Die Linke: Το κατοχικό δάνειο πρέπει να αποπληρωθεί και δεν παραγράφεται

"Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποπληρωθεί και δεν παραγράφεται", δήλωσε ο πρόεδρος του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) Μπερντ Ρίξινγκερ αναφερόμενος στις ελληνικές διεκδικήσεις από την Γερμανία και επισήμανε ότι «σε αυτό έχουν δίκιο οι Έλληνες».

Μιλώντας στο πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, ο κ. Ρίξινγκερ σημείωσε ότι θα ήταν καλό η γερμανική κυβέρνηση «να μην απορρίπτει τόσο σκληρά το θέμα» και της συνιστά «να ξεκινήσει τον δρόμο του διαλόγου, της κατανόησης και του δικαίου».

AVGI

Πρωταθλητές στις ώρες εργασίας εντός ΕΕ οι Έλληνες εργαζόμενοι

Πρωταθλητές στις ώρες εργασίας εντός ΕΕ οι Έλληνες εργαζόμενοι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ. 
Οι Έλληνες εργάζονται 42 ώρες την εβδομάδα, 5 ώρες σχεδόν παραπάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με τους Πορτογάλους και τους Ισπανούς να βρίσκονται στην δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα.    
Λιγότερες ώρες εργασίας εβδομαδιαίως  καταγράφονται στην Γερμανία και την Ολλανδία με 35 και  30 ώρες αντίστοιχα 

 http://www.stokokkino.gr

Το 2014 οι ναυτιλιακές πλήρωσαν φόρους 80 εκατ. έναντι 152 εκατ. που πλήρωσαν οι ναυτικοί

Yπάρχουν κλάδοι της οικονομίας οι οποίοι ενώ έμειναν ουσιαστικά αλώβητοι από την οικονομική κρίση, δεν συμβάλλουν στα έσοδα ανάλογα με την φοροδοτική τους δύναμη... Χαρακτηριστική περίπτωση ο εφοπλισμός. 
Η έκτακτη εισφορά της ναυτιλιακής κοινότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης, παραμένει εθελοντική, όταν η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης για τους υπόλοιπους …ιθαγενείς όχι μόνο είναι υποχρεωτική, αλλά επιβάλλεται και φέτος με έκπτωση 30%, ενώ υποτίθεται ότι θα καταργούνταν από πέρυσι. Η μόνιμη παρουσία της στο βίο των φορολογουμένων με εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ το χρόνο, είναι σχεδόν δεδομένη, καθώς δεν προβλέπεται η κατάργησή της ούτε από το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης.
Η υπερφορολόγηση των συνήθων φορολογικών υποζυγίων θα συνεχίζεται στο …διηνεκές όσο δεν «αγγίζονται» η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, η διαφθορά και ορισμένες «ιερές αγελάδες» του εγχώριου οικονομικού γίγνεσθαι.
Οι φοροαπαλλαγές και μόνο που απολαμβάνουν οι ναυτιλιακές εταιρίες είναι προκλητικές, όταν για τα φυσικά πρόσωπα αλλά και άλλες νομικές οντότητες, έχουν ουσιαστικά καταργηθεί.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το εξής στοιχείο: όλες οι ναυτιλιακές εταιρείες με ελληνική σημαία κατέβαλλαν για το 2013 (οικονομικό έτος 2014) συνολικούς φόρους (εισοδήματος, υπεραξίας κλπ.) 80 εκατ. ευρώ, όταν τα ελάχιστα ελληνικά πληρώματα που έχουν απομείνει στα πλοία υπό ελληνική σημαία κατέβαλλαν για το ίδιο έτος 152 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από τις φορολογικές τους δηλώσεις!
Εθελοντική 
 Η ιστορία της έκτακτης εισφοράς των ναυτιλιακών εταιρειών, πέρασε από πολλά κύματα.
Ενώ στην αρχή ήταν υποχρεωτική, λόγω των ισχυρών πιέσεων που ασκήθηκαν από τους «θιγόμενους», προσωπικά στον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά, κατέστη εθελοντική με αποτέλεσμα η είσπραξή της να εναπόκειται στον …πατριωτισμό των εφοπλιστών.
Η διάταξη, για τον εθελοντικό της χαρακτήρα, είχε ενσωματωθεί στο νόμο για τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων, απόρροια της δυσαρέσκειας ηχηρών ονομάτων της ναυτιλιακής κοινότητας, τα οποία επικαλέστηκαν το προστατευόμενο από το Σύνταγμα φορολογικό καθεστώς της ναυτιλίας.
Η προαιρετική εισφορά των εφοπλιστών είναι τριετούς διάρκειας (2014-2016) και προβλέπεται να αποδώσει συνολικά γύρω στα 400 εκατ. ευρώ, ποσό μικρότερο δηλαδή και από το κοινωνικό μέρισμα που μοίρασε  προεκλογικά την περασμένη άνοιξη η κυβέρνηση Σαμαρά σε περίπου 1 εκατομμύριο εξαθλιωμένους πολίτες.
H παροχή βαρύνει τους πλοιοκτήτες ή πλοιοκτήτριες εταιρείες για τα πλοία υπό ελληνική σημαία, καθώς και τους αλλοδαπούς πλοιοκτήτες ή πλοιοκτήτριες εταιρείες για τα πλοία υπό ξένη σημαία, τα οποία έχουν τεθεί υπό τη διαχείριση ημεδαπών ή αλλοδαπών εταιρειών οι οποίες είναι εγκατεστημένες στην Ελλάδα.
Η αναπληρώτρια υπουργός κ. Νάντια Βαλαβάνη, η οποία ρωτήθηκε στην πρώτη της συνέντευξη για το τι απέδωσε κατά το πρώτο έτος η εθελοντική παροχή των ναυτιλιακών εταιρειών, δεν παρείχε στοιχεία ούτε ξεκαθάρισε αν προτίθεται η νέα κυβέρνηση να μετατρέψει σε υποχρεωτική την παροχή.
«Θα ήταν παράλογο να μην θελήσει η κυβέρνηση να εισπράξει την οικονομική παροχή της ναυτιλιακής κοινότητας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, τη στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι εφοπλιστές αποφάσισαν οικειοθελώς να συμβάλουν στην ενίσχυση της πολιτείας στις δύσκολες οικονομικές συγκυρίες της πατρίδας μας »¸δήλωνε η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου όταν είχε αναδείξει το θέμα η «Εφ. Συν.»
 Οι φοροαπαλλαγές των ναυτιλιακών εταιρειών 
Πληθώρα φοροαπαλλαγών απολαμβάνουν οι Ελληνες πλοιοκτήτες, που αυξάνουν τους στόλους τους αλλά κατεβάζουν την ελληνική σημαία, προκειμένου να πετύχουν ακόμα μεγαλύτερες εκπτώσεις φόρου, που τους προσφέρουν άλλες πολιτείες, όπως για παράδειγμα τα νησιά Μάρσαλ.
Η ειρωνεία είναι ότι όλες αυτές οι φοροαπαλλαγές, απεριόριστης διάρκειας στην πλειονότητά τους, έχουν στόχο την ενίσχυση της ναυτιλίας, τη νηολόγηση των πλοίων υπό ελληνική σημαία, την ενίσχυση των ελληνικών ναυπηγείων και φυσικά την απονομή φορολογικής δικαιοσύνης!
 Ενδεικτικά κάποιες από τις φοροαπαλλαγές.
 1. Απαλλάσσονται από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος τα κέρδη που προκύπτουν από την εκμετάλλευση πλοίων υπό ελληνική σημαία.
2. Απαλλάσσεται από κάθε φορολογία η υπεραξία που μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από την πώληση κάποιου πλοίου, υπό ελληνική σημαία, είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης είτε από άλλη αιτία.
3. Μειώνεται ο φόρος στα πλοία της α' κατηγορίας, αν αποδειχθεί ότι το πλοίο αργεί λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας. Οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τους δύο συνεχόμενους μήνες. Για τα πλοία β' κατηγορίας, οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τις 20.
4. Απαλλάσσονται από τον φόρο πλοία α' κατηγορίας, ναυπηγούμενα στην Ελλάδα, αρκεί να τίθενται κάτω από ελληνική σημαία για πρώτη φορά.
5. Απαλλάσσονται κατά 2/3 του φόρου πλοία β' κατηγορίας, ηλικίας μικρότερης των 20 ετών, που υφίστανται επισκευές στην Ελλάδα, το κόστος των οποίων είναι διπλάσιο της αγοραίας αξίας τους.
6. Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία β' κατηγορίας που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα και βρίσκονται υπό ελληνική σημαία.
7. Μειώνεται η εισφορά προς το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) για τα πλοία που αποδεδειγμένα αργούν λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας.
8. Απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κράτηση το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές εταιρειών πλοιοκτητριών που βρίσκονται υπό ελληνική ή ξένη σημαία και τα πλοία είναι συμβεβλημένα με το ΝΑΤ.
9. Απαλλάσσονται από τη φορολογία πλοία α' κατηγορίας, που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα και είναι μπαίνουν υπό ελληνική σημαία.
10. Απαλλάσσονται από τη φορολογία πλοία α' κατηγορίας που υφίστανται ανακατασκευές ή αντικατάσταση των μηχανημάτων τους στην Ελλάδα.
11. Μείωση του φόρου κατά 50% σε πλοία και κρουαζιερόπλοια α' κατηγορίας υπό ελληνική σημαία.

 Μ. Χριστοδούλου
πηγή : bankingnews.gr

Οι άφωνοι φτωχοί της πλούσιας γερμανικής δημοκρατίας

Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή

"Στην τελευταία έκθεση περί φτώχειας διαπιστώθηκε ότι το 15,5% του γερμανικού πληθυσμού - 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι- ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό επιεικώς απαράδεκτο για την τέταρτη πλουσιότερη χώρα του πλανήτη"

