«Το τζάμπα πέθανε» / Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, πρόβλημά μας – Ο κυνισμός ως κυβερνητική γλώσσα

 

της Φωτεινής Λαμπρίδη

Τη φράση «το τζάμπα πέθανε», ακούσαμε από τη βουλεύτρια της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου στο Mega, ως απάντηση στο πώς μπορούν να επιβιώσουν εκπαιδευτικοί με μισθούς 800 ευρώ εν μέσω στεγαστικής και διατροφικής ακρίβειας.

Υπενθυμίζεται ότι σε ανάρτησή της στο twitter το 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε αναδημοσιεύσει άρθρο της εκκλησιαστικής ιστοσελίδας romfea.gr σχετικά με την «προστασία του αγέννητου παιδιού», παίρνοντας ξεκάθαρη θέση κατά των αμβλώσεων.

Στα λεγόμενά της χθες, οι δημοσιογράφοι πάγωσαν, σταυροκοπήθηκαν, οι τηλεθεατές μουδιάσαμε, ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ γίνεται προσβλητικό απέναντι στους πολίτες εκφράζοντας άκρως κυνικό λόγο. Μήπως τελικά δεν πρόκειται για «άστοχες στιγμές» αλλά για ενσυνείδητη πολιτική επιλογή;

Τα τελευταία χρόνια, στελέχη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται όλο και συχνότερα να απαντούν σε κοινωνικά αδιέξοδα με φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά για την ψυχρότητα με την οποία εκφέρονται. Από το  «αν ο κ. Καραμανλής έλεγε ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας στα τρένα, δεν θα έμπαινε κανείς» του Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τα όσα ακούστηκαν πρόσφατα στην εξεταστική για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο λόγος της εξουσίας στη χώρα μετατοπίζεται από τη διαχείριση προβλημάτων στη σχεδόν επιδεικτική αδιαφορία για αυτά.

Πεινάτε. Ε, και; Κατηγορούμαστε για διαπλοκή και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ε, και; Κατηγορούμαστε πως κλονίζουμε το κράτος δικαίου ελέγχοντας της Δικαιοσύνη. Ε, και; Στο τέλος της ημέρας, όπως θα πει η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Μητσοτάκης θα εγγυηθεί τη σταθερότητα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει ωφελήσει το κεφάλαιο όσο καμία άλλη στη μεταπολιτευτική περίοδο. Φορολογικές ελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, απορρύθμιση της εργασίας, αποδυνάμωση συλλογικών συμβάσεων, εκτόξευση της επισφαλούς απασχόλησης, δημόσιο χρήμα σε λίγους και ισχυρούς, παντελής απονεύρωση ελεγκτικών μηχανισμών. Την ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η στέγη γίνεται απρόσιτη, η καθημερινότητα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ασφυκτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο κυνισμός δεν είναι ένα λάθος. Λειτουργεί ως εργαλείο. Ένα εργαλείο που επιδιώκει να μετατοπίσει το πρόβλημα από τη δομή στην ατομική ευθύνη. Αν δεν βγαίνεις με 800 ευρώ, φταις εσύ. Τι θέλεις να σου δώσουμε τσάμπα σπίτι; Αν δεν βρίσκεις σπίτι, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν εξαντλείσαι, «έτσι είναι η ζωή δύσκολη». Ο κυνικός λόγος απονομιμοποιεί το κοινωνικό αίτημα πριν καν διατυπωθεί πλήρως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα σοκ. Ένα σοκ που παραλύει, προκαλεί τα μουδιάσματα που προανέφερα. Όταν η εξουσία μιλά χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, σπάει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: ότι, έστω και προσχηματικά, θα προσποιηθεί πως μας κατανοεί, μας ακούει, έχει ευθύνη να μας φροντίσει.

Αυτό το σπάσιμο του συμβολαίου δεν είναι τυχαίο όπως δεν είναι και η τυχαία η επιθετικότητα στελεχών στα ΜΜΕ (δείτε Βούλτεψη και Γεωργιάδη), σε συνθήκες που προστάζουν τουλάχιστον ταπεινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της επίδειξης ισχύος «μπορούμε να το πούμε έτσι, και δεν θα μας συμβεί τίποτα»;

Το ερώτημα είναι αν ο κυνισμός είναι συνειδητή στρατηγική ή αποτέλεσμα αποθράσυνσης εξαιτίας της απόστασης της κυβέρνησης από την κοινωνία και της πεποίθησης πως τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν νυχθημερόν θα διασφαλίσουν την ισχύ τους.

Η απάντηση ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, πρόκειται για μια εξουσία που αισθάνεται ισχυρή, πολιτικά θωρακισμένη, με θεσμούς, ΜΜΕ και οικονομικά συμφέροντα σε ευθυγράμμιση. Από την άλλη, ο κυνισμός λειτουργεί και πειθαρχικά όμως.

Δηλαδή εκπαιδεύει την κοινωνία στη χαμηλή προσδοκία, στην αποδοχή του «there is no alternative» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση). Εδώ οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για την αποθράσυνση της κυβέρνησης είναι μεγάλες.

Το πυρ που ανοίγουν τα κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά επιστρατεύοντας τον κυνισμό, φαίνεται να προσανατολίζεται σε μία κοινωνική – επαγγελματική ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απέναντι σε όλη την κοινωνία.

Η κ. Αλεξοπούλου, με το «το τζάμπα πέθανε», δεν απευθύνεται μόνο στους εκπαιδευτικούς. Απευθύνεται σε όλους: εργαζόμενους – ες, νέους ες, άνεργους. Τους λέει ότι η εποχή των δικαιωμάτων έχει τελειώσει και ότι όποιος δεν αντέχει, περισσεύει. Είναι μια ωμή ταξική δήλωση, ειπωμένη χωρίς φόβο, σχεδόν με περηφάνια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν. Προφανώς και προσβάλλουν. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να περνούν ως «ατυχείς εκφράσεις» ή αν θα αναγνωριστούν ως αυτό που είναι: η κανονικοποίηση ενός λόγου που νομιμοποιεί την κοινωνική βία. Γιατί όταν η εξουσία μιλά κυνικά, δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Την διαμορφώνει.

Και τότε, το «το τζάμπα πέθανε» παύει να είναι απλά μια προειδοποίηση. Γίνεται πολιτική.  Γίνεται επίθεση προς όλες και όλους. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως οι μεγαλύτερες ασκήσεις κυνισμού έγιναν πάνω στις ζωές των προσφύγων. Όταν ο σημερινός υπουργός μετανάστευσης έλεγε πως «χωρίς νεκρούς δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη φύλαξη συνόρων», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδεχόταν τα θανατηφόρα pushbacks στο CNN. Κάποτε θα ερχόταν και η σειρά μας να ακούσουμε πως αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, είναι πρόβλημα μας γιατί «το τζάμπα πέθανε».

TVXS

Ποιοι μελλοθάνατοι, καημένε; Εδώ έχουμε πόλο!

 

 του Νίκου Παπαδογιάννη 

Η Ελλάδα κλαίει και οδύρεται, ο πλανήτης απειλείται με ανάφλεξη, αλλά εμείς ψάχνουμε στη μπάλα ψήγματα εθνικής υπερηφάνειας και μοιράζουμε βραβεία Κούλιτζερ.

