Εργολάβοι και... ξινίλα

Απλοποιώντας κάπως τη θέση του Βίτγκενσταϊν "Η σημασία των λέξεων είναι η χρήση τους", είναι άλλο πράγμα όταν αποκαλείς κάποιον "τούβλο" τη στιγμή που πέφτει πάνω σου στον δρόμο, και άλλο πράγμα όταν δύο εργάτες σε μια οικοδομή, την ώρα που χτίζουν έναν τοίχο, φωνάζουν ο ένας στον άλλο: "τούβλο".

Του Κώστα Βρατσάλη

Στην πρώτη περίπτωση τον αποκαλείς απρόσεκτο, στην άλλη του ζητάς να σου δώσει το υλικό, ένα τούβλο. Ο λόγος της διαφορετικής σημασίας που έχει η ίδια λέξη "τούβλο" σ' αυτές τις δύο περιπτώσεις έχει να κάνει με το διαφορετικό πλαίσιο χρήσης της, τις διαφορετικές δραστηριότητες που υποβαστάζει σε αυτό το πλαίσιο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη "εργολάβοι". Σ' ένα ζαχαροπλαστείο, όταν ακούς τη λέξη "εργολάβοι" από κάποιον πελάτη να τη λέει σε υπάλληλο ζαχαροπλαστείου, προφανώς εννοεί το γνωστό γλυκό. Όταν την ακούς ή τη διαβάζεις σε μια προκήρυξη για την κατασκευή κάποιου μεγάλου έργου, δεν αφορά το γνωστό γλυκό -πρέπει να είσαι πολύ "τούβλο" για να καταλάβεις κάτι τέτοιο-, αλλά αυτή την ειδική επαγγελματική κατηγορία που αναλαμβάνει κατασκευαστικά έργα του Δημοσίου. Στην Ελλάδα όμως, και σε πολλές άλλες χώρες, αυτή η δεύτερη επαγγελματική κατηγορία έχει μια στενή συγγένεια με την άλλη επαγγελματική κατηγορία, αυτή των ζαχαροπλαστών. Δεν είναι ίδια επαγγέλματα -για να ακριβολογούμε-, αλλά συγγενή.

Η έννοια που τα συνδέει είναι η έννοια "γλυκό". (Κι αυτή, σημειωτέον, έχει διπλή σημασία. Άλλο πράγμα το γλυκό του ζαχαροπλαστείου και άλλο πράγμα εννοεί κάποιος όταν λέει στη φίλη του "Γλυκό μου, εσύ!". Αλλά τέλος πάντων, μην το παρατραβήξουμε τώρα, γιατί και το "παρατραβήξουμε", εδώ που τα λέμε, έχει διπλή σημασία.) Επανέρχομαι λοιπόν στο "γλυκό". Η συγγένεια οφείλεται όχι γενικά και αόριστα σε οποιοδήποτε γλυκό παρασκεύασμα, αλλά σε μια συγκεκριμένη ουσία που έχει γλυκιά γεύση και αυτή δεν είναι άλλη από το μέλι. Και στις δύο επαγγελματικές κατηγορίες, το μέλι είναι βασικό συστατικό των δραστηριοτήτων τους. Οι ζαχαροπλάστες το χρησιμοποιούν σε πολλά γλυκά - όσο πιο ανατολίτες είναι τόσο πιο πολύ το χρησιμοποιούν. Οι εργολάβοι -και αυτοί με τον ίδιο γεωγραφικό προσανατολισμό- το έχουν (το μέλι εννοώ) εκ των ων ουκ άνευ στις προσφορές που καταθέτουν για τις κατασκευές των μεγάλων δημοσίων έργων. Δεν το χρησιμοποιούν στην κατασκευή αυτή καθ' αυτή -αν και δεν θα ξαφνιαστώ αν στα συντρίμμια πολυκατοικίας που κατέρρευσε λόγω κακής κατασκευής βρούμε ακόμα και μέλι αντί τσιμέντου, εφόσον η γύρω περιοχή είχε εκατομμύρια κυψέλες-, αλλά το έχουν κατοχυρώσει, το μέλι δηλαδή, χρόνια τώρα, σε μεταξύ τους συμφωνίες. Η μεταξύ τους συμφωνία αφορούσε το εξής απλό. Το κάθε δημόσιο έργο δεν είναι παρά ένα τεράστιο πιθάρι γεμάτο μέλι. Θα βουίζουμε γύρω από το πιθάρι οι ίδιοι και οι ίδιοι και έτσι κάθε φορά θα το απολαμβάνουμε πάντα εμείς. (Ε, ας δίνουμε και κάτι τις σ' αυτούς που το προκήρυξαν.)

Η κυβέρνηση, λοιπόν, ανταποκρινόμενη στο περί δικαίου αίσθημα, σωστά διακήρυξε ότι θα ξεδιαλύνει επιτέλους τα δύο επαγγέλματα. Αυτό των ζαχαροπλαστών απ' αυτό που ασκούσαν κάποιοι μεγαλοεργολάβοι. Ο λαός δικαίως περίμενε ότι, όπως τιμωρούνται κάποιοι ζαχαροπλάστες όταν δηλητηριάζουν τους πελάτες τους και τους στέλνουν ακόμα και στα νοσοκομεία, θα τιμωρηθούν και οι εργολάβοι από τις απάτες τους σε βάρος του Δημοσίου - άσε που συχνά στέλνουν και στα θυμαράκια κάποιους από τις κακοτεχνίες τους. Αλλά η κρίση βλέπετε...

Έτσι, αποφάσισε η κυβέρνηση, προκειμένου να μαζέψει (;) κάποια χρήματα, να δώσει άφεση αμαρτιών σε ποινικά αδικήματα που τυχόν έχουν διαπράξει ως καρτέλ οι κύριοι αυτοί, εφόσον παραδεχτούν τα εγκλήματά τους (έτσι τα χαρακτηρίζει) και πληρώσουν -με έκπτωση και με δόσεις- το πρόστιμο που θα τους επιβληθεί. Βλέποντας αυτή την απαράδεκτη ρύθμιση, η Ομοσπονδία Ζαχαροπλαστών ετοιμάζεται να ζητήσει μια παρόμοια για όσα ζαχαροπλαστεία φτιάχνουν κόλλυβα με τα οποία συχνά κάποιοι συγγενείς ακολουθούν τον εκλιπόντα στον άλλο κόσμο. Τη βασίζει μάλιστα σε παλιότερη, αντίθετη της αρχικής θέσης του Βίτγκενσταϊν -μανία μ' αυτόν τον Βίτγκενσταϊν-, που ισχυρίζεται ότι "Το όνομα σημαίνει το αντικείμενο. Το αντικείμενο είναι η σημασία του" και όχι η χρήση του. Επιδιώκουν έτσι να απαλλαγούν από το ποινικό αδίκημα που αφορά τον θάνατο από κόλλυβα.

Εγώ, πάλι, παλιομοδίτης μαρξιστής, μένω με μια... ξινίλα

πηγη Η Αυγή

Τι σημαίνει κλείνει το Mega?

Είναι γνωστή η συμμετοχή μου στο δημόσιο διάλογο σχετικά με τα προβλήματα και την ανάγκη αλλαγών στο τοπίο των ελληνικών ΜΜΕ. Επ΄ αυτής της βάσεως θέλω να εκφέρω την άποψή μου σχετικά με το φερόμενο "κλείσιμο" του Mega. Κατ΄ αρχήν τέτοιες επιχειρήσεις δεν κλείνουν με τον τρόπο που κλείνουν βιοτεχνίες και μικρομάγαζα.

του Γιώργου Πλειού

Για παράδειγμα, ήδη μεθοδεύεται η πώληση του Alter που έκλεισε πριν λίγα χρόνια. Στην Ισπανία μια παρόμοια περίπτωση με του Mega ήταν αυτή του Groupo PRISA. Τα χρέη του προς τις τράπεζες ανταλλάχτηκαν με μετοχές και έτσι το PRISA πέρασε στον έλεγχο των τραπεζών. Ο άμεσος έλεγχος των ΜΜΕ από τις τράπεζες οδηγεί σε αλλαγή της δομής της διαπλοκής, την κάνει ακόμα πιο σκληρή και σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να οδηγήσει σε μια εκβιασμένη συναίνεση, με το σχήμα μιας οικουμενικής, μιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού, κυβέρνησης εθνικής ενότητας κοκ. Κατά δεύτερο λόγο οι επιχειρηματίες που έχουν το Mega, καθώς και αρκετά πολιτικά στελέχη, το χρειάζονται. Επομένως θα κάνουν πολλά προκειμένου να μην κλείσει.

Το ζήτημα όμως που με απασχολεί εδώ, όπως τέθηκε στο δημόσιο διάλογο, είναι αν πρέπει να λυπάται κάποιος ή όχι στην περίπτωση που το Mega κλείσει. Σχετικά με το ζήτημα αυτό, προσωπικά ούτε λυπάμαι ούτε χαίρομαι που "κλείνει" (ξαναλέω εκτιμώ πως δεν θα κλείσει) το Mega. Άλλωστε θα έπρεπε να έχει κλείσει εδώ και καιρό, είτε λόγω χρεών είτε επειδή εκπέμπει χωρίς άδεια. Ένας ακόμα λόγος που δεν χαίρομαι ούτε λυπάμαι είναι επειδή δεν με αφορά – με την έννοια ότι δεν είναι ένα κανάλι δημόσιας υπηρεσίας, δεν προσφέρει δημόσιο αγαθό, αλλά με τυπικούς όρους πρόκειται μια επιχείρηση. «Κλείνοντας» το Mega χάνει ο επιχειρηματίας ή οι επιχειρηματίες που το έχουν. Θα χαιρόμουν αν ήμουν ανταγωνιστής, θα στενοχωριόμουν  αν ήμουν μέτοχος ή εργαζόμενος του καναλιού. Δεν είμαι τίποτα από αυτά τα δυο.

