Η στερεοτυπική επίκληση του «αντισημιτισμού»

του Παντελή Μπουκάλα

​​Το ’χουμε κι εμείς, χρόνια τώρα: Αντί ν’ ακούμε με ψυχραιμία όσα κριτικά και επικριτικά λένε κάποια στιγμή για την Ελλάδα και τους Ελληνες οι ξένοι, όποιοι κι αν είναι, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, τουρίστες· αντί να αναρωτιόμαστε τίμια μήπως έχουν κι αυτοί ένα κομματάκι δίκιο, ακόμα κι αν ενδέχεται να εκφράζονται με κάποιον τόνο υπερβολής· αντί να παραδεχόμαστε ότι δεν είναι δα απίθανο να μην είμαστε οι πάντες ενάρετοι στα πάντα και πάντοτε, μόνο και μόνο επειδή είμαστε Ελληνες, κληρονόμοι, εκ Θεού ευλογημένοι κ.τ.λ., βγάζουμε από τη θήκη τη σπάθα της ιερής οργής δίχως δεύτερη σκέψη, ούτε καν πρώτη. Και καταγγέλλουμε δριμύτατα σαν ανθέλληνες, τι άλλο, όποιους διανοηθούν να μας ασκήσουν έστω και επιδερμικό έλεγχο.

Σπεύδουμε μάλιστα κουτοπόνηρα να δώσουμε στον «ανθελληνισμό» των επικριτών μας ηθικολογικό περιεχόμενο – δηλαδή ανήθικο. Ωστε να μηδενίσουμε εξαρχής τη σημασία των λεγομένων τους. Και να τους ενοχοποιήσουμε. Να τους αναγκάσουμε να απολογηθούν αυτοί, συντετριμμένοι από το βάρος της «ανηθικότητάς» τους, ή τέλος πάντων να αισθανθούν απολογούμενοι. Για να ξεγλιστρήσουμε εμείς από την υποχρέωσή μας να δώσουμε κάποιες εξηγήσεις. «Μα τολμάτε, ανιστόρητοι και αχάριστοι, και υβρίζετε αυτούς που έσωσαν την Ευρώπη από την περσική τυραννία;».

Ακόμα κι αν κάποιος καημένος καλοκαιρινός επισκέπτης μας τολμήσει να διαμαρτυρηθεί με επιστολή του σε εφημερίδα της πατρίδας του ότι έπεφτε από «μερίδα ξου» σε «μερίδα ξου» στα εστιατόριά μας, ή ότι δεν βρήκε στο νησί του πόθου του εκείνο ακριβώς το λιμπιστικό δωμάτιο που έβλεπε να διαφημίζεται στο Ιντερνετ, εμείς τον αναθεματίζουμε σαν σατανικό συνωμότη. Κι αν του κάνουμε τη χάρη να αναγνωρίσουμε ότι δεν παραπέφτει έξω στις διαπιστώσεις του, δεν υπάρχει ενδεχόμενο να του αναγνωρίσουμε ότι δικαιούται να χρησιμοποιεί επιτιμητικές διατυπώσεις εις βάρος μας, εις βάρος των ευεργετών του. Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι στις αρτηρίες του κυκλοφορεί ο κακοήθης Εντμόν Αμπού και στις φλέβες του ο κακοηθέστατος Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ.

Επίσης, ηθικολογικό (δηλαδή ανήθικο) περιεχόμενο, και όχι πολιτικό, έδιναν επί δεκαετίες στην κατηγορία του «αντικομμουνισμού» τα φιλοσοβιετικά κομμουνιστικά κόμματα: όσοι εναντιώνονταν λόγω ή έργω στη δεσποτεία του Στάλιν, των επιγόνων του και των κατά χώρα κακεκτύπων του κηρύσσονταν αποσυνάγωγοι και λιπόψυχοι, και διαβάλλονταν σαν «αντικειμενικά εχθροί της επανάστασης». Τη δυσφορία, άλλωστε, που προκαλεί στους δογματικούς ο έλεγχος των πεπραγμένων, τη μονότονα αυτοεπαναλαμβανόμενη ηθική τους εξανάσταση μάλλον, τη διαπιστώνουμε και τώρα, διαβάζοντας όσα καταλογίζει το ΚΚΕ σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει το αλάθητό του και το αυτονόητο της υπεροχής του. Εν συντομία, η κριτική εννοείται σαν αμαρτία, περίπου όπως συμβαίνει και στις κανονικές θρησκείες.

Γενικά, όσοι πάσχουν από δυσανεξία στην κριτική ανακαλύπτουν σκοτεινά συμφέροντα και στον διαυγέστερο λόγο. Και κραυγάζουν «συνωμοσία! σκευωρία! πλεκτάνη!», ακόμα κι αν τους υποδείξεις ευγενικά ένα ορθογραφικό σφάλμα σε κάποια ανακοίνωσή τους ή ένα λάθος σε μια ημερομηνία.

Και ο «αντισημιτισμός», το πάγιο «αντεπιχείρημα» της ισραηλινής πλευράς, της ίδιας γενεαλογίας κατηγορία είναι, και της ίδιας σκόπευσης: ηθικολογεί λογοκριτικά και ενοχοποιεί αδιακρίτως. Είναι μια ασπίδα που τη χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί επίσημοι, αλλά και μεγάλη μερίδα των Ισραηλινών πολιτών και των Εβραίων της διασποράς, για να αμυνθούν σε κάθε έλεγχο, ιδίως αν αφορά τη δράση του στρατού τους εναντίον των Παλαιστινίων, δράση φονική και συχνά, όπως την περασμένη Δευτέρα στη Λωρίδα της Γάζας, ωμά δολοφονική. Ακόμα και ο τελικά ουδέτερα και αμέτοχα περιγραφικός όρος «χρήση δυσανάλογης βίας» που υιοθετεί ο ΟΗΕ, στ’ αυτιά τους έχει βαριά «αντισημιτική» χροιά. Είναι λοιπόν καταδικαστέος εκ προοιμίου – και πάντα με ηθικολογικούς όρους.

Η ασπίδα του «αντισημιτισμού» εντούτοις, κι ας μην το παραδέχονται όσοι ασπάζονται τη λογική του υπό δικαστική διερεύνηση Μπέντζαμιν Νετανιάχου, είναι διάτρητη. Τις τρύπες πάνω της τις έχει ανοίξει η υπεύθυνη φωνή όσων Ισραηλινών μετέχουν στο Κίνημα Ειρήνης. Φωνή που, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να καταγγελθεί σαν αντεθνική και προδοτική, απαιτεί την αναγνώριση του κράτους των Παλαιστινίων. Αντισημίτες κι αυτοί;

Φυσικά και υπάρχει αντισημιτισμός. Και στις ισλαμικές χώρες αλλά και στην Ευρώπη, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Τον βλέπουμε ντροπιασμένοι να δρα κάθε που βεβηλώνει εβραϊκά νεκροταφεία ή μνημεία· κάθε που υποστυλώνει πρωτοσέλιδους τίτλους σε κιτρινοφυλλάδες γεμάτους μίσος για ό,τι εβραϊκό· κάθε που κατασκευάζει και εμπορεύεται βιβλία που ο βλακώδης αναθεωρητισμός τους μηδενίζει τη σημασία του Αουσβιτς, αν δεν αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξή του.

Ας το ξαναπούμε. Φυσικά και υπάρχει αντισημιτισμός, και είναι τεράστιες οι ευθύνες του χριστιανισμού για τη στερέωση και τη διαιώνισή του, ακόμα και κορυφαίων Πατέρων, που συναγωνίστηκαν στην εξαπόλυση μύδρων κατά των «χριστοκτόνων» και των «προφητοκτόνων». 'Οπως ορθά έγραψε, όμως, ο Τάσος Κωστόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών», στις 15 Μαΐου, «η διεύρυνση της έννοιας του αντισημιτισμού ώστε να περιλαμβάνει κάθε (οξύτατη, έστω) πολεμική κατά του Ισραήλ θα σήμαινε την αναγνώριση μιας ιδιάζουσας κληρονομικής πολιτικής ασυλίας, τρεις γενιές μετά το Ολοκαύτωμα, σε ανθρώπους η συντριπτική πλειονότητα των οποίων στην καλύτερη περίπτωση γενεαλογική μόνο σχέση έχει με τα θύματα της χιτλερικής “Τελικής Λύσης”. Οπως, όμως, η τραγωδία των Ποντίων δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κανέναν Κασιδιάρη ή Φραγκούλη Φράγκο, έτσι και το Αουσβιτς είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιείται ως ηθική προστασία των ελεύθερων σκοπευτών της Γάζας και των πολιτικών προϊσταμένων τους».

