Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2020

Ο βιολιτζής βαράει φάλτσα



Τρία περιστατικά ατυχών χειρισμών (επιεικής η φράση για την περιγραφή τους) μέσα σε λίγες εβδομάδες είναι πολλά. Δεν μπορείς να τα χρεώσεις σε γλωσσικό ολίσθημα.
του Τάσου Παππά
Οταν μάλιστα πρωταγωνιστής και στα τρία είναι ο υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, δηλαδή ο κυβερνητικός αξιωματούχος που είναι ο πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων και έχει την ευθύνη σε πρώτο χρόνο για τους χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά ζητήματα, τότε το πράγμα είναι σοβαρό.
Το πρώτο: «Αυτό που συμβαίνει, όπως θα συμβαίνει πάντα, τουλάχιστον όσον αφορά αυτήν την πολιτική ηγεσία, είναι ότι το υπουργείο Εθνικής Αμυνας δε φεύγει από το βάρος και την ευθύνη, αλλά έρχεται και αναλαμβάνει επιπλέον βάρος και όποια ευθύνη χρειαστεί, προκειμένου να προασπίσει την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων, αλλά και την εσωτερική ασφάλεια». Δήλωση με τέτοιο περιεχόμενο θα μπορούσε να είχε γίνει στο παρελθόν, στο... πολύ παρελθόν. Τότε που οι Ενοπλες Δυνάμεις ήταν το μακρύ και σιδερένιο χέρι της εξουσίας και τις χρησιμοποιούσαν οι δεξιές κυβερνήσεις μετά τον Εμφύλιο και η δικτατορία για να αντιμετωπίσουν τον εσωτερικό εχθρό, δηλαδή τους κομμουνιστές, οι οποίοι προετοιμάζονταν, όπως κραύγαζε η φαιά προπαγάνδα, για τον τρίτο ένοπλο γύρο.
Μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε ο υπουργός επιχείρησε να ανασκευάσει με το γνωστό «δεν εννοούσα αυτό ακριβώς, έγινε παρεξήγηση», κτλ, κτλ. Οι συνήθεις ύποπτοι - οι νεροκουβαλητές της κυβερνητικής γραμμής στα Μέσα Ενημέρωσης- στην προσπάθειά τους να διασκεδάσουν τις κακές εντυπώσεις ανέφεραν ότι κάτι ανάλογο είχε πει και ο Πάνος Καμμένος όταν ήταν υπουργός Άμυνας. Μάλιστα. Η ανοησία του ενός δικαιώνει την ανοησία του άλλου. Όντως αποστομωτική απάντηση.
Το δεύτερο: «Η εντολή στρατιωτικής απάντησης ή εμπλοκής θα είναι του πρωθυπουργού και, εάν δεν μπορεί ο ίδιος, θα είναι της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας». Τι άραγε εννοούσε ο ποιητής, στην προκειμένη περίπτωση ο υπουργός Άμυνας; Γιατί δε θα μπορεί ο πρωθυπουργός να δώσει εντολή στρατιωτικής απάντησης ή εμπλοκής οπότε την ευθύνη θα αναλάβει ο ίδιος; Μήπως γιατί θα έχει απαχθεί από τον αντίπαλο; Καλαμπούρι.
Μήπως γιατί θα βρίσκεται σε σημείο όπου δε θα είναι δυνατή η επικοινωνία ούτε καν με ταχυδρομικά περιστέρια; Αστεία υπόθεση. Μήπως γιατί θα είναι υπό την επήρεια ουσιών τις οποίες θα έχουν ρίξει στον καφέ του ή στο κρασί του πράκτορες του εχθρού με συνέπεια να μην μπορεί να λάβει αποφάσεις; Φαντάζομαι ότι τα στελέχη της ΕΥΠ, που είναι οι δοκιμαστές των φαγητών, των ποτών και των ροφημάτων που καταναλώνει ο πρωθυπουργός, θα έχουν πάρει τις απαραίτητες προφυλάξεις. Μήπως γιατί θα είναι σε κώμα (χτυπάω ξύλο); Μήπως σε τελική ανάλυση ο υπουργός έχει χάσει το μέτρο;
Το τρίτο: Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούσε η επιλογή του υπουργού Άμυνας να δώσει στη δημοσιότητα τη στιχομυθία του με τον πρωθυπουργό με αφορμή το ταξιδάκι που έκανε το τουρκικό ερευνητικό σκάφος στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, από την οποία προκύπτει ότι ο υπουργός καθοδηγεί και ο πρωθυπουργός υπακούει; Ρωτήθηκε ο κ. Μητσοτάκης ή ο υφιστάμενός του έκανε του κεφαλιού του;
Δεν ισχυρίζομαι ότι το σωστό μοντέλο υπουργού Άμυνας είναι αυτό που εφάρμοζε ο αμίλητος Γιάννης Χαραλαμπόπουλος τη δεκαετία του ’80. Φαίνεται ότι ο κ. Παναγιωτόπουλος εζήλωσε τη δόξα του Πάνου Καμμένου, ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνούσε τα όρια του ρόλου του και διεκδικούσε κάτι παραπάνω, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν συμμαχική και ο επικεφαλής της, για να μην απειληθεί η συνοχή της, ήταν υποχρεωμένος να παίρνει υπόψη του τις ισορροπίες και ενίοτε να κάνει τα στραβά μάτια. Η σημερινή κυβέρνηση είναι μονοκομματική και ο πρωθυπουργός πανίσχυρος. Ή μήπως δεν είναι και τόσο όσο ο ίδιος διαλαλεί προς κάθε κατεύθυνση;
Ανάγωγα 
Ο κ. Αυγενάκης δεν συμμετέχει στην ελληνική αποστολή στην Ελβετία γιατί, όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, στοχοποιήθηκε από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ. Συμπλήρωσε όμως ότι απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Αρα, δεν έγινε αυτό που επιτάσσει η κυβερνητική ιεραρχία, αλλά αυτό που επιθυμούσαν ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Νέο ρεκόρ της κυβέρνησης των αρίστων στο άθλημα της αρλούμπας
efsyn

Δουλεύειν μαμμωνά, τουτέστιν όλα για τα φράγκα



Αν η μετα-φυσική, η παρά Λόγον αίσθηση ότι η ανθρωπινή ύπαρξη υπάρχει μοναχά αναφορικά με αφεντάδες, οι οποίοι καθορίζουν τον επί γης αλλά και τον επουράνιο βίο, αν το θρησκευτικό, δηλαδή, συναίσθημα παρηγορεί την αγωνία της μοναξιάς απέναντι στο θάνατο, γίνεται εύκολα κατανοητό το “διότι” της δύναμης των πάσης φύσεως “αγίων”.
της Κατέ Καζάντη
Αλλά η πίστη δεν είναι μοναχά τρόπος αυτοβοήθειας ή θεραπείας από το άλγος της θνητότητας, ούτε υπακούει σε νόρμες λογικής. Είναι, λένε, θείος έρως, λατρεία, που χαροποιεί και νοηματοδοτεί. Και, βέβαια, σε τούτη τη σφαίρα, η ύλη για τον χριστιανό, επί παραδείγματι, ή όποιον άλλον πιστό, είναι άχρηστο πράμα. “...ἐμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδὲ θερίζουσιν ουδὲ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;..”
“...Ουδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· (...) Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμμωνά...”: Η επιτομή της σχέσης των χριστιανών με το χρήμα και την εξουσία του βρίσκεται στα άνωθεν χωρία του Κατά Ματθαίον. Είναι η αρχή, η πεμπτουσία, το πρώτο κινούν το λογισμό και τις πράξεις του πιστού, μια διανοητική αρχή που τον φέρει εγγύτερα στη θέωση, στην κατά το δυνατόν πρόσληψη δηλαδή του θείου κάλλους και στην πρόσμειξη αυτού με τον αμαρτωλό εαυτό του.
Ποιος, όμως, φαντάζεται έναν σύγχρονο επίσκοπο, με τα χρυσοποίκιλτα, τις λιμουζίνες, τις ανώνυμες εταιρείες με τα ξενοδοχεία και τις λοιπές μπίζνες, τις μονές με τα αμύθητα κέρδη και τους συμφυρμούς με κάθε κοσμικότητα, όχι μοναχά να ακολουθεί, αλλά να κατανοεί, σε όχι και πολύ μεγάλο βάθος έστω, τις ίδιες τις Γραφές του;
Είσαι πασίγνωστο πια πως οι ανά τον κόσμο Εκκλησίες -του Ιησού, του Βούδα, του Μωάμεθ, αδιάφορο – δεν είναι παρά συστήματα εξουσίας που εργαλειοποιούν την πίστη του, επονομαζόμενου, κοσμάκη ενισχύοντας την εξουσία τους. Η προβληματική εγγίζει λεπτές αποχρώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: η συσσώρευση, ο πλούτος και η κατάκτησή του είναι επίσης από τις διαδικασίες που σε κάνουν να νοιώθεις αθάνατος, άρα και τινές των “χριστιανών” γοητεύονται από τούτο το κυνήγι. Οι πάνω πάνω στην ιεραρχία μαζεύουν όλο το χρήμα απ’ το παγκάρι, με τον οβολό – θυμίαμα του φτωχού να γίνεται λιθαράκι για άλλη μια “καλή δουλειά”.
Έτσι κάπως οι Εκκλησίες - ορθόδοξων, καθολικών, προτεσταντών κ.ο.κ. -, ακολουθώντας δηλαδή το δρόμο του χρήματος, προσδέθηκαν, με δεσμούς αίματος, στο άρμα του καπιταλισμού. Ευλόγησαν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αφού συχνάζουν στα σαλόνια των εκμεταλλευτών, κήρυξαν από άμβωνος το μίσος στον Άλλον και καταράστηκαν όποιον προσπάθησε να ανακόψει την αγριάδα τους.
Κι ενώ θα έλεγε κανείς πως οι κατά Χριστόν ζώντες είναι φύσει και κατά τας Γραφάς αριστεροί, προκύπτουν, διαρκώς στην Ιστορία, δεξιότερα της δεξιάς. Καθαρόαιμοι καπιταλιστές.
Οπότε, ας μην εντυπωσιάζεται κανείς που στην Ελλάδα του 2020 η Νίκη Κεραμέως διολισθαίνει διαρκώς. Δεν είναι που της λείπει η δυτική κουλτούρα, απεναντίας: απλώς, όπως σε όλη τη χριστιανική Δύση, ξεπληρώνει κι εκείνη τα γραμμάτια των συνεταίρων της επισκόπων – επιχειρηματιών. Οι αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών, στη Θεματική Εβδομάδα με τις έμφυλες ταυτότητες ή στο πρόγραμμα σεξουαλικής αγωγής «Φρίξος», δεν είναι, φυσικά, εξαιτίας δικής της ιδεοληπτικής εμμονής. Είναι η διαφύλαξη της προπαγάνδας εκείνων που βοηθεία τους η δεξιά του Κυρίου κυβερνά πάλι τη χώρα, προπαγάνδα αναγκαία για να ρεύσει ζεστό χρήμα στο παγκάρι και να μεγεθύνουν τον πλούτο τους οι κεφαλαιοκράτες της Εκκλησίας.
Η σχέση Δεξιάς – Κεφαλαίου – Εκκλησίας είναι άρρηκτη αλλά και πανομοιότυπη, ακόμα και στις πλέον ανεξίθρησκες και ανεκτικές κοινωνίες. Οι δε κολεγιές της Κεραμέως και της κυβέρνησής της με σχολάρχες, μιντιάρχες, ρασοφόρους και λοιπούς αδελφούς είναι η έκφανση της κανονικότητας του, αγγελικά πλασμένου, κόσμου της.
artinews

