Τα όρια της συνταγής «ο τρώσας και ιάσεται»

του Παντελή Μπουκάλα

Η διάσκεψη του Βερολίνου παρέδωσε τα πράγματα σχεδόν εκεί που τα παρέλαβε

Είτε τον τερματισμό του λιβυκού εμφυλίου και την προαγωγή της ειρήνης έχουμε κατά νουν είτε τα ελληνικά συμφέροντα, ο ενθουσιασμός δεν θα ’ταν μόνο αστόχαστος αλλά και επικίνδυνος: Η διάσκεψη του Βερολίνου παρέδωσε τα πράγματα σχεδόν εκεί που τα παρέλαβε. Μολονότι το υπέρ εκεχειρίας σχέδιο το υπέγραψαν όλες οι ξένες δυνάμεις, δεν το συνυπέγραψαν οι δύο επικεφαλής των Λίβυων εμπολέμων, ο πρωθυπουργός Αλ Σαράζ και ο στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ. Κι αυτό αρκεί για να θέσει εν αμφιβόλω την ειρηνευτική διαδικασία. Ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων είναι εφικτός, το μαρτυρεί η ιστορία. Αντίθετα, δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί και να ριζώσει η ειρήνη επειδή έτσι αποφάσισαν οι υψηλοί παρασκηνιακοί εκπρόσωποι των αντιμαχομένων, όταν οι ίδιοι οι αντιμαχόμενοι συνεχίζουν να εμπιστεύονται μόνο τα όπλα τους.

Η παραδεδομένη θεραπευτική φόρμουλα «ο τρώσας και ιάσεται» δεν είναι πανάκεια. Εχει πάντοτε τα όριά της. Και τα όρια αυτά αποδεικνύονται εξαιρετικά στενά όταν οι τρώσαντες δεν αναγνωρίζουν, έστω υποκριτικά, αφενός ότι η μέχρι τώρα εμπλοκή τους υπήρξε διαλυτική και νοσογόνα, αφετέρου ότι ο κύριος στόχος τους δεν είναι ο δηλούμενος (η ειρήνη), αλλά η συμμετοχή στη διανομή των λαφύρων. Το λιβυκό πετρέλαιο θα σκανδάλιζε και αγίους. Και άγιοι στη διεθνή σκηνή δεν κυκλοφορούν. Αίφνης, στο Βερολίνο συμπρωταγωνίστησαν σε ελάχιστα πειστική παράσταση φιλάνθρωπου ειρηνευτικού μοραλισμού διεθνείς δυνάμεις εξακολουθητικώς κυνικές, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των οποίων παρέδωσαν τη Λιβύη σε παρατεταμένο εμφύλιο, με την πρόφαση μάλιστα του εκδημοκρατισμού της. Σε τέτοιο πλαίσιο κραυγαλέας αναντιστοιχίας ανάμεσα σε προθέσεις και δηλώσεις, αναμενόμενο ήταν να δρέψει δάφνες ο «ειρηνοποιός της Συρίας» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Να εμφανιστεί δηλαδή σαν βασανισμένος από την έγνοια της εκεχειρίας αυτός που «εμπλούτισε» τα πεδία των μαχών στη Λιβύη με μερικές χιλιάδες τζιχαντιστές μισθοφόρους του, του ίδιου φυράματος μ’ εκείνους που μακέλεψαν εν ονόματι του νεοοθωμανισμού του τους Κούρδους της Συρίας.

Μόνο οι αυταπάτες μας απεικονίζουν «απομονωμένο» τον Ερντογάν. Οι ίδιες αυταπάτες που μας διαβεβαιώνουν πως η Ευρωπαϊκή Ενωση υπολογίζει πράγματι ως δικά της ακριτικά νησιά τα ελληνικά νησιά του Βορείου Αιγαίου και ως δική της ΑΟΖ την ΑΟΖ της Κύπρου. Οσο ο Ερντογάν χρησιμοποιεί σαν πιόνια του εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, η Γερμανία, δηλαδή η Ε.Ε., θα παραμένει δυστυχώς του χεριού του.

