Πιο τραγικοί και απ’ τον Αισχύλο

Τραγωδία, η, θηλυκό,

Γεγονός που συγκλονίζει με το μέγεθος της καταστροφής που προκλήθηκε

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΧΤΣΙΔΗΣ

Ακολουθεί ένα μονόπρακτο σύγχρονης τραγωδίας (ας πούμε κάτι σαν τους «Πέρσες» του Αισχύλου). Στο ρόλο του χορού, οι σύμβουλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ημερομηνία: Μάρτιος, 2020.

Σκηνικό: Μέγαρο Μαξίμου.

Χορός: Πρόεδρε, έχουμε μια καταπληκτική ιδέα για την αντιμετώπιση της πανδημίας, καθώς οι Θεοί μας ευνόησαν και χτύπησε πρώτα άλλες, μεγάλες χώρες, εμπορευματικούς κυρίως κόμβους, καταχείμωνο.

Θα εφαρμόσουμε το πρώτο lockdown. Ύστερα, θα βγεις και θα εξηγήσεις «Πως νικήσαμε τον Κορονοϊό» και πως «όπως κερδίσαμε την μάχη της Υγείας, θα νικήσουμε και στον πόλεμο της οικονομίας».

Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις τι λες, θα στα γράψουμε.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown, δεν θα ενισχύσουμε το σύστημα υγείας με προσωπικό, ΜΕΘ και μέσα ατομικής προστασίας, νεοφιλελεύθεροι είμαστε άλλωστε, ευκαιρία να πλουτίσουν τα ιδιωτικά κέντρα υγείας με πανάκριβα τεστ που φυσικά ούτε θα συνταγογραφούνται, ούτε θα παρέχονται προφανώς δωρεάν (γέλια).

Εν μέσω πανδημίας -και αφού είχαμε προλάβει να ρίξουμε την οικονομία σε υφεσιακό ρυθμό από το 4ο τρίμηνο του 2019- θα προσλάβουμε χιλιάδες αστυνομικούς, θα αγοράσουμε κατασταλτικό εξοπλισμό και στόλο οχημάτων, ώστε να ρίχνουμε ξύλο σε πιτσιρικάδες στις πλατείες και διαδηλωτές.
«Η αναστολήν εργασίας και η καταστολήν των πολιτών, εστί δε ουσία διακυβερνήσεως», όπως λέει και ο μεγάλος μας ποιητής, Μέτζης του Νέουκτη από το Ελικικόν όρος.

Ακολούθως, πάντα εν μέσω εγκλεισμού, θα αυξήσουμε με νομοσχέδιο, τον αριθμό μαθητών στις υπάρχοντες αίθουσες, χωρίς περαιτέρω διαρρύθμιση, χωρίς προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, δίνοντας παγούρια, τεράστιες μάσκες και αργότερα κουβέρτες δια το ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων εν τη τάξει.
Είναι επίσης μεγάλη ευκαιρία για ένα (αντι)περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που θα αναλάβει ο πάντα πρόθυμος, Κωστής Χατζηδάκης, όπου και θα παραδώσουμε τον φυσικό μας πλούτο προς εκμετάλλευσιν και θα καταργήσουμε ιδεοληψίες όπως η προστασία του περιβάλλοντος.

Εδώ δώσε προσοχή πρόεδρε. Όταν λήξει το πρώτο lockdown και αφού θα περνάμε διαρκώς νομοσχέδια κατά των εργαζομένων, θα ανοίξουμε χωρίς σχέδιο τον τουρισμό, θα αυξήσουμε την πληρότητα σε πλοία και αεροπλάνα και όταν αυξηθούν τα κρούσματα, θα ρίξουμε την ευθύνη στους ανεύθυνους νέους που έκαναν αχαλίνωτο σεξ το καλοκαίρι.
Δεν θα κάνουμε στοχευμένα και πολλά τεστ. Άστοχα και λίγα, δεν πειράζει.
Θα φροντίσουμε, επίσης η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Υγείας να είναι του χεριού μας και όσο πιο θρήσκα γίνεται, ώστε οι πιστοί να μεταλαμβάνουν στις εκκλησίες, μαζικά, χωρίς ενοχές και φόβο.
Επίσης, η πανδημία και ο εγκλεισμός, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δίνουμε απευθείας αναθέσεις σε ημετέρους, με αδιαφανείς και fast track διαδικασίες.

Kατα τη διάρκεια όλων αυτών και αφού οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να παστώνονται σαν σαρδέλες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα εξηγήσουμε εις τον Σωτήρη, ότι πρέπει να δηλώσει πως «δεν μπορούν να γίνουν επενδύσεις στα Μέσα Μεταφοράς και οι επιβάτες θα πρέπει να αποφεύγουν το συνωστισμό».

Όταν τα κρούσματα και οι θάνατοι αυξηθούν, όπως θα μας έχουν ενημερώσει επιστημονικές πανεπιστημιακές μελέτες, τις οποίες θα αγνοήσουμε, θα πάμε σε δεύτερο lockdown το Νοέμβριο, ενώ την ίδια ώρα θα αφήσουμε ανεξέλεγκτους τους αγριόχοιρους του Χρυσοχοΐδη, να κάνουν τη βρώμικη δουλειά και να σαπίζουν στο ξύλο όποιον αντιδράει.

Αυτό το lockdown θα κρατήσει τουλάχιστον 5-6 μήνες (μην ανησυχείς, θα το σπάσουμε στα τρία) και οι πολίτες θα ιδρυματοποιηθούν πλήρως στέλνοντας sms ακόμα και για να πετάξουν τα σκουπίδια στον κάδο της γειτονιάς τους.
Τα σχολεία και τα καταστήματα θα ανοιγοκλείνουν σαν ακορντεόν και ο φόβος θα λειτουργεί υπέρ μας.

Είναι σημαντικό να επιδείξουμε άτεγκτο αυταρχισμό, απαγορεύοντας τα Σαββατοκύριακα ακόμα και την κυκλοφορία μετά τις 6 το απόγευμα. Έτσι, γιατί γουστάρουμε.
Με αυτό τον τρόπο, θα πετύχουμε ταυτόχρονα δύο στόχους: Σοκ και δέος από την ηλιθιότητα του μέτρου, αλλά και τον συνωστισμό των πολιτών στα σούπερ μάρκετ.
Έτσι και αλλιώς θα αυξηθούν πάλι τα κρούσματα, καθώς δεν θα έχουμε προχωρήσει σε καμία βελτίωση στα μέσα μεταφοράς, προβλέψεις για τους εργασιακούς χώρους και τα σχολεία, άρα θα επικαλεστούμε και πάλι την ατομική ευθύνη.

Εσύ φυσικά θα μπορείς να κάνεις ανέμελα ποδήλατο στην Πάρνηθα, η κυρία Μαρέβα εντούρο σε εθνικό δρυμο και να συμμετέχεις σε κορωνο-τσιμπούσι στην Ικαρία, χωρίς να ανοίξει μύτη.
Όχι, μην ανησυχείς κανείς δεν θα αντιδράσει, έχουμε δώσει πάνω από 30 εκατομμύρια σε κάθε πιθανό και απίθανο Μέσο Ενημέρωσης.
Και στο κάτω κάτω, τι τον έχουμε τον Κουφοντίνα και τα Εξάρχεια, αν δεν μπορούμε κάθε τρεις και λίγο να αλλάζουμε την ατζέντα με τάξη, ασφάλεια και τρομοκρατία;

Και να μην ξεχάσουμε. Εκεί γύρω στον Μάρτιο του 2021, αφού θα έχουν αποτύχει παταγωδώς όλα τα αυστηρά lockdown, θα επεκτείνουμε -και πάλι- αυτό του Νοεμβρίου, που ποτέ δεν σταμάτησε και θα το ονομάσουμε «έξυπνο lockdown».
Θα είναι τόσο έξυπνο που θα βάλουμε τον Χαρδαλιά να ανακοινώσει πως πλέον απαγορεύονται οι μετακινήσεις από Δήμο σε Δήμο για άσκηση (sms 6).
Χα χα, ναι πρόεδρε, τον ίδιο αγροίκο που λίγες μέρες πριν, στις 10 Φεβρουαρίου, είχε δηλώσει πως «Δεν απαγορεύονται οι διαδημοτικές μετακινήσεις με sms 6, διότι αυτό θα ήταν μια ταξική επιλογή, σε βάρος των συμπολιτών μας που ζουν σε πυκνοκατοιμημένες ή λιγότερο προνομιούχες περιοχές, χωρίς άμεση δυνατότητα πρόσβασης σε χώρους πρασίνου, άθλησης και αναψυχής».
Επίσης, άλλο ένα έξυπνο μέτρο θα είναι το δικαίωμα του αστυνομικού να ακολουθεί τον πολίτη -για να διαπιστώσει αν λέει αλήθεια- όταν χρησιμοποιεί τον κωδικό 4 για παροχή βοήθειας. 

Την ίδια ώρα θα καταγράφεται μεγάλη αύξηση της θνησιμότητας (excess mortality) στην Ελλάδα, από την οποία πολύ λιγότερο από το μισό θα οφείλεται επίσημα σε επιβεβαιωμένους θανάτους από κορονοϊό.
Να το κάνουμε πιο απλό, για να το καταλάβεις πρόεδρε: Μιλάμε για θανάτους που προήλθαν από άλλες παθήσεις, οι οποίες είτε δεν έτυχαν έγκαιρης θεραπείας λόγω πληρότητας ΜΕΘ και κατάρρευσης του ΕΣΥ, είτε επειδή οι ασθενείς πήγαν μοιραία καθυστερημένα στο νοσοκομείο, από φόβο μήπως κολλήσουν τον ιό.

Κύριε Πρόεδρε, δεν καιγόμαστε να καταπολεμήσουμε τον ιό. Αυτό θα γίνει κάποια στιγμή όταν ολοκληρώσει τον βιολογικό του κύκλο και με τα εμβόλια.
Τότε θα βγεις θριαμβευτικά και θα πεις αυτό που είπες και τον Μάιο του 2020. «Όπως νικήσαμε τον κορονοϊό, έτσι θα κερδίσουμε και στον πόλεμο της οικονομίας».