Τίποτε δεν λέει «Ελλάδα 2026» όσο τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης («δημόσια», έχουν οδηγία να την αποκαλούν οι κρατικοδίαιτοι υπάλληλοί της), ιδίως όταν έρχεται μία αθλητική επιτυχία να τονώσει το εθνικό μας φρόνημα.

Κυριακή βράδυ, στην Αγία Παρασκευή, οι υπεύθυνοι του βραδινού δελτίου της ΕΡΤ ξαπόστειλαν τις κανονικές ειδήσεις στο πυρ το εξώτερον, εξοστρακίζοντάς τις στα «ψιλά γράμματα» ώστε να μην διαταραχθεί η ραστώνη των νοικοκυραίων που ζουν το όνειρό τους στην Ελλάδα του Μητσοτάκη.

Το πρώτο δεκάλεπτο του δελτίου αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην Εθνική πόλο, η οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μας έκανε όλους να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας και να τραγουδάμε στις στέγες. Πώς είπατε; Δεν τραγουδήσατε σε καμία στέγη εσείς; Δικό σας πρόβλημα και τη Δευτέρα να έρθετε με τον κηδεμόνα σας. Στο μεταξύ, ανοίξτε κάποιο από τα δεκάδες κανάλια της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής ΕΡΤ μπας και ξεστραβωθείτε.

Δέκα λεπτά, που λέτε, μπάλα στην πισίνα. Με ζωντανές συνδέσεις, με στιγμιότυπα, με σημαίες, με ταμπούρλα, με επινίκιες δηλώσεις, με Βρούτση, με Κούβελο, εννοείται και με τα συγχαρητήρια των ηγεμόνων.

«Συγκινημένος», δήλωσε ο Κωνσταντίνος Τασούλας, μόλις ενημερώθηκε περί τινος πρόκειται και τι χρώμα έχει η μπάλα. «Εθνικά υπερήφανος», ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τις χιονισμένες βουνοπλαγιές του Χελμού όπου πέρασε το Σαββατοκύριακο.

Ποιο Νταβός, τώρα, καημένοι; Γιατί να περάσεις το τριήμερο μυρίζοντας τις λερωμένες πάνες του Τραμπ στις Άλπεις όταν μπορείς να ξεσκάσεις στις χασαποταβέρνες της Ζαχλωρούς και των Καλαβρύτων αγκαζέ με τον Δημητριάδη και τον Κυρανάκη;

Έτσι κι αλλιώς, τα Μέσα, το κεφαλαίο «Μ» τα μάρανε, θα γράψουν ότι το Νταβός εξελίχθηκε σε θρίαμβο της διπλωματίας του Μητσοτάκη. Η Απογευματινή, η εφημερίδα όπου ξεκίνησα τη φοβερή μου σταδιοδρομία το μακρινό 1987, έχει το βραβείο Κούλιτζερ εξασφαλισμένο.

Σαμπάνιες ανακατεμένες με χλώριο και ωσαννά μέχρι ναυτίας. Που, και αθλητικά να το δει κανείς, κατέκτησε ένα μετάλλιο τρίτης γραμμής, σε περιθωριακό άθλημα με το οποίο ασχολούνται πανευρωπαϊκά 6-7 χώρες όλες κι όλες, σε μία διοργάνωση της πλάκας, όπου οι περισσότερες καλές ομάδες εμφανίστηκαν με ανανεωμένη σύνθεση.

Καλά καλά δεν το πανηγύρισαν ούτε οι παίκτες, επειδή ακριβώς γνώριζαν ότι η ήττα στον ημιτελικό στοιχειοθετούσε αποτυχία.

Χίλια μπράβο στα παλικάρια που κέρδισαν το μετάλλιο και που δεν έλειψαν ποτέ από κοντά μας, κολυμπώντας κόντρα στο ρεύμα της διάχυτης παρακμής, αλλά μέχρι εκεί.

Η μεταλλιολαγνεία είναι ένα μάλλον φαιδρό σύμπτωμα του ελληνικού αθλητισμού και της ελληνικής κοινωνίας, που ψάχνει στη μπάλα ψήγματα της ανύπαρκτης εθνικής υπερηφάνειας. Χθες ήταν το πόλο, προχθές το μπάσκετ, μεθαύριο η Γιουροβίζιον. «Ο Στέλιος Αργυρόπουλος είναι το Μπελαρά της ελληνικής ομάδας», αναφώνησε ο σπήκερ του μικρού τελικού. Το πιάσατε το υπονοούμενο ή να το κάνω πενηνταράκια;

Πρώτο θέμα στις Ειδήσεις, με αφιέρωμα φαραωνικών διαστάσεων, η υδατοσφαίριση. Δεύτερο θέμα, ότι κάνει πολύ κρύο στην Αμερική και δεν έχουν ρεύμα, έτσι, για να ξέρει ο κυρ Παντελής ότι δεν παραλύει μόνο το ελληνικό κράτος από το χιονιά.

Τρίτο θέμα, ένας που σκότωσε τον πατέρα του. Τέταρτο θέμα, μία δασκάλα που κακοποίησε κάποιον μαθητή και κινδυνεύει με φυλάκιση. Ας είναι καλά το αστυνομικό δελτίο, που φροντίζει ώστε να γεμίζουν τα δελτία με αίμα, σπέρμα, κινδυνολογία, αστυνομολαγνεία και οιμωγές τρόμου.

Η Μινεάπολις και ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ του ημιπαράφρονα συμμάχου Τραμπ; Πέμπτο θέμα, εκτός βάθρου, πνιγμένο στα απόνερα της πισίνας.

Ποιος παγκόσμιος πόλεμος τώρα, ποιες δολοφονίες και ποιος ICE; Και πολύ του πέφτει η πέμπτη θέση, αυτουνού του Άλεξ Πρίτι, που άλλωστε πήγαινε γυρεύοντας σαν τον Γρηγορόπουλο, σαν τον Παύλο Φύσσα και σαν αυτούς που πήγαν και πήραν Φεβρουάριο μήνα το τρένο για τη Θεσσαλονίκη αντί να καθίσουν στα ζεστά τους να βλέπουν Σκάι.

Τα Ιράν, οι Γροιλανδίες, οι Παλαιστίνες και οι άλλες τριτοκοσμικές γειτονιές, μονόστηλα στην καλύτερη περίπτωση, δίπλα στα φαρμακεία και τα διανυκτερεύοντα βενζινάδικα.

Και προς το τέλος έξτρα αθλητικά, διότι δεν γίνεται να ολοκληρωθεί κυριακάτικο δελτίο χωρίς να προβληθούν τα γκολ του πρωταθλήματος των κακοποιών, των χουλιγκάνων και των στημένων. Τι εννοείτε, «υπάρχει και η Αθλητική Κυριακή»; Σε ποιον να πρωτοκάνει δηλώσεις ο Γιάννης Βρούτσης;

Λίγες ώρες αργότερα είχαμε την πολύνεκρη τραγωδία στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», οπότε δώσ’ του αίμα και φέρετρα, κάτι σαν Κρανς-Μοντανά α λα ελληνικά.

