Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Της Γιάννας Κούρτοβικ

Σφίξανε τα χέρια και o Ματέο Ρέντσι χάρισε το σύμβολο της προσαρμογής στον Αλέξη Τσίπρα, και μάλλον δεν θα ήθελε κανείς να του θυμίσει ότι αυτό τον τύπο τον είχε πετάξει στη θάλασσα η ιταλική αστυνομία 14 χρόνια πριν, μαζί με κάμποσα από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντάς τους επικινδύνους για την εσωτερική ασφάλεια της Ιταλίας.
Μιλάμε για το 2001, τις μέρες της Γένοβας, της μεγαλύτερης συνάντησης στην ιστορία των κινημάτων, όταν διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη μαζεύτηκαν στη Γένοβα για να αντιτάξουν τη βούληση των λαών στη βούληση των 8 ηγετών που, οχυρωμένοι, έντρομοι, πίσω από φράγματα και τείχη, θα αποφάσιζαν για τις τύχες του κόσμου μας.
Η Γένοβα γέμισε από διαδηλωτές, σε κάθε ελεύθερο χώρο στήθηκαν σκηνές και εξέδρες, η πόλη έζησε 3 τρεις μέρες σε ξέφρενους κινηματικούς ρυθμούς. Η μεγαλειώδης πορεία που πλημμύρισε το ιστορικό κέντρο χτυπήθηκε επανειλημμένα από τις πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις και άφησε πίσω της εκατοντάδες συλληφθέντες, τραυματίες, αλλά και έναν νεκρό, τον Κάρλο Τζουλιάνι, αδικαίωτο μέχρι σήμερα σύμβολο εκείνης της εποποιίας.
Το ελληνικό κίνημα είχε τη μαζικότερη ποτέ παρουσία στην πορεία, με χιλιάδες να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα από οργανώσεις, νεολαίες, συνδικάτα και κόμματα. Τα πλοία της γραμμής μετέφεραν μέσα σε τρεις μόνο μέρες 82 πούλμαν με διαδηλωτές (πάνω από 4.000 ανθρώπους), ενώ εκατοντάδες κινήθηκαν με ιδιωτικά μέσα και αεροπλάνα.
Η τεράστια ελληνική συμμετοχή προκάλεσε πανικό στα επιτελεία και η Ιταλία ανέστειλε μυστικά τη Συνθήκη του Σένγκεν (όπως αργότερα παραδέχτηκε), ενώ η DIGOS έστειλε στην Ελλάδα ειδική ομάδα για να ερευνήσει το πεδίο και να ενημερώσει για τον κίνδυνο. Και ο δαιμόνιος Ιταλός πράκτορας-«σύνδεσμος» (ufficiale di collegamento) ανακάλυψε ότι υπήρχε ένα φοβερό «Commitato Exarchia», που μεθόδευε το κακό και που έπρεπε με κάθε τρόπο να εμποδιστεί να μπει στην Ιταλία.
Την 18η Ιουλίου 2001, κατέπλευσε στην Αγκόνα με σημαίες και συνθήματα το Blue Star ΙΙ, φορτωμένο με 18 πούλμαν της «Ελληνικής Επιτροπής για τη διεθνή διαδήλωση στη Γένοβα», και βρήκε να το περιμένουν στο λιμάνι παραταγμένες ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Η αστυνομία υπέβαλε σε έλεγχο διαβατηρίων τους επιβάτες των πούλμαν και στη συνεχεία τους υποχρέωσε να αναχωρήσουν με ισχυρή συνοδεία περιπολικών. Τρία όμως από τα πούλμαν δεν αφέθηκαν να ακολουθήσουν το κομβόι, αλλά αποκλείστηκαν στο λιμάνι και, όταν τα υπόλοιπα είχαν απομακρυνθεί, οι οδηγοί τους πήραν εντολή να επιστρέψουν στο πλοίο.
Οι αποκλειόμενοι αντέδρασαν και, διαμαρτυρόμενοι, κατέλαβαν τον καταπέλτη του πλοίου, απαιτώντας να συνεχίσουν το ταξίδι προς τη Γένοβα. Το λιμάνι μπλόκαρε επί ώρες, το κομβόι σταμάτησε και απαιτούσε να γυρίσει πίσω σε συμπαράσταση και η ιταλική αστυνομία επιτέθηκε τελικά στους διαμαρτυρόμενους και, χτυπώντας αδιάκριτα, τους υποχρέωσε να υποχωρήσουν, με πολλούς τραυματίες, στο εσωτερικό του πλοίου, που έκλεισε τον καταπέλτη και αναχώρησε εσπευσμένα για την Πάτρα.
Τι είχαν αυτά τα πούλμαν για να τύχουν τέτοια αντιμετώπιση; Ηταν αυτά που ο αξιωματικός σύνδεσμος είχε υποδείξει ως αυτά στα οποία επέβαιναν τα πιο φανατικά στοιχεία του φοβερού Commitato Eχarchia, που απειλούσε τη δημόσια τάξη της Ιταλίας και την ασφάλεια των ηγετών: εκπρόσωποι από τις ομάδες που συμμετείχαν στην αποστολή της Ελληνικής Επιτροπής, μέλη του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα, της Νεολαίας του Συνασπισμού, οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ανένταχτων και μέλη τού τότε Συνασπισμού: ο Θοδωρής Δρίτσας, που έφτασε στην Πάτρα με σπασμένο χέρι, ο Αλέξης Τσίπρας, τότε γ.γ. της Νεολαίας, ο Τάσος Κορωνάκης, ο Πάνος Λάμπρου, ο πανεπιστημιακός Νίκος Μπελαβίλας, η ακτιβίστρια Κωνσταντίνα Ναθαναηλίδου, η ώς πρόσφατα βουλευτής Μαρία Μπόλαρη, η Ελθίνα Αγγελοπούλου, πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, αλλά και ο Κωστής Παπαϊωάννου, ο συγγραφέας Νίκος Κουνενής, η ηθοποιός Κάτια Γέρου, ο Θανάσης Τσιριγώτης, ο Νίκος Γιαννόπουλος, ο Μάκης Χαρίσης, η Χριστίνα Γιαννούλη και πολλοί ακόμη, γνωστοί από την παρουσία τους στις κινηματικές διεκδικήσεις τότε και σήμερα, συνολικά 132 άτομα.
Πλήθος κόσμου και ασθενοφόρα περίμεναν τους διαδηλωτές στην Πάτρα, ακολούθησαν καταιγισμός διαμαρτυριών και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και κινήθηκε στην Πάτρα προανάκριση για τους τραυματισμούς.
Η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με προσφυγή που υπόγραφαν η υποφαινόμενη και η σημερινή υπουργός Μετανάστευσης, Τάσια Χριστοδουλοπούλου, που είχαν γλιτώσει την απέλαση. Μια προσφυγή, που μετά από εκτενή και αποκαλυπτική αλληλογραφία με τις ιταλικές Αρχές, έκλεισε με κρίση του Δικαστηρίου ότι δεν υπήρξε παραβίαση, κρίση που ευθυγραμμιζόταν απόλυτα με την ειλημμένη κεντρικά απόφαση να ανακοπούν οι μαζικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη.
Ηδη από τις 13 Ιουλίου, το Συμβούλιο των Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων στις Βρυξέλλες είχε αποφασίσει τη σύσταση μιας task force και συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών για την καταγραφή και παρακολούθηση των ζωηρών διαδηλωτών και την αποτροπή της συμμετοχής τους στις διεθνείς κινητοποιήσεις.
Δεν μάθαμε ποτέ πόσο κράτησε η απαγόρευση εισόδου στην Ιταλία, φαντάζομαι όμως ότι τουλάχιστον ο πρόεδρος, αν πέρναγε σήμερα από έλεγχο διαβατηρίων δεν θα είχε πια κανένα πρόβλημα.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δημοσίευμα στη Bild: Μήπως οι Έλληνες πραγματικά δικαιούνται αποζημίωση;

Η γερμανική εφημερίδα Bild δημοσίευσε την Τρίτη άρθρο, με το οποίο αμφισβητεί τη συμφωνία του τέως βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου με τον καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ το 1960, βάσει της οποίας το Βερολίνο υποστηρίζει ότι έχει κλείσει νομικά το θέμα των αποζημιώσεων στην Ελλάδα.
Στο κείμενο της Bild που φέρει τίτλο «Μήπως οι Έλληνες πραγματικά δικαιούνται αποζημίωση;», ο συντάκτης αναφέρεται εκτενώς στην αξίωση της ελληνικής κυβέρνησης να καταβληθούν οι αποζημιώσεις για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κάνει λόγο για «ηθική ευθύνη». Για τις ανάγκες της ιστορικής μνήμης, η εφημερίδα ανασύρει από το παρελθόν τη συνθήκη που υπέγραψαν το 1960 ο τότε καγκελάριος Αντενάουερ με το βασιλιά Κωνσταντίνο, σύμφωνα με την οποία έκλεινε το θέμα. Ωστόσο στις επανορθώσεις δεν συμπεριλήφθηκε το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο προχώρησε η Ελλάδα το 1942 προς χάριν των ναζί και είχε ύψος 476 εκατομμυρίων κατοχικών μάρκων ή σε σημερινές τιμές 11 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτή την οπτική απορρέει η απαίτηση της Ελλάδας και επομένως, όπως υποστηρίζει ο αρθρογράφος της Bild, η συμφωνία Αντενάουερ-Κωνσταντίνου δεν έκλεισε οριστικά το θέμα.

 tvxs.gr

​Το κόμμα, η κυβέρνηση και το κράτος

Το “αμαρτωλό” τρίγωνο και οι προκλήσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ

* του Χριστόφορου Βερναρδάκη
Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση. Και από σήμερα καλείται, μεταξύ πολλών άλλων βεβαίως, να αντιμετωπίσει ένα καινούργιο και ίσως πολυπλοκότερο πρόβλημα. Αυτό των σχέσεων του κόμματος με την κυβέρνηση και το κράτος.
Υπάρχουν σε γενικές γραμμές δύο τρόποι να απαντηθεί αυτό το πρόβλημα: Ο πρώτος είναι να αποδεχτεί κανείς ότι διαχειρίζεται την υφιστάμενη δομή, με τον ίδιο λίγο έως πολύ (παλαιό) τρόπο και την ίδια (παλαιά) μεθοδολογία. Ο δεύτερος, να αποδεχτεί ότι έχει μια πρόκληση μπροστά του, τη διεύθυνση του κράτους (και της κυβέρνησης ειδικότερα) προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, επομένως μια μακρά διαδικασία ριζικών μετασχηματισμών, τόσο του κράτους καθαυτού όσο και των δομών πολιτικής αντιπροσώπευσης.
Ενας ευρύτερα διατυπωμένος φόβος προεκλογικά ήταν το κατά πόσον ο «ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν ΠΑΣΟΚ». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ΠΑΣΟΚ -ούτε θα μπορούσε να γίνει- λόγω της συμμετοχής στα ψηφοδέλτια ορισμένων ανθρώπων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, ούτε πρόκειται να γίνει ΠΑΣΟΚ εξαιτίας του γεγονότος ότι στην κυβέρνηση συμμετέχουν ορισμένοι με ΠΑΣΟΚικό παρελθόν. Η συζήτηση αυτή -όσο κι αν απηχεί υπαρκτούς και βάσιμους φόβους- είχε και έχει λάθος παραδοχές. Ο κίνδυνος ο «ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ΠΑΣΟΚ» θα γίνει ορατός τώρα.
Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Σημαίνει: α) Να «απορροφηθεί» το κόμμα από το κράτος. Να «αδειάσει» δηλαδή το κόμμα και να γίνει «κράτος» και «κυβερνητικές θέσεις». β) Να πάψει να αναζητεί τους πόρους του στην κοινωνία (όλων των ειδών τους πόρους: προγραμματικούς, ιδεολογικούς, οικονομικούς, ανθρώπινους, κ.λπ.) και να μεταβληθεί σε ένα είδος «κρατικού κόμματος» όπου όλοι οι πόροι του εξαρτώνται και προέρχονται από το κράτος. γ) Να θεωρηθεί ότι ο χώρος συγκρότησης και αναπαραγωγής της κοινωνικής συμμαχίας που εκπροσωπείται είναι η «κυβέρνηση» (και το κράτος κατ’ επέκτασιν) και όχι το κόμμα. Το τρίτο αυτό στοιχείο θα επισφράγιζε την «κρατικοποίηση» του κόμματος και το μετασχηματισμό του σε ένα εκλογικίστικό και προσωποκεντρικό πελατειακό οργανισμό. Τότε και μόνον τότε «θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ νέο ΠΑΣΟΚ», αν δηλαδή ενσωματώσει λειτουργίες και δομές πολιτικής αντιπροσώπευσης που τον μεταβάλλουν από κόμμα της κοινωνίας σε κόμμα του κράτους. Αυτό, δηλαδή, που κατέληξε να είναι και να εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ.
Πυρήνας παραγωγής πολιτικής
Στην εφαρμοσμένη άσκηση της πολιτικής (και κυρίως της αστικής πολιτικής) θεωρείται ορθόν το «κόμμα» να υποβαθμιστεί και όλο το κέντρο βάρους να μετατοπιστεί στην «κυβέρνηση». Τεράστιο στρατηγικό και ιστορικό λάθος. Το κόμμα είναι «μόνιμος» σχηματισμός («θεσμός»), η κυβέρνηση «προσωρινή». Το κόμμα είναι η συνέχεια της συλλογικής συνείδησης, η κυβέρνηση είναι μία στιγμή και μία πλευρά της πολιτικής του. Επομένως, το κόμμα είναι το επίκεντρο οργάνωσης και αναπαραγωγής κοινωνικών συμμαχιών, το κόμμα είναι ο συμπυκνωτής του πολιτικού προγράμματος που εφαρμόζεται, το κόμμα εντέλει είναι ο πυρήνας παραγωγής πολιτικής. Η λειτουργία αυτή δεν αφορά μόνον στα αριστερά κόμματα. Αφορά σε όλων των ειδών τα κόμματα αντιπροσώπευσης (ακόμα και τα αστικά ή συντηρητικά που δεν εξαρτώνται μονομερώς από το κράτος), αφού στη ρίζα αυτής της θέσης ενυπάρχει η αποδοχή του «κόμματος» ως του βασικού θεσμού πολιτικής αντιπροσώπευσης. Αλλά βεβαίως, αφορά πολύ περισσότερο ένα αριστερό κόμμα, ένα «κόμμα των μαζών» όπως θα λέγαμε κάποτε.
Με βάση τα παραπάνω επιβάλλεται στη σημερινή συγκυρία να ανοίξει μια σε βάθος συζήτηση για το «κόμμα ΣΥΡΙΖΑ», συζήτηση όμως που πρέπει να είναι μεθοδολογικά οριοθετημένη, τεκμηριωμένη και δυναμική σε νέες ιδέες. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να είναι μια συζήτηση «κωφών», ούτε μια συζήτηση ανθρώπων με προϋπάρχουσες ιδεοληψίες.
Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ
Εν όψει αυτής της συζήτησης είναι πιστεύω κρίσιμες οι παρακάτω συντεταγμένες:
* Το «κόμμα ΣΥΡΙΖΑ» ισορροπεί σήμερα σε τεντωμένο σχοινί. Κάνει θαυμάσια πράγματα, αλλά και αδικαιολόγητα λάθη. Είναι και σεκταριστικό και ανοικτό. Είναι και γραφειοκρατικό και φιλελεύθερο. Για την ακρίβεια, αδυνατεί να οριοθετήσει μεθοδολογικά τη λειτουργία του. Απέχει πολύ από το να θεωρηθεί «κόμμα των μελών», με μεγάλη ευθύνη των ηγετικών του οργάνων, αλλά και οι Οργανώσεις των Μελών πολλές φορές αδυνατούν να λειτουργήσουν ως «κόμμα μαζών» και όχι ως «κόμμα στελεχών». Με δύο λόγια, το κόμμα μας απέχει πολύ από το να θεωρηθεί συλλογικός διανοούμενος των «από κάτω».
* Χωρίς κόμμα, ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κυβέρνηση, ούτε αριστερό πρόγραμμα, γιατί το κόμμα είναι ο οργανωτής και ο εκφραστής της «κοινωνικής συμμαχίας». Είναι το πεδίο αποκρυστάλλωσής της. Το κόμμα δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεπεραστεί ή να αγνοηθεί. Επιβάλλεται να διορθωθεί, έτσι ώστε να διαδραματίσει ιστορικό ρόλο μακράς πνοής.
* Η συζήτηση περί σχέσεων κόμματος – κυβέρνησης δεν πρέπει να γίνει με παλαιές και ξεπερασμένες θεωρητικές προσεγγίσεις. Συνήθως η συζήτηση αυτή εξαντλείται σε διαπιστώσεις δεοντολογίας: «το κόμμα (πρέπει να) σπρώχνει την κυβέρνηση», «(να) κριτικάρει την κυβέρνηση», «(να) ελέγχει την κυβέρνηση», κ.λπ. Είναι κατά τη γνώμη μου λάθος μέθοδος συζήτησης, λάθος σημείο αφετηρίας. Το κόμμα για να τα κάνει όλα αυτά και πολύ περισσότερα πρέπει να αλλάξει το πεδίο της δραστηριότητάς του. Το κόμμα δεν πρέπει να «βλέπει» προς την κυβέρνηση, αλλά προς την κοινωνία και το κοινωνικό σώμα. Να οργανώσει και να κάνει συνεκτική την κοινωνική συμμαχία που σήμερα κτίζεται. Εχει το δικό του πεδίο βολής, το δικό του ορίζοντα. Θα ήταν δομικό λάθος να εξαρτήσει τη δουλειά του και το χώρο του από την κυβέρνηση. Ούτε μπρος ούτε πίσω από την κυβέρνηση. Κανένας ετεροκαθορισμός από την κυβέρνηση. Στροφή προς το κοινωνικό σώμα, με μαζικό προσανατολισμό, στρατηγική συγκρότησης κοινωνικών μετώπων και ανάδειξη μαζικών κοινωνικών στελεχών. Αφού τα κάνει όλα αυτά, τότε η επίδραση προς την «κυβέρνηση» θα είναι αυτονόητη και πολύ σημαντική. Γιατί, απλούστατα, δεν θα είναι παρακολούθημα του κράτους αλλά «κόμμα της κοινωνίας».
* Το κόμμα επιβάλλεται να αποκτήσει μαζικό προσανατολισμό και συγκροτημένη δουλειά πεδίου. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το κόμμα πρέπει να ρίξει το βάρος του στη διεύρυνση και σταθεροποίηση της κοινωνικής εκλογικής βάσης, να αντιστοιχηθεί με αυτήν με ένα πολιτικό πρόγραμμα και μια πολιτική ανάδειξης νέας γενιάς μαζικών κοινωνικών στελεχών, με μετρήσιμους στόχους μέσα στην επόμενη πενταετία. Στην πρώτη γραμμή των στόχων του πρέπει να είναι: η δημιουργία / ισχυροποίηση συνδικάτων και δομών κοινωνικής αντιπροσώπευσης, με έμφαση στην ένταξη όλων των «αποκλεισμένων» σε αυτήν, ο πλήρης εκδημοκρατισμός της ΓΣΕΕ και η οριστική συντριβή του συνδικαλιστικού καρτέλ που λυμαίνεται τα συνδικάτα, η ανάπτυξη ενός ισχυρού και δομημένου νεολαιίστικού και πολιτισμικού κινήματος στη χώρα, με έμφαση στην κατοχύρωση κοινωνικών και επικοινωνιακών δικαιωμάτων, και βεβαίως, η ενίσχυση των τοπικών δομών αλληλεγγύης με στόχο την καθοριστική ενίσχυση της Αριστεράς στο τοπικό κράτος (γειτονιές, Δήμοι, Περιφέρειες), εκεί δηλαδή που συγκροτούνται και ανασυγκροτούνται οι κοινωνικές συμμαχίες μακροχρόνια.
* Προφανώς, όλη αυτή η στρατηγική για το κόμμα περνάει μέσα από την ενίσχυση των δομών του και της ενδοκομματικής του δημοκρατίας. Επιβάλλεται μια διευρυμένη συζήτηση για ένα κόμμα μαζικό, ανοικτό στα κοινωνικά κινήματα και τις συλλογικότητες, με καταστατικές αλλαγές που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και την εσωκομματική απογραφειοκρατικοποίηση, με αναβαθμισμένα όργανα πολιτικής συγκρότησης και παραγωγής πολιτικής και στρατηγικής.

* Ο Χρ. Βερναρδάκης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ.

epohi

"Ανάσα αξιοπρέπειας" - Συγκεντρώσεις 11ης Φεβρουαρίου σε όλη την Ελλάδα

"Ανάσα αξιοπρέπειας" - Συγκεντρώσεις 11ης Φεβρουαρίου

«Δεν μασάμε στους εκβιασμούς- Δεν κάνουμε πίσω - Θα νικήσουμε» το σύνθημα των συγκεντρώσεων σε 13 πόλεις του εξωτερικού και στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.

Δείτε στον χάρτη τις εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί σε όλη την Ελλάδα.

http://www.enallaktikos.gr/

Τα υπερκέρδη της Γερμανίας στην πλάτη των Ελλήνων

Πώς η γερμανική μηχανή έβγαλε μέχρι και 80 δισ. ευρώ από την κρίση χρέους. Η "καραμέλα" ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι πληρώνουν τα "σπασμένα" 