«Μην μας λέτε υπερβολές για τη φτώχεια στην Ελλάδα, μην μας λέτε ότι έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες, εδώ στη Γερμανία είναι τριπλάσιες» έλεγε στις 27 Φεβρουαρίου από το βήμα της γερμανικής Βουλής ο Κλάους Πέτερ Βίλις, ένας από τους Χριστιανοδημοκράτες βουλευτές που ψήφισαν κατά της παράτασης του ελληνικού προγράμματος. Τις επόμενες μέρες τον έκαναν... φίρμα οι εκπομπές πολιτικής σάτιρας σχολιάζοντας τα λόγια του με το: «Είδατε, εμείς οι Γερμανοί ακόμη και στις αυτοκτονίες τα πάμε καλύτερα από τους Έλληνες»!
Αυτή η πικρή ειρωνεία περισσεύει τα τελευταία χρόνια στο πολιτικό καμπαρέ, που έχει μακρυά παράδοση στη Γερμανία -και είναι σήμερα ίσως το μοναδικό πραγματικά ισχυρό βήμα για την ανάδειξη των κοινωνικών προβλημάτων, σε μια χώρα που ζει μια από τις καλύτερες οικονομικές περιόδους στην ιστορία της. Μόνο μέσα από τη σάτιρα... ψυχανεμίζεται το -μεγάλο- κομμάτι της γερμανικής κοινωνίας, που δεν βιώνει αυτά τα προβλήματα, ότι στη χώρα τους, με το σημερινό ρεκόρ απασχόλησης και με τα ξέχειλα ασφαλιστικά και δημόσια ταμεία, παράλληλα αυξάνονται η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απαξίωση της δημοκρατίας.
Αυτό που δεν ξεστόμισε από το βήμα της Βουλής ο Βίλις -κυρίως διότι θα ήταν παραδοχή της αποτυχίας του γερμανικού success story για έναν «χριστιανό» πολιτικό- ήταν ότι τα περί ελληνικής φτώχειας του φαίνονται υπερβολικά, διότι κάτι πολύ ανάλογο συμβαίνει και στη Γερμανία.
Στην τελευταία έκθεση περί φτώχειας διαπιστώθηκε ότι το 15,5% του γερμανικού πληθυσμού - 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι- ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό επιεικώς απαράδεκτο για την τέταρτη πλουσιότερη χώρα του πλανήτη, με ένα από τα μικρότερα ποσοστά ανεργίας, που υποτίθεται ότι ορκίζεται στο όνομα της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς». Οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν ότι μόνο στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία, την Ιταλία και την Πορτογαλία ζουν αναλογικά περισσότεροι φτωχοί απ' ό,τι στη Γερμανία.
Τα τρικ της στατιστικής
Βέβαια, η φτώχεια είναι και στατιστικό μέγεθος - φτωχός θεωρείται όποιος ζει με λιγότερο από το 60% του μέσου εισοδήματος-, οπότε διαφέρει πάρα πολύ από χώρα σε χώρα. Φτωχή εθεωρείτο στη Γερμανία του 2013 μια τετραμελής οικογένεια που ζει με λιγότερα από 1.873 ευρώ τον μήνα. Ένα χρόνο νωρίτερα, όταν το μέσο εισόδημα ήταν ελαφρά χαμηλότερο, η ίδια οικογένεια δεν εθεωρείτο φτωχή. Οπότε αυτό που πραγματικά αναδεικνύει κάθε φορά η έκθεση για τη φτώχεια είναι πώς εξελίσσονται οι οικονομικές ανισότητες. Κι αυτές εξελίσσονται δραματικά, με ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας όχι απλώς να μην κερδίζει, αλλά να χάνει από την οικονομική ανάπτυξη.
Το πλουσιότερο 10% έχει επταπλάσιο εισόδημα από το φτωχότερο 10%!
Σύμφωνα με τον καθηγητή του πανεπιστημίου του Γκίσεν, ειδικό ερευνητή για θέματα φτώχειας, Ερνστ Ούλριχ Χούστερ, «τα τελευταία χρόνια μόνο το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είδε να αυξάνονται σημαντικά τα εισοδήματά του, ενώ το φτωχότερο 20% μέτρησε τις περισσότερες απώλειες». Αλλά και οι αναλυτές του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη διαπιστώνουν το ίδιο για τη Γερμανία, αν και σε μια διάρκεια 30 χρόνων.
Το 2013 το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είχε το επταπλάσιο εισόδημα από το φτωχότερο 10%. Το 1983 είχε το πενταπλάσιο, λέει ο ΟΟΣΑ. Και θεωρεί ότι αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις για το σύνολο της οικονομίας, καθώς οι πλούσιοι κατά κανόνα αποταμιεύουν αντί να ξοδεύουν -άραγε πόσα αυτοκίνητα και i-phone μπορεί να αγοράσει κάποιος; Αντίθετα οι φτωχοί έχουν όλο και μικρότερο εισόδημα, άρα όλο και χαμηλότερη αγοραστική δύναμη. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, εάν υπήρχε μια στοιχειωδώς δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, η γερμανική οικονομία θα αναπτυσσόταν με ρυθμό ένα επιπλέον 6%.
Ανάπτυξη χάρη στη φτώχεια;
Κάποιοι Γερμανοί ερευνητές προχωρούν ένα βήμα παραπέρα από τη σχετικά... ουδέτερη ανάλυση του ΟΟΣΑ για την οικονομική ανισότητα και επιμένουν ότι το αναπτυξιακό και κυρίως το εργασιακό θαύμα της Γερμανίας οφείλεται ακριβώς στη διεύρυνση της φτώχειας. Η καθηγήτρια Εργατικού Δικαίου του πανεπιστημίου του Ντούισμπουργκ Χέλγκα Σπίντλερ, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι «η εξέλιξη της φτώχειας δεν έχει αυτόματα να κάνει με την οικονομική ανάπτυξη, αλλά με το αν τα αυξανόμενα κέρδη φτάνουν στους εργαζόμενους». Και η στατιστική λέει ότι δεν φτάνουν.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της γερμανικής κυβέρνησης, στη δεκαετία του 1990 το 17% των εργαζομένων ήταν χαμηλόμισθοι, ενώ σήμερα είναι το 23%. Ειδικά στους κλάδους του εμπορίου και των ξενοδοχείων - εστιατορίων - καφέ - μπαρ ο μέσος μισθός είναι εξαιρετικά χαμηλός. Και υπάρχουν σχεδόν τρία εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι είναι «φτωχοί παρά το γεγονός ότι είναι πλήρως εργαζόμενοι». Το 2008, όταν η ανεργία ήταν πολύ υψηλότερη και η Γερμανία βυθιζόταν στην ύφεση, οι φτωχοί με πλήρη απασχόληση ήταν κατά 25% λιγότεροι, σύμφωνα με τα στοιχεία της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας.
Το εργαλείο του κατώτατου μεροκάματου
Η απάντηση που προσπαθεί να δώσει σ' αυτή την -κοινώς αποδεκτή ως- στρεβλή εξέλιξη η γερμανική κυβέρνηση, υπό την πίεση των σοσιαλδημοκρατών εταίρων της, είναι η θέσπιση του κατώτατου ωρομισθίου (8,5 ευρώ). Ο σχετικός νόμος τέθηκε σε ισχύ από την αρχή της χρονιάς και έκτοτε μια σειρά εργοδότες στους χαμηλά αμειβόμενους κλάδους κάνουν ό,τι μπορούν για να τον παρακάμψουν, νομότυπα και όχι, με την αντίστοιχη επιθεώρηση εργασίας -που δεν φημίζεται για την επαρκή στελέχωσή της- να τρέχει και να μην προλαβαίνει.
Ωστόσο, το πρόβλημα στη σύγχρονη γερμανική αγορά εργασίας δεν είναι μόνο η τεράστια διαφορά στις αμοιβές. Είναι η συνεχώς διευρυνόμενη «δεύτερη» αγορά εργασίας, με τις λεγόμενες «μίνι - δουλειές», τους κακοπληρωμένους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, τους δήθεν αυτοαπασχολούμενους, τα συμβόλαια περιορισμένου χρόνου. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Σπίντλερ, το 50% όσων προσλαμβάνονται σήμερα υπογράφουν συμβόλαιο περιορισμένου χρόνου. Ακριβώς αυτοί οι εργαζόμενοι είναι που απειλούνται περισσότερο από τη φτώχεια.
Οι γυναίκες και η μερική απασχόληση
Μια άλλη, αρνητική, ιδιαιτερότητα της γερμανικής αγοράς εργασίας σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές είναι η ευάλωτη θέση των γυναικών σ' αυτή, που έχει να κάνει τόσο με τον υφέρποντα συντηρητισμό της γερμανικής κοινωνίας - μια μάνα που δουλεύει οκτάωρο θεωρείται περίπου άκαρδη καριερίστρια, ενώ και οι ώρες λειτουργίας των παιδικών σταθμών δεν είναι επαρκείς- όσο και με τον σκληρό ανταγωνισμό για τις θέσεις πλήρους απασχόλησης.
Υπολογίζεται, λοιπόν, ότι σχεδόν των 45% των γυναικών εργάζεται με μερική απασχόληση -20 ή και λιγότερες ώρες την εβδομάδα- και αμείβεται ανάλογα. Και για τις γυναίκες που το επιλέγουν, πάει καλά. Για όλες τις υπόλοιπες, που αναγκάζονται να δουλέψουν μισή μέρα για ένα διάστημα, π.χ. όσο τα παιδιά τους είναι μωρά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιστρέψουν στην πλήρη απασχόληση. Γι' αυτό και οι πιο επιρρεπείς στη φτώχεια είναι οι γυναίκες -και ειδικά οι γυναίκες επικεφαλής μονογονεϊκών οικογενειών, που υπολογίζονται σε πάνω από 1,5 εκατομμύριο. Εάν μάλιστα δεν είναι και καλά καταρτισμένες, είναι αιωνίως καταδικασμένες στη φτώχεια.
Οι φτωχοί και η έλλειψη πολιτικής εκπροσώπησης
Η διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων στην ευημερούσα Γερμανία, η οποία κυβερνάται από έναν πραγματικά μεγάλο συνασπισμό -η αντιπολίτευση δεν διαθέτει ούτε το 20% των εδρών του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου- και η οποία έχει βαθιά ριζωμένη την κουλτούρα της συναίνεσης, συνοδεύεται από μια ιδιόρρυθμη χειροτέρευση της ποιότητας και της αξιοπιστίας της δημοκρατίας.
Μια μεγάλη έρευνα που έκαναν από κοινού το ινστιτούτο Μαξ Πλανκ, το ίδρυμα Bertelsmann και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013 δείχνει ότι μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν εκπροσωπείται πολιτικά. Όχι επειδή ψηφίζει κόμματα που δεν πιάνουν το όριο του 5% -άρα δεν μπαίνουν στη Βουλή- αλλά επειδή δεν πάει καν να ψηφίσει. Κατά κανόνα αυτοί που δεν πάνε να ψηφίσουν είναι οι φτωχότεροι.
Η έρευνα, που έγινε στις διαφορετικές γειτονιές 28 μεγάλων πόλεων, δείχνει ότι τηρουμένων των αναλογιών ανάμεσα στην π.χ. Κηφισιά του Μονάχου και στο Περιστέρι του Μονάχου η διαφορά στο ποσοστό εκλογικής συμμετοχής φτάνει το 29,5%. Δηλαδή, εάν στις πλουσιότερες γειτονιές πηγαίνει στις κάλπες το 75% των πολιτών, στις φτωχότερες πηγαίνει το 45% με 50%.
Σε κάποιες περιπτώσεις η ψαλίδα είναι ακόμη πιο μεγάλη. Για παράδειγμα στην Κολωνία, στη γειτονιά με τις βίλες του Χάνενβαλντ, η εκλογική συμμετοχή ήταν υπερδιπλάσια απ' ό,τι στο Κόρβαϊλερ με τις εργατικές κατοικίες, όπου ζουν δυο φορές περισσότεροι άνθρωποι χωρίς απολυτήριο Λυκείου και η ανεργία είναι τέσσερις ή πέντε φορές μεγαλύτερη. Εννοείται ότι μιλάμε για Γερμανούς πολίτες, όχι για μετανάστες χωρίς γερμανικό διαβατήριο -που αποτελούν την πλειονότητα των μεταναστών.
Οι ερευνητές δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να μετρήσουν ποιοι ψήφισαν τι, αλλά απλώς ποιοι πήγαν να ψηφίσουν.
Κοινωνικός διχασμός και δυσπιστία
Οι ερευνητές μιλούν για «κοινωνικό διχασμό» της δημοκρατίας, για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που νιώθει ότι δεν εκπροσωπείται πολιτικά από κανέναν, που πιστεύει ότι δεν έχει νόημα να ψηφίσει, αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του. Και ερμηνεύουν με αυτή την αίσθηση... ματαιότητας, με αυτή τη βαθιά δυσπιστία των φτωχότερων και των κοινωνικά αποκλεισμένων έναντι της γερμανικής δημοκρατίας, τα νέα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα που ανησυχούν -ίσως και να τρομάζουν- όλα τα πολιτικά κόμματα στη Γερμανία, από τη συντηρητική Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Βαυαρίας μέχρι την Αριστερά.
Για παράδειγμα η συμμετοχή «κανονικών» ανθρώπων - όχι νεοναζί, όχι χούλιγκαν, όχι ορκισμένων ρατσιστών- στις διαδηλώσεις «ενάντια στην ισλαμοποίηση της Δύσης» και δη σε εκείνες τις πόλεις, που ψάχνεις τους μουσουλμάνους με το κιάλι, ερμηνεύεται σε έναν βαθμό από την ανάγκη αυτών που νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται να δείξουν ότι υπάρχουν, ότι θέλουν να λαμβάνονται οι όποιοι φόβοι τους και ανησυχίες τους στα σοβαρά. Επίσης, ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο για τους ψηφοφόρους της νεόκοπης Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), που γεννήθηκε ως κόμμα διαμαρτυρίας στο «δεν υπάρχει εναλλακτική στο ευρώ» της καγκελαρίου Μέρκελ, είναι ότι σε ένα ποσοστό 20% έως 35% -ανάλογα με το ομόσπονδο κρατίδιο- έρχονται από τις στρατιές των πρώην μη ψηφισάντων.
Κι αν μέχρι τώρα οι «καθηγητάδες» της AfD δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς που μέχρι τώρα δεν ψήφιζαν, κυρίως επειδή σε κάποιες περιοχές οι υποψήφιοί τους είναι «κυριλέ», με το άνοιγμα που κάνουν σε πιο «λαϊκά» πρόσωπα ενδέχεται στο μέλλον να τα καταφέρουν.
Η επιφανειακή εικόνα της Γερμανίας του σήμερα είναι το «τα πάμε πολύ καλά» που λέει κάθε φορά η καγκελάριος Μέρκελ, το «έχουμε σπάσει κάθε ρεκόρ απασχόλησης» που δείχνουν κάθε μήνα τα στοιχεία του γερμανικού ΟΑΕΔ. Αλλά κάτω από την επιφάνεια ο φόβος και η δυσαρέσκεια του νέου «πρεκαριάτου» βράζουν.

avgi

Μην δαγκώνετε τον Βαρουφάκη

Εξοργίστηκαν οι εταίροι επειδή έχασαν τους πελάτες τους, εκείνους που είχαν τις ντουλάπες γεμάτες σκελετούς.

