Το «βαρύ» βιογραφικό της πείνας και οι «άριστοι» της λευκής κόλλας

 

Έχει πτυχίο, ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακό, πιστοποιήσεις, σεμινάρια, ψηφιακές δεξιότητες, πρακτικές εμπειρίες. Κι όμως, η αγορά εξακολουθεί να του ζητά «κάτι ακόμη».

του Αντώνη Μπατζιά

Η Ελλάδα του 2026 ξυπνάει νωρίς. Όχι από φιλοδοξία, αλλά από άγχος. Από εκείνο το άγχος που χτυπά πριν ακόμη ανοίξουν τα μάτια. Ένας νέος άνθρωπος ανοίγει το laptop, κοιτάζει αγγελίες, στέλνει βιογραφικά, διορθώνει το LinkedIn, ξαναγράφει συνοδευτικές επιστολές σε εταιρείες που πιθανότατα δεν θα απαντήσουν ποτέ.

Έχει πτυχίο, ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακό, πιστοποιήσεις, σεμινάρια, ψηφιακές δεξιότητες, πρακτικές εμπειρίες. Κι όμως, η αγορά εξακολουθεί να του ζητά «κάτι ακόμη».

Περισσότερη εμπειρία, περισσότερη ευελιξία, περισσότερη διαθεσιμότητα, λιγότερες απαιτήσεις. Στο τέλος, του προσφέρεται ένας βασικός μισθός ή, στην καλύτερη, κάτι παραπάνω και μια υπόσχεση εξέλιξης που συνήθως δεν έρχεται ποτέ.

Την ίδια στιγμή, σε μια άλλη όψη της ίδιας χώρας, ένας ακόμη «ειδικός σύμβουλος» αναλαμβάνει θέση ευθύνης, χωρίς σαφή επαγγελματική διαδρομή, χωρίς ανταγωνιστική διαδικασία, χωρίς να έχει περάσει από την εξαντλητική αγορά εργασίας που βιώνει η πλειονότητα των νέων.

Κι έπειτα ξεκινά το γνώριμο κήρυγμα περί αξιολόγησης, αριστείας και ατομικής ευθύνης. Η Ελλάδα έχει πράγματι χιούμορ, συχνά, όμως, εις βάρος της.

Η γενιά των προσόντων & το άδειο ψυγείο

Μας έμαθαν από μικρά παιδιά ότι «αν διαβάσεις, θα προκόψεις» και οι σημερινοί νέοι είναι ίσως η πιο μορφωμένη γενιά που γνώρισε η χώρα.

Όχι επειδή τους χαρίστηκε μια εύκολη διαδρομή, αλλά επειδή αναγκάστηκαν να επενδύσουν διαρκώς στην εκπαίδευση για να επιβιώσουν.

Μεγάλωσαν μέσα σε οικονομική κρίση, ανεργία, πανδημία, αβεβαιότητα και ακρίβεια. Έμαθαν από νωρίς ότι το βασικό πτυχίο δεν αρκεί. Ούτε το μεταπτυχιακό, ούτε η γνώση δύο ξένων γλωσσών, ούτε η συνεχής επιμόρφωση.

Έτσι, άρχισαν να συλλέγουν τίτλους σπουδών και πιστοποιήσεις σαν μέσα άμυνας απέναντι σε μια αγορά που συνεχώς ανεβάζει τον πήχη, χωρίς να βελτιώνει τις απολαβές.

Με σεμινάρια τα Σαββατοκύριακα, μαθήματα μετά τη δουλειά, online courses αργά τη νύχτα, δεξιότητες που πρέπει να ανανεώνονται πριν καν προλάβουν να αξιοποιηθούν. Δια βίου μάθηση κι Άγιος ο Θεός…

Δεν σπουδάζουν πλέον για να ανέβουν κοινωνικά. Σπουδάζουν για να μη μείνουν εκτός παιχνιδιού. Και παρ’ όλα αυτά, πολλοί καταλήγουν σε επισφαλείς θέσεις εργασίας, με χαμηλές αποδοχές και περιορισμένες προοπτικές. Το βιογραφικό μεγαλώνει, αλλά ο ορίζοντας μικραίνει.

Η άλλη Ελλάδα της εύκολης ανέλιξης

Αλλά, μισό λεπτό. Μην κλάψεις ακόμα. Γιατί την ίδια ώρα που αυτό το παιδί μετράει τα κέρματα για το τυλιχτό, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στα σαλόνια της «γαλάζιας» εξουσίας, το σκηνικό αλλάζει.

