Οι αλλαγές στις χρήσεις γης ευθύνονται για την εκδήλωση και μετάδοση των νέων ασθενειών

του Χαράλαμπου Κασίμη

Μετά το πρώτο σοκ της πανδημίας όλοι αρχίσαμε να αναζητούμε τι προκάλεσε αυτή την πρωτόγνωρη υγειονομική κρίση και ποια είναι τα βαθύτερα αίτια των νέων μεταδοτικών ασθενειών όπως ο Covid-19. Η αναζήτηση οδήγησε στην κλιματική αλλαγή και στην καταστροφή των οικοσυστημάτων.

Στην επίδρασή τους στη δημόσια υγεία, στον ρόλο που διαδραματίζει το μοντέλο της βιομηχανικής γεωργίας, ως προς την εκδήλωση νέων ζωονόσων και ασθενειών, και στη διεθνοποίηση της κατανάλωσης εξωτικών ειδών και την ένταξή τους στη διατροφική αλυσίδα. Όλα αυτά παρουσιάστηκαν στο κείμενο «Γεωργία και κορονοϊός: προκλήσεις και διδάγματα για Ελλάδα και Ευρώπη», το οποίο δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ.

Η συζήτηση συνεχίζεται κι έχει ιδιαίτερη σημασία η πρόσφατη δημοσίευση στην βρετανική εφημερίδα The Guardian, πρόσφατης έρευνας της ομάδας του Serge Morand στο Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας, από την οποία προκύπτει ότι οι μολυσματικές ασθένειες είναι πιο πιθανές στις περιοχές αποδάσωσης και ανάπτυξης φυτειών μονοκαλλιέργειας, και οι επιδημίες αυξάνονται όταν η βιοποικιλότητα υποχωρεί. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει δημοσίευση των ερευνητών στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Veterinary Science.

Ακόμα και η αναδάσωση και η ανάπτυξη δενδρωδών καλλιεργειών, επισημαίνουν οι επιστήμονες, μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία, εάν επικεντρώνονται σε μικρό αριθμό ειδών, όπως συμβαίνει  με τα δάση και τις φυτείες εμπορικής εκμετάλλευσης.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι αυτό συμβαίνει, επειδή σε ένα υγιές δάσος με υψηλή βιοποικιλότητα, λειτουργεί η φυσική ρύθμιση και o έλεγχος των ασθενειών. Όταν ένα τέτοιο δάσος αντικαθίσταται από ένα δάσος φοινικόδενδρων, ευκάλυπτων ή καλλιέργειας σόγιας, τα εξειδικευμένα είδη «σβήνουν» και αφήνουν χώρο στους αρουραίους και τα κουνούπια, να ευδοκιμούν και να διασπείρουν τα παθογόνα σε ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ενδιαιτήματα (habitats).

Πρέπει να δώσουμε, σημειώνουν, μεγαλύτερο βάρος στον ρόλο των δασών στην ανθρώπινη υγεία, στην υγεία των ζώων και του περιβάλλοντος.

Η νέα μελέτη ενισχύει ακόμα περισσότερο προηγούμενα ευρήματα, που δείχνουν ότι οι ιοί είναι πιο πιθανόν να μεταδίδονται στον άνθρωπο ή στα ζώα, όταν αυτοί ζουν μέσα ή κοντά σε οικοσυστήματα που έχουν αλλοιωθεί από την ανθρώπινη παρέμβαση, όπως είναι οι αποδασωμένες εκτάσεις, τα αποξηραμένα για εκμετάλλευση έλη, τα ορυχεία και τα μεγάλα οικιστικά σχέδια και μεταφορικά δίκτυα. Οι περιπτώσεις της Αφρικής και Λατινικής Αμερικής είναι χαρακτηριστικές.

Αυτά ενισχύονται τόσο από την ανάπτυξη των εμπορευματικών συναλλαγών όσο και από τις καταναλωτικές συμπεριφορές. Το 1/4 των απωλειών σε δασικές εκτάσεις συνδέεται με την παραγωγή προϊόντων όπως το βόειο κρέας, η σόγια, το φοινικέλαιο και η ξυλεία, βάσει ενός μοντέλου εντατικής, βιομηχανικού τύπου, αγροτικής παραγωγής. Στο πρόβλημα προστίθενται οι εξορύξεις, που μολύνουν, το έδαφος, τα ρέματα και τα ποτάμια.

Γίνεται πια κατανοητό πως οι προσπάθειες ικανοποίησης των αυξανόμενων διατροφικών αναγκών του πλανήτη, δεν μπορούν να γίνονται σε βάρος της φύσης, του αγροτικού κόσμου και της δημόσιας υγείας.

Συμπέρασμα: Η αυξανόμενη κυριαρχία του βιομηχανικού εντατικού συστήματος παραγωγής στη γεωργία διαταράσσει σοβαρά, όχι μόνο την προστασία και αναζωογόνηση του φυσικού περιβάλλοντος, τη βιωσιμότητα των μικρών αγροτών και την κοινωνική συνοχή, αλλά και την ευζωία και τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας.

Αναγκαία η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου στη γεωργία

Όλα τα παραπάνω ενισχύουν τη διαπίστωση ότι η οικονομική και παραγωγική βιωσιμότητα, η κοινωνική συνοχή και η προστασία του περιβάλλοντος στις αγροτικές περιοχές, αποτελούν μια τριπλή πρόκληση για την αγροτική πολιτική και ανάπτυξη. Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κινείται σ’ αυτή την κατεύθυνση και συμπεριλαμβάνει αυτές τις προκλήσεις στους τρεις γενικούς στόχους της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και στην Πράσινη Συμφωνία.

Μεγάλη είναι και η πρόκληση για την χώρα μας.

Η σύνταξη του εθνικού στρατηγικού σχεδίου για τη νέα ΚΑΠ μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να αναπροσανατολίσουμε την αγροτική μας πολιτική προς ένα μοντέλο διαφοροποιημένης παραγωγής προϊόντων ποιότητας και ταυτότητας, γεωγραφικών ενδείξεων και βιολογικής γεωργίας, ασφάλειας και πιστοποίησης. Πρόκειται για ένα μοντέλο αντίθετο από το μοντέλο της εντατικής και βιομηχανοποιημένης αγροτικής παραγωγής αφού η διαφοροποιημένη, ποιοτική και υψηλής προστιθέμενης αξίας παραγωγή προστατεύει τους φυσικούς πόρους καλύτερα, είναι πιο φιλική προς το περιβάλλον και χαρακτηρίζεται από υψηλή ποιότητα προϊόντων και σύντομες αλυσίδες αξίας κατά μήκος της αγροδιατροφικής παραγωγής.

Η πανδημία ανέδειξε ακόμα περισσότερο την αξία ενός τέτοιου μοντέλου. Καιρός είναι να επενδύσουμε σε αυτό, στο οποίο άλλωστε εντοπίζεται και το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Οι πολιτικές για την ενίσχυση της παραγωγής αυτών των προϊόντων προϋποθέτουν όμως την αύξηση της ενεργού ζήτησής τους,  τόσο στην εσωτερική αγορά όσο και στις διεθνείς.

Και πώς θα γίνει αυτό όταν το κόστος παραγωγής και οι τιμές είναι υψηλότερες από τα συμβατικά προϊόντα; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να γίνει κάτι τέτοιο. Οι απόψεις συγκλίνουν στο ότι:

• Πρώτον, πρέπει να υιοθετηθεί ένα σχετικό ευρωπαϊκό σήμα γι’ αυτά τα προϊόντα που θα αποτελέσει τον πρεσβευτή τους στις αγορές και θα εγγυάται την εμπιστοσύνη των καταναλωτών.
• Δεύτερον, θα πρέπει να μειωθεί σε αυτά ο ΦΠΑ.
• Τρίτον, η χώρα θα πρέπει να υιοθετήσει μια πολιτική στρατηγική πράσινων δημοσίων διαγωνισμών. Το δημόσιο μπορεί και οφείλει να ασκήσει την επιρροή του για να υποστηρίξει τέτοιες πολιτικές σε προϊόντα και υπηρεσίες που συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος και τη δημόσια υγεία.

Έχουμε και στο παρελθόν αναφερθεί π.χ. στη δυνατότητα του κράτους να δώσει προτεραιότητα σε αυτά τα προϊόντα στα σχολικά γεύματα, στα δημόσια ιδρύματα ή στις εργοστασιακές καντίνες. Η Κοπεγχάγη έχει ήδη γίνει η πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με 100% βιολογικά προϊόντα στις δημόσιες καντίνες. Η Βιέννη έχει ακολουθήσει το ίδιο παράδειγμα επίσης.  

Προφανώς ούτε όλες οι χώρες ιεραρχούν ψηλά στην ατζέντα τους τα βιολογικά και τα προϊόντα ποιότητας (και δεν μπορούν να αλλάξουν γρήγορα τις παραγωγικές και καταναλωτικές συνήθειες)  ούτε και ο παραγωγός μπορεί να περιοριστεί σε πρωτοβουλίες της Πολιτείας και μόνο. Απαιτείται, λοιπόν, η ενίσχυση μιας μακροπρόθεσμης ζήτησης, που σε συνδυασμό τόσο με τη μείωση του κόστους παραγωγής αυτών των προϊόντων (η επένδυση στην καινοτομία και τη γεωργική συμβουλευτική θα μπορούσε να βοηθήσει) όσο και με τη στήριξη της Πολιτείας, θα συμβάλλουν καθοριστικά στη βιωσιμότητα ενός τέτοιου μοντέλου παραγωγής.

Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ/TVXS

Πώς κυβερνούν τη χώρα;

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Αναφέρουμε δύο μέτρα που θα μπορούσε να υιοθετήσει η κυβέρνηση μετά το πρώτο κύμα της πανδημίας ώστε να αντιμετωπίσει έγκαιρα το αναμενόμενο δεύτερο κύμα χωρίς να καταδικάσει τη χώρα σε πλήρη ακινησία. Ή για να αντιμετωπίσει και το πιθανολογούμενο κύμα του ερχόμενου φθινοπώρου. 

Οι παλαιότεροι πηγαίναμε στο σχολείο τις μισές μέρες της εβδομάδας πρωί και τις άλλες μισές απόγευμα. Δηλαδή σε κάθε σχολικό κτίριο λειτουργούσαν δύο σχολεία, ελλείψει κτιριακών υποδομών τότε. Με άλλα λόγια, υπάρχει σήμερα η υλικοτεχνική υποδομή ώστε να διπλασιαστούν οι τάξεις των μαθητών κάθε βαθμίδας και να λειτουργήσουν με τους μισούς μαθητές. 

Και το διδακτικό προσωπικό; Οι χιλιάδες των καθηγητών φροντιστηρίων που θα αναζητούσαν εργασία εν μέσω πανδημίας αλλά και των άνεργων καθηγητών και δασκάλων που περιμένουν θα στελέχωναν την εκπαίδευση. Οσον αφορά τη λειτουργία του δημόσιου τομέα αλλά και των τραπεζών, που αποτελούσε εμπαιγμό για τις ανάγκες της κοινωνίας και την οικονομία, διότι λειτουργούσαν με ελάχιστο προσωπικό έτσι ώστε αφενός να ταλαιπωρείται ο πολίτης και αφετέρου να συνωστίζεται στις τράπεζες, είναι βέβαιο ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει καθημερινά σε δύο βάρδιες με ραντεβού. Ετσι ώστε ο κόσμος να κατανέμεται χρονικά στα μέσα μεταφοράς αλλά και στην αγορά στη διάρκεια ολόκληρης της ημέρας και να αποφεύγεται ο συνωστισμός.

Ο πρώην πρόεδρος της Γερμανίας, ο Ρίχαρντ φον Βαιτσέκερ, σε συνέντευξή του είχε πει: «Σ' εμάς ο επαγγελματίας πολιτικός δεν είναι ούτε ένας ειδικός ούτε ένας ερασιτέχνης, αλλά ένας άνθρωπος με γενική γνώση και με ειδίκευση στο πώς αντιπαλεύει κανείς τον πολιτικό αντίπαλο». Επομένως σε ειδικά θέματα είναι απαραίτητη η εισήγηση των ειδικών. Ομως η απόφαση που λαμβάνεται είναι πολιτική. Τη λαμβάνει ο πολιτικός αφού συνεκτιμήσει τις επιπτώσεις της εισήγησης σε όλους τους τομείς. Οι λοιμωξιολόγοι εισηγούνται για τα μέτρα στη διάρκεια της πανδημίας και η κυβέρνηση αποφασίζει. Και είναι λογικό να είναι επιφυλακτικοί στην εισήγησή τους, πιθανότατα υπερβολικοί, ώστε να μην τους αποδοθούν ευθύνες για τις επιπτώσεις της πανδημίας σε τομείς που αγνοούν τις ιδιαιτερότητες της λειτουργίας τους. Ο ιατρός απαντά ως ειδικός στον τομέα του μόνο, δεν μπορεί να συνεκτιμήσει τις θετικές και τις αρνητικές επιπτώσεις μιας απόφασης σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας. Η ένσταση εν προκειμένω εστιάζεται στο γεγονός ότι στη χώρα μας η κυβέρνηση υιοθετεί τις εισηγήσεις ως πολιτικές αποφάσεις. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρωθυπουργός απεκδύθηκε ουσιαστικά των ευθυνών του, επιρρίπτοντας την ευθύνη των κυβερνητικών αποφάσεων στην επιτροπή.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σε συνομιλία του με την Anne-Brigitte Kern που δημοσιεύτηκε στο Transversales Sciences/Culture τον Φεβρουάριο του 1991, δίνει και άλλες διαστάσεις στις αποφάσεις των ειδημόνων. Αναφέρεται στην τεχνικιστική αυταπάτη, την «αυταπάτη της ειδημοσύνης», όπως τη χαρακτηρίζει, υποστηρίζοντας ότι «είναι αναρίθμητες οι παράλογες αποφάσεις που πάρθηκαν από τους ειδήμονες ή πάρθηκαν με βάση τις γνώμες τους… Τώρα έχουμε ή θα έχουμε σε λίγο ειδήμονες ικανούς να τροποποιήσουν το ανθρώπινο γονιδίωμα, έγραφε τότε. Μήπως θα πρέπει να τους αφήσουμε να αποφασίσουν; Οι γνώμες των ειδημόνων πάντα διχάζονται, δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν. Οταν οι διευθύνοντες θέλουν μια “πραγματογνωμοσύνη” που να πηγαίνει προς μια ορισμένη κατεύθυνση, βρίσκουν πάντα ειδήμονες για να συντάξουν μια κατάλληλη έκθεση». 

Στην προκειμένη περίπτωση της πανδημίας, στη χώρα μας υπάρχουν επιστήμονες με πορεία που τους καταξιώνει, που σέβονται απόλυτα τις επιπτώσεις του κορονοϊού και τους κινδύνους στη ζωή μας, αλλά είχαν διαφορετικές προτάσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Η άποψή τους ακούγεται μόνον από περιφερειακά κανάλια. Ενώ ο εγκλεισμός απέτυχε στη χώρα μας να αναχαιτίσει την πανδημία, αυτή η διαπίστωση δεν οδήγησε σε αναθεώρηση της φιλοσοφίας αντιμετώπισής της. Ούτε βέβαια στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είδαμε εγκλεισμό επί 5-6 μήνες μηδενίζοντας την κοινωνική και την οικονομική ζωή των χωρών.

Ομως ενώ η χώρα έχει περιέλθει σε κατάσταση πλήρους ακινησίας, η κυβέρνηση αντίθετα έχει ανεβάσει τους ρυθμούς και νομοθετεί ακατάπαυστα για μείζονα θέματα, όπως αυτό της παιδείας, των ΕΛΤΑ, εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, και όχι μόνο. Με τον εγκλεισμό που επιβάλλει για την αντιμετώπιση της πανδημίας νομοθετεί χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. Μάλιστα όσες φορές υπήρξαν περιορισμένες αντιδράσεις, εγκαλούσε τους διαδηλωτές και την αντιπολίτευση για την εξάπλωση της πανδημίας. Με άλλα λόγια, η πανδημία αναδεικνύεται σε ευκαιρία επιβολής της κυβερνητικής πολιτικής, με έξαρση των μέτρων καταστολής όταν αυτή αμφισβητείται, ενώ σε άλλες συνθήκες οι αντιδράσεις θα συγκλόνιζαν τη χώρα.

efsyn

H σοσιαλμιντιακή αντιπολίτευση και το τέλος του "Δελτίων των 8"

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις τους τελευταίους μήνες όπου τα ελληνικά social media αποκάλυψαν σοβαρά περιστατικά, γιγάντωσαν ειδήσεις τις οποίες τα συστημικά ΜΜΕ αποσιώπησαν και επέβαλλαν ή ακύρωσαν κυβερνητικές αποφάσεις μέσω σθεναρής πίεσης. Η «δημοσιογραφία των πολιτών» κερδίζει μικρές, αλλά σημαντικές νίκες. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνειδητοποιεί ότι ο έλεγχος της εξουσίας και η δριμύτερη αντιπολίτευση ασκείται πλέον από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάθε προσπάθεια συγκάλυψης τα “επιτελικά” ΜΜΕ, πέφτει στο κενό.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ

Η αποκάλυψη ενός σκανδάλου στην Ελλάδα, η οποία τείνει να γίνει (αν δεν έχει ήδη γίνει) σχεδόν καθημερνό φαινόμενο, έχει λάβει πλέον έναν νέο ψηφιακό χαρακτήρα. Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προσλαμβάνουν κάθε είδηση, τη διαχέουν σε ελάχιστα λεπτά σε κάθε κανάλι επικοινωνίας, τη γιγαντώνουν και της προσδίδουν μια πολύπλευρη διάσταση.

Η κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, διαχειρίζεται αυτή την ψηφιακή διάχυση ειδησεογραφικών πληροφοριών με παλαιοκομματικές πρακτικές, με «ξύλινες» ανακοινώσεις Πελώνη, κάνοντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και παραβλέποντας ότι την πραγματική αντιπολίτευση την ασκεί πλέον ο “λαός” των social media.
Η ενημέρωση του -ηλικιακά νεώτερου κυρίως- κόσμου έχει αλλάξει και η επικοινωνιακή διαχείριση μιας είδησης έχει περάσει πλέον σε ένα (όχι ακόμα κρίσιμης μάζας) μέρος της κοινής γνώμης. Γι’ αυτό και δεν είναι λίγες οι φορές που ο “λαός” αυτός άσκησε τόσο ισχυρή πολιτική πίεση στην κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα.