Αντισημιτισμός, αρρωστημένος και νοσηρός, ήταν η «συκοφαντία αίματος», μια «δοξασία καθ’ ην οι Εβραίοι μεταλαμβάνουσιν αίματος χριστιανού παιδός κατά το Πάσχα», όπως συνοψίζει ο Νικόλαος Πολίτης την άθλια, κατασκευασμένη κατηγορία που οδήγησε σε πάμπολλες διώξεις του εβραϊκού πληθυσμού σε όλη την Ευρώπη, και στην Ελλάδα, για παράδειγμα στην Κέρκυρα του 1891. Τάχα οι Εβραίοι θυσίαζαν παιδιά χριστιανών και χρησιμοποιούσαν το αίμα τους για να παρασκευάσουν τον άζυμο άρτο τους, στη γιορτή του Πάσχα· ο Δημήτρης Χατζής, στον «Σαμπεθάι Καμπιλή», ξηλώνει σαρκαστικά την ανόητη συκοφαντία.

Δυστυχώς, το τωρινό αίμα, αυτό που πλημμυρίζει για πολλοστή φορά τη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, τη Λωρίδα της Γάζας, είναι αληθινό, όχι υλικό συκοφαντίας. Κι αφήνει ένα στίγμα πολύ βαθύ για να μπορούν να το ξεβάψουν οι θλιβερές δικαιολογίες του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του Ντόναλντ Τραμπ.

Πηγή: Καθημερινή

Ο Λαμπράκης ζει, δυστυχώς και ο φασισμός

«Όμορφη Θεσσαλονίκη», σύμφωνα με το γνωστό λαϊκό τραγούδι, αλλά και έντονα σημαδεμένη από δολοφονίες αγωνιστών της ειρήνης και της δημοκρατίας. Στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, που η διαχωριστική γραμμή Ανατολής- Δύσης, περνούσε και από τα Βαλκάνια, η Θεσσαλονίκη επιλέχθηκε να αποτελέσει κέντρο δράσης του οργανωμένου αντικομμουνισμού και του φασιστικού παρακράτους, το οποίο στελέχωναν δοσίλογοι της κατοχής.

Του Πάνου Τριγάζη*

Δυστυχώς, η συμπλήρωση 55 χρόνων από τη δολοφονία του βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, ηγέτη του ελληνικού και διεθνούς κινήματος ειρήνης, συμπίπτει με την επίθεση νεοφασιστών και ακραίων εθνικιστών εναντίον του δημάρχου της αποκαλούμενης και «συμπρωτεύουσας», Γιάννη Μπουτάρη. Όπως είπε φίλος δημοσιογράφος, «μόνο το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη έλειπε».

Το θλιβερό αυτό γεγονός μας υποχρεώνει να διαπιστώσουμε ότι ο Λαμπράκης ζει, δυστυχώς ζει και ο φασισμός, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πολύ περισσότερο στην Ευρώπη, όπου σηκώνουν απειλητικά κεφάλι, νεοφασιστικά κόμματα, διεκδικώντας, συχνά με επιτυχία, και την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών. Εξέλιξη άκρως ανησυχητική και για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης, την οποία οι ακροδεξιοί εχθρεύονται από την φύση τους.

Ας έρθουμε και στο γιατί ο Λαμπράκης Ζει. Πρώτα-πρώτα, διότι παραμένουν ζωντανά τα οράματά του για την διεθνή ειρήνη με δικαιοσύνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό. Ειρήνη με δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Συρία και την Υεμένη, γενικότερα για την Μέση Ανατολή, την οποία ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήθελε αποπυρηνικοποιημένη ζώνη. Ειρήνη μέσω του αφοπλισμού, με δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία, σε μια περίοδο που η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση υπονομεύει τις αξίες αυτές και υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες παγκοσμίως γονατίζουν τις οικονομίες και κοινωνίες, καταβροχθίζοντας σαν σύγχρονος μινώταυρος ζωτικούς πόρους.

Πρόσφατη ετήσια έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας για την ειρήνη με έδρα την Στοκχόλμη, καταγράφει νέα αύξηση των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, υπολογίζοντας την μέση ημερήσια δαπάνη, ή καλύτερα σπατάλη, σε 4,7 δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι άραγε τυχαίο ότι η εύφλεκτη περιοχή της γης, η Μ. Ανατολή, είναι και η πλέον στρατιωτικοποιημένη, απορροφώντας περίπου 30% των παγκόσμιων εξαγωγών όπλων;

Ο Λαμπράκης Ζει και για τον λόγο ότι στο προσκήνιο έχει επανέλθει με ρεαλιστικό τρόπο η ιδέα της ανάπτυξης της διαβαλκανικής συνεργασίας, με πρωτοβουλίες και της σημερινής κυβέρνησης της Ελλάδας, που σημαίνει ότι τιμούμε έμπρακτα την μνήμη του. Γιατί ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπήρξε εκ των ιδρυτών, το 1958, της Ελληνικής Επιτροπής για την Διαβαλκανική Συνεννόηση, της οποίας αναδείχθηκε και αντιπρόεδρος, με πρόεδρο τον Σταμάτη Μερκούρη.

Σήμερα, λοιπόν, πορευόμαστε στον δρόμο του οράματός του, προωθώντας την ιδέα ενός σχεδίου βαλκανικής συνανάπτυξης και κοινής ασφάλειας, συνυφασμένου με την ευρωπαϊκή προοπτική και των Δυτικών Βαλκανίων. Με την καθοριστική συμβολή της Ελλάδας η περιοχή των Βαλκανίων μπορεί να μετατραπεί σε ειρηνικό διαμέρισμα στο κοινό ευρωπαϊκό σπίτι. Αυτό υπηρετεί και η προσπάθεια της κυβέρνησης για την επίλυση του ονοματολογικού με την FYROM, με αισιόδοξες προοπτικές σήμερα, ύστερα από 25 ολόκληρα χρόνια χαμένων ευκαιριών, με κορυφαία το λεγόμενο «Πακέτου Πινέιρο», που είχε προταθεί το 1993, από την τότε πορτογαλική προεδρία της ΕΕ, την οποία η Ελλάδα δεν αξιοποίησε, με ευθύνη του τότε ΥΠΕΞ Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος είχε διστάσει να ανατρέψει την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αποσκιρτώντας από την ΝΔ και ιδρύοντας δικό του κόμμα.

Υπάρχουν νέες μεγάλες απειλές, αλλά και ελπίδες για την ειρήνη, τις οποίες οφείλουμε να αναδεικνύουμε, όπως η μη αναμενόμενη συνάντηση κορυφής των δύο κορεατικών κρατών, που έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία ειρήνης, με στόχο την αποπυρηνικοποίηση του συνόλου της Χερσονήσου της Κορέας. Ενδεχόμενη επίτευξη του στόχου αυτού, θα δημιουργήσει ακόμα ένα προηγούμενο για την μετατροπή και της Μ. Ανατολής σε ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, παρά το μεγάλο εμπόδιο της κατοχής πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ.

Η μνήμη Λαμπράκη αναδεικνύει την ανάγκη ενός νέου πολυθεματικού και ευρύτατου κινήματος ειρήνης στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Όσο ποτέ πριν, πρέπει να καταστεί συνείδηση στις κοινωνίες ότι ειρήνη δεν είναι μόνο η απουσία του πολέμου. Σημαίνει, σε τελευταία ανάλυση, αντιφασισμός και αντιμιλιταρισμός. Ας θυμηθούμε παλαιότερο σύνθημα του κινήματος ειρήνης, που έλεγε «Ειρήνη η μόνη επιλογή, αφοπλισμός – ανάπτυξη- ζωή».

*Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Ο Λαμπράκης και το Κίνημα Ειρήνης» (εκδόσεις Ταξιδευτής)

πηγή: avgi.gr

Αντίο Τραμπάκουλα!

Με δύο μόλις στροφές ο σπουδαίος Χάρρυ Κλυνν περιέγραψε πριν από πολλά πολλά χρόνια μία ολόκληρη χώρα:

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

«Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου / του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς / πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα / Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς. Τσαρούχι, Rolex, σνακ μπαρ, "Ρεπόρτερς" και Τζέι Αρ / με Honda η Ελλάδα προς τη δόξα τραβά / με Marx, Ορθοδοξία και με μια ζεϊμπεκιά / να την η Ελλάδα ανάσκελα»

Και να πεις πως δεν ήταν προφητικός, πως δεν είναι επίκαιρος ακόμα και τώρα...