Εκεί, η «αριστεία» δεν χρειάζεται Master, δεν χρειάζεται καν πτυχίο Λυκείου μερικές φορές. Εκεί, το μόνο «χαρτί» που μετράει είναι η κομματική ταυτότητα και το «μιλημένο» τηλέφωνο. Μια άλλη πραγματικότητα που η πρόσβαση δεν περνά από διαγωνισμούς, αξιοκρατικές διαδικασίες ή αποδεδειγμένα προσόντα.

Είναι η Ελλάδα των μετακλητών, των ειδικών συνεργατών, των συμβούλων που εμφανίζονται ξαφνικά σε θέσεις ευθύνης χωρίς σαφή δημόσια λογοδοσία για τη διαδρομή τους.

Η Ελλάδα των κομματικών δικτύων, των γνωριμιών και των κλειστών θυρών που ανοίγουν μόνο για συγκεκριμένους. Στον ιδιωτικό τομέα ζητούνται portfolio, εμπειρία, συνεντεύξεις πολλαπλών σταδίων, διαρκής αξιολόγηση.

Σε αυτό το παράλληλο σύστημα, συχνά αρκεί η σωστή σχέση με τον σωστό άνθρωπο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αδικία. Είναι ότι παρουσιάζεται ως κανονικότητα.

Και τελικά χρηματοδοτείται από τους ίδιους ανθρώπους που φορολογούνται, πιέζονται οικονομικά και ακούν καθημερινά διαλέξεις περί προσπάθειας και παραγωγικότητας.

Όσοι δεν κρίθηκαν ποτέ, ζητούν να κριθούν όλοι οι άλλοι

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση, αφού άνθρωποι που δεν πέρασαν ποτέ από πραγματικό ανταγωνισμό μιλούν για αξιοκρατία.

Πρόσωπα που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ ζητούν αξιολόγηση παντού. Εκείνοι που βρέθηκαν σε προνομιακές θέσεις μέσω πολιτικών ή προσωπικών διαδρομών εμφανίζονται ως υπερασπιστές της αριστείας.

Την ίδια ώρα, νέοι εργαζόμενοι με πτυχία, γλώσσες και εμπειρία ακούνε ότι δεν προσπαθούν αρκετά. Ότι είναι απαιτητικοί. Ότι δεν αντέχουν την πίεση. Ότι δεν θέλουν να δουλέψουν.

Στην πραγματικότητα, αυτό που συχνά αρνούνται δεν είναι η εργασία. Είναι η κακοπληρωμένη εργασία χωρίς προοπτική. Είναι η λογική του «να λες και ευχαριστώ».

Σου λένε οι «ειδικοί» των τηλεπαραθύρων: «Φταίει το skills mismatch».

Φταίει, δηλαδή, το γεγονός ότι οι νέοι δεν μαθαίνουν αυτά που θέλει η αγορά. Τι θέλει η αγορά, ρε μάγκες; Θέλει πυρηνικούς φυσικούς για να σερβίρουν καφέδες; Θέλει προγραμματιστές με διδακτορικό για να καταχωρούν τιμολόγια σε μια αποθήκη στον Ασπρόπυργο; Μην δουλευόμαστε.

Η αγορά θέλει φθηνό κρέας και τα πτυχία έχουν γίνει απλώς ο τρόπος για να διαλέγει ο εργοδότης ποιο «κρέας» είναι πιο υπάκουο.

Οι μισθοί της επιβίωσης και οι ζωές σε αναμονή

Ο μέσος νέος εργαζόμενος σήμερα δεν ζητά υπερβολές, μα τα στοιχειώδη. Να μπορεί να πληρώνει το ενοίκιό του χωρίς να εξαντλεί όλο τον μισθό. Να γεμίζει το καλάθι του σούπερ μάρκετ χωρίς αριθμομηχανή.

Να βγει για έναν καφέ χωρίς ενοχές. Να σχεδιάσει το μέλλον του χωρίς να μοιάζει με κακόγουστο αστείο.

Αντί γι’ αυτό, πολλοί παραμένουν στο πατρικό σπίτι, αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας, μεταθέτουν κάθε σοβαρή απόφαση για «όταν φτάξουν τα πράγματα».

Η χώρα δεν προσφέρει στους νέους της σταθερότητα αλλά μια διαρκή αναμονή. Κι όταν χιλιάδες επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό, το πολιτικό σύστημα προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει γιατί.

