Το καντήλι

του Τάσου Τρίκκα

Θυμάστε το καντήλι της γιαγιάς; Λάδι και νερό στο ποτηράκι. Δεν έχει σημασία με ποια σειρά τα έβαζε. Μαζί το γέμιζαν το καντήλι, αλλά αυτά μαζί δεν έκαναν. Ξεχώριζαν αμέσως, το νερό και το λάδι, το ένα από το άλλο. Δεν γινόταν «πρόσμιξη».

Το καντήλι μάς φέρνει στον νου η ιστορία της Κεντροαριστεράς. Που δεν είναι η γιαγιά, αλλά σαράντα πέντε -και βάλε- μάστοροι που προσπαθούν τόσο καιρό να κάνουν την «πρόσμιξη» -την ενοποίησή της-, αλλά δεν το καταφέρνουν. Τα «συστατικά» της Κεντροαριστεράς είναι σαν τα συστατικά του καντηλιού. Δεν σμίγουν, δεν συγχωνεύονται, δεν ενοποιούνται. Τι γίνεται όμως όταν λείπει το ένα από τα δύο βασικά συστατικά; Ποια είναι εκείνα που θα ενοποιηθούν;

Μήπως αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει Κεντροαριστερά; Πως είναι πλαίσιο φαντασίας, επιθυμιών, σχεδιασμοί επί χάρτου; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, όταν υπάρχουν τα οργανωμένα σχήματα στην πολιτική ζωή, «ηγέτες», οπαδοί που «πίνουν νερό στ’ όνομά της». Και όμως... Τότε πώς αυτή δεν στεριώνει, σαν το γεφύρι της Αρτας;

Τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας -Μεταπολίτευση το είπαν στην αρχή, ύστερα ο όρος τεντώθηκε σαν λάστιχο, ώστε να φτάνει μέχρι σήμερα- επικρατούσε ο λόγος για αριστερό ριζοσπαστισμό. Με όλες τις αντιφάσεις του, όπως «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», η ΕΑΔΕ, που τόσο ζημίωσε το κίνημα της ανανέωσης της Αριστεράς.

Και δεν ήταν μόνο λόγος, ήταν αριστερή διάθεση και πράξη. Σ’ αυτήν στηρίχτηκε ο μέγας σφετεριστής, ο Ανδρέας για να φτιάξει το ΠΑΣΟΚ, ο ηγέτης που τον χωρίζουν μίλια από τους θλιβερούς επιγόνους του, τον Γιωργάκη, τη Φώφη, τον Βενιζέλο, μέχρι του σημείου να τον νοσταλγούν ορισμένοι ειλικρινά, όχι αυτοί που ψάχνουν για «στερεότυπα», όπως ο Κωστάκης.

Χρειάζεται σοβαρή κοινωνιολογική και ιστορική μελέτη για να επιχειρηθεί να εξηγηθεί αυτή η «κεντρομόλος ροπή», που διαδέχτηκε τον αριστερό ριζοσπαστισμό. Δεν είναι αυτή η φιλοδοξία τούτου του σημειώματος. Σε τέσσερα σημεία θα περιοριστεί αυτό:

Πρώτον, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, κακέκτυπο αριστερού κόμματος -ουδεμία η σχέση του με την παραδοσιακή Σοσιαλδημοκρατία της Δύσης ούτε με την κομμουνιστική Αριστερά-, γεγονός που δημιούργησε μεγάλη σύγχυση. Δανείστηκε από την Αριστερά τα πιο πολλά από τα χειρότερα στοιχεία της παράδοσής της -αντιδημοκρατικός συγκεντρωτισμός, επαναστατικός βερμπαλισμός, χειραγώγηση των μαζών, ένδεια θεωρητικής σκευής, τα οποία προσέμιξε με τα πιο καθυστερημένα χαρακτηριστικά της λεβαντίνικης παράδοσης -πελατειακές σχέσεις, ευνοιοκρατία, αυθαιρεσία, «μίζα» και «λούφα».

Το υβρίδιο που αποτέλεσε τη μεταβατική μορφή προς τη σύγχρονη Κεντροαριστερά, έτεινε να αποκρυσταλλωθεί επί Σημίτη με την ψιμυθίωση του «εκσυχρονισμού» και τον μιμητισμό της μεταμοντέρνας Σοσιαλδημοκρατίας του «Τρίτου Δρόμου» (α λα Giddens). «Κεντροαριστερά» δεν υπάρχει ακόμα, είναι το ψευδώνυμο της κερκόπορτας του νεοφιλελευθερισμού στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Δεύτερον, η κοινωνική μετάλλαξη μέρους της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ανεπαρκώς γειωμένη στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ορισμένα τμήματά της (κυρίως νέους διανοούμενους, αποφοίτους πανεπιστημίων αλλά και επιχειρηματίες start-up) από την αξιοποίηση των μορφωτικών προσόντων που διαθέτουν, τα οποία έσπευσαν να εκμεταλλευθούν τις νέες συνθήκες.

Οι ευκαιρίες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της απαλλαγής από τους ώς τότε περιορισμούς (κατάργηση πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων κ.λπ.) υπήρξαν ισχυρά κίνητρα για να ενταχθούν σε υψηλές βαθμίδες της παραγωγικής διαδικασίας (ορισμένοι αναδείχτηκαν σε οργανικούς διανοούμενους της αστικής τάξης).

Τρίτον, το βάρος της Ιστορίας. Μετά το κίνημα του 1909 -τομή στη Νεοελληνική Ιστορία- κυριαρχούν στην πολιτική ζωή δύο μεγάλες παρατάξεις, η βενιζελική και η αντιβενιζελική, που αποτελούν ευρείες διαταξικές συμμαχίες. Ο Γ. Θ. Μαυροκορδάτος σημειώνει: «Ο αντιβενιζελισμός ουσιαστικά αντιπροσώπευε την επιβίωση της διαταξικής συμμαχίας που είχε σφραγίσει την Ελλάδα του 19ου αι. (γαιοκτήμονες, εισοδηματίες, χρηματιστές, βιοτέχνες, γεωργοί μικροκτηματίες).

Ο βενιζελισμός αντιπροσώπευε μια προσπάθεια ηγεμονίας της επιχειρηματικής αστικής τάξης γύρω από ένα πρόγραμμα αλυτρωτισμού σε συνδυασμό με κοινωνικές μεταρρυθμίσεις». Φυσικά δεν μπορούσε να γίνει λόγος για «Κεντροαριστερά», ούτε καν για το κύριο συστατικό της, το «Κέντρο». Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες δυνάμεις.

Με τη συγκρότηση το 1918 του κόμματος της Αριστεράς (ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ) δημιουργείται ένας τρίτος πολιτικός χώρος, με τις δικές του κοινωνικές και ιδεολογικές αναφορές. Αναδύεται η τριαδική δομή του ελληνικού πολιτικού συστήματος που υπάρχει ώς τις μέρες μας. Στην περίοδο της Κατοχής ο πολιτικός χάρτης αλλάζει. Μεγάλες μάζες βενιζελικών μετατίθενται προς την ΕΑΜική Αριστερά.

Η ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του «Κέντρου» θα καταχωριστεί στα χρονικά μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Είχε προηγηθεί η Συμφωνία του Λιβάνου, που αποκατέστησε τα αδρανή -ή και συνεργαζόμενα με τον κατακτητή- βενιζελογενή και μοναρχικά κόμματα εντάσσοντάς τα μαζί με τα ΕΑΜικά κόμματα της Εθνικής Αντίστασης στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Μετά την ήττα της Αντίστασης, μέσα στις ωδίνες του εμφυλίου, υπό την αιγίδα των Αγγλων, της Αυλής και του ΙΔΕΑ συγκροτείται το πολιτικό μόρφωμα που θα αποκληθεί «Κέντρο», προκειμένου να εμφανιστεί με διαφορετικό πρόσωπο η πολιτική ελίτ που θα επωμιστεί τη διεξαγωγή του εμφυλίου πολέμου.

Στη μετεμφυλιακή εποχή, βενιζελογενή κόμματα προβάλλουν για πρώτη φορά με ιδιαίτερη έμφαση τον αυτοχαρακτηρισμό τους ως «Κέντρο» επιδιώκοντας τον διαχωρισμό τους από τη Δεξιά που διεκδικούσε τη μονοπώληση του κράτους των νικητών. Η ηγεσία του ενιαίου ακόμη ΚΚΕ επινοεί το ιδεολόγημα της «εθνικής αστικής τάξης» που «εκπροσωπεί» το «Κέντρο», προκειμένου να δώσει ιδεολογικό έρεισμα στο «άνοιγμά» της προς αυτό, στην προσπάθεια της σύμπραξης στον αγώνα για τον εκδημοκρατισμό. Η ηγεσία του Κέντρου αρνείται κάθε συνεργασία και εμφανίζεται έντονα αντικομμουνιστική.

Το βραχείας διάρκειας εγχείρημα της ΕΠΕΚ έδωσε στον βενιζελογενή αυτό σχηματισμό που πρόβαλλε προωθημένα δημοκρατικά αιτήματα (λήθη, αμνηστία) πρόσβαση στις προοδευτικές και αριστερές μάζες. Εκτοτε ακολουθούν παλινδρομικές κινήσεις ψηφοφόρων ανάμεσα στην ΕΠΕΚ αφ’ ενός και τη Δημοκρατική Παράταξη και ΕΔΑ αφ’ ετέρου, που έχουν δημιουργηθεί.

