Η νύχτα που «γκρεμίστηκε» ο τραμπισμός και τι σημαίνει για τον κόσμο

 

Η δομική αναδιάταξη του αμερικανικού τοπίου στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026 και η επιστροφή της κοινωνικής πραγματικότητας στο προσκήνιο.

του Χάρη Φραντζή

Ο Ντόναλντ Τραμπ σφράγισε την εποχή μας ως η συμπύκνωση μιας αυξανόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι σε έναν κόσμο δομικών ανισοτήτων. Η άνοδός του υπήρξε το αποτέλεσμα της οργής που γέννησαν οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Δημοκρατικών, αλλά η διακυβέρνησή του αποδείχθηκε οικονομικά ακόμη πιο σκληρή και καταστροφική από τους προκατόχους του.

Η αποκαθήλωσή του στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026 λειτουργεί λυτρωτικά για μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, χωρίς ωστόσο να προσφέρει αυτόματες λύσεις. Διότι ο Τραμπ υπήρξε μόνο το σύμπτωμα και το κύριο διακύβευμα πάντα θα παραμένει το εάν η ουσία των πολιτικών που εφαρμόζονται θα στρέφονται προς όφελος των πολλών ή προς τα συμφέροντα των ελίτ.

Η κατάρρευση μιας αυταρχικής αυταπάτης

Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την επανεκλογή του, ο Τραμπ 

οδήγησε τη χώρα στα όρια της θεσμικής και κοινωνικής αντοχής της. Με μια οριακή πλειοψηφία στο Κογκρέσο, προώθησε την αποδιοργάνωση της 

ομοσπονδιακής κυβέρνησης μέσω του προγράμματος DOGE, επέβαλε επιζήμιους δασμούς, εξαπέλυσε ορδές ένοπλων φασιστών (ICE) κατά των μεταναστών και ενέπλεξε τις ΗΠΑσε έναν πόλεμο με το Ιράν από το οποίο και ηττήθηκε.

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, εγκλωβισμένο στην πεποίθηση ότι η νίκη του 2024 σφράγισε αμετάκλητα μια συντηρητική στροφή στην κοινωνία, θεώρησε πως η πολιτισμική σύγκρουση (cultural wars) του παρείχε πολιτική ασυλία.

Τα αποτελέσματα της κάλπης απέδειξε ότι αυτό ήταν μια αυταπάτη. Η λαϊκή απόρριψη υπήρξε καθολική, διαπερνώντας παραδοσιακά συντηρητικά προπύργια στο Οχάιο, την Αϊόβα, το Κάνσας και το Τέξας. Η κοινωνική πραγματικότητα –η αύξηση των τιμών των καυσίμων, η κρατική αυθαιρεσία, η καταστροφική επέκταση των τεχνο-ολιγαρχών κ.α.– διέρρηξε τους δεσμούς του τραμπισμού με τη μεταβιομηχανική και αγροτική Αμερική.

Το ηθικό φορτίο και η πολιτική της καθημερινότητας

Στη Μινεάπολη, το αυτοσχέδιο μνημείο για τον νοσηλευτή Άλεξ Πρέτι γέμισε με τα αυτοκόλλητα «Ψήφισα». Η κίνηση αυτή συμπύκνωσε το ηθικό αποτύπωμα μιας εκλογικής διαδικασίας που ξεπέρασε την τυπική κομματική αντιπαράθεση. Την ίδια στιγμή, μια νέα γενιά πολιτικών –όπως ο Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας και ο Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ στο Μίτσιγκαν– απέδειξε ότι η εκλογική επικράτηση δεν επιτυγχάνεται μέσου ενός επικοινωνιακού ναρκισσισμού, αλλά με την τοποθέτηση του πολιτικού διακυβεύματος στην καρδιά των πραγματικών αναγκών: στο ενοίκιο, τον μισθό, την υγεία.

Η παράλληλη ενίσχυση των δημοκρατών σοσιαλιστών, με την εκλογή προσώπων που αναδύθηκαν μέσα από το συνδικαλιστικό κίνημα και τους τοπικούς αγώνες, υπογραμμίζει αυτή τη βαθύτερη μετατόπιση. Η αμήχανη δήλωση του Τραμπ στο Fox News λίγο μετά τα μεσάνυχτα είναι ενδεικτική:

«Είναι απλώς μια χρονική στιγμή. Υπήρχε μια διάθεση στην ατμόσφαιρα, φαντάζομαι».

Το μάθημα για την επόμενη μέρα

Αυτή η «διάθεση στην ατμόσφαιρα» δεν υπήρξε ένα τυχαίο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά η βίαιη εισβολή της υλικής πραγματικότητας στο πεδίο της πολιτικής. Παρά το μέγεθος της εκλογικής επικράτησης, το μέλλον των Δημοκρατικών παραμένει μετέωρο.

Η δομική σύγκρουση ανάμεσα στη νεανική, ριζοσπαστική, σοσιαλιστική πτέρυγα και την περιχαρακωμένη κομματική γραφειοκρατία των ακροκεντρώων παραμένει ενεργή, την ώρα που η ηγεσία του κόμματος εμφανίζεται αμήχανη, χωρίς σαφές πολιτικό στίγμα και ηγετική φυσιογνωμία για τις επόμενες κάλπες.

Εάν υπάρχει ένα πολιτικό δίδαγμα από αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι ότι η Αριστερά έχει ελπίδες μόνο όταν εγκαταλείπει τον ναρκισσιστικό απομονωτισμό της και απευθύνεται θαρραλέα, χωρίς απολογητική διάθεση, στους από τα κάτω.

Το Τέξας δεν έγινε μπλε επειδή άλλαξαν ως δια μαγείας οι ψηφοφόροι του, αλλά επειδή βρέθηκαν πολιτικά υποκείμενα που αποφάσισαν να μιλήσουν σοβαρά για τα προβλήματα της κοινωνίας και όχι για τις δικές τους προσωπικές ατζέντες .

Κουτί Πανδώρας

Τελευταία κομπίνα: Κάτω οι κομπιναδόροι!