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Δεν τον γουστάρουν, ρε παιδί μου, τον Βαρουφάκη οι ομόλογοί του στο Eurogroup. Δεν είναι μόνο η χολή των δηλώσεων, είναι και ο τόνος της φωνής, οι συσπάσεις των παριών, οι κινήσεις των χεριών. Σαν τη μύγα μες στο γάλα είναι ο Γιάνης, ένας παθιασμένος κοσμοπολίτης επιστήμονας, με φωτεινό χαμόγελο και ανθρώπινα ρούχα, ριγμένος σε μια γκρίζα σύναξη σκυθρωπών και κακόγνωμων τύπων, που ντύνονται σαν πεθαμενατζήδες, σκέφτονται σαν πεθαμενατζήδες, φέρονται σαν πεθαμενατζήδες. Αυτοί είναι οι μη πολιτικοί λόγοι για τους οποίους οι γιουρογκρούπηδες δεν γουστάρουν τον Βαρουφάκη. Ο πολιτικός λόγος της δυσαρέσκειάς τους είναι ότι δεν τον έχουν στο χέρι, δεν τον κρατούν από πουθενά, ούτε τον υπουργό Οικονομικών ούτε τον πρωθυπουργό ούτε την ελληνική κυβέρνηση στο σύνολό της.
Εξοργίστηκαν οι εταίροι επειδή έχασαν τους πελάτες τους, εκείνους που είχαν τις ντουλάπες γεμάτες σκελετούς. Εξοργίστηκαν κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι φρόντιζαν να στέλνουν αβέρτα σκελετούς, πότε με τη Siemens, πότε με την MAN, πότε με τη HVD. Κατέφθαναν οι σκελετοί από τη Γερμανία, άνοιγαν οι ντουλάπες στην Αθήνα, χιλιάδες ντουλάπες, ένα ολόκληρο σύστημα γεμάτο ντουλάπες, δεν μπορεί, κάποιος θα πήρε μίζα και για τις ντουλάπες.
Μοιάζει σαν ένα πολύ καλά στημένο σχέδιο. Οι γερμανικές επιχειρήσεις μοίραζαν μίζες για να παίρνουν δουλειές εκεί όπου το χρήμα έρρεε άφθονο, στους εξοπλισμούς, στην ασφάλεια, στις νέες τεχνολογίες. Έπαιρναν δουλειές και ταυτοχρόνως διέφθειραν το πολιτικό προσωπικό, από κάτω μέχρι πάνω. Από πολύ κάτω, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, ανώτατοι στρατιωτικοί, μέχρι πάνω, πολύ πάνω, θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, για να μην πω πόσο πάνω. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, έπαιρναν τις δουλειές και ταυτοχρόνως κρατούσαν στο χέρι το δικομματικό σύστημα, το κρατούσαν σφιχτά, πολύ σφιχτά κι όταν ήρθε η κρίση και τα Μνημόνια, το σφίξιμο έφτασε μέχρι τον λαιμό μας.
Η Γερμανία χρησιμοποίησε τη διαφθορά προκειμένου να επιβάλει τα φριχτά που επέβαλε από το 2010 μέχρι σήμερα. Αν δεν είναι έτσι, αν την αδικούμε, τότε πρέπει να αποδείξει το αντίθετο, βοηθώντας την ελληνική Δικαιοσύνη να βγάλει άκρη με τη δίκη της Siemens που θα αρχίσει οσονούπω, με δέκα χρόνια καθυστέρηση. Να δώσει η γερμανική κυβέρνηση όλα τα στοιχεία που έχει στα χέρια της, κυρίως να στείλει στην Ελλάδα τον Χριστοφοράκο για να δικαστεί και να μιλήσει για όλους και για όλα. Θα το κάνει η Γερμανική κυβέρνηση; Όταν το είχε ζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τον Σόιμπλε, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ δυσαρεστήθηκε και τον παρέπεμψε στο υπουργείο Δικαιοσύνης.
Έβρισκαν και τα έκαναν οι Γερμανοί, χωρίς πρόθυμους ντόπιους δεν θα μπορούσε ούτε να εξυφανθεί ούτε να εκτελεστεί κανένα δόλιο σχέδιο από το εξωτερικό. Τώρα οι πρόθυμοι χάθηκαν, οι υποκινητές των προθύμων σκύλιασαν και τη νύφη την πληρώνει ο δυστυχής Βαρουφάκης.

avgi

Αποκάλυψη Στρατούλη: Ιδού σε ποιους χάρισαν εκατομμύρια Στουρνάρας και Βρούτσης

Προσθήκη λεζάντας

Στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης, έφερε το ζήτημα των τριγωνικών συναλλαγών μέσω των οποίων μεγάλες εταιρείες γλιτώνουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε φόρους, μιλώντας την Τετάρτη από το βήμα της Βουλής, ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δημήτρης Στρατούλης.

«Στις 6/12/2013 κουβεντιάζαμε για καταπολέμηση μαύρης και αδήλωτης εργασίας και καταπολέμηση εισφοροδιαφυγής. Την υστάτη ώρα, έρχεται άσχετη τροπολογία που υπέγραφαν Στουρνάρας και Βρούτσης. Η τροπολογία χάριζε αναδρομικά φόρους και πρόστιμα 1,2 δισ. ευρώ που είχε υποβληθεί σε δύο εταιρείες με διυλιστήρια, Λάτση(ΕΛΠΕ) και Βαρδινογιάννη (ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ), οι οποίοι, παρά το ότι το 2010 είχαν απαγορευθεί οι τριγωνικές συναλλαγές, είχαν προχωρήσει σε τέτοιες συναλλαγές με ενδιάμεσες, παράκτιες εταιρείες στην Κύπρο», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υπουργός, απαντώντας στο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Κεγκέρογλου, ο οποίος κατηγόρησε την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν κάνει κάτι για να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Επίσης, όπως είπε ο Δ. Στρατούλης με την τροπολογία χαρίζονταν φόροι στην Τράπεζα Πειραιώς, που θα έπρεπε να πληρώσει για την απορρόφηση των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας.

Ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων υπενθύμισε πως εκείνη την φορά η τροπολογία δεν είχε περάσει, γι' αυτό προηγούμενη κυβέρνηση και ο νυν διοικητής της ΤτΕ επεδίωξε 5 φορές να περάσει αυτή η τροπολογία. Τελικά, όντως πέρασε, με την πέμπτη, σε άσχετο νομοσχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τις απολύσεις με τις ψήφους 142 βουλευτών Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, χωρίς δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία των 151.

«Εμείς είναι δεδομένο ότι θα καταπολεμήσουμε και θα τιμωρήσουμε αυτό το φαινόμενο. Δεν μας κρατάει κανείς από αυτούς στο χέρι. Δεν μας έχει χρηματοδοτήσει πολιτικούς αγώνες ούτε μίζες», κατέληξε ο υπουργός.

http://ergasianet.gr/   Με πληροφορίες από stokokkino.gr, avgi.gr

Φέσια και στο ΙΚΑ εκτός από τις τράπεζες από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Εκατομμύρια ευρώ συνεχίζουν να χρωστούν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας ευλαβικά όλα αυτά τα έτη την τακτική του “δεν πληρώνω”. Περισσότερα από 250.000.000 ευρώ χρωστούν στις Τράπεζες ενώ το ύψος των οφειλών τους προς το ΙΚΑ από ασφαλιστικές οφειλές αγγίζει περίπου το μισό εκατομμύριο ευρώ.
Το ζήτημα των απλήρωτων δανείων των δυο κομμάτων ήρθε πάλι στη δημοσιότητα, έπειτα από σχετική ερώτηση που κατέθεσαν προς τους υπουργούς Οικονομικών και Δικαιοσύνης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθης Παναγούλης και Νάσος Αθανασίου.
Οι βουλευτές καλούν να γνωστοποιηθεί το ακριβές ποσό που οφείλουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενώ ταυτόχρονα προτείνουν να εξεταστεί το ενδεχόμενο να δεσμευτούν οι περιουσίες του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά και του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Ευάγγελου Βενιζέλου ώστε να μην πληρώσει για ακόμη μια φορά τα “σπασμένα” ο ελληνικός λαός.
Τα δύο όμως κόμματα δεν χρωστούν μόνο στις Τράπεζες. Όπως είχε αποκαλύψει το HOTDOC, τα “χρωστούμενα” Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στο ΙΚΑ από μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές, το Σεπτέμβριο του 2012 ξεπερνούσαν το 1.5 εκατομμύριο ευρώ. Συγκεκριμένα, η ΝΔ όφειλε 1.446.451 ευρώ, ενώ το ΠΑΣΟΚ 352.535 ευρώ.
Τι έκαναν τότε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;
Το 2012, λίγο πριν τις εκλογές, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το νόμο 4038/2012, στο 21ο άρθρο του οποίου γίνεται λόγος για ρύθμιση των χρεών όσων χρωστούν στο ΙΚΑ. Αυτός ο νόμος ουσιαστικά έδωσε τη δυνατότητα στα κόμματα να πάρουν την “πολυπόθητη” ασφαλιστική ενημερότητα ώστε να λάβουν το ζεστό χρήμα της κρατικής επιχορήγησης στα χέρια τους.
«Τα κόμματα έχουν προβεί σε ρύθμιση των οφειλών τους προς το ΙΚΑ. Το ακριβές ύψος των οφειλών δεν μπορώ να σας το αναφέρω, γιατί αυτά είναι προσωπικά δεδομένα», είχε αναφέρει στο τεύχος 10 του HOTDOC, ο διοικητής του ΙΚΑ και γενικός διευθυντής τότε του ΠΑΣΟΚ, Ροβέρτος Σπυρόπουλος.
Όταν το περιοδικό επανέφερε το εν λόγω θέμα το Νοέμβριο του 2013, ζητώντας πληροφορίες αναφορικά με το τότε ύψος των χρεών των δυο κομμάτων προς το ασφαλιστικό ταμείο, ο κ. Σπυρόπουλος δήλωσε “Το Ίδρυμα έχει γραπτή διαβεβαίωση από τα κόμματα πως την ημέρα καταβολής της κρατικής επιχορήγησης μπορεί να λάβει τις μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές. Κάτι τέτοιο θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα. Δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα”.
Τι συμβαίνει τώρα
Πόσο όμως είναι το τωρινό ύψος των οφειλών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο ΙΚΑ;
Το koutipandoras.gr επικοινώνησε με τον διοικητή του ΙΚΑ, Ροβέρτο Σπυρόπουλο, ο οποίος ευρισκόμενος στο εξωτερικό δεν μπόρεσε να μας δώσει συγκεκριμένο αριθμό του ποσού των οφειλών.
“Δεν γνωρίζω απ' έξω το ύψος. Για το ΠΑΣΟΚ είναι περίπου συνολικά 100.000 ευρώ, σε ρυθμισμένες 48 δόσεις. Για τη Νέα Δημοκρατία περίπου 300.000 ευρώ”.
Όπως δήλωσε ο κ. Σπυρόπουλος οι οφειλές των δυο κομμάτων παραμένουν ενταγμένες σε ρύθμιση και είναι εξυπηρετούμενες.
“Παρακρατούνται κατευθείαν τα χρήματα από το υπουργείο Εσωτερικών μέσω της χρηματοδότησης που λαμβάνουν τα κόμματα από το κράτος”.
Τα δυο, μέχρι πρότινος "μεγάλα κόμματα" την ίδια ώρα που προωθούσαν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και κυνηγούσαν σαν "δαιμονισμένα" οφειλέτες του ΙΚΑ, δημιουργούσαν τα ίδια ένα τεράστιο κενό στα έσοδα του ταμείου αφού λάμβαναν τη μια ρύθμιση μετά την άλλη ώστε να τη βγάζουν...λάδι.
Χρωστώντας χιλιάδες ευρώ στο ταμείο, έψαχναν για τα "μάτια του κόσμου" να πατάξουν οφειλέτες, χωρίς να κοιτούν πρώτα να αποπληρώσουν το δικό τους χρέος.
Από την άλλη μεριά, το ΙΚΑ έδειξε μια τεράστια ανοχή στις καθυστερήσεις καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών των κομμάτων, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να κάνει αντίστοιχα σε επιχειρήσεις που όντως το έχουν ανάγκη.

