Θέλω να γίνω Κηδεία Δημοσία Δαπάνη

 

Δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, κοινωνική ισότητα. Ωραία πράγματα, δεν λέω, μα κοστοβόρα

της Νόρας Ράλλη

-Κυρία Δαπάνη, σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να μιλήσετε.
– Δημοσία, παρακαλώ. Δαπάνη είναι το πατρικό μου.

– Είστε περιζήτητη τελευταία. Δύσκολα σας βρίσκει κάποιος
– Πάντα ήμουν. Απλώς παλαιότερα με καλούσαν για νοσοκομεία, σχολεία, αντιπλημμυρικά έργα. Τώρα με προτιμούν στις κηδείες. Είναι πιο ασφαλές. Ο νεκρός δεν κάνει αντιπολίτευση, βλέπετε.
– Με ποια κριτήρια επιλέγετε;
– Αυστηρότατα! Πρέπει ο εκλιπών να έχει προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες στο έθνος, στον πολιτισμό ή, έστω, στην εκάστοτε κυβέρνηση.
– Οπως ο Στέλιος Ράμφος, για παράδειγμα;
– Βεβαίως, για να μην πω, βεβαιότατα! Και μάλιστα αριστοτεχνικότατη βεβαιότητα στο βεβαιότατα. Διότι ήτο φιλόσοφος, συγγραφέας, στοχαστής. Ξεκίνησε από την Αριστερά, κάπως, κι έφτασε εκεί όπου φτάνει μεγάλο μέρος της ελληνικής κάπως διανόησης, σαν ωριμάσει: σε πάνελ όπου όλοι συμφωνούν ότι φταίει ο λαός.
– Αρα σας κέρδισε δικαιωματικά.
– Δεν αποφαίνομαι εγώ. Εγώ πληρώνω. Αλλοι αποφασίζουν ποιος υπήρξε πραγματικό εθνικό κεφάλαιο εν ζωή και ποιος κρίνεται ως τέτοιο, μόνο μετά θάνατον.
– Κηδεύονται συχνότερα δεξιοί δημοσία δαπάνη;
– Μην πολιτικοποιείτε τον θάνατο! Τον έχουμε ήδη πολιτικοποιήσει εμείς. Εξάλλου, στη μεταθανάτια Ελλάδα δεν υπάρχει Δεξιά κι Αριστερά. Υπάρχουν τιμές αρχηγού κράτους, κοινή υπουργική απόφαση και συγγενείς που ψάχνουν να παρκάρουν.
– Και οι απλοί πολίτες;
– Αυτοί κηδεύονται ιδία δαπάνη, αφού προηγουμένως έζησαν δημοσία εγκαταλείψει.
– Σκληρό, δεν βρίσκετε;
– Μιλάτε στην Δημοσία Κ. Δαπάνη για σκληρότητα; Ρεαλιστικό είναι. Για να σε αναλάβει το κράτος εν ζωή, πρέπει να χρωστάς. Για να σε καταλάβει, πρέπει να μη μιλάς. Για να σε αναλάβει/ανακαταλάβει μετά θάνατον, πρέπει να χρωστάς στην Ιστορία του. Το πόσο, το καθορίζει το ίδιο το κράτος, που κρατά και τα βιβλία.
– Υπάρχει αίτηση;
– Βεβαίως. Καταθέτετε βιογραφικό, πολιτικές μετατοπίσεις, τηλεοπτικές εμφανίσεις και δύο συστατικές υπουργών. Πιστοποιητικό θανάτου προσκομίζεται αργότερα. Η Ελλάδα είναι επιεικής με τις προθεσμίες.
– Υπάρχει κάποια μέθοδος για να σας κερδίσει κάποιος;
– Επειδή συμπάθησα την αριστερή σας αφέλεια, θα σας πω. Κατ’ αρχάς, πρέπει να οργανώσετε εγκαίρως τη μεταθανάτια σταδιοδρομία σας: Γράφετε τουλάχιστον τρία βιβλία με τίτλους όπως «Η εσωτερική ανωριμότητα του Ελληνα», «Γιατί ο άνεργος δεν σηκώνεται νωρίς», «100+1 λόγοι που φταίει ο τυροπιτάς για τα μνημόνια». Μετά εμφανίζεστε σε εκπομπές όπου τέσσερις εύποροι θα συζητάνε γιατί οι φτωχοί καταναλώνουν λάθος. Δεν θα δηλώσετε δεξιός, απλώς πως η πραγματικότητα μετακινήθηκε δεξιά και σας παρέσυρε σαν ακυβέρνητο φουσκωτό λαθρομεταναστών (η λέξη-κλειδί είναι «λαθρομεταναστών»)
– Τι συμβουλεύετε έναν νέο που θέλει κάποτε να κηδευτεί δημοσία δαπάνη;
– Να μην πεθάνει αριστερός. Ή, αν επιμένει, να γίνει τόσο αριστερός, ώστε να μην μπορεί να τον αγνοήσει κανείς. Γλέζος, ας πούμε. Ή Μίκης. Αλλά αυτό απαιτεί Κατοχή, Αντίσταση, εξορίες, φυλακές. Πολύς κόπος. Ευκολότερα γίνεσαι τηλεοπτικός φιλοφιλόσοφος και εξηγείς στους φτωχούς ότι η φτώχεια τους είναι πολιτισμικό χαρακτηριστικό, για το οποίο φταίν’ οι ίδιοι.
– Η Αριστερά τι πρεσβεύει για εσάς;
– Δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, κοινωνική ισότητα. Ωραία πράγματα, δεν λέω, μα κοστοβόρα. Η δημόσια κηδεία συμφέρει περισσότερο: γίνεται μία φορά και δεν ζητά μόνιμο προσωπικό.
– Τελευταία ερώτηση. Φοβάστε τον θάνατο;
– Καθόλου! Ξέρω ήδη και τι θα γράψουν στο κενοτάφιό μου: «Ενθάδε κείται δαύτη που αγάπησε τόσο λίγο το Δημόσιο, ώστε το Δημόσιο πλήρωσε για να βεβαιωθεί ότι έφυγε!».

efsyn