Η υπόθεση Ζαρούλια και τα παραμύθια του «Μωυσέως»

Επτά χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στις 7 Οκτωβρίου, η απόφαση του δικαστηρίου μπορεί να είναι η ελάχιστη δικαίωση για τα θύματα των νεοναζί, αλλά και μια κάθαρση και μια λύτρωση για την ελληνική δημοκρατία  από το βαθύ τραύμα που άνοιξε, όταν οι φασίστες της «Χρυσής Αυγής» απέκτησαν κοινωνική επιρροή μπαίνοντας, τελικά, στη Βουλή.

Μέχρι να φτάσουμε στη δικαστική απόφαση, χύθηκε αίμα και σηκώθηκαν τεράστια κύματα βίας, μίσους, εξευτελισμού της δημοκρατίας και του πολιτισμού σε ένα περιβάλλον τρομακτικής ασυλίας των φυσικών και ηθικών αυτουργών.

Ανάμεσά τους η Ελένη Ζαρούλια, πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής και σύζυγος του αρχηγού της, του Ν. Μιχαλολιάκου.

Ο διορισμός της από τον Πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα ως μετακλητής υπαλλήλου, ακόμη κι αν η απόφαση ανακλήθηκε μετά τις σφοδρές αντιδράσεις, είναι ένα πολιτικό γεγονός μεγάλης σημασίας.

Ο μειλίχιος στο ύφος, τρίτος τη τάξει πολιτειακός παράγοντας, προφανώς αδυνατώντας να αντιληφθεί το βάρος της απόφασής του, επιχείρησε αρχικά να υποβαθμίσει την υπόθεση επικαλούμενος τον κανονισμό της Βουλής, βάσει του οποίου, πρώην Πρόεδροι Κοινοβουλευτικών Ομάδων δικαιούνται έναν μετακλητό υπάλληλο της επιλογής τους. Όμως λίγο αργότερα και καθώς το θέμα έπαιρνε διαστάσεις, ο ίδιος έσπευσε να ανακοινώσει πως η Ελένη Ζαρούλια δεν πρόκειται να αναλάβει υπηρεσία, ούτε θα εκδοθεί πράξη ανάληψης καθηκόντων. Δήλωσε ακόμη πως ο Κανονισμός θα τροποποιηθεί μετά την απόφαση της 7ης Οκτωβρίου.

Το ζήτημα όμως στην παρούσα φάση δεν είναι ο κανονισμός, τον οποίο παρεμπιπτόντως διαχρονικά δεν έχει αλλάξει καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα και ο οποίος παρατάθηκε και για την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο. Έτσι κι αλλιώς η ΝΔ δεν ενδιαφέρεται για θεσμικές λύςεις, αλλά μόνο για τη δημιουργία μιας «μυθολογίας» γύρω από το πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε και πάλι να παρεμβαίνει ως ο «από μηχανής Θεός» σε μια τραγωδία που ανέβασε η ίδια η κυβέρνησή του. Τα ίδια ΜΜΕ που παρουσίασαν αρχικά σαν θέμα ρουτίνας την τακτοποίηση της συζύγου του Ν. Μιχαλολιάκου λίγες μέρες πριν από την έκδοση της δικαστικής απόφασης για τη Χρυσή Αυγή, λίγες ώρες αργότερα συγκλονίστηκαν από την παρέμβαση του πρωθυπουργού που προστάτευσε την τιμή του κοινοβουλευτισμού.

Όμως τελικά και παρά το νέο σόου, μαζί με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Βουλής, το κόμμα και την κυβέρνησή του, εκτίθενται και όλοι όσοι έκαναν πως δεν κατάλαβαν ότι ο Παύλος Φύσσας δέχθηκε μια ακόμη μαχαιριά, από τα «καθαρά χέρια» του κορυφαίου θεσμικού παράγοντα, λίγο πριν εκδοθεί η δικαστική απόφαση για τη Χρυσή Αυγή. 

