Η ανομία είναι υγεία

Όταν ξανάρχονται στην επικαιρότητα τα Εξάρχεια και οι παραφυάδες τους  

του Χρήστου Ξανθάκη

Κάθομαι τώρα εγώ με το φτωχό μου το μυαλό και παλεύω να κατανοήσω τι στο καλό σημαίνουν οι ακόλουθες φράσεις:
   «Η επόμενη κυβέρνηση θα προστατεύσει και θα στηρίξει την αστυνομία. Και θα την αφήσει..
επιτέλους να κάνει τη δουλειά της».
Αναρωτιέμαι ο δόλιος τι μας περιμένει στην επόμενη κυβέρνηση. Θα επιστρέψουν νικηφόρα και τροπαιούχα τα παιδάκια με τα ροπαλάκια και αρχίσουν ν’ ανοίγουν κεφάλια σωρηδόν; Θα υποκαταστήσουν το καταραμένο το Facebook οι δυνάμεις της τάξεως και θα εγκατασταθούν σε κάθε κομπιούτερ και σε κάθε κινητό; Θα ξυπνάμε το πρωί και θα παίρνουμε τον καφέ μας στο σαλόνι παρέα με τα καρακόλια; Και τα βουτήματα ποιος θα τα πληρώσει; Ο Έλλην φορολογούμενος και η Ελληνίς φορολογουμένη; Μα δεν είπαμε ότι η επόμενη κυβέρνηση θα μειώσει τους φόρους;
Πολλά, βεβαίως, έχουμε πει κατά καιρούς. Μια φορά κι έναν καιρό, για παράδειγμα, είχε βγει ο Βαρβιτσιώτης τζούνιορ και είχε δηλώσει ότι ο ίδιος είναι αντίθετος με το κάψιμο της σημαίας αλλά θα υπερασπιστεί το δημοκρατικό δικαίωμα έκφρασης όσων την καίνε. Έκτοτε δαγκώνει τη γλώσσα του ο Μίλτος πριν ανοίξει το στόμα του και όταν έρχεται ποτέ η κουβέντα σε θέματα εθνικών συμβόλων, κάνει τον Άδωνι να μοιάζει με μπαχαλάκι των Εξαρχείων. Ξέρετε, από αυτά που μαζεύονται στη Στουρνάρη και στα πέριξ αυτής και σπάνε πράγματα όταν δεν ξεναγούν τους τουρίστες στην άγρια δύση της πρωτευούσης…
Ας επιστρέψω όμως στην αστυνομία και στο πως θα κάνει τη δουλειά της. Το σκέφτομαι, δεν λέω, και προσπαθώ να βρω, με το φτωχό μου το μυαλό πάντα, τι σόι φιλελευθερισμός είναι αυτός. Γιατί αν το δούμε από τη λιμπερτάριαν την πλευρά, κανονικά ο καθένας πρέπει να κάνει μόνος του τα κουμάντα του και να οδηγήσει τα όργανα της τάξεως στην ανεργία. Αν το πιάσουμε από την άλλη τη φάση, του συμπονετικού συντηρητισμού που δίδαξε ο πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος, και πάλι δεν βγαίνει η εξίσωση που θέλει τα περιπολικά να κόβουν βόλτες στη βεράντα μας. Σε κάθε περίπτωση, φιλελευθερισμός και αστυνομοκρατία ταιριάζουν όσο πάνω κάτω ο φάντης με το ρετσινόλαδο, για να μην πω όσο το βόλευ με τα τρόλευ.
Άσε που σε τακτικό επίπεδο βολεύει η τρομολαγνεία αλλά σε στρατηγικό επίπεδο είναι σκέτη καταστροφή. Διότι είτε μας αρέσει είτε όχι η Ελλάδα είναι μια από τις πιο ασφαλείς χώρες της Δύσεως και η Αθήνα μια από τις πιο ασφαλείς πρωτεύουσες της Ευρώπης. Αυτό δεν σημαίνει ότι αγγίξαμε την τελειότητα και τη μακαριότητα -μακριά από εμένα τέτοιες μπούρδες. Είμαστε ωστόσο σε άλλο επίπεδο από ένα σωρό κράτη του αναπτυγμένου κόσμου, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Και μόλις αυτές τις μέρες το Λονδίνο ξεπέρασε σε δολοφονίες τη Νέα Υόρκη…
Αν ποντάρεις λοιπόν στο νόμο και στην τάξη, μπορεί να βρεις κόσμο και κοσμάκη να υιοθετήσει το μήνυμά σου. Το πρόβλημα δεν είναι το τώρα. Το πρόβλημα θα φανεί αν και όταν προκύψεις ως επόμενη κυβέρνηση, οπότε θα πρέπει να ανταποκριθείς στον τρόμο που έσπειρες. Μια χαρά μοιάζει στα χαρτιά η «μηδενική ανοχή», αλλά σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει μόνο ο 17χρονος που ακούει για Λαμπράκη και νομίζει ότι του μιλάνε για τον παιχταρά τον Λαμπριάκο. Υπάρχουν και πολίτες που δεν έχουν ακόμη λησμονήσει τα δικαιώματά τους και σκοπεύουν να τα υπερασπιστούν. Εκεί ακριβώς είναι που θα τελειώσουν οι εξυπνάδες και θα πρέπει κάποιος να πληρώσει το λογαριασμό.
 newpost

12 λόγοι γιατί χωρίς τον Κυριάκο

Δώδεκα βασικοί λόγοι για να συνεχίσει η χώρα χωρίς πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη σήμερα, το ‘19 ή όποτε γίνουν εκλογές.

του Νίκου Μωραΐτη

Χθες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα κείμενο με τίτλο «12 λόγοι γιατί με τον Κυριάκο», γραμμένο προφανώς από κάποιο επικοινωνιακό παράκεντρο της ΝΔ, γιατί επίσημο όργανο αποκλείεται να εξέδιδε αυτό τον τραγελαφικό δωδεκάλογο.

Απέναντι σε αυτούς τους δώδεκα λόγους, που μετά έγιναν έντεκα (αλλά ξέχασαν να αλλάξουν τον τίτλο) και τελικά ήταν ένας μόνο («θέλουμε την κουτάλα πίσω»), να 12 βασικοί λόγοι για να συνεχίσει η χώρα χωρίς τον Κυριάκο σήμερα, το 2019 ή όποτε γίνουν εκλογές.

1. Γιατί δεν θέλουμε να επιστρέψουν στην εξουσία αυτοί που χρεοκόπησαν μία ολόκληρη χώρα.

2. Γιατί δεν θέλουμε να επιστρέψουν στην εξουσία οι μιζαδόροι, οι δωρολήπτες, οι μεσάζοντες ενός φαύλου διεφθαρμένου καθεστώτος.

3. Γιατί δεν θέλουμε ο πρωθυπουργός της χώρας μας να συνδέεται με off shore, να παίρνει δάνεια και να μην τα αποπληρώνει, να παίρνει δωράκια τηλεφωνικά κέντρα από τη SIEMENS, να καλύπτει στη βουλή όποιο διεφθαρμένο στέλεχος του κόμματός του εμπλέκεται με σκάνδαλα.

4. Γιατί δεν θέλουμε ο πρωθυπουργός της χώρας να εξαρτάται από τη στήριξη σκοτεινών παράκεντρων εξουσίας, μιντιαρχών και εκμαυλισμένων μεγαλοδημοσιογράφων των payroll.

5. Γιατί δεν θέλουμε ο πρωθυπουργός της χώρας να υποθάλπει την ακροδεξιά, να την προβιβάζει στην αντιπροεδρία και να της παραδίδει τα επικοινωνιακά ηνία του κόμματός του.

6. Γιατί θέλουμε κι άλλα προοδευτικά νομοσχέδια όπως αυτά για την εθνικότητα των γεννημένων στην Ελλάδα παιδιών, για το σύμφωνο συμβίωσης, για την αναδοχή τέκνων και όχι έναν αρχηγό που διστάζει να τα ψηφίσει μήπως και δυσαρεστήσει τους Αδώνιδες και τους Βορίδηδες του κόμματός του.

7. Γιατί δεν θέλουμε για πρωθυπουργό έναν πολιτικό που η μόνη στελεχιακή ανανέωση που έκανε στο κόμμα του από τότε που εξελέγη αρχηγός ήταν η ιέρεια της διαπλοκής -παίρνω τις ειδήσεις στο μαξιλάρι μου- Μαρία Σπυράκη ως εκπρόσωπος Τύπου.

8. Γιατί θέλουμε έναν πρωθυπουργό που να γνωρίζει την ελληνική Ιστορία και πριν από την ημερομηνία γέννησής του – γιατί θέλουμε έναν πρωθυπουργό που να μην ειρωνεύεται το αίμα που χύθηκε για να είναι δημοκρατική αυτή η χώρα.

9. Γιατί δεν θέλουμε την επιστροφή της οικογενειοκρατίας στην πρωθυπουργία, και μάλιστα στη χειρότερη μορφή της μέσω της πιο διεφθαρμένης, κρατικοδίαιτης οικογένειας που πέρασε από αυτή τη χώρα.

10. Γιατί ζήσαμε τον ΓΑΠ. Η εμπειρία ενός ανίκανου γόνου ήταν αρκετή – έως ολέθρια.