Είναι η έναρξη ενός φαινομένου που θα έχει μακρά διάρκεια: Οσον αφορά τα κόμματα που έχουν πια πολιτογραφηθεί ως «Κέντρο» (τα βενιζελογενή κόμματα με την ΕΠΕΚ στην αριστερή πτέρυγα) θα βρίσκονται πια σε μόνιμο ανταγωνισμό με το κόμμα της Αριστεράς για την προσέλκυση των αριστερών ψηφοφόρων στις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις.

Οσον αφορά τους ψηφοφόρους με την αριστερή συνείδηση (λιγότερο τους «ξεκαθαρισμένους» κομμουνιστές) θα μοιράζουν τις ψήφους τους ανάμεσα στα ψηφοδέλτια της Αριστεράς και του Κέντρου, με κριτήριο την αποτελεσματικότερη συμβολή στη συγκεκριμένη μάχη κατά της Δεξιάς. («Σταυρικό πρόβλημα της Αριστεράς» θα το αποκαλέσει ο Ηλίας Ηλιού).

Η ανάδειξη της ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση το 1958, με τη μαζική παλιννόστηση αριστερών ψηφοφόρων, τεκμηριώνει την ιδιαιτερότητα του Κέντρου ως χώρου «πρόσκαιρης στέγασης» ψηφοφόρων με αριστερή συνείδηση, που επιλέγουν κατά περίσταση, ανάλογα με τη συγκυρία, την κάλπη που θα προτιμήσουν.

Χωλή, επομένως, στη μετεμφυλιακή της διαδρομή η «εν γενέσει Κεντροαριστερά» (νεόκοπος ακόμη όρος), αφού το ένα σκέλος της είναι καινούργιο, πρόσκαιρο και τεχνητό δημιούργημα συγκυριακών συνθηκών, που εξυπηρετεί ορισμένες ειδικού χαρακτήρα ανάγκες. Η έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου και η δημιουργία του ΠΑΣΟΚ θα ξαναμοιράσουν την τράπουλα. Το Κέντρο περίπου εξαφανίζεται και οι ψήφοι της Αριστεράς διαμοιράζονται ανάμεσα σε τρία κόμματα -το ΠΑΣΟΚ (με τη μερίδα του λέοντος), το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτ.

Τέταρτον. Η «Κεντροαριστερά» εκπλήρωσε τη λειτουργία της χοάνης του εργαστηρίου για το ελιξίριο της αφομοίωσης από μέρος των «ανανηψάντων» αριστερών της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, την οποία προσέλαβαν με τη μορφή του νεοφιλελεύθερου «εκσυγχρονισμού». Στον χάρτη των πολιτικών δυνάμεων δεν άφησε ακόμη αποτύπωμα.

Οι επίμονες, με εναλλασσόμενα διαδοχικά σχήματα προσπάθειες να αποκρυσταλλωθεί ως μόνιμο και σταθερό κόμμα δεν κατορθώθηκε ακόμα να τελεσφορήσουν.

efsyn

Είναι ο Τσίπρας ο νέος Ανδρέας;

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Δικαιούται ο επικεφαλής ενός κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) που τυχαίνει να είναι και πρωθυπουργός (Αλέξης Τσίπρας) να γράψει άρθρο (εφημερίδα Documento 3-9-2017) για τον ιδρυτή ενός άλλου κόμματος (Ανδρέας Παπανδρέου) τη μέρα των γενεθλίων αυτού του κόμματος (ΠΑΣΟΚ); Γιατί όχι. 

Αναφέρεται σε μια σημαντική προσωπικότητα που επηρέασε την πορεία της χώρας. Ποιες είναι οι προθέσεις του; Εχουμε και λέμε:

• Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ένα μισητό πρόσωπο για τη Δεξιά. Εκπρόσωποί της του χρεώνουν τη χρεοκοπία της χώρας γιατί, όπως υποστηρίζουν, αυτός έβαλε τα θεμέλια για την υπερχρέωσή της τη δεκαετία του ’80, την οποία χαρακτηρίζουν «χαμένη δεκαετία», αυτός διόγκωσε το πελατειακό κράτος, αυτός έκανε κοινωνική πολιτική με δανεικά, αυτός καλλιέργησε τη λογική της ήσσονος προσπάθειας, αυτός επέτρεψε να εξαπλωθεί η διαφθορά, αυτός σε τελική ανάλυση ήταν ο ολετήρας.
• Ωστόσο, ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο δημοφιλέστερος Ελληνας πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης και ένα υπολογίσιμο κομμάτι της κοινωνίας νοσταλγεί την εποχή που ήταν κυρίαρχος. Υπερασπιζόμενος τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, ο Αλέξης Τσίπρας ικανοποιεί το παπανδρεϊκό ακροατήριο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου έχει εγκατασταθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Κλείνει το μάτι στους φανατικούς παπανδρεϊκούς, λέγοντάς τους «εγώ είμαι ο κληρονόμος του και όχι αυτοί που διοικούν το κόμμα του».
• Επικαλούμενος τις σκληρές (πολλές ήταν και χυδαίες) επιθέσεις της Ν.Δ. στον Παπανδρέου (ψεύτης, απατεώνας, δημαγωγός, μέθυσος, λαϊκιστής, αντιευρωπαίος, τριτοκοσμικός, φίλος της τρομοκρατίας) και συγκρίνοντάς τες με τις επιθέσεις που δέχεται ο ίδιος (παρόμοια είναι όντως η ρητορική), επιχειρεί να δείξει ότι η Δεξιά δεν αλλάζει, ό,τι κι αν ισχυρίζεται ο αρχηγός της. Η ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχει για την εξουσία την οδηγεί στην καταστροφολογία κάθε φορά που δεν βρίσκεται στα πράγματα.
• Παρεμβαίνει στις διεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Κατά πάσα πιθανότητα έχει καταλήξει στην εκτίμηση ότι το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. αγγίζει τα όριά του και είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια προγραμματική συμφωνία με εκείνο το τμήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης που δεν θέλει να επαναληφθεί το μοντέλο της συγκυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Θεμιτή επιδίωξη. Θα μπορούσε όμως να την υπηρετήσει κρατώντας αποστάσεις.

Η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μερικά χρόνια πριν από τον εκλογικό θρίαμβο του 1981. Στο ιδεολογικό επίπεδο οι εκπτώσεις στο όνομα του ρεαλισμού αρχίζουν το 1977 με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από κείνο το σημείο και μετά η ταχύτητα της «προσαρμογής» είναι μεγάλη. Η μετάλλαξη δεν συνέβη ερήμην του Παπανδρέου. Ο ριζοσπαστισμός ηττήθηκε κατά κράτος από τον κυβερνητισμό.

■ Πάντως η αντίδραση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ ήταν σπασμωδική. Η Φώφη Γεννηματά αποκαλεί τον Τσίπρα «λαθρέμπορο της ελπίδας» (κάτι τέτοια έλεγε η Αριστερά για τον Ανδρέα) και τον κατηγορεί ότι είναι ο άνθρωπος που «υπονομεύει τους θεσμούς και διχάζει συνειδητά τους Ελληνες» (σαν να διαβάζω τις ανακοινώσεις της Ν.Δ. και τα πρωτοσέλιδα του δεξιού Τύπου εκείνης της εποχής για τον Α. Παπανδρέου).

efsyn

Γιατί τα ΜΜΕ αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα τον Κιμ Γιονγκ-ουν;

Όταν τα κλικ έχουν μεγαλύτερη αξία από την ενημέρωση, η εξακρίβωση και η διασταύρωση των πληροφοριών μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο.

της Άννας Παπαδημητρίου

Η ειδησεογραφία και η σχολιογραφία για τη Βόρειο Κορέα συχνά περιφρονεί τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Ο «τρελός με τα πυρηνικά και τους πυραύλους» Κιμ Γιονγκ-ουν και οι «βάρβαρες εκτελέσεις» αντιπάλων κατόπιν εντολής του «αιμοβόρου δικτάτορα» πουλούν περισσότερο.

Όταν τα κλικ έχουν μεγαλύτερη αξία από την ενημέρωση, η εξακρίβωση και η διασταύρωση των πληροφοριών μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Πρόκειται για έναν άγραφο κανόνα, ο οποίος γίνεται όλο και προσφιλέστερος στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, όπου οι πιο αξιοπερίεργες, εντυπωσιοθηρικές και ωμές ειδήσεις εμφανίζονται με πηχυαίους τίτλους. Το αν και κατά πόσον ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τον κύρη της ορθής δημοσιογραφίας, ενδιαφέρει όλο και λιγότερο.