*Του Τάσου Ζάχου
Η «διάσωση» της Ελλάδας, αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών του Νότου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η καλύτερη επένδυση για τη Γερμανία. Όμως κάποιοι ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα, μετά από έξι χρόνια ύφεσης που οδήγησαν σε απώλεια του 25% του εθνικού μας πλούτου, εξακολουθούν να ανησυχούν πιο πολύ και από τους Γερμανούς πολιτικούς για το «κόστος» που πρέπει να επωμιστεί ο Γερμανός φορολογούμενος.
Η θεωρεία της γερμανικής κυβέρνησης ότι η Καγκελαρία κάνει χάρη στην Ελλάδα και στους «νωθρούς» Νοτιοευρωπαίους και συνεχίζει να δανείζει ένα «βαρέλι δίχως πάτο», δυστυχώς έχει βρει ανταπόκριση στους πολίτες της Γερμανίας που τοποθετούνται πολύ επιθετικά εναντίον της χώρας μας σε διάφορες δημοσκοπήσεις.
Μάλιστα ο Σόιμπλε, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τον Γερμανό ψηφοφόρο, έφτασε στο σημείο να πει ότι ο Γερμανός φορολογούμενος θα πληρώσει μια ενδεχόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα – το μοναδικό ίσως μέτρο της νέας κυβέρνησης χωρίς δημοσιονομικό κόστος – και έτσι πρέπει να συνεχίσουμε να παίρνουμε όσα  μας επιτρέπουν και να μη ζητάμε περισσότερα.
Πρόκειται σαφώς για ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ενώ το απόσπασμα αναπαράγουν και σχολιαστές σε δικά μας ΜΜΕ με σχόλια του τύπου: « ο Γερμανός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα του Έλληνα ξανά».
Την Παρασκευή ο γνωστός Αμερικανός νομπελίστας Οικονομίας, Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του για την Ελλάδα στους New York Times αναφέρει ότι «οι Γερμανοί πολιτικοί δεν εξήγησαν ποτέ στους πολίτες τους τα “μαθηματικά”, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της ηθικολογίας για την ανευθυνότητα των δανειζομένων».
Τι εννοεί όμως ο Κρούγκμαν;  Κρίση χρέους: η καλύτερη επένδυση του Βερολίνου
Αν μιλήσουμε λοιπόν με αριθμούς θα δούμε ότι η Γερμανία είναι σαφώς ο μεγάλος νικητής από την κρίση χρέους τα τελευταία χρόνια. Πώς προκύπτει αυτό;
Κατ’ αρχάς τα δάνεια που Μέρκελ και Σόιμπλε έδωσαν στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες του Νότου δεν είναι ευγενικές χορηγίες. Η συνολική έκθεση της Γερμανίας στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 56 δισ. ευρώ (μέσω διμερών συμφωνιών και του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης EFSF, δείτε περισσότερα εδώ),  χρήματα που αναμένεται να επιστρέψουν πίσω στην γερμανική οικονομία στο ακέραιο και με τόκο, καθώς απομακρύνεται το ενδεχόμενο για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.
Μάλιστα οι Γερμανοί το 2012 στην πρώτη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (γνωστή και ως PSI) πίεσαν, ώστε να υποστούν απώλειες οι ιδιώτες που είχαν ελληνικά ομόλογα στα χέρια τους και αφού οι γερμανικές τράπεζες είχαν ξεφορτωθεί σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά «σκουπίδια». Έτσι και έγινε, με τους επενδυτές,  ανάμεσα τους και Έλληνες μικροομολογιούχοι, να χάνουν πάνω από το 50% των χρημάτων τους που είχαν δανείσει στο ελληνικό κράτος και τη Γερμανία φυσικά να μη χάνει ούτε ευρώ από τον υπερδανεισμό των χωρών του Νότου, που είναι οι καλύτεροι πελάτες των προϊόντων τους.
Μάλιστα το 2012 ο επικεφαλής (Γερμανός) του EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ, σε μια κρίση ειλικρίνειας δήλωνε στο γερμανικό περιοδικό Focus: «Τα πακέτα διάσωσης δεν έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ στο Γερμανό φορολογούμενο. Στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε χρηματική βοήθεια προς την Ελλάδα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, γιατί χρηματοδοτείται από τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων. Αυτό είναι λάθος καθώς τα χρήματα αυτά είναι δάνεια που πρέπει να αποπληρωθούν».
Ο μεγαλύτερος «τοκογλύφος» της Ευρώπης
Όμως η αποπληρωμή των δανείων από την Ελλάδα με τόκο (δείτε σχετικά εδώ), είναι το μικρότερο κέρδος για το Βερολίνο. Τα μεγάλα κέρδη προκύπτουν από τη μεταφορά χρημάτων των επενδυτών στα «χαμηλού κινδύνου» γερμανικά ομόλογα λόγω της κρίσης στην Ευρωζώνη. Ειδικά  μετά το 2009, οι αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων έφτασαν στον «πάτο», ενώ σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ 5ετή γερμανικά ομόλογα) σε αρνητικά επιτόκια.
Δηλαδή η Γερμανία όχι μόνο δεν πληρώνει για να δανειστεί, αλλά την πληρώνουν οι επενδυτές, ώστε να εξασφαλίζουν τα χρήματα τους λόγω της αβεβαιότητας που επικρατεί στη ζώνη του ευρώ.
Έτσι η Γερμανία έχει καταγράψει πολύ μεγάλα κέρδη από τα πακέτα στήριξης προς την Ελλάδα, καθώς στη χώρα εισρέουν ποσά που πιέζουν τα επιτόκια δανεισμού της προς τα κάτω. Κι αυτό γιατί η Γερμανία δανείζεται χρήμα με μικρότερο επιτόκιο και στη συνέχεια δανείζει τα ίδια χρήματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες με  μεγαλύτερο επιτόκιο, λειτουργώντας επί της ουσίας τοκογλυφικά. Μάλιστα πρόκειται για χρήματα που «έκαναν φτερά» από τράπεζες χωρών του νότου – ανάμεσα τους και «μαύρο» χρήμα- και μεταφέρθηκαν σε ασφαλέστερα μέρη όπως η Ελβετία και το Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, επιστρέφοντας στα γερμανικά ταμεία, μέσω της αγοράς γερμανικών ομολόγων από τις τράπεζες αυτές.
Ενδεικτικά με βάση επίσημα στοιχεία που δημοσίευσε το γερμανικό περιοδικό Spiegel τον Αύγουστο του 2013, από απάντηση του γερμανικού ΥΠΟΙΚ σε ερώτηση που κατέθεσε τότε βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών, τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού απέφεραν στο Βερολίνο επιπλέον έσοδα ύψους 40,9 δισεκατομμυρίων ευρώ! (2010 – 2014).
Αυτά τα κέρδη εμφανίζονται στο γερμανικό προυπολογισμό ως «διαφορά επιτοκίων». και ανέρχονται από 8 έως 17 δισ. ευρώ το έτος. Απίστευτο ποσό που οι μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου πασχίζουν μαζί να βγάλουν κάθε έτος…
Μάλιστα σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε το London School of Economics από το 2009 και μετά, λόγω διαφοράς επιτοκίων, το όφελος αυτό φτάνει τα 80 δισ. ευρώ*.
«Η κρίση που ταλανίζει την Ευρωζώνη τα τελευταία πέντε χρόνια, έχει προκαλέσει την κατακόρυφη άνοδο της μεταβλητότητας στην αγορά κρατικών ομολόγων, με τις υπερχρεωμένες χώρες στην περιφέρεια της Ευρωζώνης να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά. Αποτέλεσμα της αυξημένης μεταβλητότητας ήταν να επικρατήσει η αντίληψη ότι τα γερμανικά ομόλογα αποτελούν ένα “ασφαλές καταφύγιο” για όσους επιθυμούν να επενδύσουν σε κρατικό χρέος, γεγονός που οδήγησε τις αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα. Το ποσό που έχει εξοικονομηθεί την τελευταία πενταετία εξ’ αιτίας αυτής της θετικής για τη γερμανική κυβέρνηση εξέλιξη υπολογίζεται, σύμφωνα με οικονομολόγο του Kiel Institute for the World Economy, ότι ξεπερνάει τα 80 δισ. ευρώ» αναφέρει σχετικά η έρευνα.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Το όφελος που προκύπτει από τα χαμηλά επιτόκια, αλλά και τα απροσδόκητα υψηλά φορολογικά έσοδα του γερμανικού δημοσίου, είχαν επίσης ως αποτέλεσμα να προχωρήσει η Γερμανία σε μικρότερο δανεισμό από ότι υπολόγιζε το οικονομικό της επιτελείο. Έτσι μεταξύ 2010 και 2012 ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δανείστηκε συνολικά 73 δισ. ευρώ λιγότερα από ότι προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός. Το δε κόστος της ευρωκρίσης ανέρχεται μέχρι στιγμής και σύμφωνα με το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών μόλις στα 599 εκατομμύρια ευρώ…
Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε και το χαμηλότερο κόστος δανεισμού των γερμανικών εταιρειών που έχουν πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μάλιστα υπολογίζεται ότι το όφελός τους τα τελευταία πέντε χρόνια ξεπερνάει τα 60 δισ. ευρώ.
Και ένα μικρό παράδειγμα
Την ώρα που η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και οι αποδόσεις των επιτοκίων της κυμαίνονται σε διψήφια ποσοστά, η Γερμανία χρησιμοποιεί την κρίση στην ευρωζώνη, για να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της που λήγει μετά το 2024, δίνοντας στους επενδυτές που προτιμούν την «ασφάλεια» των Γερμανικών ομολόγων αποδόσεις χαμηλότερες από την παραγωγικότητα της Γερμανίας και ίσως και από τον μελλοντικό πληθωρισμό, που θα προκύψει αναπόφευκτα στα πλαίσια των διεθνών οικονομικών κύκλων.
Συγκεκριμένα τα δεκαετή ομόλογα εκδόσεως Γερμανίας από το 2009 έως το 2014 εκδόθηκαν με επιτόκιο από 3,75% έως 1%. Τα τριανταετή ομόλογα Γερμανίας όμως που λήγουν από το 2024 έως και το 2046 έχουν κουπόνια με επιτόκιο από 6,25% έως 2,5%.
Στην ουσία οι νεοεισερχόμενοι επενδυτές αγοράζουν «ασφάλεια» με επιτόκια 3,75% έως 1% για να μπορεί η Γερμανία να αποπληρώνει παλαιότερα πολυετή ομόλογα με επιτόκια από 6,25% έως 2,5%!
Συνοψίζοντας…
Αν μιλήσουμε με απλά μαθηματικά, ο Γερμανός φορολογούμενος μόνο «ηττημένος» δεν βγαίνει από την κρίση. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα υπερκέρδη δεν «περνούν» στον Γερμανό πολίτη, που έχει να δει αύξηση στις αποδοχές του εδώ και δέκα χρόνια, είναι ένα άλλο ζήτημα που έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργεί το γερμανικό κεφάλαιο και η γερμανική «ηθική», η οποία εξασφαλίζει την εργασία, με «πετσοκομένες» όμως αμοιβές.
Από όλα τα παραπάνω είναι σαφές ότι η Ελλάδα είναι «απειλή», καθώς σε ένα ενδεχόμενο «κούρεμα» του χρέους μας η Γερμανία θα αναγκαστεί για πρώτη φορά στην κρίση να υποστεί απώλειες της τάξης των 23 δισ. ευρώ (αν υποθέσουμε ότι αυτό θα γινόταν για το 50% των ελληνικών δανείων).
Αλλά είπαμε, τα μαθηματικά δεν είναι δημοφιλής επιστήμη στην πολιτική, ούτε στη δημοσιογραφία…

* Ο Τάσος Ζάχος είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού Fortune και του FortuneGreece.com

http://redwire.gr/

Αποκάλυψη: Τι είπε ο Γιούνκερ στον Τσίπρα για τον Σαμαρά

Δημοσιογραφική αποκάλυψη που επιβεβαιώνει ότι ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είπε πως έδινε εξάμηνη παράταση προγράμματος στον Αντώνη Σαμαρά αλλά εκείνος επέλεξε δίμηνη, έκανε ο  επικεφαλής οικονομικός αναλυτής του Channel 4, Πολ Μέησον.
O κ. Μέησον έγραψε στον λογαρισμό του στο twitter ότι ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ήταν εκείνος που αποκάλυψε το θέμα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Συγκεκριμένα, έγραψε: “Εμαθα: Ο Γιούνκερ είπε στον Τσίπρα: Προσφέραμε στον Σαμαρά παράταση 6 μηνών στο πρόγραμμα της τρόικας αλλά εκείνος ζήτησε δύο, περιορίζοντας το χρονοδιάγραμμα της κρίσης”.
Υπενθυμίζεται, χθες, κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων, ο κ. Τσίπρας κατήγγειλε τον πρώην πρωθυπουργό ότι ήταν δική του επιλογή τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια διαπραγμάτευσης, Οπως είπε, από τις επαφές του στην Ευρώπη, πληροφορήθηκε ακριβώς πως ενώ του είχε προσφερθεί εξάμηνη παράταση του προγράμματος, εκείνος ζήτησε την δίμηνη.

tvxs

Εκθεση – κόλαφος για το ελληνικό χρέος: Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης – «Επίκαιρα»

«Τα προγράμματα λιτότητας έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων».

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τημεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!
Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ),149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.
Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί,υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!

Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.
Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…

Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

Υπηρέτες των αρπακτικών!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπουςπου αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.

Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.
Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

Ωχ, πλάκωσαν οι νεομπολσεβίκοι!