11. Γιατί, ακόμα και αν είσαι ΝΔ, ξέρεις ότι όταν χάσει ο Μητσοτάκης τις εκλογές, την επόμενη μέρα υπάρχουν πολλές πιθανότητες το κόμμα σου, μέσω ενός άλλου αρχηγού, να εγκαταλείψει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και να επιστρέψει στις κοινωνικές ρίζες του Μεσαίου Χώρου.

12. Γιατί όσοι θέλουν αυτή τη στιγμή τον Κυριάκο στην εξουσία είναι ό,τι πιο απωθητικό γέννησε αυτή η χώρα, από τους τέως σημιτανθρώπους μέχρι τον Πρετεντέρη και τον Πορτοσάλτε, από τους μεγαλοπαράγοντες που έχασαν την κουτάλα μέχρι τον Ρουβά και τον Μπογδάνο, από μία διεφθαρμένη ελίτ που κυβερνούσε αντί της εκλεγμένης εξουσίας μέχρι τους πυροβολημένους διαδικτυακούς κήρυκες ενός νέου διχασμού που το 2018 κάνουν πολιτικό παιχνίδι με όρους «Σοβιετίας», «Μαδούρο» και «αριστερής τρομοκρατίας».

 https://www.altsantiri.gr

Μα, αυτός είναι κομμουνιστής!

του Τάσου Παππά

Την έκδοση του 45χρονου Τούρκου Τουργκούτ Καγιά στην πατρίδα του και την παράδοσή του στην τουρκική Δικαιοσύνη αποφάσισε ο Αρειος Πάγος. Ο Καγιά είχε συλληφθεί τον περασμένο Φεβρουάριο ύστερα από «ερυθρά αγγελία» της Ιντερπόλ και είναι γνωστός για τη φιλοκουρδική-αριστερή δράση του.

Η Τουρκία ζήτησε τον Τουργκούτ Καγιά προκειμένου να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του, μετά την καταδίκη του από τουρκικό δικαστήριο για συμμετοχή σε «παράνομη οργάνωση». Η συνήγορός του δήλωσε ότι ο Αρειος Πάγος είπε «ναι» στο αίτημα έκδοσης, αλλά η απόφαση για παράδοση στην τουρκική δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο 45χρονος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας.

Σας παραξενεύει η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου; Από πρώτη ματιά, όχι. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει τις διεθνείς και διμερείς συμφωνίες. Οπότε, η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι στο πλαίσιο της νομιμότητας; Τυπικά, ναι· επί της ουσίας, όχι. Είναι η Τουρκία κράτος δικαίου; Δεν νομίζω ότι θα βρεθούν πολλοί και εδώ και στην Ευρώπη που θα υποστηρίξουν στα σοβαρά αυτή την άποψη.

Μαζικές συλλήψεις, προφυλακίσεις μεγάλης διάρκειας χωρίς απαγγελία κατηγοριών, βαριές καταδίκες χωρίς στοιχεία, καταγγελίες για βασανισμούς, απολύσεις μη αρεστών στο καθεστώς δικαστών, ελεγχόμενη Δικαιοσύνη, συνθέτουν την εικόνα που έχει σχηματιστεί για τις συνθήκες που επικρατούν στη γειτονική χώρα.

Αλλωστε, δεν έχει περάσει καιρός από μια άλλη απόφαση –κι αυτή από τον Αρειο Πάγο– που αφορούσε τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς, η οποία έλεγε «όχι» στην έκδοσή τους. Ο Αρειος Πάγος αρνήθηκε την έκδοσή τους παρά το γεγονός ότι κατηγορούνται από τις τουρκικές αρχές για τη διάπραξη πολύ σοβαρών αδικημάτων (συμμετοχή στην απόπειρα πραξικοπήματος). Σύμφωνα με το σκεπτικό του, στη γειτονική χώρα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να διεξαχθεί μια δίκαιη δίκη και επιπροσθέτως σημείωνε ότι διατρέχουν τον κίνδυνο αν εκδοθούν να υποστούν πιέσεις. Πώς γίνεται, όμως, η Τουρκία να μην είναι κράτος δικαίου για τους «οκτώ», αλλά να είναι κράτος δικαίου για τον Καγιά; Δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τη λογική του Αρείου Πάγου.

Εντάξει, ξέρουμε ότι ένας επιδέξιος ερμηνευτής των νόμων και ικανός διαχειριστής των δημιουργικών ασαφειών τους («παραθυράκια» λέγονται) μπορεί να βγάζει αποφάσεις που θα τετραγωνίζουν τον κύκλο, ωστόσο εδώ η αντίφαση κραυγάζει. Μάλιστα εξεπλάγησαν (ευχάριστα βεβαίως) και τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία. Προφανώς δεν την περίμεναν. Είχαν προεξοφλήσει το αντίθετο αποτέλεσμα, γιατί υπήρχε προηγούμενο.

Ενδεχομένως οι δικαστές να σκέφτηκαν πονηρά. Αυτοί πράττουν το καθήκον τους με στενά δικονομικά κριτήρια, αλλά την τελική απόφαση για την έκδοση του Καγιά θα τη λάβει ο υπουργός Δικαιοσύνης. Γιατί να χρεωθούν οι ίδιοι την κλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις των δύο κρατών;

Το μπαλάκι, λοιπόν, βρίσκεται στο τερέν του Σταύρου Κοντονή. Η απόφασή του θα είναι πολιτική. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Με την ευκαιρία, πού είναι όλοι εκείνοι που με άρθρα, συνεντεύξεις και παραστάσεις διαμαρτυρίας εγκαλούσαν την κυβέρνηση για μυστική συμφωνία με τον Ερντογάν σχετικά με τους «οκτώ»; Δεν είδα να οργανώνουν ανάλογες κινητοποιήσεις για τον 45χρονο Τούρκο. Χθες στα κεραμίδια, σήμερα στις παραλίες; Δεν θέλω να πιστέψω ότι η αιτία της αφωνίας τους είναι η κομμουνιστική ταυτότητα του Τουργκούτ Καγιά.

efsyn

Στέρεψαν τα «κροκοδείλια δάκρυα» για την πετρελαιοκηλίδα

Γράφει ο Μανώλης Καλουδάς

«Γέμισαν οι παραλίες της Αττικής» έλεγαν και ξαναέλεγαν τα κανάλια το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε με αφορμή και την άνοδο της θερμοκρασίας. Ναι, αυτή είναι η αλήθεια και τη γνωρίζουν καλά όσοι πήγαν για μπάνιο. Ειδικά αυτοί που επέλεξαν τις παραλίες του Σαρωνικού, οι οποίες εννιά μήνες πριν επλήγησαν – για όσους δεν θυμούνται – από την πετρελαιοκηλίδα που δημιουργήθηκε από το ναυάγιο του πλοίου «Αγία Ζώνη 2».

• Εκείνη την πετρελαιοκηλίδα που «κατέστρεψε για πάντα τις παραλίες του Σαρωνικού».
• Εκείνη την πετρελαιοκηλίδα που «κατέστρεψε για πάντα ολόκληρο το θαλάσσιο σύστημα».
• Εκείνη την πετρελαιοκηλίδα που «κατέστρεψε για πάντα τους επιχειρηματίες ευρύτερης της περιοχής».
• Εκείνη την πετρελαιοκηλίδα που «δεν μπόρεσε η πολιτεία ν’ αντιμετωπίσει».
• Εκείνη την πετρελαιοκηλίδα που εξέτασε από κοντά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βάζοντας το χέρι του μέσα.

Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και από κοντά τους οι «μπλε παπαγάλοι» ζητούσαν όχι μόνο την παραίτηση του Παναγιώτη Κουρουμπλή, αλλά ολόκληρης της κυβέρνησης μετά την «ανεπανόρθωτη» ζημιά που έγινε στον Σαρωνικό. Στα πάνελ, στις ραδιοφωνικές εκπομπές, στο facebook, στο twitter, στη Βουλή. Όπου υπήρχε βήμα, υπήρχε και ένα αίτημα τιμωρίας – παραίτησης μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί η μικροπολιτική τους. Μόνο και μόνο για να γίνει ένα ακόμη βήμα προς την επιστροφή τους στην καρέκλα.

Όλοι αυτοί λοιπόν, συμπεριλαμβανομένων και των τηλεοπτικών καναλιών που έχυναν τότε «κροκοδείλια δάκρυα» δεν είπαν κουβέντα το διήμερο που μας πέρασε. Δεν αναφέρθηκαν καθόλου στο γεγονός ότι έναν χρόνο μετά όλα έχουν γίνει όπως ήταν πριν. Ούτε βέβαια είδαμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να πάει να κάνει μπάνιο με τον λαουτζίκο κι αυτούς που έχουν πιο αδύναμο βιογραφικό από το δικό του. Ούτε αυτοψία, ούτε το χέρι μέσα, ούτε τίποτα.

