάννης Μαρινόπουλος: «Το παράδειγμα της μείωσης του χρέους ουσιαστικά κλέβοντας αποταμιεύσεις αλλά και δημόσια ταμεία για να δείξουμε ότι “πετύχαμε” ονομαστική μείωση χρέους είναι κλασσικό δείγμα κανιβαλισμού».
Ποιοι ήταν αυτοί όμως αυτοί που κανιβαλίστηκαν; Ήταν οι τραπεζίτες; Το διαπλεκόμενο κεφάλαιο; οι φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ; οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες της. λίστας Ζίμενς των οποίων τα ονόματα δεν τα μάθαμε ποτέ; Όχι βέβαια.
Γιατί και σ ́αυτή την περίπτωση, την κρίση δεν την πλήρωσαν αυτοί που συμμετείχαν στο πάρτι. Οι μικροομολογιούχοι ανήκουν και αυτοί στο κομμάτι της κοινωνίας που μάτωσε. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας. Πολίτες που επέλεξαν «σιγουριά» του ελληνικού δημοσίου και όχι το ρίσκο παράτολμων επενδύσεων για να τοποθετήσουν τις οικονομίες δεκαετιών σκληρής δουλειάς στα εργοστάσια της Γερμανίας, στα καράβια, στα χωράφια. Είναι αυτοί που τοποθέτησαν τους κόπους μίας ζωής στο «μοναδικό ασφαλές καταφύγιο», των Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου.
«Στην περίπτωση των μικροομολογιούχων, καταπατήθηκε ο θεσμός της Δημοκρατίας. Παραβιάστηκαν βασικές αρχές του Συντάγματος και ισοπεδώθηκε η έννοια αποταμίευσης, καταστρέφοντας ένα θεσμό χρόνων, όπως αυτό του εσωτερικού δανεισμού της χώρας. Την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να επιστρέψει τις αποταμιεύσεις σε 15 χιλιάδες ελληνικές οικογένειες, έχει πληρώσει πάνω από 6 δις ευρώ σε ομόλογα που λήγουν στα χέρια ξένων funds του εξωτερικού που κερδοσκοπούσαν σε βάρος της Ελλάδας», λέει στο TPP o αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φυσικών Προσώπων Ομολογιούχων Ελληνικού Δημοσίου, Γιάννης Τσολιάς.
Συνολικά υπολογίζεται ότι τα φυσικά πρόσωπα είχαν στα χέρια τους ομόλογα αξίας 1,2 δισ. ευρώ. Η πλειοψηφία κατείχε ομόλογα αξίας 5.000­ έως 150.000 ευρώ. Με το «κούρεμα» χάθηκε αυτομάτως το 53,5% της αξίας τους, ενώ το υπόλοιπο 46,5% καλύφθηκε με νέα ομόλογα (το 15% του EFSF, που ἐληξαν μέσα στο 2014, και το 31,5% με ομόλογα που λήγουν από το 2027 μέχρι το 2042).
Με άλλα λόγια, κάποιος που είχε ομόλογα 100.000 ευρώ θα πάρει μόνο 15.000 ευρώ στο χέρι. Τα 53.500 χάθηκαν οριστικά, ενώ για τα υπόλοιπα 31.500 ευρώ θα χρειαστεί να περιμένει κάποιες δεκαετίες. Βεβαίως το ποιός ζεί ή ποιός πεθαίνει μέχρι τότε, ουδόλως ενδιαφέρει τη συγκυβέρνηση.
Τι κι αν ανάμεσα σ ́αυτούς τους ανθρώπους, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες με ανίατες ασθένειες, ή καρκινοπαθείς, που επένδυσαν το εφάπαξ της σύνταξής τους, για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στη θεραπεία τους, και να ζήσουν τα γεράματά τους αξιοπρεπώς; Μάλλον θα πρέπει να αρκεστούνε σ ́ αυτό που είπε σε κατ ́ιδίαν συζήτηση, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλος, σε 80χρονο μικροομολογιούχο: «Θα τα πάρουν οι κληρονόμοι σου»...