Η Βόρεια Κορέα είναι το τέλειο παράδειγμα. «Αυτή η χώρα είναι απαγορευμένη περιοχή για τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Οι πληροφορίες που την αφορούν αναπαράγονται από το διεθνή Τύπο χωρίς καμιά επαλήθευση τις περισσότερες φορές. Πρόκειται για τη χώρα για την οποία οι ειδήσεις είναι αμφισβητήσιμες στο μέγιστο και οι πηγές μονόπλευρες στο έπακρο: η βορειοκορεατική προπαγάνδα βρίσκεται από τη μία πλευρά και οι μυστικές υπηρεσίες της Νότιας Κορέας και οι μετανάστες στο Νότο βρίσκονται από την άλλη», γράφει ο Γάλλος δημοσιογράφος Βενσάν Γκλαντ σε παλαιότερο άρθρο του στη Libération.

Εκτελέσεις «προδοτών» που παραδίδονται, υποτίθεται, σε αγριεμένα σκυλιά, θα τις ζήλευαν οι χολιγουντιανοί κινηματογραφιστές. Μαρτυρίες αντικαθεστωτικών που «δραπέτευσαν από την Κόλαση» πληρώνονται αδρά από μυστηριώδεις χρηματοδότες της Νότιας Κορέας, αναπαράγονται άκριτα, κι ας είναι γεμάτες αυθαίρετους ισχυρισμούς και αντιφάσεις. Η άμετρη λατρεία στο πρόσωπο του 33χρονου «αδίστακτου» ηγέτη, με νεαρές κορασίδες να λιποθυμούν για χάρη του, αποτελούν αγαπημένα θέματα των διεθνών ειδησεογραφικών δικτύων. Κι ας μην πάμε μακριά. Πρόσφατα σε κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης μεταδόθηκε απόσπασμα αμερικανικής ταινίας-παρωδίας του καθεστώτος σαν δήθεν πραγματική «μαρτυρία» για τα δεινά των υπηκόων του καθεστώτος.

«Ο διαχωρισμός των γεγονότων από τη σφαίρα της φαντασίας είναι σχεδόν αδύνατος όσον αφορά τη Βόρεια Κορέα, το καθεστώς της οποίας κλειδώνει όλα τα κανάλια πληροφόρησης και επικοινωνίας δυσχεραίνοντας την επαλήθευση των διαδόσεων. Παράλληλα, το ενδιαφέρον του διεθνούς Τύπου είναι τεράστιο. Κυρίως όταν πρόκειται για ιστορίες εντυπωσιοθηρίας, οι οποίες θρέφουν την αντίληψη του κοινού για τη Βόρεια Κορέα ως ένα παράξενο, βίαιο και οπισθοδρομικό κράτος», εξηγεί ανταποκριτής του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων στη Σεούλ.

Χαρακτηριστική περίπτωση, προ ετών, ήταν η διάψευση των μυστικών υπηρεσιών της Νότιας Κορέας, οι οποίες αναγκάστηκαν να ανασκευάσουν την ιστορία περί εκτέλεσης του υπουργού Άμυνας του καθεστώτος, Χιον Γιονγκ-τσολ, «με αντιαεροπορικά πυρά», δήθεν επειδή αποκοιμήθηκε στη διάρκεια εκδήλωσης παρόντος του Κιμ.

Στο παρελθόν, το γαλλικό δίκτυο ενημέρωσης France24 έχει αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης: «Πρόκειται για ένα είδος σιωπηρού δημοσιογραφικού κανόνα ο οποίος πάντα εφαρμόζεται στην ειδησεογραφία που αφορά στη Βόρεια Κορέα. Σχεδόν όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης – και η France24 δεν αποτελεί εξαίρεση – τον σέβονται σχολαστικά: περιφρονούν μια βασική αρχή του επαγγέλματος, την διασταύρωση των πληροφοριών. Έτσι καταλήγουν να αναμεταδίδουν κυρίως φήμες (εξωτικές, βάρβαρες ή ασυνήθιστες) που αφορούν τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ-ουν».

Η τελευταία πυρηνική δοκιμή βόμβας υδρογόνου, γεγονός πρωτοφανές, προκλητικό και επικίνδυνο, δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Όπως εξηγούν σχολαστικοί και ειδικευμένοι επιστήμονες, το καθεστώς της Πιονγκ Γιάνγκ απέχει ακόμη πολύ από το να κατασκευάσει επιχειρησιακά έτοιμες κεφαλές βόμβας υδρογόνου. Δηλαδή μικρές σε μέγεθος, ικανές να τοποθετηθούν σε βαλλιστικούς πυραύλους. Κι όμως, εδώ και λίγες μέρες για τον πλανήτη ο Κιμ έχει βόμβα υδρογόνου και ετοιμάζεται να την εξαπολύσει

πηγή: documentonews.gr

Η Φώφη και οι τέσσερις νάνοι

Όταν η κούρσα για την κεντροαριστερά γέρνει μονόπαντα
  
Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης
 
Ότι θα έβγαζα Χιονάτη τη Φώφη δεν μου το είχα φαντασθεί ποτέ! Αλήθεια είναι όμως και το αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς όταν κοιτάει απέναντι και βλέπει τους αντιπάλους της στην κούρσα για την ηγεσία της ΔΗΣΥ. Ο ένας πιο νάνος απ’ τον άλλο είναι στο πολιτικό σκηνικό και μπροστά τους η Γεννηματά φαντάζει πλάσμα γιγαντιαίο. Διότι, όπως μας μάθανε στο Φυσικό Αθηνών πρώτη μέρα στα έδρανα, το δικό σου το μέγεθος δεν προκύπτει έτσι κουτουρού. Προκύπτει άμα το συγκρίνεις με κάτι άλλο…
Να τους δούμε έναν έναν; Να τους δούμε έναν έναν γιατί όχι; Ξεκινώ από τον δόλιο τον.. Μανιάτη, την υποψηφιότητα του οποίου κανείς δεν την κατάλαβε. Εντάξει, έχει στα υπέρ του την υπεργαμάτη μουστάκα και τα εύσημα του Μελισσανίδη για την συνεισφορά του στο γήπεδο της ΑΕΚ αλλά πέραν τούτου ουδέν. Δεν έκλεψε, οφείλουμε να το επισημάνουμε αυτό (ιδίως στην περίπτωση ΠΑΣΟΚ, οφείλουμε να το επισημαίνουμε διαρκώς!), δεν έχει πει χοντράδες, δεν ξεκινάει καυγάδες στη Βουλή για ψύλλου πήδημα, μάλιστα το καταλάβαμε. Ηγέτης όμως; Για σας παρακαλώ να μαζευόμαστε κάπως!
Και πάμε στον Γιάννη Ραγκούση. Κι αυτός δεν έβαλε το χέρι στο μπεζαχτά, μειλίχιος είναι, νορμάλ εκφράζεται, τσαμπουκά δεν πουλάει, πέντε σωστές κουβέντες τις έχει πει. Και είχε και τη φαεινή ιδέα να το παίξει «αριστερή πτέρυγα», οφείλουμε να του το πιστώσουμε ψέματα να μη λέμε. Από εκεί και πέρα ωστόσο, δεν μοιάζει ικανός να εμπνεύσει παρά μόνο ελάχιστους. Τους νοσταλγούς, ας πούμε, την γεωργοπαπανδρεϊκής περιόδου, όταν λεφτά υπήρχαν και τον ΔΝΤ δεν έκανε κουμάντο στις τσέπες μας. Κι ύστερα ήρθε το Καστελόριζο…
Μιας και μιλάω όμως για αριστερούς, ας πάω στο κουμμούνι της υποθέσεως. Στον τιτάνα Γιώργο Καμίνη, που δεν κώλωσε να δηλώσει ότι αυτός είναι πραγματικός αριστερός ενώ όλοι οι υπόλοιποι και όλες οι υπόλοιπες είναι γιαλαντζή. Ο άνθρωπος που κόντεψε να εκχωρήσει ακόμη και τις τελετές γάμων σε ΜΚΟ και είχε πάντοτε έτοιμη στα χείλη την έκφραση «τι το θέλουμε αυτό στις δημοτικές υπηρεσίες, να το δώσουμε σε ιδιώτες». Τουλάχιστον μένει Χαλάνδρι και δεν είναι αναγκασμένος να βλέπει τα χάλια των Αθηνών!
Φρόντισε πάντως να σημειώσει ο δημαρχούκος ότι ως «αουτσάιντερ» κέρδισε δύο αναμετρήσεις. Το ότι οι αναμετρήσεις αυτές αφορούσαν στην «γαλάζια» Α’ Αθηνών δεν το πρόσθεσε, αλλά το βάνω εγώ για σπάσιμο. Και για να υποφέρει ακόμη περισσότερο ο Θεοδωράκης, που έχει κερδίσει μόνο τις καρδιές των τηλεθεατών. Από εκεί και πέρα, τίποτε, νούκου, τσεβά που λέμε και στα βλάχικα. Ακόμη και οι βουλευτές του τον εγκατέλειψαν ένας ένας κι εκλογές να γίνουν αύριο, πιο πολλές πιθανότητες έχει ο Καμμένος να ξαναμπεί Βουλή παρά ο Σταύρος. Όσο κι αν παριστάνει των ζεν πρεμιέ της λαϊκής γειτονιάς και το παιδί το δικό μας στα βίντεα  και στα γιουτούμπια. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, πιο εύκολο είναι να ξανακάνει σουξέ στο Mega, παρά να ρίξει τη Φώφη στο καναβάτσο…

 newpost.gr

Αρκάς: η θλιβερή κατάπτωση μιας μεγαλοφυΐας

Γράφουν Γιώργος Μαρτινίδης, Ιπποκράτης Ταυλάριος*

"Φεβρουάριος» προς «Ιούνιο»: «Θεούλη μου, εκτός από ιδρώτα μυρίζει και σκουπίδια» ή «Γιατί σε λένε κουτσοφλέβαρο;» «Γιατί μπερδεύουν το πι με το κάπα…».

