Δεν περνάς κυρά-Μαρία

"Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να προειδοποιήσει ότι φτάσαμε στο αμήν; Ότι δεν θα κάνουμε πίσω από το στοιχειώδες; Και άρα δεν απειλείται μόνο η υπερχρεωμένη παράγκα μας, αλλά και το ευρωπαϊκό τους ανάκτορο;"

του Θανάση Καρτερού

Επτά χρόνια ζόφος, και ζητείται ελπίς. Μέτρα και μέτρα, κι άλλα μέτρα, επιβάλλονται, ως τα διόδια, υποτίθεται, για να φτάσουμε στο τέλος του τούνελ. Και μόλις τα μέτρα ληφθούν, και εκατομμύρια άνθρωποι στραγγιστούν, φυλακιστούν, ξεσκιστούν, ο ταχυδακτυλουργικός κυνισμός δανειστών και νταβατζήδων μάς γυρίζει στην αφετηρία. Αυτά που δεσμεύτηκαν να δώσουν, με αντίτιμο τα μέτρα, απλούστατα δεν τα δίνουν. Με χίλιες δικαιολογίες -φταίει η κυβέρνηση που δεν επιβάλλει φόρους στους εφοπλιστές, είναι το ωραιότερο από τα τελευταία που ξεφούρνισε ο Σόιμπλε.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ως φάρσα από τη μεριά τους, αλλά ως τραγωδία για μας, και τώρα με την κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup. Μήνες και μήνες το πάλευαν οι δικοί μας, για να εξανθρωπίσουν το απάνθρωπο -τις απαιτήσεις για σκληρά μέτρα, εν ονόματι της ρύθμισης του χρέους. Εν πάση περιπτώσει, η Βουλή ψήφισε όσα ψήφισε, που καλά δεν τα λες, αλλά είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη να βγούμε από την επιτροπεία, ώστε μπορείς να κάνεις τα ξινά γλυκά. Κι έρχονται πάλι οι ίδιοι εκπρόσωποι του μαύρου να παίξουν το ίδιο παιγνίδι. Δεν περνάς κυρά Μαρία...

Ήρθε η ώρα των αποφάσεων, αποφάνθηκε η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, επαναλαμβάνοντας ότι δεν πρόκειται να ισχύσουν τα μέτρα, που επιβλήθηκαν από τους «άλλους», αν οι «άλλοι» δεν τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Ωραία. Μήπως θα μπορούσε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει ένα βήμα παραπέρα; Να προειδοποιήσει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε μείζονα κρίση με την υπαναχώρηση από τα συμφωνημένα; Ότι φτάσαμε στο αμήν; Ότι δεν θα κάνουμε πίσω από το στοιχειώδες; Και άρα δεν απειλείται μόνο η υπερχρεωμένη παράγκα μας, αλλά και το ευρωπαϊκό τους ανάκτορο;

Εντάξει, συμφωνώ ότι έξω από τον χορό κ.λπ. Αλλά, αφού αποκλείουμε τα κολλημένα με σάλιο Λαγκάρντ ευχολόγια, θα ήταν κακό να κάνουμε σαφές πόσο αποφασισμένη είναι η κυρα-Μαρία; Δεν γίνεται λόγος εδώ για τον λόγο της κυβέρνησης. Αλλά του κόμματος. Αν η ανακοίνωση έλεγε, δηλαδή, ότι ζητά από την κυβέρνηση να μην κάνει πίσω, και για ό,τι ήθελε, την ευθύνη θα έχουν όσοι τσαλαπατούν τις δεσμεύσεις τους, θα ήταν λέτε τυχοδιωκτισμός; Δεν ξέρω. Φοβάμαι πάντως ότι, εδώ που είμαστε, η ώρα των αποφάσεων δεν ήρθε μόνο για τους «άλλους»...

AVGI

Ο χαμένος παράδεισος του Ερρίκος Ντυνάν

Αποτελεί βασική αρχή του κράτους δικαίου ότι ένοχος ένοχον ου ποιεί. Γι αυτό οι βαριές κατηγορίες του Ανδρέα Μαρτίνη, πρώην προέδρου του νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν δεν συνιστούν αποδείξεις ενοχής για τα πρόσωπα που κατονομάζει:  οι ευθύνες του πρώην πρωθυπουργό Α. Σαμαρά και των υπουργών Υγείας, από τον Λοβέρδο και τον Βορίδη μέχρι τον Γεωργιάδη, θα πρέπει να ερευνηθούν από την Δικαιοσύνη και την αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.

Αυτό όμως που είναι αδιαμφισβήτητο είναι το καθεστώς που ο κ. Μαρτίνης  περιγράφει στη συνέντευξη του το πολιτικό προσωπικό που κυβερνούσε τη χώρα για δεκαετίες, μεταχειρίζεται τη δημόσια υγεία και τα νοσοκομεία σαν να είναι τισφλίκι του. Ο ένας θέλει να να διορίσει τους δικούς του ανθρώπους στη διοίκηση ανεξάρτητα αν έχουν τα κατάλληλα προσόντα, ο άλλος να περάσει το νοσηλευτικό ίδρυμα στα χέρια ιδιωτικών συμφερόντων, ο τρίτος αθωώνει με νομοθετική ρύθμιση αυτούς που θα κάνουν τη βρόμικη δουλειά.

Εκατομμύρια χαμένα για τα δημόσιο, κάπως έτσι άλλωστε δεν χρεοκόπησε όλη η χώρα; Και όλα αυτά με περίσσεια αλαζονία, λες και πρόκειται να μείνουν για πάντα στην εξουσία και κανείς δεν θα τους ελέγξει ποτέ.

Εδώ βρίσκεται και η αιτία του μίσους που νοιώθουν για τη σημερινή κυβέρνηση, η μανία να την ανατρέψουν με όλα τα μέσα, τα βάστα Γιερούν, Λαγκάρντ ή Σόιμπλε, η χαρά που δεν κρύβεται όταν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές τελματώνουν. Μπορεί η κυβέρνηση να κάνει λάθη ή να καθυστερεί  να προχωρήσει σε αλλαγές που έχουν ωριμάσει, μπορεί οι ανακολουθίες της  να απομακρύνουν πολίτες και ψηφοφόρους αλλά κανείς δεν πρέπει να γελιέται: οι πραγματικοί υπεύθυνοι της καταστροφής, τον χαμένο παράδεισο του Ντυνάν, που τους ανήκε, δεν μπορούν να παραδεχθούν ότι έχασαν. 

tvxs

Σφαιρικό δίκαιο

Το εμπρηστικό δόγμα «δίκιο είναι “ο νόμος του ΟΑΚΑ”» είναι πολεμιστήριο σάλπισμα.

του Παντελή Μπουκάλα

Το μέγα ερώτημα «πού είναι το κράτος;», που συνήθως μεταμφιέζει τη σιγουριά μας ότι δεν υπάρχει κράτος, το εξαπολύουμε με κάθε ευκαιρία και με κάθε κυβέρνηση, ακόμα κι όταν έχουμε κι εμείς μερτικό ευθύνης, αν όχι κυρίως τότε. Το εκτοξεύουμε λ.χ. όταν χιονίζει κι εμείς καθηλωνόμαστε κάπου στη Μαλακάσα, και επειδή περιφρονήσαμε την ανάγκη των αντιολισθητικών αλυσίδων, για την οποία δεν χρειάζεται να μας πληροφορήσει το κράτος. Οταν η νεροποντή σκοντάφτει στα ρέματα που μπάζωσε ο έρωτάς μας για τα αυθαίρετα, που απολαμβάνει συνήθως την κάλυψη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. ΄Η όταν «μας σφαγιάζουν» οι διαιτητές, στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ· όταν δηλαδή δεν σφυρίζουν όπως θα σφυρίζαμε εμείς στη θέση τους.

Αυτό ακριβώς διέπραξε ο κληρονόμος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, μετά το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Η διαδικτυακή ανάρτησή του επί λέξει: «Υπάρχει κράτος; Γιατί εάν δεν υπάρξει, μπορεί να υπάρξει ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΟΑΚΑ... ακόμα και είναι η τελευταία του φορά!!!». Κάτι λείπει στην ακροτελεύτια πρόταση, αλλά το τελευταίο που μας ανησυχεί στις προαναγγελίες πολέμου είναι η συντακτική τους αρτιότητα. Μία βδομάδα νωρίτερα ο κ. Ιβάν Σαββίδης, αδυνατώντας να αποδεχτεί την ήττα του ΠΑΟΚ στην Τούμπα από τον ΠΑΟ, ανακάλυψε και αυτός διαιτητική σφαγή και μας πληροφόρησε πού είναι το κράτος, πού θέλει δηλαδή να είναι: στα χέρια του. Το αποσαφήνισε η απειλή του για έναν από τους διαιτητές: «Η καριέρα του έχει ολοκληρωθεί. Εγώ έχω αρκετές δυνατότητες να τον στείλω στη σύνταξη».