koutipandoras

Και ο Άκης και ο Βαγγελάκης (δις) και ο Γιαννάκης

Του Κώστα Βαξεβάνη
Το σύνολο σχεδόν των υπουργών Άμυνας μετά τον Άκη, ερευνάται αν είναι Άκηδες. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και ο Γιάννος Παπαντωνίου, σύμφωνα με δικογραφία που έφτασε στη Βουλή, πρέπει να ερευνηθεί αν υπέγραψαν τις συμβάσεις για τα οπλικά συστήματα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και αυτό της Άμυνας.
Σκεφθείτε το λίγο. Το σύνολο σχεδόν των Υπουργών μετά τον Άκη, κατά τον εισαγγελέα πιθανόν να είναι Άκηδες.
Σε μια χώρα που είναι ο τέταρτος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο και δαπανά το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς σε όλη την Ευρώπη, η Άμυνα και τα λοιπά εθνικοπατριωτικά πιθανόν να μην είναι τίποτα άλλο από κονόμα.
Η πρόσφατη υπόθεση με τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τις ερωτήσεις στη Βουλή προκειμένου να προωθηθούν συγκεκριμένα οπλικά συστήματα, θύμισε σε όσους το είχαν ξεχάσει, πως υπήρχαν περίοδοι που η Βουλή είχε μετατραπεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση βουλευτών και υπουργών, οι οποίοι αλληλοκατηγορούνταν ως νταβατζήδες συμφερόντων εταιρειών όπλων. “Εκβιαστές” αποκαλούσε ο Μεϊμαράκης τους βουλευτές του ΛΑΟΣ που έκαναν ερωτήσεις για τους εξοπλισμούς, “είσαστε μπροστάντζες” απαντούσε ο Καρατζαφέρης στον Μεϊμαράκη. Και βέβαια είναι αξέχαστες οι στιγμές με τον Βενιζέλο, όταν στην πρώτη Επιτροπή της Βουλής που ερευνούσε το σκάνδαλο εξοπλισμών του Άκη, βγήκε και είπε πως οι λογαριασμοί του Άκη ήταν αριθμοί τηλεφώνων. Είχε διατυπώσει μάλιστα ευθαρσώς στη Βουλή απειλή προς τη ΝΔ για τα δικά της εξοπλιστικά λέγοντας “είναι αριθμοί τηλεφώνων, πήρα και απάντησε ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος”. Μέσα στη Βουλή ο Βενιζέλος έστειλε έτσι το μήνυμα στη ΝΔ, “αν συνεχίσετε θα βγάλουμε τα εξοπλιστικά του δικού σας υπουργού”.
Όλα αυτά δημόσια και σε κοινή θέα.
Στη Βουλή λοιπόν υπάρχει δικογραφία που ζητά να ερευνηθεί ο ρόλος των τεσσάρων στους εξοπλισμούς. Το περιεχόμενο της δικογραφίας το οποίο δημοσιεύει το HOT DOC, είναι συγκλονιστικό. Όχι μόνο επέλεγαν όπλα χωρίς διαγωνισμούς υποστηρίζοντας πως ικανοποιούνται επείγουσες και επιτακτικές ανάγκες της Άμυνας, αλλά έδιναν το δημόσιο χρήμα χωρίς να υπάρχει αντίκρυσμα σε έργο. Τα υποβρύχια πληρώθηκαν από το Βενιζέλο παρότι δεν είχαν παραδοθεί τα προηγούμενα, ενώ έδινε ποσά στον Ισκαντάρ Σάφα των Ναυπηγείων χρεώνοντας άλλα εξοπλιστικά τα οποία είχαν ήδη πληρωθεί. Τα εξοπλιστικά τα οποία βάφτιζαν κατεπείγοντα για να κάνουν ανάθεση έργου και όχι διαγωνισμό ήταν τόσο επείγοντα που τέλειωναν με καθυστέρηση δεκαετιών.
Ούτε εγγυητικές τραπεζικές επιστολές δεν ζητούσαν οι αθεόφοβοι για να εξασφαλίζουν την καλή παράδοση και λειτουργία.
Ο Άκης λοιπόν, έγινε κάποια στιγμή ο αδύναμος κρίκος σε ένα σύστημα διαφθοράς μέσα στο Υπουργείο Άμυνας. Όσο και αν οι υπόλοιποι αποδειχθούν Άκηδες, δεν πρόκειται να δικαστούν γιατί με το νόμο Βενιζέλου φυσικά περί ευθύνης Υπουργών τα αδικήματα έχουν παραγραφεί.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση. Θα κάνει μια παραδοχή «νομιμότητας» και θα πει «ε τι να κάνουμε αυτός είναι ο νόμος»;
Από νομικής άποψης φαινομενικά δεν υπάρχει διέξοδος σε αυτό. Πολιτικά όμως υπάρχει και ίσως δημιουργήσει και νομικές διεξόδους. Η κυβέρνηση μπορεί να ξεκινήσει στη Βουλή έρευνα για τα εξοπλιστικά με βάση τις δικογραφίες. Να κληθούν μάρτυρες και να ανοίξουν λογαριασμοί όσων πολιτικών χειρίστηκαν εξοπλιστικά. Να γίνει έλεγχος όχι στο Έσχες, αλλά στο Πόθεν. Όχι στο αν ο Βενιζέλος για παράδειγμα έχει 10 εκατομμύρια και 100 ακίνητα, αλλά στο να δικαιολογείται η απόκτησή τους με την προίκα που επικαλείται.
Η διαδικασία αυτή ακόμη και αν δεν καταλήξει ποινικά, πρέπει να έχει ως συνέχεια τη δημοσιοποίηση των στοιχείων που προκύπτουν. Να μαθαίνει δηλαδή ο πολίτης, ανεξάρτητα αν υπάρχει τιμωρία, ποιός έκανε τι. Ότι ο Μεϊμαράκης έδωσε 100 εκατομμύρια για τα υποβρύχια αντί να καταγγείλει τις συμβάσεις, ότι ο Γιάννος Παπαντωνίου υπέγραψε με τον τρόπο που υπέγραψε τα εξοπλιστικά, ότι ο Βενιζέλος όχι μόνο συνέχισε τις συμβάσεις Άκη στα υποβρύχια αλλά αμνήστευσε τους Γερμανούς για φορολογικές παραβάσεις, χρέη, ποινικές ρήτρες και εγκλήματα κατά του Δημοσίου.
Να γίνεται συζήτηση στη Επιτροπή της Βουλής και να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα αφού πρόκειται για δημόσια πρόσωπα που άσκησαν εξουσία.
Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει μια δημοκρατική κυβέρνηση για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου προς την πολιτική και τους πολιτικούς. Αν οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι έκαναν αυτοί που τους κυβέρνησαν, δεν θα έχουν ούτε ορθή κρίση. Αν δεν έχουν ορθή πολιτική κρίση τότε είναι εύκολο να ξεγελαστούν από τους διεφθαρμένους που εμφανίζονται σωτήρες.
Είναι σίγουρο πως στη διάρκεια μιας τέτοιας διαδικασίας θα βρεθεί και ο δρόμος του χρήματος και το χρήμα. Στόματα θα ανοίξουν και πολλοί θα κελαηδήσουν. Αν γίνει αυτό τότε τα αδικήματα δεν θα έχουν παραγραφεί γιατί τα αδικήματα που αφορούν το μαύρο χρήμα δεν παραγράφονται. Άλλωστε και ο Άκης δεν καταδικάστηκε για τα αδικήματα που αφορούσαν τη θητεία του ως υπουργού γιατί είχαν παραγραφεί, αλλά για το μαύρο χρήμα που βρέθηκε στους λογαριασμούς.
Η σημερινή κυβέρνηση είναι η μόνη η οποία μην έχοντας δεσμεύσεις και εμπλοκή σε όλο τον κύκλο της διαφθοράς, μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία την άπλετη αλήθεια. Και αν δεν προσφέρεις την αλήθεια τότε που μπορείς, σύντομα θα βρεθείς υπόλογος στο ψέμα το οποίο μοιραία θα επικρατήσει ως αλήθεια γιατί εσύ δεν την είπες όταν έπρεπε.