Ο Χάρρυ Κλυνν (Βασίλης Τριανταφυλλίδης) έφυγε από τη ζωή χθες το πρωί, ταλαιπωρημένος τα τελευταία χρόνια από την υγεία του, σε ηλικία 78 ετών. Τον είδα από κοντά στην κηδεία του Νικόλα, του γιου του, που πέθανε πριν από δύο -πέρασαν κιόλας- χρόνια.

Ηταν καταβεβλημένος λόγω του αναπνευστικού, ήταν και σε τραγική ψυχολογική κατάσταση, έμοιαζε σαν ένας άνθρωπος παρατημένος. Δεν ήταν έτσι όμως, όσο ζούσε ο Νικόλας και μου έλεγε για τον Χάρρυ, μάθαινα πόσο σφριγηλός και ενεργός παρέμενε. Κατέβηκε και στο Gagarin για κάποιες παραστάσεις τον Φεβρουάριο του 2013, συγκινητικές θυμάμαι, έπαιξε και το καλοκαίρι στο Βεάκειο και αυτό ήταν όλο.

Πέντε χρόνια μετά, χθες δηλαδή, ο Χάρρυ Κλυνν αποχαιρετούσε τον κόσμο ετούτον. «Στις 6 μού τηλεφώνησαν, στις 10 πήρα το αεροπλάνο και ανέβηκα κατευθείαν», μου έλεγε χθες η σκηνοθέτις Μαρία Δανέζη, η τελευταία σύντροφος του Νικόλα.

Κοιτώντας χθες το πρωί τη δισκοθήκη μου βρήκα κάποια άλμπουμ του Χάρρυ Κλυνν που αγόρασα τότε. Δεκαετία του ’80, ΠΑΣΟΚάρα ΟΛΕ και οι ευφυείς δίσκοι που έβγαζε πουλούσαν εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα.

Ο πιο πράσινος δίσκος και η πιο κόκκινη κασέτα αν θυμάστε. «Ο σατιρικός καλλιτέχνης βλέπει τα κακώς κείμενα δίπλα του και δεν αντέχει και θέλει να πει στον διπλανό του: “Πρόσεχε, αυτά που ζεις μπορεί και να μην είναι έτσι”», έλεγε σε συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.».

«Αρα, πρέπει να είναι βαθύς γνώστης των ανθρώπινων καταστάσεων. Kι επειδή ασχολείται συνεχώς με δυσάρεστα πράγματα, ανακαλύπτοντας συνεχώς πτώματα, είναι ένας ειδικός επί των πτωμάτων, είτε αυτά είναι κοινωνικά είτε είναι πολιτικά είτε είναι αισθητικά».

Πολύπλευρο ταλέντο ο Χάρρυ Κλυνν, ξεχώρισε σε πολλούς τομείς. Στην Αθήνα κατέβηκε μετά την ανάδειξή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη, δουλεύοντας στο πλάι του για περισσότερα από τρία χρόνια.

Αρχικά εμφανιζόταν σε κοσμικά κέντρα, ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, στο «Kάστρο», το «Bράχος», το «Tροκαντερό», το «Αλσος» κ.ά. Εκανε και ταινίες τότε όπως το «Γάμος α λα ελληνικά» και το «Τα 201 καναρίνια» στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενώ συμμετείχε και σε παραστάσεις στα θέατρα «Ακροπόλ» και «Χατζηχρήστου».

Τώρα, αν πούμε ότι ήταν από τους πρώτους stand up comedians στην Ελλάδα δεν νομίζω πως θα λέγαμε και ψέματα. Στη συνέχεια ξενιτεύτηκε και για δέκα χρόνια (από το '65 έως το '74) δούλεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά και, συγκεκριμένα, σε κέντρα της ελληνικής διασποράς, για να επιστρέψει στην Ελλάδα συνεχίζοντας σε μπουάτ της Πλάκας και σε νυχτερινά κέντρα.

Για τους δίσκους του τα είπαμε, απίστευτο σουξέ, χρυσός και πλατίνα οι περισσότεροι. Ενδεικτικά: «Δοξάστε με» το 1979, «Πατάτες» το 1981, «Μαλακά πιο μαλακά» το 1984, «Και πάσης Ελλάδας» το 1985, «Εθνος Ανάδελφον» πάλι το 1985. Είχε παίξει και γράψει δεκάδες επιθεωρήσεις, κάποιες από τις οποίες σημείωσαν ρεκόρ εισπράξεων, όπως οι «Εμπρός προς τα πίσω», «Ελληνες είστε και φαίνεστε», «Ρόμπες ξεκούμπωτες», «Καλατράβα με και ας κλαίω...» κ.ά.

Ακόμα, έγραψε πολλά βιβλία, με την τελευταία του ποιητική συλλογή του να κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» με τίτλο «Εμφύλιος λόγος». Ηταν και ζωγράφος (η μεγάλη αγάπη του πατέρα του), φτιάχνοντας εκατοντάδες έργα, πολλά από τα οποία παρουσίασε σε διάφορες ατομικές εκθέσεις.

Ηταν πολιτικά ενεργός μέχρι και την τελευταία στιγμή, αριστερός δήλωνε, είχε εκλεγεί και δημοτικός σύμβουλος στην Καλαμαριά, ενώ έκανε και διαρκή αγώνα για την ποντιακή κοινότητα. Δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί και με το ποδόσφαιρο, παίρνοντας τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ έγινε και πρόεδρος της ΕΠΑΕ στη φάση της σύγκρουσης με την πολιτεία για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή στην Καλαμαριά, εκεί όπου γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια Πόντιων προσφύγων. Ζει η γυναίκα του Χαρίκλεια, θα έρθουν και τα δύο άλλα παιδιά του από το εξωτερικό, ο γιος του και η κόρη του. Πάει λοιπόν και ο Τραμπάκουλας...

πηγή: efsyn.gr

Η πατριδοκαπηλία, ο κλέφτης του κρεοπωλείου και ο άνθρωπος «χωρίς ταυτότητα»

Ένας από τους συλληφθέντες για την επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη ομολόγησε τη συμμετοχή του στα γεγονότα μετά από τη ληστεία που διέπραξε με δύο ακόμα συνεργούς του σε ένα κρεοπωλείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

του Χρήστου Τσαντή*

Ο άνθρωπος που βρίσκει νόημα στο να ξορκίζει, να βρίζει και να ασκεί βία απέναντι σε καθετί διαφορετικό – στη διαφορετική άποψη, στη διαφορετική ομάδα, στο διαφορετικό κόμμα, στον διαφορετικό άνθρωπο – αναζητώντας μια επίπλαστη «ασφάλεια» σε μία ψευδεπίγραφη εθνική ταυτότητα, της οποίας το περιεχόμενο αγνοεί, εύκολα μπορεί να γίνει έρμαιο της φασιστικής προπαγάνδας, θύτης και θύμα μιας νέας – πραγματικής αυτή τη φορά – εθνικής συμφοράς.

Ένας από τους συλληφθέντες για την επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη ομολόγησε τη συμμετοχή του στα γεγονότα μετά από τη ληστεία που διέπραξε με δύο ακόμα συνεργούς του σε ένα κρεοπωλείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Λίγες ώρες αφότου είχε ληστέψει το κρεοπωλείο, συνελήφθη για τη διάρρηξη και παραδέχθηκε στους αστυνομικούς ότι είχε πάρει μέρος στην επίθεση εναντίον του δημάρχου Θεσσαλονίκης. Τα… κίνητρα του δράστη για την επίθεση στον Μπουτάρη, τα πληροφορηθήκαμε. Δεν μάθαμε όμως τα κίνητρα της ληστείας στο κρεοπωλείο. Ίσως και ο ιδιοκτήτης του να είχε εκφράσει τίποτα «περίεργες», για τα αυτιά των εθνικιστών, απόψεις!

Το πιο πιθανό είναι ότι αρκετοί από όσους, οργανωμένα, πήραν μέρος ως «τάγμα εφόδου» στη δολοφονική επίθεση σε βάρος του Γιάννη Μπουτάρη, να έχουν σχέσεις με το παρακράτος του κοινού ποινικού δικαίου. Αυτό είναι μία εικασία για την ώρα. Δεν είναι υπόθεση εργασίας όμως το γεγονός ότι από το οπτικοακουστικό υλικό έγινε φανερό πως όσα συνέβησαν μοιάζουν περισσότερο με προσχεδιασμένη δολοφονική ενέδρα σε βάρος του δημάρχου Θεσσαλονίκης και λιγότερο με «αυθόρμητη αγανάκτηση».