Η Καθημερινή

Γενναίοι εραστές μιας γεροντοκόρης

της  @ai_Katerina

Προχθές, οι «καλοί», οι εκπολιτιστές, οι μακελάρηδες, συσκεφτήκαν για το μέλλον. Δύσκολη σύσκεψη. Πως να κατασταλάξεις, πως να συμφωνήσεις, πως να χρίσεις το καινούργιο «δικό μας κάθαρμα»;

Ό,τι «ακούμπησε» η πεφωτισμένη, δημοκρατική Δύση το μακέλεψε. Από τις αποικίες της, μέχρι τις χώρες «τρομοκράτες» που έβαλε σκοπό να εκπολιτίσει… Βομβαρδίζοντας.

Τα γεωπολιτικά παιχνίδια και η μοιρασιά των φυσικών πόρων χρειάζονται πάντα ένα μανδύα ανθρωπισμού. Έναν κακό που δεν τους κάνει τα χατίρια και οι «καλοί» ως θεόσταλτοι σωτήρες θα απαλλάξουν τον λαό από αυτόν.

Στη Λιβύη άφησαν συντρίμμια και θρύψαλα. Δημιούργησαν έναν τόπο όπου τρομοκρατικές ομάδες, φύλαρχοι και πολέμαρχοι δίνουν ρεσιτάλ κτηνωδίας και καραβιές ανθρώπων θαλασσοπνίγονται προκειμένου να ξεφύγουν από τον εφιάλτη.

Θέλουμε να μοιράσουμε τους φυσικούς πόρους των τόπων που μακελέψαμε, αλλά απαιτούμε από τους ανθρώπους να παραμείνουν στη κόλαση που τους επιφυλάξαμε. Όταν αστράφτουν τα φαντασιακά χρυσά μαχαιροπήρουνα των ΑΟΖ, ποιος να νοιαστεί για τη ζωή και την τύχη των κολασμένων της γης?

Χαζεύουμε τις ρετουσαρισμένες φωτογραφίες του ζεύγους Ομπάμα που μας ενημερώνουν για το πόσο αγαπιούνται ο Μπαρακ και η Μισελ, ξεχνώντας τον μακελάρη. Ο δε Πομπεο μετά τη συνάντηση για τη μοιρασιά των λάφυρων, μας ενημερώνει ότι αν κάτι «σκέπτεται» είναι ο λαός της Λιβύης.

Βέβαια, μη κοροϊδευόμαστε. Ο Καντάφι εξυπηρετούσε την Ευρώπη. Όταν το 2004 αποφασίστηκε η άρση του εμπάργκο όπλων, αποφασίστηκε ταυτόχρονα και η συνεργασία της ΕΕ με τη Λιβύη για την αναχαίτιση της παράνομης μετανάστευσης. Ας κρατήσει τους «βρωμοαφρικανους» από τη λευκή πολιτισμένη Ευρώπη μας και τον χρίζουμε από τρομοκράτη-παρία, σε προνομιακό συνομιλητή μας. Όσο μας βολεύει…

Προχθές, οι «καλοί», οι εκπολιτιστές, οι μακελάρηδες, συσκεφτήκαν για το μέλλον. Δύσκολη σύσκεψη. Πως να κατασταλάξεις, πως να συμφωνήσεις, πως να χρίσεις το καινούργιο «δικό μας κάθαρμα».