Λιγνάδης, Νέα Σμύρνη, διάγγελμα Μητσοτάκη, Ιάσωνας, Φουρθιώτης, 13χρονος στη Λάρισα, Ακρόπολη, Cisco, Καραϊβάζ, είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικότερα περιστατικά των τριών τελευταίων μηνών, όπου τα social media όχι μόνο δημιούργησαν πονοκέφαλο στην κυβέρνηση, αλλά κινητοποίησαν ενίοτε και τις εισαγγελικές αρχές. Το γεγονός, μάλιστα, ότι όλες αυτές οι υποθέσεις περιγράφονται σχεδόν μονολεκτικά, έχει να κάνει και με το ότι διακινήθηκαν στο ευρύ κοινό μέσω των hashtags στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Είναι προφανές, από τις σπασμωδικές -για ένα πολυδιαφημισμένο επιτελικό κράτος- αντιδράσεις, πως το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού, στηριζόμενο στις ισχυρές σχέσεις που έχει χτίσει με το συνολο σχεδόν των ΜΜΕ, ηλεκτρονικών και έντυπων, δεν υπολόγισε τη ολοένα και αυξανόμενη δύναμη των social media την περίοδο του εγκλεισμού και της πανδημίας.

Οικονόμου, Πορτοσάλτε, Καμπουράκης, Ευγγελάτος, το Δελτίο του Star, η Τατιάνα και οι λοιπές δυνάμεις των γηραιών Μέσων, στάθηκαν, λοιπόν, αδύναμοι να ανακόψουν τα κύματα οργής των "τουιτεράδων". Αξέχαστο, άλλωστε, θα παραμείνει το κύμα αρνητικών αντιδράσεων (τα λεγόμενα στη διαδικτιακή ορολογία "angry reactions") κατά τη διάρκεια της αναμετάδοσης του διαγγέλματος του πρωθυπουργού για τα περιστατικά στη Νέα Σμύρνη στο facebook, το οποίο προκάλεσε και νυχτερινό πανικό στο Μαξίμου.

Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί, ωστόσο, κάποια πρωτοτυπία. Την τελευταία και πλέον εικοσαετία, οι θεωρητικοί των μέσων επικοινωνίας παγκοσμίως αναφέρονται στη σύγκλιση των μέσων και την άμεση κυκλοφορία των ειδήσεων σε όλες της μιντιακές πλατφόρμες. Κατά τον Henry Jenkins, η ενημέρωση έχει περάσει πλέον σε μια εποχή συμμετοχικής κουλτούρας, όπου οι θεατές μετατρέπονται σε «συμπαραγωγούς των ειδήσεων».
Το παλιό «δημοσιογραφο-κεντρικό περιεχόμενο» έχει μετατραπεί σε περιεχόμενο που ρέει σε πολλούς διαύλους επικοινωνίας, με αυξημένη αλληλεξάρτηση όλων των μέσων επικοινωνίας, με πολλαπλούς τρόπους πρόσβασης στην είδηση και με μια συμμετοχική κουλτούρα από  τα κάτω προς τα πάνω.

Αυτή η «δημοσιογραφία από τα κάτω» είναι που επέφερε ένα ισχυρό πλήγμα στην «υπέρκομψη» εικόνα που τα συστημικά μέσα προσπάθησαν να χτίσουν επιμέλώς για την κυβέρνηση.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε χρόνους ρεκόρ είναι έτοιμα να καταγγείλουν και να σχολιάσουν τα κακώς κείμενα της πολιτικής ζωής της χώρας, με tweets, φωτογραφίες, βίντεο, άρθρα, podcasts, memes, με απόλυτη σοβαρότητα, αλλά και με καυστικό χιούμορ.  

Εν κατακλείδι, τα νέα αυτά επικοινωνιακά ήθη έδωσαν στο λαό την (ψευδαίσθηση;) δύναμη να κατευθύνει τις κυβερνητικές πολιτικές, όπως απαιτεί ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Με την ψηφιακή αυτή δύναμη, κανένα σκάνδαλο δε θα κουκουλώνεται και κάθε ψεύτικο αφήγημα θα γκρεμίζεται, γιατί -μπορεί να καθυστέρησε λίγο- αλλά η παντοκρατορία των Δελτίων των 8 τελείωσε.

2020mag

Κωδικός «Πάσχα στο χωριό» με άσκηση υψηλού ρίσκου

της Μαρίνας Αλεξανδρή

Το πολιτικό manual του Μαξίμου λέει «Πάσχα στο χωριό», επαναλειτουργία Δημοτικών και Γυμνασίων στις 10 Μαίου ταυτόχρονα με την εστίαση, και επίσημο άνοιγμα της τουριστικής σεζόν στις 14 Μαίου. Λέει επίσης ανοιχτές εκκλησίες την Μεγάλη Εβδομάδα με – άγνωστο ποια ακόμη – μέτρα προστασίας και σταδιακή πλήρη απελευθέρωση όλων των οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων έως τις αρχές Ιουνίου.

Ο σχεδιασμός αυτός της κυβέρνησης βασίζεται σε δύο αναγκαιότητες και μια… ευχή: Η πρώτη αναγκαιότητα είναι αμιγώς πολιτική και εκπορεύεται από το μπαράζ πλέον των δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι τα περιθώρια αντοχής και ανοχής του εκλογικού σώματος έχουν εξαντληθεί, και η δεύτερη είναι οικονομική και έχει να κάνει με την δεδηλωμένη διαπίστωση Σταϊκούρα – Σκυλακάκη ότι εάν δεν κινηθεί άμεσα η αγορά και δεν αποδώσει ο τουρισμός τουλάχιστον το 50% των εσόδων του 2019, τότε ο προϋπολογισμός οδεύει σε πλήρη εκτροχιασμό.

Η ευχή που κάνουν άπαντες στο Μαξίμου είναι να επαληθευτούν οι προβλέψεις της «αισιόδοξης» πτέρυγας των επιδημιολόγων που προεξοφλούν σημαντική, έως και θεαματική, βελτίωση της επιδημιολογικής κατάστασης εντός του Μαίου και που, επίσης, συντάσσονται με το νέο δόγμα της κυβέρνησης περί δημόσιας υγείας – το δόγμα που λέει ότι πλέον δεν πρέπει να μετράμε την ένταση της πανδημίας με αριθμούς κρουσμάτων, αλλά μόνον με αριθμούς εισαγωγών/εξιτηρίων στα νοσοκομεία και διασωληνωμένων ασθενών.

Επί του παρόντος ούτε αυτοί οι δύο αριθμοί είναι υποστηρικτικοί των κυβερνητικών σχεδίων αλλά η αισιοδοξία παραμένει. Όπως παραμένει σε ισχύ και το πλάνο του Μαξίμου για περαιτέρω «άνοιγμα» το οποίο επιβεβαίωσε, στο γενικό του πλαίσιο, χθες στον ΣΚΑΙ και ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργό Ακης Σκέρτσος.

Ο Ακης Σκέρτσος είπε πως, παρ’ ότι ακόμη είναι νωρίς, είναι ανοιχτό να επιτραπούν οι διαπεριφερειακές μετακινήσεις το Πάσχα, προανήγγειλε – χωρίς να δώσει λεπτομέρειες – επέκταση του μέτρου των self tests εκτός των σχολείων και σε  λιανεμπόριο, εστίαση, μεταφορές και σε κάποιες λειτουργίες του Δημοσίου, και είπε ότι «υπάρχουν ενθαρρυντικά στοιχειά εδώ και μερικές μέρες, για αποκλιμάκωση του επιδημιολογικού φορτίου στην κοινότητα και σταδιακή αποκλιμάκωση στις εισαγωγές στα νοσοκομεία.

Ως εκ τούτων επαναβεβαίωσε ότι από τα μέσα Μαΐου, με «σύμμαχους» τους εμβολιασμούς και τον καλό καιρό, θα πάμε σε οργανωμένο και οριστικό άνοιγμα δραστηριοτήτων.

Η βεβαιότητα αυτή του υφυπουργού, και συνολικά της κυβέρνησης, ενέχει σημαντικά ρίσκα τα οποία τονίζονται από την έτερη πτέρυγα, εκείνη των «μη αισιόδοξων» επιδημιολόγων της επιτροπής Τσιόδρα. Το πρώτο που επισημαίνει αυτή η πλευρά είναι πως, δυστυχώς, παραμένουν σε πλήρη ισχύ όλα τα δεδομένα που οδήγησαν στην προειδοποίηση του ίδιου του Σωτήρη Τσιόδρα ότι είτε, μέσα στο Πάσχα είτε λίγο μετά, ο αριθμός των διασωληνωμένων ασθενών ενδέχεται να φθάσει στους 1.000 με 1.200. Αυτό  αυτομάτως σημαίνει ότι η ήδη πολεμική κατάσταση στα νοσοκομεία μπορεί τις ημέρες του Πάσχα να εξελιχθεί σε εφιάλτη.

Το δεύτερο απαισιόδοξο στοιχείο που προσθέτουν οι ίδιες πηγές είναι ότι όλες οι τελευταίες έρευνες στην Ευρώπη δείχνουν μεγάλη μεταδοτικότητα των μεταλλάξεων του ιού από τους εφήβους. Τούτο εμπερικλείει τον κίνδυνο η επαναλειτουργία, από σήμερα, των Λυκείων να παράξει νέο κύμα διασποράς της πανδημίας που θα φανεί μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες. Σε συνδυασμό, δε, με μια αυξημένη διαπεριφερειακή κινητικότητα το Πάσχα και με τις πρώτες αφίξεις τουριστών, ο σχετικός κίνδυνος πολλαπλασιάζεται.