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να σκεφθεί κανείς ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει ένα και μόνο χτύπημα σε κάποιον άνθρωπο ηλικίας 75 ετών. Και ο Μπουτάρης δεν δέχθηκε μόνο ένα χτύπημα, αλλά ομοβροντία από «επαγγελματικές κλωτσιές» στα καλάμια και ύστερα γροθιές και χτυπήματα σε όλο του το σώμα, ακόμη και την ώρα που βρισκόταν πεσμένος στο έδαφος. Μα και μόνο η λεκτική βία που ασκήθηκε σε βάρος του, φτάνει για να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε έναν άνθρωπο.

Μπορούμε στα σοβαρά να αποκλείσουμε την περίπτωση να υπήρχε από συγκεκριμένους φασιστικούς κύκλους, η πρόθεση μιας ακόμα δολοφονίας, μετά από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μετά από τις δολοφονίες και τις εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών, αλλά και σε βάρος Ελλήνων, των οποίων οι απόψεις δεν αρέσουν στους ναζί;

Σίγουρα η διαδικασία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης θα μας δώσει πολύτιμο υλικό και τότε θα μπορούμε να πούμε περισσότερα. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που αξίζει να σημειωθεί. Κάποια ηχηρά ονόματα από το χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συντάχθηκαν με δηλώσεις και ανακοινώσεις τους με τους δήθεν αγανακτισμένους πολίτες, ενώ κάποιοι άλλοι στα κοινωνικά δίκτυα μιλούσαν για καταδίκη της βίας, αλλά έλεγαν με νόημα ότι «και ο Μπουτάρης έπρεπε να προσέχει τι λέει»!

Ο 75χρονος Γιάννης Μπουτάρης, όπως και κάθε 75χρονος, δεν νομίζετε ότι έχει – έτσι κι αλλιώς – το δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του, όποια και αν είναι αυτή; Δεν θα κριθεί για τις απόψεις του στο στίβο της αντιπαράθεσης ιδεών; Αφήστε δε που αποδείχθηκε ότι μέρος των δηλώσεών του είχε παραποιηθεί από συγκεκριμένα μέσα, προφανώς για να αφιονιστεί το «τάγμα εφόδου». Αλλά και διαφορετικά να ήταν τα πράγματα, ακόμα και αν είχε κάνει δηλώσεις «αντεθνικού περιεχομένου», ποιος δίνει το δικαίωμα της αυτοδικίας σε ορισμένους πατριδοκάπηλους που ορκίζονται πίστη στον Χίτλερ και χαιρετούσαν ναζιστικά στα συλλαλητήρια, να βαφτίζονται ως αυτόκλητοι «υπερασπιστές του έθνους»;

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η παλιότερη επίθεση εναντίον του Κ. Χατζηδάκη, η κωλυσιεργία στην εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης και στη διεξαγωγή της δίκης, οι επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, οι δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος δικηγόρων και μαρτύρων κατά τη διάρκεια της δίκης, το σπάσιμο των αγαλμάτων στην Αθήνα, οι «ρουβίκωνες» που παριστάνουν τους «ζορό», οι εναγκαλισμοί των υποδίκων πρωτοπαλίκαρων της «Χρυσής Αυγής» με γνωστούς εκκλησιαστικούς ηγέτες στη Θεσσαλονίκη, οι σφαίρες που στάλθηκαν στον Υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά,  και τώρα η επίθεση στον Γ. Μπουτάρη, είναι κομμάτια ενός και του ίδιου παζλ και μας δείχνουν ανάγλυφα το μέγεθος του κινδύνου που αντιμετωπίζει η Δημοκρατία στη χώρα που γεννήθηκε.

Η εικόνα με τον ανεκδιήγητο τύπο που στο ένα χέρι του κρατούσε το παιδί του και την ίδια ώρα κυνηγούσε βρίζοντας έναν 75χρονο, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη για το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, ο «χωρίς ταυτότητα». Ο άνθρωπος που βρίσκει νόημα στο να ξορκίζει, να βρίζει και να ασκεί βία απέναντι σε καθετί διαφορετικό – στη διαφορετική άποψη, στη διαφορετική ομάδα, στο διαφορετικό κόμμα, στον διαφορετικό άνθρωπο – αναζητώντας μια επίπλαστη «ασφάλεια» σε μία ψευδεπίγραφη εθνική ταυτότητα, της οποίας το περιεχόμενο αγνοεί, εύκολα μπορεί να γίνει έρμαιο της φασιστικής προπαγάνδας, θύτης και θύμα μιας νέας – πραγματικής αυτή τη φορά – εθνικής συμφοράς. Γιατί εθνική συμφορά θα είναι για μία χώρα που μάτωσε για να βγει από την μέγγενη της οικονομικής κρίσης, το να αφεθεί να επιστρέψει σε ό,τι πιο βάρβαρο και σκοταδιστικό έχει να επιδείξει η ιστορία της, στην εποχή των παρακρατικών ταγμάτων εφόδου και των «Γκοτζαμάνηδων».

*Ο Χρήστος Τσαντής είναι συγγραφέας-σύμβουλος ψυχικής υγείας και υπεύθυνος των Εκδόσεων Ραδάμανθυς

left

Εικοσιεννιά κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν Παύλο Τσίμα

της Δανάης Κισκήρα - Μπαρτσώκα

«Τον είδα το απόγευμα. Χαιρετηθήκαμε και είπαμε θα τα πούμε το πρωί να πιούμε τον πρωινό μας καφέ. Το παιδί μου δεν μου ξαναμίλησε. Δεν ήπιαμε τον καφέ μας. Στο νοσοκομείο μου είπαν ότι τον μαχαίρωσε η Χρυσή Αυγή. Είδα το παιδί μου στον νεκροθάλαμο», αυτά είπε η Μάγδα Φύσσα, το 2015 όταν και κατέθετε ενώπιον του δικαστηρίου για τη δολοφονία του γιου της, Παύλου Φύσσα, από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά τον.. Σεπτέμβριο του 2013.
Εκείνο το βράδυ, η Ελλάδα ξύπνησε βίαια από τον λήθαργο που είχε βυθιστεί και δυστυχώς δεν άργησε να ξαναπέσει.
Σχεδόν δύο χρόνια πριν, τον Μάρτιο του 2011 ο Θεόδωρος Πάγκαλος γιουχάρεται στα Καλύβια Αττικής και κάποιος του πετάει ένα γιαούρτι.
Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα δύο; Για έναν υγιή νου καμία απολύτως. Το ένα είναι μία στυγερή δολοφονία ενός νέου ανθρώπου από ναζί εγκληματίες και το άλλο είναι μία γελοιότητα που έλαβε χώρα σε ένα προάστιο και είχε αποδέκτη τον αντιπρόεδρο της τότε κυβέρνησης.
Ο Παύλος Τσίμας όμως, από το χθεσινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ είχε διαφορετική άποψη.
Με αφετηρία τη θεωρεία των δύο άκρων, ορμώμενος από τη φασιστική επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη, προσπαθώντας να φτιάξει μία παραλλαγή του «για τη Μαρφίν όμως δεν λέτε τίποτα» και εξισώνοντας τις διαμαρτυρίες για τους πλειστηριασμούς με την επίθεση στον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, ο Παύλος Τσίμας μη μπορώντας να δαμάσει την επιθυμία του να αποδείξει πως η βία είναι μία και είναι η ίδια όποια μορφή και αν έχει, είπε το εξής: «Aν γιαουρτώνουμε τον Πάγκαλο είναι μια χαρά, αν μαχαιρώνουν τον Φυσσα είναι κακό».
Το πρόβλημα εδώ, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είπε την παραπάνω φράση, αλλά ότι δεν ντράπηκε να την πει.
Το ουσιαστικό θέμα όμως δεν είναι μόνο η εξίσωση του γιουχαρίσματος με έναν φόνο αλλά το αντίστροφο. Είναι η εξίσωση του φόνου με το πέταμα ενός γιαουρτιού. Το απόλυτο ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής. Πάω στοίχημα πως όποιος χρυσαυγίτης είδε το χθεσινό δελτίο του ΣΚΑΙ, μειδίασε αυτάρεσκα και το βράδυ έδειρε τη γυναίκα του νιώθοντας καλύτερα με τον εαυτό του.
Υπάρχουν κάποια νοητά όρια στην ηθική και τη συνείδηση του κάθε ανθρώπου. Υπάρχει όμως και η «κοινή ηθική» - κατά την «κοινή λογική» - η οποία αυτή τη φορά, στο βωμό των ίσων αποστάσεων και του πλυντηρίου που τολμά να ξεπλύνει ακόμα και ναζί, ξεπεράστηκε κατά πολύ.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν ο κ. Τσίμας θα μπορούσε να τεκμηριώσει αυτή του την εξίσωση μπροστά στη μάνα που δεν ήπιε τον πρωινό καφέ με το παιδί της.

documentonews

Δεν είναι καμπανάκι, είναι μια καμπάνα να!