koutipandoras

Ο "ανυποχώρητος" Σόιμπλε

Ο Σόιμπλε δεν συμπεριφέρεται ως υπουργός ευρωπαϊκής χώρας, αλλά με αλαζονεία που προσιδάζει σε επικυρίαρχο.
Ο Σόιμπλε είναι ο βασικός εκφραστής της πολιτικής της σκληρής λιτότητας. Η πολιτική αυτή απέτυχε παταγωδώς ως προς τους στόχους που έθεσε. Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε αντί να μειωθεί, ενώ σε ορισμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, αυξήθηκε δραματικά η ανεργία και βυθίστηκαν οι αποδοχές και τα κοινωνικά δικαιώματα. Αν αυτός ήταν ο πραγματικός στόχος του Σόιμπλε, ας βγει να τον υποστηρίξει ευθαρσώς, διαφορετικά κρείττον το σιγάν.
Τα ελλείμματα και το χρέος αντιμετωπίζονται μόνο με ανάπτυξη, ενώ ο δρόμος που ακολουθεί η Ευρωζώνη, με ευθύνη του Σόιμπλε και της Ευρωδεξιάς, είναι καταστροφικός. Ο άκαμπτος προτεσταντισμός είναι λανθασμένος και επειδή υποβαθμίζει ή αγνοεί τις γεωπολιτικές ιδιαιτερότητες και τις πολύπλοκες περιφερειακές ισορροπίες.
Οι δηλώσεις Σόιμπλε κατά Βαρουφάκη δεν συνάδουν με τη θεσμική του θέση και τις αξίες μιας ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης. Παραπέμπουν σε λογικές ισχύος και κυριαρχίας, τις οποίες δεν μπορούν να αποδεχθούν οι λαοί όταν εμπνέονται από τις αξίες του Διαφωτισμού και τις δημοκρατικές αρχές που κληροδότησε στην ανθρωπότητα η Γαλλική Επανάσταση.
Ο Σόιμπλε πιέζει γιατί ενδιαφέρεται για τα ασημικά της χώρας μας. Η ελληνική κυβέρνηση όμως έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να πουλήσει τα ασημικά, και μάλιστα με ευτελές τίμημα, ενώ έχει δηλώσει ότι συζητάει συμπράξεις με αμοιβαίο όφελος. Είναι απορίας άξιο ποιο είδος ανταγωνισμού ενισχύει η μεταβίβαση 14 αεροδρομίων της χώρας σε ένα σχήμα γερμανικών συμφερόντων. Κατανοεί κανείς το μεγάλο ενδιαφέρον του Βερολίνου για το θέμα, θα ήταν όμως φρόνιμο να επενεξετάσει τη στάση του και να αναζητήσει λύσεις με όρους αμοιβαιότητας.
Ο Σόιμπλε δεν συμπεριφέρεται ως υπουργός ευρωπαϊκής χώρας, αλλά με αλαζονεία που προσιδάζει σε επικυρίαρχο. Τέτοιος ρόλος όμως δεν του έχει αναγνωριστεί ούτε προκειται να του αναγνωριστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Θα ήταν σώφρον να μην του αναγνωρίζεται και από τη γερμανική πλευρά, αλλά αυτό ας το σκεφτούν καλύτερα στη χώρα του Καντ. Η Ιστορία διδάσκει ότι, αν ο ηγεμόνας δεν διαθέτει σοφία, τόσο το χειρότερο για τον ίδιον.
Επειδή όλα αυτά τα γνωρίζει ο έμπειρος Σόιμπλε, παρά την ακαμψία που τον διακρίνει, είναι πολύ πιθανό οι σκληρές δηλώσεις του για τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών να γίνονται και για εσωτερική κατανάλωση στη Γερμανία. Την ώρα που "ποιεί την νήσσαν", επί το λαϊκότερον κάνει την πάπια, για τη διετή παράταση που δόθηκε στη Γαλλία για τη μείωση του ελλείμματος και για να μην εμφανιστεί ότι υποχωρεί στο Παρίσι, το παίζει ανυποχώρητος έναντι της Ελλαδας για να στρέψει αλλού τη συζήτηση

avgi

Κρίση ρευστότητας ή κρίση λιτότητας;

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζουν την ποσοτική χαλάρωση του Μάριο Ντράγκι ως τον από μηχανής θεό που θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις αποπληθωριστικές τάσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία για να την οδηγήσει σε μια νέα περίοδο ανάπτυξης. Αυτή η αισιόδοξη προοπτική λειτουργεί και ως μοχλός πίεσης στην ελληνική κυβέρνηση που καλείται να μη χάσει το τρένο της ανάπτυξης συγκρουόμενη με τους δανειστές.

του Σταύρου Τομπάζου*
Ωστόσο, τα 60 δισ. ευρώ το μήνα που η ΕΚΤ θέλει να ρίξει στην οικονομία δεν είναι το πρώτο μέτρο στην κατεύθυνση μιας επεκτατικής νομισματικής πολιτικής. Μέσα στο 2014, η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ γινόταν όλο και πιο επεκτατική, πράγμα που ελάχιστα επέδρασε στην πραγματική οικονομία.
Το επιτόκιο δανεισμού της ΕΚΤ μειώθηκε στο 0,15% μέσα στον Ιούνιο του 2014 (από 0,25%) και τον Σεπτέμβριο στο 0,05%. Παράλληλα, το καταθετικό επιτόκιο πέρασε στο -0,10% τον Ιούνιο και στο -0,20% τον Σεπτέμβριο.
Η ΕΚΤ ανέπτυξε ένα πρόγραμμα 400 δισ. ευρώ που προορίζονται για τις τράπεζες, υπό μορφή μακροχρόνιου δανεισμού με επιτόκιο μόλις 0,15%, με τον όρο οι τελευταίες να δανείσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Δέχτηκε επίσης οι τράπεζες να τιτλοποιούν τα δάνειά τους στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (τίτλοι ABS: Asset Backed Securities) και να τα πουλούν στην ΕΚΤ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ΕΚΤ αναλαμβάνει η ίδια τον κίνδυνο μη εξυπηρέτησης των χρεών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων απαλλάσσοντας τις ιδιωτικές τράπεζες. Τα ABS είναι μια γενική κατηγορία παράγωγων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, στα οποία ανήκουν και τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα στεγαστικών δανείων όπως τα CDO και τα MBS, από τα οποία ξεκίνησε η κρίση το 2007-2008 στις ΗΠΑ. Επιπλέον, μέσα στο 2014, καταργήθηκε η πολιτική για ακύρωση της επιπλέον ρευστότητας που η ΕΚΤ δημιουργεί στην οικονομία όταν αγοράζει δημόσιους τίτλους χρέους στη δευτερογενή αγορά. Προηγουμένως, η ΕΚΤ επιδίωκε οι ιδιωτικές τράπεζες να καταθέτουν στην ίδια το ποσό που εισέπρατταν έναντι των δημόσιων τίτλων που της πουλούσαν.
Όλα αυτά τα προαναφερθέντα μέτρα δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, πράγμα που αποδεικνύεται και από την ίδια την πρόθεση της ΕΚΤ για την «ποσοτική χαλάρωση» των 60 δισ. το μήνα.
Αυτοτροφοδοτούμενη κρίση
Είναι, όμως, το πρόβλημα της ευρωπαϊκής οικονομίας πρόβλημα ρευστότητας των επιχειρήσεων του μη χρηματοπιστωτικού τομέα; Τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι οι τελευταίες κολυμπούν κυριολεκτικά στα μετρητά. Στην ευρωζώνη, η ρευστότητά τους από 13% του ΑΕΠ το 2000 έφθασε στο 23% το 2014!
Οι επιχειρήσεις έχουν θεωρητικά τρεις πηγές χρηματοδότησης: τον κλασικό δανεισμό, την έκδοση μετοχών και την αυτοχρηματοδότηση από ίδια κέρδη. Στην περίπτωση της ευρωζώνης το ποσοστό αυτοχρηματοδότησής τους έφθασε το 2014 στο100%: Η παγκόσμια τάση στον ανεπτυγμένο κόσμο δεν είναι η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων ούτε μέσω δανεισμού, ούτε μέσω έκδοσης μετοχών, αλλά η αυτοχρηματοδότηση πέραν του 100%, που σημαίνει κυρίως μείωση των υφιστάμενων χρεών στις τράπεζες. Στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιαπωνία το ποσοστό αυτοχρηματοδότησης ξεπερνά το 100%.
Πού οφείλονται, λοιπόν, οι αποπληθωριστικές τάσεις και η οικονομική στασιμότητα αν όχι στην έλλειψη ρευστότητας; Οφείλονται στη μείωση της δημόσιας και ιδιωτικής ζήτησης και στην άρνηση των παραγωγικών επιχειρήσεων να επενδύσουν λόγω έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών που να υπόσχονται ψηλό ποσοστό κέρδους.
Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν η ρευστότητα, αλλά οι ίδιες οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται, σε διαφορετικό βέβαια βαθμό, στις χώρες με ή χωρίς μνημόνιο. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν θα επιβιβαστεί στο ευρωπαϊκό τρένο της ανάπτυξης που κινείται με το ρευστό του Ντράγκι, διότι τέτοιο τρένο δεν υπάρχει. Η Ελλάδα ήταν και θα παραμείνει εγκλωβισμένη στην «αυτοτροφοδοτούμενη κρίση», όσο η διαπραγματευτική δυνατότητα των εργαζομένων, που υπονόμευσαν οι μνημονιακοί νόμοι, παραμένει ασθενής.
Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου
Το 25% του κατά κεφαλή εισοδήματος που χάθηκε τα τελευταία χρόνια στη Ελλάδα είναι απλώς ένας μέσος όρος που αποκρύβει το γεγονός ότι η εργασία πλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος αυτός της απώλειας. Μεταξύ 2009 και 2014, η μισθωτή εργασία έχασε πέντε μονάδες στο ΑΕΠ: Από 53,8% του ΑΕΠ το 2009 πέρασε στο 48,9% το 2014. Αντίθετα, το ποσοστό κέρδους παρουσιάζει αυξητική τάση από το 2013, ενώ ο λόγος Εισοδημάτων Ιδιοκτησίας (επιχειρησιακά κέρδη, τόκοι, μερίσματα και ενοίκια) και Εισοδημάτων Εργασίας (μισθοί και εισόδημα αυτοαπασχολούμενων) παρουσιάζει αύξηση από το 2011 και έφθασε στα προ της κρίσης επίπεδα: Από 0,58 το 2010 έφθασε στο 0,83 το 2014.
Από το 2008 το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που εκδηλώνεται ποσοτικά ως μια αύξηση του λόγου Παγίου Κεφαλαίου και Προϊόντος: Αυτός ο λόγος πέρασε από το 3,61 το 2007 στο 4,79 το 2014. Αυτό σημαίνει ότι, με την υφιστάμενη αξία του παγίου κεφαλαίου, το κεφάλαιο απαιτεί την ιδιοποίηση ενός μεγαλύτερου μέρους του ΑΕΠ για να θεωρήσει μια καπιταλιστική επένδυση ως επαρκώς επικερδή.
Με άλλα λόγια, η δραστική μείωση του μεριδίου του μισθού στο ΑΕΠ είναι αναγκαίος όρος για τις καπιταλιστικές επενδύσεις. Και δεν υπάρχει διέξοδος από αυτήν την κατάσταση χωρίς απαξίωση του κεφαλαίου, δηλαδή διαγραφή μέρους της αξίας του. Το δίλημμα είναι απλό: ή απαξίωση του κεφαλαίου ή σύγχρονες ανθρωποθυσίες όπως τις ζήσαμε τα τελευταία χρόνια.
Ρυθμίσεις στο τραπεζικό σύστημα
Η απαξίωση του κεφαλαίου δεν γίνεται όμως μόνη της: Προϋποθέτει σύγκρουση με τις λεγόμενες αγορές, διαμέσου μιας πολιτικής που υπάρχει στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αλλά δύσκολα επιβάλλεται στο πλαίσιο της υφιστάμενης συμφωνίας με τους δανειστές.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήρθε με άδεια χέρια από τις Βρυξέλλες. Απέφυγε τη λήψη νέων υφεσιακών μέτρων, όπως η μείωση των συντάξεων και η αύξηση του ΦΠΑ, επέβαλε την ασάφεια σχετικά με τους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος, διασφάλισε τη διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης προς όφελος των θυμάτων, καθώς και μια ευνοϊκή διαχείριση των κόκκινων δανείων για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Με τις αδιαμφισβήτητες παραχωρήσεις της, η κυβέρνηση κέρδισε κυρίως χρόνο.
Το θέμα είναι να αξιοποιηθεί αυτός ο χρόνος για να προετοιμαστούμε κατάλληλα για την επερχόμενη μάχη: Η αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων, ο κατώτατος μισθός, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η απομείωση του δημόσιου χρέους είναι οι κύριοι στόχοι για κάθε πολιτική που θέλει να αμφισβητήσει αποτελεσματικά το ακραίο, νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα. Και αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν σε μια διαπραγματευτική προσπάθεια με αχίλλειο πτέρνα ένα ανεξέλεγκτο τραπεζικό σύστημα, χωρίς περιορισμούς και ρυθμίσεις στη διεθνή ροή των κεφαλαίων.