Λυπάμαι όμως μόνο για τους εργαζόμενους του σταθμού που θα χάσουν τη δουλειά τους αν κλείσει το Mega, όπως και κάθε επιχείρηση, αλλά όπως προείπα εκτιμώ πως δεν θα κλείσει, αλλά θα «κλείσει».  Πιθανόν κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Γι’ αυτούς λυπάμαι.  Όμως για όλους τους εργαζόμενους που θα χάσουν τη δουλειά τους λυπάμαι? Όχι για όλους. Κατ’ αρχήν δεν λυπάμαι για όσους ενσυνείδητα και χωρίς τύψεις έθεσαν την "πένα" τους στην υπηρεσία της μνημονιακής εξουσίας, παραποιώντας γεγονότα, αποκρύπτοντας, λέγοντας ψέματα, υπερβολές, σπιλώνοντας πρόσωπα, ζωές, διαδρομές, κ.ά., εν τέλει πουλώντας τη δημοσιογραφική δεοντολογία και τη συνείδηση τους στο διάβολο,  φυσικά με το αζημίωτο. Αυτοί δεν είναι για λύπηση ή μάλλον είναι για άλλου είδους λύπηση. Κατά δεύτερο λόγο δεν λυπάμαι για αυτούς που τυπικά είναι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι, αλλά στην ουσία είναι επιχειρηματίες. Επιχειρηματίες που απασχολούν με μισθούς πείνας δεκάδες νέους δημοσιογράφους, τεχνικούς και υπαλλήλους προκειμένου να κερδίσουν όλη τη δόξα και το χρήμα. Το δημοσιογράφος από μόνο του δε σημαίνει και πολλά στην προκειμένη περίπτωση, όπως δεν σημαίνει το γιατρός, δικηγόρος κ.λπ. Υπάρχουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.ά. μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι  που εργάζονται για το μεροκάματο. Τέλος δεν λυπάμαι καθόλου αυτούς που έχουν και τις δυο αυτές ιδιότητες, εκείνη του τσανακογλείφτη της εξουσίας και την άλλη του εμπόρου του ανθρώπινου μόχθου.

Ως εκ τούτου, πράγματι εγείρεται ένα ερώτημα γι’ αυτούς που θα χάσουν τη δουλειά τους. Η κυβέρνηση έχει χρέος να τους φροντίσει όπως έχει χρέος να φροντίσει όλους τους ανέργους. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να εισπράξει με όλους τους νόμιμους τρόπους και το τελευταίο ευρώ που χρωστούν οι βρικόλακες της διαπλοκής.  Ωστόσο θα μπορούσε να έχει φροντίσει γι’ αυτούς και με άλλο πιο ουσιαστικό και αποτελεσματικό και κυρίως, αριστερό, τρόπο. Θα μπορούσε για παράδειγμα να προβλέψει στον νόμο 4339/2015 τη δυνατότητα να λαμβάνουν άδεια για τη λειτουργία τηλεοπτικού σταθμού σχήματα που δεν είναι Ανώνυμες Εταιρείες. Θα μπορούσε η κυβέρνηση  να προβλέψει τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός τρίτου, κοινωνικού τομέα της οικονομίας (και) στην περιοχή των ΜΜΕ ούτως ώστε οι δημοσιογράφοι, ιδίως οι άνεργοι δημοσιογράφοι, τεχνικοί κ.λπ. να αποκτήσουν θέσεις απασχόλησης και μάλιστα σε μέσα επικοινωνίας που δεν ελέγχονται από την πολιτική εξουσία ή το κεφάλαιο. Άλλωστε κάτι τέτοιο προβλεπόταν στις πάλαι ποτέ προεκλογικές θέσεις του κυβερνώντος κόμματος, και επιπλέον είχε προταθεί στον δημόσιο διάλογο πριν την ψήφιση του Ν4339/2015. Αλήθεια η κυβέρνηση γιατί δεν το έκανε?

thepressproject

Παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Σοβαρά τώρα;

της Άντας Ψαρρά

Πρωτοφανή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη είδαν ξανά χθες στη Βουλή εισηγητές της Ν.Δ. κατά τη διάρκεια συζήτησης του νομοσχεδίου, παρουσιάζοντας προφανώς σοβαρά κενά μνήμης.

...Κουμπάροι, καρτέλ στο γάλα, βασικός μέτοχος και ΜΜΕ, προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, απαγωγές Πακιστανών, κρατικές διαφημίσεις σε υπόδικους, παραδικαστικό, υποκλοπές, υπόθεση ζαρντινιέρα, εξαγορά της εταιρείας Γερμανός, ομόλογα, χρηματιστήριο, μίζες για όπλα, Βατοπέδι, Ολυμπιακό Χωριό, αυθαίρετα υπουργών, εξαγορά ΟΤΕ, SIEMENS, υπεξαιρέσεις δημοσίου χρήματος, αυτοκτονία υπαλλήλου πολεοδομίας, παραχώρηση δανείων σε υπερχρεωμένους επιχειρηματίες, C4I, ENERGA-HELLAS POWER, Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, υπόθεση Παυλίδη, σκάνδαλο ΕΤΒΑ, TOR-M1, κακοτεχνίες στους οδικούς άξονες, πάρτι εργολάβων, λίστες στις ξένες τράπεζες, offshore και τριγωνικές συναλλαγές, Εθνικό Κτηματολόγιο, υπόθεση Στέγγου-Πάχτα, πώληση Ολυμπιακής στη MIG, πώληση ΟΠΑΠ, ιερές μπίζνες με χαρτιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, άρματα Λέοπαρντ, Ερυθρός Σταυρός και «Ερρίκος Ντυνάν»-Μαρτίνης, δάνεια στο Μέγαρο και στον ΔΟΛ, υπόθεση Βγενόπουλου-Τράπεζας Κύπρου, υπόθεση Ρόντου, Λαυρεντιάδη, Μαυρίκου, παράνομη λειτουργία καναλιών, δόλιες πτωχεύσεις με εργαζόμενους απλήρωτους, σκανδαλώδεις δανειοδοτήσεις ΜΜΕ με διαφημιστικά πακέτα και προσωπικά δάνεια, συνεχείς αναχρηματοδοτήσεις κομμάτων, στημένοι αγώνες, ατιμώρητα ρατσιστικά εγκλήματα, υπερβάσεις αυθαιρεσίας από τα σώματα ασφαλείας, απευθείας αναθέσεις, στημένοι διαγωνισμοί...

Η μνήμη ανατρέχει σε όλα αυτά και πολλά άλλα αναρίθμητα σκάνδαλα των προηγούμενων κυβερνήσεων που οδήγησαν κάποιες από τις υποθέσεις στη Δικαιοσύνη, με τις περισσότερες όμως να λιμνάζουν, ακόμα και να παραγράφονται, χάρη πάντα σε κάποια «θεϊκά» και αόρατα χέρια που γνώριζαν και γνωρίζουν τους μηχανισμούς της.

Σήμερα οι πολιτικοί που ανήκουν στη Ν.Δ. αλλά και στο ΠΑΣΟΚ βλέπουν… παρέμβαση και μάλιστα πρωτοφανή στη Δικαιοσύνη. Σήμερα ο λόγος ενός επιχειρηματία, του οποίου η υπόθεση εκδικάζεται στην Κύπρο με τους δύο βασικούς συνεργάτες του να έχουν ένταλμα σύλληψης σε βάρος τους, κρίνεται αρκετός για να γίνει λόγος στη Βουλή και στα ΜΜΕ περί πρωτοφανούς παρέμβασης στη Δικαιοσύνη.

Η υπό δικαστική κρίση απόφαση μιας εισαγγελέως να οδηγήσει στο αρχείο μια υπόθεση που θεωρήθηκε από όλα τα ΜΜΕ όταν βγήκε στο φως ως τεράστιο σκάνδαλο, είναι το βασικό επιχείρημα στα περί παρέμβασης. Ενας επιχειρηματίας βρέθηκε υπό δικαστική διερεύνηση και η υπόθεσή του τέθηκε στο αρχείο. Η Δικαιοσύνη σε ανώτατο επίπεδο θέλει να ελέγξει αν αυτό έγινε σωστά και αν όντως η εισαγγελέας που την έθεσε στο αρχείο ήταν αρμόδια για να το πράξει.

Γιατί άραγε εκδηλώθηκε τέτοια ταυτόχρονη αντίδραση; Μάλλον αυτό έχει την εξήγησή του. Προφανώς συνηθισμένοι επί δεκαετίες όλοι όσοι ατιμώρητα βυσσοδόμησαν σε βάρος του δημοσίου χρήματος και των πολιτών ανατρίχιασαν με την πιθανότητα το ατιμώρητο να πάψει να αποτελεί κανονικότητα.

Προφανώς όσοι τους υποστήριξαν και κέρδισαν εξουσία και δύναμη σπεύδουν τώρα με τα επιχειρήματα περί παρεμβάσεων να ανακόψουν μια διαφορετική πορεία εφαρμογής του δικαίου. Ποιος στ’ αλήθεια πολίτης της χώρας πιστεύει ότι σήμερα γίνεται η φοβερή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης;

efsyn

Ζητείται μνήμη

Την ώρα που η Αριστερά είναι τσακισμένη υπό το βάρος τως μέτρων που γνωρίζουμε από τον περασμένο Αύγουστο, η οικογένεια που ζει εδώ και δεκαετίες δημοσία δαπάνη ζητεί να επιστρέψει.