Όλα καλά. Σαν να μην έγινε ποτέ το ναυάγιο του πλοίο «Αγία Ζώνη2 ».

 https://www.altsantiri.gr

Το ιταλικό μεταμοντέρνο πραξικόπημα

του Κώστα Δουζίνα

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ιταλία δημιουργούν μια αίσθηση αντεστραμμένου déjà vu. Το μεταμοντέρνο πραξικόπημα του 2015 κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ξαναπαίζεται στη γειτονική χώρα σε εκδοχή fast rewind: περιφρόνηση δημοκρατικών αποφάσεων, επιβολή λύσεων που θέλουν οι αγορές και οι ορντοφιλελεύθεροι Γερμανοί, εγκατάλειψη των ιδρυτικών αρχών της Ε.Ε., εκφοβισμός του λαού για να αποδεχτεί τις «υποδείξεις των ανωτέρων». Όλα τα συστατικά της ελληνικής τραγωδίας επανέρχονται σε διασκευή commedia de l’arte, με πρωταγωνιστές καρικατούρες.

Οι ίδιοι κανόνες εφαρμόστηκαν: η οικονομία επιβάλλεται επί της πολιτικής, η λιτότητα αποτυγχάνει και το χρέος μεγαλώνει, οι αγορές ακυρώνουν εκλογικά αποτελέσματα. Οι κοινωνίες, μας λένε, έχουν γίνει πολύπλοκες, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα απαιτούν σωστές τεχνοκρατικές λύσεις που δεν πρέπει να μπαίνουν σε δημόσια διαβούλευση και ακόμη περισσότερο σε ψηφοφορίες. Ο λαός δεν καταλαβαίνει, κάνει λάθη. Καλύτερα λοιπόν να μην ανακατεύεται. Έτσι, σε όλη την Ευρώπη υπάρχει πίεση για δημιουργία κυβερνήσεων τεχνοκρατών, συνήθως τραπεζιτών, ή «μεγάλων» συνασπισμών δεξιών και αριστερών κομμάτων που συγκλίνουν στο «ακραίο Κέντρο» αφαιρώντας κάθε δυνατότητα εναλλακτικών πολιτικών.

Είναι αυτό που ονομάστηκε από την πολιτική επιστήμη «μεταδημοκρατική συνθήκη». Τα καταστροφικά της αποτελέσματα κάνουν τους πολίτες να εγκαταλείπουν μαζικά τα συστημικά κόμματα γιατί αισθάνονται προδομένοι από την παγκοσμιοποίηση, το πολιτικό και χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, τα οργανωμένα συμφέροντα. Αυτή η υποτιμητική αντιμετώπιση των λαών βρίσκεται πίσω από το Brexit, την άνοδο της ευρωσκεπτικιστικής Ακροδεξιάς, τις ιταλικές εκλογές όταν δεν υπάρχει αριστερή προοπτική.

Αλλά οδήγησαν και στις επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ, του Κόρμπιν, του Σάντερς. Σε τέτοιες ιστορικές στιγμές επιστρέφει το «εξεγερσιακό» μέρος της δημοκρατίας και βρίσκει διεξόδους σε αμεσοδημοκρατικές πρωτοβουλίες και αντισυστημικές ψήφους. Οι Indignados και οι
Αγανακτισμένοι του 2011 προετοίμασαν το σκηνικό ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ και του Podemos και την πιθανή κεντροαριστερή κυβέρνηση στην Ισπανία. Στην Ιταλία το Κίνημα των Πέντε Αστέρων έλαβε ανάλογες πρωτοβουλίες και επιβραβεύτηκε στις εκλογές μια και η Αριστερά δεν έχτισε γέφυρες μεταξύ των κοινωνικών και των εκλογικών κινητοποιήσεων. Το 2018 αποτελεί το ιταλικό 2011. Ας ελπίσουμε ότι θα το κατανοήσουν οι αριστεροί στη χώρα με το μεγαλύτερο Κομμουνιστικό Κόμμα στο παρελθόν, που έχει καταντήσει η πιο θλιβερή όψη της «πασοκοποίησης».

Οι Ιταλοί απέρριψαν τις πολιτικές λιτότητας, τις ευρωπαϊκές και εγχώριες ελίτ που τις επέβαλαν και τη συνεχή εναλλαγή στον πρωθυπουργικό θώκο μη εκλεγμένων πολιτικών. Εμείς είχαμε τον Παπαδήμο, αυτοί τον Μόντι, τον Ρέντζι, τον Τζεντιλόνι, παρά λίγο τον Κόντε, τώρα τον Κοταρέλι, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ με το παρατσούκλι «Ψαλιδοχέρης». Και πάνω απ’ όλους, ο ταλαντούχος κ. Ματαρέλα μας θύμισε γιατί η ενός ανδρός προεδρική αρχή οδηγεί σε καταχρήσεις. Αλλά το κωμικό στοιχείο επικρατεί. Οι ιταλικές ελίτ αντέγραψαν την αντίδραση του ελληνικού και του βρετανικού κατεστημένου στα δημοψηφίσματα. Το σύνολο της πολιτικής «κάστας», οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, τα συνδικάτα και η Εκκλησία, ήταν υπέρ του «Remain» στη Βρετανία και υπέρ του «Ναι» στην Ελλάδα. Όσο περισσότερο φαινόταν η λαϊκή αποδοκιμασία, τόσες περισσότερες διεθνείς προσωπικότητες, celebrities και τραπεζίτες «συμβούλευαν» και εκφόβιζαν τους πολίτες. Στην Ιταλία το παιχνίδι αντιστράφηκε. Πρώτα οι πολίτες ψήφισαν και μετά εξελίχθηκε το πραξικόπημα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέρριψε την κυβέρνηση των πλειοψηφούντων κομμάτων γιατί δεν άρεσε στις Βρυξέλλες και στη Φρανκφούρτη ο κριτικός του ευρώ υποψήφιος υπουργός λες και υπάρχει κανένας αξιοπρεπής οικονομολόγος που δεν κριτικάρει το νόμισμα. Σε αγαστή συμφωνία, ο επίτροπος Έτινγκερ, σε ρόλο κακής απομίμησης του Σόιμπλε, δήλωσε ότι «οι αγορές θα μάθουν τους Ιταλούς να ψηφίζουν σωστά», ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Βίσκο ότι η χώρα απέχει μόνο «μερικά βήματα από το να χάσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών», ενώ ο Ματαρέλα απέρριψε τον Κόντε γιατί «προκάλεσε συναγερμό σε ξένους και Ιταλούς επενδυτές» και όχι για τις ρατσιστικές απόψεις της Λέγκας που απειλεί να απελάσει 500.000 μετανάστες. Όταν οι λαοί δεν ψηφίζουν σωστά, τους αντικαθιστούν οι αγορές.

Οι ελίτ αγνόησαν την πρόσφατη Ιστορία. Οι υποδείξεις των «ταγών» του «business as usual» είχαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα στη Βρετανία, την Ελλάδα και την Ιταλία. Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, η διαδικασία θεσμικού ξηλώματος, που άρχισε με την οικονομική κρίση, επιταχύνθηκε με τους αντιδημοκρατικούς εκβιασμούς της Ελλάδας και γιγαντώθηκε με τις προσφυγικές ροές θα συνεχιστεί. Ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα, οι λαϊκές
εξεγέρσεις γίνονται το «λίπασμα» που επιτρέπει στη δημοκρατία να επιβιώνει παρά τις διαπλοκές, τους πελατειασμούς και τη διαφθορά. Όπως έδειξαν και τα δημοψηφίσματα για το ευρωπαϊκό σύνταγμα, όταν δίνεται στους πολίτες η σπάνια ευκαιρία να πουν στους από πάνω «ώς
εδώ και μη παρέκει» την αδράχνουν με τα δύο χέρια.

Χωρίς πρωτοβουλίες που να ανατρέπουν τις τρέχουσες πολιτικές, θα προχωρήσουμε σε πρώτη φάση σε μια Ε.Ε. πολλών ταχυτήτων με έναν σκληρό πυρήνα γύρω από τη Γερμανία. Μετά, άγνωστο. Η απονομιμοποίηση του ευρωπαϊκού ηγεμονικού σχεδίου δημιουργεί μια ιστορική ευκαιρία για μια μεγάλη θεσμική διαβούλευση με έμφαση στην εμβάθυνση της δημοκρατίας, την επαναδιακήρυξη της αλληλεγγύης και την αναγνώριση της πολιτισμικής διαφορετικότητας.
Διαφορετικά, βρισκόμαστε πιθανά στην αρχή ενός ευρωπαϊκού 1989.

* Ο Κ. Δουζίνας είναι βουλευτής Α’ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων

**Το άρθρο γράφτηκε πριν τον σχηματισμό της ιταλικής κυβέρνησης, αλλά τα γεγονότα ενισχύουν την παραπάνω ανάλυση

αυγή

Vamos?

Αμέσως μετά την ανατροπή του Ραχόι και την ανάληψη της πρωθυπουργίας της Ισπανίας από τον Πέδρο Σάντσεθ, η Φώφη Γεννηματά συνεχάρη τον Ισπανό σοσιαλιστή ενώ στελέχη του ΚΙΝΑΛ "ποστάρισαν" το ισπανικό vamos ("πάμε") για το νέο ξεκίνημα.

Καλά μέχρι εδώ, όμως ο ενθουσιασμός για τις εξελίξεις στην Ισπανία δεν συνεπαίρνει πραγματικά το ΚΙΝΑΛ και την ηγεσία καθώς κινούνται σε πορείες αντίθετες. Από το βήμα της ΚΕ του φορέα, η Πρόεδρος εξέφρασε την ενόχληση για τον νέο διπολισμό, όμως ταυτόχρονα βασανίζεται από τη λογική των "ίσων αποστάσεων" που έχουν διαταραχθεί πολλές φορές, συνήθως υπέρ της ΝΔ με την οποία συγκυβερνούσαν, στο πλαίσιο ενός πολιτικού καιροσκοπισμού.