Πέρα από τα παραμύθια του «Μωυσέως», η πραγματικότητα είναι πως η ανάκληση του διορισμού Ζαρούλια οφείλεται στην υγιή αντίδραση της κοινωνίας των πολιτών και πως ένα σημαντικό κομμάτι της ΝΔ κοίταζε και συνεχίζει να κοιτάζει στην ακροδεξιά, στέλνοντας σήματα φιλίας. Και σε κάθε περίπτωση η υποκατάσταση της πολιτικής από την επικοινωνία, με την υπογραφή του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.

TVXS

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

Δύο δαιμόνιοι βουλευτές, οι Μπογδάνος και Κυρανάκης, ανακάλυψαν ζημιές στα σχολεία και πρότειναν να τις πληρώνουν οι γονείς των μαθητών

του Πέτρου Κατσάκου

 Τα δύο δημοφιλέστερα «παρατράγουδα» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. συμφώνησαν: για όσες ζημιές καταγραφούν στα υπό κατάληψη σχολεία ο λογαριασμός θα πρέπει να αποσταλεί στους γονείς των μαθητών. Και επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, καλό είναι να αρχίσουν και οι γονείς να στέλνουν λογαριασμούς στους κυβερνώντες.

Να πληρώσουν οι γονείς αν τα παιδιά τους σπάσουν τρία τζάμια και πέντε θρανία. Σύμφωνοι. Βρείτε τα παιδιά που έκαναν τις ζημιές και στείλτε τον λογαριασμό. Μόνο που έχουμε κι εμείς κάτι λογαριασμούς να σας στείλουμε και θέλουμε τις διευθύνσεις σας. Γιατί κάπου πρέπει να στείλουμε κι εμείς τον λογαριασμό για τον «Μεγάλο Περίπατο» που βγήκε και δεν βγήκε. Γιατί και τον λογαριασμό για τα 2 εκατομμύρια που βγήκαν από τα ταμεία του δήμου κάποιος πρέπει να τον πληρώσει. Τη ζημιά με τα παγκάκια, τις ζαρντινιέρες και τις ουασιγκτόνιες εμείς θα την πληρώσουμε;

Τη ζημιά με τις μάσκες - σεντόνια που μοίρασαν στα σχολεία ποιος θα την πληρώσει και σε ποιον να στείλουμε τον λογαριασμό; Για τη ζημιά με τα «σκόιλ ελικίκου» μήπως ξέρετε πού να στείλουμε τη «λυπητερή»; Γιατί δεν μπορεί άλλος να κάνει τη ζημιά κι άλλος να την πληρώνει. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να κάνει τη μία αστοχία μετά την άλλη και τη ζημιά να την πληρώνουν τα συνήθη κορόιδα της υπόθεσης.

Γι’ αυτό σας λέω πως οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους κι αν θέλετε να χρεώσετε σε κάποιους τις ζημιές, που, όπως λέτε, έχουν γίνει στα κατειλημμένα σχολεία, να μάθετε να πληρώνετε κι εσείς τις δικές σας ζημιές αντί να στέλνετε τον λογαριασμό στους φορολογούμενους πολίτες.

αυγη

Εκβιαστές και εκβιαζόμενοι

Πέρασαν περίπου έξι μήνες από το κλείσιμο των σχολείων και την πανελλήνια καραντίνα που ορθώς επιβλήθηκε.

του Θεόκριτου Αργυριάδη*

 Ωστόσο, ενώ οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες εξοπλίζονταν με καθηγητές και νέες αίθουσες, επισκευάζοντας και τις ήδη υπάρχουσες, στοχεύοντας στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ασφάλεια των παιδιών και εν γένει της κοινωνίας, καθώς αποτελούν το πιο δραστήριο κύτταρο αυτής, η κυβέρνησή μας κινήθηκε στο δρόμο της απραξίας. Ένα μοναχικό και επικίνδυνο δρόμο. Οι νέοι, που λοιδορούνται το τελευταίο διάστημα από την κυβέρνηση, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κλείστηκαν υπεύθυνα στο σπίτι, αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες των καιρών και τους κινδύνους που εγκυμονούσαν, γι' αυτούς και τους αγαπημένους τους, παραμερίζοντας τη νεανική ορμή για διασκέδαση και δια ζώσης επικοινωνία.