Εάν κανείς σου έλεγε πριν μερικά χρόνια ότι αυτά είναι στριπ του Αρκά θα αρνιόσουν να το πιστέψεις.

Όσοι περάσαμε δεκαετίες θαυμάζοντας το πάλαι ποτέ υψιπετές χιούμορ του Αρκά, γινόμαστε πλέον θεατές μιας συνεχούς δοσολογικής χορήγησης μεμονωμένων αποσπασματικών σκίτσων, προς τέρψιν ενός αδηφάγου διαδικτυακού κοινού, το οποίο παραδόξως ο ίδιος ο σκιτσογράφος συχνά-πυκνά ειρωνεύεται.

Τις αριστουργηματικές πρώτες του σειρές Κόκκορας, Show Business, Ισοβίτης και Χαμηλές Πτήσεις (συν μερικά ακόμη υπέροχα μονότομα), από τα μέσα του ενενήντα διαδέχτηκαν τα επίσης καλά αλλά συγκριτικά κατώτερα Καστράτο, η Ζωή Μετά και οι Συνομήλικοι.

Ενώ από το 2010 και έπειτα εκδίδει τα μέτρια έως απογοητευτικά Επικίνδυνα Νερά, Μαλλί με Μαλλί και άλλα μικρά άλμπουμ.

Ήταν το 2015, όταν ο ήδη καταξιωμένος Αρκάς, ο οποίος είχε εμφανιστεί στα social media λίγο νωρίτερα και είχε αρχίσει να προωθεί τα σκίτσα του από εκεί, έγινε ξαφνικά στόχος έντονης κριτικής από τους αναγνώστες του.

Ο λόγος ήταν ότι ο σκιτσογράφος, για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια καλλιτεχνικού έργου, στράφηκε προς ένα πολιτικό χιούμορ, ή μάλλον «κομματικό», επιτιθέμενος στην τότε «ελπιδοφόρα» νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκείνο το διάστημα, μάλιστα, ο Αρκάς, ίσως σοκαρισμένος από την αμφίδρομη φύση της επικοινωνίας στα social media, έκλεισε το προφίλ του, υποδυόμενος το θύμα bullying.

Όμως επανήλθε δριμύτερος σύντομα. Και, από τα τέλη του 2015 και έπειτα οι πολιτικές του τοποθετήσεις άρχισαν να χαίρουν μεγαλύτερης αποδοχής καθώς η απογοήτευση από τις πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επεκτεινόταν στην κοινωνία. 

Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι όμως, γιατί ο Αρκάς αποφάσισε ξαφνικά να στραφεί από ένα βαθύ, διαχρονικό και οικουμενικό χιούμορ που προβληματίζεται για την ζωή και την τέχνη, στην εφήμερη στοχευμένη κριτική προς μια συγκεκριμένη κυβέρνηση.

Οι διαχειριστές της επίσημης σελίδας του Αρκά στο facebook έχουν δηλώσει ότι πλέον ο πολιτικός αμοραλισμός έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ο σκιτσογράφος δεν μπορούσε να αφήσει την κατάσταση ασχολίαστη.

Σαφώς και υπάρχει πολιτικός αμοραλισμός στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, ωστόσο φαίνεται αδιανόητο πως ένας άνθρωπος που μεσουρανούσε δημιουργικά κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990 και έχει βιώσει το σκάνδαλο των πάμπερς, το «Τσοβόλα δωσ’ τα όλα», τα ζεϊμπέκικα του Άκη, τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο να απολαμβάνει στριπτίζ στα μπουζούκια, τα πρωτοσέλιδα της Αυριανής με την ημίγυμνη Μιμή και την γενικότερη επικρατούσα προκλητική πολιτική σήψη των εποχών αυτών ανακαλύπτει τώρα ξαφνικά τον πολιτικό αμοραλισμό…

Βέβαια, η σελίδα έχει δηλώσει επίσης ότι «ο Αρκάς πάντα έκανε πολιτικό χιούμορ», αλλά με εξαίρεση κάποια καρέ στον Ισοβίτη και κάποια αδημοσίευτα, που καυτηριάζουν τις εκλογές και τους πολιτικούς αορίστως, το έργο του δεν είχε καμία άμεση αναφορά σε συγκεκριμένες κυβερνήσεις, γεγονότα και πρόσωπα ως το 2015.

Πλέον ο Αρκάς μεταμορφώθηκε από μια καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα εφάμιλλη του Τσαρλς Σουλτς σε έναν απλό στρατευμένο γελοιογράφο.

Άραγε πώς θα φαινόταν εάν ο Σουλτς είχε περάσει τα γηρατειά του παρατώντας τον Τσάρλι Μπράουν και φτιάχνοντας φτηνά προπαγανδιστικά σκίτσα υπέρ του Μπους του πρεσβύτερου;

Άλλη μία δήλωση της σελίδας ήταν ότι το πολιτικό χιούμορ του Αρκά θα μπορούσε να αναφέρεται σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, ισχυρισμός που αυτοαναιρείται πανηγυρικά όταν στα σκίτσα του φωτογραφίζεται σαφώς ο Αλέξης Τσίπρας, ως γελαστός νέος με κακά αγγλικά, όταν εμφανίζεται ξεκάθαρα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με το κόκκινο σακίδιο πλάτης του, όταν στηρίζει ανοικτά την ανατροπή της κυβέρνησης στην Βενεζουέλα, και όταν επιπλέον με κάποια σκίτσα του (σε καμία περίπτωση χιουμοριστικά) προωθεί το αμφιλεγόμενο κίνημα «Παραιτηθείτε».

Πέρα από την υποκρισία αυτών των αντιφάσεων, πάντως, η επιλογή του Αρκά να κάνει ξαφνικά έντονα πολιτικό σκίτσο δεν έχει από μόνη της κάτι το μεμπτό.

Ένα μεγάλο μέρος των παλιών αναγνωστών του που προέρχεται από τον χώρο της αριστεράς φαίνεται να εκλαμβάνει την πλήρη ταύτιση της πολιτικής θέσης του Αρκά με αυτήν της Νέας Δημοκρατίας ως κάποιου είδους «ξεπούλημα», αλλά θα έπρεπε να είναι προφανές ότι ο σκιτσογράφος έχει κάθε δικαίωμα να σχολιάσει την πολιτική κατάσταση και να επιλέξει την στάση του.

Ωστόσο, η τόσο λυσσαλέα επίθεση εναντίον της κυβέρνησης, αλλά και η δηλητηριώδης ειρωνεία κατά του «ηλίθιου λαού» από έναν καλλιτέχνη που φαινόταν τόσο ψύχραιμος και αποστασιοποιημένος από τέτοιες μεροληπτικές μικρότητες, πραγματικά εκπλήσσει. Ενώ υπάρχουν πολλές αιτίες για να κριτικάρει κανείς έλλογα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τα επιχειρήματα της πολιτικής κριτικής του Αρκά αντανακλούν πλήρως αυτά των ΜΜΕ που πρόσκεινται στην τωρινή αντιπολίτευση.

Επιχειρήματα εξαιρετικά απλοϊκά, διχαστικά και σαθρά. Ενδεχομένως, όπως μια μεγάλη μερίδα κόσμου, να έχει επηρεαστεί κι αυτός από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ και να ζει υπό τον τεχνητό φόβο μιας χρεοκοπίας ή μιας σταλινικής εκκαθάρισης των αστών.

Ως αποτέλεσμα, τα πολιτικά του σκίτσα δίνουν την αίσθηση ότι φαντασιώνεται τον εαυτό του ως άλλο Σολτζενίτσιν, που τον διώκει ως αντιφρονούντα το κομμουνιστικό καθεστώς.

Αυτό που προβληματίζει είναι το γεγονός ότι η κριτική του στην τωρινή κυβέρνηση, δεν γίνεται με το λεπτό και πνευματώδες χιούμορ στο οποίο μας είχε συνηθίσει αλλά περισσότερο με λογική φτηνού μακαρθισμού, επικεντρωνόμενη σε μία επίθεση χονδροειδούς προπαγάνδας, συχνά μέσω ενός μισάνθρωπου «Προφήτη» που κηρύττει με χυδαίους όρους όπως «ψεύτες» «κλέφτες» «ζώα» «σαλτιμπάγκοι» κ.α.

Δυστυχώς, η στροφή του Αρκά στο πολιτικό σχόλιο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το θλιβερό γεγονός ότι το χιούμορ του είχε πάρει την κάτω βόλτα πολύ πριν ασχοληθεί με την πολιτική, και με τον σχολιασμό ασήμαντων σημείων της επικαιρότητας.