του Τάσου Παππά

Γιατί τρόμαξαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, τα μεγάλα δίκτυα ενημέρωσης και ορισμένοι δημοσιολόγοι της εγχώριας σκηνής με την ομιλία Τσίπρα στη Βουλή; 

Προφανώς περίμεναν κωλοτούμπα στα βασικά και μετάθεση σε βάθος απροσδιόριστου χρόνου για τα υπόλοιπα και επειδή δεν τα είδαν άρχισαν τις απειλές (GRexit) και την κινδυνολογία περί επιστροφής του κρατικισμού στην Ελλάδα. Αριστεριστής ο Τσίπρας και ελευθεριακός κομμουνιστής ο Βαρουφάκης, κατά την ανάλυσή τους.

Είναι όμως το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που επανέλαβε ο πρωθυπουργός στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του ένα σχέδιο ρήξης με τον καπιταλισμό; Σε καμία περίπτωση.

Θα λέγαμε ότι είναι ένα πρόγραμμα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις πιο ακραίες συνέπειες που έχει προκαλέσει η κρίση και η ανεξέλεγκτη δράση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ή, για να το πούμε με ορολογία του παρελθόντος, είναι μια απόπειρα εξανθρωπισμού του καπιταλισμού.

Πρόκειται για μια προωθημένη σοσιαλδημοκρατική συνταγή που παραπέμπει στις καλές μέρες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, τότε που το ιστορικό αυτό ρεύμα τιμούσε τις ιδρυτικές αρχές του και αγωνιζόταν για την προστασία της εργασίας, τη διάχυση του πλούτου και τη δημιουργία κοινωνικού κράτους.

Οι συλλογικές συμβάσεις, ο αξιοπρεπής κατώτατος μισθός, η αύξηση της φορολογίας στους έχοντες και κατέχοντες, η πρόσβαση όλων των ανέργων στο επίδομα, η συμμετοχή του κράτους στη διοίκηση των τραπεζών, η αξιοποίηση προς όφελος της κοινωνίας της δημόσιας περιουσίας, η εμπλοκή των εργαζομένων στα κέντρα λήψης αποφάσεων στις μεγάλες επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, η αποκατάσταση της βλάβης που έχουν υποστεί οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι, ο περιορισμός της φτώχειας μέσω δομών αλληλεγγύης, η επανίδρυση του κοινωνικού κράτους και η θέσπιση κανόνων που θα εμποδίζουν την εργοδοσία να αυθαιρετεί, δεν συνιστούν μπολσεβίκικο αφήγημα.

Τα είχαν πετύχει όλα αυτά οι κανονικές ευρωπαϊκές χώρες την περίοδο της χρυσής 35ετίας (1945-1980). Τα ξήλωσαν μεθοδικά οι δεξιές κυβερνήσεις, δυστυχώς με τη συνδρομή των σοσιαλιστικών κομμάτων που αυτομαστιγώνονταν δημοσίως προς τέρψιν των αντιπάλων τους και αναζητούσαν τον τρίτο, τον τέταρτο και τον πέμπτο δρόμο προς το σοσιαλισμό για να καταλήξουν όλα στην αγκαλιά του νεοσυντηρητισμού.

Το σχέδιο αυτό φαντάζει επαναστατικό γιατί οι νεοφιλελεύθεροι παντού στον κόσμο χαρακτηρίζουν λαϊκιστικό και κομμουνιστικό οτιδήποτε αμφισβητεί την πολιτική τους, την οποία παρουσιάζουν ως μονόδρομο και ως τελεσίδικη απόφαση της ιστορικής εξέλιξης.

Οι κεΪνσινιαστές, όπως οι Κρούγκμαν, Στίγκλιτς, Πικετί, προειδοποιούν «σώστε τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές», ενώ ο τεχνοκράτης κεντροαριστερός Ρομάνο Πρόντι φωνάζει «δεν απειλεί την Ευρώπη ο ΣΥΡΙΖΑ, την απειλεί η ακαμψία του Βερολίνου».

Να δούμε αν και πότε θα το συνειδητοποιήσει αυτό η ευρωπαΪκή σοσιαλδημοκρατία που έχει την ευκαιρία, με αφορμή τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, να αναστοχαστεί την πορεία της και να επανεξετάσει τις επιλογές της.

efsyn

Απόπειρα δωροδοκίας του Προέδρου του Οργ. Λιμένα Κέρκυρας

«Η διασφάλιση της διαφάνειας κατά τη σύναψη και υλοποίηση δημοσίων συμβάσεων αποτελεί πάγια προγραμματική μας δέσμευση» τόνισε ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου, Θοδωρής Δρίτσας
«Η διασφάλιση της διαφάνειας κατά τη σύναψη και υλοποίηση δημοσίων συμβάσεων αποτελεί πάγια προγραμματική μας δέσμευση» τόνισε ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Θοδωρής Δρίτσας, με αφορμή την αυτόφωρη σύλληψη ατόμου κατόπιν καταγγελίας για απόπειρα δωροδοκίας του Προέδρου του Οργανισμού Λιμένα Κέρκυρας με σκοπό τον επηρεασμό των όρων προκήρυξης διαγωνιστικής διαδικασίας για τη διαχείριση αποβλήτων.
Όπως τόνισε, «το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου είναι υποχρεωμένο να ελέγξει σε βάθος τόσο τις ευρύτερες διαστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, όσο και όλες τις συμβάσεις διαχείρισης αποβλήτων στο σύνολο των λιμένων της χώρας και αυτό θα πράξει».
Υπενθυμίζουμε ότι μετά από καταγγελία Προέδρου δημόσιου οργανισμού, που εδρεύει στην Κέρκυρα, συνελήφθη 38χρονος επιχειρηματίας, σε βάρος του σχηματίσθηκε ποινική δικογραφία - κακουργηματικού χαρακτήρα - για το αδίκημα της δωροδοκίας υπαλλήλου.
Ο επιχειρηματίας κατηγορείται ότι επιδίωκε την ευνοϊκή συμμετοχή της εταιρείας του σε διαγωνισμό διαχείρισης στερεών αποβλήτων, που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Αναλυτικότερα, επεδίωκε από τον Πρόεδρο του Οργανισμού να ακυρώσει το διαγωνισμό και να τον επαναπροκηρύξει, τροποποιώντας τους σχετικούς όρους και τις προϋποθέσεις.
Ακολούθησαν διαδοχικές τηλεφωνικές επαφές και σε προκαθορισμένη συνάντηση, χθες το απόγευμα σε κατάστημα στην Κέρκυρα, ο 38χρονος επιχειρηματίας εντοπίστηκε, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Κέρκυρας, να παραδίδει στον Πρόεδρο του Οργανισμού φάκελο με το χρηματικό ποσό των 5.000 ευρώ, ως προκαταβολή συνολικού ποσού 15.000 ευρώ, όπως αναφέρουν αστυνομικές πηγές.
Τα χρήματα κατασχέθηκαν, ενώ ο 38χρονος αναμένεται να οδηγηθεί στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κερκύρας.

left

Ο Τσίπρας λέει «όχι» και πετά το γάντι στην Ευρώπη

Στο δίλημμα ανάμεσα στην… «κωλοτούμπα» της realpolitik και την λαϊκή εντολή, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε την πολιτική εντιμότητα. Ή, όπως έγραψε κι ο Guardian αμέσως μετά τις προγραμματικές δηλώσεις, «ο Τσίπρας επέλεξε τους ανέργους έναντι των πιστωτών των 300 δισ. ευρώ».
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός το έθεσε με την ευθύτητα των ξεχασμένων αυτονόητων, από το βήμα της Βουλής: «Είμαστε», είπε, «κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό θα υπηρετήσουμε».
Το αποτέλεσμα ήταν μια ιστορική στιγμή πολιτικής συνέπειας μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο και μια νέα καταιγίδα στην Ευρώπη: Ο Ντάισελμπλουμ στέλνει σήμερα άρον- άρον τους «σκληρούς» Βίζερ και Κοστέλο στην Αθήνα, η Νέα Δημοκρατία εκφράζει «βαθύ προβληματισμό για την διαπραγμάτευση» και τρεις στους… τρεις αναλυτές των διεθνών συστημικών media σπεύδουν να προεξοφλήσουν σενάρια Κύπρου με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και άμεση απειλή Grexit.
«Εάν ο Τσίπρας δεν κρύβει κάποιον άσο στο μανίκι του, δύσκολα θα καταφέρει να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ» τουϊτάρισε ο γνωστός αρθρογράφος του Reuters Hugo Dixon μετά τις προγραμματικές, προσθέτοντας ότι οι εξαγγελίες στη Βουλή θα οδηγήσουν τη χώρα σε εξάντληση της ρευστότητας και επιβολή περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων τις επόμενες εβδομάδες.
Ο Peter Spiegel των Financial Times προσαύξησε, στην ίδια γραμμή: «Ένα από τα κυριότερα μηνύματα που έστειλε η Ευρωπαϊκή Ένωση στην ελληνική κυβέρνηση ήταν να μην κάνει μη αναστρέψιμες δηλώσεις από το βήμα της Βουλής, κατά τις προγραμματικές δηλώσεις. Ο Έλληνας πρωθυπουργός το αγνόησε».
Και τρίτος στη σειρά ακολούθησε ο Simon Nixon της Wall Street Journal: «Εάν η Ελλάδα», έγραψε, «πρόκειται να κάνει στροφή 180 μοιρών, είναι σαφές ότι αυτό πλέον θα γίνει μόνον μετά από περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και υπό την άμεση απειλή του Grexit».
Το εάν το «μοντέλο Κύπρου» είναι, όντως, το νέο τελεσίγραφο που θα στείλει η Ευρώπη στην Ελλάδα θα φανεί μέσα στις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες. Το δεδομένο, όμως, πλέον είναι πως η ελληνική κυβέρνηση πάει με σαφή και διακηρυγμένη – διά στόματος του πρωθυπουργού – θέση στο έκτακτο Eurogroup της Τετάρτης και την σύνοδο κορυφής της Πέμπτης: Δεν θα ζητήσει επέκταση του τρέχοντος προγράμματος, προτείνει συμφωνία-γέφυρα και, στη συνέχεια, νέο πρόγραμμα με παράλληλη απομείωση του χρέους.
Και, όπως τουλάχιστον, διαβεβαίωσε χθες το βράδυ ο Γιάνης Βαρουφάκης, δεν μπλοφάρει με την στάση της αυτή: «Εμείς έχουμε ξεκάθαρες θέσεις. Παίζουμε με ανοιχτά χαρτιά, δεν κάνουμε καμία μπλόφα. Είναι στο χέρι των Ευρωπαίων τι θα κάνουν», είπε μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Βουλή.
Tι προβλέπει η πρόταση Βαρουφάκη στο Eurogroup
Η «ξεκάθαρη θέση» που επικαλέστηκε ο κ. Βαρουφάκης δεν είναι άλλη από το σχέδιο που θα κομίσει στις 11 Φεβρουαρίου στο Eurogroup ο ίδιος – ένα σχέδιο, που πλέον έχει αποκρυσταλλωθεί πλήρως και συνοψίζεται ως εξής: Ενδιάμεση συμφωνία 4 μηνών (έως τον Ιούνιο), με χρηματοδοτική κάλυψη της χώρας έναντι πακέτου μεταρρυθμίσεων και δέσμευσης για μικρότερο μεν, αλλά σαφές πρωτογενές πλεόνασμα.
Το εν λόγω σχέδιο θα βασίζεται σε δύο πυλώνες, εκείνον του μεταρρυθμιστικού πακέτου κι εκείνον της δημοσιονομικής στρατηγικής.
Στο κεφάλαιο των μεταρρυθμίσεων θα αποτυπώνεται η ισχυρή δέσμευση της κυβέρνησης για ριζική αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης και αντιμετώπιση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής – πεδία, που θεωρούνται προνομιακά για την Αθήνα στη διαπραγμάτευση, καθώς αποτελούν πάγιο αίτημα των πιστωτών και ταυτόχρονα «μνημείο» αποτυχίας όλων των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων.
Στο σκέλος της δημοσιονομικής στρατηγικής, το σχέδιο προβλέπει δέσμευση για διατήρηση πρωτογενούς πλεονάσματος αλλά σε χαμηλότερα επίπεδα, ήτοι κοντά στο 1% με 1% του ΑΕΠ για το 2015.
Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση θα ζητήσει ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τη χρηματοδότηση της χώρας έως τον Ιούνιο, που δεν θα προβλέπει όμως καμία περαιτέρω επιβάρυνση των εταίρων. Οι πληροφορίες από το οικονομικό επιτελείο δείχνουν ότι η Αθήνα θα επιμείνει στην κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού με την έκδοση πρόσθετων εντόκων γραμματίων και με την επιστροφή των κερδών των 1,9 δις ευρώ που είχαν η ΕΚΤ και οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης από την διακράτηση των ελληνικών ομολόγων. Και τα δύο αυτά αιτήματα έχουν απορριφθεί μέχρι στιγμής από την ΕΚΤ, όμως το υπουργείο Οικονομικών σκοπεύει να τα επαναφέρει στο Eurogroup της Τετάρτης, όπου θα είναι παρών και ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας Μάριο Ντράγκι.
Η διαπραγμάτευση, πάντως, διαγράφεται εξαιρετικά δύσκολη και κυβερνητικές πηγές θεωρούν δεδομένο πως η πλειοψηφία των εταίρων θα κορυφώσει την πίεση προς την Αθήνα για την υποβολή αιτήματος παράτασης του Μνημονίου. Με δεδομένο ότι ένα τέτοιο αίτημα αποκλείεται μετά και την κατηγορηματική θέση του πρωθυπουργού στις προγραμματικές δηλώσεις, η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα προεξοφλεί ένα πολύ σκληρό δεκαήμερο. Πλην θεαματικού απροόπτου, δε, δεν αναμένει να υπάρξουν βήματα μπροστά πριν τουλάχιστον από το τακτικό Eurogroup της 16ης Φεβρουαρίου.