Όμως, ακόμη και το καλοκαίρι που οι περισσότεροι νέοι, όπως και οι περισσότεροι πολίτες, χαλάρωσαν τα μέτρα προστασίας, δεν έδρασαν ενάντια στην κυβέρνηση και τους λοιμωξιολόγους. Η πολιτική αυτών μας ώθησε στη χαλάρωση, προωθώντας τη ρητορική του «είμαστε οι καλύτεροι, ξεπεράσαμε τον κίνδυνο». Βλέπετε, όλο αυτό το παραμύθι για να προσελκύσουμε τουρίστες. Συνδυαστικά , βεβαια, με τον ΔιακοποΠρωθουργό μας που δεν άφησε ΣΚ χωρίς θάλασσα. Για να φτάσουμε στο άνοιγμα των σχολείων. Αρχικά, είναι τουλάχιστον ανεύθυνη η άποψη περί ανοιχτών σχολείων χωρίς να εξαρτώνται από τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτά.

Προφανώς, όλοι οι λογικοί άνθρωποι επιθυμούν τα σχολεία να ανοίγουν και να παραμένουν ανοιχτά. Όμως αυτό, ειδικά σε μία χρονική περίοδο όπου η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί δίχως όρους. Παιδεία και υγεία άνευ όρων δεν μπορεί να υπάρξει.

Η κυβέρνηση είχε άπλετο χρόνο ώστε να προετοιμάσει και να οργανώσει με ασφαλή τρόπο τις σχολικές μονάδες. Δεν το έκανε όμως. Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν πως λεφτά δεν υπήρξαν, οι πράξεις τους εν μεσω καραντινας αποδεικνύουν πως όχι μόνο υπήρχαν αλλά προτίμησαν να τα μοιράσουν σε φίλους και γνωστούς και όχι να θωρακίσουν τομείς όπως η παιδεία. Έτσι, λίγες μόλις μέρες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές ήρθαν αντιμέτωποι με την «σαρδελοποίηση», την ανύπαρκτη καθαριότητα και την παντελή έλλειψη σχεδιασμού και καθώς η ηγεσία του Υπουργείου επέδειξε απροθυμία συζητήσεων, αποφάσισαν να προβούν στην έσχατη αλλά θαρραλέα λύση της κατάληψης. Της κατάληψης ως μέσο πίεσης για να υλοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά τους.

Νέες αίθουσες και σπάσιμο τμημάτων ώστε να μη συνωστίζονται 22-25-28 παιδιά, πρόσληψη καθηγητών και καθαριστριών και οικοδομοτεχνικά έργα στα παλιά και ασυντήρητα σχολικά κτίρια είναι τα σημαντικότερα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος. Μάλιστα, κίνημα και καταλήψεις φούντωσαν ακόμη περισσότερο όταν απέναντι τους υψώθηκε το κυβερνητικό τείχος της αδιαφορίας, όχι μόνο προς τα αιτήματα των μαθητών αλλά και ως προς το να ξεκινήσει μια διαδικασία διαβούλευσης.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή οι μαθητές δέχτηκαν μια χυδαία, συκοφαντική επίθεση από πληθώρα ΜΜΕ, κυρίως από τα Πέτσινα κανάλια της διαπλοκής. Η παραπληροφόρηση και οι ψεύτικες ειδήσεις έγιναν πρώτα θέματα, ενώ, ακόμη και σήμερα, μετά από τόσες διαδηλώσεις όπου όλοι οι συμμετέχοντες φορούσαν μάσκα, μερίδα των ΜΜΕ συνεχίζει να τους στοχοποιεί ως ψεκασμένους, αρνητές της, τονίζοντας πως οι καταλήψεις γίνονται για αυτήν και μόνο. Καμία είδηση συμβατή με την πραγματικότητα.

Όμως άντεξαν και δεν λύγισαν. Δεν λύγισαν ούτε όταν τους «πυροβολούσαν» τα ΜΜΕ, ούτε όταν κάποιοι γονείς με «ανησυχίες» και «προβληματισμούς» τους τραμπούκισαν με σωματική και λεκτική βία. Και ξέρετε κάτι; Δεν θα λυγίσουν ούτε τώρα που η κ. Κεραμέως αποφάσισε να λάβει δράση. Και τι δράση; Απόλυτα αυταρχική και εκβιαστική.