Εάν ο Αρκάς αποφάσιζε να κάνει πολιτικό χιούμορ νωρίτερα στην καριέρα του πιθανόν να ήταν εξίσου ευφυές και αστείο με το υπόλοιπο παλαιότερο έργο του, ενώ τώρα είναι εξίσου αφελές και κρύο με τις καινούργιες του δημιουργίες.

Πλέον, έφτασε να δημοσιεύει στον κίτρινο τύπο, το απελπιστικότερο μέχρι στιγμής έργο, τον «Φεβρουάριο και τους Έντεκα Μήνες» που, βασιζόμενο σε αστεία σεφερλίδικου τύπου με απλές παραφράσεις λέξεων, πέη, δυσοσμίες, ιδρωτίλες κ.α., έχει το επίπεδο φτηνής επιθεώρησης ή αμερικάνικης εφηβικής κωμωδίας. 

Από την υψιπετή κριτική της τέχνης του Show Business, έως τα απίθανα παιδαριώδη-βλακώδη «αστεία» του Φεβρουαρίου που σου παγώνουν το αίμα, φαίνεται ότι έχουν επέλθει τα πέτρινα χρόνια στο χιούμορ του Αρκά, ο οποίος μάλλον δείχνει  απλώς να παίζει παίγνια δημοσιότητας, και να βιοπορίζεται… Εδώ πλέον δεν δημιουργούνται χαρακτήρες, ούτε πλοκή, ούτε ηθοπλασία.

Μεμονωμένα, εύπεπτα, προς τέρψιν γρήγορων φεισμπουκικών αναγνώσεων, με συχνά ακαλαίσθητες επεκτάσεις των αστείων εκ μέρους των σχολιαστών. Λείπει πλέον το παράδοξο, το ανατρεπτικό, το εκρηκτικό. Δεν θα είναι υπερβολή αν λέγαμε ότι λείπει το ποιοτικό…

Όσο τα τεχνικά μέσα που έχει στην διάθεσή του ο σκιτσογράφος βελτιώνονται, και η ευκολία δημιουργίας των σκίτσων και η συχνότητα με την οποία βγαίνουν αυξάνει, τόσο η ποιότητα του χιούμορ του χειροτερεύει.

Παρόλα αυτά, θα ήταν άδικο να είμαστε τόσο απαιτητικοί από τον Αρκά.

Μόνο ένα από τα κορυφαία δημιουργήματά του θα ήταν αρκετό για να τον καταστήσει κορυφαίο σκιτσογράφο, οπότε, δεδομένου ότι έχει βγάλει τόσα αριστουργήματα, θα ήταν ουτοπικό να περιμένουμε να κρατηθεί εσαεί στο ίδιο επίπεδο.

Ωστόσο, ακριβώς αυτό το υψηλό επίπεδο του έργου του, όπως το γνωρίζαμε, είναι που μας κάνει να απογοητευόμαστε με την τεράστια απόστασή που έχει από τα καινούργια σκίτσα που βλέπουμε να αναρτά.

Ευχόμαστε στον Αρκά να πάρει τον χρόνο του, να αφήνει να ωριμάζουν οι δημιουργίες του, και να μη γίνεται πλέον έρμαιο του αδηφάγου διαδικτυακού χρόνου και των πολιτικών εμμονών του.

*Ο Γιώργος Μαρτινίδης είναι συγγραφέας, ψυχολόγος και διδακτορικός ερευνητής στο πεδίο της περιφερειακής και αστικής ανάπτυξης.

**Ο Ιπποκράτης Ταυλάριος είναι φωτογράφος ειδικευμένος στην ασπρόμαυρη καλλιτεχνική φωτογραφία, μαθηματικός και θεολόγος. 

efsyn

Ήρθαν να χαλάσουν την πιάτσα...

Σε αυτήν, λοιπόν, τη χώρα του λογικού και του αναμενόμενου έπειτα από κάθε σεισμό, φωτιά και πλημμύρα ήρθαν κάποιοι να χαλάσουν την πιάτσα. Επισκέψεις υπουργών και αυτοψίες ειδικών χωρίς πολλές φανφάρες. Ομάδες εργασίας που πιάνουν δουλειά την επόμενη της καταστροφής κιόλας ημέρα χωρίς κάμερες και φωτογράφους στο κατόπι

του Πέτρου Κατσάκου

Αν έχεις μεγαλώσει σε μια χώρα που αμέσως μετά από κάθε “κακό” ακολουθούν μια “ειδική επιτροπή”, ένα “υπουργικό κλιμάκιο” και μια “ομάδα εμπειρογνωμόνων” που, αντί να σου βελτιώσουν τη ζωή από την κάθε μορφή καταστροφή που σε βρήκε, απλά μοιράζουν υποσχέσεις που τις παίρνει ο άνεμος τις επόμενες ημέρες, λογικό και αναμενόμενο είναι οι πολίτες να κρατούν μικρό καλάθι και οι πληγέντες να μην παίρνουν τοις μετρητοίς τα όσα μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες εξαγγέλλονται. Σε μια χώρα που οι κάθε λογής πληγέντες έχουν χορτάσει από μεγάλα λόγια και παρελάσεις πολιτικών πάνω από γκρεμίσματα, αποκαΐδια και λασπουριές μόνο και μόνο για το φωτογραφικό καρέ, λογικό και αναμενόμενο είναι να πέφτει πού και και πού και καμιά γιούχα από τους πονεμένους. Σε μια χώρα που ακόμη και ειδικοί λογαριασμοί που ανοίχτηκαν, και ειδικά “ταμεία” που δημιουργήθηκαν για την αποκατάσταση ζημιών από φυσικές καταστροφές μετατράπηκαν σε "μαύρες τρύπες" που κατάπιαν εκατομμύρια σαν το στοιχειωμένο Ταμείο Μολυβιάτη για τους πυρόπληκτους του 2007, λογικό και αναμενόμενο είναι να μην πιστεύεις ούτε λέξη για τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν κάθε φορά πάνω από τα ερείπια και τις στάχτες.

Σε αυτήν, λοιπόν, τη χώρα του λογικού και του αναμενόμενου έπειτα από κάθε σεισμό, φωτιά και πλημμύρα ήρθαν κάποιοι να χαλάσουν την πιάτσα. Επισκέψεις υπουργών και αυτοψίες ειδικών χωρίς πολλές φανφάρες. Ομάδες εργασίας που πιάνουν δουλειά την επόμενη της καταστροφής κιόλας ημέρα χωρίς κάμερες και φωτογράφους στο κατόπι. Υποσχέσεις που δίνονται για τα δυνατά και τα εφικτά χωρίς δημόσιες πλειοδοσίες εκατομμυρίων του αέρα. Ε, όπως και να το κάνεις δεν είμαστε χώρα συνηθισμένη σε τέτοιου είδους κρατικά ανακλαστικά. Ε, όπως και να το κάνεις, δεν έχουμε συνηθίσει να σου τσακίζει ο εγκέλαδος ένα λιμάνι και χωρίς πολλά πολλά λόγια να έρχεται η Πολιτεία και σε έναν μήνα να σ' το παραδίδει επισκευασμένο. Όπως και να το κάνεις, δεν έχουμε συνηθίσει να κατακαίνε οι φλόγες μια περιοχή και σε μια εβδομάδα να έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή των ζημιών και να είναι έτοιμη και η μελέτη αποκατάστασης και αποζημιώσεων.

Γενικά, δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους κράτος και σίγουρα χαλάει η πιάτσα το τελευταίο διάστημα για κάποιους που, για δεκαετίες, συνήθιζαν να τρίβουν τα χέρια τους έπειτα από κάθε καταστροφή αναλογιζόμενοι εργολαβίες και μίζες.

αυγή

Oι σφαγείς του Χορτιάτη πήραν σύνταξη;

του Στέλιου Κούλογλου

Ένας λόγος που η χώρα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, είναι ότι δε μαθαίνει από την ιστορία της. Η τελευταία ούτε σωστά διδάσκεται, ούτε ολόκληρη. Σημαντικά περιστατικά αλλοιώνονται ή αποσιωπώνται. Ο Χορτιάτης είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση: στο μνημείο της σφαγής αναφέρονται ως υπεύθυνοι μόνο οι Γερμανοί. Ενώ είναι γνωστό ότι ήταν οι κάθε λογής ταγματασφαλίτες, Έλληνες, που έπαιξαν, με υπερβάλλοντα ζήλο, το ρόλο των Δημίων.

Ο Χορτιάτης δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Την αλλοίωση της ιστορίας συναντάμε μερικά χιλιόμετρα παραπέρα, στην Νέα Ευκαρπία, όπου τον Ιούλιο του 1944 εκτελέστηκαν 14 πατριώτες. Στο μνημείο γράφεται ότι εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς, αλλά δεν είναι αλήθεια, σύμφωνα το ενδιαφέρον αφιέρωμα της «Εφημερίδας των Συντακτών»: «όντως οι Γερμανοί απέκλεισαν το χωριό, αλλά τα φριχτά βασανιστήρια και τις εκτελέσεις τις έκαναν γερμανοντυμένοι ταγματασφαλίτες της πιο άγριας συμμορίας που έδρασε στην Θεσσαλονίκη εκείνη την περίοδο, οι «Δαγκουλαίοι», προσωνυμία που πήραν από τον επικεφαλής, Αντώνη Δάγκουλα».