Ο ανθρωπισμός ως ιδεοληψία...

Για την κυβέρνηση στην κατηγορία τού ανθρώπου ανήκουν μόνο όσοι είναι Έλληνες, χριστιανοί ορθόδοξοι, πλούσιοι και ψήφισαν ΝΔ στις εκλογές. Τα δικά τους συμφέροντα αφορούν οι πολιτικές της κι αν τώρα τσιμπήσει κάτι και κάποιος άλλος μάλλον τυχαίο είναι κι όχι σκόπιμο.

Γι' αυτό και δεν περιμένω από το Μαξίμου να ενδιαφερθεί ποτέ στα σοβαρά για τους πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στην ουσία εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα. Εδώ δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τους νησιώτες Έλληνες, οι οποίοι είναι λιγότεροι από αυτούς που ψηφίζουν στην ηπειρωτική χώρα, γι' αυτό κι έχουν παγώσει ουσιαστικώς οι μετεγκαταστάσεις...

Η ελληνική δεξιά αδυνατεί να συλλάβει οτιδήποτε ξεπερνά τις ιδεοληψίες της, γι' αυτό κι ακόμα πιστεύει ότι οι ικέτες τής Γης φτάνουν στα μέρη μας γιατί προσελκύονται από τον ήλιο, την θάλασσα, το σουβλάκι, το χαρωπό χαρακτήρα μας και τους διεθνιστές συριζαίους. Με αυτά τα μυαλά είναι λογικό ο σχεδιασμός τους να περιστρέφεται γύρω από πλωτά φράγματα, ενδεχομένως αύριο μεθαύριο σήτες στον ουρανό και γενικότερα γύρω από τη σκόπιμη εξαθλίωση των προσφύγων και μεταναστών ως μέσων αποτροπής άφιξης κι άλλων. Οι πόλεμοι, οι κοινωνικές ανισότητες, η πείνα, η φτώχεια, η κλιματική κρίση ως αιτίες μαζικής μετακίνησης πληθυσμών παραμένουν ακόμα άγνωστες έννοιες για τους κυβερνητικούς φωστήρες...

Είναι άσκοπο να επικαλείσαι τον ανθρωπισμό σε αυτήν την κυβέρνηση, της οποίας τη γραμμή χαράζει ο Αδ. Γεωργιάδης σε τέτοιου είδους ζητήματα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να της υπενθυμίζεις πως οι μισαλλόδοξες πρακτικές της αποδεικνύονται αναποτελεσματικές ως προς τον περιορισμό των ροών και πως οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν θα εξεγείρονταν- ακόμα κι αν υποθέσουμε πως υποκινούνται από ΜΚΟ- αν ζούσαν τουλάχιστον αξιοπρεπώς...

Αν ισχύει η θεωρία συνωμοσίας, κάποιοι ευθύνονται για το ότι βρίσκουν μερικές ΜΚΟ πρόσφορο έδαφος να υποκινούν εξεγέρσεις. Μόνο που όλα αυτά είναι βαθιά φιλοσοφία για μια δεξιά που ύστερα από επτά μήνες συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί η χώρα με τις μεγαλύτερες ροές να μην διαθέτει υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και πως οι αιτούντες άσυλο και τα παιδιά τους πρέπει να λαμβάνουν τη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αν μη τι άλλο για να μην αρρωσταίνουν και οι γκάγκαροι ελληναράδες μας. Είπαμε ήδη, έτσι κι αλλιώς, πως ο ανθρωπισμός για τη δεξιά συνιστά ιδεοληψία...

τρυπιο ευρω

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2020

Είμαστε το τραγούδι και είναι τα παρατράγουδα της Ιστορίας


του Νίκου Μωραίτη
Ξέρεις τι είναι να είσαι δημιουργός, τα τραγούδια σου να ακούγονται παντού, και να περιμένεις από μία παλαιολιθικών αρχών υπουργό να «δώσει άδεια» για να ζήσεις την οικογένειά σου;
Ας τελειώνει το αστείο με τις κυρίες του Τάφου στο υπουργείο πολιτισμού.
Ας ασχοληθεί, μεταξύ σκι και mountain bike, με το πρόβλημα επιβίωσης χιλιάδων ελλήνων δημιουργών ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Θυμίζω ότι ο τέως πρωθυπουργός είχε εκταμιεύσει 5 εκατ. ευρώ σε μία μέρα για να κάνουν οι δημιουργοί Χριστούγεννα τον Δεκέμβριο του 2018.
Θυμίζω ότι ο νυν πρωθυπουργός είχε συναντήσει προεκλογικά τους δημιουργούς, δεσμευόμενος ότι θα δώσει άδεια στον φορέα τους.
Τώρα, κωλυσιεργούν επίτηδες, μέχρι να δουν σε ποιον από τους ιδιώτες χορηγούς τους θα εκχωρήσουν το «φιλέτο» των πνευματικών δικαιωμάτων.
Δικαίωμα του καθενός να έχει συνολικά όποια γνώμη θέλει για την κυβέρνηση. Και θετικός να είναι, και ενθουσιασμένος.
Όμως στο κομμάτι των Ελλήνων δημιουργών, αυτή η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να γίνει η ταφόπλακά μας.
Και, όπως καταλαβαίνετε, ένα τραγούδι με τέτοια Ιστορία, που νίκησε ως και τη λογοκρισία της Χούντας, δεν πρόκειται να φοβηθεί μπροστά στην αναχρονιστική υπουργό ούτε μπροστά στον γόνο της πιο διεφθαρμένης οικογένειας του τόπου.
Είμαστε το τραγούδι και είναι τα παρατράγουδα της Ιστορίας. Αφού το επιθυμούν, ας μετρηθούμε.
ΠηγήFacebook

Ό,τι δεν υπάρχει για τα κανάλια δεν υπάρχει γενικώς...