του Στρατή Μπουρνάζου

Βλέπω τις εικόνες από την επίθεση: τον Μπουτάρη ριγμένο στο κράσπεδο, να έχει πέσει κάτω από τις κλωτσιές.

Μου έρχονται δύο σκέψεις. Πρώτον, ότι η επίθεση γίνεται ακόμη πιο αποτρόπαια επειδή πολλοί μαζί ορμάνε και κλωτσάνε έναν, και μάλιστα ηλικιωμένο, άνθρωπο (όσο δυναμικός και δραστήριος και να 'ναι ο Μπουτάρης, δεν παύει να είναι 75 χρονών).

Δεύτερον, το ζήτημα δεν είναι μόνο (που ασφαλώς είναι) οι φασίστες, οι ακροδεξιοί τραμπούκοι και οι χρυσαυγίτες. Αυτοί πράττουν σύμφωνα με τα "πιστεύω" τους, το έχουν δείξει πολλές φορές. Και θα συνεχίσουν όσο μπορούν. Το κρίσιμο για μένα είναι η στάση όλων των άλλων, και κυρίως των οργανωμένων δυνάμεων, των θεσμικών φορέων και των αρχών απέναντί τους.

Και δεν είναι ασφαλώς η πρώτη φορά που έχουμε μια τέτοια επίθεση. Ας μην ξεχνάμε ότι πριν λίγους μόλις μήνες στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκη, οι φασίστες έκαψαν ανενόχλητοι την κατάληψη Libertatia και οι δράστες ακόμα "αναζητώνται" (παρά τα βίντεο που υπάρχουν).

Κι όσο οι "εθνικοί" –και καλά– λόγοι, ο εθνικισμός των πατριωταράδων "δικαιολογούν" και κάνουν ανεκτή την ακροδεξιά βία, αυτή θα γιγαντώνεται και θα αποκτά περισσότερα ερείσματα.

Κι από αυτή δεν γλιτώνει κανείς (αν θυμηθούμε και τον προπηλακισμό Κουμουτσάκου τον Νοέμβρη του 2015, στο Σύνταγμα, σε συγκέντρωση Ποντίων). Περαστικά στον Γ. Μπουτάρη – και η πιο έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης είναι η απαίτηση οι φασίστες να μη δρουν ανενόχλητοι, ψαρεύοντας στα θολά νερά του δήθεν πατρωτισμού τους. Δεν είναι ένα ακόμα "καμπανάκι" (για το αυγό του φιδιού, τη δημοκρατία κλπ). Είναι μια καμπάνα να που χτυπάει δυνατά εδώ και χρόνια. Απλώς πολλοί δεν θέλουν να την ακούσουν.

ΥΓ1. Για όποιον δεν είδε εικόνες, αντιγράφω τις δηλώσεις της προέδρου του Δημοτικού συμβολίου Θεσσαλονίκης, Κ. Γούλα: "Ο Γιάννης Μπουτάρης έπεσε κάτω από τα χτυπήματα και συνέχισαν να τον κλωτσάνε. Είχαν πρόθεση να του κάνουν κακό και φαινόταν, γιατί τον χτυπούσαν και στο κεφάλι. Χτύπησαν και εμένα και τους αστυνομικούς που τον προστάτευαν".

ΥΓ2. Οι δηλώσεις Καρατζαφέρη και Χρ. Παππά που επιδοκιμάζουν την επίθεση δεν εκπλήσσουν. Είναι όμως ενδεικτικές όχι για το ήθος τους (αυτό το ξέρουμε), αλλά για το θράσος τους και τα νερά στα οποία ψαρεύουν.

tvxs

Ποιος θα κερδίσει τις εκλογές;

Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι από τον σημερινό Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα λείπει η «ευρυμάθεια». Τη βρίσκουν όμως στον Κυριάκο Μητσοτάκη που μπερδεύει τον Βολταίρο με τον Ρουσσώ. Θεωρούν μειονέκτημα ότι ο Τσίπρας ήταν παρών στους αγώνες της γενιάς του και μετείχε σε καταλήψεις, ενώ ο Μητσοτάκης πλεονεκτεί γιατί έχει τρία πτυχία.

Του Γιώργου Λακόπουλου

Αυτά και άλλα, αντίστοιχης ποιότητας, επιχειρήματα χρησιμοποιούνται -σε συνδυασμό με δημοσκοπήσεις της οκάς- σε δυο κατευθύνσεις: να αντιστρέψουν την συντριπτική διαφορά υπέρ του Τσίπρα στο δημόσιο χώρο- σε ό,τι αφορά την παρουσία του και την αποτελεσματικότητα- και να προβλέψουν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Το ιμπέριουμ Τσίπρα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, όσοι ειδικοί και αν εκπαιδεύσουν τον πρόεδρο της ΝΔ. Σε ό,τι αφορά τη διαχειριστική ικανότητα ανάμεσά τους αντιμετωπίζεται με δολιότητα. Δηλαδή μεταφέρεται στον Πρωθυπουργό το κόστος της πολιτικής που θα ασκούσε οποιασδήποτε από τα κόμματα που υπέγραψαν το Μνημόνιο.

Αποσιωπάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – ενώ δεν έχει ευθύνη για τη χρεοκοπία -έφερε σε πέρας την πολιτική για την αποτροπή της και του αναγνωρίζεται παγκοσμίως, ενώ η ΝΔ -που προκάλεσε τη χρεοκοπία μαζί με το ΠΑΣΟΚ-, απέτυχε.

Με τη ίδια δολιότητα χρεώνεται στον Τσίπρα ότι «άλλα έλεγε και άλλα έκανε», ενώ συνέβη εντελώς το αντίθετο: πήρε τη πρώτη εντολή για να «καταργήσει» το Μνημόνιο, όπως έλεγε, και το επιχείρησε -ανεπιτυχώς, όπως ήταν αναμενόμενο. Αλλά πήρε τη δεύτερη εντολή για να υλοποιήσει το Μνημόνιο που ο ίδιος διαμόρφωσε και το έκανε επιτυχώς, όπως δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο.

Αν έχει διαχρονικές ανακολουθίες ο Τσίπρας που «από αντιμνημονιακός έγινε μνημονιακός» -σα να μην έπρεπε- τι έχει ο Μητσοτάκης που το 2010 ήταν αντιμνημονιακός, πρώτο τραπέζι πιστά στα «Ζάππεια» του Σαμαρά, το 2012 έγινε φαν του Μνημονίου και το εφάρμοζε φανατικά και τώρα καταγγέλλει το…τέταρτο Μνημόνιο- που δεν υπάρχει κιόλας;

Σε ό,τι αφορά την πρόβλεψη του αποτελέσματος είναι βλακώδες να διατείνεται κάποιος ότι ξέρει ποιος θα κερδίσει τις εκλογές- ειδικά με χρήση της προηγουμένης επιχειρηματολογίας. Στην πολιτική υπάρχουν στοιχειώδεις κανόνες διαμόρφωσης της προτίμησης των ψηφοφόρων.

Πριν από όλα οι εκλογές κρίνονται από τα συμφραζόμενα της συγκυρίας στην οποία στήνονται οι κάλπες. Ο Μάιος του 2012- τον οποίο κανείς δεν είχε προβλέψει- είναι η πιο χαρακτηριστική απόδειξη. Και ο Οκτώβριος του 2019 είναι μακριά.

Δεύτερο, τις εκλογές κρίνει η αναμέτρηση των πρωταγωνιστών στο ανοιχτό πεδίο και σ’ αυτό το επίπεδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης υστερεί δραματικά του Αλέξη Τσίπρα.

Τρίτο, αυτή η αναμέτρηση έχει πάντα ως φόντο τι εκφράζουν και ποιους εκπροσωπούν οι πρωταγωνιστές. Ο Μητσοτάκης είναι τυπικός εκπρόσωπος της οικογενειοκρατίας και εκφράζει τα συμφέροντα των λίγων και των διαπλεκόμενων.