Στην Ισπανία, αντιθέτως, οι Σοσιαλιστές δεν συγκυβέρνησαν με τη Δεξιά ενώ ο Σάντσεθ είναι αυτός που αντιλήφθηκε τη φθορά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, κινήθηκε ενάντια στη λιτότητα και απέτρεψε το pasokification που στοιχειώνει τους σοσιαλιστές στην Ευρώπη (σημ: "Πασοκοποίηση" όρος που χρησιμοποιείται διεθνώς για να αποδόσει την κατάρρευση των άλλοτε κυρίαρχων Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων).

Μάλιστα, οι "βαρώνοι" του PSOE είχαν εκδιώξει τον Σάντσεθ από την ηγεσία εξαιτίας της πεισματικής άρνησής του να παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι το 2016. Τελικά επανήλθε, συνέκλινε και στηρίχθηκε από την Αριστερά  για να αναλάβει την εξουσία, όπως ακριβώς και στη γειτονική Πορτογαλία που έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.

Αντίθετα, το ΚΙΝΑΛ συνεχίζει να βασανίζεται από τον αρρωστημένο κυβερνητισμό ενώ η συνοχή όσο και η πολιτική αξιοπιστία του νέου φορέα θα δοκιμαστούν καθοριστικά, με πρώτο σταθμό τις  αποφάσεις για το Μακεδονικό. Οι Ίβηρες δείχνουν τον δρόμο των παραδοσιακών πολιτικών αναφορών, όμως η "Κεντροαριστερά" στην Ελλάδα δεν έχει αποφαφίσει ούτε τον προορισμό, ούτε τους συνοδοιπόρους σε αυτή τη διαδρομή. 

TVXS

Μπαμπινιώτης: Από τους «ΠΑΟΚτζήδες» στους «Μακεδονοφάγους»

Ο κ. Μπαμπινιώτης διαθέτει αρκετές δάφνες στη γλωσσολογία. Δεν χρειάζεται να διεκδικεί και σε άλλα -ξένα προς αυτόν- πεδία, όπως η διπλωματία και η πολιτική. Εκτός κι΄ έχει βάλει πλώρη γι’ άλλα. Όπως ευρέως ακούγεται, εξάλλου, για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ.

του Χρήστου Αλεξίου
Ο κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης αυτή τη φορά υπερέβη εαυτόν. Ο γνωστός πανεπιστημιακός γλωσσολόγος διεκδικεί τώρα τη δόξα και διπλωμάτη και πολιτικού. Μήνες μετά την αποκάλυψη ότι η Ελλάδα είχε αναγνωρίσει το 1977 ως «Μακεδονική» τη γλώσσα της βόρειας γείτονος, αίφνης «ανακάλυψε» και έσπευσε να δηλώσει ότι τότε, στον ΟΗΕ, δεν αναγνωρίστηκε η γλώσσα, αλλά η αναγραφή σε χάρτες και σε διεθνή κείμενα των ονομασιών σε λατινικό αλφάβητο από κυριλικό που ήταν μέχρι τότε. Και ποια ήταν η γλώσσα που αναφέρει στο κείμενό του ο ΟΗΕ, κ.Μπαμπινιώτη, της οποίας έπρεπε να γίνει η «λατινοποίηση»; Μα, και βέβαια, ήταν η «Μακεδονική» (Macedonian).
 
Η παρέμβαση Μπαμπινιώτη, βέβαια, δεν είναι τυχαία. Ούτε, επίσης, η ευρύτατη αναπαραγωγή της από πλειάδα –φίλα προσκείμενων στη ΝΔ- Μέσων Ενημέρωσης. Ερχεται τη στιγμή που το θέμα του ονοματολογικού έχει μπει στην τελική ευθεία, και η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να κατασκευάσει το προπαγανδιστικό μοτίβο των «προδοτών» που πάνε «να τα ξεπουλήσουν όλα». Ετσι, ο γλωσσολόγος έρχεται με εμφανή αποστολή να συγκαλύψει τις τεράστιες ευθύνες των προηγουμένων κυβερνήσεων. Ο κ.Μπαμπινιώτης διαθέτει αρκετές δάφνες στη γλωσσολογία. Δεν χρειάζεται να διεκδικεί και σε άλλα –ξένα προς αυτόν- πεδία, όπως η διπλωματία και η πολιτική. Εκτός κι΄ έχει βάλει πλώρη γι’ άλλα. Όπως ευρέως ακούγεται, εξάλλου, για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ. Όχι τίποτε άλλο, αλλά κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, όπως τότε, το 1988, που κάποιοι Θεσσαλονικείς είχαν ενοχληθεί, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τον σύρουν στα δικαστήρια. Γιατί; Διότι  στο λήμμα «Βούλγαρος» έδινε τον εξής ορισμό: «Αυτός που γεννήθηκε στη Βουλγαρία ή κατάγεται από εκεί - (καταχρηστικά - υβριστικά) ο οπαδός ή παίκτης ομάδας της Θεσσαλονίκης (κυρ. του ΠΑΟΚ)». Τότε, σε μια προσπάθεια φίμωσής του, κάποιοι Θεσσαλονικείς προσέφυγαν στα Δικαστήρια για να απαλειφθεί η δεύτερη ερμηνεία από το λεξικό Μπαμπινιώτη. Αραγε, ο ίδιος δεν διδάχθηκε κάτι από τις «διώξεις» που υπέστη τότε, και για τους λόγους που «στοχοποιήθηκε»;
 
«Μακεδονική» το 1977
 
Όπως και να’ χει, θα μας λύσει κανείς την απορία; Αν, από τη μεταπολεμική εποχή, οπότε καθιερώθηκε στην τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία η ονομασία Σοσιαλιστική Δημοκρατία της «Μακεδονίας», και η «Μακεδονική» γλώσσα, ουδέποτε η Ελλάδα αναγνώρισε στους κόλπους της διεθνούς κοινότητας τον όρο «Μακεδονία» και «μακεδονική» γλώσσα, πως προέκυψε εδώ και δεκαετίες σε όλα τα διεθνή κείμενα, περιλαμβανομένου και αυτού του 1977, του ΟΗΕ, η «Μακεδονική» γλώσσα; Θα μας διαφωτίσει σε αυτό το ερώτημα ο κ.Μπαμπινιώτης; Γιατί από μόνη της μια χώρα δεν μπορεί να καθιερώσει, με το έτσι θέλω, και μάλιστα εντός του ΟΗΕ, δίχως τη συναίνεση των υπολοίπων κρατών – μελών του, όποια γλώσσα θέλει. Πόσο μάλλον, να πάρει η όποια γλώσσα διεθνές ISO, κάτι που έχει πάρει η γλώσσα της γείτονος.
 
Να σημειωθεί ότι εδώ και μήνες, στις 29 1 2018, ο υπουργός Εξωτερικών, κ.Νίκος Κοτζιάς, είχε επισημάνει τα εξής: «Πότε καθιερώθηκε στον ΟΗΕ η ονομασία «μακεδονική γλώσσα»; Πότε πρωτοέγινε η συμφωνία εκ μέρους της Ελλάδος, η γλώσσα αυτής της περιοχής, αυτού του σημερινού κράτους να λέγεται «μακεδονική»; Το 1977, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και ξέρετε πού έγινε αυτό; Έγινε στη Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ στην Αθήνα. Μην παριστάνουν, λοιπόν, τις παρθένες που τα πάλευαν».

Υπάρχουν και χειρότερα όμως, στα οποία ο κ.Μπαμπινιώτης παρέλειψε (!) να αναφερθεί. Ιδού τι άλλο έχει πει ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών: «Ξέρετε πότε αυτό το όνομα και τα παράγωγά του καθιερώθηκαν διεθνώς, στο ISO που λέμε, δηλαδή στην Ειδική Επιτροπή που έχει τις συντμήσεις, τα ακρωνύμια κτλ; Στη διαπραγμάτευση που έγινε στον ΟΗΕ το 1992 - 1994».
 
…«Μακεδονική» και το 1992
 
Η απίστευτη ολιγωρία (;) ελληνικών κυβερνήσεων στο παρελθόν δεν σταματάει εδώ. Ιδού τι αναφέρει ο κ.Ν.Κοτζιάς για τα όσα συνέβησαν το 1992 – 1994:  «Ξέρετε γιατί κέρδισε τη διαπραγμάτευση η fYROM πολύ εύκολα τότε για τη μακεδονική γλώσσα; Διότι επί τρία χρόνια δεν πήγε ένας εκπρόσωπος των δύο διαφορετικών ελληνικών κυβερνήσεων του 1992 - 1993 και 1993 - 1994 σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση. Δηλαδή τέτοιο πράγμα, όταν ανοίγω τα χαρτιά του υπουργείου Εξωτερικών, μένω κατάπληκτος. Δεν υπήρχε εκπρόσωπος της αντίστοιχης οργάνωσης της ελληνικής, της εθνικής. Επί τρία χρόνια δεν πήγε στη διαπραγμάτευση για τη γλώσσα. Και το 2010, όταν καλοί διπλωμάτες έθεσαν για πρώτη φορά το θέμα της γλώσσας -ότι δε μπορεί να μείνει έτσι- απάντησε η γνωστή σε όλους μας και σας, κα Spehar, η οποία είναι στην Κύπρο τώρα και είναι εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Κύπρο -τότε ήταν Γραμματέας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στον ΟΗΕ- ότι «τί ζητάτε τώρα να προσαρμόσουμε τις αλλαγές, 40 χρόνια ουδείς ζήτησε οτιδήποτε».  Αυτά υπάρχουν γραπτά. Δε θέλω να χρεώσω σε κανένα τίποτα, θέλω απλώς να πω, να μη σηκώνουν τον πήχη αυτοί που τον παρέδωσαν. Εμείς θα τον περάσουμε από πάνω, αλλά καλό είναι να είναι πιο σεμνοί. Έδωσαν το ’77 τη γλώσσα».
 