Με αυτές τις επισημάνσεις, είναι προφανές πως σαφής εικόνα για το πώς εξελίσσεται και που οδεύει – σε αποκλιμάκωση ή κλιμάκωση – το τρίτο κύμα της πανδημίας δεν πρόκειται να υπάρχει πριν από τις 20 με 25 Απριλίου. Αυτός είναι και ένας λόγος που η κυβέρνηση, παρά τις ασκήσεις και ενέσεις αισιοδοξίας, επιφυλάσσεται για να ανακοινώσει περίπου εκείνο το διάστημα τις τελικές της αποφάσεις για τα επόμενα βήματα. Κι εδώ τίθενται και δύο παράλληλες αιρεσιμότητες που, τουλάχιστον αυτή την ώρα, στο Μαξίμου προτιμούν να μην τις σκέφτονται – η πιθανή αποτύπωση μιας πραγματικής επιδημιολογικής εικόνας πολύ πιο βαριάς από αυτή που βλέπουμε τώρα εάν όντως υπάρξει μαζική χρήση των self tests και νέες ενδεχόμενες καθυστερήσεις στο πρόγραμμα εμβολιασμών που ουδείς μπορεί να αποκλείσει με δεδομένη την συνεχιζόμενη ανεπάρκεια της Ευρώπης.

tvxs

Αργεί το πολιτικό ξημέρωμα;

του Γιάννη Τεκίδη

Η ακραία νεοφιλελεύθερη επιδρομή όχι μόνο δεν κρατά πλέον τα προσχήματα, αλλά επισπεύδει με νόμους, πρακτικές και μεθοδεύσεις το αντιλαϊκό της έργο, δίνοντας έτσι τα διαπιστευτήρια της σε εκείνους που κίνησαν γη και ουρανό , τους χορηγούς της, προκειμένου να εκλεγεί η σημερινή πολιτική συμμορία που υποδύεται την κυβέρνηση.

Θα το ξανασκεφτούν, πρέπει να το ξανασκεφτούν αποτιμώντας τα πεπραγμένα  αυτής της κυβέρνησης, όσοι θεωρούν υπερβολικό η και προκλητικό τον χαρακτηρισμό "συμμορία", γιατί ο τρόπος η νοοτροπία και η μεθόδευση των δράσεων της παραπέμπουν ακριβώς στις πρακτικές του κοινωνικού περιθωρίου, στη μαφία. Γιατί μόνο μια κυβέρνηση με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα αντιμετώπιζε με τόσο αμοραλισμό, αναλγησία και τελικά αδιαφορία το δράμα που ζει σήμερα η Ελληνική κοινωνία.

Την ώρα που χάνονται από την πανδημία δεκάδες ζωές συμπολιτών μας λόγο  κυρίως του ανοχύρωτου και σε δεύτερη μοίρα από πλευράς προτεραιότητας του ΕΣΥ, την ώρα που η οικονομική κρίση στοιχειώνει την προοπτική και το αύριο εργαζομένων, ανέργων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί με ρυθμό πολυβόλου και με ΠΝΠ για την κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων και οχυρών ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων. Τίποτα να μην μείνει όρθιο και να ξεχάσει ο όχλος την… καλοπέραση και το ραχάτι. Αυτό είναι το σύνθημα τους και ο πάγιος στόχος τους. Από τον πτωχευτικό κώδικα, την παιδεία, την πολύπαθη υγεία, την εργασία ( αυτήν την έχουν στήσει στα έντεκα μέτρα και σύντομα θα είναι μακαρίτισσα με την μορφή που την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα), το σχέδιο Πισαρίδη για την θρυλούμενη μεταπανδημική οικονομική ανάκαμψη που ακούει στο όνομα – ανάκαμψη των κολλητών και των γνωστών παρασιτικών τρωκτικών των δημόσιων ταμείων -, μέχρι την επιστράτευση της κρατικής βίας για αυτούς που δεν… κατανοούν και δεν συναινούν στις… επαναστατικές μεταρρυθμίσεις του θεόπνευστου πρωθυπουργού μας.
Αυτή η αναχαίτιση του καταστροφικού για τους πολλούς οίστρου αυτής της κυβέρνησης, και η ανατροπή της, έχει ξεφύγει μάλλον από την πεπατημένη προσέγγιση και ανάλυση ότι είναι έργο και δυνατότητα που αφορά αν όχι αποκλειστικά, κυρίως μοναχά την αξιωματική αντιπολίτευση και δευτερευόντως τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η προτεσταντικού χαρακτήρα αφοσίωση και το πείσμα στις δοκιμασμένες και αποτυχημένες ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, της ΝΔ, και η αντιμετώπιση τους είναι πια ζήτημα που αφορά όλο τον δημοκρατικό κόσμο εντός του κοινοβουλίου, από το ΚΙΝΑΛ μέχρι το ΚΚΕ, και τις άλλες εκτός κοινοβουλίου δημοκρατικές κοινωνικές συλλογικότητες. Η άμεση ανίχνευση των δυνατοτήτων σύμπλευσης όλων αυτών σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα συνεργασίας, και συντονισμού δράσης που θα αφορά σε πρώτο πλάνο την προστασία της δημοκρατίας, των συνταγματικών θεσμών και των λαϊκών ελευθεριών που σήμερα απειλούνται ευθέως από ένα ημινομιμοποιημένο  ιδιότυπο παρακράτος, θα ήταν μια ελπιδοφόρα αρχή. Η σημερινή ακροδεξιά λαίλαπα στηριζόμενη στην καλοπληρωμένη προπαγανδιστική στρατιά και στα ανεξάντλητα μέσα που της παρέχει η οικονομική ολιγαρχία, αντιμετωπίζεται με ένα ανάλογο πριν τη χούντα ανένδοτο της τότε Ε.Κ και της ΕΔΑ κατά της ΕΡΕ. Υπερβολή; Καθόλου, αν μπροστάρης σε αυτή την πρωτοβουλία μπει το συλλογικό λαϊκό συμφέρον και η πρόταξη αντί του εγώ, το εμείς.
Αντίθετα το αναμενόμενο πολιτικό ξημέρωμα θα καρκινοβατεί και θα δίνει περιθώρια παρατεταμένης παραμονής στην διακυβέρνηση της ακροδεξιάς, όσο στην αξιωματική αντιπολίτευση θα ερίζουν ποιος είναι πιο αριστερός από τον άλλο, όσο οι ομαδοποιήσεις και οι τάσεις θα λαμβάνουν χαρακτηριστικά κομματικών σχηματισμών μέσα στο κόμμα, όσο ο πολιτικός καρκίνος της εσωστρέφειας θα δίνει τον τόνο στις εσωκομματικές λειτουργίες, όσο το φάντασμα της οργανωτικής ανασυγκρότησης και διεύρυνσης θα εκλαμβάνεται από μερικούς ως απειλή της ειδολογικής καθαρότητας και της αριστεροσύνης. Το πολιτικό ξημέρωμα για τον τόπο θα αργεί όσο η κ. Γεννηματά και οι συνεργάτες της με οδηγό το ανιστόρητο πολιτικά γινάτι για επιστροφή των ψήφων που της… έκλεψε ο λαοπλάνος Τσίπρας, σαν προϋπόθεση για την συνεργασία. Το πολιτικό ξημέρωμα θα αργεί όσο η ηγεσία του ΚΚΕ θα αναμένει το εξ ουρανού σύνθημα για την έναρξη της λαϊκής επανάστασης, για την δικαίωση και λύτρωση αυτών που έδωσαν και τη ζωή τους στον αγώνα για μια ανθρώπινη ζωή.
Κριτής όλων ο λαός και η ιστορία.

left

Της λιτότητας το τέρας

Είναι που λέτε κάτι περίεργα πλάσματα, που ζουν στα έγκατα της γης και εμφανίζονται κάθε φορά που η κρίση μυρίζει ευκαιρία. Δεν είναι ούτε ψηλά, ούτε κοντά. Δεν έχουν πολλές τρίχες. Μιλούν μια περίεργη γλώσσα. Στην πραγματικότητα είναι άναρθρες κραυγές στη σειρά, χωρίς να βγαίνει νόημα. Αν όμως κάποιος ακούσει με πολλή προσοχή τις κραυγές τους, θα καταλάβει ότι σαν να έρχεται από τα έγκατα της γης, ακούγεται ένα μακρόσυρτο: «περισσότερη λιτότητα. Μέτρα και άλλα μέτρα. Κόψτε μισθούς, κόψτε συντάξεις, κόψτε τα λεφτά που δίνετε για το κοινωνικό κράτος».

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΛΩΣΣΑΣ

Τα πλάσματα αυτά βγαίνουν κυρίως στο σκοτάδι για να μην τους βλέπει ο κόσμος. Όχι δεν είναι αποκρουστικά στην όψη. Η ψυχή τους όμως… Η ψυχή τους ζέχνει! Θα μου πεις, πώς γίνεται να ζέχνει μια ψυχή; Κι όμως αυτές οι ψυχές ζέχνουν. Είναι λοιπόν, άσχημα πολύ από μέσα τους και αυτή την ασχήμια προσπαθούν να την κρύβουν με κάτι ωραία κοστούμια και μονόχρωμες αυστηρές γραβάτες. 
Όχι, δεν φοβούνται το φως. Δεν τους τρομάζει. Οι άνθρωποι τους τρομάζουν και γι αυτό τους κυνηγούν. Όχι όλους. Κυνηγούν αυτούς που παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με το μεροκάματο. Έχουν κάτι σαν αλλεργια σε αυτούς και μόλις τους βλέπουν, θέλουν να τους εξαφανίσουν. Επειδή όμως δεν μπορούν να τους σκοτώσουν, έχουν αποφασίσει να τους οδηγήσουν στον αφανισμό μέσω της λιτότητας. 