* O Στ. Τομπάζος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

εποχή

Επιτέλους βρέθηκε ο υπουργός που θα υπογράψει την απόφαση για το Δίστομο

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος, εξήγγειλε μιλώντας στη Βουλή, τη δραματική αλλαγή στην εθνική πολιτική υπέρ των θυμάτων του Διστόμου, κατά την συζήτηση της πρότασης να επανασυσταθεί η Διακομματική Επιτροπή Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας.
«Είμαι έτοιμος να δώσω την άδειά μου για εκτέλεση της απόφασης» δήλωσε ο κ. Παρασκευόπουλος προσθέτοντας ότι «τον χρόνο της απόφασής μου θα τον εξαρτήσω από την πολυπλοκότητα της υπόθεσης και τις εθνικές διαστάσεις της».
Με την απόφαση Παρασκευόπουλου, επιτρέπεται στα θύματα του Διστόμου να προβούν σε κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ελλάδα.
Το 2000 ο Άρειος Πάγος δικαίωσε τα θύματα του Διστόμου και τους απογόνους τους υποχρεώνοντας την Γερμανία να δώσει αποζημιώσεις, αλλιώς θα γινόταν συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας της. Για να υπάρξει όμως κατάσχεση κατά ξένου κράτους στην Ελλάδα απαιτείται υπογραφή από τον Έλληνα Υπουργό Δικαιοσύνης, πράγμα που δεν έκανε κανένας υπουργός επί 15 χρόνια!

koutipandoras

Το Βερολίνο πρέπει να αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να νικήσει

Συμφέρον της Ευρώπης και της Γερμανίας είναι να αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να βγει νικητής στην διαπραγμάτευση για το χρέος, διαμηνύει ο Marcel Fratzscher, επικεφαλής ενός από τα μεγαλύτερα γερμανικά think tanks, του DiW.
Με άρθρο του στους Financial Times , o Marcel Fratzscher καλεί το Βερολίνο να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα και τονίζει η νέα ελληνική κυβέρνηση έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες να πετύχει πραγματικές μεταρρυθμίσεις απ’ ότι η παλαιά πολιτική ελίτ της χώρας.

Ολόκληρο το άρθρο του είναι το εξής:
Οι Ευρωπαίοι αντέδρασαν με ανακούφιση σ’ αυτό που ευρέως θεωρήθηκε ως παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης, με την συμφωνία για την παράταση του προγράμματος διάσωσης. Η επιστροφή της κρίσης της ευρωζώνης φαίνεται πως αποφεύχθηκε ή τουλάχιστον, μετατέθηκε. Όμως η Ευρώπη θα επαναλάβει ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που έκανε την τελευταία πενταετία εάν πιέσει την Ελλάδα να δηλώσει συνθηκολόγηση στις διαπραγματεύσεις.
Τα πρώτα δύο προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας απέτυχαν επειδή η πατρότητα των μεταρρυθμίσεων δεν ανήκε στις προηγούμενες κυβερνήσεις της Αθήνας ή στον ελληνικό λαό. Ως εκ τούτου οι κυβερνήσεις έκαναν απλώς το ελάχιστο αναγκαίο για να διασφαλίζουν την επόμενη δόση χρηματοδότησης.
Την ίδια στιγμή εκμεταλλεύονταν κάθε ευκαιρία για να επιτεθούν στην επιβλέπουσα «τρόικα» - την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ – και να κατηγορήσουν την Ευρώπη και το ευρώ για το δικό τους χάλι.
Η μόνη ελπίδα που έχει η Ελλάδα για να βγει από την κρίση είναι να αναλάβει η ίδια την ευθύνη για τις μεταρρυθμίσεις της. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνον εάν η κυβέρνηση είναι ισχυρή στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο. Οι διαπραγματεύσεις μπορούν να είναι επιτυχείς μόνον εάν και οι δύο πλευρές έχουν τη νομιμοποίηση να δηλώσουν νικήτριες. Η Γερμανία τα γνωρίζει όλα αυτά καλά.
Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν πρωτοφανή λαϊκή στήριξη. Η ευρωζώνη πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να βοηθήσει την κυβέρνηση να μετατρέψει τη δημοφιλία της σε ένα δημιουργικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, γεγονός που προϋποθέτει ότι θα δοθεί στους Έλληνες η δυνατότητα να υλοποιήσουν τουλάχιστον κάποιες από τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις.
Η Ευρώπη πρέπει να διδαχθεί από τα λάθη της σ’ αυτές τις νέες διαπραγματεύσεις. Αυτές οι διαπραγματεύσεις πρέπει να εστιάσουν όχι στο ποιες μεταρρυθμίσεις είναι οι καλύτερες αλλά στο ποιες μπορούν ρεαλιστικά να εφαρμοστούν.
Οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να οδηγήσουν σε ένα τρίτο πρόγραμμα που θα αντιμετωπίζει τρεις προκλήσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι έχει ένα αποτυχημένο κράτος. Τα δύο πρώτα προγράμματα απέτυχαν να βελτιώσουν τις δομές και τους θεσμούς. Η κυβέρνηση έχει τώρα να φέρει εις πέρας την πιο δύσκολη μεταρρύθμιση:  Να ανασχέσει τις παρεμβάσεις κατεστημένων συμφερόντων που δεν επιτρέπουν στις αγορές και τους θεσμούς να λειτουργήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως νέο πολιτικο σχήμα, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχει σε σχέση με τις παλαιές πολιτικές ελίτ.
Η ΕΕ θα πρέπει να τους πιέσει περισσότερο, για παράδειγμα, να χτυπήσουν επιτέλους τη φοροδιαφυγή των πλουσίων και να σπάσουν τα μονοπώλια.
Η δεύτερη πρόκληση είναι να κλείσει το χρηματοδοτικό κενό της κυβέρνησης. Το κενό αυτό αυξάνεται όσο συρρικνώνονται η οικονομική ανάπτυξη και τα φορολογικά έσοδα – και θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο εάν ενισχυθούν οι δαπάνες για την αντιμετώπιση της κοινωνικής κρίσης. Η Ελλάδα θα χρειαστεί επιπλέον 30 με 40 δις ευρώ μέσα στα επόμενα τρία χρόνια και άσχετα με τη μείωση των δαπανών, η Αθήνα θα χρειαστεί επιπλέον χρήματα από τους ευρωπαίους εταίρους της.
Η Τρίτη πρόκληση είναι  να γίνει το υπέρμετρα υψηλό χρέος βιώσιμο. Η καλύτερη εναλλακτική είναι όχι ένα άμεσο κούρεμα του χρέους αλλά η σύνδεση της αποπληρωμής των τόκων με την ανάπτυξη. Εάν η ανάπτυξη είναι χαμηλή, η κυβέρνηση θα πληρώνει χαμηλότερους φόρους. Εάν ενισχύεται , θα πληρώνει περισσότερα. Αυτό δεν θα βελτιώσει μόνον τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, αλλά και τις πιθανότητες που έχουν οι πιστωτές να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.
Η θέση ορισμένων Γερμανών πολιτικών και οικονομολόγων υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ δεν έχει λογική. Αυτή θα ήταν η χειρότερη εκδοχή για όλες τις πλευρές. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ότι τα προϊόντα της είναι πολύ ακριβά στις παγκόσμιες αγορές – είναι ότι έχει έλλειμμα αποτελεσματικών δομών και παγκόσμια ανταγωνιστικών προϊόντων.
Το «grexit» δεν θα διόρθωνε αυτά τα προβλήματα. Αντιθέτως, θα προκαλούσε βαθιά ύφεση, καθιστώντας την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων ακόμη πιο δύσκολη. Και η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να διαγράψει μεγάλο μέρος των οικονομικών οφειλών της.
Ως εκ τούτων, ας επιχειρήσουμε μια νέα αρχή για την Ελλάδα κι ας δώσουμε στην κυβέρνησή της μια πραγματική ευκαιρία να πετύχει. Η χώρα μπορεί να βγει από την κρίση μόνον εάν αναλάβει η ίδια την ευθύνη των μεταρρυθμίσεών της κι εάν η κυβέρνηση κερδίσει κάτι για τις προσπάθειές της και εφαρμόσει κάποιες από τις προεκλογικές της υποσχέσεις.

tvxs

Έκλαιγες κι έκλαιγα μαζί σου

Αρθρογραφία  της Ευγενίας Λουπάκη  
 “Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα”, είχε πει ο Τσίπρας, αλλά δεν τον πιστέψαμε. Δεν ξέρω αν και ο ίδιος είχε πλήρη συναίσθηση πόσο δύσκολα θα είναι. Παρακολουθούμε, λοιπόν, με κομμένη την ανάσα βήματα, οπισθοχωρήσεις και παραπατήματα, ελπίζοντας η κυβέρνηση να καταφέρει να σταθεί, για να καταφέρει να προχωρήσει. Και μέσα στον ορυμαγδό των γεγονότων και της προπαγάνδας επί των γεγονότων, η μνήμη γίνεται κοντή κι αδύναμη.
Πάμε λίγο πίσω, λοιπόν, πάμε ένα χρόνο ακριβώς πίσω, να ρίξουμε μια ματιά:
6 Μαρτίου 2014, έρχεται στην Αθήνα επίσημη επίσκεψη ο Γερμανός πρόεδρος Γιόαχιμ Γκάουκ. Και η συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου απαγορεύει τις συγκεντρώσεις, για δεύτερη φορά (το ξανάκανε άλλες δυο φορές μετά). Σχολικοί φύλακες και συνδικάτα που είχαν προγραμματίσει συγκεντρώσεις εκτός ζώνης απαγόρευσης, τις κάνουν, αποκλεισμένοι από κλούβες και ΜΑΤ που επιτίθενται με ανεστραμμένα κλομπς και χημικά. Τραυματίζεται και ο τότε ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Μπάμπης Αγγουράκης. Ο Γερμανός πρόεδρος ζητά συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό, για τα δεινά που του προκάλεσε ο ναζισμός...
Δευτέρα 10 Μαρτίου, η Εφημερίδα των Συντακτών έχει τίτλο “Δυναμίτης στα εργασιακά” και στο πρωτοσέλιδό της γράφει: “ Το σύνολο των εργασιακών θεμάτων άνοιξε η Τρόικα και ιδιαίτερα ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν. Έθεσαν ζήτημα αλλαγών στις ομαδικές απολύσεις αλλά και στον κατώτατο μισθό, με την κατάργηση όλων των επιδομάτων (τριετίες, τέκνων, ανθυγιεινής εργασίας, σπουδών).
Η Ναυτεμπορική της ίδιας μέρας, σαφέστερη: “Μισθοί, εργασιακές σχέσεις και εμμέσως συντάξεις επανέρχονται στη διαπραγμάτευση με την τρόικα, ενώ η αξιολόγηση του ελληνικού μνημονίου διανύει αισίως τον 7ο μήνα χωρίς να έχει επιτευχθεί συμφωνία”.
Τρίτη 11 Μαρτίου 2014, τα ΝΕΑ στο κύριο άρθρο τους γράφουν ότι τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορία που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο (2,6 εκατομμύρια οφειλέτες το 2013) αποδεικνύουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην υπερφορολόγηση. Και καλούν την κυβέρνηση να επανεξετάσει το θέμα, ενώ στο ίδιο πρωτοσέλιδο (και σε πολλά άλλα) φιγουράρει φωτογραφία του Στουρνάρα “γονατιστού” δίπλα στον Σόιμπλε που διατάζει “Βρείτε τα μέχρι την Κυριακή”. (Και τα “βρήκαν”, όπως όλοι ξέρουμε και ειδικά ο κ. Χαρδούβελης, που μαθαίνουμε τώρα κάτι ενδιαφέρον που δεν ξέραμε γι΄αυτόν).
Πρωτοσέλιδη στην ίδια ημερομηνία η πώληση της ΔΕΗ, που ανακοινώνεται με χαρά από το κεντρικό θέμα του Εθνους.
Και απεργίες, απεργίες, απεργίες. Τα φαρμακεία, οι λογιστές, τα φορτηγά, η ΑΔΕΔΥ για τους “διαθέσιμους” που απολύονται και για τη νέα επίθεση που δέχονται.
Μια ειδησούλα και η κραυγή αγωνίας από το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Αττικόν, που αδυνατεί πλέον να πραγματοποιεί 27 βασικές εξετάσεις λόγω έλλειψης αντιδραστηρίων...
Μια ματιά όλη κι όλη. Ενα μόλις χρόνο πριν. Θυμήσου. Τώρα που οι Ηρωδιάδες μαίνονται  και ζητούν την κεφαλή της νέας κυβέρνησης επί πίνακι. Θυμήσου. Εκλαιγες κι έκλαιγα μαζί σου. Κανόνισε να κλαίμε και του χρόνου.