Όχι, δεν θα σε πάρουν με τις πέτρες. Δεν τους έχει μείνει δύναμη πια.
Όποιος όμως τολμήσει, γι αυτό υπάρχει ο Μιχάλης κύριε Πρόεδρε.

Να είσαι περήφανος κύριε πρόεδρε.
Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα που να έχει εφαρμόσει -τόσο μεθοδικά- το πιο μακρόχρονο, αντιδημοκρατικό και σκληρό lockdown, χωρίς αποτελέσματα, με τόση ανεπάρκεια και χωρίς βοήθεια στους εξαθλιωμένους οικονομικά και ψυχολογικά πολίτες.

Μετά από αυτό, μπορείς να καταστρέψεις ότι θα έχει απομείνει.

2020MAG

Κυριάκος Μητσοτάκης: Δημόσιος υπάλληλος με οικογενειακή ιστορία 150 χρόνων

Ποιος είναι ο Kυριάκος Μητσοτάκης, που δήλωσε πρόσφατα πως «οι νέοι αντί να ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, να μπορούν να σκέφτονται πως θα γίνουν επιχειρηματίες»;

του Αντώνη Βράιλα

Με αφορμή τα γενέθλια του Πρωθυπουργού σκεφτηκα πως θα ήταν χρήσιμο να γίνει μια προσπάθεια καταγραφής  μιας σύντομης ιστορικής διαδρομής της οικογένειας Μητσοτάκη. Ποιος είναι ο Kυριάκος Μητσοτάκης, που δήλωσε πρόσφατα πως «οι νέοι αντί να ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, να μπορούν να σκέφτονται πως θα γίνουν επιχειρηματίες»;. Mια οικογένεια με ιστορία στο δημόσιο σχεδόν 150 χρόνια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γεννήθηκε σαν σήμερα στις 04/03/1968. Από το Μάρτιο του 2004, σε ηλικία 36 ετών, είναι εν ενεργεία βουλευτής. Συμπτωματικά, το 2004 σταμάτησε να κατεβαίνει στις εκλογές ο μπαμπάς του.

Έχει ουσιαστικά εργαστεί 8-9 χρόνια στους ομίλους Alpha Bank και NBG, από το 1995 έως το 2003, όπου τα 4 από αυτά ήταν «τοποθετημένος» CEO της NBG Venture Capital, σε ηλικία μόλις 31 ετών. Α…Έχει και 2 ολιγόμηνες πρακτικές εξασκήσεις, στην Chase Investment (Ιανουάριος-Μάρτιος 1992), επενδυτική τράπεζα, και στην εταιρία συμβούλων Mckinsey (Απρίλιος-Μάιος 1993). Αυτά για το «καλύτερο βιογραφικό της χώρας».

Είναι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Πρωθυπουργού της Ελλάδος την περίοδο 1990-1993. Ο πατήρ Μητσοτάκης, γεννηθείς το 1918, εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής σε ηλικία 28 ετών, το 1946. Δεν ήταν καν «Δεξιός»…!

Βουλευτής εξελέγη με το βενιζελικό κόμμα των Φιλελευθέρων και διετέλεσε υπουργός των κυβερνήσεων Σοφοκλή Βενιζέλου την δεκαετία του 1950. Ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως Κέντρου του Γ. Παπανδρέου το 1961 και τελικά το 1965 εκ των ηγετικών στελεχών των αποστατών και των κυβερνήσεων τους, που οδήγησαν τελικώς στην χούντα των συνταγματαρχών του 1967.

Μετά την πτώση της χούντας, το Σεπτέμβριο του 1977, ιδρύει το κόμμα των «Νεοφιλελευθέρων», με το οποίο θα εκλεγεί βουλευτής μαζί με τον Παύλο Βαρδινογιάννη. Οκτώ μήνες μετά, το Μάη του 1978, θα προσχωρήσει στην Νέα Δημοκρατία. Το 1984 γίνεται αρχηγός της ΝΔ και το 1989 θα οδηγήσει τον Α. Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο. Ένα χρόνο αργότερα και μετά από 3 εκλογικές αναμετρήσεις, θα κατορθώσει να γίνει Πρωθυπουργός, για να πέσει 3 χρόνια «από ένα Κατσίκι» και φυσικά τον Αντώνη Σαμαρά τον Νοέμβριο του 1993.

Πατέρας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο πρεσβύτερος. Γεννημένος το 1883 στα Χανιά, γιος του αρχηγού της πολιτικής οικογενείας των Μητσοτάκηδων, Κωστή Μητσοτάκη, και της αδελφής του Ελευθερίου Βενιζέλου, Αικατερίνης Βενιζέλου. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1915 σε ηλικία 32 ετών.

Και φτάνουμε στο Κωστή Μητσοτάκη ή Ανδρεαδάκη, καθώς το «Μητσοτάκης» ήταν «ψεύτικο» επίθετο, αφού την οικογένεια του την κυνηγούσαν οι Τούρκοι λόγω της Κρητικής εξέγερσης το 1841. Γεννήθηκε στην Μονεμβασιά Λακωνίας το 1845 και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου. Το 1872 επιστρέφει στα Χανιά όπου τίθεται επικεφαλής του κομιτάτου των Χανίων, που θα οδηγήσει στη σύλληψη και φυλάκιση του το 1876 στην Κωνσταντινούπολη από το οθωμανικό καθεστώς.

Μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής Κρητών, που υπέγραψαν σπίτι του τον Οκτώβριο του 1878 την ιστορική Σύμβαση της Χαλεπά, με την οποία ουσιαστικά κηρύχθηκε η Κρήτη αυτόνομη επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε ίδρυσε και τον προπομπό του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου, αδελφού της γυναίκας του, το κόμμα των «Ξυπόλητων», βασικού αντίλαλου του συντηρητικού κόμματος των «Καραβανάδων».

Ο «Κούλης» Μητσοτάκης λοιπόν, είναι ένας «προδότης» της οικογενειακής του ιστορίας, ένας γενίτσαρος του συντηρητισμού των «Καραβανάδων», ο αναβιωτής της σκληρής Δεξιάς της ΕΡΕ, αυτής που αντιμαχόταν ο μπαμπάς του, ένας γεννημένος (κακός) δημόσιος υπάλληλος.

Του εύχομαι χρόνια πολλά και το συντομότερο δυνατόν στο σπίτι του. Να χαρεί την οικογένειά του, ελεύθερος από τα βάρη της δημοσιοϋπαλληλικής ζωής, μπας και καταφέρουμε να ζήσουμε οι υπόλοιποι λίγο καλύτερα. Πιο προοδευτικά, πιο δημοκρατικά και με κάποια ελπίδα για το αύριο.

rosa.gr

Πιο Lockdown πεθαίνεις...

Το σκληρότερο lockdown ever πάρθηκε από την κυβέρνηση: Απαγόρευση κυκλοφορίας τα Σ/Κ από τις 18:00 μετατίθεται στις 19:00! Δε περιγράφω άλλο...

του Βαγγέλη Σπυράκη

 Έφτασε λοιπόν η ώρα,  η κυβέρνηση να ανακοινώνει νέα αυστηρότερα περιοριστικά μέτρα  πάνω στο ήδη υπάρχων  "σκληρό lockdown" που πριν από λίγες εβδομάδες είχε αντικαταστήσει το  κανονικό lockdown.

Η αλματώδη εξάπλωση της νόσου Covid-19 επιβεβαίωσαν αυτό που ήδη περιφερόταν στην ατμόσφαιρα καιρό τώρα ότι τα περιοριστικά μέτρα που είχε πάρει η κυβέρνηση για την αναχαίτηση του νέου κύματος της πανδημίας δεν ήταν απλά μια φούσκα που έσκασε. Το σημερινό δελτίο που ανακοίνωσε 2.702 νέες μολύνσεις, 431 διασωληνώσεις και άλλους 40 θανάτους, ήταν το κερασάκι στην τούρτα και οδήγησε  την κυβέρνηση που τρέχει τώρα να σώσει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει τα χειρότερα, σε ένα ακόμη αυστηρό (;) lockdown. Δηλαδή για να κάνουμε ένα flashback της κατάστασης. 

Όπως έγραψε πολύ σωστά η συνάδελφος Άννα Ομηρίδου, «Ήταν ένα lockdown και μετά βγήκαμε από το lockdown γιατί ήμασταν υπάκουα και φρόνιμα παιδιά αλλά μετά ήρθε ένα άλλο lockdown που όμως δεν ήταν και τόσο lockdown γιατί εμείς δεν ήμασταν τόσο υπάκουα παιδιά αλλά «παλιοχαρακτήρες» και κάθε τόσο έκρυβε μέσα του ένα άλλο lockdown που σε μάντρωνε τα Σαββατοκύριακα από τις 6 και ο κόσμος συνωστιζόταν περισσότερο από τη μια στα Super Market και από την άλλη στους δρόμους και στις πλατείες αφού έπρεπε να γυρίσει στις 6 και όχι στις 9 και αυτό ήταν ένα πετυχημένο μέτρο απαγόρευσης στο lockdown , αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο πετυχημένο και μάλλον δεν έπρεπε να επιβληθεί απαγόρευση στις 6 αλλά ήταν οκ στις 9. Τελικά όμως  για όλα πρέπει να φταίει η άθληση από δήμο σε δήμο γι αυτό μάλλον θα πάμε σε lockdown γιατί ήρθε το 3ο κύμα που περιμέναμε από το 2ο. 
Καταλάβατε ή να πάμε σε κανένα Ικαριώτικο τραπέζι καλύτερα που είναι πιο απλά τα πράγματα;»
 
Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να βλέπουμε να πλησιάζει ο εφιάλτης  που έζησαν οι Ιταλοί στο Μπέργκαμο να είναι πρό των πυλών στην Αττική. Κι εκεί που περιμένουμε να δούμε την κυβέρνηση να παίρνει πλέον, έστω και αργά, δραστικά και αποφασιστικά μέτρα... ξεκινάνε τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ με δακρύβρεχτα  δελτία ειδήσεων να παίζουν: «Θρίλερ στην σύσκεψη της επιτροπής λοιμωξιολόγων, για την απόφαση για νέα πιο αυστηρά μέτρα» και εκεί ξενερώνεις γιατί γνωρίζεις το αποτέλεσμα. 