Η κανονικοποίηση της αδικίας

Κάποτε τέτοιες ιστορίες προκαλούσαν οργή, σήμερα προκαλούν αδιαφορία. Άλλη μία υπόθεση αμφισβητούμενου βιογραφικού, άλλος ένας διορισμός που σηκώνει ερωτήματα, άλλη μία δημόσια θέση που αντιμετωπίζεται ως λάφυρο.

Η κοινωνία έχει συνηθίσει τόσο πολύ τη στρέβλωση, ώστε πολλές φορές παύει να τη βλέπει. Η την στηρίζει, ελπίζοντας να είναι ο επόμενος «τυχερός»…

Κι αυτή είναι ίσως η πιο επικίνδυνη εξέλιξη. Όχι μόνο η ύπαρξη της αναξιοκρατίας, αλλά η εξοικείωση μαζί της.

Μια χώρα που ζητά συνεχώς περισσότερα από όσους έχουν λιγότερα

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά ηθικό. Όταν το κράτος σου λέει «σπούδασε» και μετά σου δείχνει τον δρόμο για το αεροδρόμιο (το γνωστό Brain Drain), την ίδια στιγμή που διορίζει τα «δικά μας παιδιά» με παχυλούς μισθούς, τότε σου κλείνει το μάτι λέγοντας «Μην προσπαθείς. Μην διαβάζεις. Μην ονειρεύεσαι. Απλώς βρες έναν μπάρμπα στην Κορώνη ή έναν βουλευτή στην Πειραιώς».

Είναι η πλήρης απαξίωση της έννοιας της προσπάθειας. Είναι το τέλος του «ελληνικού ονείρου» που ήθελε την εκπαίδευση ως το ασανσέρ για την κοινωνική άνοδο. Τώρα το ασανσέρ είναι χαλασμένο και τα κλειδιά τα έχουν οι κομματάρχες.

Την ίδια στιγμή, κάποιοι που δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξουν πολλά συνεχίζουν να μιλούν για τεμπελιά, αξιολόγηση και αριστεία. Η χώρα δεν αποτυγχάνει μόνο να ανταμείψει τους νέους της.

Συχνά τους ζητά και να αποδεχθούν σιωπηλά την αδικία.

Όσο η Ελλάδα συνεχίζει να είναι το «μαγαζί» των κολλητών και των ανιψιών, όσο τα πτυχία θα θεωρούνται κουρελόχαρτα και οι κομματικές ταυτότητες χρυσά διαβατήρια, τόσο η χώρα θα βυθίζεται στη μετριότητα.

Κι αυτό είναι πολύ βαρύτερο από έναν χαμηλό μισθό. Είναι μια βαθιά κρίση αξιοπιστίας.

Κουτί Πανδώρας

Ελλάδα 2.0: το πτυχίο είναι προαιρετικό, η εξουσία δεδομένη

 

Υπάρχουν πτυχία που γράφονται με ιδρώτα. Και υπάρχουν πτυχία που γράφονται με γνωριμίες.

του Αντώνη Μπατζιά

Στα ελληνικά πανεπιστήμια, υπήρχε μια συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων. Τους θυμάσαι; Ήταν εκείνοι που δεν κρατούσαν ποτέ σημειώσεις, αλλά πάντα κρατούσαν μια ντάνα αφίσες. Ήταν εκείνοι που η μόνη τους επαφή με το αμφιθέατρο ήταν για να διακόψουν το μάθημα και να μοιράσουν γραμμές και ρουσφέτια.

Υπάρχουν πτυχία που γράφονται με ιδρώτα. Και υπάρχουν πτυχία που γράφονται με γνωριμίες. Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο, υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία. Τα πτυχία που δεν γράφτηκαν ποτέ, αλλά πληρώθηκαν κανονικά, μπήκαν σε φακέλους, σε βιογραφικά, σε τίτλους. Και κυρίως, σε καριέρες. Οι υπόλοιποι, οι «γραφικοί», πιστεύουνε ανόητα ότι το χαρτί που θα παίρνανε στο τέλος θα είχε κάποια αξία. Ότι η γνώση ήταν το διαβατήριο για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Πόσο γελασμένοι ήταν.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην Ελλάδα 2.0, το πτυχίο είναι σαν το ηθικό πλεονέκτημα, το επικαλείσαι μόνο όταν δεν το έχεις. Και η περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι απλώς ένα ακόμα «γαλάζιο» ατόπημα. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που σαπίζει από το κεφάλι, ενώ το σώμα της προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί στη ζωή.