: http://www.stokokkino.gr

Σαπίλα !!

Νίκος Μπογιόπουλος - enikos.gr
Τα πέντε χρόνια που πέρασαν είχαμε:
α)  Έναν πρωθυπουργό που πήγε στις Κάννες, του είπαν εκεί η Μέρκελ, οι «εταίροι» και οι εγχώριοι «σωτήρες» ότι η θητεία του έληξε πριν την ώρα της, εκείνος το δέχτηκε, παρέδωσε την κυβέρνηση και όλα αυτά …  θυμήθηκε να τα «καταγγείλει» μετά από 4 χρόνια μόνο και μόνο για να πάρει μερικά ψηφαλάκια και να μπει στη Βουλή…
β) Έναν δεύτερο πρωθυπουργό, δοτό, που διορίστηκε από τους εγχώριους «σωτήρες» με μόνη του ιδιότητα ότι ήταν τραπεζίτης, εκλεκτός της ΕΚΤ, που συγκρότησε κυβέρνηση με κοινοβουλευτικό μανδύα τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, μόνο και μόνο για να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που αφαιρούσαν το αίμα του λαού για να ποτίζονται οι γερμανικές, οι γαλλικές, οι ελληνικές και κάθε «εθνικότητας» τράπεζες…
γ) Έναν τρίτον πρωθυπουργό που έχτισε το αντιπολιτευτικό προφίλ του στην «αντιμνημονιακή» ρητορική, αλλά όταν έγινε πρωθυπουργός υπέγραψε επιστολές ότι τα Μνημόνια ήταν δικής του… «ιδιοκτησίας» και έφτασε να απολογηθεί ενώπιον της Μέρκελ για την προηγούμενη «αντιμνημονιακή» ρητορική του λέγοντας εκείνο το απίθανο «ουδείς αναμάρτητος»…
δ) Τώρα μαθαίνουμε ότι είχαμε κι έναν υπουργό Οικονομικών, ο οποίος το διάστημα 2012 – 2014, όταν έξι εκατομμύρια Έλληνες βούλιαζαν στα Τάρταρα της φτώχειας και της ανέχειας, όταν το πολιτικό σύστημα μιλούσε στους Έλληνες για τον «πατριωτισμό των θυσιών», εκείνος φυγάδευε τα λεφτά του στο εξωτερικό, διότι φοβόταν ο καημένος μην τα χάσει λόγω της πολιτικής που εφαρμοζόταν στην Ελλάδα την οποία, όμως, οι υπόλοιποι Έλληνες έπρεπε να την υφίστανται σαν «πατριωτική»!
Αλήθεια – και χωρίς περιστροφές – αν όλα αυτά δεν αποτελούν αλάνθαστο μέτρο και αδιαφιλονίκητη απόδειξη για την «ποιότητα» της τάξης που κυβερνά αυτό τον τόπο, την ευτέλεια και ενίοτε την σαπίλα εκείνου που αποκαλείται αστικό πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, τότε τι είναι;
Υστερόγραφο: Και μη μας πει κανείς ότι όλα αυτά άλλαξαν μετά τις 25 Γενάρη. Τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν θα αλλάξει όσο την πολιτική εξουσία (που είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο από την κυβερνητική εξουσία) θα συνεχίζει να την έχει εκείνη η τάξη που προκαλεί και στηρίζεται στην ευτέλεια και την σαπίλα.

100 δόσεις για εμάς, 56 δόσεις για τον Γκίκα

Την ώρα λοιπόν που άνεργοι, άφραγκοι, άντε και κάποιοι μπαταχτσήδες -για να μη χαλάσω το χατίρι μερικών- ψάχνονταν για το πώς θα τα φέρουν βόλτα με τις 100 και με τις 72 δόσεις, υπήρχε και ένας πέραν πάσης υποψίας κύριος που είχε βρει στα κρυφά και στα μουλωχτά τη λύση του προβλήματός του. Ούτε 100, ούτε 72. Έβαλε μπρος το κόλπο με τις 56 δόσεις και καθάρισε ο άνθρωπος.
του Πέτρου Κατσάκου
Σε τράπεζες δούλευε τόσα χρόνια, σιγά που δεν θα ήξερε τα ψιλά γράμματα του συστήματος. Αυτά που διαφημίζουν χρόνια τώρα όλες οι τράπεζες. Ειδικά προγράμματα εμβασμάτων έως και 10 χιλιάδων ευρώ που δεν ενεργοποιούν κανένα τραπεζικό και ελεγκτικό «σύστημα συναγερμού». Τόσα τέτοια προγράμματα είχε πουλήσει κατά τη διάρκεια της τραπεζικής του σταδιοδρομίας ο κύριος Γκίκας, σιγά που δεν θα τα χρησιμοποιούσε και για λογαριασμό του.
Είτε με εμβάσματα, είτε με το ταυτόχρονο άνοιγμα πολλαπλών πιστωτικών καρτών σε φορολογικούς παραδείσους του πλανήτη έχουν κάνει φτερά δισεκατομμύρια ευρώ κάτω από τη μύτη των ελεγκτικών μηχανισμών της Τράπεζας της Ελλάδος. Γιατί στο κάτω κάτω γι' αυτό υπάρχουν οι τράπεζες. Για να μην αναγκάζεσαι να φορτώνεις τους κόπους μιας ζωής σε μια σακούλα σκουπιδιών και να τρέχεις στις Άλπεις και στα Λουξεμβούργα με κίνδυνο να γίνεις ρεζίλι των σκυλιών και των εισαγγελέων. Εύκολα, γρήγορα και προπαντός διακριτικά το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται πως αιμορραγεί και ζητά συνεχώς μεταγγίσεις, δίνει στους πελάτες του τα εργαλεία και τις ασφαλείς λύσεις ώστε να του πίνουν το αίμα χωρίς περιττές και αδιάκριτες ερωτήσεις. Σε δόσεις και σε πιστωτικές κάρτες των δέκα χιλιάδων ευρώ. Απλά, νόμιμα και νοικοκυρεμένα. Γιατί το μυστικό κρύβεται στις δόσεις.
«Έκανα τις μεταφορές από το σπίτι μου και για να είμαι σίγουρος ότι τα χρήματα πάνε εκεί που θέλω, έκανα πολλές μεταφορές μικρών ποσών για να μπορώ να κάνω έλεγχο» δικαιολογήθηκε ο πρώην υπουργός μα άπαξ τραπεζίτης. Δεν έκανε και καμιά παρανομία ο χριστιανός, ούτε παραβίασε κανένα νόμο του κράτους. Απλώς χρησιμοποίησε ένα πρόγραμμα που χρόνια πούλαγε και ο ίδιος από την τράπεζα που εργαζόταν. «Ξενοιάζω» είναι ο χαριτωμένος και πολλά υποσχόμενος τίτλος του συγκεκριμένου προγράμματος που σου δίνει την δυνατότητα να μεταφέρεις και από τον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή όσα χρήματα θέλεις σε «δόσεις» είτε για να σπουδάσεις τα παιδιά σου είτε για να αποφύγεις ενδεχόμενα «ατυχήματα».

left

Φλαμπουράρης: Φέρτε πίσω τα λεφτά, χρειάζεται και το ένα ευρώ

Κάλεσμα σε όλους τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες να «επαναπατρίσουν» τις καταθέσεις τους απηύθυνε ο υπ. Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης.
«Όλοι οι πολιτικοί και οι μη πολιτικοί πρέπει να φέρουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα. Δίνουμε ένα αγώνα ύπαρξης και χρειάζεται και το 1 ευρώ αυτός ο αγώνας» είπε ο υπ. Επικρατείας, μιλώντας στον ANT1.
Αφήνοντας αιχμές για τον Γκίκα Χαρδούβελη σημείωσε: «άλλο να είσαι σύμβουλος πρωθυπουργού και να τα βγάζεις έξω για να μη σε πιάσουν και άλλο να τα έχεις στο εξωτερικό από το 2012».
Ερωτηθείς για τις ιδιωτικοποιήσεις ο Αλέκος Φλαμπουράρης τόνισε ότι «δεν ξεπουλάμε τα ασημικά... Βελτιώνουμε ό,τι μπορούμε σε συμβάσεις που έχουν προχωρήσει. Για τα αεροδρόμια διευκρίνισε πάντως ότι δεν έχει ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός, και ότι «δεν μπορούν να δοθούν πακέτο 14 αεροδρόμια σε μια εταιρεία που βασικός μέτοχος είναι κρατική εταιρεία της Γερμανίας». Για τη ΔΕΗ, δε, ξεκαθάρισε: «Όποιος θέλει να κάνει μονάδα να κάνει δικά του δίκτυα είναι ελεύθερος δεν μπορούμε να πωλήσουμε τη ΔΕΗ».
Όσον αφορά το Ελληνικό ο Αλέκος Φλαμπουράρης τόνισε ότι υπάρχει μελέτη του Πολυτεχνείου για αξιοποίησή του με ήπια ανάπτυξη. «Εγώ έχω μιλήσει για αξιοποίηση με συμμετοχή του ελληνικού δημόσιου, εμείς έχουμε το οικόπεδο οι άλλοι τα λεφτά, το παραχωρούμε με 50%-50% τα κέρδη, όπως κάναμε με την αντιπαροχή» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Με αφορμή δημοσίευμα της Καθημερινής για επαφές με κινεζικά funds ο Αλέκος Φλαμπουράρης σχολίασε: «είμαστε σίγουροι ότι θα προέλθει η χρηματοδότηση από τους συμμάχους μας, και το θέλουμε. Εμείς από κει και πέρα κάνουμε τα κουμάντα μας μην βρεθούμε προ αδιεξόδου (...) δεν θα μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα».
Υποστήριξε ακόμη ότι «μέτρα λιτότητας δεν πρόκειται να υπάρξουν, μόνο φόρος στα υψηλά εισοδήματα που δεν είναι φόρος λιτότητας ούτε έκτακτος φόρος». Όταν δε ρωτήθηκε αναφορικά με την πιθανότητα δημοψηφίσματος ή εκλογών υποστήριξε ότι δε βλέπει τίποτα από τα δυο: «Είμαστε υποχρεωμένοι να κυβερνήσουμε» είπε.
Για το Eurogroup
Ειδικά για τα αποτελέσματα του Eurogroup ο Αλέκος Φλαμπουράρης έκανε λόγο για «ανακωχή με βασικό χαρακτηριστικό ό,τι ψήφισε ο λαός», ενώ μίλησε για σχετική αναγνώριση μιας πραγματικότητας από τους θεσμούς. «Δεν γίνεται πια να παίζουμε με αυτή την ιστορία... Είναι υποχρεωμένοι να δουν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν σε αυτή την πολιτική, νομίζω οτι αρχίζει να γίνεται κατανοητό, σταδιακά, δεν μπορούν να αλλάξουν ξαφνικά» υποστήριξε για τους εταίρους.
Τέλος αναφέρθηκε και στο ζήτημα που προέκυψε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη που ζήτησε την απομάκρυνση του υπ. Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, σημειώνοντας ότι είναι τραγικό να βγαίνει και να λέει κάτι τέτοιο την ώρα της διαπραγμάτευσης.