Δεν φαίνεται να υπάρχει άμεση κρατική ευθύνη για τους θανάτους οπότε τα κανάλια ξεχύθηκαν άφοβα για δακρύβρεχτο ρεπορτάζ στα χαροκαμένα σπίτια, δίχως να φοβούνται ότι θα πεταχτεί από πουθενά καμία Καρυστιανού να αρχίσει τις αντικυβερνητικές κορώνες.

Eίναι και κοντά σταΤέμπη τα Τρίκαλα, οπότε δεν ξέρεις τι γίνεται αν αρχίσει η φιλολογία περί εύφλεκτων υλικών και προπανίου.

Μόλις στεγνώσουν τα δάκρυα, θα ξεκινήσει νέος γύρος αθλητικά και πόλο. Χθες άρχισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα γυναικών, ό,τι πρέπει για να ξεχάσουμε για λίγο ακόμη τις ζωές μας που καίγονται.

Α, τώρα που είπα «καίγονται», προσοχή στα καζάνια του Περάματος, για τα οποία γράψαμε προχθές στο Documento. Περνάω συχνά από την περιοχή και τρέμει το φυλλοκάρδι μου, όποτε σκέφτομαι τι μπορεί να συμβεί αν έχουμε καμία ανάφλεξη.

Στο Λαύριο με τα εκρηκτικά και τις νάρκες με φέρνει σπάνια ο άνεμος, αλλά όσο σκέφτομαι πόσο Μάτι μου φάνηκε η Σαρωνίδα την τελευταία φορά που οδήγησα στον παραθαλάσσιο δρόμο, που είναι παραθαλάσσιος αλλά δεν βλέπει θάλασσα όπως δεν έβλεπε ούτε ο αντίστοιχος του Ματιού, ανατριχιάζω σύγκορμος.

Μέχρι τις καλοκαιρινές πυρκαγιές, όμως, έχουμε άφθονο χρόνο και πάμπολλες αθλητικές διοργανώσεις για να ξεχαστούμε.

Ελλάδα στο Μουντιάλ δυστυχώς δεν παίζει, αλλά ακόμα κι αν γίνει στραβή τον Ιούνιο, θα τη θάψουμε κάτω από καμιά ισοπαλία της Παραγουάης με τη Σκωτία.

Κουτί πανδώρας

Είμαστε όλοι Ιρανοί*

 

του Γιώργου Κατσαίτη

Φθηνή και ρηχή είναι η σπέκουλα που κυκλοφορεί στα σόσιαλ περί δήθεν αριστερής αδιαφορίας για τον ξεσηκωμό των Ιρανών.

Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που παραβλέπει συνειδητά τη διαχρονική στάση της Αριστεράς: κριτική απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, αλλά χωρίς ταύτιση με τις δυτικές επεμβατικές αφηγήσεις και τα γεωπολιτικά τους σχέδια.

Εξίσου πρόχειρες, επιπέδου πρωινάδικου, είναι οι συγκρίσεις με τη μαζική διεθνή κινητοποίηση για την Παλαιστίνη. Εκεί δεν έχουμε να κάνουμε με μια συγκυριακή ευαισθησία, αλλά με αντίδραση σε δεκαετίες κατοχής, αποκλεισμού και συστηματικών διακρίσεων, που πλέον αναγνωρίζονται και από διεθνείς οργανισμούς ως καθεστώς απαρτχάιντ. Η επιλεκτική αγανάκτηση αποκαλύπτει περισσότερα για τον παρατηρητή παρά για τα ίδια τα γεγονότα.

Η αγγλοσαξονική Δύση δεν συγκινείται από τα δίκαια των Ιρανών. Η σύγκρουση με την Τεχεράνη αφορά τον έλεγχο ενεργειακών πόρων, τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και τον ανταγωνισμό με την Κίνα. Στο πλαίσιο αυτό, οι κοινωνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ιράν εργαλειοποιούνται, ντύνονται με τον μανδύα του «εκδημοκρατισμού» και εντάσσονται σε σενάρια που η πρόσφατη ιστορία έχει δείξει πού οδηγούν.

Το θεοκρατικό καθεστώς, όσο καταπιεστικό κι αν είναι, δεν μπορεί να αποκοπεί από το κοινωνικό και πολιτισμικό του υπόβαθρο. Για μεγάλες μερίδες μουσουλμανικών κοινωνιών, η θρησκεία λειτουργεί και ως ταυτότητα και ως συνεκτικός ιστός. Οι αλλαγές δεν επιβάλλονται απ’ έξω· ωριμάζουν από μέσα, με αντιφάσεις και καθυστερήσεις.

Ένας δυτικός, ασφαλής και καλοζωισμένος παρατηρητής δύσκολα μπορεί να μπει στη θέση ενός Ιρανού, Άραβα ή Παλαιστίνιου. Ο ηθικός σχολιασμός καταλήγει συχνά σε συγκαλυμμένο ρατσισμό.

Η Αριστερά υπήρξε πάντοτε απέναντι στις διαιρέσεις και τον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό στέκεται αλληλέγγυα και με τους Ιρανούς και με τους Παλαιστίνιους, με αγωνία για την έκβαση των αγώνων τους και με επίγνωση των κινδύνων της εκμετάλλευσής τους.

* Κατά το ιστορικό σύνθημα του Μάη του ’68: «Είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι». Το σύνθημα «Nous sommes tous des Juifs allemands» (1968) αποτέλεσε κορυφαία στιγμή αντιρατσιστικής αλληλεγγύης, υπεράσπισης του δικαιώματος πολιτικής συμμετοχής ανεξαρτήτως καταγωγής.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΚΕΡΚΥΡΑ

Αχ Μαρία!

 

του Χρήστου Ξανθάκη

Η φάση με το κόμμα Καρυστιανού (σόρυ, αλλά ως την ώρα που θα ανακοινωθεί επισήμως, πως αλλιώς να το αποκαλέσει κανείς;), θυμίζει ταινία τρόμου. Αμερικάνικη ταινία τρόμου για να είμαι πιο ακριβής, όχι τίποτις ευρωπαϊκά με κοινωνικό προβληματισμό και μεταφυσικές ανησυχίες.
Ράιτ θρου τρόμος και φρίκη, να γίνεται γρανίτα το αίμα στις φλέβες σου.

Όπου βρισκόμαστε, τέλος πάντων, στην εξοχή, στο βαθύ το Νότο (εκεί συμβαίνουν τα καλύτερα, τι να κλάσει ο προχώ Βορράς;) κι έχει πάει μια παρέα για πικ νικ και πέφτει η νύχτα και όπως βολτάρουν ένα γύρω, βλέπουν ένα σπίτι σκότεινο κι αμπαρωμένο.
Και αποφασίζουν να το εξερευνήσουν!