Η κ. Κεραμέως, λοιπόν, αφού αντιλήφθηκε ότι τα παιδιά δεν θα εγκαταλείψουν το δίκαιο αγώνα, αποφάσισε να σπείρει την τιμωρία και τον εκβιασμό τόσο προς τους μαθητές, όσο και προς τους καθηγητές που στηρίζουν τις διεκδικήσεις τους. Στο πλαίσιο αυτό, εξήγγειλε πως στα υπό κατάληψη σχολεία θα γίνουν μαθήματα σε αργίες, Σάββατα και γιορτές, θέτοντας σε υποχρεωτική ισχύ την τηλεκπαίδευση. Προχώρησε, όμως, ακόμη παραπέρα, αποκλείοντας τους καταληψίες από την τηλεκπαίδευση, δίνοντας εντολή στους καθηγητές να τους βάζουν απουσίες. Η κ. Κεραμέως αντί να μπει σε μία πορεία διαπραγμάτευσης, συζήτησης, παρουσίασης κάποιου χρονοδιαγράμματος λύσεων, επαναφέρει αναχρονιστικές διαδικασίες, προωθώντας τον φόβο σε αντίθεση με τον παιδευτικό της ρόλο. Χρησιμοποιεί την τηλεκπαίδευση ως μέσο καταστολής των καταλήψεων.

Εμποδίζει την πρόσβαση των παιδιών στην εκπαίδευση. Σα να λέμε ότι ο υπουργός Γεωργίας δεν επιτρέπει στους αγρότες να πηγαίνουν στα χωράφια τους και ο υπουργός Ναυτιλίας δεν αφήνει τα πλοία να ανοίγονται στη θάλασσα. Από το κανένα παιδί εκτός σχολείου, περάσαμε, με πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, στο όποιος αντιδρά και σηκώνει κεφάλι, κοιτάζοντας στα μάτια το σύστημα, θα αποβάλλεται από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Αλήθεια, από που πηγάζει αυτή η νομιμοποίηση; Ποιος δίνει το δικαίωμα στην κ. Κεραμέως να ασκεί ανάλογες πολιτικές; Φυσικά η απάντηση είναι κανείς. Ούτε όσοι ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία, ούτε όσοι ψήφισαν προσωπικά την υπουργό, ούτε όσοι είναι κατά των καταλήψεων. Μα πάνω απ’ όλα, δεν της δίνει κανένα τέτοιο δικαίωμα το Σύνταγμα. Ο αποκλεισμός μαθητών από την εκπαίδευση εξαιτίας φρονημάτων, αποτελεί κατάφωρη συνταγματική εκτροπή. Είναι αντισυνταγματική και παράνομη.

Διχάζει την κοινωνία, την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά δεν φαίνεται να την νοιάζει κιόλας. Δεν έχει καμία διάθεση να ακούσει. Μόνο να επιβληθεί για να σώσει την εικόνα της και την θέση της. Αυτό και μόνο. Στέκεται χιλιόμετρα μακριά από κάθε παιδαγωγική θεωρία και επαναφέρει πρακτικές από την δεκαετία του ‘60 και του ‘70.

Με συνοπτικές, φασιστικές διαδικασίες του τύπου αποφασίζομεν και διατάσσομεν φέρνει σε σύγκρουση τους καθηγητές με τους μαθητές και με το λειτούργημα που ασκούν, ενώ προκρίνει και νέους ρόλους. Θέλει τους καθηγητές σε ρόλο χωροφύλακα, ρουφιάνου, χαφιέ που θα αποκλείει και θα κυνηγά τον αντιδρώντα μαθητή, τιμωρώντας τον με απουσίες.