 

Αυτό πώς σας φαίνεται; Από τη μεγάλη παραγωγή σκανδάλων να έχουμε –ω του θαύματος– περάσει στη μεγάλη, πολύκροτη και πολύφερνη παραγωγή αποκάλυψης σκανδάλων

του Θανάση Καρτερού

Οι προαγωγοί της εθνικής διαφθοράς να έχουν αναλάβει την προαγωγή της εντιμότητας και της διαφάνειας. Ο Μητσοτάκης, πρωθυπουργός Καθαρά Χέρια, ο Πιτσιλής αυτουργός της επιχείρησης Κάτω τα Χέρια από τα λεφτά του λαού, η Μενδώνη αδυσώπητη να καταργεί διάτρητους διαγωνισμούς και πάει λέγοντας. Μπούκωσαν οι τηλεοράσεις μας από πίτσες, αρτοσκευάσματα χωριάτικα και άλλα συναφή, με αστυνομική συνοδεία, δικογραφίες και χειροπέδες. Θύελλα κάθαρσης, που ούτε ο Καλλιάνος μπόρεσε να προβλέψει, ούτε το «112» να μας προειδοποιήσει να κρατάμε τουλάχιστον ομπρέλες με τόσες αποκαλύψεις και τόσο μένος κατά της διαφθοράς.

Θα μπορούσες να το ονομάσεις και τελευταία κομπίνα με τίτλο: Κάτω οι κομπιναδόροι! Αφού ρήμαξαν με τις πολιτικές και τις «τραβηχτικές» νοικοκυριά, ευρωπαϊκά κονδύλια και δημόσια ταμεία, τώρα μας προκύπτουν πρωτεργάτες της κάθαρσης. Αφού έχτισαν τούβλο τούβλο τη διαφθορά, τώρα ανέλαβαν να την κατεδαφίσουν. Διότι, αν τα πάρεις από την αρχή, στη δική τους θητεία άνθισαν όλα τα λουλούδια της αρπαχτής. Τα ωραία της πανδημίας, τα ακόμα ωραιότερα των απευθείας αναθέσεων και των δισεκατομμυρίων για συμβουλές, τα έξοχα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των αλιέων, οι υπερωρίες της Κοβέσι και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, οι υποκλοπές πίσω από το χρήμα και το χρήμα πίσω από τις υποκλοπές. Κανόνας απαράβατος: Οι εκζητούντες τον Μητσοτάκη ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού.

Σας φαίνεται θεωρία συνωμοσίας ότι ενόψει εκλογών αποφάσισαν, αφού κακοποίησαν πάντα τα ταμεία, να ιδρύουν σύλλογο κατά των κακοποιητών; Δείτε τότε, ως παράδειγμα, τα ερωτήματα για τον Πιτσιλή, τον οποίο εξύμνησε χτες ο πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο. Πώς κάτω από τη μύτη του ο Γιαννακόπουλος χόρευε χωριάτικα Αρχές και νόμους με εκατοντάδες επιχειρήσεις, αχυράνθρωπους και φουσκωτούς για χρόνια και χρόνια; Πώς ουκ ολίγα στελέχη της ΑΑΔΕ, υπό την εποπτεία του, φέρονται να απολάμβαναν ζεστό ψωμάκι «Χωριάτικου»; Πώς οι σχετικές καταγγελίες έμπαιναν στο συρτάρι; Πώς ο κόσμος το είχε τούμπανο κι ο Πιτσιλής κρυφό καμάρι, με δυο λόγια; Ανικανότητα ασυγχώρητη, ή κάτι ακόμα χειρότερο, από τον συνοδοιπόρο και προστατευόμενο του Μητσοτάκη;

Δεν είναι όμως αυτό το πιο κάτω, γιατί υπάρχει και παρακάτω. Σε ποιον ανέθεσε ο Μητσοτάκης να εξυγιάνει τον αμαρτωλό ΟΠΕΚΕΠΕ και να διασφαλίσει τη διαφάνεια και την εντιμότητα στις αγροτικές ενισχύσεις; Μα στον υπεράνω πάσης υποψίας και πάσης αυτοψίας Πιτσιλή. Κάτω από τη μύτη του χόρευαν οι διαβόλοι της πιο εκτεταμένης φοροδιαφυγής, αλλά αυτόν εμπιστεύτηκε ο πρωθυπουργός να βάλει τέλος στον χορό της διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Από κει και πέρα είναι στην καλή θέληση του καθενός να πιστεύει ότι δεν ήξερε τίποτε για τον φόνο ο Πιτσιλής και αιφνιδιάστηκε, δεν ήξερε τίποτε κι ο Μητσοτάκης για τον Πιτσιλή και τον εμπιστεύτηκε. Και τώρα ενωμένοι, Μητσοτάκης, Πιτσιλής, Μενδώνη, Αδωνις και λοιποί Αδιάφθοροι, θα πατάξουν τη διαφθορά που κατακυρίευσε τη χώρα. Κοιμηθείτε ήσυχοι, συνεπώς…

EFSYN

Έτσι μάθαμε από παιδιά…

 

του Κώστα Πετρωτού

Και να λοιπόν που φτάσαμε στην Ελλάδα, η Δικαιοσύνη να ερευνά υπόθεση χειραγωγημένων αγώνων σε σχολικά πρωταθλήματα. Αγώνων που δίνουν επιπλέον μόρια για το πανεπιστήμιο σε μαθητές/αθλητές.

Eίναι προφανές ότι πρέπει να περιμένουμε πριν καταλήξουμε σε οριστικά συμπεράσματα για το τι πραγματικά συνέβη. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση μας δίνει το ερέθισμα να θίξουμε νοοτροπίες πολλών ετών.

Στα πρώτα βήματα της δημοσιογραφικής πορείας του, ο γράφων είχε ασχοληθεί με τα σχολικά πρωταθλήματα που στο πρώτο στάδιό τους παρουσίαζαν μεγάλο ενδιαφέρον, αφού συμμετείχαν εκατοντάδες μαθητές, και σε εποχές που το διαδίκτυο δεν είχε μπει ακόμη στη ζωή μας, τα φύλλα αθλητικών εφημερίδων με φωτογραφίες και συνθέσεις, γίνονταν ανάρπαστα. Από ένα σημείο και έπειτα, όμως, φτάνοντας στην τελική φάση και στα ματς πανελλήνιας κλίμακας, συνέχιζαν τα σχολεία που κυνηγούσαν τη διάκριση, ακριβώς για να εξασφαλίζουν μόρια οι αθλητές τους, οι οποίοι στην πλειονότητά τους ήταν μέλη ακαδημιών μεγάλων συλλόγων. Ακόμα και ο πιο άπειρος δημοσιογράφος μπορούσε να αντιληφθεί πόσο απαιτητικό γινόταν το κλίμα και πόσο μακριά από το πνεύμα του αθλητισμού ήταν εκείνες οι αναμετρήσεις.