 

 

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Μεγαλομανία; Τραμπουκισμός; Σιγουριά ατιμωρησίας; Μέθη από την αλκοόλη που προσφέρει αφειδώς στους ιδιοκτήτες «ιδέας» ο «ηρωικός λαός» που τους λατρεύει; Οποια απάντηση κι αν δοθεί, ακολουθεί αναπόφευκτα το –δίκαιο πια– ερώτημα: Μα πού είναι το κράτος; Πώς δεν ακούει και πώς δεν διαβάζει πολεμικά τελεσίγραφα; Πώς επιτρέπει την καλλιέργεια του μίσους εναντίον όσων «σφάζουν» την ομάδα μας, δηλαδή εναντίον των κακόπιστων που δεν παραδέχονται πως η ομάδα μας είναι ομαδάρα, η οποία δικαιούται τα πρωταθλήματα άνευ αγώνων;

Το εμπρηστικό δόγμα «δίκιο είναι “ο νόμος του ΟΑΚΑ”» είναι πολεμιστήριο σάλπισμα. Το ίδιο δόγμα, πάντως, αποτελεί το μοναδικό άρθρο του Συμβόλου Πίστεως όλων των στρατών που δρουν με το ψευδώνυμο «σύνδεσμοι οπαδών». Μπορεί να διαφέρει το χρώμα της αίρεσής τους, η θρησκεία τους όμως είναι μία: η θρησκεία του τσαμπουκά. Ο τσαμπουκάς είναι, άλλωστε, το νεοελληνικό συνώνυμο του «ευ αγωνίζεσθαι».

καθημερινή

"Δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ - Βουτηγμένος στη διαπλοκή"

Ακόμη και κάποιος που ζει στο πιο απομακρυσμένο χωριό της Ελλάδας, γνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο διεφθαρμένο κόμμα στη χώρα, γιατί το λέει η ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όλα τα κανάλια, σχεδόν όλες οι εφημερίδες και το 99% των sites.

Του Ιακωβίνου

Επίσης γνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις, έχει επιβάλλει το χειρότερο μνημόνιο, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Ελλάδα έχασε από το 2010 έως το 2015, το 25% του ΑΕΠ της, οι συνταξιούχοι να μέτρησαν 11 περικοπές στις συντάξεις τους, οι εργασιακές σχέσεις νεοφιλελευθεροποιήθηκαν απολύτως, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία που δεν αφορά τη διαπλοκή.

Να επιμείνουμε στη διαπλοκή. Τι μαθαίνουν οι πολίτες από τα κανάλια που αναπαράγουν πειθήνια την ρητορική της ΝΔ. Μαθαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει πει ο κ. Μητσοτάκης πολλές φορές, επιχειρεί να ελέγξει τη Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ και στήνει με τους δικούς της επιχειρηματίες τη νέα διαπλοκή.

Σε μία από τις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις του στον Alpha, ο πρόεδρος της ΝΔ διερωτήθηκε «πως αισθάνεται σήμερα ο άνεργος στο Κερατσίνι ή ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας στο Αιγάλεω που βουλιάζει στα χρέη, όταν βλέπει την Κυβέρνηση από την πίσω πόρτα, γιατί δεν είχε το θάρρος να πει ότι αυτή η τροπολογία αφορά τον κ. Σαββίδη, να χαρίζει 38.000.000 ευρώ πρόστιμα από λαθρεμπόριο» αναφερόμενος στη ρύθμιση για τον Ιβάν Σαββίδη, η οποία βέβαια λίγες μόλις μέρες μετά, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τόσο χαριστική και ότι δεν αφορούσε τον Ιβάν Σαββίδη.

Όμως, τόσο η εξαγορά της ΣΕΚΑΠ, όσο και το πρόστιμο από το λαθρεμπόριο τσιγάρων επί ορισμένων από τη ΝΔ διοικήσεων, αφορά ή θα έπρεπε να αφορά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αν και ρωτήθηκε για την πίεση που δέχθηκε ο Ιβάν Σαββίδης από την κυβέρνηση της ΝΔ προκειμένου να αγοράσει τη ΣΕΚΑΠ, αλλά και για το λαθρεμπόριο, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα και κατηγόρησε τον επιχειρηματία. «Εάν υπήρχε ζήτημα με τη ΣΕΚΑΠ και με το συγκεκριμένο πρόστιμο, θα έπρεπε να το γνωρίζει αυτό ο αγοραστής και να το διαπραγματευτεί τότε. Και εν πάση περιπτώσει αν δεν ήθελε να μην την αγόραζε» είπε και έκλεισε το θέμα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύστημα που τον στηρίζει, πριν τον Σαββίδη είχε βάλει στο στόχαστρο τον Καλογρίτσα, γιατί θεωρούσε ότι είναι επιχειρηματίας προσκείμενος στην Κυβέρνηση και εάν πάρει κανάλι θα έσπαγε η ομοφωνία που έχει διαμορφωθεί υπέρ της ΝΔ και του ίδιου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα της Βουλής τον Οκτώβριο του 2016, ξιφουλκούσε κατά της αδειοδότησης των καναλιών. «Και η μεγαλύτερη απόδειξη του μεγέθους του σκανδάλου είναι το γεγονός ότι και σήμερα ακόμα, έχετε αρνηθεί να φέρετε τα Πόθεν Έσχες των υπερθεματιστών στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας» έλεγε δείχνοντας τον Αλέξη Τσίπρα και τονίζοντας ότι «το δημόσιο αγαθό δεν μπορεί να είναι αντικείμενο πλειοδοσίας». Μπορεί όμως, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη να αποτελεί αντικείμενο κατάληψης. Και εδώ υπάρχει διπλή ειρωνεία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγορεί τη κυβέρνηση για ένα νόμο που αδειοδοτεί μετά από 20 χρόνια ασύδοτης λειτουργίας τα κανάλια και μιλάει και για Πόθεν Έσχες.

Τη στιγμή που δεν καταθέτει το δικό του, γιατί προφανώς θα μάθουμε με τι λεφτά αγόρασε το σπίτι του Βολταίρου στο Παρίσι, κάτι που αν το έπαιζαν τα κανάλια οι άνεργοι στο Κερατσίνι και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας στο Αιγάλεω θα αισθανόντουσαν για άλλη μία φορά την κοροϊδία του… ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης έχουν πάντα δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ελέγχει τη Δικαιοσύνη απόλυτα και αυτό αποδείχθηκε από την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, που έκρινε αντισυνταγματική τη μεταφορά αρμοδιοτήτων από ένα ανύπαρκτο ΕΣΡ, στον υπουργό. Ελέγχει και τις ανεξάρτητες αρχές όπως το ΕΣΡ, που για μήνες δεν μπορούσε να συγκροτηθεί και μετά τη συγκρότησή του καθυστερεί τη διεξαγωγή του διαγωνισμού, όπως επέβαλλε το ΣτΕ. Αλλά αυτό το θέμα δεν μπαίνει στο Δημόσιο Διάλογο γιατί δεν θέλουν να το βάλουν τα κανάλια που ελέγχουν τα θέματα που εισχωρούν στο Δημόσιο Διάλογο, ούτε φυσικά η ΝΔ, την οποία αυτή η θεματολογία την βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και μπορεί να αναδεικνύει τα περί διαπλοκής ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση άλλωστε, πριν από τον Σαββίδη, είχε επιχειρήσει να ελέγξει τα ΜΜΕ μέσω του Καλογρίτσα. Ο οποίος αρχικά πήρε άδεια και έπεσε όλο το σύστημα των καναλιών και των εφημερίδων (που προφανώς ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ) να τον κατασπαράξει. Βέβαια όταν, όπως προέβλεπε ο διαγωνισμός, ζητήθηκαν οι εγγυητικές επιστολές, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τον Καλογρίτσα εκτός διαγωνισμού. Όταν κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να βρουν διαπλοκή με έναν επιχειρηματία που η κυβέρνηση έκρινε έκπτωτο, πέρασαν στον Σαββίδη. Ο «λαγός», ο «Ρώσος», ο «διαπλεκόμενος του ΣΥΡΙΖΑ», ήταν τα βασικά «επιχειρήματα» των ΜΜΕ τα οποία υιοθέτησε ή διοχέτευσε η ΝΔ και για τα οποία ο Ιβάν Σαββίδης κατέθεσε μήνυση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, για τον χαρακτηρισμό του ως λαγό από τον πρόεδρο της ΝΔ.