Όπου βρεθούν και όπου σταθούν διατυμπανίζουν ότι για να σωθεί το σύστημα θα πρέπει να εξαθλιωθούν όσοι δεν έχουν λεφτά. Δεν το λένε βέβαια ακριβώς έτσι. Λένε ότι «τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν».
Λένε ότι «υπάρχει ανάγκη νέων περικοπών στις συντάξεις».
Επαναλαμβάνουν ότι «οι μισθοί είναι πολύ υψηλοί και οι ώρες που εργάζεται ο κόσμος πολύ λίγες». Τέτοια λένε.

Για κάθε πρόβλημα προτείνουν την ίδια λύση. «Λιτότητα».
Για αυτούς, σημασία δεν έχει το πρόβλημα. Για αυτούς σημασία έχει μόνο η λύση. Η εμμονικά ίδια λύση. Κανείς δεν ξέρει αν αυτά τα πλάσματα είναι πολλά ή λίγα. Κάποιος έχει πει ότι έχουν όλα την ίδια μούρη, αλλά εγώ δεν τους πιστεύω. Κάποιος λέει ότι τα έχει δει, αλλά εγώ δεν τα είδα. Κάποιος λέει ότι τα έχει ακούσει, αλλά εγώ δεν τα άκουσα.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά. Άλλωστε είναι μάλλον παραμύθια. Ελάτε να σας πω για τον Πολ Τόμσεν, ξέρετε αυτόν που έφτιαξε το ελληνικό Μνημόνιο. Θυμάστε, ο ένας από τους τρεις της περίφημης Τρόικας.
Εκείνος που πίεζε με χρεοκοπία την Ελλάδα, προκειμένου να προωθήσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ. Εκείνος που σχεδίασε ένα αποδεδειγμενα λάθος πρόγραμμα και παρόλα αυτά επέμενε για την πιστή εφαρμογή του. 
Συνταξιούχος τώρα πια, μίλησε σε ένα συνέδριο και δήλωσε «μάλλον απαισιόδοξος για την ικανότητα της Ελλάδας να ευδοκιμήσει στην ευρωζώνη», ενώ υπέδειξε την ανάγκη «νέων περικοπών στις συντάξεις» και προέβλεψε «περισσότερη λιτότητα στο μέλλον». 

Αυτά είπε αυτός και κάποιοι είπαν ότι τα λόγια του ακούστηκαν σαν να βγαίνουν από τα έγκατα της γης, αλλά εγώ δεν τους πιστεύω. 

2020MAG

Αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν

Αν ο Λούκυ Λουκ πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τη σκιά του, ο σκύλος του ο Ραν Ταν Πλαν έχει τόσο γερά αντανακλαστικά, ώστε να ακολουθεί τη σκιά του από απόσταση ασφαλείας, δέκα μέτρα και βάλε.

του Παντελή Μπουκάλα

Για να μη βρει τον μπελά του από αυτό το μαύρο πράμα που του μοιάζει. Γι’ αυτό και είναι συμπαθέστατος. Οσο κι αν τον αγαπάμε όμως, δεν θα θέλαμε ποτέ να δούμε καδραρισμένη τη φωτογραφία του σε κανένα υπουργείο ή υπηρεσία. Ακόμα κι αν είχε πάνω της τη λεζάντα «Παράδειγμα προς αποφυγήν». Παράδειγμα προς αποφυγήν, ραντανπλανικών προδιαγραφών, είναι ο τρόπος που αντέδρασε η ελληνική πολιτεία στο σκανδαλάκι που θα απαθανατιστεί με την επιγραφή «Μαίνανδρος», έτσι, με άλφα γιώτα, αφού έτσι γράφει το όνομά του ο μάνατζερ-τηλεπερσόνος Μένιος Φουρθιώτης. Με το μικρό του όνομα μπορεί να αυθαιρετεί κανείς, αν βρει και συναινετικό ληξίαρχο. Στα υπόλοιπα, όμως, η αυθαιρεσία και κοστίζει και αποκτά πλέον ένα άλλο όνομα, λ.χ. «πλαστογραφία».

Δεν μπορείς, λοιπόν, να φτιάξεις στο γραφείο σου μια ταυτότητα που να σε εμφανίζει σαν μέλος της ΕΣΗΕΑ χωρίς να είσαι. Ούτε μπορείς να καθαρίζεις με μια επιστολή, στην οποία φορτώνεις το αμάρτημα στη γραμματέα σου. Μπα; Υπάρχουν πολλές γραμματείς Φαρισαίων που παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες; Δεν μπορείς επίσης να προσθέτεις στον μισθό σου δύο μηδενικά, ώστε από τα 800 ευρώ να τον αβγατίζεις σε 80.000, αβγατίζοντας έτσι και την αποζημίωσή του από το φιλόπτωχον ταμείον, το υπουργείο Εργασίας δηλαδή.

Στο εν λόγω υπουργείο λοιπόν, επί Γ. Βρούτση, κατάλαβαν αργοπορημένα ότι μισθός 80.000 παραείναι μεγάλος ακόμη και για έναν Μαίνανδρο. Και έβαλαν κόφτη. Του δε Μαινάνδρου εξοργισθέντος διά την αδικίαν, σάλος εγένετο μέγας. Κοινώς μπούλινγκ κατά του υπουργού, με εισβολή στο γραφείο του, απειλές, μπράβους κτλ. Το γνωστοποίησε ο ίδιος ο κ. Βρούτσης. Δεν εξήγησε όμως γιατί ο εισβολέας έφυγε αγέρωχος, όπως ΔΕΝ θα έφευγε οποιοσδήποτε «ανώνυμος» πολίτης εάν τραμπούκιζε. Ούτε και ο διάδοχος του κ. Βρούτση, ο κ. Χατζηδάκης, κατάφερε να εξηγήσει γιατί, τέσσερις μήνες μετά, οι υπηρεσίες δεν έχουν απαιτήσει να επιστρέψει ο κ. Φουρθιώτης όσα αχρεωστήτως απέσπασε, πάνω από 200.000 ευρώ. Γενικευμένος ρανταπλανισμός; Ισως. Και στο υπουργείο ΠΡΟΠΟ, άλλωστε, πέρασαν αρκετές μέρες ώσπου να παραδεχτούν πως είχαν διαθέσει μια ντουζίνα αστυνομικούς σαν φρουρά του κ. Φουρθιώτη, και επίσης αρκετές για να την αποσύρουν. Μολαταύτα ο κ. Χρυσοχοΐδης καμαρώνει σαν σερίφης. Δηλαδή σαν Λούκυ Λουκ.

Καθημερινή

Ξύπνα, ΣΥΡΙΖΑ! Μεγάλωσες πια!..

Του Αντρέα Παναγόπουλου

Μπορεί η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός να εξαντλούν με επιταχυνόμενους ρυθμούς το πολιτικό τους κεφάλαιο με τη δυσαρέσκεια των πολιτών λόγω των χειρισμών της στην αντιμετώπιση της πανδημίας,.. τον αυξανόμενο αυταρχισμό αλλά και τα σκάνδαλα Λιγνάδη και Φουρθιώτη να εντείνεται, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να επωφελείται ιδιαίτερα από αυτό όπως δείχνουν οι τάσεις.

Αντίθετα, παρά το ότι το τελευταίο διάστημα έχει ανεβάσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους και έχει αρχίσει να ξεδιπλώνει το πρόγραμμά του για την επόμενη ημέρα, μοιάζει να είναι ακόμη μουδιασμένος από την εκλογική ήττα του 2019 ανακυκλώνοντας μία εσωτερική συζήτηση για την περίφημη διεύρυνση και την οργανωτική ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης. Πράγμα, που με ποδοσφαιρικούς όρους, τον περιορίζει στην άμυνα χωρίς να φτάνει στο χώρο της σέντρας…

Στην πραγματικότητα αυτό που έχει πάθει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θυμίζει ένα παλιό νούμερο του Λάκη Λαζόπουλου από την επιθεώρηση “Ηταν ένα μικρό Καράβι” (1990) με μία μάνα που προσπαθούσε να ξυπνήσει τον κανακάρη της να πάει σχολείο:

– Ξύπνα αγόρι μου… θα αργήσεις πάλι στο σχολείο

– Ασε με ρε μάνα να κοιμηθώ λίγο ακόμη, Νυστάζω…

– Σήκω παιδί μου πήγε 8 η ώρα…

– Πάρε ρε μάνα στο σχολείο να πεις ότι είμαι άρρωστος… δεν μπορώ να σηκωθώ σου λέω…

– Ξύπνα παιδάκι μου! Δεν είσαι μαθητής πια! Ο δάσκαλος είσαι!

Αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ενας “δάσκαλος” που νομίζει ακόμη ότι είναι “παιδί”. Ισως γιατί η Ιστορία τον έσπρωξε βίαια στο προσκήνιο και δεν πρόλαβε να ενηλικιωθεί φυσιολογικά. Ισως γιατί κάποια ιστορικά στελέχη του θα ήθελαν πολύ να παραμείνουν “άτακτα παιδιά” που πετροβολούν τα τζάμια. Ίσως γιατί κάποια άλλα στελέχη να θεωρούν ότι η γραβάτα κάνει τον δάσκαλο όπως το ράσο κάνει τον παπά.

Κάποιοι μάλιστα λένε ότι το παρασκήνιο της επιλογής του νεαρού, τότε, Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία αυτό ακριβώς, ήθελαν κάποιοι να σηματοδοτήσει: “να μείνουμε πάντα παιδιά!” ή ένα μικρό, πλην τίμιο “μαγαζί γωνία”.

“Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ” όπως λέει και ο στίχος του Γκάτσου αφού ο “μικρός Κεμάλ” κατάφερε να αλλάξει την ιστορία της Αριστεράς και να τη φέρει στην εξουσία. Οχι φυσικά μόνος του, αλλά με τη στήριξη δεκάδων νέων και παλιών στελεχών, εκατοντάδων μελών του κόμματος και 2.247.000 ψηφοφόρων, τον Ιανουάριο του 2015.

Αυτή η βίαιη, εν κινήσει, και σε καθεστώς μνημονίων, ενηλικίωση δεν μπορούσε παρά να έχει συνέπειες: λάθη, αυταπάτες, υπερεκτίμηση δυνάμεων, υποεκτίμηση αντιπάλων (ξένων και ντόπιων), έλλειψη διαχειριστικής εμπειρίας, ελλειμματική “χαρτογράφηση” του συσχετισμού δυνάμεων. Και όλα αυτά σε ένα ρευστό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, με την οικονομική κατάρρευση ευρύτατων στρωμάτων της κοινωνίας, την κατάρρευση του δικομματισμού αλλά και της ενημέρωσης/επικοινωνίας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ “εκτοξεύτηκε” στις εκλογές του 2012 και έγινε κυβέρνηση το 2015 χωρίς να έχει ούτε ένα από τα πλεονεκτήματα που είχε το ΠΑΣΟΚ το 1981: Ισχυρές δυνάμεις στην τοπική αυτοδιοίκηση και στα συνδικαλιστικά σωματεία των δημοσίων υπαλλήλων, των αγροτών, των εκπαιδευτικών, των τραπεζικών υπαλλήλων, έμπειρο στελεχιακό δυναμικό από την Ενωση Κέντρου, αγωνιστές από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και βέβαια έναν χαρισματικό ηγέτη από ισχυρή πολιτική φαμίλια, με εμπειρία και ο ίδιος -έστω και σύντομη- σε κυβερνητική θέση. Η νίκη του 1981 απλώς επισφράγισε και τυπικά την κατάληψη της εξουσίας. 

Να το πούμε όμως και αυτό: πλεονεκτήματα που μετά τη δεύτερη τετραετία έγιναν βαρίδια και οδήγησαν στη λεγόμενη “πασοκοποίηση” η οποία κορυφώθηκε μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, την περίοδο του καταστροφικού “εκσυγχρονισμού”.

Αντίθετα από το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω ακριβώς της έλλειψης αυτών των πλεονεκτημάτων και της απότομης ενηλικίωσης ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας με το ούτως ή άλλως προβληματικό στήριγμα των ΑΝΕΛ, για την περίοδο 2015-2019, χωρίς όμως να καταφέρει να καταλάβει πλήρως την εξουσία. Γι’ αυτό και “κατάφερε” να σκοντάψει σε όλες σχεδόν τις τρικλοποδιές που του έκανε το βαθύ κράτος και η γραφειοκρατία του, τα ΜΜΕ και οι διαπλεκόμενες ελίτ, οι “νόμιμοι ιδιοκτήτες του κράτους”. 

Παρ’ όλα αυτά αλλά και παρά τις εγγενείς αδυναμίες του, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε ως κυβέρνηση να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και ταυτόχρονα να λύσει, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, το γόρδιο δεσμό του “Μακεδονικού”. Και τα δύο είχαν κόστος καθώς για να επιτευχθεί ο πρώτος στόχος, για να στηριχθούν οι πιο αδύναμοι και υπάρξει και το περίφημο “μαξιλάρι” ασφαλείας, υπήρξε μία άγρια φορολόγηση της μεσαίας τάξης ενώ ο δεύτερος στόχος βρήκε απέναντί του ένα ετερόκλητο κύμα αντιδράσεων τις οποίες υποδαύλισε και εκμεταλλεύτηκε η Νέα Δημοκρατία.

Για το μεν πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε, στις εκλογές του 2019, 145.000 ψήφους και 3,95%, σε σχέση με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Ενώ τη Συμφωνία των Πρεσπών την “πλήρωσε” σχεδόν εξ ολοκλήρου το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων το οποίο δεν κατέβηκε καν στις εκλογές του 2019 με τις 200.000 ψήφους που είχε πάρει το 2015 να κατευθύνονται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στη Νέα Δημοκρατία. 

“And the rest is history” όπως λένε οι Βρετανοί! Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τις εκλογές, χωρίς να συντριβεί, μένοντας το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς στην Ευρώπη αλλά με ένα βασανιστικό απ’ ό,τι φαίνεται υπαρξιακό πρόβλημα. Το οποίο έχει ένα τριπλό όνομα: Διεύρυνση – Ανασυγκρότηση – Μετασχηματισμός.

Οπως όλα τα υπαρξιακά προβλήματα σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, έτσι και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι ένα εκρηκτικό μείγμα από εμμονές, απωθημένα, διαψεύσεις, αοριστολογίες, αφηρημένες ανησυχίες και λάθος εκτιμήσεις που συνήθως πυροδοτείται από μία πραγματική διαπίστωση. Οπως αυτή που έκανε λίγες ημέρες μετά την εκλογική ήττα, μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, ο Α. Τσίπρας: “Η εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιστοιχείται με τον αριθμό των μελών του”.

Τι είπε, ουσιαστικά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Οτι η διεύρυνση, στο επίπεδο της κοινωνίας, έχει ήδη συμβεί. Μένει να γίνει και εντός του κόμματος τα γραφεία του οποίου είχαν ερημώσει κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας αλλά και από την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας το καλοκαίρι του 2015.

Κι όμως! Το αυτονόητο, αυτό που δείχνουν όλοι οι αριθμοί και όλα τα εκλογικά αποτελέσματα από το 2012 μέχρι το 2019, τα τρία δηλαδή επάλληλα κύματα διεύρυνσης στην κοινωνία, ξεσήκωσαν κουρνιαχτό τόσο από την πλευρά των υποστηρικτών της που την έκαναν “σημαία” όσο και των ανησυχούντων για την “στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία” και την “πασοκοποίηση” του ΣΥΡΙΖΑ. Και εσχίσθη το καταπέτασμα… 

Και χάθηκε η ουσία. Πολλές φορές και η λογική η οποία λέει ότι όταν ένας πολιτικός σχηματισμός διευρύνεται είναι αυτονόητο ότι οι κοινοί παρονομαστές μειώνονται σε σύγκριση με ένα μικρότερο σχήμα. Ή για να το πούμε και διαφορετικά, δεν είναι δυνατόν οι απόψεις 1.780.000 πολιτών να ταυτίζονται στον ίδιο βαθμό με τις απόψεις 240.000, όσοι δηλαδή ήταν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, το 2004.

Οπως εξίσου αυτονόητο είναι ότι σε ένα μεγάλο κόμμα με ποσοστά άνω του 30% θα συνυπάρχουν άλλοτε συντροφικά και άλλοτε με συγκρούσεις ετερόκλητα στελέχη με διαφορετικές καταβολές και πολιτικές πορείες χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά ότι έτσι αποχρωματίζεται ιδεολογικά και πολιτικά. Στο κάτω-κάτω δεν πρόκειται για ένα επαναστατικό κόμμα αλλά για ένα κόμμα που “παίζει” εντός του αστικού, κοινοβουλευτικού πλαισίου επιδιώκοντας, σύμφωνα με τις διακηρυγμένες αρχές του, λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις υπέρ της κοινωνίας τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Λιγότερο αυτονόητο, ίσως, για κάποιους εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ότι η αντιπαράθεση για την κατεύθυνση της όποιας (νέας) διεύρυνσης γίνεται περί όνου σκιάς και με όρους ξεπερασμένους πολιτικά (π.χ. “Κέντρο”, “Κεντροαριστερά) ή εντελώς γενικούς και αφηρημένους (π.χ. “Μεσαία τάξη”) ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές. Οροι που διατηρούσαν κάποια ισχύ και κάποιο περιεχόμενο πριν την κρίση και τα μνημόνια του 2010, όχι όμως και σήμερα, ιδιαίτερα μετά και την πανδημία. Μιλώντας δε με όρους πολιτικών δυνάμεων, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα να κερδίσει ούτε από μία διεύρυνση προς τα δεξιά του καθώς ο,τι ήταν να πάρει από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ ούτε και από τα αριστερά του. 

Φυσικά δεν έχει και τίποτα να κερδίσει από την εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας “επαναπατρίζοντας” ψηφοφόρους που την ψήφισαν το 2019 ενώ είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ το 2015 καθώς αυτή η διαρροή είναι αμελητέα. 