Ο Τσίπρας είναι ο πρώτος πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση που δεν προέρχεται από τζάκι και συντάσσεται με το δίκιο των πολλών. Ο ένας εκπροσωπεί τη Δεξιά και ο άλλος την Προοδευτική Παράταξη.

Τέταρτο, στις εκλογές προσερχεται με καλύτερο εξοπλισμό όποιος έχει «αφήγημα» για την επόμενη μέρα, βασισμένο στον απολογισμό της προηγούμενης, όχι σε κατασκευές επικοινωνιολόγων. Ο Τσίπρας παρέλαβε μια χρεοκοπημένη Ελλάδα υπό διασυρμό και τη βγάζει από το Μνημόνιο χωρίς να ανοίξει μύτη, υποσχόμενος ανάσα σε όσους πλήρωσαν τη κρίση.

Ο Μητσοτάκης συνδέεται με τις προσωπικές, τις οικογενειακές και τις παραταξιακές αποτυχίες του και επιδιώκει την επιστροφή στο αμαρτωλό παρελθόν της διαπλοκής και την ώθηση στο περιθώριο των πολλών υπέρ της «επιτυχίας» των ολίγων.

Συμπέρασμα: Οι εκλογές δεν γίνονται με δημοσιεύματα, εκπομπές αναρτήσεις και «πίτες» πειρατικών δημοσκοπήσεων. Γίνονται με την ψήφο των πολιτών. Αυτή η ψήφος διαμορφώνεται με κριτήρια βιωματικά, ιστορικά, πολιτικά, ακόμη και αισθητικά. Αυτά τα υλικά έχει το μίξερ της λαϊκής ετυμηγορίας- και όχι όσα προβάλλουν οι φίλοι του Κυριάκου…

πηγή: anoixtoparathyro.gr

Δικαιοσύνη πολλών ταχυτήτων;

Οι σοβαρές πειθαρχικές ευθύνες ανώτατων δικαστικών που εντοπίζει έκθεση αντιπροέδρου του ΣτΕ για την υπόθεση Βγενόπουλου, έρχονται ως επιβεβαίωση για τη διαφορετική βαρύτητα που έχουν απέναντι στη δικαιοσύνη οι πολίτες ανάλογα με την ισχύ τους αλλά και του τρόπου που το πολιτικό σύστημα παρεμβαίνει ή κατηγορεί για πιέσεις όταν δεν καταφέρνει να τη χειραγωγεί.

Η έκθεση, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύπτει σοβαρές ευθύνες δικαστικών, αντιθέσεις μέσα στο δικαστικό σύστημα, πολιτικές παρεμβάσεις, κωλυσιεργία, ανεξήγητες παραλείψεις και μεθόδευση προκειμένου να τεθεί δύο φορές στο αρχείο και να μην διαλευκανθεί ποτέ η πολύκροτη υπόθεση Βγενόπουλου και τα «τα θαλασσοδάνεια της Marfin».

Παρότι πολιτικοί και τύπος, εσχάτως, στοχοποιούν δικαστικούς λειτουργούς που ερευνούν υποθέσεις σκανδάλων (βλ. σκάνδαλο Novartis), αντιθέτως σιώπησαν όταν εμποδίστηκε η διερεύνηση μιας υπόθεσης τόσο σοβαρής που συνέβαλε καθοριστικά στη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, της Κύπρου για την οποία δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Η έκθεση επιβεβαιώνει την αντίληψη της κοινής γνώμης αλλά και στη σκληρή πραγματικότητα καθώς  όλοι οι υπαίτιοι των μεγαλύτερων πολιτικών και επιχειρηματικών σκανδάλων των τελευταίων ετών βρίσκονται ελεύθεροι ενώ τα σκάνδαλα κόστισαν στη χώρα αμύθητα ποσά, που θα πληρώνουν για πολλές γενιές, οι πολίτες.

Το μεγαλύτερο πλήγμα για τη δημοκρατία είναι η εδραίωση της αντίληψης ότι ο συνταγματικός πυλώνας της δικαστικής εξουσίας επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση για τους μεγαλοσχήμονες σε σχέση με τους άσημους πολίτες. 

tvxs

Εσύ χτύπησες τον Μπουτάρη

Οι περισσότεροι όμως το περίμεναν. Όχι απαραίτητα την επίθεση ακροδεξιών απέναντι στον Μπουτάρη. Αλλά περίμεναν πως κάπου θα σκάσει, κάποιος εκλεγμένος θα δεχτεί το μένος της (και καλά) «αγανάκτησης» των φασιστοειδών.

του Ευριπίδη Ταρασίδη

Σήμερα αρκετοί νιώθουν σαν τον Γιώργο Αυτιά. Που το πρωί είχε καλεσμένο τον Κυριάκο Βελόπουλο, ο οποίος το προηγούμενο βράδυ έγραψε κάτι στο fb υπέρ των τραμπούκων που έδειραν τον Μπουτάρη. Και όταν ο Βελόπουλος επανέλαβε τη θέση του στον αέρα, ο Αυτιάς εξεπλάγην. Δεν το περίμενε.

Οι περισσότεροι όμως το περίμεναν. Όχι απαραίτητα την επίθεση ακροδεξιών απέναντι στον Μπουτάρη. Αλλά περίμεναν πως κάπου θα σκάσει, κάποιος εκλεγμένος θα δεχτεί το μένος της (και καλά) «αγανάκτησης» των φασιστοειδών.

Τον Μπουτάρη όμως δεν τον χτύπησαν μόνοι τους οι παιδαράδες Πόντιοι ( ; ) κρατώντας τα παιδιά τους στα χέρια τους. Τον χτύπησες και εσύ.

ΕΣΥ, που δεν διστάζεις να χρησιμοποιήσεις ακροδεξιό λόγο μέσα τη Βουλή και να αποκαλείς «άθλιους», «γελοίους», «τιποτένιους» τους πολιτικούς σου αντιπάλους.

ΕΣΥ, που ανέχεσαι να βρίσκεσαι στο ίδιο κόμμα με υμνητές του Πλεύρη, του Μεταξά, του Παπαδόπουλου. Που δεν έχεις πρόβλημα να χαριεντίζεσαι με υπόδικους φασίστες. Που συνομιλείς μαζί τους. Που αναπτύσσεις την ατζέντα σου γύρω από θέματα που πιάνουν το ακροδεξιό ακροατήριο.

ΕΣΥ, που, αν και δημοκράτης, δεν ντρέπεσαι να ξεστομίζεις αναλήθειες για τις «χρυσές στιγμές της οικονομίας της Χούντας», «τους δρόμους που έφτιαξε», «τις ανοιχτές πόρτες των νοικοκυραίων τα βράδια»,  αρνούμενος να αποδεχτείς πως, όλα αυτά που σου ψιθύριζαν στο αυτί τόσα χρόνια, είναι ψέματα και πως πιάστηκες στη φάκα. Που δεν ντρέπεσαι να κοινοποιήσεις την αφήγηση των ακροδεξιών για την εθνική αντίσταση και το όχι του Μεταξά. Που ξέχασες πως κάποτε υπήρχαν ξερονήσια.

ΕΣΥ, που χρησιμοποιείς τις λέξεις «λαθρομετανάστης», «πούστης», «καθυστερημένος», «κωλότουρκος», «αράπης», «γύφτουλας»,  θεωρώντας υπεροχή το να είσαι Έλληνας, στρέιτ και χριστιανός.

ΕΣΥ, που αποκαλείς «δίποδο» έναν πολιτικό σου αντίπαλο, που ανέχεσαι μέσα στα δημοτικά συμβούλια την ακροδεξιά ρητορική και όταν σου «την πέφτουν» μιλάς για χούντα των αριστερών.

ΕΣΥ, που γράφεις τραγούδια για μία «καριόλα» και της υπόσχεσαι «μπουκάλι και βενζίνη» τώρα που σε απάτησε, που τραγουδάς για «εμπόριο λευκής σαρκός», για ξύλο και βιασμούς. Αλλά φταις και ‘συ που λες «έλα μωρέ χαλάρωσε» και τα χορεύεις λιώμα πάνω σε τραπέζια.

ΕΣΥ, που σήμερα από το πρωί γράφεις «καλά του έκαναν του Μπουτάρη», του δημάρχου Θεσσαλονίκης, του εκλεγμένου από τον κόσμο της πόλης, του 75χρονου άντρα που απλά λέει κάτι που δεν συμφωνεί με το δικό σου μικρό μυαλό.