Ο «Επιστήμονας» του Λυκείου

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με την ψυχρή ειρωνεία που τους αρμόζει. Ο κ. Λαζαρίδης, το «δεξί χέρι», ο άνθρωπος που ψιθυρίζει στα αυτιά της εξουσίας, αποκαλύπτεται ότι αμειβόταν ως «επιστημονικός συνεργάτης» στο Υπουργείο Παιδείας, προσέξτε την τραγική ειρωνεία, στο Παιδείας, την εποχή της Μαριέττας Γιαννάκου, όντας απλώς απόφοιτος Λυκείου. Για να προσληφθείς ως ειδικός επιστήμονας, ο νόμος είναι σαφής, χρειάζεσαι πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό.

Ο Μακάριος όμως είχε κάτι πολύ ανώτερο από έναν τίτλο σπουδών, είναι ωραίος και είχε κομματική ταυτότητα.Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως ενώ εκατομμύρια νέοι στην Ελλάδα λιώνουν στις βιβλιοθήκες, ενώ διδάκτορες με βαρύτατα βιογραφικά δουλεύουν ως εκπαιδευτικοί και πεθαίνουν στην αίθουσα κυριολεκτικά, ο κ. Λαζαρίδης «βάφτιζε» τον εαυτό του επιστήμονα.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σήμερα κουνάει και το δάχτυλο. Μιλάει για τη «νομιμότητα», για την «αξιολόγηση», για το «ψηφιακό κράτος».

Ποια αξιολόγηση, αλήθεια; Αυτή που επιτρέπει σε έναν απόφοιτο λυκείου να εισπράττει μισθούς «άριστου» επιστήμονα; Ή μήπως αυτή που καλύπτει τις τρύπες στα βιογραφικά με το παχύ στρώμα της κομματικής προστασίας;

Από το απολυτήριο στο έδρανο χωρίς ενδιάμεσες στάσεις

Η ειρωνεία δεν είναι ότι κάποιος μπορεί να γίνει βουλευτής χωρίς πτυχίο. Η ειρωνεία είναι ότι μπορεί να παρουσιαστεί ως “επιστήμονας”. Σε μια χώρα όπου άνθρωποι με διδακτορικά δουλεύουν με ωρομίσθια. Σε σχολικές αίθουσες που στάζουν. Σε εργασιακές συνθήκες που δεν αντέχονται. Και μερικές φορές, κυριολεκτικά δεν αντέχονται. Καταρρέουν. Σιωπηλά.

Κι απέναντι σε αυτό, υπάρχει μια άλλη διαδρομή. Πιο σύντομη. Πιο αποτελεσματική. Χωρίς βιβλία, χωρίς εξετάσεις, χωρίς αποτυχίες. Μια διαδρομή που δεν σε δοκιμάζει. Σε τοποθετεί.

Είναι η διαδρομή της πολιτικής επάρκειας χωρίς επιστημονική βάση, η διαδρομή που δεν σε ρωτάει τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις.

Και κάπου εκεί, η λέξη “αριστεία” γίνεται ανέκδοτο. Ένα σύνθημα που δεν περιγράφει πραγματικότητα, αλλά επιθυμία. Όχι των πολλών. Των λίγων.

Αυτή είναι η Ελλάδα 2.0. Από τη μια, ο επιστήμονας που πεθαίνει στη σχολική έδρα γιατί δεν έχει να πληρώσει για τις βασικές του ανάγκες. Από την άλλη, ο «επιστήμονας» του Λυκείου που ανεβαίνει τα σκαλιά της ιεραρχίας, παίρνει υπουργικούς θώκους και εξασφαλίζει το μέλλον του (και της οικογένειάς του) πατώντας πάνω σε πλαστά αφηγήματα.

Είναι η απόλυτη απαξίωση της μόρφωσης. Είναι το μήνυμα που στέλνει η Νέα Δημοκρατία σε κάθε παιδί: «Μη διαβάζεις. Μη σπουδάζεις. Μάθε να κολλάς αφίσες, μάθε να γλείφεις τα σωστά παπούτσια και το κράτος θα σε βαφτίσει ό,τι θέλεις».