Οι καθηγητές οφείλουν να μην συμφωνήσουν, να μην συναινέσουν στις εντολές Κεραμέως. Να μη γίνουν πιόνια στην κυβερνητική σκακιέρα. Βέβαια, μέχρι τώρα τουλάχιστον, οι περισσότεροι στέκονται αλληλέγγυοι και στηρίζουν τον αγώνα των μαθητών. Όσοι, λίγοι ευτυχώς, συνδράμουν και γίνονται έρμαια των ορέξεων της Κεραμέως, δυσφημίζουν το λειτούργημα και ντροπιάζουν μαθητές-γονείς-συναδέλφους τους.

Η κυβέρνηση εδώ και μήνες, με αποκορύφωμα το τελευταίο διάστημα, έχει ξεκινήσει μια αέναη επίθεση στη νέα γενιά. Σ΄ αυτούς που έχουν πάθος για ζωή και όνειρα. Που λειτουργούν με βάση το συναίσθημα και αποτελούν το πιο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας. Που εκπέμπουν συνάμα δυναμισμό και ρομαντισμό. Μια γενιά που έχει ζήσει την οικονομική κρίση στο πετσί της και αγωνιά για το αύριο. Όμως, δεν φοβάται να σηκώσει κεφάλι, να αντιδράσει, να φωνάξει, να διεκδικήσει το παρόν και το μέλλον που της αξίζει, τις εκπαιδευτικές και υγειονομικές συνθήκες που της αξίζει, κόντρα σε όποιον της τα στερεί. Κόντρα σε όλους και σε όλες που στέκονται εμπόδια της, νιώθοντας ότι ο κόσμος της ανήκει.

Γιατί έτσι είναι, γιατί έτσι πρέπει. Ο κόσμος ανήκει στους νέους. Ανήκει στα παιδιά!
Ο βουλευτής της ΝΔ Καλλιάνος τους ονόμασε αλητάκια με λάθος ανατροφή, για την οποία ευθύνονται οι γονείς τους. Ο Άδωνις Γεωργιάδης είπε πως με κακομαθημένα δεν μπαίνει σε διαδικασία συνομιλίας ενώ ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος τους παρομοίασε με πίθηκους. Εσείς γονείς, πώς τα δέχεστε αυτά; Ακόμη κι αν σήμερα το παιδί σας δεν βρίσκεται ανάμεσα στους καταληψίες, αύριο, για διαφορετικό λόγο, θα βρεθεί κάποιος Μπογδάνος να το ονομάσει πίθηκο ή κάποιος Κυρανάκης να το πει άχρηστο επειδή δεν βρίσκει δουλειά.

Σήμερα μπορεί να μην «σκοτώνουν» το δικό σου παιδί, αύριο όμως δεν θα γλιτώσει ούτε αυτό. Γιατί αν σήμερα περάσει ο εκβιασμός και η απειλή, τότε δεν θα υπάρξει γυρισμός και όταν επιτέλους ξυπνήσεις εσύ, τότε θα είναι αργά. Δυστυχώς, πολύ αργά…

«ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΣΤΟΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»

*O Θεόκριτος Αργυριάδης, φοιτητής πολιτικών επιστημών στο ΔΠΘ

ΚΟΥΤΙ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Μενδώνη-Κεραμέως: το δίδυμο που «σκοτώνει»