Η παραίνεση του κ. Βενιζέλου για υπομονή...μερικών δεκαετιών, βεβαίως δεν εισακούστηκε και οι μικροομολογιούχοι προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ). Η Δικαιοσύνη όμως, στην περίπτωσή τους αποδείχτηκε τυφλή. Λίγες μέρες πριν αυτοκτονήσει και ο 17 μικροομολογιούχος, δημοσιεύτηκε η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, σύμφωνα με τον οποίο το «κούρεμα» των ομολόγων των φυσικών προσώπων με το περιβόητο PSI (νόμος 4046 /2012) δεν παραβιάζει ούτε το Σύνταγμα ούτε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου!
Με λίγα λόγια έκρινε ότι θεσμικοί επενδυτές και φυσικά πρόσωπα, είναι ίσοι και όμοιοι. Τρόπος του λέγειν βέβαια, καθώς με το PSI του 2012, στις τράπεζες δόθηκαν και φοροαπαλλαγές ως αντιστάθμισμα των απωλειών τους από το «κούρεμα» των ομολόγων τους, αλλά καμία φοροαπαλλαγή στα φυσικά πρόσωπα.
Να θυμίσουμε, ότι το συνολικό όφελος του Δημοσίου από το «κούρεμα» των φυσικών προσώπων ήταν λιγότερο από 1 δισ. ευρώ, δηλαδή ασήμαντο σε σχέση με την απώλεια της πιστοληπτικής του ικανότητας έναντι των τελευταίων υποστηρικτών ­πιστωτών του, δηλαδή των πολιτών του. Γι' αυτό άλλωστε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είχε εισηγηθεί την εξαίρεση των φυσικών προσώπων από το κούρεμα, χωρίς να εισακουσθεί τότε από την κυβέρνηση Παπαδήμου.
«Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτεροι οι κ.κ Σαμαράς και Βενιζέλος, συμπεριφέρθηκαν με αναξιοπιστία και ασυνέπεια απέναντι στους ομολογιούχους κα τις οικογένειές τους, κοροϊδεύοντάς τους, επί 2,5 χρόνια με ψεύτικες υποσχέσεις Πόσο δε περισσότερο όταν πριν από λίγο καιρό σύσσωμη η αντιπολίτευση κατέθεσε τροπολογίες για την αποκατάσταση των ομολογιούχων, ενώ και πάλι η κυβέρνηση ανακόλουθη για μια ακόμα φορά στο θέμα μας, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις της, «το βάλε στα πόδια» αγνοώντας και πάλι προκλητικά το θέμα», εξηγεί ο κ. Τσολιάς.
Και προσθέτει: «Η στάση της σημερινής αλλά και της μελλοντικής κυβέρνησης στο ζήτημα των φυσικών προσώπων ομολογιούχων ξεφεύγει από τον ορίζοντα της αποκατάστασης και μόνο των οικογενειών αυτών και ουσιαστικά φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο θα πορευθεί η πατρίδα μας από εδώ και εμπρός. Ποιον δρόμο θα διαλέξουν οι κυβερνήσεις της χώρας; Αυτόν της αναξιοπιστίας, της αφερεγγυότητας και της ανικανότητας ή αυτόν της αξιοπιστίας, της εμπιστοσύνης και της ανάπτυξης;».
«Οι πατριώτες επενδυτές» όπως τους χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, δεσμεύσεις του Ζαπείου, σίγουρα δε φοβούνται τα τρομολαγνικά διαφημιστικά σποτ της Νέας Δημοκρατίας που εμφανίζουν να μπαίνει στη χώρα λουκέτο, έαν δεν είναι πάλι αυτή στο τιμόνι της διακυβέρνησης:
«Οι 15 χιλιάδες οικογένειες Ελλήνων ομολογιούχων έχουν και μνήμη και κρίση ώστε να μπορούν να καταλάβουν ποιοι τους εμπαίζουν και ποιοι ενδιαφέρονται για την αποκατάσταση αυτής της εξόφθαλμης αδικίας! Θα δώσουν τη βροντερή απάντησή τους της ημέρα των εκλογών διαμορφώνοντας το εκλογικό αποτέλεσμα και τιμωρώντας όσους με περίσσιο θράσος τους δήμευσαν το βιος και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να παριστάνουν τους σωτήρες:», τονίζει εμφατικά ο κ.Μαρινόπουλος.