Πώς; όταν ακούμε τον Υπουργείο Υγείας, Βασίλη Κικίλια να σου λέει:  «Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή» , και περιμένεις την αντίδραση του Σωκράτη Μάλαμα (που είπε και ο καλός συνάδελφος μου, Κώστας Κουτσαυλής),  να΄σου και ο Νίκος Χαρδαλιάς να ανακοινώνει το σκληρότερο Lockdown ever που έχει γίνει στην Ελλάδα εδώ και ένα χρόνο: 
«Σε πολύ βαθύ κόκκινο μπαίνει η Αττική» (παρέα με Αχαΐα, Αρκαδία, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Λευκάδα (εκτός Μεγανησίου), Φθιώτιδα, Αργολίδα, Κορινθία, Θεσπρωτία, Άρτα, Σάμος, Βοιωτία, Χίος, Αιτωλοακαρνανία, Ρόδος, Ηράκλειο και Εύβοια (εκτός Σκύρου) και λες δεν μπορεί προαναγγελία (ερωτικής) ταινίας είναι,  από τον παλιό ομώνυμο τίτλο «το Βαθύ λαρύγγι». Αλλά όχι το πάει παρακάτω, ο Υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων και να ανακοινώνει: «Μέχρι τις 7μμ η κυκλοφορία το Σαββατοκύριακο», και πέφτεις κάτω από τα γέλια.

Όσο για τα υπόλοιπα μέτρα που ανακοίνωσε... αυτά  ουσιαστικά δείχνουν και το πόσο σοβαρά έχει καταλάβει η κυβέρνηση την κρισιμότητα της κατάστασης,  που με ευθύνη δικιά της έχουμε περιέλθει (ακόμα να ενισχύσει το ΕΣΥ, μέτρα για τα ΜΜΜ, μέτρα προστασίας στην εργασία κ.α), καθώς πλέον, δεν είμαστε απλά στο χείλος του γκρεμού, αλλά ήδη έχουμε κάνει ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και να απέχουμε από την πρόσκρουση, μόνο ελάχιστα μέτρα (ΜΕΘ το είπαμε ότι δεν υπάρχει ούτε για δείγμα;)

Για όποιον όμως δεν κατάλαβε τι ακριβώς ανακοίνωσε σήμερα η κυβέρνηση, θα κάνω μια σύντομη περιγραφή. Oυσιαστικά δεν πρόκειται για ένα ακόμη σύστημα, ακορντεόν, όπως  το ονόμασε ο Άδωνης, ούτε για καμιά ρεμπέτικη κομπανία με όλα τα όργανα μαζί (αυτά μας φάγανε). Αυτή την φορά τα ονόμασε «έξυπνα μέτρα» (πως λέμε έξυπνη σίτα...). Ουσιαστικά είναι ένα πρόγραμμα όπου η κυβέρνηση είδε ότι ο κορονοιός ποιες ώρες εξαπλώνεται

Αναλυτικά:

-Κολλάει, το καλοκαίρι  μετά τις 24:00
-Το φθινόπωρο μετά τις 21:00
-Τον χειμώνα μετά τις 18:00
-Την άνοιξη μετά τις 17:00

Εν ολίγοις, «τα  νέα μέτρα είναι 2... όσα και τα μέτρα που μας αναλογούν κάτω από τη γη. Ξεκάθαρο το μήνυμα», όπως είπε εύστοχα ο Αλέξανδρος Κλώσσας.

Αυτό που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στην κυβέρνηση, είναι ότι πήρε το σκληρότερο lockdown ever. Δεν περιγράφω άλλο...

κουτι πανδωρας

Μια σπίθα είναι αρκετή για να πιάσει φωτιά

του Τάσου Παππά

Η πρώτη γραμμή άμυνας της κυβέρνησης στο θέμα Κουφοντίνα είναι ότι «η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, δεν τρομοκρατείται». 

Το μέγαρο Μαξίμου επιμένει σ’ αυτή τη θέση παρά το γεγονός ότι κερδίζει έδαφος ακόμα και στις τάξεις των ομοϊδεατών της ότι αυτός που εκβιάζει και τρομοκρατεί δεν είναι ο απεργός πείνας, αλλά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Η δεύτερη γραμμή άμυνας είναι ότι «η κυβέρνηση εφαρμόζει τον νόμο και δεν κάνει διακρίσεις». Κατέρρευσε από τη στιγμή που αποδείχτηκε, πέραν πάσης αμφιβολίας και με τα λόγια κάθε άλλο παρά αριστερών και «φίλων της τρομοκρατίας», πως η κυβέρνηση είναι αυτή που παραβιάζει τον φωτογραφικό νόμο που ψήφισε πριν από λίγο καιρό. Νομοθέτησε για να στριμώξει τον κρατούμενο και κατάργησε στην πράξη αυτό που η ίδια είχε νομοθετήσει. Τα περί σεβασμού της νομιμότητας από την πλευρά της κυβέρνησης, που διακινούν αρμόδιοι και αναρμόδιοι παράγοντες, δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Εδώ έχουμε την αποθέωση της λογικής «είμαστε κυβέρνηση και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε».

Η τρίτη γραμμή άμυνας είναι η απαξίωση του κρατουμένου και η γελοιοποίηση του αιτήματός του. Οι χαρακτηρισμοί «ειδεχθής δολοφόνος», «αμετανόητος πολυ-ισοβίτης», «αιμοσταγής σίριαλ κίλερ» που χρησιμοποιούν τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν νομικό έρεισμα, όπως πολύ σωστά υποστηρίζουν νομικοί υπεράνω υποψίας για ροπή στον ένοπλο εξτρεμισμό. Ο Κουφοντίνας έχει δικαστεί, έχει καταδικαστεί, εκτίει την ποινή του, δεν έχει κατηγορηθεί για κανένα πειθαρχικό παράπτωμα, σεβάστηκε απολύτως τις άδειες που πήρε, δεν ζητά να μείνει ελεύθερος, δεν ζητά τώρα νέα άδεια, δεν διεκδικεί να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Οι βιτριολικού περιεχομένου περιγραφές εκτοξεύονται για να χειραγωγήσουν τους πολίτες, να τρομάξουν όσους προβληματίζονται για την απόφαση της κυβέρνησης και σκέφτονται να δημοσιοποιήσουν την αντίθεσή τους.

Η τέταρτη γραμμή άμυνας οργανώνεται από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της κυβέρνησης και έχει στόχο να δυσφημήσει όσους λένε ότι στο συγκεκριμένο θέμα ο Κουφοντίνας έχει δίκιο. Η κατηγορία είναι ότι αυτοί που διαμαρτύρονται, αυτοί που διαδηλώνουν, αυτοί που υπογράφουν κείμενα, αυτοί που κάνουν εκκλήσεις «κλείνουν το μάτι στην τρομοκρατία, αθωώνουν τον δολοφόνο, ευθύνονται για τις βίαιες πράξεις ομάδων κατά της δημόσιας περιουσίας και κατά πολιτικών, είναι συνεργοί ενός αδίστακτου εκτελεστή». Το κλασικό κόλπο της Δεξιάς. Η συκοφαντία. Τα στελέχη της και οι φίλοι τους στα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν κουραστεί να συκοφαντούν το σύμπαν.

Η πέμπτη γραμμή άμυνας είναι η γνωστή κουτοπονηριά που εμπεριέχεται στο δήθεν καλοπροαίρετο ερώτημα: «Αν στη θέση του Κουφοντίνα ήταν ο Μιχαλολιάκος θα κάνατε όλο αυτόν τον χαμό;». Νομίζουν πως έτσι θα προκαλέσουν αμηχανία στους αντιπάλους τους. Η απάντηση είναι μία και ξεκάθαρη: Τα δικαιώματα ισχύουν για όλους. Η παραβίασή τους από το κράτος δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, όποιος κι αν είναι αυτός που πλήττεται, όποια ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα κι αν έχει.

Η έκτη γραμμή άμυνας έχει ξεκινήσει να χτίζεται τις τελευταίες μέρες. Το βασικό επιχείρημα είναι: «Αν πεθάνει ο Κουφοντίνας και ξεσπάσουν ταραχές ή έχουμε αναβίωση της τρομοκρατίας δεν θα φταίει η κυβέρνηση αλλά όλοι εκείνοι που στήριξαν τον Κουφοντίνα. Αυτοί τον ηρωοποίησαν, αυτοί έριξαν νερό στον μύλο της τρομοκρατίας».

Και καλά, οι δεξιοί και οι πολύ δεξιοί της παράταξης δυσκολεύονται να κάνουν τη σύνδεση ανάμεσα στην κυβερνητική αναλγησία και στην κοινωνική έκρηξη, οι πρώην αριστεροί που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού γιατί δεν του λένε -το ξέρουν άλλωστε εκ πείρας- ότι η απόσταση ανάμεσα στον ριζοσπαστισμό της γνώμης και στον ριζοσπαστισμό της δράσης δεν είναι μεγάλη. Μια σπίθα είναι αρκετή για να πιάσει φωτιά.

Ανάγωγα

Τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές των περισσότερων καναλιών «παίζουν» το θέμα Κουφοντίνα καταπώς βολεύει το μέγαρο Μαξίμου. Η άλλη άποψη είτε δεν υπάρχει είτε, όταν υπάρχει -στη χάση και τη φέξη-, περικυκλώνεται από παντού και βάλλεται με όλα τα μέσα. Το facebook κόβει αυθαίρετα φωτογραφίες και κείμενα που θεωρεί ότι διαφημίζουν έναν τρομοκράτη. Προσεγγίζουμε την Ουγγαρία με μεγάλη ταχύτητα.

efsyn

Στον ένα χρόνο της πανδημίας

Στα αλγεινά πρώτα γενέθλια του νέου κορωνοϊού, το κοινωνικό σύνολο αναμετριέται με τις βαθιές πληγές του.