 του Τάσου Τσακίρογλου

Η εκπαίδευση και ο πολιτισμός στη χώρα μας δεν βρίσκονταν ποτέ στις προτεραιότητες των συντηρητικών κατά κύριο λόγο κυβερνήσεων και αυτό αποδεικνύεται και από τα πρόσωπα που κλήθηκαν ιστορικά να υπηρετήσουν αυτούς τους κρίσιμους κατά τ’ άλλα τομείς.
Ελάχιστα κονδύλια -από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη-, ατυχείς αυτοσχεδιασμοί, αλλαγές για τις αλλαγές, τραγική επιρροή της.. Εκκλησίας στην Παιδεία και άσκηση πολιτικής των ημετέρων μέσω των χρηματοδοτήσεων στον πολιτισμό.
Σήμερα, δυστυχώς, φαίνεται να πιάνουμε πάτο, αφού στα δύο αυτά κρίσιμα πόστα έχουν τοποθετηθεί άτομα θρησκόληπτα με υπερσυντηρητικές απόψεις που θυμίζουν άλλες εποχές.
Η Λίνα Μενδώνη, διαχρονική εκπρόσωπος της γραφειοκρατίας του υπουργείου Πολιτισμού, έχει καταφέρει σε ενάμιση χρόνο να στρέψει όλους τους ανθρώπους του χώρου εναντίον της. Αφού καθυστέρησε τραγικά να πάρει τα στοιχειώδη μέτρα για τη στήριξη των καλλιτεχνών στην εποχή της πανδημίας, πριν από λίγες μέρες ουσιαστικά φανέρωσε τις μύχιες σκέψεις της γι’ αυτούς, δηλώνοντας στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να αποζημιωθούν όλοι οι καλλιτέχνες αφού πολλοί κινούνται στον χώρο της «μαύρης οικονομίας».
Επίσης, μέχρι σήμερα αρνείται να καθαρίσει πειθαρχικά την κόπρο του Αυγεία στο αμαρτωλό Ταμείο Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων του ΥΠΠΟ.
Παράλληλα, με επικοινωνιακά ψεύδη νηπιακού επιπέδου προσπάθησε να εξωραΐσει την εικόνα από τη φωτιά στις Μυκήνες, με αποτέλεσμα να γίνει ρεζίλι στα σόσιαλ μίντια και να την ψέξουν ακόμα και τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα.
Στον χώρο της εκπαίδευσης η θεοφοβούμενη Νίκη Κεραμέως μέχρι τώρα πιστώνεται την υποβάθμιση του κρίσιμου μαθήματος της Κοινωνιολογίας, αλλά και την κατάργηση των περσινών προγραμμάτων σπουδών που αφορούν την Ιστορία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, χωρίς κανέναν διάλογο και διαβούλευση με αρμόδιους φορείς και πρόσωπα, επαναφέροντας εκείνα του... 2002-2003!
Βέβαια, πιστώνεται και μια φοβερή «καινοτομία»: την εισαγωγή της διδασκαλίας του μαθήματος... τσιρλίντινγκ! Και σ’ αυτήν την περίπτωση δεν έλειψαν τα... κολακευτικά σχόλια της λίστας Πέτσα.
Ο Ισπανός φιλόσοφος Φερνάντο Σαβατέρ το 1996 είχε απευθύνει μια ανοιχτή επιστολή στην τότε -συντηρητική- υπουργό Παιδείας της χώρας του. Σ’ αυτήν τόνιζε το παράδοξο της εκπαίδευσης, ότι οι δάσκαλοι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κουράζονται από τις πολλές ερωτήσεις των μικρών παιδιών, ενώ οι πανεπιστημιακοί παραπονιούνται ότι οι φοιτητές τους δεν ρωτάνε σχεδόν τίποτα. Και αναρωτιόταν: «Τι έχει συμβεί στα χρόνια που χωρίζουν το Δημοτικό από το Πανεπιστήμιο, ώστε να χάνεται αυτή η έντονη διάθεση αναζήτησης;». Κατέληγε δε λέγοντας ότι «η ουσία της εκπαίδευσης είναι η διατήρηση και μεταβίβαση του διανοητικού έρωτα για καθετί ανθρώπινο».
Πόσο ανταποκρίνεται αυτό στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα που ισοπεδώνει τα παιδιά με την παπαγαλία, την ασυναρτησία των προγραμμάτων σπουδών και το παρωχημένο περιεχόμενο των περισσότερων βιβλίων;
Και πόσο μπορεί να εμπνεύσει αγάπη για τη γνώση και την επιστήμη μια υπουργός Παιδείας που αποφεύγει συστηματικά να καταδικάσει τις αντιεπιστημονικές απόψεις της Εκκλησίας ότι ο κορονοϊός δεν μεταδίδεται με τη «θεία» μετάληψη;
Πολιτισμός και Παιδεία σημαίνουν διαρκή εκπαίδευση στην ανεξαρτησία του πνεύματος, στην αναζήτηση, στην αμφισβήτηση και στην καλλιέργεια δημιουργικών ανθρώπων αφοσιωμένων στο συλλογικό συμφέρον. Και, φυσικά, αυτούς τους στόχους δεν μπορούν να τους υπηρετήσουν άνθρωποι θρησκόληπτοι και προληπτικοί, στο μυαλό των οποίων το σχολείο και ο πολιτισμός ταυτίζονται με την κατήχηση, τη συντήρηση και την αναπαραγωγή του υπάρχοντος σάπιου καθεστώτος.