του Βασίλη Πάικου
Για θυμήσου, τι πάρτι στηνόταν, έως πριν από επτά - οκτώ μήνες, στα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, έτσι και ανακάλυπταν υγρασία στον τοίχο κάποιου δημόσιου νοσοκομείου, μια χαλασμένη τουαλέτα ή δυο - τρία ράντζα στους διαδρόμους. Τότε, όταν γίνονταν πραγματικά θαύματα στον τομέα της δημόσιας Υγείας.
Σήμερα, οπότε απειλούνται με λουκέτο η μια μετά την άλλη πανεπιστημιακές κλινικές. Οπότε σημειώνεται σοβαρή υποστελέχωση σε νοσηλευτικό προσωπικό. Οπότε διαπιστώνονται τραγικές ελλείψεις σε φάρμακα άμεσης ζωτικής ανάγκης. Σήμερα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Κι αφού δεν υπάρχει για τα κανάλια, δεν υπάρχει γενικώς...
Για θυμήσου τη Μόρια σε πρώτο πλάνο, σχεδόν καθημερινά, στα δελτία των ιδιωτικών καναλιών. Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την όντως δύσκολη ζωή των εκεί διαβιούντων προσφύγων και μεταναστών. Με τον αντίστοιχης δραματικότητας δημοσιογραφικό σχολιασμό. Τη Μόρια των 5.000 ψυχών τότε.
Σήμερα, οπότε στη Μόρια στοιβάζονται κάπου 21.000 άνθρωποι και οι συνθήκες διαβίωσης είναι τρισχειρότερες, η Μόρια απλώς δεν υπάρχει. Κι αφού δεν υπάρχει για τα κανάλια, δεν υπάρχει γενικώς. Κι αν αναγκαστούν να την «ανακαλύψουν», συνήθως περιορίζονται σε μακρινές αεροφωτογραφίες, έτσι για να μοιάζει κάπως και σαν κάμπινγκ. Όσο για τον συνοδευτικό σχολιασμό, ψυχρός, λιτός, αποστασιοποιημένος, καθώς πρέπει...
Για θυμήσου τότε που μια μολότοφ, μια κατάληψη, ένας εμπρησμός αυτοκινήτου μεταφράζονταν σε όργιο αντιεξουσιαστικής ανομίας και παραβατικότητας. Τότε που ο “Ρουβίκωνας”, με τα τρικάκια και τις μπογιές, είχε αναχθεί σε σύμβολο ακροαριστερής βίας.
Σήμερα, οπότε καίγονται καμιά δεκαριά αυτοκίνητα την ημέρα, οπότε ο ίδιος “Ρουβίκωνας”, με τα ίδια τρικάκια και τις ίδιες μπογιές, συνεχίζει κανονικά τη δράση του, δεν τρέχει τίποτα. Κι αφού δεν τρέχει τίποτα για τα κανάλια, δεν τρέχει τίποτα γενικώς...
Για θυμήσου εκείνα τα πανοραμικά τηλεοπτικά πλάνα της απόλυτης ερημίας και εγκατάλειψης του Ελληνικού. Για τα οποία, φυσικά, ευθυνόταν η αντιαναπτυξιακή λογική και η αντιεπενδυτική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί όπου θα έμπαιναν οι μπουλντόζες μέσα στον πρώτο μήνα διακυβέρνησης της Ν.Δ.
Σήμερα, μετά από επτά μήνες, οπότε παρατηρείται εκεί η ίδια ακριβώς ερημία και η ίδια εγκατάλειψη. Ενώ μπουλντόζα δεν φαίνεται πουθενά ούτε με το κιάλι. Σήμερα το Ελληνικό απλώς δεν υπάρχει. Κι αφού δεν υπάρχει για τα κανάλια, δεν υπάρχει γενικώς...
Είναι, βλέπεις, πεισματάρα η πραγματικότητα...

Ό,τι δεν υπάρχει για τα κανάλια δεν υπάρχει γενικώς. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Και αναφέρεται σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, για το οποίο η τηλεόραση αποτελεί το κεντρικό, αν όχι το μόνο, μέσο ενημέρωσης. Η τηλεόραση, η οποία αποτέλεσε, για χρόνια, τον πολιορκητικό κριό της επιχείρησης ανατροπής της Αριστεράς.
Η τηλεόραση (που, πέραν της ιδιωτικής, έχει πλέον προστεθεί και η δημόσια) εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί υπερπροστατευτικά απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εμφανίζοντας μια μαγική εικόνα στη θέση της πραγματικότητας. Της πραγματικότητας που όμως είναι πεισματάρα και δεν μπορεί παρά να βρει, κάποια στιγμή, το δίκιο της. Και τη θέση της στη συνείδηση των πολιτών. Και κάτι μου λέει πως αυτή η στιγμή βρίσκεται ήδη πολύ κοντά.
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis για το «Βήμα» αποκαλύπτει τα πρώτα σχετικά ευρήματα. Καθώς μάλιστα μεγάλη μερίδα των πολιτών αντιλαμβάνεται πλέον πως ήταν χωρίς αντίκρισμα οι προσδοκίες για βελτίωση της ζωής της. Οπότε δεν μπορεί παρά ν’ αρχίσει να βλέπει ότι σχεδόν σε όλους τους τομείς δημοσίου ενδιαφέροντος η πραγματικότητα είναι ζοφερή και, πάντως, πολύ πέραν των κυβερνητικών επαγγελιών και των αντίστοιχων λαϊκών προσδοκιών.
Από το μεταναστευτικό του απόλυτου μπάχαλου έως την εξωτερική πολιτική του επικίνδυνου ερασιτεχνισμού. Από την επέλαση των ιδιωτών στη δημόσια Παιδεία έως την εγκατάλειψη (την επί της ουσίας υπονόμευση) του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Προκειμένου ν’ ανοίξουν κι εκεί «δουλειές» για τους ιδιώτες.
Από το φιάσκο των σχεδίων Χρυσοχοΐδη για την πάταξη της παραβατικότητας, και τούτο παρά την επιχείρηση εγκαθίδρυσης αστυνομικού κράτους α λα παλαιά, έως το άλλο φιάσκο, εκείνο των επενδύσεων - φάντασμα. Που θα ’ρχονταν μαζικά, μιας και στα πράματα είναι τώρα οι φλογεροί εραστές τους, στη θέση των συριζομαδούρων που τις υπονόμευαν. Των επενδύσεων που σήμερα μην τις είδατε, μην τις απαντήσατε.
Από την ακύρωση των -νομοθετημένων!- αυξήσεων στον κατώτατο μισθό έως το κουτσούρεμα των κοινωνικών επιδομάτων και την κατάργηση της 13ης σύνταξης. Κι από ’κεί στο νέο ασφαλιστικό της εκτρωματικής διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η εξωραϊσμένη ή και πλήρως απαξιωμένη από τα κανάλια. Η οποία όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί παρά να βρει τη θέση της στη συνείδηση των πολιτών. Και τούτο όσες επιχειρήσεις - Εξάρχεια κι αν στηθούν για ξεκάρφωμα…

«Μπούλη, πρέπει να ρουφήξεις τ’ αυγό σου»



Στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», υπάρχει μια σκηνή όπου ο Σταύρος Ξενίδης –υποδύεται τον απόστρατο συνταγματάρχη– λέει σε τόνο επιτακτικό: «Εγώ είμαι στρατιωτικός και τα λέω τσεκουράτα».
του Τάσου Παππά
Βεβαίως ο «τσεκουράτος» βάζει την ουρά στα σκέλια και αποσύρεται ταπεινωμένος όταν η σύζυγός του (Λίλη Παπαγιάννη) τον επαναφέρει στην τάξη: «Τις αγριάδες σου στους νεοσύλλεκτους, όχι σε μένα, Μπούλη. Και όταν μιλάω εγώ, εσύ ρούφα τ’ αυγό σου».
Μου ήρθε στο μυαλό αυτό το στιγμιότυπο παρακολουθώντας την προσπάθεια του υπουργού Ανάπτυξης Αδωνη Γεωργιάδη να μαζέψει τα ασυμμάζευτα στο θέμα της πρώτης κατοικίας.
Ηθελε να τα ρίξει χύμα χωρίς φιοριτούρες και καλολογικά στοιχεία, δηλαδή να το παίξει «τσεκουράτος», αλλά όταν είδε τον χαμό που έγινε, πήρε σβάρνα τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Το κακό όμως είχε γίνει, αφού η επίμαχη δήλωσή του κατεγράφη από τις κάμερες και δεν σήκωνε εξωραϊσμούς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που εκτίθεται ο κ. Γεωργιάδης. Φαντάζομαι ότι δεν θα είναι και η τελευταία. Βρίσκει και κάνει μέχρι τώρα. Προφανώς έχει εξασφαλίσει ένα καθεστώς ασυλίας. Δεν ξέρω μέχρι πότε. Προκαλεί πάντως τις αντοχές του συστήματος που υπηρετεί και την ανοχή του προϊσταμένου του. Λέει πολλά και εφ’ όλης της ύλης. Παρελαύνει καθημερινώς στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα.
Οταν δεν είναι καλεσμένος, δεν απογοητεύεται, παρεμβαίνει τηλεφωνικώς για να αποστομώσει τους επικριτές του. Κάθε τρεις και λίγο κάνει σύντομες αναρτήσεις στο διαδίκτυο για να σχολιάσει τα πάντα. Εν θερμώ και πριν περιέλθουν στην κατοχή του όλα τα στοιχεία που συνθέτουν το περιστατικό που αναλύει. Ετσι, είναι φυσικό να κάνει λάθη. Και έχει διαπράξει πολλά. Μερικά ήταν προσβλητικά για τα θύματά του.
Σε κάποιες περιπτώσεις κατηγορεί τους πολιτικούς αντιπάλους του ότι διαστρεβλώνουν τα λεγόμενά του. Κάποιους πείθει, τους περισσότερους όμως όχι, γιατί ο κ. Γεωργιάδης είναι υπότροπος.
Οταν οι αστοχίες του είναι κραυγαλέες και το επιχείρημα περί αλλοίωσης των φράσεών του δεν μπορεί να σταθεί, σπεύδει να ζητήσει συγγνώμη και να βγάλει από την κυκλοφορία τις επίμαχες δηλώσεις του. Ωστόσο, αυτές μένουν και τον καταδιώκουν. Οι εχθροί του (εσωκομματικοί και εξωκομματικοί) τις αποθηκεύουν και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να τις θυμίσουν στην κοινή γνώμη και να τον πλήξουν.
Αν κρίνουμε από τις μετρήσεις, που τόσο αγαπάει ο υπουργός Ανάπτυξης, οι ψηφοφόροι της Δεξιάς μάλλον έχουν αρχίσει να δυσφορούν με την ακατάσχετη φλυαρία του, τις μεγαλοστομίες και τις κυβιστήσεις του. Δεν θεωρείται από τους επιτυχημένους υπουργούς της κυβέρνησης. Και πώς να θεωρείται επιτυχημένος ένας υπουργός που πριν αναλάβει καθήκοντα είχε δηλώσει ότι οι μπουλντόζες θα μπουν στο Ελληνικό μία εβδομάδα μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Πέρασε η βδομάδα, αλλά οι μπουλντόζες δεν έσκασαν μύτη.
Στη συνέχεια δεσμεύτηκε ότι θα εισβάλουν στην περιοχή μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου. Πέρασε και ο Νοέμβριος χωρίς να δούμε φως. Ο κ. Γεωργιάδης όμως, αν και είχε συλληφθεί δύο φορές να ψεύδεται, δεν σταμάτησε τις προφητείες. Τούτη τη φορά η τελεσίδικη ημερομηνία που έδωσε ήταν το τέλος του 2019. Το 2019 μας αποχαιρέτησε, ήρθε το σωτήριον 2020, αλλά οι μπουλντόζες δεν ήταν συνεπείς στο ραντεβού τους με το αφήγημα του υπουργού.
Αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η υπόθεση είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι περίμενε, ωστόσο μυαλό δεν έβαλε. Το ίδιο εκτεθειμένος είναι και με τις προβλέψεις του για το κύμα των επενδύσεων που θα σκάσει και θα πλημμυρίσει τη χώρα. Παχιά λόγια, χωρίς αντίκρισμα μέχρι τώρα. Ο «τσεκουράτος» φλερτάρει με τον κίνδυνο. Αν συνεχίσει έτσι, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ο επικεφαλής της κυβέρνησης, όσο κι αν τον αγαπά, όσο κι αν τον υπολήπτεται, όσο υποχρεωμένος κι αν του είναι, να του πει: «Μπούλη, λυπάμαι, αλλά ήρθε η ώρα να ρουφήξεις τ’ αυγό σου»!
Ανάγωγα

Η πολυϊδιοκτησία στο ποδόσφαιρο απαγορεύεται. Αυστηρά μέχρι πριν από μερικές μέρες (υποβιβασμός), λιγότερο αυστηρά (αφαίρεση βαθμών) μετά την τροπολογία που κατέθεσε η επιτελική κυβέρνηση των αρίστων και ψήφισαν εκόντες άκοντες οι βουλευτές της Δεξιάς. Κανείς όμως από την κυβέρνηση δεν λέει τίποτε για την πολυϊδιοκτησία που υπάρχει στον χώρο της ενημέρωσης. Αυτή προφανώς είναι υπεράνω των νόμων και των κανονισμών.

«Άπορος κορασίς»!

Αυτό το «βαθύ κράτος» της αμάθειας, θα συνεχίσει να εγκλωβίζει το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας στην ημιμάθεια, στο ατομικό βόλεμα και την υποταγή, χωρίς τον κοινό, συντονισμένο αγώνα των εκπαιδευτικών συνδικάτων για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης των αγοραίων καπιταλιστών.
του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη
«Το αίτημα του 15% αφορά στην κάλυψη των σημερινών στοιχειωδών αναγκών της Παιδείας. Επιβάλλεται ο άμεσος διπλασιασμός των δαπανών για την Παιδεία και η ετήσια αύξησή τους κατά ποσοστό 5% ανώτερο από την ετήσια αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να φτάσουμε σε ποσοστό ίσο προς το 4% του ΑΕΠ, που σύμφωνα με τον Ο.Ο.Σ.Α. επιβάλλεται.» (Από την ιστορική απόφαση του 4ου ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, που γέννησε την ΕΦΕΕ τον Απρίλιο του 1963).

Λες και ήταν χθες! Μαθητές τότε, γράφαμε στη ζούλα –γιατί έπεφταν αποβολές- πάνω στα θρανία ή στα τετράδιά μας το σύνθημα της εποχής: «Προίκα στην Παιδεία κι όχι στη Σοφία – 15% για την Παιδεία», με την κρυφή ελπίδα να καθιερωθεί η Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, ώστε να σπουδάσουμε και «να γλιτώσουμε από τη φτώχεια ή την ξενιτιά», όπως προσδοκούσαν και οι γονείς μας.
Το κίνημα 15% στην Παιδεία
«Το κίνημα για το 15% και την προίκα στην Παιδεία πλουτίζει το κίνημα της Ελληνικής Νεολαίας με μια μακρόπνοη θεσμική προοπτική, που δεν συνοψίζει απλώς μονολεκτικά τα αιτήματα της σπουδάζουσας και μαθητικής νεολαίας, διατυπώνει τα πρώτα ψήγματα μιας άλλης δημοσιονομικής αντίληψης και προφανώς μιας άλλης επενδυτικής πολιτικής: με κέντρο τον άνθρωπο, τον πνευματικό εξοπλισμό του, την ανάπτυξη των δεξιοτήτων, την εύρυνση των οριζόντων του», υπογραμμίζει ο Στέφανος Στεφάνου, από τις εμβληματικές μορφές της Νεολαίας ΕΔΑ. Και ο Τάσος Τρίκας προσθέτει: «Το σύνθημα ‘15% στην Παιδεία’ αγκάλιασε όχι μόνον τους φοιτητές και τους μαθητές, αλλά και τους γονείς τους. Ο συμβολισμός του συνθήματος που πήγασε από τη φαντασία, την επινοητικότητα και την έμπνευση των μελών και στελεχών της Ν. ΕΔΑ, ανέδειξε τη σημασία της Παιδείας και του Πολιτισμού στο πλαίσιο του οράματος της Αριστεράς για την αναγέννηση του τόπου».

Λίγο πριν, στις 8 Φεβρουαρίου 1963, καθηγητές και δάσκαλοι, είχαν γυρίσει στα σχολεία επιστρατευμένοι μεν, αλλά με «το κεφάλι ψηλά», μετά από «αγώνα δι’ αποχής απεριορίστου διαρκείας», ζητώντας τη μισθολογική τους εξίσωση με «τον κλάδον των τεχνικών» και συγκεκριμένα των Γεωπόνων!
Η τότε κυβέρνηση Κ. Καραμανλή είχε κρίνει την απεργία των εκπαιδευτικών «αδικαιολόγητον, αντισυνταγματικήν και αντιπαιδαγωγικήν» και προχώρησε στην πολιτική τους επιστράτευση -σήμερα «επίταξη», διότι «διαταράσσεται η κρατική και κοινωνική ζωή της χώρας»! Όσο για το αίτημα του 15%, ο τότε υπουργός Παιδείας Κασιμάτης, απευθυνόμενος από το μπαλκόνι του υπουργείου στην ιστορική φοιτητική διαδήλωση της 7ης Δεκεμβρίου 1962, το απέρριψε με την «κλασική» πλέον δικαιολογία ότι «το κράτος πρέπει να κινείται εντός ωρισμένων οικονομικών πλαισίων. Δεν είναι δυνατόν αμέσως, σήμερα –όπως το απαιτείτε σεις– διότι είμεθα μία πτωχή χώρα … και δεν εξαρτάται μόνον από αυτό το υπουργείον η ικανοποίησις των αιτημάτων σας»(!)
Πέρασε από τότε πάνω από μισός αιώνας και 46 χρόνια από το αιματοβαμμένο έμβλημα του Πολυτεχνείου «ψωμί-παιδεία–ελευθερία», και όμως τα σχολεία μας ασφυκτιούν από τις ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό και χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες τη βδομάδα, καθώς οι πλασιέ των ιδιωτικών κολεγίων που μας κυβερνούν συρρικνώνουν τις εκπαιδευτικές δαπάνες: 4,69% 2016-17, 3,95% 2017-18, 6,18% 2018-19 επί ΣΥΡΙΖΑ, μόλις 2,36% αύξηση το 2019-20.
Στο πλαίσιο αυτό, μεθοδεύεται η μείωση των δαπανών των Πανεπιστημίων κατά 20%, αφού η χρηματοδότησή τους συνδέεται με τιμωρητικά και ανταποδοτικά κριτήρια, ναρκοθετώντας έτσι το μέλλον χιλιάδων φοιτητών και νέων ερευνητών. Με το λεγόμενο «άνοιγμα της αγοράς υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης» οι σχολάρχες δικαιούνται να συμμετέχουν στις χρηματοδοτήσεις του ΕΣΠΑ ή άλλων ευρωπαϊκών Ταμείων, ισότιμα προς τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η καχεκτική δημοκρατία της Δεξιάς προκαλεί αναιμία στη Δημόσια Εκπαίδευση, ενώ η Ιδιωτική Εκπαίδευση χαρακτηρίζεται: «από την «παραγωγή» χιλιάδων παράνομων τίτλων σπουδών, από εργασιακές σχέσεις που θυμίζουν Μεσαίωνα, από φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος, των κρατικών ταμείων…από την δια της βίας παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας που προστατεύεται από το Σύνταγμα, την ελληνική νομοθεσία καθώς και από εγχώριες και διεθνείς συνθήκες», καταγγέλλει η ΟΙΕΛΕ.