του Παντελή Μπουκάλα

Τους 6.534 νεκρούς πρώτα πρώτα, που κανένα σενάριο «κανονικότητας» δεν μπορεί να τους αφομοιώσει όσο εύκολα υπαγορεύουν οι στατιστικές της μαζικής ανωνυμίας. Μια κωμόπολη χάθηκε. Και ουδείς από τους περιλειπόμενους είναι πρόθυμος να αποδεχτεί πως η απώλειά της ήταν μοιραία. Κι έπειτα, τους στραπατσαρισμένους επιζώντες· όσους έμειναν χωρίς δουλειά, με φαλκιδευμένα δικαιώματα και με τον ορίζοντα των ελευθεριών τους να στενεύει συνεχώς.

Επειτα από ένα χρόνο, σύμφωνα και με τις σχετικές έρευνες της κοινής γνώμης, η καταπονημένη κοινωνία δηλώνει απογοήτευση, απαισιοδοξία ή θυμό. Φυσικά και υπάρχουν και πεπεισμένοι «θετικοί», μάλλον εκ στρατεύσεως. Η πλειονότητα, πάντως, δεν εμφανίζεται έτοιμη να προσυπογράψει το επίσημα διακινούμενο σενάριο πως «ό,τι ήταν να γίνει, έγινε, και μάλιστα έγινε πολύ καλά, αξιοζήλευτα καλά». Και, για να πάρει κουράγιο, θα περίμενε κάτι βαθύτερο και ειλικρινέστερο από τα συνήθη αυτοεγκώμια. Δεν το είδε.

Ο ένας χρόνος πανδημίας απομυθοποίησε πολλούς και πολλά. Ευεξήγητες θα ήταν οι παλινωδίες στη διάρκειά του, και μέχρις ενός σημείου δικαιολογημένες· αλλά όχι πια. Ευεξήγητη και η αρχική αμηχανία της επιστημονικής κοινότητας, το έργο της οποίας παρεμποδίστηκε και από τον εθνικισμό της πληροφόρησης, που κατέληξε σε εθνικισμό των εμβολίων. Ευεξήγητη και η παρηγορητική σιγουριά με την οποία ο υπουργός Υγείας ανακοίνωνε στις 26.2.2020 ότι καταγράφτηκε και στην Ελλάδα το πρώτο κρούσμα: «Είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού».

Τότε χρειαζόμασταν ένα εμβόλιο αισιοδοξίας και το καταναλώσαμε ασμένως, παρά τους φόβους μας. Τώρα πια, όμως, έχει αναμφίλεκτα διαπιστωθεί ότι το εμβόλιο της πλαστής επιτελικής αυτοπεποίθησης αδυνατεί να αλλάξει τη δεινή πραγματικότητα. Ούτε να την επικαλύψει ή να τη φτιασιδώσει δεν μπορεί. Τα νοσοκομεία στενάζουν, το προσωπικό καλύπτει με το εγνωσμένο αυτοθυσιαστικό φρόνημά του τις ποικίλες ελλείψεις, σχεδόν ίδιες έπειτα από ένα χρόνο, έχοντας ωστόσο ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της αντοχής του, πλην ο κυβερνητικός αυτοεκθειαστικός υπερθετικός συνεχίζει να παράγει εμβόλια ψευδεπίγραφης ετοιμότητας. Μακάρι να μας προστατέψουν κάποια στιγμή τα άλλα εμβόλια, τα κανονικά. Μέχρι τότε, όμως, ας αλλάξουμε καθρέφτη. Ακόμα κι εκείνος της ναρκισσευόμενης στρυφνής βασίλισσας του παραμυθιού κάποια στιγμή είπε την αλήθεια.

καθημερινή

Πώς μένει μια υπουργός στη θέση της με όλον τον καλλιτεχνικό κόσμο απέναντι;

του Οδυσσέα Ιωάννου

Θεωρώ πως είναι λάθος να ζυγίζουμε την «πολιτική ευθύνη» με βάση το μέτρο της δικής μας καθημερινότητας και προσωπικής μας ζωής. Στην ζωή μας θα συγχωρήσουμε έναν φίλο που έκανε μια αβλεψία ή μια πράξη εις βάρος μας λόγω άγνοιας ή κεκτημένης, πάντως σίγουρα εκτός κακών και ιδιοτελών προθέσεων. Με βάση αυτό, πολλοί αντιστοιχούν έτσι και την πολιτική ευθύνη.

Ρωτάνε, τι φταίει ένας πολιτικός αν ξεσπάσει μια καταστροφική πυρκαγιά και τα ρημάξει όλα, λόγω αδυναμίας ενός μηχανισμού ο οποίος δεν ήταν δυνατόν να φτιαχτεί κατά την διάρκεια της δικής του θητείας; Ή γιατί ευθύνεται ένας Υπουργός που του έσκασε στα χέρια ένα οικονομικό σκάνδαλο για το οποίο δεν φέρει προσωπική ευθύνη και δεν μπορούσε να προβλέψει; Γιατί θα πρέπει να παραιτηθεί ένας Υπουργός επειδή αποκαλύφτηκε η εγκληματική κρυφή ζωή που είχε κάποιος συνεργάτης του;
 
Επειδή απλά η ανάληψη πολιτικής ευθύνης και η παραίτησή του είναι το θεσμικό αντίβαρο απέναντι στην εξουσία που ασκεί. Η εξουσία δεν έχει μόνο χυμούς, έχει και φλούδια, το παίρνεις όλο το πακέτο. Αυτό που οπουδήποτε αλλού ακούγεται από υπερβολικό μέχρι εξαιρετικά άδικο, όταν έχουμε να κάνουμε με ασκούντες την πολιτική εξουσία είναι ένα απαραίτητο αντιστάθμισμα για την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Δεν είναι δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων, δεν ψάχνουμε έναν σάκκο του μποξ για να ξεσπάσουμε. Όταν έχεις το δικαίωμα δημιουργίας και επιβολής νόμων και κανόνων –πολλές φορές με συνοπτικές διαδικασίες, δίχως κάποια δημόσια διαβούλευση αλλά με βάση καθαρά προσωπικές σου επιλογές- τότε κάτι πρέπει να ρισκάρεις κι εσύ. Δεν γίνεται αλλιώς.
 
Υπάρχουν κι εκείνες οι φορές που το δημόσιο αίσθημα θα σε αθωώσει, θα θεωρήσει πως πραγματικά δεν φέρεις κάποια ευθύνη και θα ακυρώσει την πρόθεσή σου να παραιτηθείς. Κάποιες άλλες φορές όμως είναι μονόδρομος. Κυρίως όταν δεν ακούει ούτε καν πρόθεση συγγνώμης κι όταν διακρίνει πως η εξουσιολαγνεία σού έχει γίνει δεύτερο δέρμα, κάτι που σημαίνει πως είσαι ικανός για μεγάλες καταστροφές και τέλεση «αδικημάτων» στο μέλλον. Όταν δηλαδή δεν είσαι καθόλου ύποπτος φυγής από την εξουσία...
 
Έχουμε ζήσει όλοι μας δεκάδες Υπουργούς Πολιτισμού. Οι περισσότεροι το αντιμετώπισαν ως το «αγροτικό» τους, ζαχαρώνοντας κάποιο άλλο «σημαντικότερο» χαρτοφυλάκιο. (Φαντάζομαι πως εκατοντάδες πνευματικοί άνθρωποι από όλον τον κόσμο θα σκότωναν για να έχουν το ανάλογο Υπουργείο μιας χώρας με τόσο βαριά ιστορία στον πολιτισμό, αλλά οι Έλληνες πολιτικοί στην πλειονότητά τους το είδαν ως αναγκαίο κακό). Έχουμε ζήσει Υπουργούς που ασχολήθηκαν, που νοιάστηκαν, που έφτιαξαν πράγματα, που προσπάθησαν και άλλους που δεν πήραν καμμία ευθύνη για να μην χαλάσουν την εικόνα τους.
 
Δεν θυμάμαι ποτέ όμως σύσσωμο τον καλλιτεχνικό κόσμο, από όλες σχεδόν τις τέχνες να ζητάει την παραίτηση ενός Υπουργού.

Δέχομαι ως υπόθεση εργασίας πως η κυρία Μενδώνη δεν φέρει ευθύνη για τίποτα. Είναι πανάξια και όλα καλώς καμωμένα. Που σημαίνει πως όλοι οι Έλληνες καλλιτέχνες τρελάθηκαν ταυτόχρονα. Δεκτόν.

Έχεις να κάνεις με τρελλούς σε ομαδική παράκρουση, εντάξει. Πώς μένεις; Ελπίζοντας σε τι ακριβώς; Σε ποιο μέλλον μαζί τους; Μαζί μας.

TVXS

Πώς παίζει το Μαξίμου το παιχνίδι της λογοκρισίας σε media και… social media

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ

Προχθές η Καθημερινή έγραψε για τον «λογογράφο» του Πρωθυπουργού Γιάννη Βλαστάρη ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν του εμπιστεύεται μόνο τους λόγους του, αλλά ότι από εκείνον παίρνει και την «τελευταία γνώμη» πριν από κάθε σημαντική απόφαση. Αυτό που δεν έγραψε η Καθημερινή, μπορεί και να της διαφεύγει, είναι ότι τον Γιάννη Βλαστάρη τον είχαν καταγγείλει δέκα δημοσιογράφοι τον Ιανουάριο του 2010 για λογοκρισία, απαξιωτική συμπεριφορά και ψυχολογική βία (σ.σ. δεν υπήρχε #MeToo τότε), όταν εκείνος ήταν διευθυντής σύνταξης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του.

Η ζωή, λοιπόν, τα φέρνει έτσι που από τον Αύγουστο του 2019 o ίδιος υπηρετεί μία κυβέρνηση που επίσης κατηγορείται για λογοκρισία αλλά και για επηρεασμό μέσων ενημέρωσης και υπαγορεύσεις για το τι θα πουν και τι θα γράψουν κανάλια, εφημερίδες και sites.