tvxs

Το συγκινητικό κλείσιμο της ομιλίας Τσίπρα: Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας και αυτό θα υπηρετήσουμε μέχρι τέλους

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κλείνοντας χθες συγκινημένος την ομιλία του για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης έδωσε έναν ακόμα όρκο τιμής στο Σύνταγμα και στο λαό. 


Ζούμε ιστορικές στιγμές.
Στις συνταρακτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, την τελευταία λέξη και σφραγίδα, την έβαλε ο ελληνικός λαός.
Δεν έκανε ανάθεση ευθύνης.
Έκανε κατάθεση ψυχής.
Δεν εξουσιοδότησε κανέναν.
Πήρε την τύχη στα χέρια του.
Δεν καταψήφισε.
Τίμησε τις προηγούμενες γενιές που αντιστάθηκαν και αναστήσανε αυτόν τον τόπο 
και αποταμίευσε ελπίδα για τις γενιές που έρχονται.
Δεν αψήφησε απλά τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα.
Όρθωσε το ανάστημά του.

Σε αυτόν τον λαό αξίζει μόνο σεβασμός.
Του αξίζει να περπατά περήφανος, του αξίζει να ζει με αξιοπρέπεια.

Η σημερινή κυβέρνηση μπορεί απλά να είναι η φωνή αυτού του λαού.
Στην τιμή, στην ιστορία και το πολιτισμό που κουβαλά αυτός ο λαός στις αποσκευές του, εμείς μόνο η θέλησή του μπορούμε να είμαστε.

Για αυτό και δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την ιστορία μας.
Για αυτό και δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την αξιοπρέπεια του λαού.

Αυτά είναι ιερές και αδιαπραγμάτευτες αξίες.

Είμαστε σάρκα από την σάρκα αυτού του λαού,
ερχόμαστε μέσα από τις σελίδες της ιστορίας αυτού του λαού,
αυτόν τον λαό θα υπηρετήσουμε.

Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας.
Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, 
αυτό θα υπηρετήσουμε.

λ

Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

Αυτό που ζήσαμε στην Ελλάδα προεκλογικά, δεν είναι ελληνική πατέντα. Είναι η πολιτική μιας συμμαχίας του φόβου.
του Θανάση Καρτερού
Ευρώπη του Διαφωτισμού; Της δημοκρατίας; Της ισότητας; Ωραία ακούγονται όλα αυτά ως νοσταλγία κάποιου παρελθόντος. Ή έστω ως στόχος, όραμα, επιδίωξη κάποιου μέλλοντος. Αλλά απέχουν δισεκατομμύρια ευρώ από την πραγματικότητα, αν μιλάμε για την Ευρώπη του παρόντος. Για την επίσημη Ευρώπη, εννοείται. Την Ευρώωωωωπη μας. Με τη νομενκλατούρα της, τα μονοπώλιά της, τους Ντάισελμπλούμ της, την ΕΚΤ της, τα Eurogroup της, τους Σόιμπλέ της. Και το ευρώ της.
Θέλετε να την πούμε γερμανική Ευρώπη; Ευχαρίστως. Ευρώπη της άγριας χρηματιστικής απολυταρχίας; Πάλι ευχαρίστως. Δεν είναι και μακριά από την αλήθεια. Αλλά πάντως σε κάθε περίπτωση αυτή είναι Ευρώπη του Φόβου. Δεν θα πέσετε και τόσο έξω αν διακρίνετε ένα διαχωρισμό ανάμεσα σε εκείνους και στους άλλους. Σε εκείνους που εκφοβίζουν. Και στους άλλους που εκφοβίζονται. Κι αυτοί οι άλλοι, που εκφοβίζονται, δεν είναι τίποτε περίεργες μειοψηφίες. Είναι χώρες ολόκληρες. Λαοί ολόκληροι. Και κυβερνήσεις εκλεγμένες δημοκρατικότατα.
Αυτό που ζήσαμε στην Ελλάδα προεκλογικά, δεν είναι ελληνική πατέντα. Είναι η πολιτική μιας συμμαχίας του φόβου. Θα ψηφίσετε όπως θέλουμε, αλλιώς... Κι επειδή δεν ψηφίσαμε όπως ήθελαν, άρχισαν το αλλιώς. Θα πολιτευτείτε όπως θέλουμε. Θα φτωχύνετε όπως θέλουμε. Θα κάνετε μια δήλωση μετανοίας όπως θέλουμε. Κι όλα αυτά με ιταμές απειλές. Φόβος, φόβος, φόβος. Με τον Κέρβερο του φόβου στο πλάι τους εντέλλονται οι Βόλφγκανγκ, και οι Γερούν. Δεν έχουν ανάγκη αυτοί ούτε από λογική ούτε από διάλογο. Έχουν τα εργαλεία τους.
Αυτό βέβαια δεν είναι δημοκρατία. Ούτε ισονομία. Ούτε σεβασμός της λαϊκής κυριαρχίας. Πράγμα που δεν φαίνεται να τους απασχολεί. Δεν θα έπρεπε όμως να τους απασχολεί πού οδήγησαν την Ευρώπη οι κολασμένοι πρόγονοι των σημερινών ενάρετων, όταν πίστεψαν ότι με τα δικά τους εργαλεία φόβου θα υποτάξουν τους πάντες; Δεν έχουν καταλάβει πως όταν φτάσουν έναν λαό να διαλέξει ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και στο φόβο, τότε μπορεί και ν' αρχίσει να τραγουδάει: Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ;
Μπορεί να το έχουν καταλάβει και την κρίσιμη στιγμή να επιλέξουν τον διάλογο. Μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα έχει μάθει πια πού οδηγούν τα ΝΑΙ. Καιρός να μάθουν κι αυτοί, με τη νέα ελληνική κυβέρνηση, πού οδηγεί το ΟΧΙ...

avgi

ΕΡΤ: Πιο απαραίτητη από ποτέ

του Απόστολου Κόλτζου
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ζητάμε την κατάργηση της ΝΕΡΙΤ και την επαναλειτουργία της ΕΡΤ με τον πραγματικά δημόσιο, κοινωνικό και αυτοδιαχειριζόμενο χαρακτήρα που κράτησαν και κρατούν ηρωικά για παραπάνω από ενάμιση χρόνο οι άδικα απολυμένοι εργαζόμενοι της.
Αυτές τις μέρες η νέα ελληνική κυβέρνηση αλλά κυρίως η ελληνική κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με τελεσίγραφα και απειλές που στόχο έχουν να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό με οικονομικό στραγγαλισμό. Θεσμικοί παράγοντες της ΕΕ αλλά και της ΕΚΤ, μαζί με μια σειρά άλλων ξένων ηγετών, μας υπενθυμίζουν κάτι που είναι γνωστό στους περισσότερους άλλα μάλλον όχι και τόσο κατανοητό. Ότι όποια χώρα θέλει να παραμείνει σε αυτήν την οικονομίστικη και μονεταριστική ένωση, χωρίς ψήγμα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού,  πρέπει να υποτάσσει τις επιθυμίες, τις ανάγκες και τις αποφάσεις του λαού της και θα πρέπει να σέβεται τους κανόνες της ένωσης αυτής, κανόνες που φτιάχτηκαν από τους ισχυρούς υπέρ των ισχυρών.
Για κάτι τέτοιες στιγμές είναι χρήσιμη μια αληθινά Δημόσια Τηλεόραση. Μια τηλεόραση με κοινωνική αποστολή την ανεπηρέαστη και αντικειμενική άλλα και ταξικά μεροληπτική υπέρ των εργαζομένων ενημέρωση, μακριά από πολιτικές και επιχειρηματικές παρεμβάσεις. Εδώ και μέρες μια τέτοια τηλεόραση θα έπρεπε να προβάλει διάφορα ντοκιμαντέρ για την οικονομική-ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει την χώρα μας και όχι μόνο. Εξαιρετικά ντοκιμαντέρ όπως το CATASTROIKA, το DEPTOCRACY και το ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε του πολύ καλού δημοσιογράφου, Άρη Χατζηστεφάνου, που έχει κάνει πολύ καλή δουλειά τα τελευταία χρόνια. Επίσης ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου όπως το ΑΓΟΡΑ, στο οποίο αποτυπώνεται γλαφυρά και ωμά η ελληνική κρίση των τελευταίων 5 ετών, αλλά και άλλες εξίσου όμορφες προσπάθειες άλλων δημιουργών που στόχο είχαν να αναδείξουν το τεράστιο πρόβλημα που βιώνει η ελληνική κοινωνία και όχι μόνο, εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης  και των αντιθέσεων της, η ακραία δηλαδή νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ και της ΕΚΤ που εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη-μέλη και σαν σκοπό έχει την περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση των αδύναμων κοινωνικών τάξεων προς όφελος του Κεφαλαίου.
Δυστυχώς σήμερα στη θέση της Δημόσιας τηλεόρασης υπάρχει ένα μόρφωμα το οποίο δημιουργήθηκε στους σκοτεινούς διαδρόμους της μνημονιακής-νεοφιλελευθερης εξουσίας και συνεχίζει να μας εξοργίζει με την παρουσία του, παρόλη την εμφανή-αναγκαστική στροφή της  προς τις κυβερνητικές θέσεις.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ζητάμε την κατάργηση της ΝΕΡΙΤ και την επαναλειτουργία της ΕΡΤ με τον πραγματικά δημόσιο, κοινωνικό και αυτοδιαχειριζόμενο χαρακτήρα που κράτησαν και κρατούν ηρωικά για παραπάνω από ενάμιση χρόνο οι άδικα απολυμένοι εργαζόμενοι της. Η ανάγκη ενός ραδιοτηλεοπτικού φορέα που θα λειτουργεί από την κοινωνία για την κοινωνία είναι επιβεβλημένη. Για να νικήσει η κοινωνία και όχι οι εκ-βιαστές της.