Μισό και αιώνα μετά, η Δημόσια Εκπαίδευση θυμίζει την «άπορο κορασίδα» των ανεπανάληπτων σκίτσων του αείμνηστου Μποστ, αφού, σύμφωνα και με την επιστημονικά τεκμηριωμένη έκθεση του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ, «το εκπαιδευτικό σύστημα εμφανίζεται αναποτελεσματικό, αδύναμο, φοβικό και άδικο». Αφού αδυνατεί να ανταποκριθεί ή να εκφράσει τις προσδοκίες της κοινωνίας, που καταβάλλει περίπου τα 2/5 της δημόσιας χρηματοδότησης σε φορείς εκτός εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να αναπληρώσει αδυναμίες και ελλείψεις της Δημόσιας Εκπαίδευσης

Μόνο ως τραγική ειρωνεία ηχούν τα πεπραγμένα του πρώτου εξαμήνου της Ν. Κεραμέως: «Για να καλύψει την πλήρη ανεπάρκεια της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης η κ. Κεραμέως επιστρατεύει στον απολογισμό της φτηνές λαθροχειρίες, που νομίζει πως θα εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό, όταν είναι πασιφανής η αδράνεια και η ανικανότητά της να αντιμετωπίσει τα καυτά προβλήματα που ταλανίζουν την εκπαίδευση και που ολοένα οξύνονται. Ένα από αυτά τα τεχνάσματα είναι η οικειοποίηση και ο σφετερισμός μέτρων που είχαν ξεκινήσει, θεμελιωθεί και δρομολογηθεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ», όπως σωστά επισημαίνει το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το «βαθύ κράτος» της αμάθειας, θα συνεχίσει να εγκλωβίζει το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας στην ημιμάθεια, στο ατομικό βόλεμα και την υποταγή, χωρίς τον κοινό, συντονισμένο αγώνα των εκπαιδευτικών συνδικάτων για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης των αγοραίων καπιταλιστών.
epohi

Φράγματα μετά τα τείχη

της Μαρίας Φράγκου
Ξέραμε για τείχη. Ξέραμε για συρματοπλέγματα. Για απαγορεύσεις και για διώξεις.
Τώρα μαθαίνουμε και για πλωτά φράγματα στο Αιγαίο, με σκοπό τη μείωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Αυτό σκέφτεται να κάνει η Ελλάδα και σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό της, εντός των ημερών, θα γίνει προσομοίωση των πλωτών φραγμάτων σε περιοχή της Αττικής και αν τα αποτελέσματα κριθούν ικανοποιητικά, τότε θα προχωρήσει η κατασκευή στο Αιγαίο.
Το αρχικό πλάνο προβλέπει ότι το πλωτό φράγμα θα είναι μήκους 2.700 μέτρων. Έτσι, λοιπόν, θα γίνει ανάσχεση του μεταναστευτικού/προσφυγικού. Έτσι θα μειωθεί η διέλευση προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα.
Το εν λόγω φράγμα θα έχει ύψος 50 εκατοστών και εγκατεστημένους δυνατούς φακούς. Αν θα έχει και παγίδες, έτσι σαν αυτές που κυκλοφορούν για να πιάνονται οι ποντικοί, δεν μάθαμε. Καθόλου παράξενο. Για να είναι, και όχι μόνο να μοιάζει, με παιγνίδι «γάτας και ποντικού», για να είναι και όχι μόνο να μοιάζει με κυνήγι των κακών, πρέπει να διαθέτει και παγίδες και άλλα απωθητικά μέσα. Γιατί μετά μπορεί να τους γελάσει κανένας πρόσφυγας, κανένας μετανάστης και να περάσει το φράγμα…
Και σιγά-σιγά η Ελλάδα μπαίνει σε τροχιά Όρμπαν στην Ουγγαρία και Σαλβίνι στην Ιταλία. Και μιμείται πρακτικές του Τραμπ.
Είναι κανείς που αμφισβητεί το πρόβλημα που βιώνει η Ελλάδα, από το 2015 και μετά; Είναι κανείς που δεν αναγνωρίζει τη συμβολή της Ελλάδας στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης; Το 2015, όταν η οικονομική κρίση βρισκόταν στο απόγειό της, η Ελλάδα και η τότε αριστερή κυβέρνηση έδειξαν έμπρακτα τη στήριξή τους στους κατατρεγμένους και αποδιωγμένους.
Όταν η υπόλοιπη Ευρώπη αρνιόταν να δει το πρόβλημα κατάματα και να κάνει πράξη τις αξίες της αλληλεγγύης και της βοήθειας, η Ελλάδα είχε υποστεί ένα τεράστιο κόστος.
Και όλα τα επόμενα χρόνια, με μεσοβέζικες λύσεις από τη μια και με «δωροδοκία» της Τουρκίας από την άλλη, η ΕΕ νόμιζε πως αντιμετώπιζε το πρόβλημα. Και πάλι η Ελλάδα και ένα-δυο άλλες χώρες της Ευρώπης συνέχιζαν να πληρώνουν το τίμημα. Και η Κύπρος ανάμεσα σε αυτές και επ’ ουδενί δεν το υποβαθμίζουμε. Επειδή, όμως, χώρες της ΕΕ αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ας γίνουμε κι εμείς σαν αυτές.
Ας βάλουμε κι εμείς εμπόδια και τρικλοποδιές στους ανθρώπους που αναζητούν σε Κύπρο και Ελλάδα, ασφάλεια και προοπτική.
Η δεξιά κυβέρνηση της Ελλάδας, λοιπόν, κατασκευάζει πλωτά φράγματα και προχωρά σε δίωξη των προσφύγων από συγκεκριμένες περιοχές και μεταφορά τους σε γκέτο.
Η Κύπρος αυξάνει την ξενοφοβική ρητορική της και ενισχύει το αφήγημα της κινδυνολογίας, προετοιμάζοντας τον κόσμο σε κινήσεις κατά προσφύγων και μεταναστών. Διαρρέει πληροφορίες και κάνει λόγο για «τρίτο Αττίλα» και μετά διερωτόμαστε γιατί αυξάνεται ο ρατσισμός στον τόπο μας.
Τα προβλήματα δεν επιλύονται μεγεθύνοντάς τα. Τα προβλήματα επιλύονται αντιμετωπίζοντάς τα.

Τι γυρεύει η Ελλάδα στο καζάνι της Μέσης Ανατολής;