 efsyn

Υπέρκομψη διπλωματία: Με άδεια χέρια αλλά «ικανοποιημένοι»

Η Αθήνα προσήλθε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με το αίτημα για αυτόματο μηχανισμό κυρώσεων, οι οποίες θα αναφέρονταν αναλυτικά και συγκεκριμένα, σε βάρος της Τουρκίας σε περίπτωση νέων μονομερών προκλητικών ενεργειών. Η Λευκωσία ζητούσε επιβολή νέων κυρώσεων - σε βάρος οκτώ αρχικά και πέντε στη συνέχεια - φυσικών και νομικών προσώπων για τη συνεχιζόμενη παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ. 

Λόγω της αμέριστης στήριξης της Γερμανίδας καγκελαρίου Α. Μέρκελ στον Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος απείλησε ότι θα ακυρώσει την επανέναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών που έχουν προαναγγελθεί και θα ξαναστείλει το Oruc Reis στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, και μάλιστα αυτή τη φορά κοντά στην Κρήτη, η Αγκυρα πέτυχε αυτό που ήθελε: Καμία κύρωση και παραπομπή των ελληνικών και κυπριακών αιτημάτων στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο. 
 
Μέχρι τότε συμβουλές και προτροπές για αποφυγή «αταξιών» και ευχές για ήρεμα νερά στην ανατολική Μεσόγειο. 
 
Ωστόσο αυτή η αρνητική εξέλιξη προκάλεσε απόλυτη ικανοποίηση στον πρωθυπουργό και ενθουσιασμό σε ορισμένα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που είδαν μια ακόμη επιτυχία του Μεγάρου Μαξίμου μετά από ολονύκτιο θρίλερ και επίπονη προσπάθεια του υπερήρωα της διπλωματίας Κυρ. Μητσοτάκη. 
 
Στο μεταξύ ανακοινώθηκε ότι ο στρατιωτικός διάλογος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ (αυτός που δεν γινόταν σύμφωνα με τις διαψεύσεις της ελληνικής πλευράς) κατέληξε σε συμφωνία για τη δημιουργία ενός μηχανισμού αποφυγής θερμού επεισοδίου. Ένα  «κόκκινο τηλέφωνο» μεταξύ Αθήνας - Αγκυρας. Και όλα αυτά χωρίς καμία ενημέρωση της Βουλής, αλλά ούτε και επίσημη ενημέρωση των πολιτών από την κυβέρνηση. Η ανακοίνωση - και αυτή τη φορά - ήρθε από το ΝΑΤΟ.  
 
Και μάλλον όχι κατά σύμπτωση, την ίδια ώρα πρωτοκολλήθηκε στον ΟΗΕ το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο, αυτό που υποτίθεται ότι είχε ακυρωθεί με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. 
 
Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι πως αισθάνεται μέσα στον ορυμαγδό της προπαγάνδας ένας μέσος πολίτης που ενημερώνεται για τα καλτσούνια στον Πομπέο και τα μαθήματα στυλ που παραδίδει στις διεθνείς συναντήσεις η Μαρέβα Μητσοτάκη. 
 
Το «ρεπορτάζ» που περιμένουμε από τη Σύνοδο Κορυφής είναι για το ξενύχτι της ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, πόσους καφέδες ήπιαν και τι έφαγαν για να κρατηθούν... 

tvxs

Η Κεραμέως ο κανόνας, όχι η εξαίρεση...

 

Αγώνας χωρίς θυσία μοιάζει με επανάσταση δίχως σκοπό, ανεξαρτήτως του μεγέθους τού αγώνα και της θυσίας. Εν προκειμένω, οι μαθητές που κάνουν καταλήψεις διεκδικώντας το αυτονόητο, να μην κολλήσουν οι ίδιοι και τα αγαπημένα τους πρόσωπα κοροναΐό, οφείλουν και να αποδεχθούν να κάνουν μάθημα Σάββατο κι αργίες εφόσον τα αιτήματά τους ικανοποιηθούν. Οι αγώνες, άλλωστε, που δεν συνδυάζονται με τα ευεργετήματα της εκπαίδευσης καταντούν άσκοποι...