Τα εκατομμύρια της γνωστής πια σε όλους «λίστας Πέτσα», που έφτασαν να παίρνουν λεφτά μέχρι και ιστοσελίδες που πλέον δεν… υπάρχουν, ήταν μόνο η αρχή στην κυβερνητική επιδίωξη να «ελέγξει» τον Τύπο. Τα δημοσιεύματα που έβλεπαν την «υπέρκομψη Μαρέβα» και τον «Μωϋσή Πρωθυπουργό» ήταν μεν ενδεικτικά του κλίματος που είχε διαμορφωθεί αλλά ανώδυνα σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες κυρίως στο facebook.

Του «Μωυσή» και της «υπέρκομψης», ακολούθησαν τα δημοσιεύματα σε Πρώτο Θέμα και Liberal όπου τα σαίνια των newsrooms δημοσίευσαν άρθρα μαζί με τις οδηγίες του… Μαξίμου. Υπαγόρευση στο φουλ, δηλαδή, και προφανώς όχι μόνο σε αυτούς, αλλά και σε άλλους που φρόντισαν να αφαιρέσουν τις… οδηγίες.

Προ 20ημέρου, ήρθε στο φως και το γνωστό σημείωμα στην ΕΡΤ, «δεν παίζουμε πλάνα Μητσοτάκη από τη βεράντα Στεφανάδη στην Ικαρία» και «παίζουμε μόνο πλάνα του Λιγνάδη, όχι με άλλους». Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο δεύτερο καθώς αποδεικνύει ότι οι κυβερνητικοί κύκλοι, που ελέγχουν την ΕΡΤ, είχαν και παραείχαν γνώση για τις μέρες και τα έργα Λιγνάδη…

Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που «είδαμε», αυτά που με κάποιο τρόπο έγιναν γνωστά. Διότι είναι εκατοντάδες άλλα σε newsrooms και αίθουσες σύνταξης που φτάνουν στα αυτιά μας από συναδέλφους που δέχονται καθημερινά ασφυκτικές πιέσεις να μην γράφουν για τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή πώς να καλύπτουν θέματα της επικαιρότητας που «καίνε» την κυβέρνηση.

Αυτά στα media. Διότι τις τελευταίες μέρες η λογοκρισία έχει περάσει και στα social media με αφορμή αναρτήσεις πολιτών και δημοσιογράφων στο facebook, οι οποίοι δεν δηλώνουν ότι είναι υποστηρικτές της τρομοκρατίας, αλλά υποστηρικτές των δικαιωμάτων του φυλακισμένου Δημήτρη Κουφοντίνα, τα οποία πρέπει να προστατεύσει ένα Κράτος Δικαίου.

Χθες το βράδυ ήρθε και το κατέβασμα των φωτογραφιών που είχαν τραβήξει τρεις επαγγελματίες φωτορεπόρτερ από τη συγκέντρωση υπέρ των δικαιωμάτων Κουφοντίνα: Μάριος Λώλος, Τατιάνα Μπόλαρη και Λευτέρης Παρτσάλης «τιμωρήθηκαν» από το facebook.

Νωρίτερα χθες, υπήρξαν δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι η εταιρεία Teleperformance (εισπρακτική, call centers εξυπηρέτησης πελατών εταιρειών, έως και call center του ΕΟΔΥ για τον κορωνοιό) είναι αυτή που «ελέγχει» τις αναρτήσεις για λογαριασμό του facebook στην Ελλάδα και το μεγάλο ζητούμενο πια είναι αν αυτή με τη σειρά της ελέγχεται μέσω «εργολαβιών» από το Μαξίμου. Διότι, η κυβέρνηση, όπως και στις περιπτώσεις της ομάδας EVA και της Palantir, άφησε τον περασμένο Απρίλιο να εννοηθεί ότι οι υπηρεσίες της Teleperformance προς τον ΕΟΔΥ ήταν δωρεάν και χωρίς κάποιο «χαρτί»…

Με αφορμή τη λογοκρισία λόγω Κουφοντίνα, επίθεση σε αυτούς που έχουν «ταχθεί να εφαρμόζουν τους κανόνες του facebook» έκανε μέχρι και ο επικεφαλής των ellinika hoaxes Δημήτρης Αλικάκος (σ.σ. που κι αυτός βγάζει δημοσιεύματα ως fake news κατά το δοκούν), γράφοντας στον προσωπικό του λογαριασμό ότι αυτοί «είτε αγνοούν τους κανόνες της κοινότητας», «είτε δεν μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στο «στηρίζω τρομοκράτες και τρομοκρατικές πράξεις» και στο «στηρίζω το αίτημα (δίκαιο ή άδικο) ενός φυλακισμένου τρομοκράτη – απεργού πείνας».

Πρακτικά δηλαδή, μέχρι και ο Αλικάκος επιβεβαιώνει ότι στις αναρτήσεις για τον Κουφοντίνα δεν παρεμβαίνει μόνο ο Αλγόριθμος του facebook αλλά και ανθρώπινα «χέρια».

2020mag

Μητσοτάκης - Κούγιας: «Συμπαίκτες» στο ίδιο παιχνίδι;

Η υπόθεση Λιγνάδη στάθηκε αφορμή να βγουν στην επιφάνεια όχι μόνο τα σημεία και τέρατα που σχετίζονται με ειδεχθή εγκλήματα επωνύμων και προβεβλημένων στο δημόσιο βίο, αλλά και η τακτική κουκουλώματος της βρωμιάς.

του Μαθηματικού

Απ’ τη μια η τακτική της κυβέρνησης. Προσπάθησε σε πρώτο χρόνο να συγκαλύψει το σκάνδαλο του εκλεκτού της, και σε δεύτερο χρόνο όταν τα γεγονότα βοούσαν, προσποιήθηκε ότι έδρασε αποφασιστικά προστρέχοντας στη δικαιοσύνη. Όλα καλώς καμωμένα και για τον πρωθυπουργό και για την υπουργό πολιτισμού οι οποίοι ακόμα ψάχνουν το αόρατο χέρι που διόρισε τον Λιγνάδη! Και από κοντά τα ΜΜΕ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποσυνδέσουν τον εγκληματία από τους “εξαπατημένους” που τον διόρισαν, από την κυβέρνηση η οποία δεν είχε το σθένος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την εξέλιξη της όλης υπόθεσης. Αντί για το αυτονόητο, ο Μητσοτάκης επέλεξε και πάλι επικοινωνιακά τεχνάσματα ανασύροντας επιχειρήματα από το βόθρο του διαδικτύου. Σήκωσε τον κουρνιαχτό της χυδαιότητας ταυτίζοντας την αξιωματική αντιπολίτευση με τακτικές τις οποίες ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Με πρόσχημα την “ποιότητα του δημοκρατικού διαλόγου” επιχείρησε να συσπειρώσει τους οπαδούς της παράταξής του - πολλοί από τους οποίους είναι στα κάγκελα με τη Μενδώνη. Συνέδεσε τον πολιτικό του αντίπαλο με τα τρολ εγκαλώντας τον για τη “λάσπη” του διαδικτύου. Αυτός ο υπεράνω, ο καταγγέλλων τη χυδαιότητα, ο ήπιος και ενωτικός ηγέτης! Πρόκειται για μια επιχείρηση αποποίησης της ευθύνης, για μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ο αντίπαλος ως “θύτης” του συνόλου της παράταξης σε θέματα τάξης και ηθικής. Εμείς που διώξαμε τον Λιγνάδη είμαστε τα θύματα, και εσείς οι χυδαίοι και λαϊκιστές της Αριστεράς, οι θύτες. Τόση οίηση, υποκρισία, αμετροέπεια, μαζεμένα σε μια θεατράλε παρουσία ενός πρωθυπουργού!  

Από την άλλη η τακτική του Κούγια. Προσπάθησε με επικοινωνιακά τεχνάσματα να μεταφέρει την υπόθεση από την ανακριτική αίθουσα στο προσκήνιο, στις τηλεοπτικές οθόνες. Επιχείρησε να απαξιώσει, να σπιλώσει, να τραμπουκίσει τα θύματα, τους ανθρώπους που τόλμησαν να υποδείξουν τον θύτη. Σήκωσε τον κουρνιαχτό της χυδαιότητας αποκαλώντας τα θύματα “επαγγελματίες ομοφυλόφιλους”, ψεύτες, ανάξιους λόγου μπροστά στον... ανυπεράσπιστο και πέραν πάσης αμφιβολίας έντιμο εντολέα του. Ο θύτης μετατράπηκε με τα μαγικά του Κούγια σε θύμα! Τα έβαλε με τους δικαστές που δεν ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους, τους υπέδειξε πώς πρέπει να ενεργήσουν και αποθέωσε το εαυτό του, αυτός ο υπεράνω, ο άριστος. Συνέδεσε την υπόθεση Λιγνάδη με πολιτικές σκοπιμότητες, με επενδυτικά επιχειρηματικά συμφέροντα, με τους “μέτριους”, ζηλιάρηδες ηθοποιούς του ΣΕΗ, τα έβαλε με τη ... “ιμιτασιόν” Αριστερά! Δεν είναι μόνο η 27σέλιδη απολογία που συνέταξε το επιτελείο του Κούγια καθ’ υπόδειξη του Λιγνάδη αλλά και οι δημόσιες τοποθετήσεις του δικηγόρου που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Τόση αλαζονεία, ναρκισσισμός, αμετροέπεια, ρατσισμός, υποκρισία και έλλειψη ενσυναίσθησης μαζεμένα στις δηλώσεις ενός ανθρώπου!

 Δεν ξέρω αν οι ομοιότητες στις τακτικές Μητσοτάκη και Κούγια είναι τυχαίες. Δεν ξέρω αν την τακτική κουκουλώματος τη δανείζεται η δικηγορία από την πολιτική ή το αντίστροφο, Δεν ξέρω ποιος αντιγράφει ποιον. Δεν ξέρω ακόμα αν οι πρωταγωνιστές που χειρίστηκαν και χειρίζονται τη συγκεκριμένη υπόθεση, από διαφορετική θέση ο καθένας, έχουν σχέση μεταξύ τους. Στον αναγνώστη το ερώτημα αν οι προσωπικότητες μοιάζουν μεταξύ τους, αν έχουν κοινά χαρακτηριστικά, αν είναι “συμπαίκτες” στο ίδιο παιχνίδι εξουσίας... 