Το σήριαλ με τον Σαββίδη συνεχίστηκε και το σύστημα διαπλοκής (που προφανώς ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ) έδωσε τα ρέστα του με τη δημοπρασία για τα περιουσιακά στοιχεία του ΔΟΛ και τους δεκάδες τίτλους που διαθέτει (Τα Νέα, Το Βήμα κλπ), όπως επίσης το 22% των μετοχών του Mega. Η νέα διαπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει επανειλημμένα τονίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τώρα θα γιγαντώνονταν με τον Ιβάν Σαββίδη να αποκτά τον Δημοσιογραφικό Όμιλο Λαμπράκη. Οι αντιδράσεις για άλλη μία φορά λυσσαλέες κατά της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να ελέγξει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Αλλά και πάλι, για άλλη μία φορά, ξανά, οι κατηγορίες αποδείχθηκαν κάλπικες. Ο Ιβάν Σαββίδης που η αντικυβερνητική ρητορική ουσιαστικά έλεγε ότι τα είχε βρει με την κυβέρνηση για να πάρει τον ιστορικό όμιλο και ένα μεγάλο ποσοστό του Mega, προφανώς σε ένα στημένο διαγωνισμό, δεν πλειοδότησε και ο ιστορικός όμιλος πέρασε στον Μαρινάκη. Σε έναν εφοπλιστή, στον οποίο ανήκουν οι εφημερίδες «Παραπολιτικά», «Ελευθερία του Τύπου», «Επένδυση», ο ραδιοφωνικός σταθμός Παραπολιτικά κλπ και τώρα γίνεται ο ιδιοκτήτης των εφημερίδων, Τα Νέα, Το Βήμα, του ραδιοφωνικού σταθμού Βήμα fm και δεκάδων ακόμα τίτλων και φυσικά είναι ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού.

Βάζω ένα στοίχημα και είμαι σίγουρος ότι θα το κερδίσω, τόσο η ΝΔ όσο και τα ΜΜΕ δεν θα βρουν στοιχεία διαπλοκής στην εξαγορά του ΔΟΛ. Και αυτό γίνεται καθαρό από την πρώτη αντίδραση, για παράδειγμα του ΣΚΑΙ, όπου παρουσιαστές εκπομπής του σταθμού, χαρακτήρισαν τα νέα ευχάριστα και στη συνέχεια εκφωνητής της γραμμής του σταθμού, υποδυόμενος τον δημοσιογράφο, χαρακτήρισε στο σχετικό «ρεπορτάζ», περίεργη τη μεταβίβαση του ποσοστού που διέθετε η εταιρεία Πήγασος, περίπου το 20% του Mega στον Ιβάν Σαββίδη (!!!) και χωρίς σχολιασμό παρουσίασε την εξαγορά του ΔΟΛ από τον Μαρινάκη.

Ίσως, όμως, χάσω το στοίχημα εάν πάρω τοις μετρητοίς τις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και την περιγραφή του οράματός του. «Λοιπόν, ξέρετε, εγώ δεν θέλω μία χώρα στην οποία κάποιος ξένος επενδυτής να αισθάνεται ότι για να επενδύσει πρέπει να έχει μία ποδοσφαιρική ομάδα και να ελέγχει και μία εφημερίδα ή μία τηλεόραση. Δεν είναι υγιές αυτό. Έγινε στο παρελθόν. Το πληρώσαμε. Το πολέμησε ο κ. Τσίπρας. Προσεταιρίστηκε στη συνέχεια κάποιους από τους διαπλεκόμενους, τους οποίους πολέμησε λυσσαλέα και τώρα αναδεικνύεται η καινούρια διαπλοκή στο πρόσωπο του κυρίου Σαββίδη».

Εάν ο κ. Μητσοτάκης δεν μιλήσει για τους ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων και μιντιακών ομίλων που απροκάλυπτα τον στηρίζουν και εάν δεν βρει καμία κουβέντα να πει για την εξαγορά του ΔΟΛ από τον ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού, τότε απλά για άλλη μία φορά θα αποδειχθεί ότι όντως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο διεφθαρμένο κόμμα και εκφραστής της πιο στυγνής διαπλοκής που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος.

ΥΓ. Τελικά η μόνη διαπλοκή στην οποία όλοι συμφωνούν και δεν έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις είναι το πέτσινο γκολ που χάρισε στον ΠΑΟΚ το Κύπελλο Ελλάδος.

Πηγή: tribune.gr

Το παραμύθι του «μεγάλου νοικοκύρη» Κων. Μητσοτάκη

«Στην περίπτωση του Κων. Μητσοτάκη δεν χρειάστηκε να επενεργήσει κανένας κανόνας εξ όσων υπαγορεύουν αβρότητα μέχρι του σημείου να αποσιωπούνται δυσάρεστα στοιχεία, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, όταν αποτιμάται το έργο ενός σημαντικού αστού πολιτικού που έφυγε από τη ζωή. Ο επίτιμος απολάμβανε αυτήν την ευτυχία, αυτή τη μακαριότητα, πολλά χρόνια προτού γίνει μακαρίτης»

του Διονύση Ελευθεράτου

Έλεος, πια… Από την 29η Μαΐου, κάθε ημέρα και κάθε βράδυ τα περισσότερα Μέσα ενημέρωσης βομβαρδίζουν το κοινό τους με το ίδιο κλισέ: 

«Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον τεθνεώτα Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη συνολική πολιτική του, υποχρεούται να του αναγνωρίσει την οξυδέρκεια που επέδειξε ως προς τα δημοσιονομικά». Συχνότατα έπεται η επωδός που ήταν μόνιμη στα χείλη του ίδιου του Κων. Μητσοτάκη: Πως αν είχε κυβερνήσει «μερικά ακόμη χρόνια, η χώρα δεν θα είχε φθάσει έως εδώ». Διότι ο επίτιμος θα είχε νοικοκυρέψει, αν μη τι άλλο, τα  οικονομικά…

Ποιος; Ο άνθρωπος που «πρόλαβε» να αυξήσει το ποσοστό του δημόσιου χρέους επί του ΑΕΠ κατά σαράντα – και πλέον-  εκατοστιαίες μονάδες, σε 3,5 έτη πρωθυπουργικής θητείας!    

Στην περίπτωση του Κων. Μητσοτάκη δεν χρειάστηκε να επενεργήσει κανένας κανόνας εξ όσων υπαγορεύουν αβρότητα μέχρι του σημείου να αποσιωπούνται δυσάρεστα στοιχεία, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, όταν αποτιμάται το έργο ενός σημαντικού αστού πολιτικού που έφυγε από τη ζωή. Ο επίτιμος απολάμβανε αυτήν την ευτυχία, αυτή τη μακαριότητα, πολλά χρόνια προτού γίνει μακαρίτης.

Σε κάθε του παρέμβαση ή συνέντευξη, από την προ μνημονίων εποχή ήδη, το ίδιο έλεγε, με την ίδια εμμονή και κατηγορηματικότητα: Ότι θα είχε νοικοκυρέψει τα οικονομικά, αν δεν τον ανέτρεπαν πρόωρα…

Ε, δεν θυμόμαστε να βρέθηκε ένας δημοσιογράφος που να τον κάλεσε - ευγενικά μεν, καθαρά δε- να εξηγήσει πώς στην ευχή συμβιβαζόταν η εν λόγω αυτάρεσκη σιγουριά με όσα έγιναν επί των ημερών του. Ένας βρε αδελφέ, έστω κι ένας, έτσι για να «έσπαγε η μονοτονία» (αν υπήρξε και δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας, ας μας συγχωρήσει). Όλοι αδαείς ή αδιάβαστοι ήταν ή τους αδαείς παρίσταναν. Ας υποθέσει ο αναγνώστης σε ποιο βαθμό μπορεί να ίσχυε το ένα και σε ποιον το άλλο.

Επειδή, λοιπόν, στην Ελλάδα δεν είσαι μόνον ό,τι δηλώσεις αλλά και ό,τι θέλουν μερικοί «βαρόνοι» της «ενημέρωσης» να φαίνεσαι, σταθεροποιήθηκε για τα καλά η εικόνα του Κων. Μητσοτάκη ως του κατ’ εξοχήν πολιτικού που θα εμπόδιζε τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της οικονομίας, ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους. Ενός κόστους που, όσο μεγάλο κι αν θα απέβαινε, θα ήταν απείρως προτιμότερο από την τραγωδία του 2010 και εντεύθεν.

Ε, λοιπόν, ως εδώ και μη παρέκει… Ας τελειώνουμε με τις ανοησίες που αναπαράγουν άσχετοι και υποκριτές, δίνοντας το λόγο πρώτα στα στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας («Η Ελληνική Οικονομία 1960-1997» Αθήνα 1998).

Το 1989, το ποσοστό δημόσιου χρέους επί του ΑΕΠ, ήταν 69,9%. Στις 11 Απριλίου του 1990 σχηματίστηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το έτος εκείνο «έκλεισε» με δημόσιο χρέος 80,7%. Σχεδόν 11 εκατοστιαίες μονάδες παραπάνω, «με το καλημέρα».  

Η αύξηση ήταν ήδη σοβαρότατη, για τα μέτρα της εποχής. Στην τετραετία 1986 – 1989, δηλαδή έπειτα από το «σταθεροποιητικό πρόγραμμα» της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου (1985) και έως το … ποικιλοτρόπως ταραγμένο ’89, το ποσοστό του δημόσιου χρέους είχε ανέβει από το 55,9% στο 69,9%. Παρουσίαζε δε μικρότερους ρυθμούς ανόδου από το 1987 (τότε ήταν 62,2%). Αλλά το 1990 τινάχτηκε σαν ελατήριο…

Το μητσοτακικό ελατήριο, στα έτη 1991 και 1992 έφερε το ποσοστό του χρέους στο  83,3% και 89% αντίστοιχα. Και κατόπιν το έκανε… πύραυλο! Στα 111,6%  βρέθηκε το δημόσιο χρέος στο 1993, έτος κατά το οποίο επίσης κυβέρνησε ο… μεγάλος νοικοκύρης, με εξαίρεση το τελευταίο τρίμηνο (παρά ένα δεκαήμερο, για την ακρίβεια).