 http://rproject.gr

Πώς κερδίζεις αυτόν τον αγώνα

Σε ένα τραγούδι του ο Τζίμης Πανούσης λέει «είσαι ωραίος, επειδή εγώ είμαι ο άσχημος, είμαι μικρός γιατί εσύ είσαι μεγάλος». Η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να ετεροκαθορίζεται. Φουσκώσαμε από εθνική υπερηφάνεια όταν η εθνική μας πήρε το Euro το 04, παρόλο που δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας από τον καναπέ και δεχτήκαμε με θλίψη την προπαγάνδα των τεμπέληδων Ελλήνων παρόλο που δουλεύαμε 4 ώρες υπερωρίες την ημέρα χωρίς να τις πληρωνόμαστε.
Του Κώστα Εφήμερου
Κάπως έτσι, θερμόαιμοι και έτοιμοι για το καλύτερο και το χειρότερο, όταν ξεκίνησε η διαπραγμάτευση συνδέσαμε τις ελπίδες μας στις πρώτες θετικές αποκρίσεις των άλλων και τώρα η χώρα βυθίζεται την κατάθλιψη επειδή η Standard & Poors μας υποβάθμισε (λες και θα βγαίναμε στις αγορές και έχει καμία σημασία). Με χαρά χαιρετήσαμε τον αμερικάνικο λαό όταν ο Ομπάμα ζήτησε το τέλος της λιτότητας και ετοιμαζόμαστε να φορέσουμε τα μαύρα επειδή (όπως αναμενόταν από πολλούς) η πρεσβεία των ΗΠΑ μας κουνάει το δάχτυλο.
Κι όμως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει τη σημασία που του προσδίδουμε. Η οικονομία σε αντίθεση με την πολιτική και τον πόλεμο είναι μαραθώνιος και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οι διεθνείς πολιτικοί συσχετισμοί έχουν τη σημασία τους μόνο αν πρώτα αποφασίσουμε ποιος είναι ο δικός μας στόχος.
Τι Ελλάδα θέλουμε και ποιο είναι το παραγωγικό μας μοντέλο;  Γιατί αν συζητάμε για την Ελλάδα στην οποία ζήσαμε τα τελευταία χρόνια μικρή διαφορά έχει αν θα μας κρατήσουν ή θα μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη. Αν η ανεργία είναι στο 30%, αν το 70% των πολιτών χρωστάει την περιουσία του στο δημόσιο,  αν η νομοθεσία επιτρέπει στο αφεντικό να σε απολύσει χωρίς δικαιολογία επειδή κάποιος πιο πεινασμένος από σένα δέχεται να δουλέψει με 3 ευρώ την ώρα, αν το κράτος σου απαγορεύει να συνδικαλίζεσαι, αν η τράπεζα έχει το πράσινο φως να σου πάρει το σπίτι για το οποίο δούλεψες μια ολόκληρη ζωή, αν μια ξένη χώρα μπορεί να αποφασίσει ότι αν δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στο ταμείο δεν πρέπει να πάρεις τα φάρμακα που χρειάζεσαι… αν όλα αυτά και άλλα τόσα δεν είναι ο εφιάλτης που φοβόμαστε, τότε τι φοβόμαστε; Μήπως ακριβύνουν τα iPad ή μήπως δεν έχουμε λεφτά για να ζεστάνουμε τα σπίτια μας; Γιατί απ’ όσο θυμάμαι τα τελευταία χρόνια κοντεύουμε να πάθουμε μαζικά καρκίνο για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Το δίλημμα λοιπόν δεν βρίσκεται μεταξύ του Σαμαρά και του Τσίπρα. Δεν έχει σημασία αν ο Σόιμπλε είναι γουρούνι ή ο Βαρουφάκης απρόσεκτος. Πρέπει να πάμε πέρα από αυτά. Στην προεκλογική περίοδο ο Σταύρος Θεοδωράκης πολιτεύτηκε με το σύνθημα «να αλλάξουμε τη χώρα χωρίς να τα καταστρέψουμε όλα» έχοντας ως προφανή αντίρροπη διάθεση από το «να καταστρέψουμε τη χώρα χωρίς να αλλάξουμε τίποτα» (κάτι που δοκιμάσαμε το 2012 δίνοντας για 2η φορά εντολή στον Αντώνη Σαμαρά να μας κυβερνήσει). Ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε ούτε τον Σταύρο, ούτε τον Αντώνη γιατί αντιλαμβάνεται ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν θα αλλάξει τη χώρα.
Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε ούτε τον Αλέξη Τσίπρα ζητώντας του να επαναφέρει την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία. Μάλλον επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ σταυρώνοντας τα δάχτυλά του και ελπίζοντας να γίνεται μια «ελπίδα» να αλλάξει τον κόσμο.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι, τις πρώτες 12 ημέρες της κυβέρνησης της αριστεράς καταγράφτηκε σαφώς μια άνοδος του φρονήματος των Ελλήνων. Η στρατηγική της προάσπισης (στα λόγια μέχρι σήμερα) του λαϊκού συμφέροντος δεν πήγε στράφι, κι ας μην θέλουν να τον ακούσουν στο εξωτερικό (γιατί κάτι τέτοιο θα άνοιγε την όρεξη και άλλων λαών).
Τώρα ήρθε η ώρα η ελληνική κοινωνία να αποδείξει ότι δεν ετεροκαθορίζεται. Ότι μπροστά στο αίτημα για αλλαγή και αξιοπρέπεια, για ελευθερία και ανεξαρτησία, για προστασία των πολλών και όχι των λίγων είναι έτοιμη να αναρωτηθεί ποια Ελλάδα τον εκφράζει. Ποιο θα είναι το παραγωγικό μοντέλο. Πώς θα προστατευτεί ο εργαζόμενος και όχι ο εφοπλιστής.
Και αν αυτή τη φορά σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, σας υπόσχομαι ότι στο επόμενο μίλι θα ξαναβρούμε το ρυθμό και την ανάσα μας… και τότε δεν θα έχουμε να φοβηθούμε κανέναν. Ο μαραθώνιος έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του.

thepressproject

Έχουμε πόλεμο. Mην το γελάς, μωρό μου

Το ισχυρότερο όπλο των αντιπάλων μας είναι ο δικός μας φόβος.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ
Σας γράφω από ένα όρυγμα -μετερίζι το λέμε εμείς οι αριστεροί- στα γαλλογερμανικά σύνορα. Είμαι με όπλα και παλάσκες και περιμένω να λάβω εντολές για να δράσω αναλόγως. Κάνει λίγο κρύο, αλλά κατά τα λοιπά δεν περνάω κι άσχημα. Όταν βαριέμαι, πετάγομαι στο γαλλικό Στρασβούργο για κανένα Κοκοβάν ή στο γερμανικό Μπάντεν - Μπάντεν για καμιά ζαριά στο καζίνο. Έχει άλλη χάρη να ρίχνεις ζαριές στο Μπάντεν - Μπάντεν, στο αγαπημένο καζίνο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Θα ήταν όλα τέλεια στα γαλλογερμανικά σύνορα αν δεν είχα στην πλάτη μου τον Κώστα Πρέκα, που, μόλις άκουσε ότι έχουμε πόλεμο με τους Γερμανούς, χώθηκε στο όρυγμα με ένα πολυβόλο ουρλιάζοντας «πίσω Γερμαναράδες, οι Έλληνες πεθαίνουν σαν ήρωες!». Μην κάνεις έτσι, Κώστα μου, είμαστε ακόμη στα προκαταρκτικά.
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου, και στους πολέμους συμβαίνει συνήθως το εξής: Ο δυνατότερος ξεκινάει με ομοβροντία όπλων, εκτοξεύει ό,τι έχει και δεν έχει, σφαίρες, όλμους, οβίδες, πυραύλους, ελπίζοντας ότι ο εχθρός θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει ατάκτως. Αυτό έκανε και η ευρωπαϊκή ελίτ. Έριξε μέσα σε λίγες ώρες όλα τα όπλα της κατά της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή κατά του ελληνικού λαού. Το χαρτί της Μέρκελ που αρνείται όλες τις αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση, τις ψυχρές δηλώσεις του Σόιμπλε μετά τη συνάντηση με τον Βαρουφάκη, τις απειλές του Σουλτς ότι, αν δεν τηρηθούν οι δεσμεύσεις, η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας.
Τον μεγάλο πύραυλο τον έριξε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ο Ντράγκι, ανακοινώνοντας ότι από τις 11 Φεβρουαρίου η ΕΚΤ δεν θα δέχεται ως ενέχυρο τα κρατικά ομόλογα των ελληνικών τραπεζών. Έπεσε κλαυθμός και οδυρμός, οι ελληνικές τράπεζες χρεοκοπούν, η Ελλάδα χρεοκοπεί. Ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο. Οι ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσουν να έχουν όση ρευστότητα χρειάζονται, μόνο που, αντί να τη λαμβάνουν απευθείας από την ΕΚΤ, θα την παίρνουν από τον εφεδρικό μηχανισμό ELA, με σχετικά αυξημένο επιτόκιο. Οι ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν. Το είπε ο Ντράγκι στον Τσίπρα, το είπε η Τράπεζα της Ελλάδος, το είπε το Bloomberg, το είπε η JP Morgan.
Κι όμως, οι ελληνικές τράπεζες κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν από τον φόβο όσων σκέφτονται να αποσύρουν τα λιγοστά χρήματά τους από τις τράπεζες και να τα βάλουν στα στρώματα και τα πλακάκια. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο στόχος της ρουκέτας Ντράγκι να πληγεί το τραπεζικό σύστημα μέσω του πανικού που θα προκληθεί στον άμαχο πληθυσμό. Πρόκειται για κλασική συνταγή του ανορθόδοξου πολέμου.
Το ισχυρότερο όπλο των αντιπάλων μας είναι ο δικός μας φόβος. Δεν λέω ότι τα πράγματα δεν είναι σοβαρά, δεν λέω ότι δεν πρέπει να φοβηθούμε. Πρέπει να φοβηθούμε όσο χρειάζεται, ώστε να σκύψουμε την κατάλληλη στιγμή και να αποφύγουμε τον όλμο. Προσοχή μόνο να μην παραλύσουμε από τον φόβο, γιατί τότε ο όλμος θα μας βρει στο δόξα πατρί.

 http://left.gr

Αθώοι οι εργαζόμενοι που αντέδρασαν στη φιέστα του Γερμανού υφυπουργού Φούχτελ

Με συνθήματα και χειροκροτήματα από τους συγκεντρωμένους έγινε δεκτή η απόφαση του δικαστηρίου της Θεσσαλονίκης που αθώωσε το δάσκαλο και περιφερειακό σύμβουλο  Κεντρ. Μακεδονίας Θανάση Αγαπητό και τους συνδικαλιστές Σαράντη Αρβανίτη και Θωμά Κυρατζόπουλο, οι οποίοι δικαζόταν μόνο και μόνο επειδή συμμετείχαν στην κινητοποίηση των εργαζομένων ενάντια στη φιέστα του Γερμανού υφυπουργού Φούχτελ με δημάρχους, το Νοέμβρη του 2012.