Την ίδια μέρα, φουκαράδες, ρατσιστές, μικρόνοες υπάνθρωποι, διαδήλωναν στην Αθήνα για τη διατήρηση του… πολιτισμού τους, που κινδυνεύει μαθές από τους κολασμένους της γης. Απόγονοι εκπατρισμένων, απόγονοι προσφύγων, γονείς μεταναστών, βγήκαν να διατρανώσουν το μεγαλείο της φυλής, που κινδυνεύει από τους «σκούρους». Ουαί τοις αμνήμουσι…

Δεν διέκρινα ποτέ τους Ανθρώπους σε μετανάστες και πρόσφυγες. Άνθρωποι που κυνηγούν τη ζωή και την τύχη τους στα πέρατα της οικούμενης, είτε ο λόγος είναι ο πόλεμος, είτε ο λόγος είναι η φτώχεια και η δυστυχία, είναι αξιοθαύμαστοι.

Τους μετανάστες δεν τους λυπάμαι. Τους ζηλεύω. Τους ζηλεύω για το θάρρος, για την ανδρεία, για την αψηφισιά τους. Τους θαυμάζω για το όνειρα που παλεύουν με τρύπια βάρκα την ελπίδα. Μακάρι να μεταλαμπαδεύσουν σε αυτήν την γερασμένη, κακιασμένη, ανέραστη Ευρώπη, κάτι λίγο από τα κότσια τους. Μακάρι να μας γονιμοποιήσουν αυτοί οι γενναίοι εραστές μιας γεροντοκόρης…

koutipandoras

Χαλίφα Χαφτάρ: Ο εχθρός των εχθρών μας

της Κάκης Μπαλή

Η είδηση της χθεσινής (σσ. την περασμένη Παρασκευή) ημέρας ήταν η παρουσία στην Αθήνα του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ. Του ισχυρού άνδρα της ανατολικής Λιβύης, που ήθελε πολύ να διαδεχθεί τον κάποτε συνοδοιπόρο του Μουαμάρ Αλ Καντάφι και προσπάθησε σκληρά να το καταφέρει.

Πρώτα συμμετέχοντας σε αποτυχημένα πραξικοπήματα -και το 2011 σε πετυχημένο- ενάντια στον Καντάφι με την αγαστή συμπαράσταση Αμερικανών, Ιταλών και άλλων Ευρωπαίων. Και μετά μπαίνοντας στη μάχη ενάντια στον -διεθνώς αναγνωρισμένο- πρωθυπουργό της χώρας Φαγιέντ Σαράτζ, ο οποίος ελέγχει μόνο την πρωτεύουσα Τρίπολη, ίσως και τα προάστιά της. Κι αυτό χάρη στη στήριξη της Τουρκίας και του Κατάρ.

Και ο οποίος, ακριβώς λόγω της εξάρτησής του από την Άγκυρα, υπέγραψε με τον Ερντογάν συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα διαγράφοντας τα δικαιώματα που απορρέουν από την ύπαρξη της Κρήτης και των Δωδεκανήσων στην ανατολική Μεσόγειο. Μια συμφωνία που η Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί για να την ακυρώσει, ακόμη και να καλέσει τον Χαφτάρ στην Αθήνα, τον εχθρό των εχθρών μας.

Ποιος είναι, όμως, ο στρατάρχης Χαφτάρ, που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες πριν από τη συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης δηλαδή, τον ήξεραν στη χώρα μας μόνο οι λιγοστοί δημοσιογράφοι, δημοσιολογούντες, άντε και οι μερακλήδες, που ασχολούνται με την κινούμενη άμμο του αραβικού κόσμου και της Μέσης Ανατολής;