Δεν είχε φτάσει στα χέρια μου κάποια πληροφορία περί χειραγώγησης, όμως, πραγματικά αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσαν οι υπεύθυνοι των σχολείων και οι γονείς των παιδιών αν γνώριζαν πως υπήρχε η δυνατότητα να επηρεάσουν το τελικό αποτέλεσμα. Και οι νικητές και οι ηττημένοι. Γιατί έχω την αίσθηση ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, η ωφελιμιστική λογική μάς «τυφλώνει» και δεν βλέπουμε πάνω σε ποιες «αξίες» μεγαλώνουν τα παιδιά μας.

EFSYN

Ποιος ξεσηκώνει τους νέους

 

EDITORIAL

Ποιος υποκινεί τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους να κατέβουν στους δρόμους; Ποιος κρύβεται πίσω από τις κινητοποιήσεις; Το ερώτημα επανέρχεται με αξιοθαύμαστη συνέπεια κάθε φορά που η κοινωνική δυσαρέσκεια ανοίγει τη βαλβίδα της χύτρας.

Από τη Γαλλία του Μακρόν μέχρι την Ελλάδα του Μητσοτάκη, κυβερνήσεις, συστημικοί προπαγανδιστές και δημοσιογραφικά επιτελεία αναζητούν τους συνήθεις υπόπτους. Την Αριστερά, τους «ακραίους», τους «επαγγελματίες ταραξίες», τους σκοτεινούς καθοδηγητές, μέχρι και τους πιο ευάλωτους, τους μετανάστες. Ο πραγματικός υποκινητής, ωστόσο, βρίσκεται παντού γύρω τους και δεν είναι άλλος από την πραγματικότητα που οι ίδιοι έχουν «φιλοτεχνήσει».

Στη Γαλλία, εδώ και εβδομάδες, δεκάδες χιλιάδες μαθητές, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, αμφισβητούν έμπρακτα μια εκπαιδευτική και κοινωνική «κανονικότητα» που τους υπόσχεται ολοένα λιγότερα και απαιτεί ολοένα περισσότερα. Σχολεία με τεράστιες ελλείψεις, καθηγητές που δεν αντικαθίστανται, ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, ένα μέλλον που μοιάζει περισσότερο με διαρκή δοκιμασία επιβίωσης. Στην Ελλάδα, οι σημερινές πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις έχουν τις δικές τους ανάλογες αιτίες και τα ανάλογα αιτήματα.

Χθες οι φοιτητές έστησαν αντίσκηνα στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθούν, μεταξύ άλλων, επειδή δεν μπορούν να βρουν σπίτι. Κανένας από τους κυβερνητικούς φωστήρες δεν τρόμαξε με το ποσοστό των φετινών επιτυχόντων των πανελλαδικών που δεν γράφτηκαν στις σχολές τους εξαιτίας του υψηλού κόστους διαβίωσης. Αντιθέτως, σκιάχτηκαν με την ανακοίνωση των κινητοποιήσεων, στο φόντο του νεολαιίστικου ξεσηκωμού που δονεί την Ευρώπη – και όχι μόνο. Αντί, λοιπόν, για απαντήσεις και μέτρα ικανοποίησης των δίκαιων αιτημάτων, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα αποθάρρυνσης της συμμετοχής.

Στη Γαλλία, η κρατική βία έχει αφήσει πίσω της σοβαρά τραυματισμένους μαθητές και πάνω από 2.000 συλληφθέντες, ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κατεβάσει στους πυρπολημένους από οργή δρόμους τον στρατό. Η γαλλική δημοκρατία εκπέμπει στους αιώνες μια εικόνα με δύο όψεις: είναι το εργαστήριο των κοινωνικών αγώνων αλλά και το εργαστήριο της καταστολής τους. Η Γαλλία εξάγει ταυτόχρονα το φως της μαζικής διεκδίκησης αλλά και τον τρόμο που αυτή η διεκδίκηση προκαλεί. Στην Ελλάδα, το μήνυμα έχει ληφθεί και μεταφραστεί από χθες…

Αυτό που δεν θέλουν να αντιληφθούν κυβερνήσεις όπως του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι όσους αστυνομικούς κι αν παρατάξουν, όσα σχέδια προληπτικής καταστολής κι αν εκπονήσουν, όσο κι αν βαφτίζουν την πολιτική χειραφέτηση υποκίνηση, σερβίροντας τρομολαγνεία, οι αιτίες της κοινωνικής οργής θα παραμένουν εκεί. Και αυτή η πραγματικότητα δεν συλλαμβάνεται.

EFSYN

Ενεργειακή ακρίβεια και επιδόματα / «Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι»

 

του Γιάννη Μυλόπουλου

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τη Eurostat, είναι η ευρωπαϊκή χώρα με τη μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια. Ενώ, δηλαδή, ο μέσος όρος της ενεργειακής φτώχειας στην Ευρώπη είναι 8,8%, στην Ελλάδα είναι 18,1%. Που σημαίνει ότι το 18,1% των Ελλήνων, 1 στους 5,5 Έλληνες δηλαδή, δεν μπορούν να ζεστάνουν το σπίτι τους τον χειμώνα.

Όταν στην Ευρώπη αυτό συμβαίνει για μόλις 1 στους 11,4 ευρωπαίους. Η μεγάλη ενεργειακή φτώχεια από την οποία πλήττεται η Ελλάδα, διπλάσια και βάλε από την Ευρώπη, μόνο τυχαία δεν είναι.

Είναι το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που αντιμετωπίζει την ενεργειακή ακρίβεια όχι θεραπεύοντας τις αιτίες της, αλλά μοιράζοντας επιδόματα.