thepressproject

Αν δώσεις το χέρι σου σε καρχαρία που πνίγεται, θα σου το φάει

Πατριώτες που προσδοκούν ένα όχι του Ντράγκι, ένα χαστούκι του Σόιμπλε.

του Πέτρου Κατσάκου
Δεν έχουν ούτε μαλλιά πια να πιαστούν. Τρίχα δεν έμεινε στο παραμορφωμένο τους κεφάλι από το τράβηγμα. Πνίγονται. Βυθίζονται. Ξεμαλλιασμένοι από τα ίδια τους τα χέρια, στην ύστατη προσπάθεια να αποφύγουν τον βέβαιο πνιγμό μέσα σε μια θάλασσα που ζέχνει τα λύματά τους. Ναυαγοί σε ένα μολυσμένο πέλαγος από ψέματα κι ο ρόγχος τους κραυγάζει υστερικά την ύστατη στιγμή. Θηρία μοιάζουν σκυλιασμένα, που ζητούν τάχα μου βοήθεια, μα δείχνοντας τα δόντια τους. Ποιος να βρεθεί το χέρι του να απλώσει προς το μέρος τους; Τι περιμένουν άραγε; Αφού το ξέρουμε πως, αν κάνουμε το λάθος να τους σώσουμε, αυτοί οι ίδιοι είναι που την επόμενη στιγμή θα μας κατασπαράξουν. Το ξέρουμε και το ξέρουν. Μα είναι η τελευταία τους κραυγή. Το ξέρουμε και το ξέρουν. Γι' αυτό ουρλιάζουν. Γιατί δεν έχουν πια από πού να πιαστούν. Κι αφού ξερίζωσαν μία-μία τις τρίχες της κεφαλής τους, τώρα αποκαλύπτουν ό,τι πιο αποκρουστικό κρυβόταν επιμελώς κάτω από την κώμη τους.
Μας φανερώνονται και μας ζητούν οι θύτες να τους αντιμετωπίσουμε σαν θύματα. «Δεν θα γίνει εδώ σοβιέτ, δεν θα γίνει κομμουνισμός» ουρλιάζει μεσοπέλαγα ο ένας, «δεν θα παραδώσουμε ό,τι κέρδισαν οι παππούδες μας με τα όπλα» απειλεί μέσα από τα ακονισμένα του σκυλόδοντα ο έτερος ναυαγός. Ζητούν βοήθεια απειλώντας οι λαβωμένοι καρχαρίες. Αιμορραγούν το μίσος τους κι αντί για βοήθεια, τραβάνε προς το μέρος τους μονάχα καρχαρίες. Σε φιλήσυχους πολίτες λένε πως μιλάνε, μα τους ακούν κάτι σκελετωμένα φαντάσματα. Μονάχα το κοπάδι των ομοίων ανταποκρίνεται στο επιθανάτιο κάλεσμα του αίματος που κροταλίζει στα σαγόνια τους.
«Φωτιά και τσεκούρι» ουρλιάζουν κραυγάζοντας λέξεις και έννοιες που στο στόμα τους χάνουν το κάθε νόημα. Πατρίδες, θρησκείες, έθνη και οικογένειες. Πατριώτες που προσδοκούν ένα όχι του Ντράγκι, ένα χαστούκι του Σόιμπλε. Θρησκευόμενοι ακτιβιστές που κραδαίνουν την ξιφολόγχη του σκοταδισμού. Καθωσπρέπει οικογενειάρχες που ξεκλήρισαν σπίτια για να σώσουν τζάκια. Άξια εγγόνια των παππούδων τους με μελανοχίτωνες κουμπάρους εκ Παρισίων βυθίζονται με τα αυτοσχέδια τσεκούρια τους βαρίδια να τους τραβούν στον πάτο της θαλάσσης.
Και τώρα ζητούν βοήθεια να μην πνιγούν οι καρχαρίες. Να σώσουν θέλουν τώρα το πλοίο και το ανθρώπινο φορτίο του από τους μπολσεβίκους αυτοί που έκαναν γαλέρα το καράβι υψώνοντας σημαία ευκαιρίας κι έστειλαν στο κάτεργο και το κουπί στρατιές εξαθλιωμένων.

 http://left.gr