Από τον Καντάφι στη CIA

Ο Χαλίφα Μπιλκασίμ Χαφτάρ είναι ένας στρατηγός παλιάς κοπής, γεννημένος το 1943 στην Ατζαμπίγια. Το 1969 έριξε μαζί με τον Καντάφι τον βασιλιά της Λιβύης Ιντρίς και άρχισε μια μεγάλη καριέρα στον λιβυκό στρατό. Τη δεκαετία του 1980 ήταν ο επικεφαλής των λιβυκών δυνάμεων στον πόλεμο με το Τσαντ, πριν πέσει σε δυσμένεια και φύγει εξόριστος στην Αμερική. Αυτό είναι και το πιο... θολό σημείο στον βίο και την πολιτεία του. Εκεί στις αρχές του 1987 οι λιβυκές δυνάμεις υποχρεώθηκαν σε υποχώρηση από το στρατό του Τσαντ και τους συμμάχους του (Γάλλους, Ζαϊρινούς και Αμερικανούς) και στη μάχη του Βαντί Ντουμ ο Χαφτάρ πιάστηκε αιχμάλωτος -χωρίς να είναι σαφές εάν υποχρεώθηκε να παραδοθεί ή άλλαξε στρατόπεδο. Μαζί του αιχμαλωτίστηκαν άλλοι 2.000 Λίβυοι στρατιώτες. Από αυτούς τους αιχμαλώτους δημιούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον λιβυκό εθνικό στρατό LNA, ώστε να γίνει το ένοπλο “χέρι” του Εθνικού Μετώπου για τη Σωτηρία της Λιβύης.

Μετά την πτώση του καθεστώτος του Τσαντ το 1990 οι Αμερικανοί εκκένωσαν τον Χαφτάρ και ακόμη περίπου 350 άνδρες και τους έδωσαν άσυλο στις ΗΠΑ. Ο Χαφτάρ πήρε και την αμερικανική υπηκοότητα και δούλεψε μερικά χρόνια για τη CIA. Στο μεταξύ στη Λιβύη είχε καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο, ενώ το 1996 συμμετείχε στη διοργάνωση ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος ενάντια στον Καντάφι.

Επέστρεψε στη Λιβύη το 2011 και βοήθησε στην πτώση του Καντάφι μπαίνοντας επικεφαλής των δυνάμεων στην Κυρηναϊκή. Μετά τον αρχιπραξικοπηματία Αμπντ Αλ Φατάχ Γιούνις και τον επικεφαλής του γενικού επιτελείου στρατού ήταν ο τρίτος στην ιεραρχία.

Μετά τη δολοφονία του Γιούνις και στη συνέχεια την κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι και τη δολοφονία του ανέλαβε να αναδιοργανώσει τις ένοπλες δυνάμεις της Λιβύης, αλλά σύντομα τον καθαίρεσαν -και το 2014 τον κατηγόρησαν και πάλι για πραξικόπημα. Αυτή τη φορά εναντίον μιας κυβέρνησης που δεν μπορούσε να ελέγξει σχεδόν τίποτε στη χώρα, όπου συγκρούονταν φύλαρχοι, όλοι εναντίον όλων. Από το 2014, με έδρα το Τομπρούκ, κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του πολλούς φυλάρχους και τον Απρίλιο του 2019 ξεκίνησε τη μάχη των μαχών για την κατάληψη της Τρίπολης.

Ο Χαφτάρ έμαθε να λύνει τα προβλήματα με το... σπαθί. Από το 2014 εμφανίζεται ως συνεπής αντίπαλος των ισλαμιστών κάθε είδους στη χώρα του. Σε μεγάλο βαθμό με αξιοσημείωτη επιτυχία, αφού κατάφερε να ξεκληρίσει τις δυνάμεις της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους στη Λιβύη. Χαρακτηρίζει, όμως, και τη -διεθνώς αναγνωρισμένη- κυβέρνηση του Σαράτζ ως ισλαμιστική. Εκεί είναι «το κεφάλι του φιδιού», συνηθίζει να λέει. Και υποστηρίζει ότι η εκστρατεία του στη δυτική Λιβύη είναι μια εκστρατεία ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία.

Η Αυγή

Μπλέξαμε άσχημα…

Επιχειρώντας να διαχειριστεί επικοινωνιακά και όχι πολιτικά τις δυσμενείς εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά και τα κρίσιμα ζητήματα που συνδέονται σε διμερές επίπεδο και τη διπλωματική της απομόνωση σε διεθνές επίπεδο, η κυβέρνηση υποπίπτει διαρκώς σε νέες «γκάφες» ενώ αντιδρά με πρωτόγνωρο πανικό.