Το να είσαι με το “αριστερόμετρο” και το υποδεκάμετρο στο χέρι και να μετράς τον ριζοσπαστισμό ή την “πασοκίλα” οποιουδήποτε κάποτε ψήφιζε κάτι άλλο εκτός από ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. του 96,5% των ψηφοφόρων του 2004) είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό όταν δεν θέλεις να χάσεις (μικρο)θέσεις και (μικρο)προνόμια εντός του αφυδατωμένου κομματικού μηχανισμού.

Από την άλλη πλευρά, το να θες να αντιστοιχίσεις την εκλογική σου δύναμη με τον αριθμό των μελών σου βάζοντας και έναν υπερβολικά μεγάλο στόχο, θα βρει τοίχο εάν το κόμμα δεν είναι ελκυστικό ή αν θυμίζει οργάνωση της ΚΝΕ της δεκαετίας του ‘70.

Και οι δύο (μη)λογικές δεν οδηγούν στην Ανασυγκρότηση αλλά στην αέναη εσωστρέφεια που δεν προοιωνίζει μελλοντικές νίκες. Οδηγεί σε έναν πολιτικό παλιμπαιδισμό που έχει τον “ανθρωποδιώχτη”.  Και σε μία αντιπολιτευτική υπνηλία… Σαν του “δασκάλου” που ξεχνάει ότι δεν είναι πια μαθητής…

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα δει τα ποσοστά του να αβγαταίνουν αν απορρίψει τη θεωρία του “ώριμου φρούτου” για την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να προετοιμαστεί για την επόμενη κυβερνητική του θητεία αφού συνειδητοποιήσει ότι η Διεύρυνση έχει ήδη συντελεστεί και ότι η Ανασυγκρότησή του έχει ως προϋπόθεση τον Μετασχηματισμό του σε ένα σύγχρονο κόμμα που δεν θα στηρίζεται σε παλαιού τύπου ιεραρχικές δομές αλλά σε δίκτυα ενεργών πολιτών. Εναν μετασχηματισμό που θα είναι ανάλογος με τον μετασχηματισμό της ίδιας της κοινωνίας και θα εναρμονίζεται με τις ανάγκες της. Και για να ξεκινήσει από κάπου, ας δει, ακούγοντας τους πολίτες (λέγεται και “γείωση με την κοινωνία”):

• Για ποιούς λόγους τον εγκατέλειψαν 178.000 ψηφοφόροι στις βουλευτικές εκλογές του 2019. Τι “στραβό” θεωρούν ότι έκανε και τι περιμένουν να ακούσουν για να επιστρέψουν…
• Για ποιούς λόγους του “γύρισαν την πλάτη” 440.000 ψηφοφόροι στις ευρωεκλογές του 2019 αλλά τον στήριξαν, λίγες ημέρες μετά, στις βουλευτικές εκλογές ανεβάζοντας το 23,7% των πρώτων στο 31,5% των δεύτερων (+8%).
• Να κατανοήσει γιατί σκληρός πυρήνας τόσο της παραδοσιακής όσο και της νέας μικροαστικής τάξης (μικροεπιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες) στήριξε τη Ν.Δ. σε ποσοστό 37%, όταν το αντίστοιχο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκεκριμένη κατηγορία έφτασε μόλις στο 20%. 
• Αλλά και γιατί το υπόλοιπο 43% είτε ψήφισε μικρότερα κόμματα είτε δεν πήγε καν στην κάλπη. 

Κι εδώ, σε αυτό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, στη μεγάλη δεξαμενή της αποχής ή της αδιευκρίνιστης ψήφου, πρέπει να “σκάψει” ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αν θέλει να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Οπως και στη νέα γενιά (από τους 18άρηδες έως τους 35άρηδες) που μπορεί να έδωσαν πρωτιές στις τελευταίες εκλογές και που όμως περιμένουν πολλά παραπάνω από τα “μπράβο” και τη στήριξη στους αγώνες που δίνουν για την Παιδεία και για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων απέναντι στον αυταρχισμό του Χρυσοχοΐδη.

Η “δεξαμενή” για ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται στο χώρο της Αριστεράς δεν είναι ούτε στο ανύπαρκτο (πολιτικά) Κέντρο και το συρρικνωμένο ΚΙΝΑΛ, ούτε στο “τσιμεντωμένο” ποσοστό του ΚΚΕ, ούτε στις αμελητέες διαρροές προς την κεντροδεξιά. Ούτε αφηρημένα στους “πολλούς” ή “στους αδύναμους”.

Για όλους αυτούς δεν αρκεί το “Μένουμε Ορθιοι” που είναι μεν ρεαλιστικό και αναγκαίο, ιδιαίτερα την επόμενη ημέρα της πανδημίας όπου όλοι θα βιώσουμε τις οικονομικές της συνέπειες αλλά δεν εμπεριέχει ένα όραμα για το πως θα πορευτούμε στο μέλλον, για το πιο μπορεί να είναι ένα δίκαιο κοινωνικά και ταυτόχρονα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης. Δηλαδή ένα μοντέλο στον αντίποδα του περίφημου σχεδίου Πισσαρίδη που προτείνει η σημερινή κυβέρνηση.

Οσο για τον ριζοσπαστισμό που κάποιοι φοβούνται ότι θα χαθεί ή έχει ήδη χαθεί λόγω της διεύρυνσης, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για μελέτη και επεξεργασία σχεδίων ριζοσπαστικής πολιτικής στο μεγάλο θέμα της διαγραφής του ιδιωτικού χρέους, σε θέματα νέων μορφών εργασίας και εργασιακών δικαιωμάτων, σε θέματα ρύθμισης και ελέγχου των ψηφιακών εργαλείων, σε εκείνα που αφορούν τη σύγχρονη Παιδεία, την Ενημέρωση, το Περιβάλλον και την Κλιματική Αλλαγή και όλους τους τομείς ανθρώπινης δραστηριότητας που αυτή επηρεάζει, από την Υγεία μέχρι τη διατροφική επάρκεια και από την Ενέργεια μέχρι και την ασφάλεια της χώρας. Θέματα δηλαδή που δεν απαιτούν απλή διαχείριση και επιμέρους μεταρρυθμίσεις αλλά ολιστικές, ανατρεπτικές προτάσεις και σύγκρουση με τις συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Αυτά άλλωστε είναι και τα πεδία μάχης της σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας.

Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να είναι ένας ριζοσπαστισμός του εφικτού, όπως σωστά σημείωσε σε συνέντευξή του ο Αλέξης Τσίπρας. Δηλαδή ένας ριζοσπαστισμός που θα πατάει στις αρχές της Αριστεράς αλλά δεν θα παραπέμπει σε μία επερχόμενη “Δευτέρα Παρουσία”, μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Προϋπόθεση όλων των παραπάνω είναι να… ξυπνήσει το “παιδί” της Αριστεράς. Οχι μόνο για να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες του αλλά και γιατί αν δεν το κάνει θα δώσει χώρο στο τέρας της Ακροδεξιάς με την προβιά της αντισυστημικότητας που έχει ήδη ξυπνήσει… Και τότε θα είναι πια αργά. Για όλους...

anatropinews

Κυβέρνηση «Μίκυ Μάους»

του Γιάννη Μυλόπουλου

Θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Οι πλατφόρμες διασταύρωσης του ΑΜΚΑ των δικαιούχων των self test που εστάλησαν στους φαρμακοποιούς, τα οποία δεν ήταν κανονικά ατομικά self test για κοινή χρήση, όπως είχαν υποσχεθεί, αλλά πακέτα rapid test για υγειονομική χρήση σε συσκευασίες των 25, μας θύμισαν την υπόθεση της τηλε-εκπαίδευσης τύπου «σκόιλ ελικικού». Και έβγαλαν άφθονο γέλιο.

«Ο Χρήστος ΑΜΚΑ διαθέτει παραλέει στον προβλεπόμενο ενός αυτοδιαγνωστικού τεστ που απαιτείται από απόκλιντρο από τη διάθεση των προσωπικών. Χρόνο να παραλάει το αυτό-τεστ στην 1η χρήση της επόμενης χρόδας».

Μην ψάχνετε τι είναι το απόκλιντρο, ποιος είναι αυτός που παραλάει και ποια είναι η επόμενη χρόδα. Δεν θα βγάλετε άκρη. Αυτά τα αλαμπουρνέζικα ανήκουν στη σφαίρα του μέτζη του νεούκτη ο οποίος λοιμώχθηκε πέρσι στα σεμινάρια από τα οποία κάποιοι, οι φήμες μιλούν για κομματικούς φίλους, κέρδισαν εκατομμύρια σε βάρος του δημοσίου.

Αντίστοιχα και φέτος, κάποιοι χωρίς προηγούμενη εμπειρία, με μια εταιρεία πρωτοεμφανισθείσα προς 7 μόλις μηνών, με υπόγειες διασυνδέσεις με πρωταγωνιστές της showbiz που απασχολούν την επικαιρότητα, όπως προκύπτει από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, κερδίζουν εκατομμύρια για τη σοβαρή, προσεγμένη και… άριστα διεκπεραιωμένη επιχείρηση διανομής self test στα φαρμακεία.
Δεν υπήρξε κάτι στο οποίο ενεπλάκη η κυβέρνηση, μικρό ή μεγάλο, που να το έφερε σε πέρας με επιτυχία.