Ο «Σταθμαρχισμός» ως Εθνικό Σπορ

Καμία έκπληξη πλέον. Η περίπτωση Λαζαρίδη δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Είναι η ίδια νοοτροπία που έβαλε έναν άνθρωπο, ο οποίος μέχρι χθες μοίραζε σχολικά βιβλία, να διαχειρίζεται τις ράγες και τις ζωές των ανθρώπων στα Τέμπη. Ο «σταθμαρχισμός» είναι η επίσημη ιδεολογία της κυβέρνησης των αρίστων. Είναι η πεποίθηση ότι το ρουσφέτι μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση, ότι η «τοποθέτηση» του δικού μας παιδιού είναι πιο σημαντική από την ασφάλεια ή τη δικαιοσύνη. Ρουσφέτι.

Μια λέξη βαριά, παλιά, που νομίζαμε ότι θα την αφήναμε πίσω μας μαζί με τις ασπρόμαυρες ταινίες. Κι όμως, επιστρέφει πιο λαμπερή από ποτέ, ντυμένη με ψηφιακά πέπλα και επικοινωνιακά τρικ. Ο κ. Λαζαρίδης, ο οποίος στις δηλώσεις του «Πόθεν Έσχες» μιλάει για διαφάνεια και ειλικρίνεια, φαίνεται να ξέχασε να αναφέρει το «Πόθεν» του πτυχίου του. Ή μήπως το «Έσχες» της επιστημονικής του ιδιότητας ήταν απλώς μια μεταφορά που εμείς οι κοινοί θνητοί δεν καταλάβαμε;

Κι ανάμεσα σε δηλώσεις και μισόλογα, υπάρχει και η εικόνα. Εκεί που δεν χρειάζονται έγγραφα, ούτε τίτλοι. Μόνο σώμα, βλέμμα και τρόπος. Μια αμηχανία που προσπαθεί να ντυθεί αυτοπεποίθηση. Μια σιγουριά που ακούγεται δανεική. Σαν φοιτητής που μπαίνει σε μάθημα στο τέλος του εξαμήνου και μιλάει λες και το παρακολουθούσε από την αρχή. Μόνο που εδώ δεν είναι αμφιθέατρο. Είναι δημόσιος λόγος. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρεις.

Είναι ότι δεν καταλαβαίνεις καν ότι φαίνεται. Γιατί σε ένα σύστημα που σε έμαθε ότι η εικόνα αρκεί, η ουσία γίνεται περιττή λεπτομέρεια. Και τότε δεν γελάς μόνο με την αμηχανία. Γελάς με την αυτοπεποίθηση που τη συνοδεύει. Αυτή είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι δεν πρόκειται για λάθος. Πρόκειται για κανονικότητα. Αλλά, τι είναι ο ειδικός επιστήμονας; Κάποια επικίνδυνη καθαρίστρια με πλαστό απολυτήριο λυκείου;;;

Η Απόγνωση μιας Γενιάς

Δες τα νέα παιδιά που ετοιμάζονται για τις πανελλήνιες, κλείνονται στα φροντιστήρια, να αγωνιούν, να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον. Και μετά δες το βιογραφικό του κ. Λαζαρίδη. Τι να πούμε στα παιδιά; Ότι η γνώση είναι δύναμη;

Εδώ βρίσκεται η πραγματική τραγωδία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν διαλύει μόνο τη δημόσια παιδεία, την υγεία ή την οικονομία. Διαλύει το ίδιο το κίνητρο για πρόοδο, δημιουργεί μια κοινωνία όπου η αριστεία είναι ένα άδειο κέλυφος, μια ταμπέλα που την αγοράζεις με την υποταγή σου στο κόμμα.

Ο κ. Λαζαρίδης προφανώς και δεν πρόκειται να παραιτηθεί. Στην Ελλάδα του «σταθερά, τολμηρά, μπροστά», η παραίτηση θεωρείται αδυναμία, όχι πράξη ευθιξίας. Θα συνεχίσει να κάθεται στην

καρέκλα του, να εισπράττει τον μισθό του και να μας κουνάει το δάχτυλο για τις μεταρρυθμίσεις που «χρειάζεται ο τόπος».

Η Ελλάδα 2.0 είναι μια Ελλάδα για λίγους. Για τους «Μακάριους» αυτής της γης που βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν την ουρά, τη λογική και τη νομιμότητα.

Καλό βράδυ, από μια χώρα που δεν έχει πια ούτε πτυχίο, ούτε ντροπή.