Τελευταία εξέλιξη η επίσημη υποδοχή του Χαφτάρ στην Αθήνα με την ανήκουστη προαναγγελία του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να στείλει στρατό στη Λιβύη, την οποία στη συνέχεια - μετά και τις αντιδράσεις - τη μάζεψε λέγοντας πως όταν μίλησε για «αποστολή δυνάμεων» δεν εννοούσε στρατό αλλά… «παρατηρητές». Όλα αυτά μια μέρα μετά την - καθυστερημένη -  δήλωση του Πρωθυπουργού ότι σκοπεύει να ασκήσει βέτο μετά τον αποκλεισμό από τη διάσκεψη του Βερολίνου, με αποτέλεσμα να διερωτάται η κοινή γνώμη αλλά και σημαντικοί εξωτερικοί παράγοντες, σε τι ακριβώς προτίθεται να ασκήσει βέτο η Ελλάδα.

Πλέον καταστρατηγούνται θεμελιώδεις αρχές της ελληνικής διπλωματίας μεταπολιτευτικά, καθώς η Ελλάδα δεν συνηθίζει να συνδιαλέγεται με «πολέμαρχους», ηγέτες ενόπλων που επιχειρούν να ανατρέψουν μια διεθνώς αναγνωρισμένη (αλλά αδύναμη στρατιωτικά) ηγεσία, όπως συμβαίνει με τη Λιβύη και τον Χαφτάρ. Και κυρίως δεν εμπλέκεται σε εσωτερικές διαμάχες άλλων κρατών, έχοντας «πληρώσει» ακόμη και τις περιπτώσεις που επιχείρησε στο παρελθόν μια «μυστική διπλωματία». Η Ελλάδα ως «δύναμη σταθερότητας», όπως συχνά (αυτό)προβάλλεται, και με πολύ συγκεκριμένο δόγμα εξωτερικής πολιτικής αποφεύγει τους «λεονταρισμούς» και, πολύ περισσότερο, δεν στέλνει στρατό σε εμπόλεμες ζώνες με τη μία ή την άλλη πλευρά εδώ και 70 χρόνια, παρά μόνο σε ειρηνευτικές αποστολές.

Αλλά και μέσα στην κυβέρνηση, Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών δεν φαίνεται να συμβαδίζουν στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ενώ συγκρούσεις παρατηρούνται και μεταξύ συνεργατών τους ή διπλωματικών παραγόντων σε κρίσιμα θέματα.  Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί η εσωκομματική ένταση που προκαλούν τα ελληνοτουρκικά με τη μετριοπαθή πτέρυγα της ΝΔ να υποστηρίζει ποια είναι η πραγματικότητα και οι ρεαλιστικοί συσχετισμοί δυνάμεων στην περιοχή, την εθνικιστική πτέρυγα να παρεμβαίνει - όπως μαρτυρά η συνέντευξη Σαμαρά με την κατηγορία για «συνθηκολόγηση» στην περίπτωση προσφυγής στη Χάγη - ή  έμπειρους παράγοντες όπως η Ντόρα Μπακογιάννη που επισημαίνουν κομψά τις διπλωματικές ήττες. 

Δεν χρειάζεται να αναφερθεί κανείς σε άλλες επιπόλαιες και άκρως επικίνδυνες δηλώσεις όπως η στήριξη στη δολοφονία Σουλεϊμανί, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις ή σε γεγονότα που πλήττουν το κύρος της χώρας και προσωπικά του Πρωθυπουργού, όπως το «χακάρισμα», μεταξύ άλλων, της ΕΥΠ που υπάγεται απευθείας στο Μαξίμου και στελεχώνεται από ένα εμφανώς ανεπαρκή για τη θέση Διοικητή.