Για κάθε ιδιωτικοποίηση, μια εκατοστιαία μονάδα δημόσιου χρέους…   

Χρειαζόταν ασφαλώς μεγάλη… προσπάθεια, για να εκτοξευθεί το χρέος κατά 22,6 εκατοστιαίες μονάδες στα ¾ ενός μόλις έτους. Εκείνου, μάλιστα, του έτους,  κατά το οποίο το κράτος υποτίθεται πως θα έδρεπε τους καρπούς της περιλάλητης «βαλκανο - θατσερικής» πολιτικής Μητσοτάκη (ιδιωτικοποιήσεις, απαλλαγή του δημοσίου από «προβληματικές επιχειρήσεις», κλπ).

Διαβάζαμε ένα στατιστικό στοιχείο, σύμφωνα με το οποίο επί κυβέρνησης Μητσοτάκη ιδιωτικοποιήθηκαν, με την «άλφα» ή τη «βήτα» μορφή, 111 συνολικά επιχειρήσεις. Βρίσκουμε χαριτωμένη τη σύμπτωση, από συμβολικής πλευράς: Ο «μεγάλος νοικοκύρης» παρέδωσε μια εκατοστιαία μονάδα χρέους, για κάθε ιδιωτικοποίηση που έκανε.      

Αν ρωτήσεις δέκα ακραιφνείς μητσοτακικούς ποια περίοδο, ποιος πρωθυπουργός ευθύνεται κυρίως για τη διόγκωση του δημόσιου χρέους, θα σου απαντήσουν  οι… δεκαπέντε (διότι θα πεταχτούν και πέντε «σοσιαλφιλελέδες», της μητσοτακικής  «κεντροαριστεράς») χωρίς κανένα δισταγμό: «Μα φυσικά ο Ανδρέας Παπανδρέου, ιδίως της πρώτης τετραετίας, με την μεγέθυνση του δημοσίου, την αύξηση κοινωνικών δαπανών, κλπ».

Έλα όμως που στην πρώτη, την «απλόχερη» τετραετία του ΠΑΣΟΚ το χρέος αυξήθηκε κατά 20,2 εκατοστιαίες μονάδες, αλλά πάνω από τις διπλάσιες (για την ακρίβεια, 41,7) «αυγάτισε» στα 3,5 έτη της διακυβέρνησης Μητσοτάκη…  

Το επαναλαμβάνουμε για να εμπεδώσουν οι «φιλελέδες» κάθε απόχρωσης και ταυτότητας: Όσες εκατοστιαίες μονάδες αυξήθηκε το δημόσιο χρέος στην πρώτη «παπανδρεϊκή» τετραετία (ήταν  34,5%  το 1981 και ανέβηκε στο 54,7% το 1985), τόσες- συν δυο και κάτι «ψιλά» - «ψήλωσε» μόνο στην τελευταία «μητσοτακική» χρονιά. Κάτι ακόμη: Στην επταετία που κύλησε από την απαρχή της περιόδου ΠΑΣΟΚ μέχρι και το 1988, δηλαδή έως το τελευταίο ολόκληρο έτος «παπανδρεϊκής» διακυβέρνησης, το χρέος ανέβηκε 32,3 εκατοστιαίες μονάδες.  Σχεδόν δέκα λιγότερες από όσες αυξήθηκε στην περίοδο Μητσοτάκη, που ήταν μισή σε διάρκεια.

Στη συνέχεια, από τις 13 Οκτωβρίου του 1993 έως την 1η Ιανουαρίου 1996 πρωθυπουργός ήταν ο Α. Παπανδρέου και κατόπιν ανέλαβε ο Κ. Σημίτης. Στην τετραετία 1994 – 1997 καταγράφηκαν, κατά σειρά, ποσοστά δημόσιου χρέους 109,3%, 110,1%, 112,2% και 109,5%. Σε αδρές γραμμές στασιμότητα, δηλαδή. Είναι κοινό μυστικό πως επί Σημίτη οι αλχημείες της «δημιουργικής λογιστικής» εξωράισαν ασύστολα την πραγματικότητα, αλλά «έτερον εκάτερον». Το τρομακτικό «σαράντα εκατοστιαίες μονάδες παραπάνω» της περιόδου Μητσοτάκη αποτελεί, ούτως ή άλλως, ανυπέρβλητη «επίδοση»…  

Τα ελλείμματα και μια κωμικοτραγική «δικαιολογία»  

Ανάλογη υπήρξε και η μητσοτακική τραγωδία με το δημόσιο έλλειμμα. Μόνο στους έσχατους προ-μνημονιακούς καιρούς η χώρα γνώρισε τέτοιους αριθμούς. Ένα θεόρατο 16,1%  επί του ΑΕΠ σφράγισε το 1990. Οικτρά διαψεύστηκαν όσοι πίστεψαν ότι το 11,5% του επόμενου έτους προμήνυε τιθάσευση του ελλείμματος.

Το 1992 το έλλειμμα ανέβηκε στο 12,8% και το 1993 στο 13,8% του ΑΕΠ. Κι ήταν η περίοδος κατά την οποία, εκτός των άλλων, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Στέφανος Μάνος τάραζε τον κόσμο στους έμμεσους φόρους…

Τα ποσοστά του δημόσιου ελλείμματος θα παραμείνουν θηριώδη, ανεπανάληπτα, ακόμη κι αν κάποιος προτιμήσει τα στοιχεία που προέκυψαν από την κατοπινή αναθεώρηση, την οποία έκανε η Eurostat. Σύμφωνα με αυτήν, από το 1990 έως και το 1993 το δημόσιο έλλειμμα ήταν 14%,  9,9%, 10,9%, 11,9%. Και πάλι, μαύρο χάλι.

Σπανιότατα βρέθηκαν στην ανάγκη οι οπαδοί του μητσοτακικού «βαλκανο-θατσερισμού» να τα «εξηγήσουν» όλα αυτά, για χρέος και έλλειμμα, διότι, απλούστατα, ήταν και παραμένουν σχεδόν απαγορευμένα στο δημόσιο διάλογο. Στις ελάχιστες φορές που χρειάστηκε να το κάνουν, ψέλλισαν μια «δικαιολογία» της… κακιάς ώρας: Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είπαν, ανακάλυψε κρυμμένες «μαύρες τρύπες» από τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κι αυτές μοιραία επιβάρυναν τα δημοσιονομικά στοιχεία του 1990- 93.     

Η «δικαιολογία» είναι εξωφρενική και φαιδρή, συνάμα. Εάν ανακαλύπτεις «μαύρες τρύπες» και τις φανερώνεις, θα επιβαρύνεις τα στοιχεία ενός έτους – και τέρμα. Δηλαδή, κάθε χρόνο ανακάλυπταν «λαγούς» τα σαΐνια του Κων. Μητσοτάκη, από τότε που σχηματίστηκε η κυβέρνηση μέχρι και την πτώση της; Και πώς στην ευχή δεν «ξεσκεπάστηκαν» οι… ζαβολιές του ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, επί κυβέρνησης Τζανετάκη, που σχηματίστηκε στις αρχές Ιουλίου του 1989 και της οποίας όλα - μα όλα – τα οικονομικά πόστα ανατέθηκαν  σε στελέχη της ΝΔ;

Εξυπακούεται πως για τους καθαρόαιμους «φιλελέδες», πολλά στοιχεία της οικονομικής και κοινωνικής κυβερνητικής πολιτικής που ασκήθηκε το 1990 -1993 είναι, ούτως ή άλλως, «ψιλά γράμματα». Μπορεί και… χρυσά γράμματα, σε ένα ένδοξο κεφάλαιο ανένδοτου πολέμου εναντίον του «κρατισμού» και του «μεταπολιτευτικού λαϊκισμού».

Απολύθηκαν σε ένα βράδυ 8.000 εργαζόμενοι της ΕΑΣ; Δεν πείραζε, καλά έπαθαν στο κάτω – κάτω, διότι έπρεπε να τιμωρηθούν που το έριξαν στις κινητοποιήσεις, αντί να συνεργαστούν με την κυβέρνηση. Έχαναν τις δουλειές τους και άνθρωποι που δεν είχαν «βγει στο δρόμο» για κάτι; Δεν πείραζε, διότι προείχε ο στόχος του περιορισμού του κράτους, που θα έδινε ώθηση στις δυνάμεις της αγοράς, άρα στην οικονομία, άρα και στην απασχόληση.

Καταργήθηκε η επίσημη τιμή πώλησης καυσίμων και έγινε «το έλα να δεις», ή μάλλον το… «σκάσε και πλήρωνε πολύ παραπάνω»; Ούτε αυτό πείραζε. Διότι η αγορά έπρεπε να απελευθερωθεί. Και στο κάτω -  κάτω, όπως έλεγε κι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, κανείς δεν εμπόδιζε τους καταναλωτές να ψάξουν να βρουν τις φθηνότερες τιμές, κάνοντας υγιεινούς περιπάτους από τη μία συνοικία στην άλλη.

Θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά η «διαπλοκή» αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων με χρηματοπιστωτικά παράγωγα, σε ποσοστό 20% (Ν.2042, ΦΕΚ 14/5/92); Ε, κακό ήταν αυτό; Ξυπνάτε, μόνο έτσι θα δουν άσπρη μέρα τα ταμεία (πολύ θα θέλαμε να ξέρουμε τι θα έλεγαν επ’ αυτού οι «φιλελέδες», τώρα, δηλαδή σε εποχές κατά τις οποίες είναι πασίγνωστο πού οδήγησε η εν λόγω «αξιοποίηση» των αποθεματικών, την οποία λάνσαρε ο επίτιμος και επέκτεινε  ο Κ. Σημίτης). 

Θεσπίστηκαν μαθηματικοί νεολογισμοί του τύπου «0+0=14%», για να δικαιολογηθεί το «πάγωμα» των μισθών; Και πολύ ήταν που ο Κων. Μητσοτάκης υποβλήθηκε στον κόπο να εκπονήσει νέους αριθμητικούς κανόνες, για να παρηγορήσει τους μισθωτούς. Μεγάλη τους τιμή και σ’ όποιον άρεσε.

Τα «αβγά έσπασαν» ηρωικώς, αλλά η ομελέτα… αγνοείται  

Όλα τα παραπάνω και κάμποσα ακόμη ήταν «τα αβγά που έπρεπε να σπάσουν», για να «γίνει η ομελέτα». Μια ομελέτα που υποτίθεται πως θα επέφερε κάποιο «συλλογικό καλό» (ακόμη και ο νεοφιλελευθερισμός ψάχνει ηθική και πολιτική νομιμοποίηση), με τον δικό του τρόπο. Με την πρόταξη των «θέλω» της αγοράς, με την επέκταση των ιδιωτικών κεφαλαίων σε τομείς που υπόσχονταν υψηλή κερδοφορία (ήταν και αυτή μια θεμελιώδης αποστολή των ιδιωτικοποιήσεων), με τη συμπίεση του εργατικού κόστους (τα διάφορα «0+0 =14%»), με, με, με… Κι όλα αυτά τα «με» θα συνέθεταν, υποτίθεται, μια με-γάλη άνθιση των αριθμών, που κάποια στιγμή θα επέφερε και ευημερία ανθρώπων, πέραν των «ατσίδων» της οικονομικής ελίτ και των στελεχών τους.

Αντί όλων αυτών, τι συνέβη στην περίοδο 1990 – 1993; Πού πήγε… η ομελέτα, έστω κι εκείνη των αριθμών; 

Δείκτης πρώτος: Ανάπτυξη. Αυτήν που θα κόμιζαν οι απελευθερωμένες δυνάμεις της αγοράς, κλπ, κλπ. Μια απλή επεξεργασία των επίσημων στοιχείων του ΥΠΕΘΟ καταδεικνύει ένα μεγαλοπρεπές «άνθρακες ο θησαυρός».

Ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης στην περίοδο 1984 – 1989 ήταν 1,8%, μολονότι το 1986 «έκλεισε» με ένα πενιχρότατο 0,5% και το 1987 με αρνητικό πρόσημο, μείον 2,3%. Στα έτη 1990 – 1993 ο μέσος ετήσιος ρυθμός έπεσε στο 0,55%. Ειδικά κατά το 1993, επήλθε ύφεση του 1,6%.

Εν ολίγοις ο μεγάλος… απελευθερωτής των «αστείρευτων δημιουργικών δυνάμεων της αγοράς» παρέδωσε το 1993  μια οικονομία σε ύφεση, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά από το 1987 και για δεύτερη από το 1983. Τόσο «καλά»…

Δείκτης δεύτερος: Βιομηχανία – μεταποίηση. Έτσι, για να δούμε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα στον πυρήνα της «πραγματικής οικονομίας». 

Πότε με θετικό πρόσημο και πότε με αρνητικό κινήθηκε στη δεκαετία 1980 – 1989 το συνολικό προϊόν μεταποίησης. Οριακά αυξητικός (0,48%) ήταν ο μέσος ετήσιος ρυθμός κατά τη συγκεκριμένη περίοδο. Κατά πολύ καλύτερος εμφανίστηκε στην υπο-περίοδο 1988 - 1989, τη διετία που προηγήθηκε της πρωθυπουργίας Μητσοτάκη. Τότε καταγράφηκαν ποσοστά αύξησης 4,5% και 2,2% αντίστοιχα.

Ε, ανέλαβε ο «μεγάλος απελευθερωτής» των δυνάμεων της αγοράς και μονιμοποιήθηκαν τα αρνητικά πρόσημα. Μείον 2,6% το 1990, μείον 0,8% το 1991, μείον 1,5% το 1992 και, για επίλογο, μείον 4,3% το 1993. Τα θετικά πρόσημα επέστρεψαν το 1994 (1,2%).

Δείκτης τρίτος: Ιδιωτικές ακαθάριστες επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου. Για να δούμε πόσο συγκινήθηκε η «ιδιωτική πρωτοβουλία» από την πολιτική ενός πρωθυπουργού που ορκιζόταν στο όνομά της. 

Στα πρώτα πέντε χρόνια της δεκαετίας του 1980 η πορεία του συγκεκριμένου δείκτη ήταν διαρκώς πτωτική, κάτι που ίσως σχετίζεται και με τα συμπτώματα της διεθνούς οικονομικής κρίσης του 1979, της δεύτερης μεγάλης που βίωσε ο μεταπολεμικός κόσμος (προηγήθηκε εκείνη του 1973). Από το 1985 και έως το 1990 όμως, η ροή των πραγμάτων άλλαξε. Κατά το 1990 μάλιστα η αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων ιδιωτικού κεφαλαίου έφθασε στο εκπληκτικό 14,7%, ποσοστό που είχε να… φανεί από το 1977.

Η συνέχεια όμως επεφύλαξε μια μεγάλη «βουτιά» το 1991, της τάξης του μείον 10,4% και άλλες δυο στη διετία 1992-93. Μείον 2,2% και 2,6%.

«Τζίφος», δηλαδή, και σ’ αυτό το πεδίο. Το «συν» επέστρεψε το 1994 (2,6%). 

Δείκτης τέταρτος: Απασχόληση. Ωραία, το αφομοιώσαμε το δόγμα: Ας «πάνε να πνιγούν» όσοι εργαζόμενοι είναι (προορισμένοι) να πνιγούν, αλλά για τους ικανούς και τους άξιους οι ευκαιρίες για δουλειά θα πληθύνουν, με την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Φαίνεται όμως πως κάτι δεν πήγε καλά με την «κοινωνικά ευεργετική» διάσταση αυτών των συνταγών, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη. Είδαμε ήδη την αναπτυξιακή  – βιομηχανική «αποτελμάτωση» της εποχής, οπότε είναι μάλλον περιττές οι πολυδαίδαλες αναζητήσεις εξηγήσεων.

Σύμφωνα με την έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΣΥΕ, ο Κων. Μητσοτάκη παρέλαβε την ανεργία στο 7,5% το 1989 και την έφερε στο 9,7% το 1993. Δεν ήταν μόνο οδυνηρή, την εποχή εκείνη, μια αύξηση άνω των δυο μονάδων, σε τόσο χρόνο. Ήταν και ασυνήθιστη. 

Παράδειγμα: Στην επταετία 1983 – 1989 το επίσημο ποσοστό ανεργίας υπερέβη μόνο μία φορά το 8% (1984, 8,1%) και ήταν μίνιμουμ 7,4% (1986, 1987). Κατέβηκε στο 7% τον πρώτο χρόνο μητσοτακικής διακυβέρνησης, το 1990, αλλά στη συνέχεια πήρε την πάνω …βόλτα: 7,7% το 1991, 8,7% το 1992, 9,7% το 1993. Θα ανέβαινε πάλι κατά μία ολόκληρη ποσοστιαία μονάδα έπειτα από μια πενταετία, το 1998 (10,8%).

Σε απόλυτους αριθμούς: το 1989 οι άνεργοι ήταν, επισήμως, 296 χιλιάδες κι έπειτα από 3,5 έτη κυριαρχίας των… θαυματουργών δυνάμεων της νεοφιλελεύθερης «δημιουργικότητας» έφθασαν τις 398,2 χιλιάδες.

Επιλέξαμε τέσσερα (*) «θαύματα» της εποχής Μητσοτάκη τα οποία, μαζί με τα προαναφερθέντα δημοσιονομικά, θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα ωραίο «Top - 5». Με μεγάλη ευκολία θα μπορούσαμε να επιλέξουμε άλλα τρία, τέσσερα ή πέντε. Τα συμπεράσματα θα ήταν ανάλογα, παραπλήσια ή ταυτόσημα.