Κουτί Πανδώρας

Έχουμε Μεγάλη Τρίτη ή …Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

 

Η οβάλ παράνοια οδηγεί την ανθρωπότητα στο χείλος του πυρηνικού ολέθρου και εμείς παιανίζουμε σαν την ορχήστρα του «Τιτανικού»

του Νίκου Παπαδογιάννη

Εάν η ανθρωπότητα διολισθήσει προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, στο όνομα του διδύμου που αποφάσισε να αιματοκυλήσει το Ιράν, τον Λίβανο και κάμποσες από τις γύρω χώρες, η «ημερομηνία μηδέν» θα είναι η 7η Απριλίου 2026, σήμερα για να μη ψάχνετε. Η προθεσμία που έδωσε ο Τραμπ στους Ιρανούς για να ξανανοίξουν τα στενά του Ορμούζ εκπνέει μόλις ξημερώσει στο Αμέρικα, οπότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο πορτοκαλί τρομοκράτης που έχει στην κατοχή του τους κωδικούς για τα πυρηνικά των ΗΠΑ υπόσχεται δαντική κόλαση και δυστυχώς είναι ικανό να κάνει τις απειλές του πραγματικότητα.

Εδώ δεν στέκει το συνωμοσιολογικό αφήγημα «δεν θα τον αφήσουν». Τα 77 εκατομμύρια των αγράμματων οπλαρχηγών που τον ψήφισαν ζουν και αναπνέουν για να δουν τους σκουρόχρωμους να γίνονται στάχτη και μπούρμπερη. Βεβαίως μία ατομική βόμβα σαν αυτές –τις εγκληματικές- της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι θα οδηγήσει τον πλανήτη σε συμφορά άνευ προηγουμένου, αλλά οι Μ.A.G.A. πιστεύουν ότι ο πλανήτης τελειώνει στις δυτικές ακτές του Ατλαντικού και στις ανατολικές του Ειρηνικού, οπότε δεν πολυσκοτίζονται. Εικοσιπέντε χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου νομίζουν ότι δεν τους αγγίζει τίποτε και ότι η θάλασσα τους καθιστά απυρόβλητους.

Το τραγικό είναι ότι το ίδιο μοιάζει να πιστεύει και ο Τραμπ, ο οποίος τρέμει μοναχά τη φυλακή και κάνει ό,τι περνάει από το λερό χέρι του για να ξορκίσει τον Επστάιν και τους αηδιαστικούς φακέλους του. Οι αυτόκλητοι παθολόγοι του διαδικτύου πιστεύουν ότι ο πλανητάρχης έχει το ακαταλόγιστο λόγω κάποιας ανίατης ασθένειας του εγκεφάλου, οπότε οι ελπίδες για κατάπαυση πυρός είναι μηδαμινές αφού περνούν από αδιάβατα μονοπάτια.

Κάποιος υπομονετικός κάθισε και αποδελτίωσε τις ασυναρτησίες του Τραμπ από τη μέρα που ξεκίνησε αυτός ο παράλογος πόλεμος, υποσημειώνοντας ότι οι απότομες αλλαγές πλεύσης συνέπιπταν συνήθως με τις ώρες λειτουργίας ή αργίας των σημαντικών χρηματιστηρίων, ώστε να πλουτίζουν απρόσκοπτα φίλοι και ημέτεροι από τα πάνω-κάτω των μετοχών. Διαβάστε και διασκεδάστε, εάν σας απομένει κουράγιο:

3 Μαρτίου: «Κερδίσαμε τον πόλεμο».

7 Μαρτίου: «Νικήσαμε το Ιράν».

9 Μαρτίου: «Πρέπει να επιτεθούμε στο Ιράν».

9 Μαρτίου (ξανά): «Ο πόλεμος τελειώνει σχεδόν ολοκληρωτικά, και πολύ όμορφα».

11 Μαρτίου: «Ποτέ δεν θέλεις να πεις υπερβολικά νωρίς ότι νίκησες. Εμείς νικήσαμε. Όλα τελείωσαν την πρώτη ώρα του πολέμου».

12 Μαρτίου: «Κερδίσαμε, αλλά ακόμη δεν έχουμε κερδίσει τελείως».

13 Μαρτίου: «Κερδίσαμε τον πόλεμο».

14 Μαρτίου: «Παρακαλώ, βοηθήστε μας».

15 Μαρτίου: «Εάν δεν μας βοηθήσετε, να ξέρετε ότι θα το θυμάμαι».

16 Μαρτίου: «Στην πραγματικότητα, δεν χρειαζόμαστε καμία βοήθεια».

16 Μαρτίου (ξανά): «Δοκιμές έκανα, για να δω πόσοι με ακούνε».

16 Μαρτίου (ξανά μανά): «Εάν το ΝΑΤΟ δεν βοηθήσει, θα υποφέρει πολύ άσχημα».