του Νίκου Μωραΐτη

Είναι ωραίο η Αριστερά να ψηφίζει τέτοια μέτρα;

Είναι ωραίο η Αριστερά να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία;

Βουλευτές -αριστεροί βουλευτές- με σκυμμένο το κεφάλι θα πάνε σήμερα να ψηφίσουν. Για ένα λόγο. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Τουλάχιστον όχι με ευρώ.

Τα μέτρα που ψηφίζονται σήμερα είναι κομμάτι της περσινής ήττας, του καλοκαιριού του 2015, όπου η εθνική ταπείνωση διαδέχτηκε την εθνική ανάταση του δημοψηφίσματος. Παίξαμε και χάσαμε από μία ανάλγητη Ευρώπη.

Τονίζω το δραματικό της συγκυρίας, γιατί κάποιοι θέλουν να ξεχνούν. ΤΟΤΕ αποφασίστηκαν τα μέτρα που ψηφίζονται ΣΗΜΕΡΑ. Το περίφημο Ταμείο που παρουσιάζουν ως κάτι νέο οι εφημερίδες της Διαπλοκής, ήταν γνωστό από τις 12 Ιουλίου 2015.

Κι ύστερα ήρθαν οι εκλογές.

Και νομιμοποιήσαμε με την ψήφο μας τη σκληρή συμφωνία.

Όλα ήταν γνωστά. Αν εμείς πήγαμε στην κάλπη αδιάβαστοι, είναι δικό μας ζήτημα. Αντί να ψέγουμε μόνο τους βουλευτές που ψηφίζουν χωρίς να διαβάζουν, ας ψέξουμε και τους εαυτούς μας που ψηφίζουμε χωρίς να διαβάζουμε.

Τα μέτρα έρχονται σήμερα λοιπόν, σήμερα το δράμα της Αριστεράς. Και την ώρα που κάποιοι αναγκάζονται να ψηφίσουν εις βάρος των ιδεών τους, οι θύτες σφυρίζουν αδιάφορα: Οι έντρομοι του «φέρτε μία συμφωνία όποια να ‘ναι», οι ναι-υρωπαίοι του «Σόιμπλε πάρ’ τα όλα», οι «ρεαλιστές» που το περασμένο καλοκαίρι με τη ουρά στα σκέλια ψήφισαν τη συμφωνία, αύριο δεν θα ψηφίσουν αυτά που πέρυσι ψήφισαν. Οι καιροσκόποι του ενός ευρώ.

Δεν ξέρω αν, μέσα στη λαίλαπα των μέτρων αλλά και την παραπληροφόρηση που τρομοκρατεί και διογκώνει τα ήδη σκληρά μέτρα, ο κόσμος τούς θυμάται ακόμη ή αν ετοιμάζεται να ξαναφέρει στην εξουσία τον εσμό της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Είναι τόσα τα προβλήματα του κόσμου, που δικαιολογείται να ξεχνά ακόμα και τόσο σύντομα το κράτος των καναλαρχών, της μίζας, της Αγίας Οικογένειας που τη θρέφουν όλοι. Από Χριστοφοράκους μέχρι Μαρτίνηδες.

Την ώρα που η Αριστερά είναι τσακισμένη υπό το βάρος της Ανάγκης, η οικογένεια που ζει εδώ και δεκαετίες δημοσία δαπάνη ζητεί να επιστρέψει, πλαισιωμένη από Αδώνιδες και Παναγιωταρέες, από ισχυρά συμφέροντα και εκδότες – εκβιαστές.

Το σύστημα που κατέστρεψε τη χώρα ψηφίζει «όχι» στα μέτρα, φοράει τη μάσκα του φιλολαϊκού και ορέγεται την εξουσία που έχασε. Απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα, την ακόμη μεγαλύτερη από τα μέτρα και τους φόρους, ζητείται ένα μόνο πράγμα: Μνήμη.

altsantiri

Απεύθυνση στην κοινωνία με ειλικρίνεια και χωρίς ωραιοποιήσεις

της Κατερίνας Κνήτου

Από το πρώτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έως σήμερα μεσολάβησαν εξαιρετικής σημασίας πολιτικά γεγονότα, καθοριστικά για το κόμμα μας, την κοινωνία και την Ευρώπη συνολικά.

Μετά την εκλογική νίκη του Γενάρη του 2015 και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, τη διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα και την υπογραφή της συμφωνίας «με το πιστόλι στον κρόταφο», όπως λέγαμε τότε, την τραυματική διάσπαση του κόμματος, με ευθύνη και της ηγεσίας του, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται για δεύτερη φορά στην κυβέρνηση έχοντας αναλάβει την υποχρέωση να υλοποιήσει ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα που δεν είναι δικό του και που έρχεται σε αντίθεση με τις προγραμματικές διακηρύξεις του πρώτου του συνεδρίου.

Ανάχωμα ή ανταγωνιστικό σχέδιο στην αναγκαία συνθηκολόγηση του Μνημονίου θα πρέπει να αποτελεί το «παράλληλο» πρόγραμμα, όπως αυτό εκπονήθηκε πριν από τις εκλογές του Σεπτέμβρη, ένα πρόγραμμα που εντάσσεται σαφώς σε μια συγκρουσιακή διαδικασία στη βάση ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου απεγκλωβισμού.

Στα πλαίσια αυτά και ενώ σήμερα βρισκόμαστε σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτικά περίοδο, αφού φαίνεται πως κλείνει η αξιολόγηση και βρισκόμαστε στο «τέλος της αρχής», όπως είπε πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να απαντήσει στα ερωτήματα της συγκυρίας και να χαράξει την τακτική αλλά κυρίως να επανακαθορίσει τη στρατηγική του κόμματος, τον στρατηγικό μας στόχο, που δεν είναι άλλος από τον κοινωνικό μετασχηματισμό, τον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία.

Εξ άλλου και η μεγάλη εικόνα είναι προς αναδιάταξη, η καπιταλιστική κρίση, οι νομισματικοί πόλεμοι και οι μάχες για την κυριαρχία και την επιβολή -η TTIP είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο της επιβολής του κέρδους των επιχειρήσεων απέναντι στα δικαιώματα των πολιτών και του περιβάλλοντος- και την ίδια στιγμή οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι, που έχουν ως συνέπεια μεταξύ άλλων τα τεράστια προσφυγικά ρεύματα, ρευστοποιούν συμμαχίες και βεβαιότητες μιας ολόκληρης περιόδου και αφήνουν ανοιχτό το κρίσιμο προς απάντηση ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

Με κύριο άξονα τη διαμόρφωση ενός πολιτικού σχεδίου που θα αφήσει στο παρελθόν παθογένειες και αδυναμίες που αναδείχτηκαν από την άσκηση κυβερνητικής εξουσίας, που θα οριοθετεί και θα επανακαθορίζει τον ρόλο και τη σχέση του κόμματος με την κυβέρνηση και την κοινωνία και θα θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα τον απεγκλωβισμό από την επιτροπεία και το Μνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προχωρήσει και να ξαναβρεί το νήμα που τον συνδέει με τα ασθενέστερα και λαϊκά κοινωνικά στρώματα, με τα ριζοσπαστικοποιημένα τμήματα της κοινωνίας, με τους ανθρώπους που συναντηθήκαμε στα κινήματα, στους αγώνες και μοιραστήκαμε κοινές αγωνίες και στόχους.

Το συνέδριο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει αφορμή και αφετηρία μιας νέας απεύθυνσης στη κοινωνία, ιδιαίτερα σήμερα που η αναγκαστική εφαρμογή υφεσιακών μέτρων πλήττει και εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που τον στηρίζουν, μιας απεύθυνσης με ειλικρίνεια και χωρίς προσπάθειες ωραιοποίησης της πραγματικότητας.

Είναι ανάγκη να ανταγωνιστούμε τις λογικές της ανάθεσης που οδηγεί τελικά σε παραίτηση και απογοήτευση. Να φέρουμε κοντά μας τον απλό κόσμο, που έρχεται ανιδιοτελώς να προσφέρει στην κοινή προσπάθεια, τον κόσμο των κοινωνικών κινημάτων, όσες και όσους από θέση ευθύνης έχουν αποδείξει στην πράξη ότι ο αξιακός τους κόσμος μπορεί να συμβαδίζει με το αξιακό φορτίο της Αριστεράς.

Το συνέδριο είναι κρίσιμο να γίνει άμεσα, αλλά όχι σε ασφυκτικές προθεσμίες, ώστε να δοθεί η δυνατότητα ουσιαστικής προσυνεδριακής συζήτησης, να ακουστούν οι απόψεις και οι προβληματισμοί των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, των συντρόφων/ισσών που χωρίς ιδιοτέλεια έδωσαν και δίνουν καθημερινά μάχες στην κοινωνία, στη γειτονιά, στους εργασιακούς χώρους, στα κοινωνικά κινήματα και στις δομές αλληλεγγύης.

Πηγή: Η Αυγή

Και των συρρεόντων εγκλημάτων...

Διάβασα στο Διαδίκτυο ένα απόσπασμα από το άρθρο 126 του πολυνομοσχεδίου, που αναφέρεται στις εταιρείες στις οποίες έχουν καταλογιστεί πρόστιμα για «εναρμονισμένες» πρακτικές. Για πρακτικές καρτέλ, εν ολίγοις.