Από τη μετεμφυλιακή περίοδο
 
Υπάρχουν, όμως, και πολλοί άλλοι «σκελετοί» στις ντουλάπες των ελληνικών κυβερνήσεων στο κοντινό, αλλά και το σχετικά μακρινό παρελθόν. Όπως, όταν το μετεμφυλιακό κράτος αναγνώριζε τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο - και κατ’ επέκταση τη «Δημοκρατία της “Μακεδονίας”». Διότι, ως γνωστόν, η Γιουγκοσλαβία ήταν ομόσπονδο κράτος (Σερβία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Σλοβενία, «Μακεδονία»).
 
Μπορεί, λοιπόν, εδώ και δεκαετίες, οι διάφοροι «Μακεδονοφάγοι» να διατείνονται ότι κατέχουν το μονοπώλιο του «πατριωτισμού», αλλά στην αρχή κιόλας της δεκαετίας του 1950, στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής περιχαράκωσης και της ανάσχεσης της «σοβιετικής επιρροής» στα Βαλκάνια, ήταν εκείνοι, οι οποίοι υπέγραψαν το ονομαζόμενο «Βαλκανικό Σύμφωνο του 1953» ή «Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας» με τον πρόεδρο της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας, Γιόζεφ Μπροζ Τίτο. Επρόκειτο για μια κίνηση που υπαγορευόταν άμεσα από το ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης Δύσης – Ανατολής. Πόσο μάλλον, αφού η Γιουγκοσλαβία είχε ήδη αρχίσει να απομακρύνεται από τη Μόσχα, ενώ συχνά – πυκνά βρισκόταν σε τροχιά ρήξης μαζί της.
 
Ετσι, τότε, η Ελλάδα, σε συνεργασία με την Τουρκία (!), έσπευσε ασμένως να υλοποιήσει τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια. Κι’ αυτό, παρ’ ότι τότε εμαίνετο η διαμάχη ανάμεσα στην Αθήνα και το Βελιγράδι για το «Μακεδονικό». Το κύριο αγκάθι στις ελληνο-γιουγκοσλαβικές σχέσεις. Πόσο μάλλον, αφού τα Σκόπια ονομάζονταν «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μέσω αυτού του Συμφώνου, ουσιαστικά το ίδιο το μετεμφυλιακό κράτος, προέβη σε έμμεση πλην σαφή αναγνώριση της «κομμουνιστικής» (αλλά σε τροχιά σύγκρουσης με τη Μόσχα) Γιουγκοσλαβίας, και βεβαίως του αναπόσπαστου τότε τμήματός της, της «Μακεδονίας».

stokokkino

Τρομαγμένοι, αλλά ανένδοτοι

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Το ότι δεν άρεσε στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιταλία είναι ηλίου φαεινότερον. Αιφνιδιάστηκαν; Σίγουρα. Κακώς όμως. Φαινόταν ότι προς τα εκεί θα πήγαιναν τα πράγματα. Είχαν προηγηθεί ανάλογου περιεχομένου σήματα από άλλες χώρες.

Τα υποτίμησαν, τα φάσκιωσαν και συνέχισαν να πορεύονται σαν να μην τρέχει τίποτε. Πίστεψαν ότι και στην Ιταλία θα ξεμπέρδευαν εύκολα ή δύσκολα, όπως συνέβη αλλού. Διέθεταν άλλωστε την τεχνογνωσία. Για τις γραφειοκρατίες των Βρυξελλών και του Βερολίνου το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών τον Γενάρη του 2015 δεν ήταν σοκαριστικό.

Το περίμεναν. Αυτό που δεν περίμεναν ήταν ότι η κυβέρνηση μιας μικρομεσαίας και χρεοκοπημένης χώρας θα έμπαινε στον πειρασμό, κόντρα στους συσχετισμούς, να διαπράξει μια θηριώδη αποκοτιά, δηλαδή να αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια του ευρωπαϊκού κατεστημένου.

Λίγες μέρες αργότερα και επειδή η ελληνική κυβέρνηση ξεκίνησε τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης με πρόθεση να επανεξετάσει τις πολιτικές λιτότητας –το ευαγγέλιο του νεοφιλελευθερισμού– ο τότε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε είχε δηλώσει ότι «λυπάμαι τους Ελληνες για τις επιλογές που έκαναν».

Στο ίδιο μήκος κύματος και πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ανάμεσά τους και ο όψιμα φιλέλληνας και ψυχοπονιάρης Γιούνκερ, ο οποίος είχε πει ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάζουν οι συμφωνίες εξαιτίας ενός εκλογικού αποτελέσματος. Μόλις πρόσφατα μάθαμε πως η καγκελάριος Μέρκελ είχε εκμυστηρευτεί σε συνομιλητή της ότι «με τον Τσίπρα δεν συζητάς, απειλείς». Οφείλουμε πάντως να πούμε, για λόγους ιστορικής ακρίβειας, πως η συγκεκριμένη δήλωση δεν έχει γίνει δημοσίως. Της αποδίδεται.

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν η πρώτη που επιχείρησε να σπάσει το μέτωπο της δημοσιονομικής σταθερότητας. Ωστόσο, δεν αρκεί να έχεις δίκιο, δεν αρκεί να έχεις την πλειοψηφία στη χώρα σου, δεν αρκεί να είσαι έτοιμος να αναμετρηθείς. Χωρίς συμπαγές εσωτερικό μέτωπο και χωρίς συμμαχίες στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, δεν πρόκειται να αποφύγεις την ήττα.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε εξασφαλίσει την απαιτούμενη εθνική συνεννόηση, αφού τα κόμματα του συναινετικού δικομματισμού (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) πόνταραν στην κατάρρευσή της που θα άνοιγε τον δρόμο για την επιστροφή τους στην εξουσία (το διαβόητο σενάριο της αριστερής παρένθεσης), και δεν βρήκε συμπαραστάτες στην Ευρώπη. Τα κινήματα των «από κάτω» ήταν ισχνά, η ριζοσπαστική Αριστερά καχεκτική και πολυδιασπασμένη, οι κυβερνήσεις των άλλων χωρών την πίεζαν να υποχωρήσει, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κράτησαν εχθρική στάση.

Ο τότε αντικαγκελάριος Γκάμπριελ αποκαλούσε την ελληνική κυβέρνηση «εν μέρει κομμουνιστική», ηγέτες όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων καλούσαν τον ελληνικό λαό να ψηφίσει ορθολογικά στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, γιατί μια λανθασμένη επιλογή θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου (έξοδος από το ευρώ), ενώ ο Μάρτιν Σουλτς –τότε πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου– φέρεται να είπε στον Τσίπρα λίγες ώρες πριν ο Ελληνας πρωθυπουργός υποκύψει στον εκβιασμό και υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο ότι «εμείς οι Σοσιαλδημοκράτες με την καρδιά μας είμαστε μαζί σου, αλλά το μυαλό μας δεν μας αφήνει να σε ακολουθήσουμε». Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο πραξικόπημα της Ε.Ε. εναντίον της Ελλάδας.

Αυτός ήταν ο όρος που χρησιμοποίησαν διανοούμενοι και οικονομολόγοι υπεράνω υποψίας για κλίση προς τον κομμουνισμό και τον εξτρεμισμό (Χάμπερμας, Πικετί, Κρούγκμαν, Στίγκλιτς).

Σήμερα αυτό που ξαναζήσαμε ήταν μια απόπειρα εκτροπής στην Ιταλία και όχι αυτό που νομίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλώντας στον ΣΕΒ είπε ότι «είναι σαν να ξαναζούμε νοερά, βλέποντας τους γείτονές μας, τι μπορεί να συμβεί όταν το τέρας του λαϊκισμού σπάει τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές και υπόσχεται ανεδαφικές λύσεις σε πραγματικά, όμως, προβλήματα».