 

ΕΣΥ που βροντοφωνάζεις για το όνομα της Μακεδονίας σου, αδιάβαστος, ανιστόρητος, χωρίς υπόβαθρο, μόνο με το θυμικό σου, αδιαφορώντας για το συμφέρον της πατρίδας σου, του γείτονα σου, του παιδιού σου, που καλείς σε πόλεμο ενάντια στη χώρα που δίνεις τα λεφτά σου στα καζίνο της.

ΕΣΥ, που θέλεις να πάρεις τις χαμένες σου πατρίδες, ξεχνώντας ότι η ιστορία κυλά με συνεχείς ανταλλαγές, μετακινήσεις, πολέμους, βία και που τον τόπο που σήμερα θεωρείς δικό σου (και καλά κάνεις), τον πάτησαν και τον έζησαν άνθρωποι που μιλούσαν άλλες γλώσσες, είχαν άλλες γραφές, άλλα έθιμα και άλλες παραδόσεις και που κάποτε, τον θεώρησαν (ορθά) δικό τους.

Και ναι, φταις και ΕΣΥ, που αντιμετωπίζεις την παράδοση σαν φολκλορ πανηγυράκι, που ζυμώνεις στα μυαλά των μελών του πολιτιστικού σου συλλόγου την ανωτερότητα τους σε σχέση με τους άλλους. Που μελετάς την ιστορία σου με όρους «μοναδικής αλήθειας», μπολιάζοντας το μίσος στους ανθρώπους σου που τους καλείς, μια-δυο φορές τον χρόνο να φορέσουν τις παραδοσιακές τους φορεσιές. Γιατί, αν έκανες και εσύ καλά τη δουλειά σου, δεν θα υπήρχε Πόντιος φασίστας.

Αλλά, κυρίως, φταις ΕΣΥ, που έβαλες (και διατήρησες)  μέσα στη Βουλή το μεγαλύτερο έκτρωμα από τη μεταπολίτευση. Τη εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

ΕΣΥ, που κλείνεις τα μάτια στους κοινούς εγκληματίες που ψηφίζεις.

ΕΣΥ, που, επειδή δεν μπορείς από μόνος σου να δομήσεις την ταυτότητα σου, ακουμπάς σε μπράτσα με σβάστικες, SS, σε χέρια που χαιρετούν ναζιστικά, σε χέρια με αίμα. Αρκεί να ανήκεις κάπου. Να λες πως είσαι «χρυσαυγίτης», «μπατριώτης», «φασίστας» και «ναζί». Αρκεί να είσαι κάτι.

Σεξιστές, φασίστες, μισάνθρωποι, χουλιγκάνοι no politica, ανιστόρητοι, αδιάβαστοι, ακροδεξιοί, τραμπούκοι, μισάνθρωποι, ομοφοβικοί, γκλαμουροδήθεν, ψευτοτσαμπουκάδες του fb, άντρακλες κ.α. μαζί χτυπήσατε τον Μπουτάρη. Και αν όλοι οι υπόλοιποι δεν εμποδίσουμε τις κλωτσιές, σε λίγο καιρό θα τις φάμε οι ίδιοι.

πηγή: Στο Κόκκινο Καβάλας

Γάζα: Έγκλημα εκ προμελέτης

Η σφαγή στη Γάζα άρχισε στα τέλη Μαρτίου, όταν ο Τραμπ ανήγγειλε τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών για τη διευθέτηση του Παλαιστινιακού και του τελικού καθεστώτος της πόλης

του Στρατή Αγγελή

Οι σφαίρες των Ισραηλινών θέριζαν Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας την περασμένη Δευτέρα και η διεθνής κοινότητα... έπεφτε πάλι από τα σύννεφα. Οι δηλώσεις καταδίκης για τους φόνους δεκάδων άοπλων διαδηλωτών και για τον τραυματισμό χιλιάδων καθώς και οι εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση» το μόνο που έκαναν ήταν να επιβεβαιώσουν την απροθυμία των «ισχυρών» και των λιγότερο ή περισσότερο «πρόθυμων» συμμάχων τους να παρέμβουν για να σταματήσει η σφαγή. Φανέρωσαν επίσης τις δεύτερες σκέψεις όλων των εμπλεκόμενων πλευρών στον πόλεμο της γειτονικής Συρίας και στη σκακιέρα της επερχόμενης ιρανικής κρίσης.

Η σφαγή στη Γάζα άρχισε στα τέλη Μαρτίου, όταν ο Τραμπ ανήγγειλε τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών για τη διευθέτηση του Παλαιστινιακού και του τελικού καθεστώτος της πόλης. Επί ενάμιση μήνα, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη η Παλαιστινιακή Αρχή, εξαρτώμενη από δυτικά και αραβικά δεκανίκια, έβλεπε το τρένο να έρχεται κατά πάνω της και τον οδοστρωτήρα Τραμπ να συνθλίβει τη λύση των δύο κρατών εβδομήντα χρόνια μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και τη Νάκμπα (Μεγάλη Καταστροφή). Για την ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς, που ελέγχει την αποκλεισμένη από ξηράς, θαλάσσης και αέρος Λωρίδα της Γάζας, οι διαδηλώσεις στον φράχτη και η συνακόλουθη αιματοχυσία αποτελούσαν μια δοκιμασμένη, αλλά εκ των πραγμάτων ξεπερασμένη τακτική, με ελάχιστα στρατηγικά αποτελέσματα. Ακόμα και την ημέρα της μεγάλης σφαγής, η παλαιστινιακή ενότητα παρέμεινε ζητούμενο. Την ίδια ώρα, τα φιλοδυτικά αραβικά καθεστώτα, με περισσή υποκρισία, από τη μία καταδίκαζαν το Ισραήλ και από την άλλη αναζητούσαν θέσεις ισορροπίας απέναντι στη δεύτερη μεγάλη κίνηση Τραμπ, τη μονομερή αποχώρηση των ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Επί ενάμιση μήνα ο ισραηλινός στρατός τουφέκιζε σαν τα κοτσύφια τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές που πλησίαζαν στο συρματόπλεγμα των «συνόρων», ενώ οι κυβερνήσεις Τραμπ και Νετανιάχου κατηγορούσαν τη Χαμάς ότι κρατά ως «όμηρο» τον λαό της Γάζας και τον σπρώχνει προς τον θανατηφόρο φράχτη για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από την αιματοχυσία. Τα ίδια επανέλαβαν μετά τη σφαγή της Δευτέρας. Οι μηχανισμοί προπαγάνδας της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ δεν απευθύνονται στα 2 εκατομμύρια κατοίκους - κρατούμενους μέσα στο κλουβί της Γάζας, ούτε στις αραβικές και μουσουλμανικές μάζες. Η επιχειρηματολογία για την «αποφασιστικότητα» των Τραμπ και Νετανιάχου έχει ως αποδέκτη τη δυτική κοινή γνώμη, η οποία «ζυμώνεται» για το χειρότερο: μια αναμέτρηση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ στην καθημαγμένη Μέση Ανατολή, από τη Βηρυτό μέχρι την Τεχεράνη και από τη Δαμασκό μέχρι την Υεμένη.

Αραβικά σουνιτικά καθεστώτα που επί δεκαετίες χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό για να συνεγείρουν ή για να εκτονώσουν τις δικές τους μάζες ανεβαίνουν τώρα στο τρένο του Τραμπ, δίπλα στο βαγόνι του Ισραήλ. Κόβουν «εισιτήριο», πληρώνουν ήδη αδρά τους Αμερικανούς συμμάχους για την επόμενη πολεμική περιπέτεια με στόχο το σιιτικό Ιράν και την οργάνωση Χεζμπολάχ που κερδίζει διαρκώς έδαφος στον Λίβανο (στρατιωτικά, ως η μοναδική ένοπλη δύναμη που αντιπαρατέθηκε επιτυχώς στο Ισραήλ, αλλά και πολιτικά όπως φάνηκε στις πρόσφατες εκλογές).

Υπό την έννοια αυτή, οι πλούσιοι Άραβες και οι δυτικοί εταίροι «καίγονται» περισσότερο για την εισαγωγή της SaudiAramco στο χρηματιστήριο εντός του έτους, παρά για το δράμα των Παλαιστινίων αδελφών. Το ύψος της μετοχοποίησης και η τιμή της μετοχής θα εξαρτηθούν από το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με το Ιράν και από τη «σταθερότητα» της πετρελαιοπαραγωγού Σαουδικής Αραβίας, όχι από την αιματοχυσία στην Παλαιστίνη.

αυγή

Σαράντα μονάδες είναι η διαφορά

Δεν μπορεί. Κάποιο λάθος θα έγινε στο μέτρημα.