Του Θανάση Καρτερού

Λέει λοιπόν εκεί ο -αριστερός- νομοθέτης: «Σε περίπτωση ολοσχερούς εξόφλησης των προστίμων που έχουν επιβληθεί κατά τις διατάξεις των άρθρων 25 και 25α, εξαλείφεται το αξιόποινο των εγκλημάτων του παρόντος νόμου και των συρρεόντων εγκλημάτων που στρέφονται...» κ.λπ.

Που πάει να πει, σ' αυτή τη γλώσσα τη στριφνή, που κατασκευάστηκε για να μην την καταλαβαίνουμε, ότι: μια μεγάλη κατασκευαστική για παράδειγμα, από αυτές που έχουν πιαστεί να ληστεύουν εναρμονισμένα το Δημόσιο, δηλαδή όλους εμάς, πληρώνει ένα ποσόν ασήμαντο μπροστά στα παράνομα κέρδη που τσέπωσε με εγκληματικές πράξεις και... αθώοι οι κατηγορούμενοι. Περιστερές λευκές από τα εγκλήματα του παρόντος νόμου και από τα συρρέονται εγκλήματα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Έχω μια αναρώτηση, όπως έλεγαν παλιά στα reality: Γιατί το σκέφτηκε αυτό, όποιος το σκέφτηκε; Για να εισπράξει το Δημόσιο κάποια εκατομμύρια από τα δισεκατομμύρια που εισέπραξαν οι βαρόνοι; Μια διά νόμου θεσπισμένη μίζα δηλαδή για όποιον τα έχει και τα χώνει; Ή μήπως η ρύθμιση γίνεται για να αποδειχτεί ότι και αυτή η κυβέρνηση, όπως όλες μέχρι τώρα, είναι φίλος της επιχειρηματικότητας και ξέρει να συγχωρεί, εν ονόματι της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης, αμήν;

Έχω και άλλη μια αναρώτηση: Τα άλλα εγκλήματα, που προκύπτουν από τις εναρμονισμένες πρακτικές, τα πιο σοβαρά, τα παράνομα έσοδα από εγκληματική δραστηριότητα, πάπαλα κι αυτά με τη νέα ρύθμιση; Παραγράφονται ως «συρρέοντα»; Αν δηλαδή ένας όμιλος έβγαλε ένα δισ. με τα κόλπα αυτά, πληρώνει το πολύ 10% από το τζίρο του προηγούμενου έτους και ουδείς ενοχλεί τα πακέτα που αναπαύονται στην Ελβετία; Πληρώνει μίζα για το σκοινί που έκλεψε και του χαρίζουμε την κλεμμένη αγελάδα που σέρνει πίσω του;

Άλλη μια αναρώτηση: Ποιο είναι το μήνυμα που παίρνει η κοινωνία για το ποιόν μιας κυβέρνησης που, ανάμεσα σε δεκάδες ρυθμίσεις σκληρές για κόσμο και κοσμάκη, χώνει και μια ρύθμιση όλο κατανόηση για κείνους ακριβώς που έκαναν τη χώρα μπουρδέλο; Αν σκεφτούμε ότι ο λαός των θυμάτων μάς τραβάει δυο μούντζες ως προστάτες των θυτών, θα έχουμε άδικο; Ή θα πέσουμε έξω αν σκεφτούμε ότι επιβεβαιώνεται για τους πληβείους πως και με την Αριστερά ισχύει το μαρξιστικό: Έχεις φλουριά, έχεις θωριά;

Και μια τελευταία αναρώτηση: Πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί οι γνωστοί εναρμονισμένοι ή να δώσουν κάτι τις και να καθαρίσουν; Ο νομοθέτης απάντησε πάντως χωρίς εμάς, για μας...

Πηγή: avgi.gr

Η υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο προσφυγικό συνεχίζεται

του Στέλιου Κούλογλου *

Το κλείσιμο των συνόρων από κράτη-μέλη και η «λευκή επιταγή» που έδωσε η Κομισιόν και το Συμβούλιο στην Τουρκία για την διαχείριση των προσφυγικών ροών αποτελεί μια μεγάλη, παταγώδη αποτυχία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος συνολικά. Ακροδεξιοί πολιτικοί καταφεύγουν σε ρητορική μίσους προκαλώντας την ενδυνάμωση αντι-μεταναστευτικών κινημάτων, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι ηγέτες αδυνατούν να εξηγήσουν στην κοινή γνώμη για ποιο λόγο οι πρόσφυγες αποτελούν τόσο μεγάλη απειλή για την Ευρώπη, για ποιο λόγο η Ένωση έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, γιατί η Τουρκία, που δεν εφαρμόζει τις διεθνείς συνθήκες προστασίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απολαμβάνει τέτοιας προνομιακής μεταχείρισης, και γιατί η Ελλάδα είναι μόνη της αντιμέτωπη με ένα βουνό προβλημάτων σχετικά με την διαχείριση και εγκατάσταση των προσφύγων.

Όλες οι διεθνείς συνθήκες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων. Για να φτάσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξαν οι συντηρητικές δυνάμεις στην ΕΕ. Παρά τις πολλές προσπάθειες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις πρωτοβουλίες ηγετών για να κρατηθούν τα σύνορα ανοιχτά και ασφαλή, αυτό που έχουμε μπροστά μας αυτή τη στιγμή είναι μια κακή συμφωνία και μια Ένωση που δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς γίνεται μια ήπειρος με πάνω από 500 εκατομμύρια πληθυσμό να «δυσκολεύεται» να δεχθεί ένα ή δύο εκατομμύρια πρόσφυγες, τη στιγμή που πολύ μικρά κράτη στη Μέση Ανατολή, όπως η Ιορδανία και ο Λίβανος, έχουν δεχθεί πάνω από δύο εκατομμύρια πρόσφυγες.

Η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος-μέλος της ΕΕ που παρά την βαθιά οικονομική κρίση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, έχοντας δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και δείχνοντας αλληλεγγύη με κάθε δυνατό τρόπο. Αναγνωρίζοντας αυτή την μεγάλη και συνεπή προσπάθεια των απλών ανθρώπων και της κοινωνίας των πολιτών, η πολιτική ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, μετά από πρωτοβουλία μου, θα οργανώσει στις αρχές Ιουνίου τελετή για να τιμήσει όλους εκείνους που έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες. Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της καμπάνιας μας για να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους κατοίκους της Λέσβου.

Σημαντική επίσης είναι η εκπαίδευση και η πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα προσφυγόπουλα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να επενδύσει στο ζήτημα αυτό, να το θέσει ως βασική προτεραιότητα, βελτιώνοντας παράλληλα και τις συνθήκες πρόσβασης των ενήλικων προσφύγων στην αγορά εργασίας. Επίσης, αξίζει να σημειώσουμε ότι το Υπουργείο Υγείας με το νομοσχέδιο που πέρασε στη Βουλή προβλέπει την πρόσβαση των προσφύγων στις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, ενώ το Υπουργείο Παιδείας επεξεργάζεται ρύθμιση που θα διευκολύνει την πρόσβασή τους στην τριτοβάθμια και τεχνική εκπαίδευση.

Όλες αυτές οι προσπάθειες ξεκινούν από το ίδιο σημείο. Ό,τι οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, οι οποίοι απλά βρέθηκαν στην πολύ σκληρή θέση να ξεφύγουν από τον πόλεμο για να επιβιώσουν. Όσο η ΕΕ δεν αντιλαμβάνεται αυτή την πραγματικότητα και συνεχίζει να εφαρμόζει ανασταλτικές πολιτικές και πολιτικές περιθωριοποίησης που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα βρεθεί σύντομα υπό σοβαρή απειλή.

* Άρθρο του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου στην ισπανική εφημερίδα Eldiario.es

tvxs

Τί γίνεται με το ΕΚΑΣ

Στο «πάγωμα» της αναδρομικής επιστροφής των χρημάτων του ΕΚΑΣ από τους δικαιούχους που με βάσει των νέων κριτηρίων που θεσπίστηκαν από το ψηφισθέν ασφαλιστικό πολυνομοσχέδιο παύουν να δικαιούνται το επίδομα, προχωρά η κυβέρνηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε από τη Βουλή κατά τη χθεσινή ψηφοφορία για «κόφτη» και «Υπερ-Ταμείο» πως δεν πρόκειται η κυβέρνηση να ζητήσει από τους συνταξιούχος να επιστρέψουν το ΕΚΑΣ.

Όπως υπογράμμισε ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ζητήσει από τους δικαιούχους του ΕΚΑΣ να δώσουν πίσω τα χρήματα που έχουν λάβει καθώς κάτι τέτοιο είναι τεράστια αδικία. Στο ίδιο «κλίμα» ήταν και οι σημερινές δηλώσεις του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου.

«Ως γνωστόν η καθυστέρηση της διαπραγμάτευσης, όχι με ευθύνη δική μας, είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει να ψηφιστεί το ασφαλιστικό», τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας ενώ πρόσθεσε πως: «Είναι μεγάλη αδικία εμείς που έχουμε δεσμευτεί να μην μειώσουμε τις κύριες συντάξεις να ζητήσουμε από όσους έχουν πάρει το ΕΚΑΣ να το δώσουν πίσω. Και δεν θα το κάνουμε».

Ο Πρωθυπουργός επεσήμανε πως τα χρήματα θα προέλθουν από το Ταμείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης που θα δημιουργηθεί και στο οποίο θα ενταχθούν τα χρήματα από το επιπλέον πρωτογενές πλεόνασμα.