της Κάκης Μπαλή
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτή της την κίνηση. Γιατί θα πρέπει η Αθήνα να πάρει θέση, έστω εμμέσως, στην κόντρα Σαουδικής Αραβίας- Ιράν; Με τι είδους εντολή θα συμμετάσχουν Έλληνες στρατιώτες -μιλάμε για τους χειριστές των “Πάτριοτ”- στην αεράμυνα μιας άλλης χώρας, αφού δεν πρόκειται να κινηθούν υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ;
Xθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναχώρησε για το Ριάντ, για επαφές με την ηγεσία του οίκου των Σαούντ. Δεν πάει απλώς σε μια... εξωτική χώρα, σε έναν δύσκολο προορισμό για τους κοινούς θνητούς, εκτός κι αν είναι αποφασισμένοι να κάνουν το τάμα τους, το “χατζ” στη Μέκκα.
Πάει σε έναν από τους πρωταγωνιστές του σύγχρονου “1914” της Μέσης Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι μουλάδες του Ιράν, όταν κάνουν την προπαγάνδα τους στους τουρίστες -οι οποίοι, αφού θαυμάσουν την Περσέπολη του Κύρου και του Δαρείου, κάνουν τον κόπο να επισκεφθούν και το θαυμαστό Ροζ Τζαμί στη Σιράζ-, λένε ότι ο κίνδυνος για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή εκπορεύεται από τους Σαούντ και τους Ουαχαβίτες κι όχι από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ.
Μπορεί αυτό να μην είναι αλήθεια, αλλά δείχνει πόσο βαθύς είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν - κι αυτό το βιώνουν με τον πιο επώδυνο τρόπο οι έρμοι κάτοικοι της Υεμένης. Μιας χώρας κάποτε μαγικής, που σήμερα είναι διαλυμένη από έναν εμφύλιο, πόλεμο δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης.
Μέρες 1914
Η Υεμένη είναι μόνο ένα σύμπτωμα. Ολόκληρη η Μέση Ανατολή είναι ένα ναρκοπέδιο, με τα μισά κράτη της να ονομάζονται έτσι κατ’ ευφημισμόν -κράτος δεν λες σήμερα ούτε το Ιράκ, ούτε τη Συρία- και τα άλλα μισά να ανήκουν σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, να παίζουν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, να δένονται στα άρματα περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων και να κάνουν πλούσια την παγκόσμια εξοπλιστική βιομηχανία. Κι αν τα πράγματα ήταν μια φορά εκρηκτικά στα μέσα του 2019 -όταν η εξαιρετικά δικτυωμένη δεξαμενή σκέψης International Crisis Group υποστήριζε ότι “η Μέση Ανατολή βιώνει τη δική της στιγμή του 1914”, όπως, έναν αιώνα νωρίτερα, οι Ευρωπαίοι ως “υπνοβάτες” (σύμφωνα με τον ιστορικό Κρίστοφερ Κλαρκ) άφηναν τη δολοφονία του Αυστριακού διαδόχου Φραγκίσκου Φερδινάνδου να ανάψει το φυτίλι του Μεγάλου Πολέμου-, σήμερα, έξι μήνες αργότερα, είναι πολύ χειρότερα.
Κάτι η ανοιχτή πλέον σύγκρουση Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, μετά και τη δολοφονία του Σουλεϊμανί με διαταγή Τραμπ, κάτι το νέο, εμπρηστικό σχέδιο του Αμερικανού Προέδρου για την “επίλυση” του Παλαιστινιακού, κάτι το χάος τόσο στον εύθραυστο Λίβανο όσο και στο διαλυμένο Ιράκ, κάτι η εμπλοκή των πάντων στον πόλεμο της Λιβύης, έχουν οδηγήσει την ούτως ή άλλως ταραγμένη Μέση Ανατολή στο παρά πέντε μιας γενικευμένης σύρραξης.
Οι μόνοι που προσπαθούν να αποτρέψουν τη σύρραξη -με περιορισμένο ταλέντο, περιορισμένη ισχύ και περιορισμένη αξιοπιστία- είναι οι Ευρωπαίοι. Κυρίως, ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, που έχει τη φιλοδοξία να διαδεχθεί την -αποδυναμωμένη και υπ’ ατμόν Μέρκελ- στην άτυπη ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αποδείχθηκε, όμως, ότι δεν είχαν τα κότσια και την οικονομική δυνατότητα να διασώσουν ό,τι διασωζόταν από τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν, καθώς οι περισσότερες ευρωπαϊκές εταιρείες, αν και έβλεπαν τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες στην ιρανική αγορά, δεν ήθελαν να ρισκάρουν τον αποκλεισμό τους από την αμερικανική, μετά τις κυρώσεις που επέβαλε ο Τραμπ στην Τεχεράνη. Όσο για τις ελπίδες, κυρίως των Ιρανών, για έναν κάποιο εκδημοκρατισμό της χώρας τους, μειώνονται με τον ίδιο ρυθμό που η ένταση με τις ΗΠΑ ανεβαίνει.
Το δώρο...
Μέσα σ’ αυτό το τοπίο -που είναι ακόμη πιο πολύπλοκο από την παραπάνω... μπακάλικη περιγραφή- πάει ο Μητσοτάκης στο Ριάντ, έχοντας στις αποσκευές του ένα δώρο. Μια συστοιχία αντιαεροπορικών πυραύλων “Πάτριοτ” για να ενισχυθεί η αεράμυνα της Σαουδικής Αραβίας.
Άλλωστε, όπως δήλωσε προ ημερών ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, μετά τη συνάντησή του, για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα, με τον Σαουδάραβα ομόλογό του, πρίγκηπα Φαϊζάλ Μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ, οι σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία έχουν αποκτήσει “μια ιδιαίτερη δυναμική” και είναι για την Ελλάδα “μια στρατηγική επιλογή”. Ίσως και επειδή είναι εχθρός του εχθρού μας - το Ριάντ δεν θέλει να δει ζωγραφιστό τον Ερντογάν- και το τελευταίο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση δείχνει τεράστια αδυναμία σε όσους είναι απέναντι στον Τούρκο Πρόεδρο.
...και τα ανταλλάγματα
Οι Σαουδάραβες, που εμπλέκονται στον πόλεμο της Υεμένης, έχουν μεγάλες... τρύπες στην αεράμυνά τους και το διαπίστωσαν με τον δύσκολο τρόπο τον περασμένο Σεπτέμβριο. Όταν σηκώθηκαν από την Υεμένη σύγχρονα drones και έπληξαν σοβαρά τις εγκαταστάσεις της κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας ARAMCO.
Ζήτησαν λοιπόν βοήθεια από τους φίλους τους τους Αμερικανούς κι αυτοί με τη σειρά τους είπαν στον “πιστό” και “προβλέψιμο” σύμμαχο στην Αθήνα να βάλει πλάτη. Το αντάλλαγμα;
Η ευγνωμοσύνη της Ουάσιγκτον, η οποία, όπως ελπίζει η ελληνική κυβέρνηση, θα μεταφραστεί σε έμπρακτη στήριξη εάν και εφόσον αγριέψουν τα πράγματα με την Τουρκία. Για μια ελπίδα ζούμε...
Την ίδια ώρα πάντως, και παρά το γεγονός ότι οι “Πάτριοτ” είναι αμυντικό όπλο, η Ελλάδα εμπλέκεται σε μια διένεξη από την οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια κρατούσε αποστάσεις. Γίνεται αυτό που συνηθίζουμε να λέμε “μέρος του προβλήματος”, κάτι που αποφεύγουν συστηματικά να κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, όσα όπλα κι αν πουλάνε στους Σαουδάραβες.
Άλλωστε, οι πωλήσεις αντιμετωπίζονται ως μπίζνες - κι αυτό το καταλαβαίνουν όλοι στη Μέση Ανατολή.
Τα ερωτήματα
Πάντως, ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως η μεταφορά των “Πάτριοτ” κι ίσως στο παρά ένα η κυβέρνηση να το ξανασκεφτεί. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτή της την κίνηση. Γιατί θα πρέπει η Αθήνα να πάρει θέση, έστω εμμέσως, στην κόντρα Σαουδικής Αραβίας- Ιράν;
Με τι είδους εντολή θα συμμετάσχουν Έλληνες στρατιώτες -μιλάμε για τους χειριστές των “Πάτριοτ”- στην αεράμυνα μιας άλλης χώρας, αφού δεν πρόκειται να κινηθούν υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ;
Και κυρίως, τι προσφέρει στη χώρα η αλλαγή πολιτικής προς τον απόλυτο ατλαντισμό; Περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη επιρροή ή απλώς ένα χάδι για τον “προβλέψιμο” εταίρο και την πίεση για μια ακόμη “αγορά του αιώνα”;

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020

Υπουργός Παραπαιδείας και Παραθρησκευτικών


Πάνω που νομίζει κανείς ότι «τα έχει δει όλα» με τις οπισθοδρομικές πρωτοβουλίες της Νίκης Κεραμέως στο Υπουργείο Παιδείας, κάποια νέα κατορθώματα της Υπουργού, τραβούν τη δημοσιότητα και προκαλούν σφοδρές αντιδράσεις. 
Δεν έχουν ακόμη ξεχαστεί οι δηλώσεις της για ιεροδιδάσκαλους και κατήχηση στα σχολεία μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά της, το μήνυμά της στο οποίο αρνήθηκε να κατονομάσει τον ναζισμό στην επέτειο του ΌΧΙ μιλώντας ανιστόρητα για τον «λαϊκισμό», οι ομοφοβικές της παρεμβάσεις με την απαγόρευση εκπαιδευτικής πρωτοβουλίας για τη διαφορετικότητα στα σχολεία, μετονομάζοντας μάλιστα τη Γενική Γραμματεία Ισότητας σε Οικογενειακής πολιτικής και Ισότητας, οι αντιεπιστημονικές και εθνικιστικές προσεγγίσεις για το μάθημα της ιστορίας για τη δημιουργία «εθνικής συνείδησης» αντί να παράσχει ιστορική γνώση, οι αναχρονιστικές αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών προκειμένου να μετατραπεί σε ομολογιακό αλλά και η «ανυπακοή» στην απόφαση του ΣτΕ που απαγορεύει την αναγραφή του θρησκεύματος στα απολυτήρια.  
Πιο πρόσφατο ζήτημα που δημιούργησε και πάλι το Υπουργείο Παιδείας, ήταν η κατάργηση της αργίας των Τριών Ιεραρχών προκειμένου να αντικατασταθεί από μια ολόκληρη μέρα κατήχησης και εκκλησιαστικής υπερβολής στα σχολεία, που απελευθέρωσε ένα κρεσέντο  θρησκοληψίας και φανατισμού καθώς καταγράφηκαν υποχρεωτικοί εκκλησιασμοί, διανομή σκοταδιστικών φυλλαδίων, αποβολή μαθήτριας που δηλώνει άθεα. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο πέρα από αυτό, αλλά η Κεραμέως το κατάφερε και αυτό:

Με έγγραφό του το Υπουργείο Παιδείας, καλεί τις διευθύνσεις εκπαίδευσης, τους εκπαιδευτικούς και τις μαθητικές κοινότητες της Αττικής σε εκδήλωση της  οργάνωσης «Η Χριστιανική Αγωγή», επίτευγμα μοναδικό καθώς δεν υπάρχει προηγούμενο που το Υπουργείο Παιδείας να κινητοποιείται για εκδήλωση παραθρησκευτικής οργάνωσης. Δεν πρόκειται για ένα ασήμαντο σωματείο αφού έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος σκοταδιστικών παρεμβάσεων όπως για την απαγόρευση της εισαγωγής της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία ενώ εμφανίζεται σε δημοσιεύματα ως αποδέκτης δημόσιου χρήματος  στο παρελθόν για την αμφιλεγόμενη δράση της. 
Όμως το στοιχείο που δημιουργεί μεγαλύτερο προβληματισμό είναι πως πρόκειται για την οργάνωση που πρωταγωνιστεί στη «καμπάνια» εναντίον των αμβλώσεων, η οποία έχει σοκάρει την κοινή γνώμη. Αυτό σημαίνει ότι μετά την υποστήριξη διαφόρων ακραίων υπουργών της κυβέρνησης στην καμπάνια, η ίδια η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στον πιο επίσημο τόνο προωθεί στα σχολεία τη σκοταδιστική οργάνωση που βρίσκεται από πίσω. Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα για την κυβέρνηση του «φιλελεύθερου» Μητσοτάκη εφόσον συνεχίζει να καλύπτει την Υπουργό που αμφισβητεί τις βασικές αρχές ενός σύγχρονου δυτικού κράτους, συντασσόμενη με μεσαιωνικές δοξασίες. 
tvxs

Η κολεγιά με τα κολέγια



Πολύ συζητήθηκε τον τελευταίο καιρό το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που ανάμεσα στις άλλες αλλαγές επιτρέπει σε πτυχιούχους ιδιωτικών κολεγίων, που λειτουργούν στην Ελλάδα ως παραρτήματα ξένων ΑΕΙ, να διεκδικήσουν μία θέση στη δημόσια Εκπαίδευση.
του Νίκου Σαραντάκου
Η επίμαχη διάταξη δέχτηκε δριμεία κριτική από σύσσωμη την αντιπολίτευση (γι’ αυτό και ψηφίστηκε μόνο από 153 βουλευτές, χωρίς ίχνος ευρύτερης συναίνεσης), αλλά και από τους πανεπιστημιακούς. Μάλιστα, ο Νίκος Φίλης κατηγόρησε την κ. Κεραμέως ότι παραπλάνησε τη Βουλή, αφού απέκρυψε έγγραφο του ΔΟΑΤΑΠ βάσει του οποίου “φορείς όπως τα κολέγια του Ν. 3696/2008, όπως ισχύει, συνιστούν στο πλαίσιο της ελληνικής νομοθεσίας φορείς μη τυπικής εκπαίδευσης”.
Αλλά αυτά θα τα διαβάσατε σε άλλες στήλες της “Αυγής”. Εμείς εδώ, ως γνωστόν, λεξιλογούμε κι έτσι σήμερα θα δούμε τα λεξιλογικά του κολεγίου.
Λέμε κολέγιο, που είναι δάνειο από το αγγλικό college και δηλώνει ένα είδος εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά η λέξη είχε μπει και παλιότερα στη γλώσσα, οπότε καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στην αρχή βρίσκουμε το λατινικό collegium, «εταιρεία, σύλλογος, συντεχνία” και κυριολεκτικά “όμιλος προσώπων που έχουν το ίδιο αξίωμα, των collegae”, από το con που θα πει “συν” και από το θέμα του ρήματος lego, εκλέγω.
Η λέξη αυτή πέρασε... τρεις φορές στα ελληνικά. Στα χρόνια της μεταγενέστερης και ύστερης αρχαιότητας, το collegium έδωσε τη λέξη κολλήγιον “οργανωμένος σύλλογος” (τα μέλη του οποίου π.χ. ασκούν το ίδιο επάγγελμα ή έχουν κοινή καταγωγή κ.λπ.), λέξη που αργότερα πήρε και τη σημασία της συμμορίας (“ενώπιον κολληγίου ληστών”, σε πατερικό απόφθεγμα).
Στα μεσαιωνικά χρόνια το collegium είχε την έννοια του σώματος αξιωματούχων (ιερωμένων, δικαστικών κ.λπ.) και με αυτή τη σημασία περνάει, έστω και άπαξ, στα ελληνικά, στον Κρητικό Πόλεμο του Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή, με τη σημασία του ανώτατου συμβουλίου:
...κι εμαζωχτήκανε γιαμιά πρίντσιπες και κολέγιο,
προκουρατόροι κι άρχοντες, κι εκάμανε κονσέγιο.
Η λατινική λέξη πέρασε στις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες με τη σημασία “σύλλογος, σώμα ανθρώπων”, αλλά από τον 14ο αιώνα παίρνει και τη σημασία του “σώματος καθηγητών και φοιτητών μέσα σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα”. Με τον καιρό αυτή η δεύτερη σημασία, του εκπαιδευτικού ιδρύματος πλέον, έγινε η πιο διαδεδομένη στις δυτικές γλώσσες. Και αυτός είναι ο τρίτος δανεισμός στα ελληνικά, όπου το κολέγιο (ή κολλέγιο αν θέλετε την παλιότερη ορθογραφία) σήμαινε στα νεότερα χρόνια το (μη δημόσιο) εκπαιδευτικό ίδρυμα μέσης ή ανώτερης βαθμίδας.
Το κολέγιο ως εκπαιδευτικό ίδρυμα ήταν απρόσιτο για τον πολύ κόσμο, γι’ αυτό και η λέξη “κολεγιόπαιδο” προσέλαβε την ειρωνική σημασία του νεαρού με καλή αλλά επιτηδευμένη εμφάνιση και συμπεριφορά. Αλλά και η ίδια η λέξη “κολέγιο” έχει προσλάβει ειρωνικά τη σημασία του χώρου στον οποίο επικρατούν συνθήκες άνεσης και έχει χαλαρώσει η πειθαρχία - “κολέγιο θα το κάνουμε εδώ;” είναι η στερεότυπη ατάκα πολλών αξιωματικών όταν απορρίπτουν παράπονα στρατευμένων.
Είπαμε ότι το college στα αγγλικά (και τα αντίστοιχα σε άλλες δυτικές γλώσσες), εκτός από την επικρατούσα σημασία του εκπαιδευτικού ιδρύματος, έχει διατηρήσει και την παλιότερη σημασία του, του συλλόγου - ομίλου - σώματος. Η σημασία αυτή φανερώνεται μερικές φορές, όπως στο Electoral College, το Σώμα των Εκλεκτόρων που εκλέγει κάθε τέσσερα χρόνια (και φέτος τον Νοέμβριο) τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά και στο College of Commissioners, το σώμα των (27 πλέον) επιτρόπων που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Κομισιόν. Και τα δύο έχουν, κακώς, μεταφραστεί κατά καιρούς “Εκλεκτορικό Κολέγιο” και “Κολέγιο των Επιτρόπων”.
Όσο για τον collega, κι αυτός πέρασε στις νεότερες γλώσσες, όπου colleague στα αγγλικά είναι ο συνάδελφος, αλλά στα ελληνικά ο κολίγας προσέλαβε κάπως διαφορετική σημασία, αφού σημαίνει τον εργάτη γης που καλλιεργεί ξένα χωράφια και αμείβεται σε είδος, σημασία που φαίνεται να αναπτύχθηκε στην ελληνική γλώσσα. Να θυμηθούμε βέβαια και τον “Κολίγα γιο” του Γιάννη Νεγρεπόντη που πρόκοψε στα “Μικροαστικά” του Κηλαηδόνη κι έφτασε να γίνει αστός, καθεστώς.
Ομόρριζη είναι και η λέξη κολεγιά, ο συνεταιρισμός δηλαδή. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κάποτε και κυριολεκτικά, αλλά συνήθως έχει χροιά αρνητική -κάτι ύποπτο σκαρώνουν όσοι έχουν κολεγιά.
Οπότε δεν είναι άστοχο το λογοπαίγνιο που έβαλα στον σημερινό τίτλο (και που το είχε πρωτοσέλιδο η “Εφημερίδα των Συντακτών” και αρκετά όμοιο η “Αυγή”). Διότι, όταν αναγνωρίζεις τα πτυχία των κολεγίων ενώ ταυτόχρονα βάζεις βάση 10 στα δημόσια πανεπιστήμια, ουσιαστικά στέλνεις πελάτες στα κολέγια, κυρία Κεραμέως μου, οπότε δικαίως σου προσάπτουν κολεγιά με τα κολέγια.