Να θυμίσουμε ότι οι ίδιοι είχαν πρωτόδικα  αθωωθεί πανηγυρικά και ξαναβρέθηκαν κατηγορούμενοι, μετά την έφεση που άσκησε ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών στην προσπάθεια του τρομοκράτησης των εργαζόμενων

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/

Άι σιχτίρ Άγκελα, άι σιχτίρ Βόλφγκανγκ

του Άρη Δαβαράκη
Την Τετάρτη λοιπόν, αφού ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης είχανε δει όσους μπορούσαν και έπρεπε να δούνε, επίσημα και ανεπίσημα, αφού ο πρωθυπουργός είχε εξαντλήσει κάθε όριο ευγένειας, ευπρέπειας, ορθού λόγου, καθαρών επιχειρημάτων και κοινής λογικής ζητώντας τα απολύτως αυτονόητα για να μπορέσουμε λιγάκι να ανασάνουμε και να καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε, διέρρευσε από το Reuters αυτό το non-paper μέσω του οποίου το αποτρόπαιο ντουέτο Σόϊμπλε-Μέρκελ (τη σειρά Adam Family μου θυμίζουν) «έβαλε τα πράγματα στη θέση τους», ξεκινώντας την διαπραγμάτευση με τις θέσεις που είχε και επί συγκυβερνήσεως πασοκονουδού.
Πολύ σωστά το Μαξίμου αντέδρασε εξ’ ίσου «απόλυτα» και περιμένουμε τώρα να δούμε που θα οδηγήσει αυτή η νευρωτική εμμονή του εφιαλτικού ντουέτου στην «δημοσιονομική πειθαρχία», την λιτότητα, τις περικοπές και τα «βασανιστήρια» στα οποία, συγγνώμη κιόλας, φαίνεται ότι έχει μια ροπή το γερμανικό DNA. Ξέρω, δεν είναι ευγενικό αυτό που γράφω – και δεν είναι και (καθόλου)  politically correct. Δεν με νοιάζει όμως. Ας μην είναι.
Όλες αυτές τις μέρες (που μέσα στο κεφάλι μου είναι σαν μία μόνο μέρα συμπυκνωμένη) ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με το δικό του «ύφος», τρέξανε, είδανε αρχηγούς κρατών και υπουργούς, επενδυτές, θεσμικούς παράγοντες, συμβούλους, αξιωματούχους της ΕΕ, συζήτησαν, εξήγησαν – και δεν βρέθηκε κανείς να τους πει «ρε παιδιά, δεν είστε σωστοί, αυτό που λέτε είναι λάθος». Όλοι (τουλάχιστον όσοι είδαμε εμείς στις τηλεοράσεις μας) συμφώνησαν απόλυτα πως, ναι, υπάρχει πρόβλημα στην Ευρώπη, πως πρέπει να ανοίξει πάλι το παιχνίδι, να μπορέσουνε οι νέες γενιές να επενδύσουν, να δημιουργήσουν, να πειραματιστούν, να χτίσουνε νέες δομές, υγιέστερες, με ελπίδα, όρεξη για δουλειά και όνειρα που γίνονται πραγματικότητα όταν και το περιβάλλον είναι ευνοϊκό και τα ενθαρρύνει –αντί να τους ξυρίζει τα φτερά με την ψιλή, όπως ξυρίζανε οι Γερμανοί τους Εβραίους στο Άουσβιτς, πριν τους κάνουνε σαπούνι.
Όλοι είχαν την διάθεση να πούνε μια καλή κουβέντα και να μας σφίξουν το χέρι (μέσω των εκπροσώπων μας), συγχρόνως όμως βάζανε κα την κόκκινη γραμμούλα τους εκεί μπροστά διακριτικά, ίσα που να διακρίνεται (να διακρίνεται όμως) : Εμείς είμαστε ΟΚ. Αν τα καταφέρετε και με το γκραν-γκινιόλ  Γερμανικό ζεύγος, έχει καλώς. Αλλοιώς μη μας υπολογίζετε γιατί, ξέρετε, δεν θα μαλώσουμε και με την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε για το Ελληνικό ζήτημα, όσο δίκιο και να έχετε. Φοβόμαστε. Είναι πολύ πιο δυνατοί από μας. Θα μας τσακίσουνε μετά.
Πάρα πολύ απλά ζούμε ξανά τα προεόρτια της ίδιας φρίκης που ζήσανε και οι γονείς ή η παππούδες μας. Και για άλλη μια φορά, λόγω του δικού μας DNA που είναι κι’ αυτό παλαιάς κοπής και πολυδοκιμασμένο, ενστικτωδώς λέμε πάλι «Όχι». Τι θα πούμε; «Ναι» θα πούμε;  Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω; Δεν λέει. Ψηφίσαμε ένα κόμμα και έναν πολιτικό αρχηγό δηλωμένα  και αποφασιστικά κατά των «μνημονίων» - που δεν είναι πια μια λέξη, αλλά ένας τρόπος ζωής σκυφτής και υποταγμένης, ένα ακόμα βασανιστήριο Γερμανικής επινοήσεως. Το ζήτημα όμως μ’ αυτούς τους Γερμανούς (γιατί βέβαια δεν μιλάμε για όλους τους Γερμανούς, μιλάμε για τους κακοφορμισμένους, κομπλεξικούς και διεστραμμένους Γερμανούς) είναι πως ο έμφυτος σαδισμός τους δεν βρίσκει, στους Έλληνες τουλάχιστον,  την απαραίτητη (για να βγει καλό το σεξ) αντίθετη τάση. Εμείς δεν είμαστε μαζοχιστές να την βρίσκουμε με την Άγκελα και τον πάντα αγριεμμένο Βόλφγκανγκ. Φρικάρουμε μ’ αυτά. Και, το βασικότερο, αηδιάζουμε κιόλας κάποια στιγμή. Και λέμε το περιβόητο αεισυχτίρ που μάθαμε μεταξύ Βυζαντίου και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – και κάπου μας βγαίνει αυθόρμητα όταν μας παραζορίζουνε.
Θα δούμε λοιπόν, με υπομονή, ευγένεια και ψυχραιμία, μέχρι το Eurogroup (το κανονικό ή και το έκτακτο –αν γίνει τελικά) ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις του αποκρουστικού αυτού ζεύγους της Γερμανικής ηγεμονίας επί της Ευρώπης. Μπορεί οι άνθρωποι να διαπραγματεύονται σκληρά, πράγμα απολύτως νόμιμο και αποδεκτό, και το non-paper να μην είναι παρά μια πρώτη κίνηση στην παρτίδα που ξεκίνησε. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν έχουμε παρα να παίξουμε και εμείς σωστά, με καθαρό μυαλό και ψυχραιμία – και θα βρεθούνε λύσεις για όλα.
Σε αντίθετη περίπτωση όμως, αν η Άγκελα με τον Βόλφγκαγκ έχουνε όρεξη  για άγριο σαδομαζοχιστικό σέξ, δεν έχουμε άλλη λύση: Θα πρέπει να τους δώσουμε (για άλλη μια φορά στην ιστορία) ένα γερό μάθημα και να τους στείλουμε από κει πού ήρθανε: Στην κόλαση.

 http://www.toportal.gr

Ο Έβρος, ο "φράχτης" και οι πλημμύρες

Συναγερμός, λέει στον Έβρο. Εκκενώνονται χωριά, λέει στον Έβρο. Χρόνια τώρα ο Έβρος πλημμυρίζει, περιουσίες χάνονται, ζωές κινδυνεύουν και το μόνο έργο που έγινε και ολοκληρώθηκε από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν μονάχα ένας «Φράχτης» για τους πρόσφυγες...

από facebοok- Πέτρος Κατσάκος

Η Μέρκελ θα πατήσει φρένο πριν τη σύγκρουση

Διαπραγμάτευση είναι η διαδικασία κατά την οποία οι πλευρές θέτουν στο τραπέζι το μέγιστο των απαιτήσεών τους για να μπορέσουν έτσι να καταλήξουν στο ελάχιστο των απωλειών. Με αυτή τη ερμηνεία η οποία δεν είναι προσωπική, μπορεί να αντιληφθεί κάποιος τι είναι αυτό που επιχειρεί η Γερμανία και φυσικά τι είναι αυτό που δεν επιχειρούσαν ως τώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Όσο και να φαίνεται αδιανόητο, η Γερμανία και όχι η Ελλάδα είναι αυτή που κερδίζει τον τίτλο του απομονωμένου και καταλήγει στην επιλογή τακτικών ισχύος οι οποίες αντικαθιστούν τα ως σήμερα “λογικά” της επιχειρήματα περί σωτηρίας της Ελλάδας και ανάγκης δημοσιονομικής σταθερότητας.
Στο ξεκίνημα αυτής της διαπραγμάτευσης η οποία σηματοδοτήθηκε επικοινωνιακά από τη δυσφορία του Ντάισελμπλουμ δίπλα στον αγράβατο και όχι αβράκωτο όπως συνέβαινε ως σήμερα έλληνα Υπουργό Οικονομικών, η Ελλάδα εξασφάλισε κάποιες φαινομενικά ανέλπιστες συμμαχίες.
Η φλεγματική Βρετανία και η πανίσχυρες ΗΠΑ, εξέφρασαν την ανάγκη να σταματήσει η λιτότητα στην Ευρώπη και ο στραγγαλισμός της Ελλάδας.
Τι έγινε ξαφνικά και ο “ακραίος” Σύριζα που παρομοιαζόταν με την πολική αρκούδα στα πρωτοσέλιδα του Ψυχάρη έγινε τόσο συμπαθής που ακόμη και το Βήμα πλέον έχει κάνει πολλά βήματα πίσω;
Αυτό που συμβαίνει πάντα. Δηλαδή 1. οι δυνάμεις έξω από εσένα ορίζουν το δικό τους βήμα με βάση τα συμφέροντά τους και 2. ο τρόπος που οριοθετούνται αυτά τα συμφέροντα σχετίζεται και με τα θέματα και τα όρια τα οποία αναδεικνύεις εσύ με τις δικές σου πολιτικές.
Συμφέρον και των ΗΠΑ και της Βρετανίας, αλλά και πολλών ευρωπαϊκών χωρών, είναι μια σταθερή οικονομικά Ευρώπη. Μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ξόδεψαν πολλά σε χρήμα και ανθρώπους για να δημιουργήσουν μία κατά τα δικά τους πρότυπα και ιδεολογήματα σταθερή Ευρώπη με βασικό ανάχωμα μάλιστα στις “κομμουνιστικές απειλές” την ίδια τη Γερμανία. Σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά πως:
1.Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι χωρίς κόστος για όλους. Αν η πτώση μιας τράπεζας μόνο, της Lehman Brothers παρέσυρε τις οικονομίες όλης της υφηλίου εξαιτίας του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, η πτώση μιας χώρας στην καρδιά της Ευρώπης θα συμπαρασύρει και τους ίδιους.
2. Η έξοδος της Ελλάδας, ειδικά αν εξελιχθεί σε πετυχημένη έξοδο, δηλαδή αν η Ελλάδα βρει μετά την κρίση τον βηματισμό της, θα είναι παράδειγμα για πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες δεινοπαθούν σήμερα μέσα στο προτεσταντικό οικονομικό Μερκελισμό
3. Η οικονομική και πολιτική διάλυση της Ε.Ε που είναι πιθανό να επέλθει ως αποτέλεσμα δημιουργεί μια γενικότερη αναταραχή και έναν ενδιάμεσο ευρωπαϊκό χώρο στον οποίο πλέον μπορεί να κυριαρχήσει η Ρωσία
4. Αν αποτύχει η ελληνική έξοδος, δηλαδή αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να ανταπεξέλθει σε όσα ακολουθήσουν, τότε η κατάσταση αποσταθεροποιεί την περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής όπου πλέον αποκτούν έδαφος δυνάμεις που λένε ανοιχτά πως το μοντέλο του δυτικού καπιταλισμού πρέπει όχι να καταρρεύσει αλλά και να αποκεφαλιστεί μεταφορικά και κυριολεκτικά.
5. Τέλος η διακυβέρνηση Ομπάμα, θεωρεί πως το μοντέλο της λιτότητας μετατρέπει τους ευρωπαίους σε φτηνό εργατικό δυναμικό, σε μια Μερκελική Κίνα «φτωχοποιημένα ανταγωνιστική» στην οποία η Γερμανία θα είναι πλούσια εξαγωγική χώρα. Σε αυτή την Ευρώπη η Μέρκελ θα χρησιμοποιεί τη λιτότητα για να χτυπά την αμερικανική οικονομία.
Ίσως και με βάση αυτά τα συμφέροντα, η στάση των ΗΠΑ και των υπόλοιπων ξαφνικών συμμάχων, να μην ήταν αυτή που είναι, εάν στην Ελλάδα δεν εκφραζόταν ήδη ένα πρωτοφανές κίνημα αποφασιστικότητας το οποίο ξεπερνά τους πολιτικούς χώρους προκειμένου να επανεφεύρει την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια. Ο καλλιεργημένος φόβος, έμεινε απότιστος από τις υποτακτικές κυβερνήσεις και τα αμήχανα ΜΜΕ και μετατράπηκε στο ζιζάνιο της αποφασιστικότητας.
Ζούμε σε ένα μεταίχμιο της Ιστορίας όπου οι ποσοτικές αλλαγές μετατρέπονται σε ποιοτικές. Οι άνθρωποι παύουν να αντιδρούν όπως αντιδρούσαν και οι ισχυροί δεν μπορούν να τους χειραγωγήσουν όπως συνήθως έκαναν.
Η στάση της κυβέρνησης και η επιμονή της στις προεκλογικές δεσμεύσεις στο εσωτερικό της χώρας εκτιμάται ως μια πρωτοφανής και τίμια επιλογή και στο εξωτερικό ως ένας κίνδυνος ο οποίος δεν αντιμετωπίζεται με το να κάνεις το Βενιζέλο ντουντούκα του Σόιμπλε γιατί απλώς δεν υπάρχουν Βενιζέλοι.
Η σοβαρότητα της κατάστασης επίσης, δεν επιτρέπει να ευδοκιμήσουν περικοκλάδες φραστικής ευελιξίας και ψύχραιμης μπουρδολογίας. Δεν είναι τυχαίο που η διαπραγμάτευση δεν έχει αχρηστεύσει μόνο πολιτικά το Σαμαρά και τον κακόμοιρο Βενιζέλ,ο ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει πως θα ψηφίσει Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά πρωτίστως τα κομματίδια του «τίποτα».
Πρώτο θύμα το Ποτάμι, του οποίου οι ψηφοφόροι κατανοώντας προφανώς τη σοβαρότητα της κατάστασης αναζητούν μια τοποθέτηση η οποία δεν θα περιορίζεται στο συμπέρασμα πως ο «Σταύρος είναι καλός γιατί τον έβλεπαν και στην τηλεόραση» αλλά απαιτεί θέση.
Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που όπως γράφει κάποιος φίλος φωνάζουν «βάστα Μέρκελ» με την ίδια αγωνία που οι πρόγονοί τους φώναζαν «βάστα Ρόμελ».
Η διαπραγμάτευση θα είναι σκληρή γιατί η Μέρκελ δεν απολογείται μόνο στην πιθανότητα αποτυχίας της αλλά και στη γερμανική εμμονή. Το άγχος να πετύχουν οι κανόνες ακόμη και αν πεθάνουν οι άνθρωποι θα είναι ορατό όσο και η απαίτηση για τη γερμανική επικυριαρχία. Το επόμενο διάστημα η αδιαλλαξία αυτή εκ των πραγμάτων θα αντικατασταθεί από υποχωρήσεις αν θέλουν να υπάρξουν λύσεις.
Σε κάθε περίπτωση η διαπραγμάτευση γίνεται από δύο πλευρές. Είναι δύσκολο για τη Μέρκελ να ανακαλύπτει ξαφνικά πως υπάρχει και άλλη πλευρά εκτός από τη δική της.
Αν η Μέρκελ δεν πατήσει φρένο πριν τη σύγκρουση τότε έχει πάρει απόφαση να επαναλάβει την καταστροφή της Ευρώπης με άλλα μέσα. Σε αυτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα δεν έχει να χάσει τα περισσότερα. Τέλος της Ευρώπης, σημαίνει και τέλος της γερμανικής επικυριαρχίας σε αυτή. Μεγάλο μέρος της γερμανικής ισχύος προέρχεται από τη χρήση της Ευρώπης ως ζωτικού χώρου της Γερμανίας και η Μέρκελ το γνωρίζει αυτό. Γνωρίζει επίσης πως το Κούγκι είναι ένα ιστορικό παράδειγμα από την Ελλάδα και όχι από τη Γερμανία.