Από την πλευρά του, ο Γιώργος Κατρούγκαλος μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του ANT1, χαρακτήρισε «αδικία» την επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους που το έχουν λάβει από την αρχή του έτους και διέψευσε ότι οι αλλαγές στον χρόνο εφαρμογής αυξήσεων σε ειδικούς φόρους έγιναν ως ισοδύναμο για τη μη επιστροφή του ΕΚΑΣ.

«Προφανώς θα γίνει νόμος του κράτους η απόφαση να μην ζητηθούν τα αναδρομικά του ΕΚΑΣ» διευκρίνισε ο υπουργός Εργασίας αναφερόμενος στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού.

«Προσπαθήσαμε να αντικαταστήσουμε αυτό στο οποίο αποσκοπούσε το ΕΚΑΣ με άλλα μέτρα, όπως η εθνική σύνταξη και το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης». «Κανένας δεν πρόκειται να επιστρέψει χρήματα» διευκρίνισε ο κ. Κατρούγκαλος.

Αναμένεται τροπολογία

Όπως γνωστοποίησε ο υπουργός Εργασίας, η σχετική τροπολογία που θα προβλέπει τη μη επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους δικαιούχος θα βγει κατά πάσα πιθανότητα σήμερα, Δευτέρα 23 Μαΐου. Αυτή όπως διευκρίνισε θα αφορά στα εισοδήματα του 2015.

Αξίζει να σημειωθεί πως τροπολογία για την αποκατάσταση του ΕΚΑΣ κατέθεσε την Πέμπτη, 19 Μαΐου το ΚΚΕ στα πλαίσια ψήφισης του πολυνομοσχεδίου με τα 17 προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Υπενθυμίζεται πως το υπουργείο διευκρίνιζε ότι το «ΕΚΑΣ αποτελεί προνοιακή και όχι συνταξιοδοτική παροχή, η οποία δίνεται μετά από έλεγχο πόρων και επανακαθορίζεται ετησίως ανάλογα με τα εισοδήματα των δικαιούχων».

Περαιτέρω μάλιστα ανέφερε πως «όσα τρομολαγνικά γράφτηκαν περί, δήθεν, δέσμευσης του ενός τρίτου της σύνταξης για το συμψηφισμό δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και διαδίδονται αποκλειστικά και μόνο για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες».

Τι είναι το ΕΚΑΣ

Το ΕΚΑΣ, δηλαδή το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων αποτελεί ένα χρηματικό βοήθημα που δίνεται από το κράτος σε χαμηλοσυνταξιούχος (άνω των 65 ετών) και σε άτομα με αναπηρία με ποσοστά άνω του 80% που εκτός των άλλων για να χορηγηθεί χρειάζεται επιπλέον συγκεκριμένα εισοδηματικά κριτήρια.

Σύμφωνα με το ψηφισθέν ασφαλιστικό πολυνομοσχέδιο, η καταβολή του ΕΚΑΣ διακόπτεται σε περισσότερους από 100.000 συνταξιούχους από τα τέλη Ιουνίου, δηλαδή με τη σύνταξη Ιουλίου.

Με βάση των νέων εισοδηματικών κριτηρίων που έχουν θεσπιστεί για επίδομα, υπάρχουν δυο κατηγορίες συνταξιούχων: Εκείνοι που θα το χάσουν εντελώς και αυτοί που θα πέσουν κατηγορία και θα πάρουν μικρότερο ΕΚΑΣ από αυτό που δικαιούνταν.

Πλέον, ΕΚΑΣ δικαιούνται μόνον όσοι έχουν εισόδημα από συντάξεις έως 7.972 ευρώ (έναντι 8.472 ευρώ), ατομικό φορολογητέο εισόδημα 8.884 ευρώ (ήταν στα 9.884,11 ευρώ) και οικογενειακό φορολογητέο εισόδημα 11.000 ευρώ (μειώνεται από τα 15.380,90 ευρώ).

Τα επιδόματα

1. Επίδομα 230 ευρώ μηνιαίως, για συνολικά ποσά εισοδήματος από συντάξεις (κύριες και επικουρικές) μισθούς, ημερομίσθια και λοιπά επιδόματα ή βοηθήματα μέχρι 7.216 ευρώ (εισπράττουν από συντάξεις ως 601,33 ευρώ το μήνα - αντί 642,97 - )

2. Επίδομα 172,50 ευρώ για εισοδήματα από 7.216,01 ευρώ έως 7.518 ευρώ [όσοι λαμβάνουν από 601,34 ως 626,50 (από 642,98 ως 668,18)]

3. Επίδομα 115 ευρώ για εισοδήματα από 7.518,01 ευρώ έως 7.720 ευρώ [όσοι παίρνουν 626,5 ως 643,3 (από 668,19 – 684,99)]

4. Επίδομα 57,50 ευρώ για εισοδήματα από 7.720,01 ευρώ έως 7.972,00 ευρώ [όσοι εισπράττουν 643 ως 664 (από 685 ως 706)]

Σημειώνεται πως καταργείται η κλίμακα ΕΚΑΣ 30 ευρώ για εισοδήματα από συντάξεις από 706 ως 766 ευρώ το μήνα (ατομικό εισόδημα από συντάξεις από 8.472,10 μέχρι 9.200,00 ευρώ και οικογενειακό έως 13.500 ευρώ).

Το Ταμείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Σύμφωνα με τα όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας, πόροι του Ταμείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης θα είναι 700 εκατ. ευρώ του πλεονάσματος.

Το Ταμείο θα χρηματοδοτείται από μη εγγεγραμμένα έσοδα για τις τηλεοπτικές άδειες, την πάταξη του λαθρεμπορίου και την εθελοντική αποκάλυψη εισοδημάτων.

Σε πρώτη φάση, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, το Ταμείο πρόκειται να χρηματοδοτήσει: την επέκταση του προγράμματος για το κατώτατο Εγγυημένο Εισόδημα, την ενίσχυση του προγράμματος για την ανθρωπιστική κρίση, των προγραμμάτων για κοινωνική εργασία και την αποκατάσταση αδικιών, όπως είναι το ΕΚΑΣ και η ωρίμανση των ειδικών μισθολογίων

koutipandoras

Απόβαση στην Κύπρο...

του Δημήτρη Τρίμη

Δεν νομίζω ότι υπάρχει αμφιβολία για την αληθινή ταυτότητα του νεοεισερχόμενου στην Κυπριακή Βουλή πολιτικού σχηματισμού με το όνομα «Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο» (ΕΛΑΜ), με δύο βουλευτές καθώς έλαβε το 3,71% των ψήφων -όσων πολιτών βεβαίως πήγαν έως τις κάλπες. Και φέτος στην Κύπρο των 543.000 ψηφοφόρων, η αποχή έφτασε 33,3%.

Πίσω από το φαινομενικά αθώο προεκλογικό του σλόγκαν «Κάθαρση - Δικαιοσύνη - Αξιοπρέπεια», το ΕΛΑΜ κρύβει το ναζιστικό παράρτημα της «Χρυσής Αυγής» στο νησί. Στις ιδεολογικές του άλλωστε αρχές, όπως τις διαβάζουμε στην ιστοσελίδα τους, οι Κύπριοι ναζί δεν κρύβουν τα περί φυλής, αίματος, τιμής και φύρερ: Ιδού ορισμένες: «Ο Εθνικιστής έχει συνταυτισμένη την ύπαρξη του με το Έθνος του και την Φυλή του».

«Βασικό στοιχείο στον τρόπο της ζωής του είναι η Τιμή. Ο Εθνικιστής πρέπει να τα θυσιάζει όλα για το Έθνος του και την Φυλή του». «Αυτό που τον συνδέει με την Φυλή του είναι το Ιδανικό, το αιμάτινο ποτάμι».

«Κάθε Αγώνας θέλει τον Αρχηγό του. Αυτός είναι ο υπεύθυνος του σκοπού για την διεξαγωγή του. Για να πάει μπροστά ο Αγώνας, πρέπει όσοι δέχονται διαταγές να τις εκτελούν τυφλά και χωρίς συζήτηση».

Ο σημερινός πρόεδρος (φύρερ) του Ε.ΛΑ.Μ είναι ο Χρίστος Χρίστου.

efsyn

Αρκετά πια με την «αιμορραγία» των μέτρων

του Δημήτρη Κουκλουμπέρη

Η Βουλή ψήφισε το τελευταίο πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων για να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση και πλέον βρισκόμαστε μια ανάσα πριν την επικύρωση και τυπικά από το Eurogroup, έτσι ώστε να εκταμιευτεί η δόση που έχει καθυστερήσει και το σπουδαιότερο για τη χώρα και την προοπτική να ανακάμψει, να συμφωνηθεί η λύση για τη διευθέτηση του χρέους.   

Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο διαπραγματεύσεων, με θετικές και αρνητικές στιγμές, υποχωρήσεις αλλά και μάχες που δόθηκαν κόντρα στις αδηφάγες απαιτήσεις των δανειστών, έχει φτάσει η στιγμή να κοιτάξουμε ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία μπροστά.

Ναι, τα μέτρα που και αυτή τη φορά ψηφίστηκαν είναι σκληρά, είναι βαριά και επώδυνα, όμως αν θέλουμε να μην βρεθούμε ξανά και σύντομα στην ίδια κατάσταση, να ενεργοποιηθεί δηλαδή ο «κόφτης» και να βρεθούμε ενώπιον νέων περικοπών, οφείλουμε να στρέψουμε αλλού το ενδιαφέρον και την ενέργειά μας.