κουτι πανδωρας

Η στρεψοδικία του Ελληνα πρωθυπουργού

Πρέπει να αποφασίσει επιτέλους και η ελληνική κοινωνία. Τάσσεται υπέρ των δικαιωμάτων και του «κράτους δικαίου» ή συνήθισε πια και προτιμά να υφίσταται τη βία ενός αυταρχικού, αστυνομικού κράτους;

του Γιώργου Σταματόπουλου

Επιμένει ο Ελληνας πρωθυπουργός να προβαίνει σε ασυνάρτητες, αυτοακυρωτικές δηλώσεις, χαρακτηριζόμενες από αντιφάσεις -εκδικητικότητα και εμπάθεια. Δηλώσεις στρεψόδικες με τις οποίες προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες του στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στον ίδιο τον απεργό πείνας. «Δεν είναι δυνατόν -λέει- να επιλέξει εκείνος (σ.σ.: ο Κουφοντίνας) τη φυλακή κράτησής του».

Μα δεν την επέλεξε ο ίδιος, ο νόμος που ψήφισε η κυβέρνησή του την επέλεξε, ότι δηλαδή οφείλει να επιστρέψει στον Κορυδαλλό -και τώρα αρνείται να εφαρμόσει τον νόμο της. Και συνεχίζει ακάθεκτος: «Στο κράτος δικαίου ο νόμος ισχύει για όλους». Αφού λοιπόν έτσι είναι γιατί δεν ισχύει για τον απεργό πείνας και δίψας; Ολίγον ακατανόητα είναι όλα τούτα· δεν μπορεί να βρει άκρη κάποιος που πιστεύει στην τήρηση των νόμων.

Το παράδοξο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά επίδειξη μεγαλομανίας εκ μέρους του πρωθυπουργού, μια προσπάθειά του να πειστεί η ελληνική κοινωνία ότι αυτός είναι το αφεντικό και μην τολμήσει ποτέ κανείς να διεκδικήσει ακόμη και αυτονόητα δικαιώματα. Είναι επίσης και προσπάθεια να ικανοποιήσει το ακροδεξιό του ακροατήριο, που όσο πάει και εξαπλώνεται μέσα στους κόλπους του κόμματός του, υποτίθεται μετριοπαθούς και φιλελεύθερου [κεντροδεξιού τάχα και λοιπά φληναφήματα].

Μπορεί να νομίζει ότι έχει την κοινή γνώμη με το μέρος του -και ίσως να είναι έτσι, ποιος να αντιδράσει μέσα στον εγκλεισμό και την απαγόρευση διαδηλώσεων; Δεν είναι ότι υπνώττει η ελληνική κοινωνία [ευτυχώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην Βελόπουλου φυσικά, κρατούν σθεναρά στάση υπέρ των δικαιωμάτων τα οποία πρέπει να απολαμβάνουν άπαντες], είναι ότι οι περισσότεροι θεωρούν πως όποιος μιλάει υπέρ του δικαιώματος του απεργού ταυτίζεται ταυτόχρονα με την ιδεολογία του -έχουν συμβάλει σε αυτήν τη χυδαιότητα τα πρόθυμα παπαγαλάκια των τηλεοπτικών καναλιών, χωρίς δε να ντρέπονται, έστω στο ελάχιστο.

Οι προσπάθειες του πρωθυπουργού να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη και να ικανοποιήσει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους είναι πολύ εύκολο να μην καρποφορήσουν, διότι σε έναν επικείμενο θάνατο [ποτέ να μην επέλθει] αλλάζει η αντίδραση της κοινής γνώμης, είναι σκληρό πράγμα ο θάνατος, δεν είναι παίξε-γέλασε, θεωρίες και ιδεολογικές ασυναρτησίες. Και τότε θα μείνει μόνος του, με Βορίδηδες, Αδώνιδες, Πλεύρηδες και λοιπά φυντάνια. Τελικά αυτό που επιτυγχάνει ο κ. Μητσοτάκης είναι να αντιστρέφει την πραγματικότητα -όχι μόνο να αντιστρέφει την πραγματικότητα αλλά και να συντρίβει την ίδια τη λογική.

Κάτι, όμως, πρέπει να αποφασίσει επιτέλους και η ελληνική κοινωνία. Τάσσεται υπέρ των δικαιωμάτων και του «κράτους δικαίου» ή συνήθισε πια και προτιμά να υφίσταται τη βία ενός αυταρχικού, αστυνομικού κράτους; Είναι καιρός να πάρει αυτήν την απόφαση και να τη διατρανώσει κιόλας διότι αν αυτή η κυβέρνηση συνεχίσει με τον τρόπο αυτό, το μέλλον είναι αβέβαιο -και επικίνδυνο βεβαίως. Δεν είναι δυνατόν να έχει τόσο αλλοτριωθεί αυτή η κοινωνία, όσα μνημόνια κι αν έχει αντιμετωπίσει, όσος κοβίδιος [κοβιδιανά έτη!] κι αν έχει εισχωρήσει στην κοινότητά της.

EFSYN

Εδώ Μπέργκαμο - φταίει κανείς;

Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο που δεν υπάρχει διαθέσιμη ΜΕΘ Covid-19 ούτε στον Ευαγγελισμό ούτε στο "Σωτηρία". Συμβαίνει, δηλαδή, αυτό που η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ότι δεν θας μας συμβεί ποτέ: Οι γιατροί να βρεθούν στην οδυνηρή θέση να επιλέγουν ποιος θα προσπαθήσει να ζήσει και ποιος θα αφεθεί στην τύχη του, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει θάνατο.

Το απόλυτο παράδοξο: Ο εφιάλτης του Μπέργκαμο κατοίκησε στην Αθήνα στην τέταρτη εβδομάδα αυστηρών περιοριστικών μέτρων που αντί να φέρουν ύφεση έφεραν έξαρση της πανδημίας.

Θα εξηγήσει κανείς; Θα λογοδοτήσει κανείς; Φταίει κανείς;

Ζούμε τις επιπτώσεις μιας παταγώδους διαχειριστικής αποτυχίας και, αντί να αναληφθούν ευθύνες, έχει ενοχοποιηθεί κάθε κριτική ως υπονόμευση της εθνικής προσπάθειας. Στελέχη της ΝΔ θριαμβολογούν ότι οι ελληνικές επιδόσεις είναι πολύ καλύτερες από εκείνες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, την ώρα που έχουν "παγώσει" τα χειρουργεία και εγκαταλείπονται ακόμη και βαριά πάσχοντες ασθενείς για να δοθεί προτεραιότητα στη φροντίδα των θυμάτων της πανδημίας.

Το υγειονομικό προσωπικό έχει εξουθενωθεί χωρίς καμία ανταπόκριση στα αιτήματά του για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ενίσχυση υποδομών, ένταξη του επαγγέλματός τους στα βαρέα-ανθυγιεινά.

Την ίδια ώρα δεν υπάρχει οργανωμένο και πλήρες σχέδιο επίταξης κλινών του ιδιωτικού τομέα παρά μόνο αποσπασματικά και σε συνθήκες απόλυτης αδιαφάνειας.

Αδιαφάνεια και ασυδοσία υπάρχει και στους εμβολιασμούς. Γίνονται συνεχώς αποκαλύψεις για εμβολιασμούς εκτός σειράς, με πρωταγωνιστές "γαλάζιους" παράγοντες και παραγοντίσκους, χωρίς να επιχειρείται παρέμβαση για τη διασφάλιση του αδιάβλητου της διαδικασίας.

Το χειρότερο είναι ότι δεν αναλαμβάνεται ούτε η αντικειμενική ούτε η υποκειμενική ευθύνη. Δεν ενημερώνουν με εγκυρότητα για τίποτα που μπορεί να τους εκθέσει, δεν αναγνωρίζουν και δεν διορθώνουν λάθη, δεν επεξεργάζονται αλλαγή του καταστροφικού μοτίβου που ακολουθούν.

Τυχεροί όσοι έχουν την υγεία τους. Αν έχουν και χρήματα, πολύ τυχεροί.

Για τους υπόλοιπους ο ορίζοντας είναι σκοτεινός. 

tvxs

Ο άγνωστος πόλεμος του κ. Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση κατασκευάζει τον «εσωτερικό εχθρό» στα μέτρα της, επαναφέροντας την ποινή του θανάτου.

του Δημήτρη Ψαρρά

Με τόσα πολιτικά στελέχη που έκαναν καριέρα στην Ακροδεξιά να συνωστίζονται στους υπουργικούς θώκους της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν ζήτημα χρόνου το πότε θα φτάναμε στη δραματική κορύφωση της σχεδιασμένης πολιτικής έντασης που ζούμε αυτές τις μέρες.

Θυμίζω ότι μία από τις πιο κραυγαλέες -αλλά και αποκαλυπτικές- δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά την προεκλογική του εκστρατεία το 2016 ήταν ότι θα μπορούσε να σταθεί στην Πέμπτη Λεωφόρο και να πυροβολήσει κάποιον στην τύχη, κι αυτό το γεγονός δεν πρόκειται να του στερήσει ψήφους.

Αυτή είναι η συλλογιστική που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης. Αποφασίζει να παραβιαστεί με τον πιο ωμό τρόπο η ισχύουσα νομοθεσία για τους κρατούμενους, επειδή απευθύνεται στον σκληρό πυρήνα του δεξιού ακροατηρίου του, σ’ εκείνους που θα χειροκροτούσαν τον Τραμπ για την τυφλή εκτέλεση ενός πολίτη στο κέντρο της Νέας Υόρκης.

Διπλός στόχος
Η εξώθηση του Δημήτρη Κουφοντίνα στον θάνατο ήταν απλώς η τελευταία πράξη σε ένα προμελετημένο σχέδιο με διπλό στόχο. Από τη μια πλευρά ήταν βέβαια για την κυβέρνηση ένας ανέξοδος τρόπος να επιδείξει πυγμή και αυστηρότητα, σε μια περίοδο που η επαγγελία του «επιτελικού κράτους» έχει υποστεί πολιτική πανωλεθρία, τόσο στο ζήτημα της διαχείρισης της πανδημίας όσο και σε κάθε άλλο ζήτημα της εσωτερικής και της εξωτερικής πολιτικής, με τελευταίο σταθμό τη «Μενδωνιάδα».