koutipandoras

Και τώρα τι; Όλα τα σενάρια

TVXS-  Ανάλυση

Τα περίστροφα όπλισαν, τα βαριά χαρτιά έπεσαν στο τραπέζι από Μέρκελ και Ντράγκι, και η πιο σκληρή ευρωπαϊκή παρτίδα πόκερ που είδαμε από την αρχή της ελληνικής κρίσης θα παιχτεί μέσα στις επόμενες  20 ημέρες.
Το πρώτο τελεσίγραφο εκπνέει εντός πενθημέρου, στις 11 του μήνα η ΕΚΤ θα κλείσει την πρώτη στρόφιγγα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και η ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να δώσει τη «μητέρα των μαχών» υπό το μαρτύριο της σταγόνας.
Πού θα οδηγήσει η μάχη και ποιος θα χάσει – εάν χάσει– τη μοιραία μπλόφα; Τα βασικά σενάρια, μαζί με όλες τους τις παραλλαγές, συμπυκνώνονται πλέον στα εξής τρία: «Ατακτη» υποχώρηση, έντιμος συμβιβασμός και μετωπική ρήξη. Η «άτακτη υποχώρηση»: Είναι η περίφημη… κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα στην οποία ποντάρει τα ρέστα του πρώτος – αν και, ίσως, μόνος πλέον - ο Αντώνης Σαμαράς. Θα υλοποιούσε πλήρως τα σενάρια της «αριστερής παρένθεσης», εξ ου και ο πρώην πρωθυπουργός μετέθεσε χθες για μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup κάθε εσωκομματική διαδικασία κριτικής και αυτοκριτικής (;) για την εκλογική ήττα.
Έχει ελάχιστες πιθανότητες να υλοποιηθεί καθ΄ ότι θα ισοδυναμούσε με ιδανική αυτοχειρία όχι μόνον της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και κάθε περαιτέρω εθνικής προσδοκίας. Μια πλήρης υποχώρηση σημαίνει ότι ο όποιος ευρωπαϊκός διάλογος θα έχει ξανά ως αφετηρία το περίφημο «e-mail Χαρδούβελη» και τη «βίβλο Μέρκελ» που κατατέθηκε στη χθεσινοβραδυνή συνεδρίαση του EuroWorkingGroup – μια «βίβλο» που, πέραν των άλλων, περιλαμβάνει 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο, νέες μειώσεις συντάξεων και εθνικά αυτοκτονικά πλεονάσματα της τάξης του 4,5%.
Η γερμανική «βίβλος», όπως και η συνάντηση Βαρουφάκη-Σόιμπλε συζητήθηκαν διεξοδικά χθες και στη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου, όπου η αποτίμηση ήταν πως πρόκειται για κινήσεις καθαρής πολιτικής πίεσης που σηματοδοτούν και την πραγματική έναρξη της διαπραγμάτευσης. Αναλόγως αποτιμάται από το Μαξίμου και η «επίθεση Ντράγκι», με την επισήμανση μάλιστα ότι έχει ελάχιστο, άνευ σημασίας, οικονομικό κόστος.
Ο «έντιμος συμβιβασμός»: Προς την κατεύθυνση αυτή οδηγούν, μέχρι στιγμής, όλοι οι οιωνοί, με πρώτο το μήνυμα που έστειλε ο πρωθυπουργός στη χθεσινή συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ: «Σεβόμαστε τους κανόνες, σεβαστείτε τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία», διαμήνυσε ο Αλέξης Τσίπρας, βάζοντας ουσιαστικά και το πλαίσιο της διαπραγματευτικής τακτικής που θα ακολουθήσει η ελληνική πλευρά στο επόμενο καυτό πενθήμερο.
Η μάχη κάθε άλλο παρά εύκολη διαγράφεται, αλλά ακόμη και στη σκιά των αλλεπάλληλων… χειροβομβίδων που πετά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε διακρίνονται δίοδοι εκτόνωσης: Από ελληνικής πλευράς εκπέμπονται σήματα, διακριτικής έστω, υπαναχώρησης σε πεδία όπως εκείνο των ιδιωτικοποιήσεων, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στο χθεσινό κυβερνητικό συμβούλιο έβαλε φρένο στον ποταμό των υπουργικών εξαγγελιών, ενώ εγκαταλείπεται – εξίσου διακριτικά – και ο όρος «κούρεμα» στην μεγάλη μάχη για τη μείωση του χρέους. Από τα διεθνή media, δεν διέφυγε άλλωστε της προσοχής και η δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη ότι το 60% με 70% των μεταρρυθμίσεων που περιελάμβανε το Μνημόνιο ήταν σωστές, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύονταν και με άλλες βαθύτερες δομικές αλλαγές και ότι «δεν θα βάζαμε το κάρο μπροστά από το άλογο».
Την ίδια ώρα, και από την ευρωπαϊκή πλευρά υπάρχουν καλυμμένα, αλλά ευκρινή, μηνύματα περί πιθανής αποδοχής μιας βραχυπρόθεσμης συμφωνίας-γέφυρας. Σύμφωνα με το Bloomberg, η Γαλλία – η μόνη ίσως σταθερή στήριξη στην οποία μπορεί να ποντάρει η Αθήνα αυτή τη στιγμή – πιέζει επίμονη για μια «ενδιάμεση, βραχυπρόθεσμη συμφωνία» η οποία θα μπορούσε να κλειδώσει ακόμη και στο προγραμματισμένο Eurogroup της 16ης Φεβρουαρίου.
Ακόμη, δε, κι ο «σκληρός» υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκαμπριελ μέσα στο μπαράζ των προειδοποιητικών μηνυμάτων που έστειλε χθες προς την Αθήνα, βρήκε περιθώριο να επισημάνει: «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών δήλωσε βεβαίως ότι το θέμα δεν είναι να μην έχουμε πλέον απολύτως κανένα πρόγραμμα, αλλά για το ότι ως τις 28 Φεβρουαρίου - οπότε και εκπνέει το τελευταίο πρόγραμμα - θα έχουμε ένα νέο πρόγραμμα. Εάν αυτό θα είναι μεσοπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο, θα το δούμε».
Μια τέτοια, βραχυπρόθεσμη συμφωνία δεν αρκεί μεν για να άρει η ΕΚΤ το εμπάργκο στην αποδοχή των ελληνικών ομολόγων, μπορεί όμως υπό την χρηματοδοτική κάλυψη του ELA να δώσει χρόνο στους πολιτικούς να επεξεργαστούν μια μακροπρόθεσμη λύση κι ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα.
Η «μετωπική σύγκρουση»: Είναι το έσχατο σενάριο, που άπαντες ξορκίζουν μεν, αλλά και άπαντες – πλην της Ελλάδας – επικαλούνται προς ενίσχυση της διαπραγματευτικής τους θέσης. Εάν φθάσουμε έως εκεί και στην απόλυτη ρήξη, η τελευταία πράξη του δράματος θα παιχτεί και πάλι από την ΕΚΤ: Ο Μάριο Ντράγκι θα κλείσει και την τελευταία στρόφιγγα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, κηρύσσοντας και επισήμως κρατική πτώχευση.
Οσο αμετακίνητες, όμως, κι αν εμφανίζονται στη δημόσια ρητορική τους και οι δύο πλευρές, κανείς από τους πρωταγωνιστές του ευρωπαϊκού μπρα ντε φερ δεν θα έπαιζε τα ρέστα του στο μοιραίο. Ούτε καν η Μέρκελ.
Διότι όπως έχει αποδείξει και η, προσφιλής στον Γιάνη Βαρουφάκη, Θεωρία των Παιγνίων, συνήθως κερδίζει εκείνος που έχει και τα λιγότερα να χάσει. Ουδεμία θεωρία όμως έχει αποδείξει ότι μια ελληνική κατάρρευση αποτιμάται περισσότερο από την απαρχή μιας νέας ευρωπαϊκής αποσύνθεσης…