Η απόκρυψη του ρόλου των δωσίλογων δολοφόνων στα μνημεία, είναι απόρροια του κλίματος που επικράτησε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο: όταν ήταν για δεκαετίες απαγορευμένη η λέξη «αντίσταση» ή «ΕΑΜ-ΕΠΟΝ», πως να μην αποκρύπτεται ο ρόλος των ταγματασφαλιτών, που μάλιστα βοήθησαν στη συντριβή της αντίστασης;

Μετά την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης το 1982 η δράση των συνεργατών των Γερμανών έγινε περισσότερο γνωστή, χωρίς όμως να καταγραφεί στα μνημεία ή τα σχολικά εγχειρίδια. Μάλιστα τα  τελευταία χρόνια, παρατηρούμε μια προσπάθεια εξωραϊσμού του ρόλου των Ταγμάτων Ασφαλείας που συχνά παρουσιάζονται ως γνήσιοι πατριώτες. Οι πολίτες του Χορτιάτη έμαθαν από πρώτο χέρι πόσο πατριώτες είναι.

Ένας από τους πρωταγωνιστές αυτής της  προσπάθειας είναι ο καθηγητής κ. Στ. Καλύβας, που τελευταία έκανε και... ιστορικό άλμα, αναλαμβάνοντας την ωραιοποίηση και της δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Σε ένα πρόσφατο άρθρο του στη «Καθημερινή», κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διαμέσου αυτής και της χώρας».

Μάλιστα η ευεργετική δράση των «πραξικοπηματιών» (sic-ο όρος δικτάτορες δεν υπάρχει πουθενά στο άρθρο) δεν περιορίστηκε, σύμφωνα με τον κ. Καλύβα, στον... πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς: «Δεύτερο, αν και επιχείρησαν να κρατήσουν την κοινωνία στάσιμη, να την παγώσουν δηλαδή, συνέβαλαν τελικά με έμμεσο τρόπο στον ραγδαίο αξιακό και πολιτισμικό εκσυγχρονισμό της». Είναι σαν να λέμε δηλαδή ότι ο Χίτλερ συνέβαλλε στην μεταπολεμική μετεξέλιξη της Γερμανίας σε ειρηνική χώρα.

Ο κ. Καλύβας αναγκάστηκε να «τα μαζέψει» λόγω των πολύ μεγάλων αντιδράσεων που ξεσήκωσε το άρθρο του. Αλλά το γεγονός ότι συνέδεσε με τον τρόπο του 2 διαφορετικούς ιστορικές περιόδους δεν είναι τυχαίο: οι συνεργάτες των Γερμανών υποστήριξαν τη δικτατορία και ανταμείφθηκαν γενναία από αυτήν. Η χούντα έδωσε συντάξεις στους «αγωνιστές της εθνικής αντιστάσεως» δηλαδή στους Ταγματασφαλίτες και τα μέλη των υπόλοιπων εγκληματικών, φιλοναζιστικών ομάδων που δρούσαν εκείνη την εποχή, αρκετές στη Μακεδονία.

Τι να διαμαρτυρόμαστε λοιπόν για τη μη αναγραφή στο μνημείο των Ελλήνων σφαγέων, στον Χορτιάτη ή την Νέα Ευκαρπία, όταν κάποιοι από αυτούς ίσως να πήραν σύνταξη το 1968; 

TVXS

Πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διέλυσαν την Αγροτική για να μην πληρώσουν τα δάνειά τους

Ένα ντοκουμέντο για τον τρόπο με τον οποίο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να κλείσουν την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος (ΑΤΕ), που κατείχε το 72% της χρηματοδότησής τους και να τη «χαρίσουν» στην Τράπεζα Πειραιώς του Μιχάλη Σάλλα, δημοσιεύει η «Κυριακάτικη Δημοκρατία». Εξηγήσεις ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η όλη μεθόδευση περιγράφεται στην πολυσέλιδη αγωγή που κατέθεσε η ΑΤΕ τον Ιούλιο 2012 κατά του Ελληνικού Δημοσίου και των δύο πολιτικών κομμάτων, αξιώνοντας συνολική αποζημίωση άνω των 40 εκατ. ευρώ.

Λίγες μέρες μετά (26 Ιουλίου 2012), η νεοσύστατη κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου εκχωρεί το «υγιές» κομμάτι της ΑΤΕ στην Πειραιώς, αντί του ευτελούς ποσού των 95 εκατομμυρίων, όταν, από τα δάνεια και μόνο των δύο κομμάτων η ΑΤΕ είχε απαίτηση να εισπράξει άνω των 200 εκατ. ευρώ. 

Όπως σημειώνεται τα δάνεια των δυο κομμάτων εντάχθηκαν στο «υγιές» κομμάτι της ΑΤΕ, που εκχωρήθηκε στην Πειραιώς ενώ κανονικά θα έπρεπε να πάνε με το «κακό» κομμάτι της τράπεζας μαζί με πολλά άλλα, μη εξυπηρετούμενα, δάνεια. Αν όμως γινόταν αυτό τα δάνεια θα έπρεπε να καταγγελθούν αμέσως και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης. 

Η αγωγή της ΑΤΕ, έπειτα από αλλεπάλληλες αναβολές, έχει προσδιοριστεί να εκδικαστεί στα μέσα Οκτωβρίου στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον η στάση των δύο κομμάτων αλλά και των τραπεζικών παραγόντων. 

Αντίδραση ΣΥΡΙΖΑ

Η αγωγή της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος εναντίον της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που φέρνει στο φως της δημοσιότητας το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Κυριακάτικη Δημοκρατία», είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο τα δύο αυτά κόμματα χειρίστηκαν το τραπεζικό σύστημα της χώρας, το οποίο έχει ανακεφαλαιοποιηθεί με χρήματα των πολιτών.

Από το δημοσίευμα προκύπτει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά μεθόδευσε τη διάλυση και το ξεπούλημα της ΑΤΕ στην Τράπεζα Πειραιώς προκειμένου η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να μην αποπληρώσουν τα δεκάδες εκατομμύρια που χρωστούσαν, ως κόμματα, στη συγκεκριμένη τράπεζα! 

Συγκεκριμένα, στις 3 Ιουλίου 2012, η ΑΤΕ είχε καταθέσει αγωγή εναντίον της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ελληνικού δημοσίου με την οποία καταγγέλλει την αφαίρεση των περιουσιακών της στοιχείων. Εντελώς... συμπτωματικά, 23 μέρες αργότερα, δηλαδή στις 26 Ιουλίου, αποφασίστηκε η διάλυση της Αγροτικής και η εκχώρηση του «υγιούς» κομματιού της στην Τράπεζα Πειραιώς, όπου και πέρασαν και τα δάνεια των δύο κομμάτων, παρόλο που ήταν μη εξυπηρετούμενα.

Τα ποσά που χρωστούσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην ΑΤΕ το 2012, όταν δηλαδή η τράπεζα κατέθεσε την αγωγή, προκαλούν κυριολεκτικά ίλιγγο: το χρέος της ΝΔ ανερχόταν στα 104.360.000 ευρώ ενώ αυτό του ΠΑΣΟΚ στα 93.000.000 ευρώ! Επιπλέον, όπως αποκαλύπτεται, τον Απρίλιο του 2012, με τροπολογία του τότε υπουργού Εσωτερικών Τ. Γιαννίτση, αποφασίστηκε πως η τελευταία δόση της κρατικής χρηματοδότησης του 2011 και οι δύο πρώτες του 2012 κηρύσσονται ακατάσχετες και ανεκχώρητες.

Οι ηγεσίες των δύο κομμάτων πρέπει να προχωρήσουν άμεσα στις απαραίτητες εξηγήσεις. Η διάλυση της ΑΤΕ, μιας τράπεζας που αφορά τον πρωτογενή τομέα παραγωγής της χώρας μας, είναι μια υπόθεση εξαιρετικά σοβαρή.

tvxs

Πρησμένη μπάλα

Aν έχουμε στον νου μας καθαρά χρήματα, καθαρές αξίες και καθαρές ιδέες, δεν θα τα βρούμε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