Όπως είδαμε, η γενική επιδείνωση έφθασε στο απροχώρητο το 1993 (ύφεση, υψηλή ανεργία, βιομηχανική καθίζηση,  τρομακτική αύξηση του δημόσιου χρέους κλπ). Δηλαδή όχι όταν άρχιζε, αλλά όταν είχε ήδη προχωρήσει αρκετά η ετεροχρονισμένη ελληνική βερσιόν της «θατσερικής αντεπανάστασης». Και μόνη αυτή η παρατήρηση επαρκεί για να ακυρώσει τον παντελώς αστήρικτο, σχεδόν «θεολογικό» ισχυρισμό, ότι  ο Κων. Μητσοτάκης θα είχε «βελτιώσει την οικονομία» (φυσικά με αυτόν τον όρο καθένας εννοεί ό,τι θέλει), εάν είχε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή του.

Τα παραμύθια κράτησαν πολλά χρόνια, νισάφι πια... Κι αν κάποιος θέλει να προβάλλει αντίλογο, ευχαρίστως να τον ακούσουμε. Θα του ζητούσαμε απλώς να αρχίσει από μία απόπειρα δικής του απάντησης στο (ρητορικό) ερώτημα που θέσαμε: Καλά με τον θαυμασμό για όσους «τολμούν» να «σπάσουν αβγά». Η …ομελέτα όμως ποια ήταν; Ποιοι τη γεύθηκαν;

ΥΓ: (*) Παραθέσαμε επίσημα στατιστικά στοιχεία και αποτελέσματα επεξεργασιών τους. Ο αναγνώστης μπορεί να δει αυτά τα στοιχεία συγκεντρωμένα, σε πίνακες, στο βιβλίο του καθηγητή Χρυσάφη Ι. Ιορδάνογλου «Η Ελληνική Οικονομία στη “Μακρά Διάρκεια” 1954 – 2005» (εκδόσεις Πόλις, 2008). Τα στοιχεία για το προϊόν της  Μεταποίησης δημοσιεύονται σε πίνακα, στις σελίδας 179 -180. Για τις ακαθάριστες ιδιωτικές επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου, στις σελ. 94 - 95. Για την έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΣΥΕ, στις σελ. 113- 114.

πηγή: kommon.gr

Νόμος είναι το δίκιο του αφεντικού

Γράφει ο Τάσος Παππάς
 
Μέσα ενημέρωσης και σπουδαιοφανείς δημοσιολόγοι καταγγέλλουν συχνά τα κόμματα και τους πολιτικούς για οπορτουνισμό, σαλταδορισμό, για έλλειμμα αρχών και κυρίως για τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τις εξαγγελίες τους από την κυβερνητική πρακτική τους.
Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν άδικο. Αυτό συμβαίνει. Αλλωστε, η θεωρία, όταν δεν είναι ένα υποκριτικό πρόσχημα που εκπονείται για να παραπλανήσει, δοκιμάζεται τη στιγμή της μεταφοράς της στην καθημερινότητα. Στη φιλοσοφία αυτό λέγεται «ετερογονία των σκοπών» ή, για να το πούμε σε απλά ελληνικά, «για αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει». Η αιτία είναι οι απροσδόκητες εξελίξεις που προέκυψαν.
Το συγκεκριμένο σχήμα λειτουργεί αθωωτικά για τις στροφές που κάνουν κόμματα και κυβερνήσεις, ασχέτως αν έχει γίνει κατάχρησή του. Το χρησιμοποίησε το ΠΑΣΟΚ το 1981 για να.. δικαιολογηθεί επειδή δεν κατάφερε να κάνει όσα είχε υποσχεθεί, το χρησιμοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 για να απαντήσει σε όσους τον κατηγόρησαν για ταπεινωτικό συμβιβασμό με τους δανειστές.
Τα πράγματα, όμως, είναι διαφορετικά όταν έχουμε να κάνουμε με μέσα ενημέρωσης. Οι κωλοτούμπες, που είδαμε το τελευταίο διάστημα από τις διευθυντικές ελίτ ορισμένων μέσων ενημέρωσης και αυτές που είναι βέβαιο ότι θα δούμε τις προσεχείς μέρες από κάποιους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους, δεν οφείλονται σε γεγονότα που έχουν ευρύτερη σημασία και κατά κάποιο τρόπο εξηγούν τις μεταμορφώσεις, αλλά με τις ίντριγκες των αφεντικών τους και τις αλλαγές συμμαχιών.
Ο χθεσινός ορκισμένος εχθρός, γίνεται μέσα σε μία νύχτα φίλος αγαπημένος. Γιατί; Μα, επειδή στη σκηνή εμφανίστηκε ένας πιο επικίνδυνος παίκτης που απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες.
Τότε ξεχνιούνται τα πάντα, η κριτική αποχωρεί καλπάζοντας και τα πυρά στρέφονται εναντίον του νέου αντιπάλου. Οταν πρόκειται για τους ιδιοκτήτες, το κακό είναι μικρό. Πάντα έτσι φέρονταν.
Οταν όμως πρόκειται για λειτουργούς των ΜΜΕ, που έχουν υποχρέωση να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από τους ιδιοκτήτες και να μη μετατρέπονται σε ιμάντες εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους, τότε το πράγμα είναι σοβαρό γιατί πλήττεται η ήδη βάναυσα ταλαιπωρημένη αξιοπιστία.
Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα καταλάβετε. Εχει το αφεντικό μας ανοιχτούς λογαριασμούς με τον τάδε επιχειρηματία; Μπροστά εμείς να του προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας, ακόμη και πλειοδοτώντας. Αλλάζει άποψη το αφεντικό και αυτόν που έβριζε χθες τώρα τον θεωρεί φίλο του; Κανένα πρόβλημα. Και εμείς μαζί του, γλείφοντας εκεί που φτύναμε. Και η ζωή συνεχίζεται, όπως και η κατηφόρα.

EFSYN

Το τέλος του παραδοσιακού εκδότη

 Γράφει ο Διον. Βραϊμάκης* 

Από την εποχή που ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ, ο μεγιστάνας τού Τύπου, χειραγωγούσε ολόκληρη Αμερική με τις 30 εφημερίδες, έχουν περάσει δεκαετίες. Και η λαίδη Ενημέρωση έγινε αγνώριστη, η μις Πληροφορία απέκτησε χίλια πρόσωπα (κι άλλα τόσα προσωπεία), αλλά η γιαγιά τους, η Εφημερίδα, «ποτέ δεν πεθαίνει» όπως γράψαμε τον περασμένο Ιανουάριο σε τούτον τον χώρο. 
Η μάχη των μεγιστάνων για την απόκτηση του ΔΟΛ, με τελικό νικητή τον Βαγγέλη Μαρινάκη, δείχνει ότι η δύναμη του χαρτιού στα μέσα ενημέρωσης παραμένει μεγάλη. Έστω κι αν η κυκλοφορία των εφημερίδων έχει.. κατέβει από χρόνια σε επίπεδα συναγερμού. Και, ακόμα, έστω κι αν η αγορά τους κάποιες φορές είναι μονοπάτι για να εξασφαλιστεί πρόσβαση προς την τηλεόραση, όπως τώρα.
Ο ΔΟΛ, πρώτα και κύρια, είναι εφημερίδα. Είναι «Τα Νέα», είναι «Το Βήμα» και, ακόμα, είναι οι ανενεργοί και ενεργοί τίτλοι του. Είναι ο ιστορικός «Ταχυδρόμος» (κάποτε αυτόνομο περιοδικό με κυκλοφοριακές επιδόσεις ασύλληπτες για τα σημερινά δεδομένα), ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος», η «Ομάδα» (πρώτα ως εβδομαδιαία εφημερίδα μικρού σχήματος, ύστερα ως ιλουστρασιόν περιοδικό), η «Εξέδρα» (μια εξαιρετική αθλητική εφημερίδα που έκλεισε βιαστικά όταν τα προβλήματα σχημάτιζαν τα πρώτα μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα του Συγκροτήματος). Με λίγα λόγια, ο ΔΟΛ είναι μια σειρά τίτλων που περνούν στα χέρια του Βαγγέλη Μαρινάκη. Ο οποίος πριν από μερικά χρόνια καθέλκυε καράβια, τώρα καθελκύει Μέσα με μεγάλο ή μεσαίο εκτόπισμα.
Χθες η μετακίνηση του ΔΟΛ σήμανε το τέλος του παραδοσιακού εκδότη. Ονόματα όπως Ελένη Βλάχου («Καθημερινή», «Μεσημβρινή», «Εικόνες»), Νάσος Μπότσης («Απογευματινή», «Ακρόπολη»), Τζώρτζης Αθανασιάδης («Βραδυνή», «Ημέρα»), Κύρος Κύρου («Εστία», που άλλαξε κι αυτή χέρια και γλώσσα!), Γιάννης Παπαγεωργίου («Αθηναϊκή»), Κίτσος Τεγόπουλος («Ελευθεροτυπία»), Πάνος Κόκκας (παλιά «Ελευθερία»), Κώστας Νικολόπουλος (παλιό «Έθνος»,) βρίσκονται στις σελίδες της ιστορίας τού Τύπου και στα κοιμητήρια. Από χθες πλάι τους κείτεται ως «πρώην», οριστικά και ανεπίστρεπτα, το όνομα του Χρήστου Λαμπράκη. Που δεν ζει για να δει την αλλαγή φρουράς στη μεταλλαγμένη αυτοκρατορία του. 
Όπως μεταλλαγμένο είναι και το αναγνωστικό κοινό τών «Νέων» και του «ΒΗΜΑτος». Καμιά σχέση με εκείνον τον αναγνώστη που, σε ομιχλώδεις πολιτικά εποχές, έκρυβε την απογευματινή εφημερίδα τού Συγκροτήματος μέσα από το σακάκι. Και, ακόμα, καμιά σχέση με εκείνον που αγόραζε τις δυο εφημερίδες για τα κείμενα του Μάριου Πλωρίτη, του Δημήτρη Ψαθά, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Γιώργου Λιάνη ή για τη δουλειά τού Λέοντα Καραπαναγιώτη, του Γιάννη Καψή κ.ά. Αντ’ αυτών, εδώ και μερικά χρόνια τις προμηθευόταν για τον Βαγγέλη Βενιζέλο (και όχι μόνο) που είχε πιάσει στασίδι στην αρθρογραφία τους.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ: Κώστα Αριδάκη, είπαν τόσοι πολλοί, τόσα πολλά, για τον ξαφνικό πρόωρο χαμό σου. Εγώ κρατάω βουβά, με θλίψη μεγάλη, τις παλιές μνήμες, παλιών συνεργασιών. Και μαζί την εικόνα ενός αγνού ανθρώπου, ενός ταπεινού και άξιου δημοσιογράφου. Καλό σου δρόμο, Κωστή.