Μοιράζοντας, δηλαδή, παυσίπονα για να αντέχουμε τον πόνο…

Τα επιδόματα, όσο μεγάλα και αν είναι (που στη δική μας περίπτωση ούτε αυτό δεν είναι), είναι προσωρινά μέτρα τα οποία δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες της ενεργειακής ακρίβειας. Αλλά σαν τα παυσίπονα ανακουφίζουν προσωρινά κάποιους από τους πολίτες από τους πόνους της ενεργειακής φτώχειας.

Το ότι η κυβέρνηση αναγκάζεται και παίρνει νέα μέτρα κάθε τρεις και μια, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι τα επιδόματα δεν θεραπεύουν τις αιτίες της ενεργειακής ακρίβειας, αλλά απλώς απαλύνουν τα συμπτώματά της.

Γιατί, όμως, η κυβέρνηση ακολουθεί αυτή την πολιτική των προσωρινών μέτρων, τύπου παυσίπονων, για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της ενεργειακής ακρίβειας;

Και γιατί δεν λαμβάνει οριστικά, δηλαδή διαρθρωτικά μέτρα για να καταπολεμήσει τις αιτίες του προβλήματος, όπως έκαναν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες;

Η απάντηση στην ερώτηση έχει δυο όψεις. Που και οι δυο μαζί δίνουν την πραγματική εικόνα της κυβερνητικής πολιτικής.Σύμφωνα με την πρώτη, η κυβέρνηση ακολουθεί τυφλά το ιδεολόγημα της αυτορρύθμισης των αγορών. Υποστηρίζει, δηλαδή, ότι οι αγορές πρέπει να παραμένουν χωρίς καμία ρύθμιση, ακόμη και όταν συντρέχουν ειδικές συνθήκες οικονομικής ή ενεργειακής κρίσης.

Ενώ είναι γνωστό και αποδεδειγμένο ότι, όταν σε συνθήκες κρίσεις οι αγορές δεν ρυθμίζονται, τότε τις ρυθμίζουν οι μεγάλοι παίκτες προς όφελός τους.

Σε αντίθεση με την φανατική προσήλωση στο δόγμα της αυτορρύθμισης των αγορών, πολλά ευρωπαϊκά κράτη μετά την ενεργειακή κρίση, όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Ουγγαρία, η Λιθουανία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία, είτε διατήρησαν είτε και επανάφεραν τις εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας που είχαν ιδιωτικοποιηθεί, σε δημόσιο χαρακτήρα. Προκειμένου να ρυθμίζουν την ενεργειακή αγορά προς όφελος των καταναλωτών, μέσω της επιβολής πλαφόν στις ανώτατες τιμές.

Επιπλέον αυτών των κρατών που επέβαλαν πλαφόν, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία ρύθμισαν τις ενεργειακές αγορές τους επιβάλλοντας κοινωνικά τιμολόγια σε ευάλωτα και σε ενεργειακά φτωχά νοικοκυριά.

Με την πολιτική αυτή της ρύθμισης των ενεργειακών αγορών κατάφεραν να συγκρατήσουν τις τιμές της ενέργειας και να περιορίσουν δραστικά την ενεργειακή φτώχεια, ακόμη και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ανήκουν στο ίδιο νεοφιλελεύθερο δόγμα με τον κ. Μητσοτάκη.

Στη… μακρινή Ελλάδα ακόμη περιμένουμε την υπόσχεση της αυτορρύθμισης των αγορών για να δούμε άσπρη μέρα.

Η δεύτερη όψη της απάντησης στην ερώτηση γιατί η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να θεραπεύσει την ακρίβεια, έχει να κάνει με την ευνοιοκρατική πολιτική για τα ολιγοπώλια και για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που συνειδητά αυτή ακολουθεί.

Έτσι κι αλλιώς, η πολιτική της αυτορρύθμισης των αγορών ευνοεί το ενεργειακό καρτέλ και ζημιώνει τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Ευνοεί, δηλαδή, τις 4 + 1 μεγάλες επιχειρήσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της ιδιωτικοποιημένης πια ΔΕΗ, που λειτουργούν με κανόνες ολιγοπωλίου. Ρυθμίζοντας, δηλαδή, μεταξύ τους τις τιμές κατά το δοκούν και κατά τρόπο κερδοσκοπικό.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι ολιγοπωλιακές συνθήκες της ενεργειακής αγοράς στην Ελλάδα που ευθύνονται για την ενεργειακή ακρίβεια και τη φτώχεια στην Ελλάδα.

Είναι και η προσχηματική και παραπειστική πολιτική της κυβέρνησης στο ζήτημα της φορολόγησης των υπερκερδών των ενεργειακών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων παραγωγής ή προμήθειας καυσίμων.

Σε αντίθεση με πολλά ευρωπαϊκά κράτη, μεταξύ των οποίων η Ισπανία, η Ιταλία, η Τσεχία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, το Βέλγιο, η Πορτογαλία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που προχώρησαν σε ουσιαστική φορολόγηση των κερδών των ενεργειακών επιχειρήσεων.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει να φορολογήσει τα υπερκέρδη των μεγάλων ενεργειακών επιχειρήσεων από το 2021 – 2022.

Αλλά και πάλι, ακόμη και όταν επέβαλε το μέτρο, η ελληνική κυβέρνηση προσχηματικά λειτουργώντας, δεν φορολόγησε τα υπερκέρδη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όπως η υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά επέβαλε έκτακτη εισφορά σε συγκεκριμένα πρόσθετα έσοδα της χονδρεμπορικής αγοράς.

Γι’ αυτό και το μέτρο αυτό, όταν εφαρμόστηκε το 2021 – 2022, απέδωσε στην Ελλάδα μόλις 367,1 εκ. ευρώ. Αφού ο φαινομενικά μεγάλος συντελεστής 90% που προσχηματικά εφαρμόστηκε, δεν επέβαλε φορολόγηση ούτε στο σύνολο των κερδών, ούτε και στο σύνολο του κύκλου των εργασιών, όπως συνέβη στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Επιπλέον αυτών που η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει για την αντιμετώπιση της ενεργειακής ακρίβειας συγκρινόμενη με την υπόλοιπη Ευρώπη, αρνείται και να εφαρμόζει την πολιτική των ενεργειακών κοινοτήτων που κατά κόρον ισχύει στις ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα σε ποσοστά άνω του 80% της συμμετοχής στις ενεργειακές επιχειρήσεις.

Αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παραδώσει και την πράσινη ενέργεια σε ένα ιδιότυπο «πράσινο» καρτέλ.

Με αποτέλεσμα οι κάτοικοι των περιοχών όπου εγκαθίστανται Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας να μην ωφελούνται, να μην βλέπουν δηλαδή καμία ελάφρυνση στις τιμές του ρεύματος. Αντίθετα ζημιώνουν από την κατ’ ευφημισμό «πράσινη» μετάβαση, καθώς χάνουν εύφορη και καλλιεργήσιμη γη και σημαντικά οικοσυστήματα. Όπως χάνουν και τις παραγωγικές εργασίες που τους κρατούσαν στην ύπαιθρο.

Κι ύστερα πέφτουμε από τα σύννεφα όταν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα δημογραφικών ερευνών, που δείχνουν την ελληνική περιφέρεια να εγκαταλείπεται και να ερημοποιείται.

Τέλος, αυτό που δεν κάνει για την ενεργειακή ακρίβεια η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ότι δεν μειώνει ούτε τους έμμεσους φόρους στην ενέργεια, ούτε τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, διατηρώντας τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και των καυσίμων υψηλές.

Προφανώς για να μπορεί να μοιράζει παυσίπονα με τη μορφή επιδομάτων, για την ανακούφιση από τον πόνο της ενεργειακής φτώχειας. Ισχυριζόμενη ότι έτσι αντιμετωπίζει το πρόβλημα και ασκεί φιλολαϊκή πολιτική.

Με δυο λόγια η ελληνική κυβέρνηση δεν εφαρμόζει κανένα μέτρο και καμία πολιτική αντιμετώπισης αυτής καθαυτής της ενεργειακής ακρίβειας.

Αντίθετα, κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρεί τις τιμές της ενέργειας και των καυσίμων σε υψηλά επίπεδα, για να συνεχίσει να κερδοσκοπεί χωρίς περιορισμούς το ενεργειακό καρτέλ που η ίδια εγκαθίδρυσε στη χώρα.

Το μόνο που κάνει κι αυτό για λόγους επικοινωνιακούς, για να δίνει την εντύπωση, δηλαδή, ότι κάτι κάνει, είναι να εφαρμόζει την πελατειακή πολιτική των επιδοτήσεων – παυσίπονων, ισχυριζόμενη ότι ξοδεύει δις ευρώ για την ενεργειακή ακρίβεια.

Με δυο λόγια, η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο πρόβλημα της ενεργειακής ακρίβειας ακολουθεί το ρητό:

«Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι».

• Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ – Επικεφαλής παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

TVXS

Ο Μάρκο Ρούμπιο, η Πνύκα και ο μύθος της «καθαρής» Δύσης

 

Πώς η αμερικανική διπλωματία διαστρεβλώνει την ελληνική αρχαιότητα για να δικαιολογήσει την αυτοκρατορική της πολιτικής.

του Χάρη Φραντζή

Η επιλογή του χώρου δεν ήταν τυχαία. Η ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στον βράχο της Πνύκας, με φόντο τον Παρθενώνα, σχεδιάστηκε ως μια υψηλού συμβολισμού παράσταση. Πίσω όμως από την επιμελημένη σκηνοθεσία και τη μεγαλόστομη επίκληση των «κοινών δυτικών αξιών», η παρέμβαση του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας υπήρξε μια κλασική εθνικιστική εργαλειοποίηση της Ιστορίας. Ο Ρούμπιο δεν προσήλθε στην Αθήνα ως άνθρωπος που στοχάζεται πάνω στο δυτικό πνεύμα, αλλά ως αρχιτέκτονας μιας κατασκευής που επιχείρησε να ενδύσει την πολιτική ισχύος, τον εθνοκεντρισμό και την περιφρόνηση των διεθνών θεσμών με την αίγλη του κλασικού πολιτισμού.

Ο μύθος της πολιτισμικής «καθαρότητας»

Στην καρδιά του λόγου του δεσπόζει μια αντίληψη της ιστορίας που βλέπει μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς έναν σκοπό. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, ο δυτικός πολιτισμός συνιστά μια αδιάσπαστη, ευθύγραμμη σκυταλοδρομία που ξεκινά από την αρχαία Αθήνα, περνά στη Ρώμη, βαπτίζεται στον Χριστιανισμό, ατσαλώνεται στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα και ολοκληρώνεται στην αμερικανική αυτοκρατορία. Πρόκειται για έναν πολιτισμικό ευγονισμό –δηλαδή την πρακτική της επιλεκτικής ανάδειξης συγκεκριμένων ιστορικών στοιχείων εις βάρος άλλων, με σκοπό τη συγκρότηση μιας εξιδανικευμένης και «καθαρής» ταυτότητας– που διαγράφει βίαια τις περιπλοκότητες της πραγματικής ιστορικής εξέλιξης.

Αυτή η αυτάρεσκη μυθολογία προσπερνά το γεγονός ότι ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός υπήρξε πρωτίστως προϊόν διαρκούς αλληλεπίδρασης, μετάφρασης, δανεισμού και σύνθεσης με την Ανατολή.

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία δεν μεταφέρθηκε στη νεότερη Ευρώπη μέσω κάποιας μυστικιστικής φυλετικής συνέχειας. Ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας επιβίωσαν και γονιμοποίησαν τη σκέψη της Αναγέννησης επειδή το Βυζάντιο, η Βαγδάτη του Οίκου της Σοφίας, ο Αβερρόης και ο Αβικέννας διέσωσαν, μετέφρασαν και ανέπτυξαν την ελληνική γραμματεία. Η άλγεβρα και ο αλγόριθμος του Αλ-Χουαρίζμι, η θεμελίωση της οπτικής φυσικής από τον Ιμπν αλ-Χάιθαμ, αλλά και ο Κανών της Ιατρικής του Ιμπν Σίνα, που αποτελούσε το βασικό εγχειρίδιο των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων έως τον 17ο αιώνα, υπήρξαν οι πραγματικές βάσεις της νεότερης επιστήμης.