Να συζητήσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και εθνική ομοψυχία και να περιγράψουμε με οργανωμένο τρόπο, το σχέδιο και το όραμα για την επόμενη ημέρα της χώρας και το πώς θα καταστεί εφικτό να εισέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά.

Ο θεμέλιος λίθος για να μπορέσει να ανασάνει η χώρα αναμένουμε να τεθεί με την απόφαση των εταίρων και δανειστών μας σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους και υπό την έννοια αυτή, τόσο το Eurogroup της Τρίτης όσο και οι συνεδριάσεις των υπόλοιπων ευρωπαϊκών οργάνων που θα ακολουθήσουν, αποκτούν εξαιρετική σημασία.

Από εκεί και πέρα, αν όντως κυβέρνηση και αντιπολίτευση πιστεύουν πραγματικά όσα υποστηρίζουν οι ηγέτες τους περί της αναγκαιότητας εξεύρεσης οδών και λύσεων, ώστε να κλείσει σταδιακά ο κύκλος της ύφεσης και να αρχίσει η διαδικασία επανεκκίνησης της οικονομίας, τότε δεν έχουν παρά να περάσουν στην πράξη.

Το μεγαλύτερο βάρος και η ευθύνη για να συμβεί αυτό προφανώς ανήκει στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, τους οποίους εξέλεξαν οι πολίτες με την ελπίδα να βγούμε κάποια στιγμή στο ξέφωτο.

Τώρα οφείλουν να σηκώσουν τα μανίκια τους, να δουλέψουν σκληρά και να τρέξουν, με σκοπό να προσελκύσουν επενδύσεις και να διοχετεύσουν χρήματα και προγράμματα στην ελληνική αγορά για να ξαναπάρει μπρος. Πολλές επόμενες ευκαιρίες δε θα υπάρξουν, όταν μάλιστα η κοινωνία, εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, συνεχίζουν να πιέζονται λόγω της εφαρμογής του Μνημονίου.

Μερίδιο και πεδίο συνεισφοράς έχει όμως και η αντιπολίτευση σε αυτή τη μάχη της Ελλάδας υπέρ της ανάπτυξης.

Η Ν.Δ. και τα υπόλοιπα κόμματα, εφόσον –όπως λένε- προέχει και για εκείνους το εθνικό συμφέρον, οφείλουν να αφήσουν στην άκρη τις καταγγελίες και την αναπαραγωγή της ρητορικής που μας κρατάει δέσμιους σε μια κατάσταση αντιπαλότητας και εσωστρέφειας  και δεν επιτρέπει την ανόρθωση της οικονομίας.

Δεν είναι λοιπόν το αίτημα για εκλογές που ακούμε να προβάλει ο κ. Μητσοτάκης το ζητούμενο και η προτεραιότητα για τη χώρα.

Επείγουσα ανάγκη είναι να ακουστούν δημιουργικές προτάσεις και να κατατεθούν εφικτές λύσεις για να γυρίσουμε σελίδα και να σταματήσουμε να ματώνουμε ως λαός με μέτρα και περικοπές.  

Αυτό θα είναι και το κριτήριο επιλογής του κόσμου όταν θα στηθούν οι κάλπες στο τέλος της τετραετίας και όχι οι προσωπικές αγωνίες του καθενός να γίνει πρωθυπουργός ή στον αντίποδα, να μην χάσει την εξουσία του. 

efsyn

Μόνο παραίτηση

της Άντας Ψαρρά

Η Βασιλική Κατριβάνου παραιτήθηκε με μια επιστολή υπόδειγμα για οποιοδήποτε βουλευτή που αφού έδωσε την προσωπική και συλλογική του μάχη ένοιωσε ότι ξεπέρασε τα προσωπικά του όρια. 

Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγκάστηκε να παραιτηθεί όπως έσπευσαν να πουν διάφοροι καλοθελητές των ΜΜΕ που δεν γνωρίζουν προφανώς ούτε το τί σημαίνει αρχές, ούτε το τί σημαίνει  σεβασμός σε αξίες. 

Συνηθισμένοι σε άλλου είδους τακτικές όπως διαγραφές, ανεξαρτητοποιήσεις και συμπράξεις ευκαιρίας, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η μόνη επιλογή της Βασιλικής Κατριβάνου ήταν δεδομένο ότι θα ήταν η παραίτηση.  Μια παραίτηση καθαρή που δεν συνοδεύεται ούτε από υπαινιγμούς ούτε πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε προσπάθεια στιγματισμού των συντρόφων της που έχουν επιλέξει να δώσουν τη δική τους σκληρή μάχη μέχρι τέλους. 

Η Βασιλική Κατριβάνου είναι βέβαιο ότι όχι μόνο θα σταθεί δίπλα στην οποιαδήποτε μάχη δοθεί υπέρ των ευάλωτων, υπέρ των φυλακισμένων, υπέρ των προσφύγων και των μεταναστών αλλά θα είναι παρούσα και δραστήρια δίπλα τους. 

Όσοι τέλος προσπαθήσουν μικρόψυχα να την εγκαλέσουν για τη μέχρι τώρα συμπόρευσή της με την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ κουνώντας -κατά τη συνήθειά τους- το δάχτυλο, ας κάνουν πρώτα τον κόπο να κοιτάξουν απέναντι το δικό τους καθρέφτη.

efsyn

Πανελλαδικές και παραπαιδεία: Ένα Μνημόνιο διαρκείας

Εδώ και δεκαετίες, πολύ πριν από τα Μνημόνια, εγκαθιδρύσαμε μόνοι μας ένα καθεστώς λιτότητας, διαγκωνιζόμασταν για την πιστότερη εφαρμογή της, απαξιώναμε μόνοι μας το δημόσιο αγαθό της Παιδείας και ισχυριζόμασταν ότι η λιτότητα αυτή ήταν για το καλό των παιδιών μας. 

του Δημήτρη Παπανικολόπουλου

Οι χώρες με την καλύτερη Παιδεία στον κόσμο έδιναν για χρόνια (και δίνουν) το 7% του ΑΕΠ. Και στην Ελλάδα όμως περίπου τόσο δίναμε. Με μία μόνο διαφορά: το μισό το έδινε το κράτος για την Παιδεία και το άλλο μισό οι οικογένειες για την παραπαιδεία. Όχι φυσικά για επιπρόσθετη μόρφωση, αλλά για να κάνουν τα ίδια μαθήματα δυο φορές και έτσι να σιγουρευτούν ότι δεν θα τα ξεχάσουν την κρίσιμη ώρα. Αποτέλεσμα; Και τα λεφτά δίναμε και Παιδεία προηγμένου κράτους δεν είχαμε.

Επί δεκαετίες οι οικογένειες έχαναν 200, 300, 400, 500 ευρώ για κάθε παιδί τους κάθε μήνα, χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Επιδόθηκαν σε μία κούρσα "εξοπλισμών" προκειμένου το "σπλάχνο" τους να έχει περισσότερες πιθανότητες από τα άλλα να περάσει στο πανεπιστήμιο. Ούτε που τους ένοιαζε να διεκδικήσουν καλύτερη δευτεροβάθμια Παιδεία. Ούτε που τους ένοιαζε που όλο αυτό το σύστημα της παραπαιδείας δεν απαντάται σε κανένα κράτος από αυτά στα οποία στη συνέχεια έστελναν τα παιδιά τους για μεταπτυχιακές σπουδές.

Ούτε που τους ένοιαζε που τα παιδιά τους μετατρέπονταν στους πιο σκληρά εργαζόμενους της χώρας, χωρίς καν να παράγουν κάτι που θα έμενε στους ίδιους και/ή στην κοινωνία. Ούτε που τους ενδιέφερε που τα παιδιά τους έκοβαν το παιχνίδι και ασκούνταν πλέον στη βαρεμάρα, για χρόνια, αγκαλιά με την ανούσια παπαγαλία. Ούτε που τους ένοιαζε που τα παιδιά τους γνώριζαν το άγχος και τα ψυχοσωματικά από την εφηβεία τους σε ένα σχολείο που τους εξέταζε συνεχώς και τους καλλιεργούσε όχι την αγάπη για τη γνώση και την επίλυση προβλημάτων, αλλά την αγάπη για τον βαθμό και την επίτευξή του.

Οι γονείς επαναλαμβάνουν τελετουργικά ότι "η γνώση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο" καθιστώντας με κάθε τρόπο σαφές ότι εννοούν τη χρησιμοθηρική πλευρά του θέματος. Τα επαγγελματικά δικαιώματα που δίνει η Παιδεία είναι το μοναδικό πράγμα που τους ενδιαφέρει απ' αυτήν. Γι' αυτό "ο καθένας ας κοιτάξει το παιδί του". Οι καθηγητές, όσοι δεν κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα, ενδιαφέρονται να βγαίνει η ύλη.

Οι αριστεροί καθηγητές (όπως το διατύπωσαν σε συνέδριό τους ήδη πριν από τα Μνημόνια) θεωρούν ότι για την κακοδαιμονία της εκπαίδευσης (εκτός από την υποχρηματοδότηση) φταίει το γεγονός ότι έχει παρεισφρήσει ο νεοφιλελευθερισμός ακόμα και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (ντόιγκ!). Οι μαθητές (που δεν έχουν φωνή) συνεχίζουν να ακούν τις ασυναρτησίες των μεγαλυτέρων ("Και τι παθαίνουν δηλαδή; Εμείς τι πάθαμε;"), προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες και μουρμουρίζουν αδιαλείπτως: "Είναι ότι βαριέμαι, ηλίθιε"!