του Παντελή Μπουκάλα

Στα 222 εκατ. ευρώ η μετακίνηση του Νεϊμάρ από την Μπαρτσελόνα στην Παρί των Καταριανών, όπου ελπίζει ότι θα απελευθερώσει το ταλέντο του και θα γίνει το Νο 1 πλανητικώς. Στα 22 εκατομμύρια η μεταπήδηση του Παναγιώτη Ρέτσου από τον Ολυμπιακό στη Λεβερκούζεν. Παγκόσμιο ρεκόρ ο Νεϊμάρ, πανελλήνιο ο Ρέτσος, τουλάχιστον ώσπου να οριστικοποιηθεί ότι ο Κώστας Μήτρογλου θα πάει από την Μπενφίκα στη Μαρσέιγ με μεγαλύτερο ποσόν. Νεαρός ο Νεϊμάρ, πολύ πιο νεαρός ο Ρέτσος· στα δεκαεννιά του, με φανερές ικανότητες, αδοκίμαστες πάντως σε υψηλό επίπεδο (Τσάμπιονς Λιγκ, Εθνική), πλούτισε την ομάδα του Πειραιά σχεδόν όσο και η εκ νέου συμμετοχή της στην υψηλότερη ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Τα μπράβο στους παίκτες πρώτα, να ’χουν την υγειά τους και να προκόβουν. Στους μάνατζερ έπειτα, που με τις μαστορικές διαπραγματεύσεις τους βγάζουν μεθοδικά αβγατισμένο το κατιτίς τους, αφού συχνά καταφέρνουν να πλασάρουν σαν διαμάντια αθλητές που γρήγορα αποδεικνύονται κάρβουνα. Τέλος, στους ιδιοκτήτες και μεγαλοπαράγοντες. Αυτούς οι άκρως φανατικοί, μείγμα εμμίσθων και όσων ελπίζουν ότι θα γίνουν έμμισθοι, θα συνεχίσουν να τους λατρεύουν, πουλάνε-δεν πουλάνε. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα του οπαδικού Τύπου πείθει και τους πιο δύσπιστους. Κρίσεις του είδους «μα έτσι αφελληνίζεται ο Ολυμπιακός», ή οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα πουλάει παίκτες της σε ξένες, δεν έχουν θέση στον κόσμο των πανευρωπαϊκά αποεθνικοποιημένων συλλόγων. Για επιχειρήσεις πρόκειται. Και μάλιστα πολιτικοοικονομικές, με μια γερή μιντιακή δόση. Ζούμε άλλωστε σε έναν ευλογημένο τόπο («όχι» του Τρίτου Κόσμου, στον οποίο συνηθίζουμε να φορτώνουμε άδικα τις αμαρτίες μας), όπου όσοι βλέπουμε μπάλα (όση βλέπουμε πια, αφού, για να έχεις πλήρη εικόνα, πρέπει να γυρνάς από στοιχηματατζίδικο σε καφενείο ή να είσαι συνδρομητής σε δύο κανάλια) βλέπουμε επίσης ότι για ένα οφσάιντ που σφυρίχτηκε-δεν σφυρίχτηκε μπορεί να φταίει ο πρωθυπουργός. Και για ένα πέναλτι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Υπάρχουν και αντικειμενικά κριτήρια για την αποτίμηση της αξίας ενός παίκτη: γκολ, ασίστ, μηχανικά καταμετρημένη αντοχή, διάρκεια. Δεν έχουν όμως αυτά πάντα τον πρώτο λόγο. Σίγουρα δεν τον είχαν για τον Νεϊμάρ: η στρατολόγησή του ήταν «εθνική ανάγκη» για το βαλλόμενο Κατάρ, όσο και το Μουντιάλ του 2022 (εξ ου και τα 222 εκατ.). Αν έχουμε στον νου μας καθαρά χρήματα, καθαρές αξίες και καθαρές ιδέες, δεν θα τα βρούμε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

καθημερινή

Απο... καλυφθείτε

Μήπως έφτασε επιτέλους η ώρα να μάθουμε αν οι κυκλοφορίες των εφημερίδων που ανακοινώνονται είναι όντως οι πραγματικές; Αυτό θα γίνει σίγουρα όταν εφαρμοστεί το barcode (μέχρι τον Μάιο του 2018), μια και θα γνωρίζουμε ακριβώς πόσα είναι τα φύλλα που πωλούνται σε καθημερινή βάση. Οχι τίποτα άλλο, για να αποφύγουμε και τα... καπέλα (πλασματικές κυκλοφορίες) που πιθανότατα βάζουν κάποιοι εκδότες αλλοιώνοντας έτσι τη διαφημιστική αγορά.

του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Μέχρι να εφαρμοστεί το barcode η κυβέρνηση ψήφισε μία λύση που μπορεί να μοιάζει μεσοβέζικη εκ πρώτης όψεως αλλά σίγουρα προσφέρει διέξοδο. Σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 5 του άρθρου 18 του ν. 4487/2017 (ΦΕΚ Α' 116), «τα πρακτορεία Τύπου υποχρεούνται να αποστέλλουν εβδομαδιαίως στη Διεύθυνση Εποπτείας Μέσων Ενημέρωσης του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης αναλυτική κατάσταση ποσοτικών στοιχείων διανομής, επιστροφών και πωλήσεων των περιοδικών και των φύλλων των εφημερίδων, περιοδικού και ημερήσιου Τύπου, όπως αυτά αποτυπώνονται στα έντυπα εκκαθαρίσεων που εκδίδουν προς τις εφημερίδες και τα περιοδικά».

Χθες λοιπόν ο γ.γ. Ενημέρωσης και Επικοινωνίας Λευτέρης Κρέτσος απέστειλε σχετική επιστολή προς τα πρακτορεία διανομής Τύπου γράφοντάς τους χαρακτηριστικά: «Παρακαλούμε όπως άμεσα αρχίσετε την αποστολή εβδομαδιαίως των στοιχείων, που απαιτούνται». Ανέκαθεν εκφράζονταν αμφιβολίες για την εγκυρότητα των κυκλοφοριών, αλλά το πράγμα γίνεται ακόμα πιο... επικίνδυνο τώρα που υφίσταται μόνο ένα πρακτορείο διανομής Τύπου, το «Αργος» (το άλλο, η «Ευρώπη», κατέρρευσε).

Ο Μαρινάκης και οι πωλήσεις των «Νέων»

Τίθεται ένα ζήτημα εδώ. Σημειωτέον, τα «Νέα» παρουσίασαν αύξηση της κυκλοφορίας τους από τότε που άλλαξαν ιδιοκτήτη. Ωστόσο, ήταν ο ίδιος ο κ. Μαρινάκης που σύμφωνα με δημοσιεύματα έστελνε τον Απρίλιο επιστολή προς το Δ.Σ. του «Αργος» με την οποία ζητούσε «να τηρηθεί στο ακέραιο η προβλεπόμενη διαδικασία σε ό,τι αφορά τις πωλήσεις των εντύπων που διανέμονται από το συγκεκριμένο πρακτορείο διανομής Τύπου». Είχε ήδη στην κατοχή του ένα ποσοστό μετοχών που έγινε ακόμα μεγαλύτερο από τη στιγμή που, αργότερα, απέκτησε και τον ΔΟΛ.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης ξεκαθάριζε με αυστηρό τρόπο πως δεν πρόκειται να δεχτεί ως μέτοχος να υπάρχουν σκιές και υπονοούμενα γύρω από το ζήτημα των κυκλοφοριών. «Επειδή το έργο έχει παρατραβήξει, θέλω να πιστεύω ότι οι διοικήσεις των πρακτορείων διανομής “Ευρώπη” και “Αργος”, μετά και την επιστολή Μαρινάκη, θα αποφασίσουν να αποκαλύψουν τις πραγματικές πωλήσεις των εφημερίδων» έγραφε ο Γιάννης Κουρτάκης στα «Παραπολιτικά».

Την αλήθεια των κυκλοφοριών αμφισβητεί και ο Γιάννης Φιλιππάκης της «Δημοκρατίας» ενώ ο Νίκος Χατζηνικολάου έχει αποσύρει τα έντυπά του από τις μετρήσεις κυκλοφορίας αμφισβητώντας με τη σειρά του την αξιοπιστία τους. Περιμένουμε λοιπόν τώρα να δούμε τα έντυπα εκκαθαρίσεων που θα σταλούν ώστε να τα συγκρίνουμε με τις κυκλοφορίες που έχουν ήδη ανακοινωθεί.

Πηγή: efsyn.gr

Μόλις είδαν τα σκούρα, άρχισαν τα απεταξάμην

Ένα “απεταξάμην” που βγήκε τόσο δύσκολα και απολογητικά από τα χείλη του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και όταν στα μέσα του καλοκαιριού παραδεχόταν δημοσίως στην αίθουσα του Κοινοβουλίου την πολιτική γκάφα που είχε ξεφουρνίσει στο ιταλικό περιοδικό “Politico” υποστηρίζοντας πως “η βία υπήρξε σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά τα πρόσφατα χρόνια"

του Πέτρου Κατσάκου

Στις φιλόξενες σελίδες της “Καθημερινής” αναγκάσθηκε να προστρέξει την περασμένη Κυριακή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ώστε απευθυνόμενος προς το παραδοσιακό σώμα των συντηρητικών αναγνωστών της εφημερίδας να αναφωνήσει έστω και δειλά ένα “απεταξάμην την Ακροδεξιά”. Ένα “απεταξάμην” που βγήκε τόσο δύσκολα και απολογητικά από τα χείλη του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και όταν στα μέσα του καλοκαιριού παραδεχόταν δημοσίως στην αίθουσα του Κοινοβουλίου την πολιτική γκάφα που είχε ξεφουρνίσει στο ιταλικό περιοδικό “Politico” υποστηρίζοντας πως “η βία υπήρξε σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά τα πρόσφατα χρόνια", ξεπλένοντας με τον ανιστόρητο αυτό τρόπο, εκτός όλων των άλλων, ακόμη και τη δολοφονική δράση του νεοναζιστικού μορφώματος της Χ.Α.