*τo άρθρο του Δ. Βραϊμάκη δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης
πηγή: harddog-sport

Η ώρα του πρωθυπουργού

του Τάσου Παππά

Αν ισχύει η πληροφορία ότι η καγκελάριος Μέρκελ ενθάρρυνε τον Αλ. Τσίπρα να θέσει το θέμα του ελληνικού χρέους στη σύνοδο κορυφής στην περίπτωση που το Eurogroup της 15ης Ιουνίου δεν καταλήξει σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, τότε ο Ελληνας πρωθυπουργός πρέπει να είναι προετοιμασμένος για κάθε ενδεχόμενο.

Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι προθέσεις της Αν. Μέρκελ.

Θέλει τη σύνοδο κορυφής για να ξεπεράσει τα εμπόδια που βάζει ο υφιστάμενός (;) της στον ελεγχόμενο απ’ αυτόν χώρο του Eurogroup;

Στήνει παγίδα στην ελληνική κυβέρνηση με την έννοια ότι την οδηγεί σε μια σύνοδο με σκοπό να προκύψει οριστική λύση που δεν θα είναι διαφορετική απ’ αυτήν που έχει προτείνει ο κ. Σόιμπλε, την οποία πάντως σε πρώτο χρόνο ο Ευκλ. Τσακαλώτος απέρριψε ύστερα από συνεννόηση με τον πρωθυπουργό;

Μήπως -κι αυτή είναι η πιο αισιόδοξη εκδοχή- η καγκελάριος επιλέγει αυτή την τακτική για να δώσει στο υψηλότερο επίπεδο και με τον πιο επίσημο τρόπο το εναρκτήριο λάκτισμα για την προώθηση της νέας στρατηγικής της που περιγράφεται, έστω αδρομερώς, στη δήλωσή της «εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει πραγματικά να πάρουμε στα χέρια μας τη δική μας μοίρα»;

Μια σοβαρή κυβέρνηση δεν μπορεί να περιμένει απαθώς τις κινήσεις της άλλης πλευράς και να πορεύεται με τη λογική «βλέποντας και κάνοντας».

Πρέπει να υπολογίσει σωστά τους συσχετισμούς, να εξαντλήσει τις πιθανότητες για την οικοδόμηση συμμαχιών και κυρίως να προσέλθει στη διαπραγμάτευση με επεξεργασμένο σχέδιο το οποίο θα προβλέπει και την περίπτωση του συμβιβασμού που μπορεί να αντέξει και να διαχειριστεί και την περίπτωση της σύγκρουσης.

Η θέση της κυβέρνησης θα ενισχυθεί αν εμφανιστεί στη σύνοδο κορυφής ως φορέας μιας εθνικής γραμμής.

Σήμερα φαίνεται πως συντρέχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί αυτό.

Στο ζήτημα των πλεονασμάτων και στο ζήτημα του χρέους έχει διαμορφωθεί μια ευρύτερη συμφωνία που περιλαμβάνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, την αξιωματική αντιπολίτευση, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, το Ποτάμι, την Ενωση Κεντρώων και τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

Μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή, αλλά χρειάζεται ο πρωθυπουργός να κάνει την πρώτη κίνηση.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι αρχηγοί κομμάτων δεν θα ανταποκριθούν αφού επί της αρχής δεν διαφωνούν.

Η κριτική για την τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση μπορεί να γίνει εκ των υστέρων.

Αν αρνηθούν να συμπράξουν για αντιπολιτευτικούς λόγους θα εκτεθούν.

Σε όλους τους τόνους υποστηρίζουν ότι τοποθετούν το εθνικό συμφέρον πάνω από το στενά κομματικό και ήρθε η ώρα να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα.

Ανάλογο πρόβλημα όμως θα έχει και ο πρωθυπουργός αν δεν πάρει τη σχετική πρωτοβουλία. Ζητάει επιμόνως εθνική συνεννόηση. Ιδού η ευκαιρία.

efsyn

Ένοχος ο 75χρονος μπαρμπα-Θόδωρος που αντιστάθηκε

του Πέτρου Κατσάκου

Στα ψιλά πέρασε η χθεσινή καταδίκη σε μονοετή φυλάκιση με τριετή αναστολή ενός “επικίνδυνου” πολίτη αυτής της χώρας, που, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, κατάφερε πριν από λίγα χρόνια να τα βάλει με μια ολόκληρη διμοιρία των ΜΑΤ.

Πρόκειται για τον 75χρονο Θεόδωρο Καραβασιλικό, κάτοικο Μεγάλης Παναγίας Χαλκιδικής, που τον Ιούλιο του 2013 είχε συλληφθεί κατά τη διάρκεια χημικής καταστολής διαδήλωσης στην περιοχή που γινόταν για την απελευθέρωση κάποιων άλλων συλληφθέντων κατοίκων της Χαλκιδικής που εναντιώνονταν στις εξορυκτικές δραστηριότητες της Ελληνικός Χρυσός. Ο μπαρμπα-Θόδωρος, όπως είναι γνωστός στη Μεγάλη Παναγιά, παρά την ανημποριά των ποδιών του, είχε πάρει μέρος στη διαδήλωση και μιας και στο τέλος δεν μπορούσε να τρέξει για να γλιτώσει, ήταν και ο μοναδικός που συνελήφθη από τις αρχές. Μόνο που, αντί να καταλήξει τότε στο κρατητήριο, βρέθηκε στα επείγοντα του νοσοκομείου στον Πολύγυρο, με τους γιατρούς να διαπιστώνουν ότι ο ηλικιωμένος με τις χειροπέδες είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού, καθώς έφερε πολλαπλές “κακώσεις κεφαλής”.

Ο μπαρμπα-Θόδωρος, λοιπόν, με το τσακισμένο κεφάλι και τα μελανιασμένα μάτια τυλίχτηκε σε μια κόλλα χαρτί και πήρε τον δρόμο για τη Δικαιοσύνη, φορτωμένος με τις κατηγορίες της αντίστασης κατά της αρχής, της παρακώλυσης συγκοινωνιών και της διατάραξης κοινής ειρήνης. Ο μπαρμπα-Θόδωρος, λοιπόν, των 70 και βάλε χρόνων στην πλάτη, που τα έβαλε τότε με τα ΜΑΤ -δεν γνωρίζουμε πόσους εξ αυτών έστειλε τελικά στο νοσοκομείο- καταδικάστηκε χθες από το Τριμελές Πρωτοδικείο Πολυγύρου με μια απόφαση που θα μπορούσε να είναι για γέλια αν δεν προκαλούσε οργή και προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι δικαστές αντιλαμβάνονται την έννοια της αντίστασης του πολίτη και σαν δικαίωμα, αλλά κάποιες φορές ως πράξη αυτοπροστασίας από τη βία της Αρχής.