Βγάνουν, λοιπόν, τους φακούς απ’ τα σακίδια (ή το φακό του κινητού, γουατέβα), πλησιάζουν σιγά σιγά, πετάνε πετραδάκια στα παράθυρα, άχνα και μούγκα από μέσα, βεβαιώνονται ότι είναι έρημο το οίκημα, πάμε ρε φίλε να μπουκάρουμε, να χαρχαλέψουμε.
Έχει αρχίσει και παγώνει η αίθουσα…

Μια και δυο το παρεάκι ξηλώνει κάτι σανίδια απ’ τα παράθυρα, ανοίγει τρύπα, μπαίνουν αυτοί ιντριγκαρισμένοι, βγαίνουν οι νυχτερίδες αναστατωμένες, μαυσωλείο ινσάιντ.
Σκόνη ένα δάχτυλο στα έπιπλα, αράχνες παντού, μούχλα κάργα, σημεία ζωής μηδέν.
Ξεκινάει η υποβλητική μουσική, ανεβαίνουν οι σφυγμοί στο σινεμά.

Σκοντάφτει ένας κόπανος απ’ την παρέα σε μια καρέκλα, μπάπα μπούπα κουτρουβαλάει, “κάτι άκουσα”, λέει ένας άλλος, “άσε ρε βλάκα” του απαντάει μια τρίτη, κάπως ανατριχιάζουν.
Κι εκεί ακριβώς γίνεται αυτό που όλοι και όλες περιμένουν, χώνοντας τα νύχια τους στις πολυθρόνες της αιθούσης:
Πετάγεται το καλό κορίτσι της παρέας και δηλώνει “εγώ θα πάω να δω τι παίζει στο υπόγειο”!

Βαθύς αναστεναγμός απ’ το φιλοθεάμον κοινό, συν κραυγές του τύπου “μην πας κοπέλα μου, μην πας, έχει διαόλια εκεί κάτω και θα σε φάνε”.
Αντιδρά και η παρέα, όχι με τίποτα, κάτσε μαζί μας, κάτσε να ξημερώσει καλύτερα.
Αλλά το καλό κορίτσι επιμένει:
“Σιγά ρε φοβητσιάρηδες, τι θα πάθω; Φέρε ‘δω το φακό”!

Και αρχίζει να κατεβαίνει τα σκαλιά…

Ως εδώ, όμως, με τα κινηματογραφικά τα στιγμιότυπα και ας περάσουμε στη σκληρή πραγματικότητα.

Μπορεί εγώ να μη θέλω κόμμα από την Καρυστιανού, μπορεί να την προτιμώ ως σύμβολο και φάρο Δικαιοσύνης, αλλά σ’ αυτή τη χώρα οι πολίτες έχουν δικαιώματα (για την ώρα Ντόνταλντ μου, για την ώρα!), οπότε δικαίωμά της είναι και της ιδίας να κατέβει στον πολιτικό στίβο.

Ώσπου να ανακοινωθεί αυτό, ας αφήσουμε παρακαλώ στην άκρη τις μαλακίες περί ακροδεξιάς, λαϊκισμού, απολιτίκ, ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε.

Ας τους αφήσουμε τους αφορισμούς για την ώρα που θα προκύψει πλήρες πρόγραμμα από το κόμμα Καρυστιανού, αν και είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα είναι αρκούντως μιξ γκριλ και ολ ινκλούσιβ και θα τα μπλέξουν τα μπουτάκια τους, διάφοροι καλοθελητές.

Άλλωστε για το καλό της Ελλάδας παλεύουν όλοι, από τον Μητσοτάκη ως τον Κουτσούμπα κι από τον Ανδρουλάκη ως τον Φάμελλο.

Ή μήπως βγήκε κανείς εξ αυτών να δηλώσει ότι αγωνίζεται για το κακό της χώρας και μου διέφυγε;

Ως τότε, λοιπόν, ως το πλήρες ξεδίπλωμα του προγράμματος, μόνο ερωτήματα μπορούμε να απευθύνουμε και ορίστε τρία μάλλον κρίσιμα:

·                     Πως μπορείς να λες ότι θα οικοδομήσεις κάτι χωρίς ανθρώπους που έχουν ανακατευθεί με την πολιτική, όταν το δεξί σου χέρι κατέβηκε υποψήφια με τη ΝΙΚΗ και ο άνθρωπός σου στη Βόρεια Ελλάδα (δεν έχει διαψευσθεί) έπαιζε μπαλίτσα σε περικολόζα μορφώματα;

Ναι, ναι, ξέρω, μέσω της “Καθημερινής” διευκρινίσθηκε ότι δεν θα συμμετέχουν στο νέο εγχείρημα “όσοι είχαν εκλεγεί ή είχαν θέση σε κάποιο κόμμα”, ενώ θα επιτραπεί η συμμετοχή σε όσους ήταν υποψήφιοι αλλά δεν εξελέγησαν -όπως το “δεξί χέρι” για παράδειγμα.
Αν αρχίσαν, όμως, από τώρα οι εκπτώσεις…

·                     Από και ως που η αναφορά στις 1.300.000 υπογραφές για τα Τέμπη στο τελευταίο “πολιτικό” ποστάρισμα; Νομίζω ότι όσοι και όσες υπέγραψαν, το κάνανε έχοντας στο νου τους το συγκεκριμένο έγκλημα και δεν δίνανε έγκριση για άλλη χρήση της χειρονομίας τους.

Ή των δεδομένων τους.

Κι ένα τελευταίο, που είναι και λίγο πέρσοναλ, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά μεγαλώσανε στην μαύρη την πείνα:

·                     Όταν ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται από τη σαρωτική ακρίβεια και η τρύπα στο πορτοφόλι του φαίνεται από την Ανδρομέδα, μήπως πρέπει ν’ ακούσουμε μία έστω λέξη από την Καρυστιανού για το πως βλέπει και το πως θα αντιμετωπίσει αυτή την κατάρα;

Γιατρός είναι η γυναίκα, πιστεύω ότι μπορεί εύκολα να το ξεφτιλίσει το φρικαλέο “σαν τη γρίπη είναι, θα περάσει” του Κωστή Χατζηδάκη…

Voices / Newpost  

Γιουσουφάκια, τεμενάδες και ένας επικίνδυνος άνθρωπος

 

«Δεν είναι καιρός να συζητήσουμε για τη νομιμότητα». Μα ναι, αυτό θα πούμε στον σουλτάνο, όταν έρθει να μας φορέσει φέσι και να μας πάρει το κεφάλι.

του Νίκου Παπαδογιάννη

Εάν δεν σας βύθισε σε μελαγχολία η περασμένη Κυριακή, με τη σχεδόν προδοτική δήλωση – πετρελαιοκηλίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη περί Βενεζουέλας («δεν είναι η ώρα για να συζητήσουμε τα περί νομιμότητας της επέμβασης των ΗΠΑ») και με την απίστευτη ξεφτίλα των ελληνικών αεροδρομίων, πραγματικά σας ζηλεύω, εσάς που αδιαφορείτε για όλα αυτά και ασχολείστε αποκλειστικά με τα ριάλιτι, τη μπάλα και τη Γιουροβίζιον.

Όταν βέβαια σας χτυπήσει την πόρτα ο σουλτάνος και σας πει ότι ήρθε να σας φορέσει φέσι και δεν είναι ώρα να συζητάμε για νομιμότητες και τέτοιες βλακείες, να μη παραπονεθείτε.