Είχε προηγηθεί τον Μάρτιο η άρνηση της Νέας Δημοκρατίας -όπως και της Χ.Α.- να ψηφίσει την τιμητική απόδοση ιθαγένειας σε κατιόντες συγγενείς Ελλήνων Εβραίων που την απώλεσαν την περίοδο της Κατοχή και του Ολοκαυτώματος, αμαυρώνοντας για μια ακόμη φορά το προφίλ του κόμματος με αντισημιτικές σκιές όμοιες με αυτές που είχαν προκαλέσει οι σαμαρικές “μεταγραφές” Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ στη Ν.Δ.

Το απολογητικό άρθρο του Κυρ. Μητσοτάκη στην “Καθημερινή” της Κυριακής ήταν μια ύστατη προσπάθεια προσωπικής απεμπλοκής από το ακροδεξιό πλέγμα που ο ίδιος έχει επιτρέψει να περιχαρακώσει το κόμμα του, αφού έχει πάρει το τιμόνι τόσο δεξιά που ώρες - ώρες θαρρείς ότι θα πέσει πάνω στον υπόδικο Μιχαλολιάκο. Το πολιτικό στραπάτσο το οποίο υπέστη η Νέα Δημοκρατία στην προσπάθειά της να ταυτίσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό ήταν τέτοιο που υποχρέωσε τον Κυρ. Μητσοτάκη να προσφύγει στην εφημερίδα που προ δεκαετίας, σκιαγραφώντας τον χώρο της ελληνικής Ακροδεξιάς, αφιέρωνε ειδικά κεφάλαια στους Άδωνι Γεωργιάδη, Μάκη Βορίδη και Θάνο Πλεύρη, τους οποίους η “Καθημερινή” χαρακτήριζε τότε ως εκφραστές της σκληρής ελληνικής Ακροδεξιάς με ιστορικό νεοφασιστικής δράσης.

“Είμαι φιλελεύθερος δεξιός. Δεν ήμουν ποτέ ακροδεξιός στη ζωή μου” υπεραμύνθηκε της δημοκρατικής του ταυτότητας ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. συνεχίζοντας και αυτός με τη σειρά του τα “απεταξάμην”, τσαλαβουτώντας στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ που μερίδα των ΜΜΕ τροφοδοτεί εδώ και χρόνια με το νερό της λήθης και της λησμονιάς ξεπλένοντας πότε τον τσεκουροφόρο ΕΠΕΝίτη και πότε τον πλασιέ βιβλίων που αμφισβητούν το Ολοκαύτωμα.

αυγή

Ποιος θα πληρώσει τα χρέη του ΠΑΣΟΚ;

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, δεν διαλύεται και δεν αυτοκαταργείται όπως διαβεβαίωσε και η Φώφη Γεννηματά. Εδώ όμως παραμένουν και τα χρέη του, πάλαι ποτέ, κραταιού κινήματος και εγείρουν πρόσθετα ερωτήματα για το μέλλον του εγχειρήματος του νέου ενιαίου φορέα κέντρου και κεντροαριστεράς.

Το ζήτημα των χρεών του ΠΑΣΟΚ είναι μεν πρακτικό και οικονομικό, γίνεται όμως αυτομάτως και βαθιά πολιτικό στην παρούσα συγκυρία αναδιάταξης του χώρου της κεντροαριστεράς και συμμετοχής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στον νέο ενιαίο φορέα.

'Η άλλως, το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο είναι το τί θα γίνουν και πως, και από ποιούς θα αποπληρωθούν τα δυσεθώρητα χρέη του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που θα ενταχθεί στον νέο φορέα.

Η προφανής απάντηση είναι πως, από τη στιγμή που δεν επιλέγεται η αυτοδιάλυση των κομμάτων που θα μετάσχουν στον νέο σχηματισμό, τα χρέη θα εξακολουθούν να βαρύνουν μόνον το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα όμως είναι αρκούντως πιο σύνθετο, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι – με κοινοβουλευτικούς όρους τουλάχιστον – το μεγαλύτερο και ισχυρότερο από τα κόμματα που θα μετάσχουν στον νέο φορέα και, πέραν των άλλων, θα φέρει και το κύριο βάρος σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση και την ομαλή λειτουργία του νέου πολιτικού σχήματος.

Η εμπειρία από το παράδειγμα της ΔΗΣΥ δεν βοηθά ιδιαίτερα, καθώς κάλυψε μεν αλλά δεν επέλυσε το πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν επισήμως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, έχει σήμερα συνολικά χρέη που ανέρχονται στα 189.695.073 ευρώ – χρέη, τα οποία καθιστούν δυσχερή ακόμη και την στοιχειώδη λειτουργία του κόμματος.

Προκειμένου να ξεπεραστεί το οικονομικό αδιέξοδο η πρακτική που υιοθετήθηκε το τελευταίο διάστημα ήταν η χρήση του καθαρού ΑΦΜ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προκειμένου να εξυπηρετούνται οι τρέχουσες ανάγκες.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα έσοδα του ΠΑΣΟΚ – έσοδα από δωρεές,  από οικονομικές καμπάνιες, καταβολή μέρους της αποζημίωσης βουλευτών και ευρωβουλευτών – περνούν στο ταμείο της ΔΗΣΥ και έτσι δεν δεσμεύονται για την εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών. Ταυτόχρονα, το κόμμα καταβάλει προσπάθεια για την ένταξη των κόκκινων δανείων του στις ρυθμίσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού, παραμένει ωστόσο άγνωστο μακόμη εάν κάτι τετοιο είναι εφικτό.

Αγνωστο παραμένει επίσης και το που κατευθυνθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που σήμερα αποτελούν την “μαύρη τρύπα” των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, καθώς ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκε πλήρως το περίφημο πόρισμα των ορκωτών λογιστών για τα οικονομικά του κόμματος.

Με βάση τις πληροφορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί για τον έλεγχο που έκαναν οι εταιρίες   Grand Thorton, Ernst and Young, KPMG, Deloitte Touche και PWC Greece στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ τα χρέη του κόμματος εκτοξεύθηκαν κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου.

Τα σχετικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι μόνον για τα ταξίδια του προέδρου του κόμματος στο διάστημα έως το 2011 δαπανήθηκαν 53 εκατομμύρια ευρώ, ενώ 2,2 εκατομμύρια δόθηκαν για τις ανάγκες του γραφείου του προέδρου.

Σ' εκείνη την οκταετία, το ΠΑΣΟΚ φέρεται να πλήρωνε επίσης ενοίκιο  67.000 ευρώ το μήνα για το κτίριο της Ιπποκράτους και 5.000 ευρώ το μήνα για τα γραφεία στη Χαριλάου Τρικούπη.

Για πολλές δε από τις δαπάνες του ίδιου διαστήματος δεν υπάρχουν παραστατικά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο περίπλοκο τον λαβύρινθο του κομματικού χρέους. Το οποίο παραμένει άγνωστο πώς θα αντιμετωπιστεί από τους κομματικούς εταίρους στον νέο, ενιαίο πολιτικό φορέα και ποιοι θα κληθούν εν τέλει να πληρώσουν.

tvxs

Πού να δει και το Θωρηκτό Ποτέμκιν!

Είναι ακροδεξιός σουρεαλισμός, αμάθεια ή θράσος;

Παπαλάμπραινα

Η απάντηση του Εσθονού υπουργού Δικαιοσύνης Ούρμας Ρέινζαλου προς τον Σταύρο Κοντονή, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα με αφορμή την άρνηση του Έλληνα υπουργού να παραβρεθεί στο αντικομμουνιστικό συνέδριο της περασμένης εβδομάδας στο Ταλίν, δεν εντυπωσιάζει πια για τον αντικομμουνιστικό λόγο, ούτε για την αδυναμία του να βρει τις διαφορές μεταξύ ναζισμού, φασισμού και κομμουνισμού. Αυτήν την... αδυναμία την εμπεδώσαμε.

Αυτό που εντυπωσιάζει πραγματικά είναι το ότι ο Εσθονός πολιτικός αναφέρεται στη σημασία της... κουλτούρας και τολμά να πει ότι έμαθε για την ελληνική αντίσταση στον ναζισμό από το... «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλλι»!

Αξίζει μάλιστα να αναφέρουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Ηλίας Κανέλλης παρουσιάζει την επιστολή στο tanea.gr, κάνοντας λόγο για «μάθημα δημοκρατίας» από τον Εσθονό!

Αν είχε χιούμορ το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου θα έστελνε πάραυτα στον Ούρμας Ρέινζαλου μερικές ακόμα ταινίες να εμπλουτίσει τις γνώσεις του!

Η ταινία «Υπολοχαγός Νατάσσα» θα ήταν μια καλή αρχή...

Όπως επίσης καλό θα ήταν να παρακολουθήσει και τον γενναίο Πρέκα να δίνει τη μάχη...

21106855_10213359635535825_3164441570221550014_n.jpg

Αν μάλιστα θέλει να αποκτήσει και μια καλή εικόνα της μεταπολεμικής πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας μπορεί να παρακολουθήσει και το «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια»... Θα ανακαλύψει ότι η Ελλάδα, όπως υποστηρίζει και ο Άδωνις, ζει για δεκαετίες υπό την ηγεμονία της αριστεράς.

Αφού τα εμπεδώσει όλα αυτά μπορεί στη συνέχεια να αναζητήσει την ταινία «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και να τα δει όλα...

LEFT