Γιατί, αν ως αντίσταση λογίζεται το υψωμένο χέρι που προσπαθεί να αποτρέψει το κλομπ, τότε ο μπαρμπα-Θόδωρος ναι, ήταν ένοχος. Γιατί, αν ως αντίσταση λογίζεται η άρνηση ενός 75χρονου να οδηγηθεί κουτσαίνοντας στο κρατητήριο. Γιατί, αν πάλι ως αντίσταση λογίζεται το καθήκον του πολίτη να προστατέψει τον τόπο του, τότε, ναι, ο μπαρμπα-Θόδωρος είναι ένοχος... Και λίγα χρόνια έφαγε από το δικαστήριο.

avgi

Mega Ερώτημα: Τελικά τι θέλει να κάνει ο Σαββίδης;

TVXS- Ανάλυση

Νέους συσχετισμούς ισχύος στην αρένα των media, ανακάτεμα της «τράπουλας» στην αγορά των καναλιών και των εφημερίδων, αλλά και ερωτήματα για τον τελικό στόχο του Ιβάν Σαββίδη διαμορφώνει η απόκτηση του ΔΟΛ από τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Το αποτέλεσμα της σημερινής δημοπρασίας των περιουσιασκών στοιχείων του ΔΟΛ - εάν επικυρωθεί και μετά τη διαδικασία των αναμενόμενων ενστάσεων - δίνει στον όμιλο Μαρινάκη το 22% του Μega, καθώς επίσης και την ιδιοκτησία των εφημερίδων «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «Τα Νέα» , των ιστοσελίδων IN.GR, BHMA.GR, και NEA.GR, του ραδιοφωνικού σταθμού BHMA.FM, το  50% των μετοχών της IRIS ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ και το 41,22% των μετοχών του πρακτορείου διανομής ΑΡΓΟΣ.

Από το άνοιγμα δε των τελικών προσφορών καθίσταται σαφές ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης μπήκε στη μάχη με σαφή πρόθεση απόκτησης του ΔΟΛ - και κυρίως του ποσοστού του στο Mega - δίνοντας το ποσό των 22, 892 εκατομμυρίων ευρώ. Στον αντίποδα, παράγοντες της αγοράς εκφράζουν ερωτήματα για το εάν ήταν εξίσου ισχυρή η πρόθεση του Ιβάν Σαββίδη να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο του Mega, καθώς η προσφορά του ήταν θεαματικά κατώτερη.

Ο ομογενής επιχειρηματίας, μέσω της εταιρίας Dimera, πρόσφερε 11,926 εκατομμύρια ευρώ για τον ΔΟΛ. Με δεδομένο ότι ο Ιβάν Σαββίδης απέκτησε πρόσφατα το 19,6% του Mega από τον Φώτη Μπόμπολα δίνοντας 5 εκατομμύρια ευρώ, φαίνεται να αποτίμησε το σύνολο των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων του ΔΟΛ πέραν του ποσοστού στο Mega περί τα 7 εκατομμύρια ευρώ - αποτίμηση που ήταν αναμενόμενο πως θα καθιστούσε την υποψηφιότητά του αδύναμη.

Τα ερωτήματα για την τακτική που ακολούθησε ενισχύονται και από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ιβάν Σαββίδης είχε δηλώσει δημόσια ότι σκοπεύει να αποκτήσει τον έλεγχο του Mega, ενώ δημοσιεύματα του Τύπου τον έφεραν ακόμη και σε αναζήτηση συμμαχιών με τον έτερο μεγαλομέτοχο του καναλιού, τον όμιλο Βαρδινογιάννη.

Μετά τη σημερινή δημοπρασία όμως το σκηνικό αλλάζει, καθώς η μετοχική σύνθεση του Mega διαμορφώνεται πλέον ως εξής:

• Όμιλος Βαρδινογιάννη: 37%
• ΔΟΛ (Ομιλος Μαρινάκης): 22,11%
• Ιβάν Σαββίδης): 19,6%
• Πήγασος: 13%

Με αυτή τη μετοχική σύνθεση, στα σενάρια της επόμενης ημέρας επανέρχεται το ενδεχόμενο εξαγοράς του Πήγασου από τον Ιβάν Σαββίδη. Σε μια τέτοια περίπτωση το ποσοστό του επιχειρηματία στο Μega θα ανέβει στο 32,6% δίνοντάς του στάτους blocking minority, δηλαδή του μετόχου μειοψηφίας που μπορεί όμως να μπλοκάρει οποιαδήποτε απόφαση.

Σε κάθε περίπτωση, και σε ό,τι αφορά τον έλεγχο του Mega τον καθοριστικό ρόλο εξακολουθεί να παίζει η πλευρά Βαρδινογιάννη και το ποιές ή ποια συμμαχία θα επιλέξει. Οι πληροφορίες φέρουν ήδη τον όμιλο Βαρδινογιάννη να τελεί σε σύγκλιση με την πλευρά Μαρινάκη, ενώ παραμένει άγνωστο εάν είχε σχέση και με την έτερη προσφορά που υποβλήθηκε για τον ΔΟΛ, ύψους 21 εκατομμυρίων ευρώ από την κυπριακή εταιρία Vegata Holdings. Σημειώνεται πως σύμφωνα με τις πληροφορίες πίσω από την εν λόγω εταιρεία βρίσκεται ο Δημήτρης Μελισσανίδης.

tvxs

Η Κόλαση και η Ιστορία

Δικαιώνονται οι νεκροί;

της Κατέ Καζάντη

Δικαιώνονται οι νεκροί; Οφείλει, σύσσωμη, η κοινωνία των ανθρώπων να τους δίνει άφεση; Και, επιπλέον, αποφαίνεται ποτέ στ’ αλήθεια η ιστορία για το βίο και την πολιτεία όσων εκτέθηκαν στη δημόσια σφαίρα –ή και όσων δεν το έκαμαν;

Αλλά τη χριστιανική προσταγή «…ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας (Ρωμ. 6,7) τη διαβάζουμε αιρετικώ τω τρόπω: «…απήλλακται το λοιπόν του αμαρτάνειν νεκρός κείμενος…» λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι νεκροί δηλαδή δεν αμαρτάνουν πια, εφόσον νεκροί. Αλλά δεν δικαιώνονται για τα ανομήματά τους, απαλλάσσονται μόνο. Διότι αν τους συγχωρήσεις, απλώς καταργείς την έννοια της Κολάσεως, αποδεχόμενος μοναχά τον τόπο χλοερό. Και τούτο αντιβαίνει στο δόγμα των πιστών. Τα δε αποτελέσματα των πράξεων των ανθρώπων επηρεάζουν τις ζωές πολλών, μετά το θάνατό τους.

Και αν η συγχώρεση αποτελεί υπόθεση της ηθικής του καθενός, η επίσημη ιστορία αποτελεί υπόθεση μοναχά των νικητών της κυρίαρχης ιδεολογίας και ουχί των ηττημένων. Πώς καταγράφηκε, ας πούμε, στην επίσημη ιστορία των Βρετανών, αλλά και αυτήν της Ευρώπης, η φίλη και του Πινοσέτ Μάργκαρετ Θάτσερ και πώς στη συνείδηση της εργατικής τάξης αποτελεί μιαν όλως διαφορετική υπόθεση.

Ομοίως και η ζωή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

«Ο Μητσοτάκης ήταν πολύ μπροστά», λέγεται και ακούγεται από τους ομοϊδεάτες του. Αλλά ο προσφάτως εκλιπών δεν μόνο από τις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες για το ρόλο του σε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας (Αποστασία,Ιουλιανά, Χούντα κ.ο.κ.). Υπήρξε ακραία νεοφιλελεύθερος σε μια εποχή που οι ιδέες και η πολιτική εξουσία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας κρατούσαν ακόμα, σε μια εποχή που ήλπιζε κανείς, ακόμη, στην Ευρώπη των λαών. Μοιάζει προφητική οπότε η μειοψηφική τότε ρητορική του ρηγανοθατσερισμού την οποία ο Μητσοτάκης αναπαρήγαγε και η οποία σήμερα έγινε πλειοψηφική. Βεβαίως, τεχνηέντως παραλείπεται πόσες χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές συνέτριψε όπου ακολουθήθηκε, όπως και πόσες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές συνεχίζει να συντρίβει.

Η ιστορία γράφεται, σβήνεται και ξαναγράφεται, από τις πανάκριβες πένες των ελίτ και από το αίμα του κόσμου της εργασίας. «Υποκείμενο της ιστορικής γνώσης είναι η ίδια η μαχόμενη, καταπιεσμένη τάξη», όπως γράφει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν. Αλλά επειδή «ο εχθρός δεν έχει πάψει να νικά», να βλέπει μπρος στα μάτια του κανείς πώς στρογγυλεύουν οι γωνίες, πώς ξαναφιλιώνουν οι συστημικοί ανταγωνιστές και πώς επανενώνονται συμφέροντα αποτελεί μια πολύ διδακτική υπόθεση.

Ούτε το μίσος, όμως, διεγείρεται ούτε τίποτα άλλο συναφές. Ίσως μοναχά ο φυσικός θυμός του ανθρώπινου όντος απέναντι σ’ εκείνον που του συνέθλιψε τη ζωή, αίσθημα όμως που αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη της πολιτικής σκέψης, της ταξικής (αυτο)συνείδησης, άρα και χρήσιμο.

Οι ομοϊδεάτες καθενός που πεθαίνει καλά κάνουν και θλίβονται, λοιπόν. Αλλά κι εκείνοι που νιώθουν πως καταστράφηκαν καλά επίσης κάνουν να μην συγχωρούν το ρόλο του στην ιστορία. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο.

left