Δεν θα φταίει αυτός, αλλά εσείς. Εσείς, που παραδώσατε τα κλειδιά του τόπου –ξανά και ξανά- σε έναν άνθρωπο επικίνδυνο, που θα ‘πρεπε να κάθεται ντυμένος γιουσουφάκι όχι στον πρωθυπουργικό θώκο, αλλά στο σκαμνί ειδικού δικαστηρίου: για τα Τέμπη, για τονΟΠΕΚΕΠΕ, για τη διαφθορά, για τον εξανδραποδισμό της δικαιοσύνης και του τύπου, τώρα και για την εξωτερική πολιτική που ασκείται με τεμενάδες.

Φτάσαμε, εν έτει 2026, λες και ζούμε δεύτερο μεσαίωνα, να ομνύουμε στο «δίκαιο του ισχυρού» (εμείς οι ανύπαρκτοι) και να διαστρεβλώνουμε αρχαία τσιτάτα να δικαιολογήσουμε τις υποκλίσεις στον αυτόκλητο χωροφύλακα Τραμπ και στον αιμοσταγή γενοκτόνο τουΙσραήλ.

Να σηκωθεί ο Θουκουδίδης από τον τάφο του και να αρχίσει να μοιράζει κλωτσιές…

Για καλή μας τύχη, εμείς δεν διαθέτουμε κοιτάσματα πετρελαίου ούτε κομμουνιστική κυβέρνηση «ναρκεμπόρων», οπότε δεν κινδυνεύουμε άμεσα με βομβαρδισμό.

Κατοικούμε ωστόσο σε οικόπεδο στρατηγικής σημασίας και κοιμόμαστε δίπλα σε πάνοπλο γείτονα που εποφθαλμιά τα ηλιόλουστα νησάκια μας, επειδή μπορεί. Οπότε;

Περισσότερο και από τους κακομοίρηδες που πανηγυρίζουν ακόμη επειδή ξορκίσαμε το μουστάκι του Πολάκη και τους Μαδούρους του ΣυΡιζΑ , λυπάμαι τους αιθεροβάμονες που πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα αποκρούσει εύκολα μία πιθανή τουρκική εισβολή και μέσα σε κάνα εικοσάλεπτο θα πάρει και την Πόλη.

Ή και τους νυχτωμένους, που βλέπουν τον ημιπαράφρονα του Λευκού Οίκου και λένε «σύμμαχος».

Εάν ο Τραμπ και τα κόκκινα κασκέτα έπαιρναν την ψωροκώσταινα στα σοβαρά, δεν θα μας φόρτωναν για πρέσβειρα μία πλαστική κούκλα, που πέρα από τα υπόλοιπα εξύβριζε χυδαία την Ελλάδα και συνέκρινε τους Έλληνες με κοπρόσκυλα που κατουράνε το χαλάκι όπου κοιμούνται.

Δίκιο είχε βέβαια, που μας έλεγε αδιόρθωτους τζαμπατζήδες και ανεπίδεκτους εκπαίδευσης, αλλά αυτό είναι διαφορετική συζήτηση. Της ανεπάγγελτης κυρίας που κάνει διεθνή πολιτική καριέρα ως πρώην σύντροφος του υιού Τραμπ δεν θα ‘πρεπε να της πέφτει λόγος.

Υπάρχουν, πάντως, και χειρότερα. Θα μπορούσαμε να είμαστεΔανία ή Καναδάς και να ξυπνάμε καθημερινά με ξεκούδουνες απειλές να κρέμονται σαν δαμόκλεια σπαθιά πάνω από το κεφάλι μας.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε δημόσια το σχέδιό του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία – η οποία αποτελεί δανική κτήση εδώ και δύο αιώνες, αυτόνομη από το 2009 – επειδή πολύ απλά εποφθαλμιά τα κοιτάσματά της.

Τρομοκρατημένες η κεντρική κυβέρνηση της Δανίας αλλά και η τοπική της Γροιλανδίας απαντούν με το «σεις», με το «σας» και με το «δεν είναι δυνατόν» και με το «δεν πωλείται».

Παραπέμπουν στις διεθνείς συνθήκες και στο καταστατικό του ΝΑΤΟ, πασχίζουν να ξυπνήσουν την κοιμώμενη Ευρώπη, αλλά κατά βάθος γνωρίζουν ότι παραμένουν αβοήθητες στο έλεος του ανεκδιήγητου πλανητάρχη.

Τι θα πράξουν οι Δανοί, μεθαύριο που θα δουν την αστερόεσσα να ανεμίζει πάνω στους πάγους; Θα κηρύξουν πόλεμο στις ΗΠΑ;

Θα στείλουν στρατεύματα, τανκς και πολικές αρκούδες για να κατασπαράξουν τους πεζοναύτες του Τραμπ;

Θα ζητήσουν βοήθεια από τον Κυριάκο («δεν είναι ώρα να μιλάμε για τέτοια») Μητσοτάκη και τους συν αυτώ; Θα πάρουν μήπως πίσω τα δανεικά που έχουν δώσει στον Ζελένσκι προκειμένου να αποκρούσουν την εισβολή;

Πιο πιθανό είναι να βρεθεί με κουκούλα στο κεφάλι και με ξυρισμένο μουστάκι η άμοιρη Μέτε Φρέντρικσεν, παρά να προβάλει αντίσταση και να βρει συμπαραστάτες η μικρούλα, πειθήνια και φιλήσυχη Δανία.

Το ίδιο ισχύει για τους (συνδιοργανωτές του Μουντιάλ) Καναδούς, που μπορεί να ζουν σε μία χώρα αχανή, αλλά ούτε πυρηνικούς πυραύλους διαθέτουν ούτε φαντάζονταν ποτέ ότι ο πλούσιος γείτονας θα θελήσει να τους μετατρέψει σε 51η Πολιτεία, καταπώς λέει και ξαναλέει ο Τραμπ.

Παρόμοιες απειλές αντιμετωπίζουν πλέον το Μεξικό, η Κολομβία, η Νιγηρία και όποιος άλλος σκουρόχρωμος ξυπόλητος μπαίνει στο μάτι του ακατανόμαστου.

Εάν ο Τραμπ γνώριζε τα ονόματα περισσότερων χωρών, θα τις απειλούσε και αυτές. Μέχρι που θα κάνει το λάθος να αφυπνίσει καμία Κίνα και θα γίνουμε όλοι μαζί ολοκαύτωμα, ζωή να ‘χουμε να τον θυμόμαστε τον πλανήτη.

Για τη Ρωσία δεν υπάρχει θέμα, αφού Τραμπ και Πούτιν είναι από την πρώτη μέρα της …μεταπολίτευσης στην Ουάσινγκτον κώλος και βρακί. Σας αφήνω να ξεδιαλέξετε μόνοι σας, ποιος από τους δύο είναι ο κώλος και ποιος το βρακί.

Κλείνω το παρόν σημείωμα με τη χθεσινή δήλωση της Μαρτίνα Ναβρατίλοβα:

«Όποια αμερικανική εταιρία καυσίμων υπεξαιρέσει πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, θα πρέπει να τιμωρηθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο».

Όχι ότι ιδρώνει το αυτί κανενός στις ΗΠΑ για τέτοιου είδους όργανα. Εάν πάλι δεν έχετε ακουστά το όνομα Ναβρατίλοβα, ζητήστε πληροφορίες από την εθνική μας νύφη, που είναι και συνάδελφός της στα γήπεδα του τένις.