Το τέρας του λαϊκισμού, όπως το εννοεί ο αρχηγός της Δεξιάς, έσπασε τις διαχωριστικές γραμμές, όχι την κλασική Αριστερά - Δεξιά, γιατί αυτή κατά τον κ. Μητσοτάκη δεν υπάρχει και είναι κατά τη γνώμη του ένα απολίθωμα που διακινεί η Αριστερά, αλλά εκείνες ανάμεσα στα κόμματα που λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση –χριστιανοδημοκρατία, σοσιαλδημοκρατία– και σ’ αυτούς που δυσφορούν με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Ετσι στα καλά καθούμενα συνέβη αυτό;

Γιατί σαγηνεύτηκαν οι ψηφοφόροι από το τέρας του λαϊκισμού; Αγγελοκρούστηκαν; Προς τιμήν του ο κ. Μητσοτάκης αναγνωρίζει ότι υπάρχουν πραγματικά προβλήματα, μόνον που αποφεύγει να τα περιγράψει, προφανώς γιατί η παράθεσή τους θα υπονομεύσει την ιδεολογία που υπηρετεί με πάθος νεοφώτιστου. Αυτή τα προκάλεσε.

Να πούμε κάποιες αιτίες που παράγουν τα φαινόμενα τα οποία τρομάζουν τον κ. Μητσοτάκη και τους ομοίους του στην Ε.Ε και επιχειρούν να τα αντιμετωπίσουν με απειλές, εκβιασμούς, θεσμικές εκτροπές, τρομοκράτηση: διαρκής λιτότητα, κοινωνικές ανισότητες, εργασιακή ανασφάλεια, κατάργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων, κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα, έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης, απληστία των πλουσίων, φορολογικοί παράδεισοι για τους έχοντες, διαφθορά των πολιτικών του δεσπόζοντος συγκροτήματος, περιστρεφόμενη πόρτα (από τις Βρυξέλλες στις πολυεθνικές και αντιστρόφως), γερμανική Ευρώπη.

efsyn

Οι Ισπανοί δεν έχουν… Εl Venizelo

Οι ομοιότητες μεταξύ Ελλάδας – Ισπανίας ήταν πολλές: Δύο διεφθαρμένα κόμματα γεματα από διεφθαρμένα στελέχη. Η διαφορά ήταν μία: Εκείνοι δεν είχαν… El Venizelo να τους κάνει ένα νόμο περί ευθύνης υπουργών για να ξεπλυθούν και να βγουν ξανά στον πολιτικό στίβο να διεκδικήσουν τη συνέχιση της πολιτικής τους απάτης.

του Νίκου Μωραΐτη

Μα να πέφτει πρωθυπουργός από μερικά εκατομμύρια μίζες; Γελάνε τα μουστάκια του Γιάννου και του Παπασταύρου, της οικογένειας Μητσοτάκη, του Σημίτη και του Σαμαρά.

Αυτά δεν γίνονται – ή μάλλον δεν γίνονται στην Ελλάδα. Διότι η ισπανική δικαιοσύνη για τις αντίστοιχες Siemens και Novartis, τα αντίστοιχα εξοπλιστικά και δανεικά και αγύριστα, επέβαλε ποινές εκατοντάδων χρόνων σε δεκάδες πολιτικούς.

Με την Ισπανία είχαμε βίους σχεδόν παράλληλους. Τεράστια διαφθορά, γιγαντιαία σκάνδαλα. Δύο διαφθαρμένα μέχρις ονύχων κόμματα. Το Λαϊκό Κόμμα (η αντίστοιχη ΝΔ) και το Σοσιαλιστικό (το αντίστοιχο ΠΑΣΟΚ, Κίνημα Αλλαγής ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα η συμμορία – έχω χάσει το μέτρημα αλλαγής ονομάτων και ΑΦΜ).

Κι αν αναρωτιέστε «γιατί τότε βγήκε ο σοσιαλιστής νέος πρωθυπουργός;», η απάντηση είναι απλή: Ο Σάντσεθ, αντί να γίνει Φώφη του Κούλη, ήρθε σε ρήξη με το μισό κόμμα, παραιτήθηκε, έκανε τεράστια περιοδεία ανά τη χώρα να δει τι πραγματικά θέλουν οι πολίτες και επανήλθε, κερδίζοντας το κόμμα από την αντίστοιχη Φώφη του Κούλη. Με το σπαθί του δηλαδή.

Οι ομοιότητες μεταξύ Ελλάδας – Ισπανίας ήταν πολλές: Δύο παλαιά διεφθαρμένα κόμματα γεματα από υψηλόβαθμα διεφθαρμένα στελέχη. Η διαφορά ήταν μία: Εκείνοι δεν είχαν… El Venizelo να τους κάνει έναν ωραιότατο νόμο περί ευθύνης υπουργών για να ξεπλυθούν και να βγουν νέοι και ωραίοι στον πολιτικό στίβο να διεκδικήσουν τη συνέχιση της πολιτικής τους απάτης.

Η διαφθορά ήταν κοινός παρονομαστής στον ευρωπαϊκό νότο. Αυτό που έλειπε από τους άλλους, ήταν μία τόσο ιδιοφυής, θρασεία, μακιαβελική, ασταμάτητη, σκοτεινή προσωπικότητα με το μυαλό του Ευάγγελου Βενιζέλου. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, έδρασε στην ελληνική πολιτική σκηνή, έκανε στη δική μας χώρα το μαύρο άσπρο και το βρωμερό καθαρό.

 https://www.altsantiri.gr/

Πόσες Λέρους, πόσες λέρες, πόσες φορές πια;

της Ιφιγένειας Κοντού

Μέρα με τη μέρα τραβιούνται τα απόνερα από τη βρωμερή ιστορία των βιασμών και της κάθε είδους κακοποίησης που υπέστησαν τα παιδιά των γονιών-δράκων της Λέρου.

Τα Μέσα περνούν από τους κραυγαλέους τίτλους τύπου: "Βιάζαμε τα παιδιά μας και το απολαμβάναμε"  σε αποκαλύψεις όπως: "Ο θείος είχε καταγγείλει την κακοποίηση αλλά δεν είχε αποδείξεις" ή "Οι αρχές είχαν ενημερωθεί αλλά..." κ.ά. Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανατριχιάζουν, φρικιούν, καταριούνται, απειλούν. Υπάρχει και μια μερίδα χρηστών που σε τέτοιες περιπτώσεις  βρίσκουν γερό άλλοθι για να εκφράσουν ως αγανάκτηση τη δική τους βαθιά ριζωμένη επιθυμία για βία, οπότε περιγράφουν ως απόδοση δικαιοσύνης χυδαιότητες παρόμοιες ή και χειρότερες από αυτές που έκαναν οι γονείς-θύτες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Τις ίδιες μέρες, σε ένα άλλο [όχι και τόσο μικρό ή αποκλεισμένο] νησί, ένας  γιος πυροβολεί εξ επαφής τον ηλικιωμένο πατέρα του σε ραντεβού θανάτου όταν συνειδητοποιεί ότι ο πα-τέρας κακοποιεί σεξουαλικά και τη μικρή αδερφή του, ίσως και τον μικρό αδερφό του. Και για τους δύο πατεράδες – δράκους είχαν γίνει καταγγελίες στο Χαμόγελο του Παιδιού.  Οι αρχές τι έκαναν; Δεν είχαν αποδείξεις [έψαξαν να βρουν και δεν βρήκαν;] και δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι άλλο από το να στείλουν τα παιδιά πίσω στο σπίτι των βασανιστηρίων.

Μια μικρή παρένθεση εδώ για μια είδηση που ήρθε μια βδομάδα πριν από τον Δήμο του Γκέτεμποργκ. Επειδή οι Σουηδοί εντόπισαν μεγάλο ποσοστό γονιών που ταξιδεύουν πίσω στις χώρες καταγωγής τους μαζί με τα μικρά κορίτσια τους είτε για να τα παραδώσουν ως ανήλικες νύφες σε εξαναγκαστικούς  γάμους  είτε για να τα υποβάλουν σε κλειτοριδεκτομή, οι αρχές προτρέπουν τα κοριτσάκια που πρόκειται να ταξιδέψουν και φοβούνται ότι τους περιμένει γάμος ή fgm , να βάζουν ένα κουταλάκι στο εσώρουχό τους. [!] Ένα αντικείμενο που μπορούν να βρουν εύκολα μέσα στο σπίτι, τόσο μικρό ώστε να μπορεί να κρυφτεί κι όμως, αρκετό για να το εντοπίσει ο ανιχνευτής μετάλλων και οι αρχές να πάρουν το κορίτσι κατά μέρος για να το εξετάσουν κατ΄ιδίαν. Οπότε, ακόμη κι αν φοβάται τον πατέρα-συνοδό του και δεν μπορεί να μιλήσει μπροστά του, θα μπορέσει να μιλήσει ελεύθερα όταν ξεφύγει από τις δαγκάνες του.  Ευφυές δεν είναι; Απλό και αποτελεσματικό. Ικανό να προλάβει το κακό. Αρκετό για να αποδείξει ότι όπου υπάρχει βούληση, υπάρχει και τρόπος.

Εμείς εδώ, ακόμη δεν μπορούμε όχι να προλάβουμε αλλά ούτε καν να σταματήσουμε το κακό. Το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται και το μόνο που κάνουμε είναι να πέφτουμε κάθε τόσο από τα σύννεφα. Λες και είναι η πρώτη φορά που ακούμε για ιστορίες ενδοοικογενειακής [σεξουαλικής] βίας με θύματα τα παιδιά της οικογένειας.