Χωρίς την ινδική σύλληψη του μηδενός και το δεκαδικό σύστημα αρίθμησης, η ευρωπαϊκή σκέψη θα παρέμενε εγκλωβισμένη στη δύσχρηστη ρωμαϊκή γραφή, ενώ οι τέσσερις τεχνολογικοί καταλύτες της δυτικής κυριαρχίας –το χαρτί, η τυπογραφία, η πυρίτιδα και η μαγνητική πυξίδα– είχαν κινεζική καταγωγή και συνδυάστηκαν με τον αραβικό αστρολάβο για να καταστήσουν εφικτή την ευρωπαϊκή ναυσιπλοΐα.

Ακόμη και ο αστικός θεσμός του καφέ, που ταυτίστηκε με τα φιλοσοφικά στέκια του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ξεκίνησε ως αυτοφυές φυτό της Αιθιοπίας, καλλιεργήθηκε από τις τάξεις των Σούφι στην Υεμένη και διαμορφώθηκε ως κοινωνική συνήθεια στα καφενεία της οθωμανικής Κωνσταντινούπολης. Το ίδιο και το σκάκι, η κατεξοχήν άσκηση δυτικής στρατηγικής σκέψης, που διάνυσε μια μακρά διαδρομή από την ινδική τσατουράνγκα και την περσική αυλή πριν μετασχηματιστεί στην Ευρώπη. Η Δύση δεν υπήρξε ο αποκλειστικός αυτόχθων γεννήτορας του πολιτισμού, αλλά ένας οικουμενικός μεταβολέας και μεταφραστής ξένων επιρροών.

Οι ρήξεις που η ρητορική αποσιωπά

Η επίκληση της ελληνορωμαϊκής και χριστιανικής παράδοσης ως μιας δήθεν αρμονικής, ευθύγραμμης αλυσίδας παραβλέπει επίσης τις βίαιες εσωτερικές ρήξεις που σημάδεψαν αυτή τη συνάντηση. Ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας δεν ισοπέδωσε απλώς την Αθήνα το 86 π.Χ., αλλά υλοτόμησε τα ίδια τα δέντρα της Ακαδημίας του Πλάτωνα και του Λυκείου του Αριστοτέλη για να κατασκευάσει πολιορκητικές μηχανές, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το βήμα της Πνύκας.

Το λιντσάρισμα της Υπατίας στην Αλεξάνδρεια από φανατισμένο χριστιανικό όχλο, η σταδιακή περιθωριοποίηση και τελική παύση της λειτουργίας της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών υπό τον Ιουστινιανό, με ορόσημο το διάταγμα του 529 μ.Χ., που ανάγκασε επτά Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους να καταφύγουν στην περσική αυλή, αλλά και η καταστροφική λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Φράγκους Σταυροφόρους, αποδεικνύουν ότι οι υποτιθέμενοι τρεις πυλώνες της Δύσης δεν συνυπήρξαν σε μια ειρηνική διαδοχή. Στράφηκαν επανειλημμένα με πρωτοφανή σφοδρότητα ο ένας εναντίον του άλλου, καταστρέφοντας τα ίδια τα πνευματικά θεμέλια που σήμερα η αμερικανική ρητορική επιχειρεί να καπηλευτεί.

Η δημοκρατία ως ιδεολογικό προσωπείο

Η επίκληση της αθηναϊκής δημοκρατίας από τον Ρούμπιο συνιστά το κορύφωμα της πολιτικής υποκρισίας. Η Πνύκα υπήρξε ο χώρος της άμεσης πολιτικής συμμετοχής, της ισηγορίας, του δημόσιου διαλόγου και των αποφάσεων του Αθηναϊκού Δήμου. Αντίθετα, το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα που εκπροσωπεί η σύγχρονη αμερικανική ηγεσία εξισώνει την απεριόριστη εταιρική χρηματοδότηση των εκλογικών εκστρατειών με την ελευθερία του λόγου, ενώ συγκεντρώνει τις ουσιαστικές αποφάσεις για τον πόλεμο, την οικονομία και τις εξωτερικές επεμβάσεις στις εκτελεστικές υπερεξουσίες του Προέδρου.

Παράλληλα, η προσπάθεια του Ρούμπιο να συνδέσει τους Πατέρες του Αμερικανικού Έθνους με μια αδιάλειπτη λατρεία της αθηναϊκής ισχύος συνιστά ιστορική παραποίηση. Οι συντάκτες των Federalist Papers θαύμαζαν μεν τον ελληνικό πολιτισμό, απέρριπταν όμως το αθηναϊκό δημοκρατικό πρότυπο, φοβούμενοι την οχλοκρατία και τη δημαγωγία. Ο Μάντισον, στο Federalist No. 10, προειδοποιεί για τους κινδύνους των φατριών και της δημαγωγίας, παραπέμποντας έμμεσα στην αθηναϊκή εμπειρία και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Στα κείμενά τους, η Αθήνα εμφανίζεται κυρίως ως αρνητικό παράδειγμα, ενώ το πρότυπο που υιοθέτησαν ήταν το ρωμαϊκό ολιγαρχικό σύστημα με τα αυστηρά θεσμικά αντίβαρά του.

Η ίδια αντίφαση διατρέχει και την επίκληση της αμερικανικής ιδρυτικής διακήρυξης, καθώς το «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» συντάχθηκε από προσωπικότητες που οι ίδιοι ήταν ιδιοκτήτες δούλων.  Όπως ο Χριστιανισμός εργαλειοποιήθηκε ιστορικά για να δικαιολογήσει τη δουλεία και την αποικιοκρατία, έτσι και σήμερα η αμερικανική εξωτερική πολιτική επικαλείται την ελευθερία και τη δημοκρατία ως ιδεολογικό προσωπείο για την επιβολή της γεωπολιτικής της ηγεμονίας.

Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα υπήρξε μια άσκηση ιδεολογικής εργαλειοποίησης της Ιστορίας. Η προσπάθεια να επιστρατευθεί ο αρχαίος ελληνικός κόσμος για να δικαιολογηθεί ένας επιθετικός εθνοκεντρισμός, η στρατιωτικοποίηση και η αποδόμηση των διεθνών κανόνων συνιστά ακριβώς τη μετατροπή της Ιστορίας σε εργαλείο αυτοκρατορικής προπαγάνδας. Ο πραγματικός πολιτισμός δεν υπήρξε ποτέ ένα φοβικό, περιφραγμένο φρούριο, αλλά ένα πεδίο διαρκούς αμφισβήτησης, διαλόγου και αναζήτησης του μέτρου. Η Δύση δεν γεννήθηκε από μια καθαρή φυλετική ή πολιτισμική συνέχεια, αλλά από τη σύνθεση, τη σύγκρουση και τη δημιουργική αφομοίωση ετερογενών παραδόσεων –ελληνικών, ρωμαϊκών, ιουδαϊκών, χριστιανικών, αραβικών, περσικών και κινεζικών.

Κουτί Πανδώρας

Καταπίνουμε την προσβόλα, κάνουμε γαργάρες και προχωράμε…

 

Aπειλές από την αμερικάνικη πρεσβεία; Αναβίωση της εποχής Πιουριφόι; Δε βαριέσαι καημένε, δώδεκα και ούτε ένα τηλεφώνημα.

του Νίκου Παπαδογιάννη

Πιάνω το νήμα από την αρχή και ως απλός πολίτης διατυπώνω την εξής άποψη. Μία Ελλάδα που σέβεται τον εαυτό της, τη στρατηγική αξία της και την κληρονομιά που παρέδωσε σε αυτόν τον μάταιο κόσμο θα είχε διαμαρτυρηθεί διαπρυσίως στο άκουσμα της φράσης: «Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα σας».

Θα είχε, με κάποιον τρόπο, δείξει τη δυσαρέσκειά της. Η Αθήνα σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα για έναν επίδοξο πρεσβευτή, σίγουρα όμως δεν είναι προορισμός αναψυχής από αυτούς που υπάρχουν άφθονοι στο διπλωματικό σώμα.

Βεβαίως, δεν έχουμε κάποιου είδους προνόμιο στη γελοιοποίηση. Και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ζωτικής σημασίας, π.χ. στο Παρίσι και στη Ρώμη, ο φοβερός Τραμπ έστειλε απίθανα πρόσωπα, τα οποία έχουν μοναδικό προσόν το γαμπριλίκι ή το κολλητιλίκι τους με την όχι ακριβώς αγία οικογένεια.

Αναμφισβήτητα υπάρχουν και χειρότερα, όπως η επιλογή ενός αγράμματου (αλλά M.A.G.A.) πρώην ποδοσφαιριστή για τη θέση του πρεσβευτή των ΗΠΑ στις Μπαχάμες. Ας δεχθούμε, όμως, ότι η εξωτερική πολιτική στις Μπαχάμες ασκείται με μαγιό και σαγιονάρες. Άλλο Αιγαίο και στενά του Ορμούζ, άλλο Τρίγωνο των Βερμούδων, Κούρο Σίβο και Θάλασσα των Σαργασσών.

Στις περισσότερες χώρες, οι πρεσβευτές, και ειδικά αυτοί που παραλαμβάνουν πόστα νευραλγικής σημασίας, αναδεικνύονται και επιλέγονται μέσα από το διπλωματικό σώμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, πάλι, στέλνουν παραδοσιακά στις πρεσβείες φαιδρά πρόσωπα, φίλους φίλων, γκόμενες γκόμενων και πάνω απ’ όλα κυρίως χρηματοδότες των προέδρων, για να επιβραβεύσουν τη γενναιοδωρία τους.

Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα είναι ένα φιλαράκι του Επστάιν, ο 79χρονος δισεκατομμυριούχος Τομ Μπάρακ, που κατηγορήθηκε στο παρελθόν για κατασκοπεία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και για παρακώλυση δικαιοσύνης στις ΗΠΑ.

Στο Παρίσι υπηρετεί ο Τσαρλς Κούσνερ, πατέρας του γαμπρού του Τραμπ και ένοχος για σειρά κακουργημάτων, ο οποίος κυκλοφορεί ελεύθερος μετά από 14 μήνες κάθειρξης επειδή του έδωσε χάρη αυτός που φαντάζεστε. Στη Ρώμη ο ζάπλουτος μεγαλοεπιχειρηματίας Τίλμαν Φερτίτα, ιδιοκτήτης των Χιούστον Ρόκετς από το ΝΒΑ. Και πάει κλαίγοντας.

Όσο για την ταλαίπωρη Ελλάδα, όπου μέχρι πρόσφατα θήτευαν αποκλειστικά έμπειροι διπλωμάτες για τους προφανείς λόγους, η επιλογή Γκιλφόιλ αναρριχήθηκε στο νούμερο 3 της λίστας της γελοιότητας όπως τη δημοσίευσε τον Δεκέμβριο του 2024 ο Guardian.

Εκείνος ο Τσούνης μοιάζει πυρηνικός επιστήμονας της ΝΑΣΑ μπροστά της. Μοναχά ο μπαλαδόρος της Καραϊβικής και ο κατάδικος των Παρισίων κρίθηκαν από τη βρετανική  εφημερίδα πιο εξωφρενικές επιλογές.

Η επεξήγηση, αν και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον δεν την πολυχρειάζονταν: «Μέχρι πρόσφατα αγαπητικιά του μεγαλύτερου σε ηλικία γιου του Τραμπ, του Ντόναλντ τζούνιορ, η Κίμπερλι Γκιλφόιλ είναι περισσότερο γνωστή για το ταραχώδες προφίλ της στα social media, παρά για τις διπλωματικές της ικανότητες».

H Eλλαδάρα κατάπιε την προσβόλα, αγκάλιασε ολόψυχα το παγκόσμιο καρκατσουλιό και παρέδωσε πρόθυμα τα διπλωματικά μυστικά της σε μία κυρία που δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το δεξί της από το ακροδεξί της και που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πολιτική ή τα κοινά, με εξαίρεση τη βραχύβια θητεία της ως εισαγγελέας στις αρχές του αιώνα.

Τα σαλόνια αγάπησαν την Γκιλφόιλ επειδή είναι ωραία και κομψευόμενη, λες και μιλάμε για κάποιο ντεφιλέ μόδας ή φάλτσα για συναυλία αυτού του Αργυρού.

«Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και τζαμπατζήδες. Χρειάζονται εκπαίδευση και τιμωρία, σαν το σκυλί που κατουράει το χαλί», είχε δηλώσει η Γκιλφόιλ το 2015, τον ίδιο καιρό που η χώρα μας στέναζε κάτω από τα αμερικανόπνευστα Μνημόνια.

Ε, αυτή τη γυναίκα ο Τραμπ την επέλεξε για πρέσβειρα στη γενέτειρα των τεμπελχανάδων. Ο Μητσοτάκης και ο συν αυτώ συρφετός την υποδέχθηκαν με βάγια και η χαριτόβρυτη Κιμ έγινε παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου.

Εσείς θα πείτε ότι η πλειοψηφία των νεοελλήνων ψηφοφόρων γουστάρει Τραμπ σε ποσοστό σαράντα τακατό και θα έχετε τα δίκια σας. Και την δίδα Γκιλφόιλ συνεπώς γουστάρει.

Ειδικά οι ξελιγωμένοι, που δεν είναι δα λίγοι εκεί έξω, έχουν γαλουχηθεί να ακολουθούν κατά πόδας τον ποδόγυρο. Βλέπουν την πρέσβειρα και αισθάνονται κολακευμένοι που ολόκληρος πλανητάρχης μας έστειλε αρμοδίως τέτοια γυναικάρα.

Αλλά η στάση υποτέλειας πληρώνεται σε σκληρό νόμισμα, συνήθως δολάριο Αμερικής. Εφ’ όσον επιτρέπεις στον «κατακτητή» να αποθρασυνθεί και να θεωρήσει –δικαίως- τη χώρα σου τσιφλίκι του, κάποια στιγμή θα σου έρθει κατακέφαλα η λυπητερή.

Κάποτε οι ΗΠΑ μας χάρισαν για τον κόπο μας μία ωραιότατη χούντα που κράτησε επτά χρόνια και έριξε τη χώρα δεκαετίες πίσω, αλλά τώρα το παιχνίδι παίζεται με όρους διαφορετικούς. Τα πραξικοπήματα διεξάγονται σιωπηρά και δίχως ερπύστριες.

Η Wall Street Journal, που δεν είναι πατσαβούρα σαν τις πετσωμένες δικές μας φυλλάδες αλλά κανονική εφημερίδα,  αποκάλυψε έναν διάλογο που σε ευνομούμενες χώρες θα έβγαζε κόσμο στους δρόμους, με προορισμό το τεθωρακισμένο κτίριο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.

Στο δημοσίευμα με τίτλο «Ο μυστηριώδης άνδρας, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και το αμερικανικό LNG», η αμερικανική εφημερίδα γράφει ότι η πρέσβειρα των ΗΠΑ απείλησε το ίδιο το πολίτευμα της Ελλάδας, σε συνομιλία της με τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, μπροστά σε τρίτους τον περασμένο Μάρτιο.

«Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε, ακόμα και εδώ», φέρεται ειπούσα, με έναν Έλληνα λομπίστα (τον «μυστηριώδη άνδρα» του τίτλου) στο πλευρό της. Ποιο είναι αυτό το «ίδιο»;

Η ναρκοθέτηση μίας εκλεγμένης κυβέρνησης. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το οποίο η πρέσβειρα διαψεύδει μέσω του δικηγόρου της, οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από την πτώση της κυβέρνησης Μπολοζάν στη Ρουμανία. Στην ευρύτερη σφαίρα επιρροής της Κιμ, δηλαδή.

Ο Ίλιε Μπολοζάν είχε προβάλει σθεναρή αντίσταση στα αμερικανικά ενεργειακά σχέδια στην περιοχή, εκφράζοντας έντονες αντιρρήσεις στον λεγόμενο «Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» (Vertical Gas Corridor).

Στη φτωχή Ρουμανία ασκήθηκε πίεση να αγοράσει το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) σε πολύ υψηλές τιμές. O Mπολοζάν αρνήθηκε και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση μετά τη μεθοδευμένη διάλυση του κυβερνητικού συνασπισμού. Από τον περασμένο Μάιο υπηρετεί ως «υπηρεσιακός» πρωθυπουργός μέχρι να ορκιστεί ο διάδοχός του.

Στο ίδιο δημοσίευμα καταγράφεται η οξεία απάντηση του υπουργού Παπασταύρου («οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ρίξουν μία κυβέρνηση εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό»), αλλά το Μέγαρο Μαξίμου κάνει το κορόιδο τώρα που το θέμα βγήκε στη δημοσιότητα.

«Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής Κυβέρνησης. Και για να είμαστε και σοβαροί, ούτε κάτι τέτοιο θα γινόταν και ποτέ ανεκτό», δήλωσε όταν στριμώχτηκε ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, προτού ψάλει διθυράμβους για την ενεργειακή συμμαχία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ.

Για να είμαστε σοβαροί, λοιπόν, τι θα κάναμε αν μας απειλούσε με βρυχηθμούς ο Μεγάλος Αδελφός; Θα απελαύναμε την αμετροεπή πρέσβειρα και θα κλείναμε την αμερικανική πρεσβεία; Θα καίγαμε τους δίσκους της Τέιλορ Σουίφτ; Θα διώχναμε τον Κέντρικ Ναν από τον Παναθηναϊκό; Και αν θυμώσει ο Τραμπ και μας κάνει κι εμάς 51η Πολιτεία, σαν τον Καναδά και τη Γροιλανδία; Όχι ότι δεν είμαστε ήδη, βέβαια…

Αν δεν ακούσατε κάτι για όλα αυτά τα θαυμαστά, είναι επειδή τα κανάλια παραείναι απασχολημένα με τον Μαζωνάκη και τη Βίσση για να ασχοληθούν με βλακείες. Θρασύτατες απειλές από την πρέσβη των ΗΠΑ και συνομιλήτρια του Τραμπ  προς Έλληνα υπουργό για πραξικόπημα; Έλα μωρέ τώρα, δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα.

Ας φωνάζουν τα κόμματα ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας και ο γραφικός Κουτσούμπας, σε λίγο θα ξεχαστεί και αυτό. Στην αποικία του Πιουριφόι ζούμε άλλωστε, όχι σε καμιά δημοκρατία.

 

κουτί Πανδώρας