Η εμβληματική και για την κοινωνική δράση της Μαρτίνα δεν πρόκειται βέβαια να συμπεθεριάσει ποτέ με κανένα Μητσοτακέικο.

Από το δικό μου μετερίζι, σας εκλιπαρώ να σβήσετε την τηλεόραση και να ασχοληθείτε με τις ζωές μας που καίγονται. Των οικιών υμών εμπιμπραμένων, υμείς άδετε.

Ημείς πάλι οι ανησυχούντες παίζουμε το βιολί μας και τραγουδάμε το τροπάριό μας, αλλά μόνοι μας τα λέμε και μόνοι μας τ’ ακούμε.

Τι καταλάβαμε το 2019, που φωνάζαμε ότι θα ήταν έγκλημα ενάντια στον ελληνισμό να δοθεί συγχωροχάρτι στους αρχιερείς της ρεμούλας και της υποτέλειας; Ξέρω, ξέρω.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να πούμε τέτοια. Προέχει να βουτήξουμε στα συντριβάνια για να πιάσουμε το σταυρό, να φιλήσουμε το χέρι του παππούλη και να ευλογηθούμε από τον φανταστικό μας φίλο. Καλώς ορίσαμε στον 19ο αιώνα.

Κουτί Πανδώρας

O Δήμαρχος που γύρισε από το κρύο

 

Στη Φλώρινα, λοιπόν, είδαμε έναν τέτοιο «ταξιδιώτη του χρόνου»: έναν δήμαρχο που θεώρησε εθνικό καθήκον να διακόψει συναυλία επειδή ακούστηκε σλαβόφωνο τραγούδι.

Η εικόνα είναι σχεδόν σουρεαλιστική. Μουσικοί πάνω στη σκηνή, κόσμος να γλεντά, και ξαφνικά ο άρχοντας της πόλης παρεμβαίνει ως λογοκριτής, χωροφύλακας και επιθεωρητής γλωσσικής καθαρότητας. «Στην πόλη μου δεν θα τραγουδάτε τέτοια τραγούδια», φέρεται να είπε.

Μια φράση που θα μπορούσε άνετα να έχει ειπωθεί σε κάποιο καφενείο της δεκαετίας του ’50, τότε που το κράτος έβλεπε παντού εχθρούς, τραγούδια-κατασκόπους και νότες με αντεθνικό φρόνημα.

Η απόφαση θυμίζει τις πιο σκοτεινές περιόδους του μετεμφυλιακού κράτους: τότε που οι γλώσσες μετριούνταν, οι στίχοι ελέγχονταν και η τέχνη έπρεπε να περάσει από ιδεολογικό τελωνείο για να επιτραπεί η κυκλοφορία της. Θυμίζει επίσης Ψυχρό Πόλεμο, με τη μουσική να αντιμετωπίζεται ως απειλή για την εθνική ασφάλεια και τον δήμαρχο στον ρόλο του τοπικού Μακάρθι.

Το ειρωνικό –και βαθιά υποκριτικό– είναι ότι τα ίδια τραγούδια διδάσκονται, παίζονται και χορεύονται εδώ και δεκαετίες σε σχολές, πανηγύρια και γιορτές σε όλη την Ελλάδα.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επίκληση του «εγώ σας πληρώνω». Λες και η τέχνη είναι υπαλληλίκι του δήμου και οι μουσικοί οφείλουν να προσαρμόζουν το ρεπερτόριό τους στις φοβίες της εκάστοτε δημοτικής αρχής. ‘Η ότι τα λεφτά για τις εκδηλώσεις τα βάζει από την τσέπη του.

Η Φλώρινα, μια περιοχή όπου οι πολιτισμοί συνυπήρξαν για αιώνες, δεν έχει ανάγκη από δημάρχους-φύλακες της «καθαρότητας», παγωμένους οπαδούς του τραμπισμού. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που τουλάχιστον να καταλαβαίνουν ότι η μουσική δεν απειλεί, δεν διχάζει, δεν υπονομεύει. Ενώνει.

TVXS

Ανθρωπότυπος ΟΠΕΚΕΠΕ

 

του Θωμά Τσαλαπάτη

Υπάρχει κάτι βαριά μολυσματικό με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή βλέποντας τα βίντεο από τις καταθέσεις των μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια αίσθηση αποκαρδιωτική. Μια αίσθηση που λειτουργεί ταυτόχρονα ως συνειδητοποίηση και ως επεξήγηση. Είναι αυτός ο ανθρωπότυπος που περιγράφει μια χώρα. Την κατάσταση και τα αδιέξοδά της, τη λειτουργία της και την καταδίκη της. Οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο όπως εμφανίζονται αλλά κυρίως όπως προσδιορίζονται από τις σχέσεις τους με την εξουσία. Ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία τούς επιβραβεύει και τους επιτρέπει να μολύνουν με το χάλι τους την κοινωνία. Γιατί οι μάρτυρες που εμφανίστηκαν είναι απλώς αντιπροσωπευτικοί ενός μεγάλου αριθμού που δεν εμφανίστηκε, μιας λεγεώνας από παρατρεχάμενους μέχρι υπουργούς, που ορίζουν το γκρεμίδι αυτό που ονομάζεται Ελλάδα.

Το πιο εμφανές χαρακτηριστικό όλων αυτών κάποιος θα έλεγε πως είναι η γελοιότητα. Αλλά η γελοιότητα δεν είναι εγγενής. Η γελοιότητά τους προκύπτει από την αδιαφορία τους. Την αδιαφορία να έχουν έστω αξιοπρεπείς δικαιολογίες για τα περιουσιακά τους στοιχεία, τις συλλήψεις τους στο παρελθόν, τη γενικότερή τους στάση. Η γελοιότητά τους προκύπτει από τη γνώση τους πως κανείς δεν θα τους ακουμπήσει, γιατί υπάρχει ένας κομματικός μηχανισμός και μια κυβέρνηση να τους στηρίζει. Το γέλιο που μας προκαλούν είναι η αντιστροφή της οργής απέναντι σε αυτούς και απέναντι σε αυτό που αντιπροσωπεύουν. Το γέλιο μας είναι δική τους νίκη. Η χαμογελαστή απόγνωσή μας που έρχεται να αντικαταστήσει τις καταδίκες που δεν θα έρθουν. Η συμμετοχική μας παθητικότητα απέναντι στα συμπτώματα ενός μηχανισμού που δεν έχουμε τη βούληση να ανατρέψουμε.