Αλλά από την άλλη πλευρά, όπως προκύπτει από τις ίδιες τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και ειδικά από τα επιχειρήματα του πολυλογά αντιπρόεδρου, στόχος είναι για ακόμα μία φορά να καταλογιστεί στην αντιπολίτευση η ευθύνη, καθώς και «στο συναίσθημα των ανθρώπων που θα βλέπουν έναν συνάνθρωπό τους να υποφέρει», ενώ προβλέπει και «νέα τρομοκρατικά κτυπήματα από ομοϊδεάτες του [Κουφοντίνα]».

Το να επιδιώκει κανείς τον θάνατο ενός ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται υπό κράτηση ήταν μέχρι σήμερα χαρακτηριστικό της πιο σκληρής Ακροδεξιάς. Ο παππούς του εγχώριου νεοναζισμού Κώστας Πλεύρης έχει αποκαλύψει σε αυτοβιογραφικό του βιβλίο που εκδόθηκε το 2009 ότι κατά την περίοδο της δικτατορίας ο ίδιος -που ήταν γραμματέας του αρχιπραξικοπηματία Λαδά- είχε προτείνει μετά τη σύλληψη του Αλέκου Παναγούλη να τον ρίξουν από το παράθυρο της Ασφάλειας και να πουν ότι αυτοκτόνησε, προκειμένου να αποφύγουν τη δίκη του και την ηρωοποίησή του. Ο Κασιδιάρης, στην ίδια γραμμή, με άρθρο του στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή», κατέκρινε τον Παπαδόπουλο που δεν υιοθέτησε την πρόταση του Ιωάννη Λαδά να δολοφονήσουν τον κρατούμενο Ανδρέα Παπανδρέου και έτσι να γλιτώσουν απ’ αυτόν.

Ο Κασιδιάρης υπογράφει αυτό το άρθρο ως «εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή» («Ο Τζέφρυ και ο Ανδρέας Παπανδρέου ξημερώματα 21ης Απριλίου 1967», 27.4.2011). Αλλά και πριν από λίγες μέρες, η ιστοσελίδα του Λαγού κατέκρινε τον Μουσολίνι που δεν είχε δολοφονήσει τον κρατούμενο στις φυλακές του φασιστικού καθεστώτος Αντόνιο Γκράμσι: «Σε μία περίπτωση απύθμενης βλακείας που μοιάζει με την πουπουλένια συμπεριφορά του καθεστώτος των Συνταγματαρχών στους πολιτικούς του αντιπάλους, οι Φασίστες αντί να εκτελέσουν τον Γκράμσι τον φυλάκισαν. Εκείνος άρχισε να γράφει, με τα θανάσιμα για τα Εθνη αποτελέσματα που ζούμε σήμερα» (9.2.2021).

Με αυτή την ωμή υιοθέτηση της ακροδεξιάς βαρβαρότητας μπορεί να ξαφνιάζει ορισμένους από τους οπαδούς του ο κ. Μητσοτάκης, αλλά δικαιώνει τον πατέρα του, ο οποίος εγκαίρως είχε προβλέψει την πολιτική εξέλιξη του γιου του. Μιλώντας στον ημιεπίσημο βιογράφο του ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε διαψεύσει κατηγορηματικά ότι υπάρχει απόσταση μεταξύ του διαδόχου του και των ακροδεξιών στελεχών της παράταξης: «Τι λες, παιδί μου; Εμένα οι ακροδεξιοί ήταν οι πιο δικοί μου, οι πιο πιστοί, ιδιαίτερα οι βασιλόφρονες. Και οι ακροδεξιοί, λοιπόν, κατά βάση τον Κυριάκο θα ακολουθήσουν» (Θανάσης Διαμαντόπουλος, «Το πορτρέτο ενός ηγέτη», εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2013, σ. 122-124).

Τώρα βέβαια δεν ακολουθούν οι ακροδεξιοί τον Κυριάκο, αλλά ο Κυριάκος τους ακροδεξιούς. Κι αυτό συμβαίνει με κόστος τη ζωή ενός ανθρώπου, σε μια συντεταγμένη πολιτεία που υποτίθεται ότι έχει οριστικά καταργήσει τη θανατική ποινή, ακόμα και για τα ειδεχθέστερα εγκλήματα.

Ο κ. Μητσοτάκης, βέβαια, θεωρεί ότι αντιγράφει το νεοφιλελεύθερο είδωλό του, τη Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία είχε οδηγήσει τον εμβληματικό Ιρλανδό απεργό πείνας Μπόμπι Σαντς στον θάνατο με ταυτόσημα επιχειρήματα («Ο κ. Σαντς ήταν ένας καταδικασμένος εγκληματίας. Επέλεξε μόνος του να αφαιρέσει τη ζωή του. Ηταν μια επιλογή που η οργάνωσή του δεν είχε επιτρέψει σε πολλά από τα θύματά της»).

Συμβουλή Βορίδη
Αλλά ακόμα κι αυτό το επιχείρημα είναι έωλο, εφόσον με την παράδοσή του και τη μετέπειτα διαγωγή του στη φυλακή -και σε αντίθεση με άλλους συγκατηγορουμένους του- ο Δ. Κουφοντίνας ξεκαθάρισε ότι γι’ αυτόν η υπόθεση της 17Ν είχε οριστικά κλείσει. Οσο κι αν αυτό μοιάζει παράδοξο, εκείνος που επιλέγει να την ξανανοίξει είναι ο πρωθυπουργός, ο οποίος προφανώς ακολουθεί τη συμβουλή του Μάκη Βορίδη, ότι προκειμένου να αποκλειστεί η επάνοδος της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία πρέπει να γίνει χρήση όλων των διαθέσιμων μέσων. Κι ανάμεσα σ’ αυτά τα μέσα είναι η επαναφορά της θεωρίας των «δύο άκρων», μια κακότεχνη μίμηση της περιβόητης στρατηγικής της έντασης που είχε εφαρμοστεί στην Ιταλία τη δεκαετία του ’70, με την εργαλειοποίηση της βίας που ασκούσαν ακροδεξιές και ακροαριστερές ομάδες. Και επειδή τώρα 17Ν δεν υπάρχει, προκειμένου να χρησιμεύσει ως ο μπαμπούλας με το πρόσημο του ενός άκρου, ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί την εξόντωση του Δ. Κουφοντίνα ως κατάλληλο μέσο για την αναβίωση κάποιου είδους ακροαριστερής οργανωμένης βίας.

Πρόκειται για ακραίο πολιτικό τυχοδιωκτισμό που δυστυχώς σ’ αυτή την περίπτωση αδιαφορεί αν βαφτεί και με αίμα.

EFSYN

Ένας χρόνος μετά... το πάθημα που έγινε μάθημα

Πέρασε ένας χρόνος από όπου μπήκαν στην ζωή μας οι φράσεις, η επόμενη βδομάδα θα είναι κρίσιμη, «Μένουμε Σπίτι», «Μένουμε Ασφαλείς», βγαίνουμε από το σπίτι «τηρούμε τις αποστάσεις», «φοράτε μάσκες», «θα πάρουμε τις ζωές μας πίσω«... και άλλα τέτοια τσιτάτα.

του Βαγγέλη Σπυράκη

Ένα ολόκληρος χρόνος από την εμφάνιση του πρώτου κρούσματος στην Ελλάδα και μέσα σε αυτόν έγιναν πολλά. Καταρχήν χάθηκαν χιλιάδες, νόσησαν χιλιάδες, νοσηλεύονται χιλιάδες και αναμένονται ακόμη κι άλλοι. Σε ένα χρόνο όμως μάθαμε πως μπορεί μια πανδημία να γίνει εργαλείο εκμετάλλευσης από την κυβέρνηση της ΝΔ για να πειθαρχήσουμε στις δικές της προσταγές, χωρίς φυσικά να αντιδρούμε. Μάθαμε τι είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας, για όλους εκείνους που δεν έζησαν την εποχή της Χούντας, μάθαμε πως να κρυβόμαστε από τους αστυνομικούς του επιτελικού κράτους, λες και είμαστε εγκληματίες , μάθαμε πως η κυβέρνηση βλέπει ταξικά την κοινωνία, μάθαμε πως ο αόρατος εχθρός διαχωρίζει τους  πληβείους  και τους  άριστους, εκείνους δηλαδή που μπορούν να κυκλοφορούν ανέμελα και εκείνοι που κρύβονται στα σπίτια τους,  γιατί ο κορονοϊος ελλοχεύει. Οχι για εκείνους για εμάς.

Μάθαμε τι σημαίνει πως από την μια στιγμή στην άλλη  (όχι ως δεν το ξέραμε), ότι κρέμεται η ζωή μας από μια κλωστή... που την ελέγχει μια ανεπαρκής κυβέρνηση και όχι η ίδια η ζωή. Σαν χθες ήταν που ο υπουργός Υγείας  Κικίλιας δήλωνε  πως η κυβέρνηση είναι "απόλυτα προετοιμασμένη" και δεν υπήρχε "κανένας λόγος πανικού", για την πανδημία και στην συνέχεια, η πραγματικότητα ενός ΕΣΥ το οποίο επέμεινε να κατεδαφίζει  διέψευσε οικτρά την κυβέρνηση, κάνοντας μας όλους εμάς να είμαστε στα κάγκελα. Άλλαξαν οι αγωνίες μας, έχουμε νοσήσει, δεν έχουμε νοσήσει, που κολλάει που δεν κολλάει και άλλα τέτοια τσιτάτα.