Αντί για ευφυείς ιδέες όπως το κουταλάκι,  εμείς κάνουμε το άλλο: απλώς  ξεχνάμε γρήγορα. Είναι βέβαιο ότι τα δύο περιστατικά της ντροπής θα ξεχαστούν με ευκολία μέσα σε λίγους μήνες. Όπως ξεχάστηκε η περίπτωση του αγοριού που βιαζόταν κατ'  εξακολούθηση από τον πατέρα του μαζί με τον εραστή του στο Άργος, παρά τα κλάματα, τις φωνές και τις αγωνιώδεις προσπάθειες του παιδιού να ξεφύγει από τα χέρια τους, θυμάστε; Μόλις πριν από δύο χρόνια. Όπως ξεχάστηκε η περίπτωση των κοριτσιών από τη Λέσβο που τις βίαζε για περισσότερα από τέσσερα χρόνια ο συνταξιούχος στρατιωτικός πατέρας τους κρατώντας μάλιστα και αρχείο με φωτογραφίες. Όπως ξεχάστηκε και το κοριτσάκι από τη Θεσσαλονίκη, μόλις 9 ετών, που το βίαζε ο 39χρονος πατέρας του, γιατρός στο επάγγελμα, ορκισμένος να σώζει ανθρώπινες ζωές και να ανακουφίζει από τον πόνο. 

Να το πάρουμε λοιπόν απόφαση ότι κάθε τρεις και λίγο, με μια κορύφωση στους καλοκαιρινούς μήνες, θα σκάει κι άλλο περιστατικό κακοποίησης / βιασμού και ό,τι άλλο φρικτό φανταστεί να κάνει κάποιος στο παιδί του. Όλοι μαζί θα εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας στα κοινωνικά δίκτυα, θα αγανακτούμε που κανείς δεν έκανε τίποτα και μετά απλώς θα το ξεχνάμε.

tvxs

Παέγια, μίζες και... φιλότιμο;

Έπρεπε να "πέσει" η κυβέρνηση Ραχόι, ώστε τα ελληνικά ΜΜΕ να ανακαλύψουν, έστω και επιδερμικά, το σκάνδαλο διαφθοράς που κλονίζει την Ισπανία. Θα μου πεις βέβαια, δεν είναι και δίπλα μας, όπως η Βενεζουέλα, για να μας αφορά...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Το σκάνδαλο "Γκιούρτελ", λοιπόν, ήταν αυτό που οδήγησε στην καταδίκη, στελεχών του Δεξιού Λαϊκού Κόμματος για διαφθορά και εν τέλει στην πτώση της κυβέρνησης Ραχόι. Όχι η ρημάδα η τύχη, ούτε η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς.

Θα βλέπει ο ηλικιωμένος ΣΚΑΙ αυτές τις μέρες και θα νομίζει ότι η κυβέρνηση Ραχόι έπεσε επειδή ο Μαδούρο αγόρασε σπίτι στον Ιγκλέσιας με ειδικό ξενώνα που θα φιλοξενείται ο Τσίπρας.

Ας ανοίξουμε όμως εδώ μια (δεξιά) παρένθεση και ας θυμηθούμε τι είχε γράψει o Κυριάκος Μητσοτάκης και η προσωπική του επιλογή για αντιπρόεδρος, στις πρόσφατες εκλογές της Ισπανίας όταν και είχε εκλεγεί το αδερφό, συν-διεφθαρμένο, κόμμα της ΝΔ. Όσο να 'ναι, αυτοί οι δύο, μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, έχουν χίλιους-δυο λόγους παραπάνω να ταυτίζονται με την περιπέτεια του ομοϊδεάτη τους, Μαριάνο Ραχόι και της... "σκευωρίας" κατά των καταδικασμένων στελεχών του δεξιού Λαϊκού κόμματος.

Για τη ΝΔ, βλέπετε, η καταδικασμένη για διαφθορά και μίζες, κυβέρνηση Ραχόι, ήταν η απάντηση στον "λαϊκισμό της αριστεράς".

Ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της ΝΔ, μάλιστα, πέφτει διαχρονικά μέσα στις προβλέψεις του.

Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα. Ας πάμε πίσω τώρα στη... "σκευωρία" που έριξε τη Δεξια κυβέρνηση Ραχοί. 

Οι Ισπανοί πολιτικοί, που λέτε, είναι ερασιτέχνες της διαπλοκής. 

Δεν ξέρουν; δεν είχαν προβλέψει; Δεν υπήρχε ένας τιτάνας του πολιτικού ρεαλισμού, όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος να σκαρώσει ένα νόμο περί ευθύνης στελεχών, στη καθισιά του ή έναν Νίκο Σακελλαρίου να βγάλει αντισυνταγματική την πρόταση μομφής κατά του Ραχόι; Θα σας γελάσω. Σημασία έχει πως η Ελλάδα είναι έτη φωτός μπροστά, στη νομική επικάλυψη των σκανδάλων. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είμαστε περήφανοι ως χώρα. 

Μπορεί να βιάζουμε τα ανήλικα παιδιά μας, αλλά η γειτονιά δε ξέρει τίποτα.

ΥΓ. Α, να μην το ξεχάσουμε, χάρηκε και η Φώφη που έγιναν κυβέρνηση οι σοσιαλιστές.... και δε βρέθηκε ένας δικός της άνθρωπος να της πει πως ο Πέδρο Σάντσεθ έγινε πρωθυπουργός επειδή στάθηκε απέναντι στη διεφθαρμένη δεξιά με τη βοήθεια της αριστεράς, όχι επειδή φτωχοποίησε τη χώρα και μετά συμμάχησε με διεφθαρμένους ακροδεξιούς σε συγκυβέρνηση.

Επίσης η Φώφη θα έπρεπε να ντρέπεται να φέρνει την Ισπανία ως παράδειγμα. Εκεί για "μαύρα" ταμεία πας φυλακή, δεν αυτοχαρακτηρίζεσαι "εκσυγχρονιστής".

koutipandoras

Οι διπλανές πόρτες της Λέρου: Τελικά τι είναι «δική μας δουλειά» και τι δεν είναι;

Εκεί που η γειτονιά τα ξέρει όλα, ξαφνικά σιωπά. Εκεί που στήνει αυτί πίσω από τους τοίχους, εκεί που πετάγεται στα παράθυρα και στα μπαλκόνια αν ακούσει έναν καυγά στον δρόμο, κωφεύει στην διπλανή τραγωδία.

Γράφει η Φαίη Ζησοπούλου 

«Δεν είναι δική μας δουλειά» θα πουν και θα κοιμηθούν ήσυχα το βράδυ, όταν στο διπλανό σπίτι δύο ανήλικα παιδιά ζουν την απόλυτη φρίκη από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να τα αγαπούν και να τα προστατεύουν. Από τους ίδιους τους γονείς τους.

Κι όμως είναι όλων δουλειά μας να «ανακατευτούμε» με όποιον τρόπο μπορούμε όταν κάποιος υποφέρει. Είναι δική μας δουλειά να τρέξουμε, να απευθυνθούμε εκεί που πρέπει, έστω και ανώνυμα αν φοβόμαστε να μην κινδυνέψουμε. Να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου, να ρίξουμε προβολέα και να φωνάξουμε ότι εδώ «κάτι τρέχει». Κάτι σοβαρό, κάτι επικίνδυνο και πρέπει να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Γιατί αυτό, μαζί με πολλά ακόμα, ναι, είναι δική μας δουλειά.

Είναι δική μας δουλειά να απευθυνθούμε στην αστυνομία όταν ένα παιδί κακοποιείται.

Είναι δική μας δουλειά να ενημερώσουμε τους αρμόδιους φορείς, όταν ένα παιδί παραμελείται.

Είναι δική μας δουλειά να τηλεφωνήσουμε εκεί που πρέπει όταν μια γυναίκα τρώει ξύλο από τον σύντροφό της και κάθε μέρα την συναντάμε στο ασανσέρ να προσπαθεί να κρύψει το πρόσωπό της.

Είναι δική μας δουλειά να προσφέρουμε ένα φαγητό στον ανήμπορο παππού δίπλα μας που έχει μια πενιχρή σύνταξη και κανέναν να τον φροντίσει.

Είναι δική μας δουλειά να καλέσουμε τις φιλοζωικές, την αστυνομία και όποιον ξέρουμε για να ελευθερώσουμε από το αιώνιο βάσανο το σκυλί του γείτονα που είναι δεμένο όλη μέρα στον ήλιο χωρίς νερό.

Είναι δική μας δουλειά να πάρουμε την αστυνομία αν ακούσουμε ή δούμε κλέφτες στο διπλανό μας σπίτι και την πυροσβεστική αν πάρει φωτιά το σπίτι του γείτονα.

Δεν είναι δική μας δουλειά το να ασχολούμαστε με το αν ο γείτονας έχει λεφτά, αν είναι γκέι, αν η κόρη του φοράει μίνι, αν ο γιος του έχει ξυρισμένο κεφάλι, σκουλαρίκι στη μύτη και 5 αυτιά.

Δεν είναι δική μας δουλειά να κάνουμε μια γειτονιά να βουίξει για το αν ο άλλος ξενυχτά, αν χρωστάει στην εφορία, αν έκανε καλό γάμο, αν του πήραν το σπίτι οι τράπεζες, αν κυκλοφορεί κάθε μέρα με τα ίδια ρούχα ή κάθε ώρα με άλλα.