17 Μαρτίου: «Ούτε θέλουμε ούτε έχουμε ανάγκη τη βοήθεια του ΝΑΤΟ».

18 Μαρτίου: «Δεν χρειαζόμαστε έγκριση του Κονγκρέσου για να αποσυρθούμε από το ΝΑΤΟ».

18 Μαρτίου (ξανά): «Οι σύμμαχοί μας πρέπει να συνεργαστούν για να ξανανοίξουν τα στενά του Ορμούζ».

19 Μαρτίου: «Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ πρέπει να συνέλθουν. Να βάλουν τα δυνατά τους και να βοηθήσουν ώστε να ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ».

20 Μαρτίου: «Το ΝΑΤΟ είναι δειλοί».

21 Μαρτίου: «Οι χώρες που χρησιμοποιούν τα στενά του Ορμούζ πρέπει να τα προστατεύσουν. Εμείς δεν τα χρησιμοποιούμε και δεν χρειαζόμαστε να τα ανοίξουμε».

22 Μαρτίου: «Τελευταία φορά που το λέω. Θα δώσω στο Ιράν 48 ώρες. Ανοίξτε τα στενά».

22 Μαρτίου (ξανά): «Το Ιράν πέθανε».

23 Μαρτίου: «Είχαμε πολύ καλές και παραγωγικές συνομιλίες με το Ιράν».

24 Μαρτίου: «Κάνουμε πρόοδο».

25 Μαρτίου: «Μας έδωσαν ένα δώρο και το δώρο έφτασε σήμερα. Ήταν ένα πολύ μεγάλο δώρο που αξίζει τρομακτικό ποσό χρημάτων. Δεν θα σας πω τι είναι αυτό το δώρο, αλλά ήταν ένα πολύ σημαντικό βραβείο».

26 Μαρτίου: «Προχωρήστε σε συμφωνία, αλλιώς θα συνεχίσουμε να τους βομβαρδίζουμε».

27 Μαρτίου: «Δεν χρειάζεται να είμαστε εκεί για το ΝΑΤΟ».

29 Μαρτίου: «Οι συνομιλίες προχωράνε».

30 Μαρτίου: «Ανοίξτε τα στενά του Ορμούζ αμέσως, αλλιώς θα αντιμετωπίσετε εξοντωτικές συνέπειες».

31 Μαρτίου: «Είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία. Το Ιράν θα πράξει αυτό που πρέπει».

1 Απριλίου: «Θα δούμε πολύ σύντομα τι θα συμβεί».

2 Απριλίου: «Είναι πολύ πιθανή η συμφωνία. Αλλιώς, θα συνεχιστούν τα χτυπήματα».

3 Απριλίου: «Θα συμβεί κάτι μεγάλο».

4 Απριλίου: «Το Ιράν πρέπει να συμμορφωθεί άμεσα, αλλιώς θα υποστεί τις συνέπειες».

5 Απριλίου: «Η Τρίτη θα είναι η μέρα των εργοστασίων ηλεκτρικής ενέργειας και των γεφυρών, όλα μαζί. Δεν θα έχετε ξαναδεί τίποτε σαν αυτό. Ανοίξτε τα γ*μημένα τα στενά, τρελοί μπ*σταρδοι. Αλλιώς θα ζήσετε μια κόλαση. ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ. Ευλογημένος να είναι ο Αλλάχ».

6 Aπριλίου: «Οι Ιρανοί είναι κτήνη. Oλόκληρη η χώρα μπορεί να εξολοθρευτεί σε μία νύχτα. Και αυτή η νύχτα ίσως να είναι αύριο».

Οι κύριοι με τα ανάποδα γιλέκα παρακαλούνται να περιμένουν λιγάκι, διότι έχουν προτεραιότητα άλλες ειδικότητες. Εξάλλου η πολυσυζητημένη ανάρτηση της Κυριακής, με τα f*ckin’ και τους b*stards, δεν θυμίζει σε τίποτε ξέσπασμα Τραμπ, αφού είναι και ορθογραφημένη και γραμμένη σε πεζά και ασυνήθιστα υβριστική, χώρια η ξεκούδουνη αναστάσιμη αναφορά στον Αλλάχ. Μοιάζει σαν να την έγραψε κάποιος αδέξιος τρίτος ο oποίος αγγαρεύτηκε να φιλοτεχνήσει «κάτι που ακούγεται σαν Τραμπ» προκειμένου να υποκαταστήσει την ξαφνική απουσία του αρειμάνιου πλανητάρχη. Μέχρι και ορθή χρήση της αποστρόφου παρατήρησαν οι …γραφολόγοι του διαδικτύου.