Μάθαμε να βλέπουμε διαγγέλματα από τον πρωθυπουργό Μωυσή, που τείνει να ξεπεράσει την τριλογία από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», μάθαμε να βγαίνουμε στα μπαλκόνια, όχι για να απλώσουμε μπουγάδα η να ρεμβάσουμε, αλλά να χειροκροτήσουμε τους «ήρωες γιατρούς» που στην συνέχεια έγιναν μπαχαλάκηδες. Μάθαμε δηλαδή,  πώς η  κυβερνητική πολιτική  διαχείρισης της πανδημίας μας οδηγήσαν στον  «εγκλεισμό», τη φτώχεια, την ανεργία, την  εξαθλίωση  και στο τέλος φταίμε εμείς για αυτό.

Αυτό που μάθαμε για τα καλά όμως είναι πώς κρύβονται καλά μυστικά και ντοκουμέντα. Η πανδημία όσο και αν προσπάθησε η κυβέρνηση να ελέγξει τα ΜΜΕ (Λίστα Πέτσα) τελικά δεν κατάφερε να μην βγουν στο φως σκάνδαλα που υπό διαφορετικές συνθήκες πιθανόν δεν θα κουνιότανε φύλλο. Όμως η ανάγκη οδήγησε την κοινωνία να αναζητά αλήθειες και όχι κονσέρβα ανακοινώσεις και δελτία τύπου. 

Εν κατακλείδι αυτό που μάθαμε είναι ότι ο  υπέρτατος νόμος του επιτελικού κράτους είναι ο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Με την διαφορά όμως ότι αυτό που πρέπει να μάθει τώρα η κυβέρνηση είναι, ότι ήταν αρκετός  ένας χρόνος να ξυπνήσει  την οργή της  κοινωνίας που θέλει να ζήσει με τους δικούς της κανόνες,  και όχι με τους κανόνες της υποταγής.  Αυτή  ακριβώς την επιθυμία είναι που δεν έχει καταλάβει η  απομονωμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη, που νομίζει ότι με φανφάρες προλαβαίνει να χτίσει το αυταρχικό της καταφύγιο. Ένας χρόνος μετά το πάθημα έγινε μάθημα...

koutipandoras

Το θολωμένο του μυαλό...

Πανδημίες, ακραία καιρικά φαινόμενα, πτώσεις δέντρων και ρευμάτων, επιτελική ανικανότητα, οικονομική κατάρρευση, αποκαλύψεις για τον «επικίνδυνο» που τους «εξαπάτησε», αναρτήσεις πικρόχολες του διαδικτύου οι οποίες δεν συνάδουν, εσχάτως, με την αστική του... ευγένεια.  Αλλιώς τα είχε υπολογίσει ο πορφυρογέννητος. 

του Μαθηματικού

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες. Όλα μαζί του προέκυψαν του πρωθυπουργού μας. Πανδημίες, ακραία καιρικά φαινόμενα, πτώσεις δέντρων και ρευμάτων, επιτελική ανικανότητα, οικονομική κατάρρευση, αποκαλύψεις για τον «επικίνδυνο» που τους «εξαπάτησε», αναρτήσεις πικρόχολες του διαδικτύου οι οποίες δεν συνάδουν, εσχάτως, με την αστική του... ευγένεια.

 Αλλιώς τα είχε υπολογίσει ο πορφυρογέννητος:

-  Θα ονόμαζε το καθεστώς του «επιτελικό κράτος». 

-  Θα υιοθετούσε ως επιτελικό σχέδιο τις απαιτήσεις της ολιγαρχίας του πλούτου. 

-  Θα ονόμαζε «μεταρρυθμίσεις» τα νομοθετήματα κατάργησης του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. 

-  Θα φρόντιζε να οικοδομήσει ένα προσωποπαγή μηχανισμό «επιτελών» που θα του επέτρεπε να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στον αυτόματο πιλότο μιας τεχνοκρατικής διακυβέρνησης. 

-  Θα φρόντιζε με το καλημέρα να ικανοποιήσει τις οικονομικές απαιτήσεις και την ασυδοσία των ολιγαρχών της ενημέρωσης στον υπέρ πάντων αγώνα εκμαυλισμού των πολιτών με fake news, παραπληροφόρηση και τηλεσκουπίδια. 

-  Θα ενίσχυε τους αρμούς της εξουσίας και της καταστολής του αστικού κράτους ώστε να περιορίζει τις λαϊκές αντιδράσεις. 

Και μετά; Θα είχε ελεύθερο χρόνο για ανέμελες εξορμήσεις και διακοπές, όπως έκανε στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του. 

Όμως έχει η ζωή γυρίσματα και η τυχαιότητα σιχαίνεται τις ασκήσεις επί χάρτου. Και τότε φαίνεται η ανεπάρκεια του ηγέτη. Όταν δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα και να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν, πάντα θα του φταίνε οι ... άλλοι. Θα τα βάζει με τα τρολ του διαδικτύου, με την αντιπολίτευση, με ό,τι πετάει και κολυμπάει που αμφισβητεί την αλλοπρόσαλλη πολιτική του διαχείριση.

Και νομίζει ότι κατατροπώνει τους πολιτικούς αντιπάλους με εξυπνακισμούς, όταν δεν μπορεί να απαντήσει σε απλά ερωτήματα: Ποιος τοποθέτησε τον Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο αφού ούτε ο ίδιος αλλά ούτε η Μενδώνη τον γνώριζαν; Και μάλιστα για λόγους δημοσίου συμφέροντος; Η πιο ηλίθια τοποθέτηση πρωθυπουργού ever. Είπε μεταξύ άλλων: «Με κρατάει η κυρία Μενδώνη από κάπου; Και αν με κρατάει από κάπου από πού με κρατάει;»  Έλα μου ντε.

Όσο για την χυδαία ανάρτηση της κας Αγαπηδάκη, στα χρόνια της αντιπολιτευτικής υστερίας της ΝΔ σε βάρος του τότε πρωθυπουργού, ο Μητσοτάκης είπε το εξής αμίμητο που αναδεικνύει το «μεγαλείο» της σκέψης του:

«... το ύφος όντως και εμένα να με ξενίζει, το θεωρώ λίγο ακραίο. Γράφτηκαν, όμως, αυτά κ. Τσίπρα όταν η κυρία Αγαπηδάκη ήταν πολίτης. Δεν είχε δημόσιο αξίωμα». 

Μα όλα αυτά τα τρολ του διαδικτύου που καταγγέλλεις σήμερα κυρ - Κυράκο δεν έχουν δημόσιο αξίωμα. Γιατί τα χαρακτηρίζεις χυδαία και όχι «λίγο ακραία» που σε «ξενίζουν»; Με ποια λογική σήμερα βαφτίζεις ως «λίγο ακραία» την χθεσινή χυδαία συμπεριφορά; Μήπως για να πάρουν τα δημόσια αξιώματα που τους έδωσες έκαναν δήλωση μετανοίας η Αγαπηδάκη και οι λοιποί του ιερατείου της χυδαιότητας;

Κατά τη γνώμη μας η χυδαιότητα των αναρτήσεων των «αρίστων» της παράταξής σου ήταν το διαβατήριο για να τους τοποθετήσεις σε κυβερνητικές θέσεις ευθύνης, «αξιότιμε» κ. Μητσοτάκη . Τη χυδαιότητα χρησιμοποίησες σαν εφαλτήριο για να γίνεις πρωθυπουργός. Είσαι ο πρώτος διδάξας. 

Αλλά όπως λέει και το λαϊκό άσμα: Το θολωμένο σου μυαλό σ' έχει προδώσει προ πολλού, του λες αλλού και τρέχει αλλού, σε κάνει και παραμιλάς.

κουτι πανδωρας

Ας μιλήσουμε για ιστορία… και για τη δημοκρατία ΣΑΣ! Όλων εσάς που σας …πνίγει το δίκιο!

του Σπύρου Αλεξίου

Αυτή η νύχτα θα είναι μεγάλη…

Ας μιλήσουμε λοιπόν για ιστορία… και για τη δημοκρατία ΣΑΣ! Όλων εσάς που σας …πνίγει το δίκιο!

Ο Καλαμπόκας, καταδικασμένος για τη δολοφονία του Τεμπονέρα αποφυλακίστηκε στα 7 χρόνια και εγινε…διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας

Ο Κορκονέας, καταδικασμένος για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, αποφυλακίστηκε στα 9 χρόνια και είναι ήδη επίτροπος της… Εκκλησίας στο χωρίο του

Τα «αστέρια της χούντας;;;

Ο Στ. Παττακός πέθανε πλήρης ημερών στο σπίτι του καθώς είχε αποφυλακιστεί τον Σεπτέμβριο του 1990 λόγω… «ανηκέστου βλάβης της υγείας του»υπερασπιζόμενος τα έργα και τις ημέρες του.

Ο Ν. Μακαρέζος πέθανε εκτός φυλακής (όπου αν και αρχικά καταδικασμένος σε θάνατο και στη συνέχεια σε ισόβια παρέμεινε μόλις 16 χρόνια) τον Αύγουστο του 2009 αφού είχε αποφυλακιστεί επίσης λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του».

Ο Γρ. Σπαντιδάκης αποφυλακίστηκε λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» και πέθανε το 1996.

Ο Γεω. Ζωιτάκης, καταδικασμένος σε ισόβια αλλά έχοντας αποφυλακιστεί λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» ήδη από το 1988, πέθανε στην Αθήνα το 1996.

Ο Ιω. Λαδάς (επίσης καταδικάστηκε σε ισόβια) αποφυλακίστηκε το 1990 και πέθανε σε ηλικία 90 χρονών τον Οκτώβριο του 2010.

Ο καταδικασμένος σε ισόβια Αντ. Λέκκας αποφυλακίστηκε λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» και πέθανε το 1984.

Ο Νικ. Γκαντωνιάς αποφυλακίστηκε λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» έχοντας εκτίσει ένα μέρος μόνο της 15ετους ποινής που του επιβλήθηκε και πέθανε το 1988.

Ο Στ. Καραμπέρης αποφυλακίστηκε τον Ιανουάριο του 1990 λόγω «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» και πέθανε το Νοέμβριο του 2008.

Δεν τα ξερατε έ; Τώρα τα μαθαίνετε; Πανηγυρίστε τώρα για τον θάνατο και για τη ...δημοκρατία!

Πηγή: facebook/TVXS