Συμμορία της πλάκας



του Τάσου Παππά
Σαν να την περίμενε ο Αντ. Σαμαράς τη συμπληρωματική κατάθεση του αντεισαγγελέα Ιωάννη Αγγελή για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου-Novartis. Σαν να την ήξερε, πριν ακόμη δοθεί.
Εσπευσε, λοιπόν, να την υιοθετήσει χωρίς καμία επιφύλαξη και να βγάλει εν θερμώ συμπέρασμα. Μας είπε ότι πρόκειται για συμμορία -εννοεί προφανώς την προηγούμενη κυβέρνηση-, ζήτησε να πάει η ιστορία μέχρι το τέλος και ισχυρίστηκε ότι όσοι δεν τον πίστευαν στην αρχή, που έκανε τις καταγγελίες και τις μηνύσεις, σήμερα τον πιστεύουν.
Πώς ξέρει άραγε ο πρώην πρωθυπουργός ότι τώρα όλοι συμφωνούν μαζί του; Θα έχει, φαίνεται, κάποιο χάρισμα. Πάντως ακόμη και ο πρωθυπουργός δεν συμμερίζεται την άποψή του και γι’ αυτό άλλωστε είχε δώσει εντολή στους υφισταμένους του, όταν συνέτασσαν το σκεπτικό για τη συγκρότηση της προκαταρκτικής επιτροπής, να αφήσουν εκτός πλάνου τον Αλέξη Τσίπρα.
Οπότε έχουμε μια συμμορία χωρίς επικεφαλής, δηλαδή μια ακέφαλη συνωμοτική ομάδα που λειτουργούσε μεθοδικά εντός της κυβέρνησης, αλλά ερήμην τού τότε πρωθυπουργού. Αυτό το καχεκτικό επιχείρημα όποιος θέλει το πιστεύει. Φαντάζομαι πως δεν αρέσει η συγκεκριμένη περιγραφή στον κ. Σαμαρά και γι’ αυτό (και για πολλά άλλα) είναι θυμωμένος με τον Κυρ. Μητσοτάκη και προσπαθεί να του κάνει τη ζωή δύσκολη.

Επίσης, αποφεύγει ο κ. Σαμαράς να μας πει τι είδους συμμορία ήταν αυτή που δεν κατάφερε ούτε τα ελάχιστα. Έβαλε στο μάτι δέκα πολιτικούς και μέχρι τώρα έχει ασκηθεί δίωξη μόνο στον κ. Λοβέρδο. Δεν το λες και σπουδαίο κατόρθωμα! Ανάμεσα στους πολιτικούς που στοχοποίησαν οι ραδιούργοι συμμορίτες με πρόθεση να τους συκοφαντήσουν και σε τελική ανάλυση να τους βγάλουν από τη μέση γιατί απειλούσαν το καθεστώς ήταν και οι... άκρως επικίνδυνοι Π. Πικραμμένος, Α. Λυκουρέντζος, Γ. Κουτρουμάνης, Μ. Σαλμάς. Στο άκουσμα και μόνον αυτών των βαριών ονομάτων δεν μπορείς παρά να αισθανθείς τρόμο!
Η βαρβάτη αυτή συμμορία που δούλευε το στήσιμο από καιρό, σε αγαστή συνεργασία με τις αμερικανικές αρχές, απέτυχε παταγωδώς, αφού οι αρμόδιοι εισαγγελείς έστειλαν επτά φακέλους στο αρχείο. Μιλάμε για φοβερό σχέδιο. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία των συμμοριών. Η μισητή στον κ. Σαμαρά Αριστερά, που έχει πλούσια παράδοση και εξαιρετικές επιδόσεις στην οργάνωση συμμοριών (ένοπλων στο παρελθόν, παρακρατικών στις μέρες μας), αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι καθοδηγούνταν από ερασιτέχνες. Ούτε μια σκευωρία της προκοπής δεν μπόρεσε να οργανώσει. Δεν έχει διδαχτεί τίποτα από τους προγόνους της.
Καλό είναι πάντως ο κ. Σαμαράς να προσέχει τι υποστηρίζει δημοσίως γιατί διατρέχει τον κίνδυνο να εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Διοίκησε κόμμα εξουσίας, κυβέρνησε τη χώρα και πρέπει να μετράει τα λόγια του. Αλήθεια, δεν αναρωτιέται -σε κάθε μη φανατικό πολίτη γεννιούνται εύλογες απορίες- γιατί ο κ. Αγγελής έκανε μόλις προχθές τόσο σοβαρές καταγγελίες επικαλούμενος μαρτυρίες άλλων αξιωματούχων της Δικαιοσύνης, τις οποίες, όπως δήλωσε, γνώριζε από καιρό;
Γιατί δεν τις αποκάλυψε όταν τις έμαθε; Το κυριότερο: Γιατί δεν τις κατέθεσε τότε που του δόθηκε θεσμικά η ευκαιρία να το πράξει, όταν δηλαδή εξετάστηκε ως μάρτυρας στην προκαταρκτική επιτροπή της Βουλής πριν από μερικές μέρες; Τι μεσολάβησε; Τι έγινε και είδε ξαφνικά το φως το αληθινό; Ιδού τα ερωτήματα στα οποία μόνον ο κ. Αγγελής μπορεί να απαντήσει. Ή μήπως υπάρχει και κάποιος άλλος που γνωρίζει την αιτία που υποχρέωσε τον αντεισαγγελέα να... εμπλουτίσει την κατάθεσή του;

Ανάγωγα

O υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας, απαντώντας στον εκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Για τον κ. Τσίπρα η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Για εμάς όμως έχει. Η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι». Και το τουρκικό ερευνητικό σκάφος που έκοβε βόλτες μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα; Αυτό τι ήταν; Ταξιδάκι αναψυχής; Ας αφήσει η επιτελική κυβέρνηση των αρίστων τις μπαρούφες.
efsyn

Δεν μπορούν να χωρίσουν δύο… σωβρακοφανέλες



του Βαγγέλη Δεληπέτρου

Ότι οι επικεφαλής του «επιτελικού κράτους» τα έκαναν ρόιδο και με το ποδόσφαιρο δεν είναι είδηση.

Οταν κάνεις μια ρύθμιση σε ένα θέμα που μέχρι να παρέμβεις απασχολούσε δύο ΠΑΕ (την ΠΑΕ ΠΑΟΚ και την ΠΑΕ Ολυμπιακός) και δύο βαρόνους (τον Μαρινάκη και τον Σαββίδη) και από τη στιγμή που ανακατεύτηκες αφορά τους πάντες (και όλες τις ΠΑΕ και όλους τους επιχειρηματίες και όλους τους οπαδούς και όλους τους φιλάθλους και όσους δεν δίνουν δεκάρα για το ποδόσφαιρο) και οι πάντες –αυτό κι αν είναι κατόρθωμα– καταφέρονται εναντίον σου, δεν χρειάζεται να είσαι… επιτελικός για να διαπιστώσεις το πρόβλημα.

Και μπορεί ο πρωθυπουργός να είπε διάφορα στη Βουλή, στην αποτυχημένη του προσπάθεια να πάει αλλού τη συζήτηση, αλλά το γεγονός είναι ότι η διαπλοκή δεν κρύβεται, όπως δεν κρύβεται ούτε η προσπάθειά του να τα βρει και με τους δύο, κάτι που άνοιξε μια τεράστια τρύπα μέσα στην οποία έπεσαν και οι κυβερνητικές αφηγήσεις και οι επιτελικές ελπίδες για επενδύσεις.

Γιατί ποιος σοβαρός επενδυτής θα κάνει μπίζνες –για να μιλήσουμε τη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι νεοφιλελεύθεροι– όταν οι κανόνες μπορεί να αλλάξουν σε λίγους μήνες επειδή η κυβέρνηση της αρρυθμίας θα θυμηθεί την… κοινωνική συνοχή, αυτή για την οποία δεν έδωσε δεκάρα επί μια δεκαετία μνημονίων;

Και ποιο πρότζεκτ μπορεί να προχωρήσει εάν δεν έχει πίσω του έναν οπαδικό στρατό να στηρίζει το business plan με σοβαρά «επιχειρήματα»; Αλλά και ποια κυβέρνηση άλλης χώρας θα τους πάρει στα σοβαρά όταν δεν μπορούν να χωρίσουν δύο… σωβρακοφανέλες και χάνουν το ματς προτού ακόμη αρχίσει επειδή τρέμουν το βουητό της εξέδρας;

Οι «επιτελικοί» της ιδιοτέλειας άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν το έχουν πάρει χαμπάρι!

documento