Ότι η κυβέρνηση και πρωθυπουργός λειτουργούν ως μαθητευόμενοι μάγοι σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, δεν χρειάζεται περαιτέρω αποδείξεις. Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να θεωρεί ως στοιχείο ισχυρής εξωτερικής πολιτικής τον ισχυρισμό του πως έχει «καλή χημεία με τον Τραμπ», προκαλώντας σκωπτικά σχόλια, με αναφορές και στην τελευταία επίσκεψη - φιάσκο στις ΗΠΑ. Όμως το γεγονός ότι υποτάσσουν στον πολιτικό εγωισμό και την μιντιακή τους εικόνα, την εξωτερική πολιτική,  δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που έχει οδηγήσει τη χώρα σε πολύ επικίνδυνο σημείο καθώς τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

tvxs

Οι ευπρόσδεκτοι και οι δεδομένοι

Ή γιατί η Αθήνα απουσιάζει από τη Διάσκεψη του Βερολίνου

της Κάκης Μπάλη

Ανθ’ ημών το Κονγκό; Κάλεσαν οι Γερμανοί στη Διάσκεψη του Βερολίνου μια χώρα της κεντρικής Αφρικής, χωρίς σύνορα με τη Λιβύη και χωρίς να έχει αυτό το διάστημα την προεδρία κάποιου διεθνούς οργανισμού, και αρνήθηκαν να καλέσουν την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη το ζητούσε “σε όλους τους τόνους”; Γιατί το έκαναν αυτό; Την επίσημη απάντηση στο ερώτημα, που πέραν των άλλων έχει προκαλέσει τεράστια αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στην Αθήνα, την έδωσε χθες το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών: η διάσκεψη της Κυριακής στο Βερολίνο δεν θα ασχοληθεί με «θέματα θαλασσίων συνόρων, ή, πιθανώς, δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στη Μεσόγειο». Το ζητούμενο είναι να βρεθεί μια πολιτική λύση στο ζήτημα της Λιβύης, γι' αυτό και η διάσκεψη προετοιμάστηκε σε συνεννόηση “με τους συντελεστές, οι οποίοι έχουν άμεση επιρροή στις δύο πλευρές της διένεξης”. Και για να… παρηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση, ο εκπρόσωπος του Χάικο Μάας αναγνώρισε ότι και άλλες χώρες έχουν “θεμιτό ενδιαφέρον και ανησυχίες για το μέλλον της Λιβύης” και θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε μια διεθνή επιτροπή που θα ασχοληθεί με τα αποτελέσματα της διάσκεψης (follow up).

Το μειονέκτημα του “προβλέψιμου”...

Προφανώς, η κυβέρνηση δεν κατάφερε ούτε να πείσει -για τον ρόλο της ως δύναμη σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο- ούτε να πιέσει -όπως έκανε η κυβέρνηση Τσίπρα το 2018 με την προηγούμενη πρωτοβουλία για την ειρήνευση στη Λιβύη- τους οικοδεσπότες να βρουν μια θέση για την Αθήνα στο τραπέζι των διαβουλεύσεων. Δεν βοηθάει σ’ αυτό και η “προβλεψιμότητά” της για την οποία επαίρεται ο πρωθυπουργός. Όχι μόνο έναντι των ΗΠΑ, όπως φάνηκε με το ταξίδι Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον, αλλά και έναντι της Γερμανίας - και δη στο θέμα που “καίει” την κυβέρνηση Μέρκελ ακόμη περισσότερο κι από την τήρηση των Μνημονίων τα προηγούμενα χρόνια: στο προσφυγικό. Από την πρώτη μέρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έκρυψε πόσο συμφωνεί με τα σχέδια Ζέεχοφερ (του υπουργού Εσωτερικών της Γερμανίας, που έκανε για ένα διάστημα και καριέρα προσφυγοφάγου έναντι της καγκελαρίου του) για τη διαχείριση του προσφυγικού και τη μεταρρύθμιση του Δουβλίνου. Οπότε, γιατί να δώσει κανείς σημασία σε κάποιον που εξαρχής είναι δεδομένος; Ειδικά, όταν ο βασικός αντίπαλος, η Τουρκία, και δεδομένη δεν είναι, και έχει “άμεση επιρροή” στη μία πλευρά της λιβυκής διένεξης. Και τη χρειάζεται διπλά η οικοδέσποινα, που “καίγεται” για το προσφυγικό. Και για τη Λιβύη, και για τη Συρία.