tvxs

The Nation: Η Ελλάδα ορθώνει το ανάστημά της

Στο εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού The Nation βρίσκονται οι προσπάθειες της Ελλάδας να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ελλάδα υψώνει το ανάστημά της».
Στο σχέδιο του εξωφύλλου πρωταγωνιστεί μία γροθιά που κρατά ανάμεσα στα δάχτυλα μία ελληνική σημαία, ενώ ο υπότιτλος αναφέρει: «Ο ΣΥΡΖΑ κέρδισε ζωτικής σημασίας παραχωρήσεις από την τρόικα – και με τον τρόπο αυτό μπορεί να άλλαξε το μέλλον της Ευρωζώνης».
Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων στο σχετικό άρθρο της η Μαρία Μαργαρώνη, «ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ζωτικής σημασίας παραχωρήσεις: χρόνο, ένα τέλος στην παράλογη απαίτηση για τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα, και το δικαίωμα να σχεδιάσει το δικό του μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Αυτή είναι μία νίκη μεγαλύτερη απ’ όσο μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως – και δε θα ήταν εφικτή χωρίς τη θέληση των Ελλήνων διαπραγματευτών να λάβουν μία πραγματικά ριζοσπαστική θέση, ρισκάροντας τα πάντα. Με αυτόν τον τρόπο, άλλαξαν επίσης το μέλλον της Ευρωζώνης. Ρωγμές έχουν αρχίσει να εμφανίζονται στο Τείχος του Βερολίνου. Το σκληρό υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας έχει αναγκαστεί να παραδεχθεί ότι η πολιτική μπορεί να διαχωριστεί από την οικονομία. Ία μικρή χώρα επιμένει στη δημοκρατία της, παρά την εναντίωση από τις Βρυξέλλες, εντείνοντας την αντίφαση στην καρδιά της Ευρωζώνης. Οι εκλογές πλησιάζουν σε Ισπανία, Ιρλανδία και Πορτογαλία, που όλες έχουν πληγεί σκληρά από τη λιτότητα. Οι αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές ανακοίνωναν ότι «η ελπίδα έρχεται» με ζωηρά χρωματισμένα γράμματα. Τώρα είναι ώρα για κανονική ελπίδα, σε μαύρο και άσπρο».  
Το τεύχος του The Nation με το εξώφυλλο αυτό θα κυκλοφορήσει στις 23 Μαρτίου.

koutipandoras

Φαντάσου δυστυχία

Να έχεις τόσα φράγκα (νόμιμα ή παράνομα δεν έχει σημασία καμιά) όσα έχει η γελοία γλοιώδης φάτσα του κάθε σαλιαγκίκα, να είσαι επί χρόνια ένας σπουδαγμένος, λοβοτομημένος και ευνούχος υπηρέτης του χυδαίου συστήματος και του καταναλωτικού χρηματόδουλου εαυτού σου και να σπαταλάς εν τέλει όλη σου τη ζωή για να τα κάνεις βόλτες τα λεφτάκια σου από δω κι από κει σε παραδείσους φορολογικούς, την ίδια ώρα που εσύ βιώνεις και δημιουργείς την κόλαση γύρω σου και κυρίως εντός σου, καταναλώνεις το είναι σου και ψοφάς κάθε στιγμή δηλητηριαζόμενος από όξινες σκέψεις και υλικά.
Ο κάθε σαλιαγκίκας είναι η προσωποποίηση της ύβρης του ανόητου καταναλωτή, που χαραμίζει τη μοναδική ζωή του αφοσιωμένος στο να σωρεύει χρήματα, που ασθενεί αφοσιωμένος στο να τα ασφαλίσει, που βιώνει δέσμιος ωραρίων, συμβάσεων, αναξιοπρεπών συμβιβασμών και μιας γραβάτας να περισφίγγει από τη ρίζα το κεφάλι του, για να έχουν ελευθερία μετακίνησης τα κεφάλαιά του από αγορά σε αγορά, που νιώθει πλούσιος και πολιτισμένος ενώ ταυτόχρονα μετατρέπει την ύπαρξή του σε χημικό απόρριμμα από τα τόσα τοξικά που “καταναλώνει” με το χρήμα του και που σκέφτεται για το χρήμα του.
Όσο πιο υψηλά ιστάμενος είναι κάποιος στην πυραμίδα του “πλούτου” και της “εξουσίας” μέσα σε αυτό το χυδαίο καταναλωτικό υποσύνολο, τόσο πιο βέβαιη είναι η αναξιοπρεπής του πτώση, τόσο πιο βέβαιο ότι θα ανταμώσει το προσωπικό του Τέλος έντρομος.
Σπαταλημένοι άνθρωποι, κρίμα τις ζωές, όχι για αυτούς, κανέναν οίκτο για την πάρτη τους αλλά για το χημικό λίπασμα που παραδίδουνε στη γη και καταστρέφουν τον πλανήτη ακόμη και μετά θάνατον με την τοξική σαπίλα τους που απειλεί και μαγαρίζει εξαρχής την επερχόμενη ζωή…

http://yiannismakridakis.gr/

Ν.Ε. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΣΥΡΙΖΑ: Πολιτική μας δέσμευση και ύψιστο πολιτικό μας καθήκον ο αγώνας για την μη παραχώρηση των περιφερειακών Αεροδρομίων.

Πολιτική μας δέσμευση και ύψιστο πολιτικό μας καθήκον ο αγώνας για την μη παραχώρηση των περιφερειακών Αεροδρομίων.
Ομόφωνη απόφαση της Ν.Ε. Κέρκυρας του ΣΥΡΙΖΑ

Κέρκυρα, 09/03/2015

Συμπαραστεκόμαστε στο δύσκολο έργο της σημερινής κυβέρνησης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και θα αγωνιστούμε για την επίτευξη των πολιτικών της στόχων, για την εξυγίανση και την ανόρθωση του ελληνικού κράτους.
Τα ασφυκτικά όρια που θέτουν οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν ως μοναδικό στόχο την παράταση του καθεστώτος λιτότητας και την υποταγή της χώρας μας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές ελίτ. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, γίνεται επιτακτική η ανάγκη υλοποίησης των προγραμματικών και Συνεδριακών μας δεσμεύσεων, έτσι όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο πολιτικό Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Η πίεση για τη μη εφαρμογή τους στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης, αρχίζει και γίνεται όλο και μεγαλύτερη.
Σε αυτή τη βάση, οφείλουμε να υπερασπιστούμε την ιδεολογική μας δέσμευση, για τη μη παραχώρηση των περιφερειακών Αεροδρομίων σε ιδιώτες επενδυτές. Είναι μια δέσμευση, για την οποία παλέψαμε πάνω από τρία χρόνια μαζί με όλα τα κινήματα κατά των αποκρατικοποιήσεων και υπέρ της υπεράσπισης της δημόσιας γης και περιουσίας, και με την οποία καταφέραμε να συσπειρώσουμε το λαό της Κέρκυρας και των Ιονίων Νήσων. Είναι μια δέσμευση, η οποία προέκυψε από μαζικές και ομόφωνες εσωκομματικές διαδικασίες.
Υπενθυμίζουμε ότι η νησιωτικότητα της Περιφέρειας, καθιστά τα αεροδρόμια άκρως αναγκαία για την ενδοπεριφερειακή κοινωνική συνοχή, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών και την εθνική ασφάλεια. Τα Αεροδρόμια είναι απόλυτα κερδοφόρες και βιώσιμες επιχειρήσεις υπό δημόσιο έλεγχο και διοίκηση, ενισχύουν σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο και έχουν άμεσες δυνατότητες αύξησης της αποδοτικότητας-κερδοφορίας τους. Επιπρόσθετα, θεωρούμε επιζήμια για την οικονομική εξέλιξη του τόπου τη δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου στον τομέα των αερομεταφορών. Ως εκ τούτου, δεν δικαιολογείται η ιδιωτικοποίησή τους.
Ως Νομαρχιακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΣΥΡΙΖΑ, ομόφωνα εμμένουμε στην προεκλογική πολιτική μας θέση και υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές αποφάσεις των οργάνων μας. Θεωρούμε ότι ο αγώνας ενάντια στο ξεπούλημα του Αεροδρομίου Κέρκυρας και των λοιπών περιφερειακών Αερολιμένων, αποτελεί ύψιστο πολιτικό μας καθήκον μέσα στην κοινωνία.

Η Νομαρχιακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΣΥΡΙΖΑ

Σαρωτικές αλλαγές στο Δημόσιο: Συγχωνεύσεις υπηρεσιών και χιλιάδες μετακινήσεις υπαλλήλων

Σαρωτικό κύμα μετακινήσεων υπαλλήλων στο Δημόσιο φέρνουν οι αναδιαρθρώσεις δημοσίων υπηρεσιών που σχεδιάζει το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εθνος», ο χάρτης των αλλαγών στον κρατικό μηχανισμό που αναμένεται να θεσμοθετηθεί το επόμενο εξάμηνο περιλαμβάνει τη διαμόρφωση νέων οργανογραμμάτων για τα υπουργεία και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, που θα δώσει το πράσινο φως για τις μετακινήσεις του αντίστοιχου προσωπικού από το κράτος σε δήμους και περιφέρειες.
Υπενθυμίζεται ότι στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε ζητήσει τη συνεργασία των υπουργών με το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης για την αναδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί ένα από τα «όπλα» της ελληνικής κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Όλες οι υπηρεσίες της κεντρικής διοίκησης που έχουν να κάνουν με την εξυπηρέτηση των πολιτών μετακινούνται πλέον, μαζί με το προσωπικό τους στις Περιφέρειες και τους Δήμους. Οπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ της εφημερίδας, ταυτόχρονα θα προκύψουν νέες υπηρεσίες λόγω της συγχώνευσης των υπουργείων. Από τα νέα οργανογράμματα θα υπάρξει πλεονάζον προσωπικό και οι υπάλληλοι αυτοί θα μετακινηθούν στην αποκεντρωμένη διοίκηση.
Στελέχη του κρατικού μηχανισμού θα μετακινηθούν επίσης στις επτά ενδιάμεσες δομές που θα δημιουργηθούν και θα έχουν το ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ κεντρικής και αποκεντρωμένης διοίκησης. Οργανισμοί που έχουν παρόμοιες αρμοδιότητες μεταξύ των υπουργείων θα συγχωνευθούν και το προσωπικό θα μετακινηθεί όπου υπάρξουν ανάγκες.
Από όλα τα παραπάνω προκύπτουν εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες μετακινήσεις προσωπικού ανά υπουργείο.
Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ωστόσο ότι αν και οι μετακινήσεις θα έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα δεν θα είναι συνδεδεμένες με απόλυση και θα γίνει προσπάθεια να μην θιγούν οι εργαζόμενοι.
Ωστόσο θα υπάρξουν μετακινήσεις στα όρια των νομών. Εάν υπάρξουν μετακινήσεις εκτός νομών τότε αυτές θα καλυφθούν μέσω συμμετοχής σε εθελοντική διαδικασία.
Αλλάζει ξανά η αξιολόγηση
Επιπλέον, όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εθνος», αλλάζει, ξανά, το μοντέλο, αξιολόγησης των υπαλλήλων. Μέχρι το τέλος καλοκαιριού το υπουργείο σχεδιάζει να έχει έτοιμη τη διαδικασία που θα ισχύσει με βάση το γαλλικό μοντέλο.
Το νέο σύστημα θα περιλαμβάνει σταθερά στοιχεία, όπως τα μόρια, τα πτυχία κλπ, αλλά και γραπτές εξετάσεις για την αξιολόγηση του προσωπικού.
Μάλιστα για την επιλογή προϊσταμένων θα υπάρχει επιλογή τριών υπαλλήλων από τον προϊστάμενο της υπηρεσίας και παράλληλα θα γίνεται ψηφοφορία μεταξύ των υπαλλήλων της υπηρεσίας για την επιλογή των καλύτερων εργαζόμενων. Με τον τρόπο αυτό θα γίνεται επιλογή ατόμων που θα χαίρουν υπηρεσιακής και συναδελφικής αναγνώρισης.

http://kostasvaitsis71.blogspot.gr/