Τον ελέφαντα μες στο δωμάτιο δεν φαίνεται να τον βλέπει κανείς. Λόλα, να ένα Μνημόνιο. Τόσα λεφτά πεταμένα για γενιές σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Μόνο και μόνο για να μην ξεβολευτούν όσοι/ες έχουν πλέον τη ρουτίνα τους στο σχολείο. Μόνο και μόνο γιατί το σύστημα συνεχών εξετάσεων είναι ένας εύκολος τρόπος να ξεφορτώνεσαι την ευθύνη της "διάπλασης των παίδων" και ταιριάζει και με το μικροαστικό φαντασιακό των Ελλήνων, που αρέσκονται στην ατομική "επιτευξιμότητα" και ιδιοκτησία (των βαθμών αυτή τη φορά). Μόνο και μόνο γιατί δεν χρειάζεται να γίνουν τομές όταν ο πληθυσμός που υφίσταται την τρέχουσα πολιτική δεν φωνάζει.

Δεν έχω τίποτα παραπάνω να πω για όσους και όσες δεν θέλουν να αξιολογηθούν στη δουλειά τους, αλλά θέλουν τα παιδιά τους να αξιολογούνται ακατάπαυστα χωρίς λόγο. Έχω να πω όμως στην κυβέρνηση: Πριν μας απαλλάξει από τα Μνημόνια που μας επιβλήθηκαν απ' έξω, μπορεί να μας απαλλάξει από ένα Μνημόνιο που επιβάλαμε μόνοι μας στον εαυτό μας, εφαρμόζοντας το πρόγραμμα (του ΣΥΡΙΖΑ)... του 2007. Ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια.

* Ο Δημήτρης Παπανικολόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας και αγρότης

 https://left.gr

Κεντρικός τραπεζίτης, ή δεξιός κυνόδοντας;

Ο Στουρνάρας, μάλιστα. Όλοι ξέρουμε πώς μας προέκυψε, ανέκυψε, και εν τέλει ενέσκηψε. Όλοι ξέρουμε τα πεπραγμένα του ως υπουργού Οικονομικών.

 Του Θανάση Καρτερού

Όλοι ξέρουμε τον ρόλο του τα προηγούμενα χρόνια, για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Και όλοι ξέρουμε επίσης -στην καμπούρα μας, δυστυχώς- ποιοι, πώς και πόσο πληρώνουν τις υπογραφές, τις επιλογές, και τις assist που πρόσφερε στον Σαμαρά, στους δανειστές, και στον Σόιμπλε.

Είναι κοινό μυστικό: Οι «έξω» και ο Σαμαράς τον βόλεψαν ως άνθρωπό τους στην Τράπεζα της Ελλάδος, όταν φάνηκε πια ότι έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, να τον πεις πρεσβευτή των δανειστών σε μια χώρα με «εχθρική κυβέρνηση» δεν θα πέσεις πολύ έξω. Να τον πεις τοποτηρητή όσων θέλουν να έχουν υπό έλεγχο, πίεση και επιτροπεία τον Τσίπρα, πάλι δεν θα πέσεις πολύ έξω. Να τον πεις υπερήφανο συναυτουργό και νοσταλγό μιας καταστροφικής πολιτικής, μέσα θα είσαι.

Θα περίμενε όμως κανείς, από έναν αριστοκράτη του Συστήματος και κλειδοκράτη του χρήματος, να κατανοεί τα θεσμικά και τους ρόλους που προκύπτουν από αυτά. Να κατανοεί τουλάχιστον ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος δεν μπορεί, όποτε του καπνίσει, να μιλάει σαν διοικητής λόχου του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Και να επιτίθεται, διά της επίθεσης στον Βαρουφάκη και στον Θεοχαράκη, στη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου και στις επιλογές της.

Δεν την πάει αυτή την κυβέρνηση. Γνωστό. Δεν τον πάει τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του. Γνωστό. Θα ήθελε στο Μαξίμου εκείνους που υπηρέτησε πιστά. Γνωστό. Χώνει κάθε τόσο μπηχτές, για τις οποίες όλοι κάνουν τα ξινά γλυκά και δεν τις σχολιάζουν, αφού το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η οικονομία είναι μια τέτοια αντιπαράθεση. Αλλά να οχυρώνεται στην κεντρική τράπεζα για να πυροβολεί τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, ξεπερνάει κάθε όριο.

Είναι ανευθυνότητα του χειρίστου είδους. Και στη χειρότερη στιγμή. Σύμπλευση με τις εξαλλοσύνες του Μητσοτάκη. Και του Σαμαρά. Και του ΔΟΛ, παρεμπιπτόντως. Υπονόμευση οικονομική και πολιτική από έναν θεσμικό παράγοντα που υποτίθεται ότι προσωποποιεί την εμπιστοσύνη. Υπονόμευση του ίδιου του ρόλου του, που απαιτεί απόσταση από πολιτικές διαμάχες. Και βλακεία, ταυτοχρόνως. Διότι τη χώρα πυροβολεί, όχι την κυβέρνηση.

Κεντρικός τραπεζίτης, ή δεξιός κυνόδοντας; Θα πρέπει να διαλέξει...

Πηγή: avgi.gr

Με 153 «ναι» και έντονες αντιπαραθέσεις υπερψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο

Ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο για το κλείσιμο της αξιολόγησης από την Ολομέλεια της Βουλής.

Ύστερα από ονομαστική ψηφοφορία που ζήτησαν Ν.Δ., Χρυσή Αυγή, Δημοκρατική Συμπαράταξη και ΚΚΕ, το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με 153 υπέρ, 145 κατά και δύο απουσίες (Άδωνις Γεωγιάδης από Ν.Δ. και Γρηγόρης Ψαριανός από το Ποτάμι).

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασιλική Κατριβάνου, απουσίασε κατά την πρώτη ανάγνωση του καταλόγου, εισήλθε στην δεύτερη ανάγνωση και δήλωσε ότι ψηφίζει υπέρ του νομοσχεδίου επί της αρχής, αλλά καταψηφίζει τα άρθρα που αφορούν το Ταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και την τροπολογία για τον «κόφτη». Έτσι τα συγκεκριμένα άρθρα εγκρίθηκαν με 152 ψήφους.

altsantiri

Γρηγόρης Λαμπράκης: Ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης και της δημοκρατίας

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απρίλη του 1912. Αγωνιστής της Αντίστασης, αργότερα βουλευτής της ΕΔΑ, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, παλιός βαλκανιονίκης, υπήρξε ειρηνιστής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση, ενώ μετά από δική του πρωτοβουλία του ιδρύθηκε η Eλληνική Eπιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (EEΔYE). Στις 21 Aπριλιου 1963 το ελληνικό Kίνημα Eιρήνης οργανώνει την πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Καραμανλή φροντίζει να την απαγορεύσει. Παράλληλα η Αστυνομία και η Χωροφυλακή ανακοινώνουν ότι για τις 21 Απριλίου, ημέρα που θα πραγματοποιούνταν η πορεία, απαγορευόταν κάθε συγκέντρωση σε ανοιχτό χώρο, σε ολόκληρη τη χώρα. Η πορεία πραγματοποιείται και ο ειρηνιστής Γρηγόρης Λαμπράκης πρωτοστατεί.

Σύμφωνα με το τότε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» την 21η Απριλίου του 1963 η πρωτεύουσα βρισκόταν «επί ποδός πολέμου», ενώ «διά πρώτην φοράν τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας ενεφανίσθησαν επισήμως εις διαφόρους περιοχάς περί τον Μαραθώνα, έτοιμα προς δράσιν εις περίπτωσιν ανάγκης. Ακόμα και ναύται του Λιμενικού εχρησιμοποιήθησαν διά τη φρούρησιν της παραλίας του Μαραθώνος, διά τον φόβον προφανώς... αποβάσεως των οπαδών του Συνδέσμου "Μπέρτραντ Ράσελ"». Επί ποδός βρίσκονται συνολικά 10.000 άνδρες της Aστυνομίας, της Xωροφυλακής, του Λιμενικού Σώματος. Oι προσβάσεις προς τον Mαραθώνα αποκλείονται.

O κύριος όγκος των «οδοιπόρων της ειρήνης», περιγράφει ο Tύπος της εποχής, περί τους 3.000, αναχαιτίζεται, απωθείται, διαλύεται στους Aμπελόκηπους στο ύψος της Αγίας Tριάδας και στον Άγιο Δημήτριο, στην οδό Πανόρμου. Συλλαμβάνονται 628, ανάμεσά τους ο Mίκης Θεοδωράκης, ο Mίνως Aργυράκης, ο Aλέκος Aλεξανδράκης, η Aλίκη Γεωργούλη και πρώην βουλευτές και υποψήφιοι του κόμματος της Eνιαίας Δημοκρατικής Aριστεράς (EΔA).

Στον Tύμβο του Mαραθώνα μπόρεσαν να φτάσουν τέσσερις. Ανάμεσα τους ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Aπό τον Tύμβο θα ξεκινήσει την πορεία που θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού ειρηνιστικού κινήματος ως η Πρώτη Πορεία Eιρήνης. Kρατάει στα υψωμένα χέρια του ένα απλό πανό με τη λέξη EΛΛAΣ και με το σύμβολο του «Συνδέσμου Eιρήνης Mπέρτραντ Pάσελ», τον κύκλο με τον τσακισμένο σταυρό, παγκόσμιο σύμβολο της ειρήνης. Θα διανύσει έτσι πέντε χιλιόμετρα προς την Αθήνα.