Οι ανθρωπότυποι αυτοί είναι που έχουν κυριαρχήσει εδώ και καιρό, αυτοί που έχουν κάνει τη χυδαιότητά τους σύνταγμα της χώρας. Διεφθαρμένοι και επιδεικτικοί, κουτοπόνηροι και εξυπνάκηδες, νταήδες και μαζί δειλοί, που μια θα πουλάνε σεξιστική μαγκιά και την άλλη θα επικαλούνται θανάτους γονέων και συγγενών για να τους λυπηθούμε. Προγλωσσικοί και μαζί περήφανοι για την αμόρφωτη σκευή τους την οποία θα υπερασπιστούν ως λαϊκότητα. Στερεοτυπικοί στη χρήση κάθε επιχειρήματος, διδαγμένοι από πασαλείμματα μιμήσεων του λόγου των κομματικά ανωτέρων τους, περήφανοι στην επίκληση του τόπου τους (ενός τόπου που έχουν βοηθήσει να καταστραφεί και να καταδικαστεί για χρόνια). Θέλοντας να αποκρύψουν τις κομπίνες τους αλλά χωρίς να στερηθούν την ηδονή της επίδειξης με κάθε ευκαιρία. Οπλισμένοι με αυτό το θλιβερό μίγμα όπου όλα τα αντίθετα μπορούν να συνυπάρχουν: δουλοπρέπεια και μαγκιά, σαχλά αστειάκια και φτηνή επίκληση στο συναίσθημα, ξέφτια δικανικής καθαρεύουσας και άγνοια βασικών λέξεων, σήκωμα της φωνής και υποτέλεια, κουτοπονηριά και επίκληση στην τιμιότητα της εργασίας. ΕμεΤόστ το Σαββατόβραδο.

Οι ανθρωπότυποι αυτοί περιγράφουν την κυρίαρχη τάξη στο παρόν της χώρας μας. Οι ανώτεροί τους, συνήθως πιο εξευγενισμένοι, κουβαλούν, ενσαρκώνουν και εφαρμόζουν ακριβώς την ίδια ηθική και αισθητική εργαλειοθήκη. Συνήθως γόνοι αποτελούν τη φυσική εξέλιξη, τη μετέπειτα γενιά που διαδέχεται τους (κάθε μορφής) ΟΠΕΚΕΠΕδες. Είναι αυτοί που σπούδασαν στα κολέγια και στις Αγγλίες με τα λεφτά που εξασφάλισαν οι κατσικοκλέφτες πρόγονοι. Και οι κατώτεροί τους, μια κρίσιμη μάζα εκπαιδευμένη από τη ζήλια και τον μιμητισμό που επιβάλλει η επιδεικτικότητα των «μεγάλων». Αυτοί που προσδοκούν ένα ξεροκόμματο από το ίδιο θήραμα. Οχι για να χορτάσουν, αλλά για να νιώσουν πως προσκλήθηκαν και αυτοί στο φαγοπότι. Και πως μια μέρα θα τους αντιστοιχεί ένα πιο ζουμερό κομμάτι.

Μια εικόνα που γίνεται ακόμη πιο γκροτέσκα και πιο τρομακτική από όλα αυτά που την πλαισιώνουν. Από όλα αυτά που προκύπτουν ως αποτελέσματα της πολιτικής των ακρίδων. Εναν αγροτικό και έναν κτηνοτροφικό τομέα της χώρας να καταρρέει, μια απόγνωση που παίρνει τη μορφή αγροτικών κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα, ενώ κάθε συμπέρασμά μας επιβεβαιώνει πως το αύριο θα είναι για όλους μας χειρότερο.

Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι η γελοιογραφία της χώρας. Εμείς είμαστε.

efsyn

Ο Δεκέμβρης είναι η ερώτηση...

 

του Γιώργου Κατσαίτη

Τι είναι εκείνο που κάνει τους νέους ανθρώπους να εξεγείρονται;

Μόνον εκείνος που ξέχασε τα νιάτα του αρνείται να καταλάβει το ξέσπασμα που προκάλεσε η δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Αμφισβητεί τον συμβολισμό της εξέγερσης που υπενθυμίζεται. Οι πιο «ψαγμένοι» θα μηρυκάσουν το απόφθεγμα, που αποδίδεται συχνότερα στον Κλεμανσό: «Όποιος δεν ήταν σοσιαλιστής στα 20 δεν έχει καρδιά· όποιος εξακολουθεί να είναι στα 40 δεν έχει μυαλό». Σε τι να οφείλεται άραγε η αναπόφευκτη μετάλλαξη που υπαινίσσεται ο Γάλλος —κατ’ άλλους το ρηθέν αποδίδεται στον Ουίνστον Τσόρτσιλ, στον Ντισραέλι, στον Λόιντ Τζορτζ, ακόμη και στον Ταλλεϋράνδο;

Όλες οι ερμηνείες κατατείνουν στην τάση αποφυγής της αναγκαστικής εργασίας, που απειλεί τον νέο άνθρωπο και το υπόδειγμα ζωής που την ακολουθεί. Το μάρκετιν της αναπόφευκτης συνθηκολόγησης τίθεται αντιμέτωπο με τις σειρήνες της αποτροπής. Συχνά γίνεται το πεδίο σύγκρουσης με τους δικούς, την εκπαίδευση, τους θεσμούς που αντανακλούν τις αξίες της προσαρμογής. Στα 40 «οφείλει» να έχει προσαρμοστεί…

Στον αντίποδα, η φράση του Μαρξ (ιδίως στη Γερμανική Ιδεολογία και στα Grundrisse): «Στην κομμουνιστική κοινωνία… μπορώ το πρωί να κυνηγώ, το απόγευμα να ψαρεύω, το βράδυ να κριτικάρω, χωρίς ποτέ να γίνομαι κυνηγός, ψαράς ή κριτικός». Κάπως έτσι περιγράφεται η υπέρβαση της αλλοτρίωσης.

Είναι μάλλον ευνόητο γιατί γεννιέται η νεανική ανυποταξία, ακόμη και πέρα από την όποια καταναλωτική δυνατότητα του «ταραξία». Δεν πρόκειται για ταξική αντίθεση, αλλά για αντίθεση στην ταξική κατάσταση. Ενόψει της υπαγωγής στον καταμερισμό εργασίας, οι πιέσεις προσλαμβάνονται από το εκπαιδευτικό σύστημα προσαρμογής με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: καταναγκαστικά, καταπιεστικά. Ακόμη και από το πιο οικείο περιβάλλον, σε μια επίδειξη ρεαλισμού και νουθεσίας, που αποδίδει την αντίσταση στην προσαρμογή σε αντικοινωνικές ή ράθυμες τάσεις και συνήθειες.

Και οι νέοι, ακολουθώντας το ένστικτό τους, εξεγείρονται. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι δυνάμεις καταστολής —ταγοί του υποδείγματος ζωής που προαλείφεται— εκδικούνται, ίσως κατά κάποιον τρόπο, για τον δικό τους συμβιβασμό. Κι αυτή η σύγκρουση γεννά νέους συμβολισμούς· κι εκείνοι νέους, κι άλλους ακόμη, όσο το επίδικο παραμένει εκεί σαν αιτία μαζί και σαν αμαρτία. 

* Δεν χρειάζομαι χέρια γύρω μου. Και δεν χρειάζομαι φάρμακα να με ηρεμήσουν. Δεν νομίζω ότι χρειάζομαι τίποτα απολύτως. Συνολικά, όλα ήταν απλώς τούβλα στον τοίχο. Pink Floyd/The wall (1979).