Η φήμη που κυκλοφόρησε ευρύτατα το περασμένο Σαββατοκύριακο ήθελε τον αίφνης εξαφανισμένο από το παλκοσένικο Τραμπ να νοσηλεύεται στη στρατιωτική κλινική Walter Reed στην Ουάσινγκτον, για αδιευκρίνιστους λόγους που έγιναν αντικείμενο εικασίας. Πέρα από τη σχιζοφρενική συμπεριφορά, η δημόσια εικόνα του Τραμπ περιλαμβάνει μελανιασμένες παλάμες, πρησμένους αστραγάλους, πάνες ακράτειας ή κάποια παρόμοια συσκευή, πρόσωπο που «κρεμάει», παράξενη στάση σώματος, ανεξέλεγκτα τικ και άλλα ανησυχητικά συμπτώματα. Για όποιον ανησυχεί, τέλος πάντων.

Ορισμένοι τολμηροί και ακοίμητοι ρεπόρτερ που πετάχτηκαν μέχρι το νοσοκομείο δεν εντόπισαν κανένα ορατό σημάδι κινητοποίησης, αλλά αυτό δεν λέει πολλά. Το Google κατέγραψε μισό εκατομμύριο επαναλήψεις της σχετικής έρευνας (“Trump Walter Reed” και τα συναφή) και ο Λευκός Οίκος έσπευσε να διαψεύσει τη σπέκουλα με non paper προς τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους: «Να, δείτε, στην είσοδο του κτιρίου υπάρχει ένας πεζοναύτης, όπως γίνεται πάντοτε όταν ο Πρόεδρος είναι μέσα και δουλεύει». Λες και δεν θα μπορούσε να είναι αυτό ένα προπέτασμα καπνού.

Και μόνο το γεγονός ότι ο Τραμπ έμεινε στην Ουάσινγκτον πασχαλιάτικα αντί να πεταχτεί στο Μαρ-α-Λάγκο της ηλιόλουστης Φλόριντα για γκολφ πολλαπλασίασε τις υποψίες ότι κάτι τρέχει. Το «κάτι» μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο από μία πιθανή ασθένεια του Τραμπ. Ίσως να του παράπεσαν κάπου οι κωδικοί για τις βόμβες νετρονίου και να τους ψάχνει στα συρτάρια του οβάλ γραφείου για άμεση χρήση. «Ο Θεός να ευλογεί τον Πρόεδρό μας, που είναι τόσο εργατικός», δήλωσε ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Λευκού Οίκου Στίβεν Τσέουνγκ. Εάν υπάρχει Θεός, που δεν το πολυβλέπω, ας κατέβει από τα σύννεφα και ας βοηθήσει πρώτα όλους εμάς τους αμέτοχους στο έγκλημα.

Τα δελτία του Σαββατοκύριακου στις ΗΠΑ και στις εγγύς αποικίες τους έκλαψαν από ιερή συγκίνηση για τη χολυγουντιανή διάσωση ενός Αμερικανού πιλότου, θαρρείς και τα δολοφονημένα παιδιά στο Ιράν και στη Γάζα δεν τα έκανε μάνα. Την ιστορία του γενναίου με την αστερόεσσα στο στήθος θα τη δούμε όταν βγει στα θερινά τα σινεμά, μ’ αγιόκλημα και γιασεμί.

«Ο στρατός των ΗΠΑ είναι ο ισχυρότερος στον πλανήτη», έγραψαν τα εξαπτέρυγα του Τραμπ, για το ίδιο στράτευμα που απέσπασε τιμητική ισοπαλία κάποτε στην Κορέα, ηττήθηκε κατά κράτος από τους χωρικούς του Βιετνάμ, αποχώρησε με άδεια χέρια μετά από 20 χρόνια ταλαιπωρίας από το ρημαγμένο Αφγανιστάν, δημιούργησε άθελά του τον ISIS στο Ιράκ και βομβαρδίζει εξ αποστάσεως δίχως σχέδιο εξόδου το Ιράν . «Τα στενά του Ορμούζ ήταν ανοιχτά προτού επιτεθούν στο Ιράν Αμερικανοί και Ισραηλινοί πριν από πέντε εβδομάδες», υπενθυμίζει το ίντερνετ στις τυφλές προστακτικές του Τραμπ.

 

Κουτί Πανδώρας