Όλοι μέσα μας, ξέρουμε πολύ καλά την διαφορά του «χώνω τη μύτη μου» σε ξένες υποθέσεις από το τρέχω να βοηθήσω. Κι αυτό το αντιλαμβάνονται και οι άλλοι που εισπράττουν αυτή τη συμπεριφορά. Ξέρουν, νιώθουν πότε είναι περιέργεια και πότε είναι βοήθεια. Δεν χρειάζονται υπότιτλους οι πράξεις μας.

Είμαστε όλοι απορροφημένοι από τα προβλήματά μας και δεν έχουμε το κουράγιο, το σθένος, την διάθεση «να τρέχουμε». Και η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο απαιτεί, εκτός των άλλων, γενναιότητα. Καλό θα ήταν, ωστόσο, κάποια στιγμή να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε και να αναρωτηθούμε: αν ήμασταν εμείς στη θέση ενός παιδιού, ενός ανήμπορου ενήλικα ή ενός ζώου που κακοποιείται και υποφέρει, θα θέλαμε οι γείτονές μας «να κοιτάνε τη δουλειά τους;»

πηγή:themamagers.gr 

Μακεδονοκράχτες

του Θανάση Καρτερού

Δεν ξέρω εσείς, αλλά προσωπικά μπαΐλντισα να διαβάζω και να ακούω μακεδονοκράχτες. Μακεδονοκράχτες, μάλιστα. 

Λες και κατεβήκαμε από τον Άρη, δεν υπήρξαν σχεδόν τριάντα χρόνια διαπραγματεύσεις, ιδέες, μεσολαβητές, μακεδονομάχοι, ανατροπές κυβερνήσεων. Λες και δεν χτίστηκαν καριέρες στην πλάτη του “Μακεδονικού”. Λες και το “Μακεδονικό” δεν έγινε όλα αυτά τα χρόνια μια πληγή ανοιχτή στο σώμα των Βαλκανίων, της Ελλάδας και της γειτονικής χώρας. Και τέλος, λες και παρέλαβε η σημερινή κυβέρνηση μια κατάσταση στην οποία όλα τα χαρτιά είναι δικά της. Και βάλθηκε να δίνει, με όρους συναλλαγών απαράδεκτων, αν όχι και προδοτικών.

Τι άφησαν, αλήθεια, πίσω τους εκείνοι που τώρα κουνούν το δάχτυλο στον Τσίπρα και στον Κοτζιά; Εθνική γραμμή, λένε. Μάλιστα. Αυτή την εθνική γραμμή, λοιπόν, αξιοποιώντας και τη συγκυρία, την έφτασαν οι σημερινοί εκεί που οι χθεσινοί ούτε να ονειρευτούν δεν μπορούσαν. Δεν είναι όμως ώρα γι’ αυτό, αν και θα έπρεπε να μιλούν λιγότερο ορισμένοι και να σκέφτονται περισσότερο. Γιατί, αν και όταν έρθει η ώρα -που καλύτερα γι’ αυτούς να μην έρθει- και αποκαλυφθούν τα μυστικά και ντοκουμέντα των μακεδονικών τους θριάμβων, θα καταλάβει ο καθένας όχι μόνο τι είναι και τι πέτυχαν οι σημερινοί. Αλλά και τι δεν ήταν και τι δεν πέτυχαν οι χθεσινοί.

Και ποια πραγματικότητα παρέδωσαν μετά από άοκνες προσπάθειες χρόνων; Πρώτον, το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ να έχει αναγνωριστεί διεθνώς -και από την Ελλάδα. Δεύτερον, σχεδόν 140 χώρες, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, να έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα. Μακεδονία, σκέτο. Τρίτον, να έχει ξοδευτεί ζωτικό διπλωματικό και πολιτικό κεφάλαιο από την Ελλάδα, όχι απλώς χωρίς αποτέλεσμα. Αλλά με αποτέλεσμα συντριπτικά εναντίον της δικής μας εθνικής γραμμής, και της δικής μας διεθνούς σοβαρότητας.

Αυτή δεν είναι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια; Αυτή δεν είναι η αρνητική πραγματικότητα που η κυβέρνηση προσπαθεί να αλλάξει ριζικά; Και αν είναι λογικό, όσοι χειρίστηκαν το “Μακεδονικό” τα προηγούμενα χρόνια, να αναζητούν τις δικαιολογίες τους, δεν είναι το άκρον άωτον του θράσους να βγαίνουν στα εθνικά κεραμίδια; Να τζογάρουν στο καζίνο της Γευγελής ονόματα, erga omnes και ταυτότητες; Να ζητούν τον λόγο από τον Τσίπρα, τον Κοτζιά, τη σημερινή κυβέρνηση, που προσπαθούν να πάρουν πίσω όσα εκείνοι παρέδωσαν; Ενώ το καλύτερο για τους ίδιους θα ήταν να σωπάσουν, τουλάχιστον μέχρι να δούμε τι θα καταφέρουν οι σημερινοί;

Και δεν μπορούμε να πούμε και “αιδώς Αργείοι”. Γιατί θα μας βάλει στη λίστα της προδοσίας ο γνωστός δήμαρχος...

αυγή

Ελαφρότητα και στα βαριά

Ο ισχυρισμός του προέδρου της Ν.Δ. ότι χρειάστηκε να μπει στον κόπο ιδιαίτερων σκέψεων για να καταλάβει έναν συσχετισμό αυτόματο σχεδόν για όλους τους υπόλοιπους, μάλλον δεν περιποιεί τιμή στα αντανακλαστικά του ούτε επικυρώνει τις ιστορικές γνώσεις του

του Παντελή Μπουκάλα

Έστω και με αργούς ρυθμούς, η αστυνομική διερεύνηση της επίθεσης κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη έχει οδηγήσει στην ταύτιση αρκετών παλικαράδων. Εκπλήξεις ως προς το ποιόν των ξυλοκόπων που θεωρούν ιδιοκτησία τους τον πατριωτισμό, δεν υπήρξαν. Και αστυνομικό διέθετε η ομάδα των δραστών, αυτό δα έλειπε, και θαμώνες γυμναστηρίων, μια και τα φουσκωμένα μπράτσα είναι άκρως εθνοπρεπή και βοηθούν ιδιαίτερα όταν συμμετέχεις σε μαθήματα εθνικής διαπαιδαγώγησης αλιτηρίων, προδοτών της πατρίδας.

Οσο για τους πνευματικούς (τρόπος του λέγειν) καθοδηγητές των χειρωνακτών της εθνικοφροσύνης, ιδού ο Παναγιώτης Ψωμιάδης πάνω στ’ άλογο μιας γελοιότητας καθόλου γραφικής αλλά άκρως επικίνδυνης. Χειρώνακτες και πνευματικοί, βέβαια, όταν βρέθηκαν μπροστά στα δύσκολα, μπροστά στις ποινικές ευθύνες τους δηλαδή, έβαλαν την παλικαροσύνη τους να κοιμηθεί και δοκίμασαν να ξεγλιστρήσουν διά της θρασυδειλίας, ψελλίζοντας ότι δεν εννοούσαν ακριβώς όσα έλεγαν κι όσα έκαναν, τις χυδαιότητες δηλαδή, τις βρισιές και τις κλωτσιές.

Μια επίθεση «αγανακτισμένων πολιτών» στη Θεσσαλονίκη εναντίον ενός ενοχλητικού πολιτικού προσώπου δεν μπορούσε παρά να θέσει σε λειτουργία τη μηχανή των συνειρμών. Τίποτε φυσικότερο. Τον άμεσο συσχετισμό με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963, στην ίδια πόλη και με δράστες επίσης ανεγκέφαλα εθνικόφρονες, τον υπαγόρευσε η μνήμη, δεν τον εκμαίευσε με το ζόρι η υστεροβουλία κανενός. Και η μνήμη αυτή, όσον αφορά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του τόπου και τα οποία δεν έπαψαν ποτέ να συζητιούνται, δεν εξαρτάται από το πότε γεννήθηκε ο καθένας ή από το αν ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Ο ισχυρισμός του προέδρου της Ν.Δ. ότι χρειάστηκε να μπει στον κόπο ιδιαίτερων σκέψεων για να καταλάβει έναν συσχετισμό αυτόματο σχεδόν για όλους τους υπόλοιπους, μάλλον δεν περιποιεί τιμή στα αντανακλαστικά του ούτε επικυρώνει τις ιστορικές γνώσεις του. Η προστασία που έσπευσε να του παράσχει η κομματική εκπρόσωπος Τύπου, λέγοντας ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης γεννήθηκε το 1968, άρα δεν ξέρει (αυτά, ωστόσο, που οφείλει να ξέρει όχι μόνο όποιος διεκδικεί την πρωθυπουργία αλλά και ο ταπεινότερος πολιτικός ή πολίτης), απείλησε να μετατοπίσει στον χώρο της πνευματικής ελαφρότητας ένα ζήτημα εξαιρετικά σοβαρό. Φαντάζεται η κ. Σπυράκη ποια καγχαστική υποδοχή θα έχει το επόμενο ιστορικής αφορμής διάγγελμα του κ. Μητσοτάκη, για την 28 Οκτωβρίου 1940, λ.χ., ή για την 25η Μαρτίου 1821;

καθημερινή