του Πέτρου Κατσάκου

Αν και ποτέ δεν ήμουν καλός με τα μαθηματικά, είμαι και πάλι υποχρεωμένος να πάρω χαρτί και μολύβι και να μετρήσω μία προς μία τις 19 μονάδες του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματός του. Είναι βλέπεις απαραίτητος ο υπολογισμός των παρεμβάσεων, των τοποθετήσεων, των υποσχέσεων και των δημοσιοποιημένων θέσεων του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που πίστωσαν στον προσωπικό και κομματικό του λογαριασμό 19 ολόκληρες δημοσκοπικές μονάδες.

Σίγουρα πέντε μονάδες έχει πάρει για την εθνική, αταλάντευτη και ρεαλιστική του στάση για το “Μακεδονικό”. Άλλες δύο μονάδες έχει πιστωθεί για τον πειστικό του λόγο όταν τη μία ξορκίζει τις απολύσεις στο Δημόσιο και την άλλη μετράει γιατρούς που περισσεύουν στα Δημόσια νοσοκομεία. Με τη φόρα που έχει πάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει βάλει στον λογαριασμό άλλες τρεις μονάδες με τα όσα κατήγγειλε για τον Δημόσιο ΟΑΣΘ παρότι ο ίδιος το 2014 υπέγραφε “δώρα” εκατοντάδων εκατομμυρίων στους μετόχους και οι βουλευτές του διόριζαν όποιον ήξεραν και δεν ήξεραν στα άδυτα του οργανισμού. Το πεδίο επίσης που τα πήγε καλά εσχάτως ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν τα εργασιακά όπου με τις νεοφιλελεύθερες και αντεργατικές του τοποθετήσεις κατάφερε και κέρδισε άλλες πέντε μονάδες από το ευρύ κοινό του βιομηχανικού κόσμου της χώρας που τον επιβράβευσε με τις θετικές του απαντήσεις στον τελευταίο δημοσκοπικό του θρίαμβο. Τις τελευταίες μονάδες που ήρθαν να συμπληρώσουν το “μαγικό 19” τις απέσπασε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το κοινό που τον ακολουθεί στα social media και παρακολουθεί την καθημερινότητα ενός -σαν κι εμάς πολιτικού- που πάει στην Τουρκία χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα αλλά του φταίει η ξεχασιάρα σύζυγός του και εντυπωσιάζει με τον τρόπο που επιδεικτικά δένει τα κορδόνια του μπροστά σε ένα μνημείο πεσόντων.

Με αυτά και αυτά που είδαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την πρόσφατη δραστηριότητά του, οι 19 μονάδες διαφορά από τον δεύτερο και καταϊδρωμένο ΣΥΡΙΖΑ και λίγες φαντάζουν αλλά υπάρχει πάντα και η ασφάλεια του στατιστικού λάθους. Γιατί δεν μπορεί. Δεν μπορεί να μην έχει ήδη εξασφαλίσει την αυτοδυναμία ο πολιτικός των απολύσεων, των ρουσφετιών, της φυγομαχίας, των προσχημάτων, της υπονόμευσης και της γκάφας. Δεν μπορεί. Κάποιο λάθος θα έγινε στο μέτρημα. Σαράντα μονάδες θα έπρεπε να είναι η διαφορά.

αυγή

Αν δε σπάσεις αυγά...

Λοιπόν, ας αφήσουμε τα ευχολόγια, τις κοινοτοπίες και κυρίως τους κατευνασμούς προς όφελος της "κοινωνικής ειρήνης". Η επίθεση στο δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, στο πλαίσιο εκδήλωσης ποντιακών συλλόγων στο Λευκό Πύργο, είναι επίθεση στην πρόοδο και την -κουτσουρεμένη- δημοκρατία μας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Ο Γιάννης Μπουτάρης, όσο και αν διαφωνείς μαζί του, είναι από τους λίγους πολίτες αυτής της χώρας που έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται -στο κοινωνικό πεδίο- "φιλελεύθεροι". Με την πραγματική έννοια του όρου, όχι "φιλελέδες", που με πρόσχημα έναν απροσδιόριστο φιλελευθερισμό ηδονίζονται, σχεδόν σεξουαλικά, με τον εργασιακό μεσαίωνα και την πλήρη κατάλυση του κοινωνικού κράτους. 

Στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του υπαρχηγού Άδωνη Γεωργιάδη, δεν υπάρχουν φιλελεύθεροι και αυτό φάνηκε για ακόμα μια φορά με τις αντιδράσεις πολλών στελεχών τους, στον προπηλακισμό του δημάρχου Θεσσαλονίκης σε εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Ο αρχηγός της ΝΔ άλλωστε έχει πάρει και τα επίσημα εύσημα της Χρυσής Αυγής, όταν είπε πως "η βία στην Ελλάδα προέρχεται αποκλειστικά από την Αριστερά".

Δεν προκαλεί λοιπόν καμία έκπληξη η ρητορική συστράτευση πολλών στελεχών και ψηφοφόρων της ΝΔ, με τους νεοναζί της εγκληματικής οργάνωσης, για την επίθεση στο Γιάννη Μπουτάρη.

Μαζί λοιπόν με τα παραληρήματα των ανθρωποειδών της Χρυσής Αυγής, Παναγιώταρου και Παππά, τo στέλεχος της ΝΔ, Σταμάτης Μέλλος και το μέλος της πολιτικής επιτροπής του κόμματος, Δημήτρης Καμπόσος, ενθουσιάστηκαν και αυτοί με τη σειρά τους, για τον αποκρουστικό προπηλακισμό του δημάρχου Θεσσαλονίκης. 

Ο πολιτικός χώρος που πρεσβεύουν άλλωστε όλα αυτά τα θρασύδειλα ανθρωπάκια, έχει κάνει σύστημα το "πολλοί εναντίον ενός". Ερεθίζονται με το να επιτίθενται στον αδύνατο. Είτε αυτός είναι ομοφυλόφιλος, είτε μετανάστης, είτε 75χρονος ηλικιωμένος... είτε αριστερός ενάντια σε τρίκυκλο. 

Η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας, λοιπόν, έχει στελέχη και πολλούς οπαδούς οι οποίοι επιβραβεύουν δημόσια τον προπηλακισμό του εκλεγμένου δημάρχου Θεσσαλονίκης. Την ίδια ώρα, τα στελέχη της εγκληματικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", αντί να κρύβονται στα λαγούμια τους και να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, υβρίζουν, απειλούν και... συμμετέχουν μαζικά σε συλλαλητήρια. Η σπορά του "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια", με την πολύτιμη συμβολή και της Εκκλησίας της Ελλάδας, φυτρώνει και πάλι απειλητικά.

Οι Ποντιακοί σύλλογοι μπορεί να καταδίκασαν -διαδικαστικά- τα "ακραία στοιχεία" που επιτέθηκαν στον Γ. Μπουτάρη, αυτά όμως τα "ακραία στοιχεία" τυχαίνει να είναι "πρώτο τραπέζι πίστα" κάθε φορά σε αντίστοιχες εκδηλώσεις, αμαυρώνοντας την ίδια την ουσία της ιστορικής μνήμης της Γενοκτονίας και της προσφυγιάς. Βλέποντας επίσης τις εικόνες των επεισοδίων, φαίνεται καθαρά πως ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης δεν έτυχε καμίας ιδιαίτερης προστασίας από τους παρευρισκομένους, εκτός των συνοδών του. 

Η εικόνα, του άντρα που κυνηγάει τον χτυπημένο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, βρίζοντας τον χυδαία και κρατώντας συγχρόνως, στην αγκαλιά του, το μικρό κοριτσάκι του... είναι μια εικόνα που θα στιγματίζει για χρόνια, σαν επίμονος λεκές, τη μνήμη μας. Είναι επίσης ένα από τα τελευταία καμπανάκια που θα χτυπήσουν, πριν παραδοθούμε ολοκληρωτικά στη συντήρηση, το μίσος και το φασισμό. Την ίδια ώρα που τον μικροαστό νοικοκυραίο τον φοβίζει περισσότερο ο ακτιβισμός του Ρουβίκωνα, απ' ότι οι φασίστες έξω απ' την πόρτα του.

ΥΓ. Το δυστύχημα για τους φασίστες που επιτέθηκαν στον Μπουτάρη, είναι ότι δεν είχαν τον Άρη Πορτοσάλτε να τους νουθετήσει πως "πρέπει να προσέχετε να μη σας πιάνουν στο στόμα τους", όπως είχε κάνει με τον Κασιδιάρη λίγες ώρες μετά τη δολοφονία Φύσσα

koutipandoras