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΚΕΡΚΥΡΑ

Πόλεμος κατά του πολέμου

 

του Τάσου Παππά

Από πότε έχουμε να δούμε φέρετρα σκεπασμένα με την ελληνική σημαία; Μήπως πρέπει και εμείς και οι Ευρωπαίοι να εκπαιδευτούμε καταλλήλως ώστε να αρχίσουμε να συνηθίζουμε αυτή την εικόνα; 

Οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα, όπως είπε ο Νίκος Δένδιας. Γιατί να έχουν; Τόσες επεμβάσεις έχουν κάνει, τόσα πραξικοπήματα έχουν οργανώσει, τόσους εμφυλίους έχουν προκαλέσει. Λογικό είναι να περιμένουν ότι θα έχουν θύματα. Δεν ρωτάνε όμως τις χώρες που ήταν θύματα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής τους πόσους νεκρούς έχουν μετρήσει και πόσες καταστροφές έχουν υποστεί. Γιατί όμως ξαφνικά έχουν μπει κυβερνήσεις, δεξαμενές σκέψης, μέσα ενημέρωσης, ειδικοί στους εξοπλισμούς, απόστρατοι, διεθνολόγοι σ’ ένα πολεμικό κλίμα; Υπάρχει κίνδυνος; Βεβαίως υπάρχει αν πιστέψουμε τις οικονομικές, πολιτικές και μιντιακές ελίτ της Ευρώπης. Χτυπάνε όχι καμπανάκια, αλλά καμπάνες.

Ποιος είναι ο εχθρός; Θέλει και ρώτημα; Ο Πούτιν φυσικά. Τι θέλει αυτός ο Ρώσος; Μα να επιτεθεί στην Ευρώπη. Για να πετύχει τι; Να την αποδιοργανώσει και να καταλάβει τις χώρες που γειτνιάζουν με τη δική του και μέχρι το 1989 ανήκαν στην επικράτεια του υπαρκτού σοσιαλισμού. Φαντάζεται ότι είναι ο σύγχρονος Μέγας Πέτρος; Ακόμη χειρότερα. Οτι είναι ο Στάλιν. Μήπως υπερβάλλουμε; Καθόλου. Δεν βλέπετε τα αίσχη που κάνουν οι Ρώσοι; Δεν διαβάζετε τις δηλώσεις αξιωματούχων πολλών κυβερνήσεων της Ευρώπης; Μήπως μας έχει πλακώσει το ρεύμα της ρωσοφοβίας; Μα να φτιάξουμε καταφύγια; Γιατί όχι. Πρέπει να προετοιμαστούμε. Θα εξοπλιζόμαστε συνεχώς; Πρέπει. Τα λεφτά από πού θα τα βρούμε, θα τα κόψουμε από τις κοινωνικές δαπάνες; Αν είναι απαραίτητο θα το κάνουμε. Θα τα κονομήσει πάλι το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα; Αυτές είναι φιλελεύθερες ανοησίες που ξεστόμισε ο Αϊζενχάουερ στο τέλος της προεδρικής θητείας του. Δεν σας τρομάζει το γεγονός ότι η Γερμανία υπερεξοπλίζεται; Τι είναι αυτά που λέτε, η Γερμανία τού σήμερα δεν είναι η Γερμανία της δεκαετίας του ‘30. Ξέρετε, ουδείς πίστευε ότι οι Γερμανοί θα ερωτεύονταν με τόσο πάθος τον Χίτλερ, όμως το είδαμε κι αυτό. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Είμαι επιφυλακτικός. Δεν πρέπει να ερωτηθούν οι λαοί αν συμφωνούν; Δεν έχουμε τον χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες, θα μας αιφνιδιάσει ο Πούτιν. Γιατί να μπει σε μια τέτοια περιπέτεια, θα κινδυνεύσει και η χώρα του, άλλωστε δηλώνει σ’ όλους τους τόνους ότι δεν θέλει γενικευμένο πόλεμο. Είστε αφελής και άρα ευάλωτος στη ρωσική προπαγάνδα. Συνέλθετε.

Για να σας βοηθήσω, σας παραθέτω τα εξής: Ο Γερμανός υπουργός Αμυνας επικαλέστηκε ιστορικούς που λένε ότι η Ευρώπη πέρασε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι και πρόσθεσε ότι μια ρωσική επίθεση σε μια χώρα του ΝΑΤΟ στα ανατολικά είναι πιθανή το 2029. Ο Βρετανός υπουργός Αμυνας είπε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετωπίζει μια νέα εποχή απειλών από εχθρικές χώρες. Στη Ρωσία αναφερόταν. Ο αρχηγός γενικού επιτελείου της Πολωνίας, στρατηγός Βίσλαβ Κούκουλα, είπε ότι η χώρα του βρίσκεται σε προπολεμική κατάσταση. Ο Λιθουανός επίτροπος Αμυνας της Ε.Ε., Ανριους Κουμπίλιους, υποστήριξε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να δοκιμάσει την άμυνα του ΝΑΤΟ εντός των επόμενων δύο έως τεσσάρων ετών. Ο Εσθονός αντιστράτηγος Αντρους Μερίλο είπε ότι βρισκόμαστε με τη Ρωσία ήδη σε πόλεμο. Ο διοικητής της συμμαχικής διοίκησης της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, στρατηγός Ινγκο Γκέρχαρτς, προειδοποίησε ότι η Ρωσία αυξάνει συστηματικά τις προκλήσεις και επισήμανε ότι οι συχνές προκλήσεις στα σύνορα της συμμαχίας, οι δολιοφθορές χερσαίων και υποθαλάσσιων υποδομών, οι κυβερνοεπιθέσεις, οι παρεμβολές στα συστήματα πλοήγησης και οι εκστρατείες παραπληροφόρησης αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του αυξανόμενου ρυθμού και της μειούμενης απόστασης μεταξύ των συμβάντων.

Ο υπουργός Αμυνας της Ελλάδας Νίκος Δένδιας μίλησε για το προαπαιτούμενο αλλαγής κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και επιστροφή σ’ ένα πνεύμα αυτοθυσίας. Φτάνει. Ελεος. Με πείσατε. Μπράβο, χαίρομαι. Είμαι όμως σε δίλημμα. Πείτε μου, θα σας βοηθήσω να το απαντήσετε. Να, ξέρετε, ή πρέπει να στηρίξω χωρίς ενδοιασμούς τις φιλοπόλεμες εκστρατείες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ή να βγω στους δρόμους μαζί με άλλους πολίτες και να διαδηλώσουμε υπέρ της ειρήνης. Σοβαρά μιλάτε τώρα; Δεν σας καταλαβαίνω, πάνω απ’ όλα η πατρίδα και η δημοκρατία. Ναι, αλλά δεν εμπιστεύομαι πολλούς απ’ αυτούς που το παίζουν πατριώτες και δημοκράτες. Στο παρελθόν οι ομόδοξοί τους οδήγησαν τις χώρες τους σε συμφορές. Και τι θέλετε δηλαδή, να παρακολουθούμε αδιάφοροι την επεκτατική πολιτική του Ρώσου δικτάτορα; Στο μυαλό μου έρχεται ένα σύνθημα που το είπε πριν από περίπου 100 χρόνια ο Παντελής Πουλιόπουλος: «Πόλεμος κατά του πολέμου». Πουλιόπουλος; Δεν μου λέει κάτι. Ποιος ήταν; Ο πρώτος γραμματέας του ΚΚΕ. Μάλιστα, είστε αδιόρθωτος.

Εφημερίδα των Συντακτών