Από τα σεμινάρια σκόιλ ελικικού πέρσι τέτοια εποχή, ένα σκάνδαλο που παραμένει χωρίς διερεύνηση ακόμη και σήμερα, μέχρι το άνοιγα του τουρισμού το καλοκαίρι από τα ειδυλλιακά δειλινά της Σαντορίνης, που κόστισε στη χώρα χιλιάδες θανάτους κατά το δεύτερο κύμα της πανδημίας το οποίο και προκάλεσε, οδηγώντας συγχρόνως σε καθίζηση και τον τουρισμό. Και από τις μάσκες king size που μοίρασαν στα σχολεία το φθινόπωρο, τότε που ο Μαγιορκίνης επέμενε ότι ιός δεν κολλούσε σε αίθουσες που συνωστίζονταν 25 μαθητές ο ένας πάνω στον άλλον, αλλά μόνο σε εκείνες κάτω των 15 μαθητών και τότε που ο Καραμανλής υποστήριζε ότι ο ιός δεν κολλάει στο μετρό και στα λεωφορεία, μέχρι τα πεταμένα εκατομμύρια στις ΜΕΘ οι οποίες, αν αυξάνονταν κι άλλο, θα αύξαναν και τους θανάτους, (σήμερα οι θάνατοι αυξάνονται επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν ΜΕΘ να φροντίσουν τους πάσχοντες που διασωληνώνονται σε κοινές κλίνες), δεν υπήρξε κυβέρνηση, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, που να συνδέθηκε με πιο μεγάλες αποτυχίες από τη σημερινή.

Από τα μεγαλύτερα, που είναι η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης που απέτυχε παταγωδώς, όπως η σημερινή απώλεια του ελέγχου με τα χιλιάδες κρούσματα και τους θανάτους που ξεπέρασαν τους 8.500 προδίδει, μέχρι τα μικρότερα που είναι οι παλινωδίες στη λήψη μέτρων που πρώτα πολυδιαφημίζονται και ύστερα από λίγες ώρες ανακαλούνται. Και μέχρι τη σημερινή διανομή self test για όλους, που εντωμεταξύ έγιναν rapid μόνο για εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, ανοίγεις την τηλεόραση και πέφτεις πάνω σε πρωινό τηλεπαρουσιαστή ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστηρίζει ότι για όλα αυτά φταίει ο… ΣΥΡΙΖΑ, που δεν κάνει καλή αντιπολίτευση.

Πρώτη φορά στην ιστορία ακόμη και η αντιπολίτευση, που στην κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έχει καμία διοικητική αρμοδιότητα, θεωρείται πιο υπεύθυνη από την κυβέρνηση που παίρνει τις αποφάσεις…

Θα μπορούσε να ήταν ευφάνταστη κωμωδία. Όπως θα μπορούσε να είναι ιστορία με καρτούν, που οι ήρωες πέφτουν από τη μια γκάφα στην άλλη για να σκορπίσουν το γέλιο στους θεατές.

Όμως η υπόθεση εξελίσσεται σε τραγωδία που μαζί της παρασέρνει μια ολόκληρη χώρα. Γιατί αν είσαι ένας από τους συγγενείς και φίλους των 8.500 νεκρών της αποτυχημένης διαχείρισης της πανδημίας, ή ένας από τους οικείους των πασχόντων που δεν βρίσκουν κρεβάτι σε ΜΕΘ και παραμένουν διασωληνωμένοι σε κοινές κλίνες, μόνο γέλιο δεν θα σου έρχονταν για τα κατορθώματα των υπευθύνων. Οι οποίοι φροντίζουν έντεχνα να αποποιηθούν τις ευθύνες, κρυπτόμενοι πίσω από την βολική θεωρία της ατομικής ευθύνης.

Και οι γκάφες των πρωταγωνιστών της κωμωδίας, με τα σκόιλ ελικικού και τα απόκλιντρα, μόνο γκάφες δεν είναι. Γιατί πάντα πίσω από αυτές, κατά σατανική σύμπτωση, κάποιοι ημέτεροι κερδίζουν εκατομμύρια, γελώντας εκείνοι σε βάρος μας.
Λένε ότι «γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος».

Πολύ φοβάμαι όμως ότι αν συνεχίσουμε έτσι, σε αυτό το τέλος που όλοι περιμένουμε να έρθει, δεν θα έχουμε μείνει και πολλοί για να γελάσουμε…

TVXS

Άλλα ήθελαν να ακούσουν ο Μητσοτάκης και οι συνεργάτες του…

 ...και άλλα τους ήρθαν. Και μάλιστα από εκεί που δεν το περίμεναν

Αναγκαστική προσγείωση στην πραγματικότητα

Γράφει ο Τάσος Παππάς
Ανώμαλη προσγείωση για την κυβέρνηση. Η έκθεση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Στουρνάρα και για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην οικονομία και για τις προοπτικές.. της προκάλεσε ανησυχίες στους πολίτες και μάλλον ενόχλησε το μέγαρο Μαξίμου. Αλλα ήθελαν να ακούσουν ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του και άλλα τους ήρθαν. Και μάλιστα από εκεί που δεν το περίμεναν. Δηλαδή, από κάποιον που πίστευαν ότι σε καμία περίπτωση δεν θα προκαλέσει ρωγμές στο οικοδόμημα που στήνουν με μπόλικη επιμέλεια, αλλά και με πολλές αλχημείες.
Ο Γ. Στουρνάρας χάλασε την ειδυλλιακή εικόνα που έχει φιλοτεχνήσει η κυβερνητική προπαγάνδα. Ο ίδιος βεβαίως υποστηρίζει ότι η έκθεση του διοικητή της κεντρικής τράπεζας πρέπει να παρουσιάζει τα πράγματα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται. Αυτό το «ρεαλιστικά» είναι που δεν άρεσε καθόλου στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στον πολιτικό που δήλωσε πριν από λίγες μέρες ότι είναι φανατικός ρεαλιστής και φόρτωσε στους πολιτικούς αντιπάλους του όλους του κακόφημους «ισμούς» που κυκλοφορούν στην πιάτσα.
Ο πρωθυπουργός προσπαθεί εδώ και καιρό να μας πείσει ότι τα πράγματα βελτιώνονται θεαματικά, οι ενισχύσεις που έχει δώσει η κυβέρνηση στις επιχειρήσεις, στους εργαζομένους και τους ελεύθερους επαγγελματίες έχουν κάνει καλή δουλειά, η ανεργία είναι σε καθοδική πορεία σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ (παγκόσμια πρωτοτυπία είναι αυτή), η αισιοδοξία επιστρέφει στην αγορά αργά αλλά σταθερά (άλλα λένε οι δημοσκοπήσεις, αλλά κι αυτό είναι μία λεπτομέρεια), η ανάπτυξη θα εκτοξευθεί γιατί θα έχουμε συνωστισμό επενδυτών στις εισόδους της χώρας και οι αποταμιεύσεις των πολιτών θα απογειώσουν τη ζήτηση, οι τουρίστες που θα έρθουν, με ή χωρίς διαβατήριο εμβολιασμού, θα δώσουν γερή ανάσα στη βαριά βιομηχανία της χώρας και αυτή με τη σειρά της θα ρυμουλκήσει όλη την οικονομία προς ασφαλές λιμάνι.
Πλεόνασμα μαξιμαλισμού είχαμε και στο περιβόητο «σχέδιο 2.0» -με το οποίο η Ελλάδα υποτίθεται πως θα ανέβει κατηγορία- που παρουσίασε ο κ. Μητσοτάκης με την πενταμελή επιτροπή των τεχνοκρατών που όλως τυχαίως και τα πέντε μέλη της ανήκουν στη σχολή σκέψης του νεοφιλελευθερισμού. Τι κι αν τα μηνύματα δεν είναι ενθαρρυντικά. Λεπτομέρεια. Οι προβλέψεις για τις αντοχές χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, όπως δείχνουν οι έρευνες και όπως λένε οι εκπρόσωποί τους, δεν είναι αισιόδοξες. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, που στήριξαν μαζικά τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές, είναι σε αναβρασμό.
Τα «κόκκινα» δάνεια έχουν αυξηθεί. Το ιδιωτικό χρέος έχει πάει στα ουράνια. Το ίδιο και το δημόσιο χρέος. Η πρόσβαση στις αγορές για δανεισμό δεν είναι τόσο εύκολη όσο ήταν πριν από λίγους μήνες. Τα εισοδήματα πολλών κοινωνικών ομάδων έχουν πληγεί. Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Σκυλακάκης προειδοποίησε επίσης ότι τα σημερινά βοηθήματα θα είναι το αυριανό χρέος. Τι φοβάται ο κ. Στουρνάρας και το λέει φόρα παρτίδα στην έκθεσή του; Με πέντε λέξεις: πτωχεύσεις, λουκέτα, χιλιάδες νέοι άνεργοι.
Αρα γιατί πανηγυρίζει η κυβέρνηση; Ισως γιατί πιστεύει ότι αν υπάρχει θέληση όλα μπορεί να γίνουν. Και από θέληση άλλο τίποτα οι εραστές της αριστείας. Υποθέτω πως οι προερχόμενοι από την Αριστερά συνομιλητές του κ. Μητσοτάκη τού έχουν πει τη φράση που αποδίδεται στον Ρομέν Ρολάν και την έχει καθιερώσει ο Αντ. Γκράμσι για την «απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης». Και υποθέτω ότι αυτός την ενστερνίστηκε. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι δύστροπα και αντιστέκονται στις υπερφίαλες εκτιμήσεις.

efsyn