Στη Ραφήνα οι αρχές ασφαλείας θα επιχειρήσουν να τον σταματήσουν και να τον σύρουν στο δάσος. Θα αποτύχουν μετά από την επέμβαση κατοίκων της περιοχής και όσων συνοδεύουν το Λαμπράκη. Οι τελευταίοι θα συλληφθούν κοντά στο Πικέρμι. Ο ίδιος ο Λαμπράκης θα συλληφθεί κοντά στο Χαρβάτι.

Οι αρχές ασφαλείας τον επιβιβάζουν σε ένα όχημα και αφού τον περιφέρουν για τρεισήμισι ώρες των εγκαταλείπουν στη Νέα Ιωνία. «Η πορεία ειρήνης, έστω και συμβολικά έγινε, μολονότι η κυβέρνησις έλαβε μέτρα που ούτε στην κατοχή είχαμε γνωρίσει. Ακολουθώντας πολιτική βάσεων και πυρηνικών υποβρυχίων "Πολάρις" δε θέλησε να επιτρέψει στο λαό να εκδηλώσει τη θέληση του για ειρήνη. Δεν το κατόρθωσε» θα δηλώσει ο Λαμπράκης στον τύπο.

Η δολοφονία Λαμπράκη

Ένα σχεδόν μήνα αργότερα, στις 22 Μάη 1963 και ώρα 22:15, κοντά στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δέχτηκε δολοφονική επίθεση και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μετά τις εκλογές του 1961, γνωστές ως εκλογές «βίας και νοθείας» καθώς, όπως έμεινε στην ιστορία «ψήφισαν και τα δέντρα», το πολιτικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε οξεία κρίση και επικρατούσαν κοινωνικές αναταραχές. Κάθε φιλειρηνική κίνηση ήταν απαγορευμένη. Η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη, ήταν σχεδόν παράνομη και το κλίμα ψυχροπολεμικό.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Γρ. Λαμπράκης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Την ώρα που ο Λαμπράκης κατευθύνεται προς τα γραφεία για την έναρξη της εκδήλωσης βρίσκεται σε εξέλιξη αντισυγκέντρωση. Πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, φωνάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα. Αν και μεγάλος αριθμός ένστολων αστυνομικών βρίσκεται γύρω από το χώρο που πραγματοποιείται η συγκέντρωσή, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών.

Στην είσοδο του κτιρίου ένας από αυτούς επιτίθεται στο Λαμπράκη και τον χτυπά στο κεφάλι. Αυτό το τραύμα είναι ελαφρύ. Σοβαρά τραυματίζεται ο αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς. Οι παρακρατικοί προσπαθούν να μπουν στο κτίριο και η αστυνομία δεν κάνει καμία προσπάθεια να τους εμποδίσει.

Τα μέλη της Επιτροπής με δυσκολία καταφέρνουν να κλείσουν την πόρτα. Όταν αρχίζει την ομιλία του και ακούγεται από τα μικρόφωνα, οι παρακρατικοί αρχίζουν να πετάνε πέτρες στο κτίριο Τα τζάμια σπάνε και πέφτουν στα κεφάλια των ομιλητών και των παρευρισκομένων. «Κάτω η ειρήνη», «Θέλουμε πόλεμο» «Λαμπράκη θα πεθάνεις» είναι σύμφωνα με το Ριζοσπάστη τα συνθήματα που ακούγονται, ενώ Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του: «Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Ως εκπρόσωπος του έθνους και του λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονικής απόπειρας εναντίον μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδας, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή Αστυνομίας Πόλεων, τον διοικητή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης να προστατεύσουν τη ζωή των συγκεντρωμένων φίλων της ειρήνης και τη ζωή μου...»

Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα για να γυρίσει στο ξενοδοχείο του. Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με μεγάλη ταχύτητα. Ο ένας από τους δύο επιβαίνοντες του επέφερε ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι με λοστό. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη.

(Απόσπασμα από την ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, με μουσική του Μίκη Θοδωράκη, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού (1966), με θέμα τη δολοφονία του Λαμπράκη και τη έρευνα του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη)

Ο παριστάμενος, Μανώλης Χατζηαποστόλου, γνωστός και με το παρατσούκλι «Τίγρης» κινήθηκε αστραπιαία πηδώντας στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει. Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας,Μανόλη Εμμανουηλίδη και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει.

Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός αστυνομικός, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης βαριά τραυματισμένος μεταφέρεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Η κατάσταση, είναι μη αναστρέψιμη. Αυτό επιβεβαιώνουν εκτός από τους Έλληνες γιατρούς και τέσσερις διάσημοι νευροχειρουργοί που καλούνται από το εξωτερικό ειδικά την περίπτωση του Λαμπράκη. Στις 27 Μάη, στις 01:22, ο Γρηγόρης Λαμπράκης χάνει τη μάχη για τη ζωή.

Η δίκη

Η επίσημη αστυνομική εκδοχή αντίθετα, ήταν ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα και ήταν αυτή που αρχικά υιοθέτησε και η κυβέρνηση της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν ανακρίσεις από τον Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Δημήτριο Παπαντωνίου, υπό τη γενική εποπτεία του εισαγγελέα εφετών Παύλου Δελαπόρτα. Η ηγεσία της Xωροφυλακής Θεσσαλονίκης έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες.

Η ανακριτική ομάδα, παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις που δέχτηκε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα πρώτο πρωθυπουργό της δικτατορίας, Κωνσταντίνο Κόλλια κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει ότι επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα και να αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς του.

Εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη κατηγορήθηκαν οι Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής αστυνομίας, Κωνσταντίνος Δόλκας και άλλοι οι οποίοι παραπέμφθηκαν για παράβαση καθήκοντος.

Στους ηθικούς αυτουργούς συμπεριλαμβανόταν ο πρόεδρος της παρακρατικής οργάνωσης στην οποία ανήκε ο Γκοτζαμάνης, Ξενοφών Γιοσμάς και ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος Τούμπας. Στη δίκη που πραγματοποιήθηκε το 1966 και παρά την εισαγγελική πρόταση, οι ένορκοι έκριναν ένοχους μόνο τους δύο φυσικούς αυτουργούς και τον Ξενοφών Γιοσμά.

Η δίκη ουσιστικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε δολοφονία. Οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί αθωωθηκαν. Ο Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης, καταδικάστηκαν σε 11 και 8,5 χρόνια, αντίστοιχα, για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων» και «συνέργεια» αντίστοιχα. Αποφυλακίστηκαν επί χούντας.

Ο ξένος τύπος

H αγγελία του θανάτου του θα προκαλέσει εκτενή δημοσιεύματα σε ολόκληρο τον διεθνή Τύπο.

Τι έγραφαν τα πρωτοσέλιδα της εποχής:

Δολοφονία ή δυστύχημα;
«The Economist»

H ανάκριση για το φόνο Έλληνα αριστερού αποκαλύπτει δράση αντικομουνιστικών ομάδων
«The New York Times»

Ο άνθρωπος που πέθανε για τη δημοκρατία
«Tribune»

100.000 Έλληνες στην κηδεία. Οι αριστεροί κραυγάζουν όχι άλλο αίμα! 
«The Daily Telegraph»

H τεράστια λαϊκή εκδήλωση επί ευκαιρία της κηδείας του Λαμπράκη ανησυχεί την Ελληνική Κυβέρνηση
«L'Humanité»

Βδελυρά απόπειρα κατά αριστερού βουλευτή
«Aurore»

Ζωηρή συγκίνηση στην Αθήνα: Ο βουλευτής της Αριστεράς Λαμπράκης απεβίωσε λόγω των πληγών του
«Le Figaro»

Ο φόνος ενός βουλευτή διαιρεί την Ελλάδα
«Paris Presse»

Στο μεταξύ ο λόρδος Ράσελ θα δηλώσει στην «Sunday Telegraph»: «Τέτοια είναι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ώστε παρέστη ανάγκη να απευθυνθεί τηλεφωνική έκκληση σε μένα για να εξευρεθούν χειρούργοι οι οποίοι να θεραπεύσουν τον τραυματία».

«Κάθε νέος και Λαμπράκης»

Το χτύπημα κατά του Λαμπράκη προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το σύνολο του κεντρώου και αριστερού Τύπου να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας.

«Η Ένωση Κέντρου καταγγέλλει τον αρχηγό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός. Θα πρέπει δια τούτο όχι μόνο να ντρέπεται αλλά και να λογοδοτήσει ενώπιον του Λαού και της Δικαιοσύνης» θα δηλώσει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου.

«Με τη σημερινή του δήλωση, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ντρέπεται εις όλη του τη ζωή» θα του απαντήσει ο αρχηγός της ΕΡΕ, Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ωστόσο, η κυβέρνηση κλονίζεται και κάτω και από τη διογκούμενη λαϊκή πίεση, θα παραιτηθεί είκοσι μέρες μετά τη δολοφονία με τον Καραμανλή να αναρωτιέται«Επιτέλους, ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;».

Η απάντηση θα έρθει λίγους μήνες μετά με το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε τεταμένο κλίμα. Την παρακολούθησε πλήθος 500.000 ανθρώπων, φωνάζοντας τα συνθήματα «Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ζει, Ζει, Ζει» και «Κάθε νέος και Λαμπράκης».

Την ίδια χρονιά της δολοφονίας ιδρύθηκε η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και η οποία αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις του αριστερού νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Λαμπράκης έζησε…

«Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη, ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά. Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος; Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι. Όχι για ταφή, μα για ανάσταση» Διδώ Σωτηρίου

*Φωτογραφίες από το ιστολόγιοhttp://www.sarantakos.com/ (ΑΣΚΙ, Ντ και Ριζοσπάστης)

tvxs