...και ο φόβος του προσφυγικού

Με την αγωνία του προσφυγικού, άλλωστε, εξηγείται και η συμμετοχή της Δημοκρατίας -λέμε τώρα- του Κονγκό στη Διάσκεψη του Βερολίνου. Από κει κατάγονται οι περισσότεροι από τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που έχουν εγκλωβιστεί στη Λιβύη στον δρόμο τους για τη «Γη της Επαγγελίας» στην απέναντι ακτή της Μεσογείου. Και στην περίπτωση που η Λιβύη “γίνει Συρία”, όπως προειδοποιούν εδώ και μήνες πολλοί Ευρωπαίοι διπλωμάτες, οι εικόνες που έζησε η Ευρώπη το 2015 με τους πρόσφυγες από τη Συρία θα επαναληφθούν με τον χειρότερο τρόπο. Πρώτον, διότι η συνέχιση του χάους στη Λιβύη αποσταθεροποιεί όλες τις χώρες της -φτωχής- υποσαχάριας Αφρικής με αποτέλεσμα να ενταθεί το κύμα της φυγής από αυτές προς την Ευρώπη. Και δεύτερον, διότι, πέντε χρόνια μετά το 2015, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν ενισχυθεί οι ακροδεξιές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να έχει γίνει πολιτικά πιο δύσκολη η διαχείριση του προσφυγικού.

Η μάνατζερ της κρίσης

Την Κυριακή, λοιπόν, θα συναντηθούν στο Βερολίνο εκπρόσωποι από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στο κορυφαίο επίπεδο (πιθανόν ο Τραμπ, σίγουρα οι Τζόνσον, Μακρόν και Πούτιν, άγνωστο ποιος από την Κίνα) και οι ηγέτες της Ιταλίας, της Τουρκίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Αιγύπτου, της Αλγερίας, του Κονγκό και η οικοδέσποινα, παλαίμαχη μάνατζερ κρίσεων, καγκελάριος της Γερμανίας. Επιπλέον, θα παρευρεθούν στη συνάντηση η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη, η Αφρικανική Ένωση και η Αραβική Λίγκα, ενώ έχουν κληθεί και οι πρωταγωνιστές του λυβικού εμφυλίου, ο αναγνωρισμένος από τον ΟΗΕ πρωθυπουργός Σαράτζ και ο έτοιμος να αλώσει την Τρίπολη στρατάρχης Χαφτάρ. Η διάσκεψη θα θεωρηθεί επιτυχής εάν συμφωνηθεί μια κατάπαυση του πυρός -αυτή που ναυάγησε τις προάλλες στη Μόσχα- κι αν βρεθεί τρόπος να επιβληθεί επί της ουσίας το εμπάργκο όπλων στις αντιμαχόμενες πλευρές της Λιβύης. Ακόμη, εάν η διάσκεψη στοιχειωδώς πετύχει, θα ανακτήσει λίγη από τη χαμένη τιμή της ως “ήπια” δύναμη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή, που με την αδιαφορία ή/και με τις διχογνωμίες της -εν προκειμένω μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας-, έχει εκχωρήσει τις αποφάσεις για το αύριο της Λιβύης στη Ρωσία και την Τουρκία. Ακριβώς όπως έγινε και στη Συρία.

αυγη