Όταν, όμως, η υπουργός Παιδείας δεν ασχολείται, για παράδειγμα, ούτε με τη μείωση των μαθητών ανά τάξη ούτε με το να βρει επιπλέον αίθουσες ούτε με την πρόσληψη καθηγητών, αλλά με το πώς θα διαιρέσει και θα "τιμωρήσει" τους μαθητές και τους καθηγητές, τότε η περίπτωσή της μπορεί να χαρακτηριστεί και κλινική. Η Ν. Κεραμέως από τότε που έκλεισαν τα σχολεία τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα με το μόνο που ασχολήθηκε, πέρα από τις διακοπές της, ήταν να κάνει δωράκια στους σχολάρχες και να επαναφέρει βιβλία Ιστορίας προ εικοσαετίας. Κατά τα άλλα, κλείνει τα μάτια στους νοικοκυραίους και στην εκκλησία συχνότερα κι από όσο προπαγανδίζει τις σκοταδιστικές της αντιλήψεις...

Η συγκεκριμένη υπουργός θα μπορούσε να αποτελεί, απλώς, μία εξαίρεση στον κανόνα μίας επιτυχημένης κυβέρνησης που, κατά τα άλλα, λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, όπως τουλάχιστον την παρουσιάζουν τα καλογρασαρισμένα μέσα ενημέρωσης. Αποτελεί, όμως, ένα πολύ χτυπητό παράδειγμα ενός μηχανισμού εξουσίας ο οποίος στη βιτρίνα του έχει μοστράρει τα πτυχία του από γνωστά πανεπιστήμια του εξωτερικού και στο εσωτερικό του ζέχνει κομματισμό, καμαρίλα και διαφθορά... 

Κορυφαία, βεβαίως, ενσάρκωση της πασπαλισμένης με χρυσόσκονη μετριότητας που μας κυβερνά είναι ο πρωθυπουργός τής χώρας, ο οποίος όταν δεν ενεργεί με δόλο σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων αποδεικνύεται ανίκανος να διαχειρίζεται και τα στοιχειώδη. Στο Χάρβαρντ, άλλωστε, και στο Κολάμπια μπορείς να μάθεις πολλά, αλλά στα μαθήματά τους δεν περιλαμβάνεται και η υπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων. Είναι πολύ σοσιαλιστικό για να είναι διδακτέο στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού...

τρυπιο  ευρω

Ας μιλήσουμε για απατεώνες

Η πολιτική απάτη στη χώρα μας είχε πολλά ονόματα. Και δεξιά και «σοσιαλιστικά». Διαχρονικά όμως, η πολιτική απάτη, η έλλειψη ενσυναίσθησης, η απάθεια, ο κυνισμός έχουν στην Ελλάδα όνομα ένα. Το όνομα μίας οικογένειας.

του Νίκου Μωραίτη

 Οι ψηφοφόροι της Δεξιάς έχουν αναγκαστεί να ρίξουν πολύ νερό στο κρασί τους τον τελευταίο καιρό, για μία σειρά θεμάτων. Αλλά στον μακεδονικό τους οίνο χρειάστηκε να ρίξουν ολόκληρη υδροφόρα.

Βέβαια, από ασπόνδυλα με εξάρτυση σάρισα και περικεφαλαία δεν περιμένει κανείς νοημοσύνη. Μέσα όμως στα πλήθη των συλλαλητηρίων υπήρχαν και άνθρωποι με ευαισθησίες στα εθνικά θέματα, που πίστεψαν τη ρητορική της ΝΔ και των καναλιών ότι ο Τσίπρας ξεπουλάει τη Μακεδονία και, κυρίως, πίστεψαν τα ίδια τα λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι… θα λειάνει τα αρνητικά σημεία της συμφωνίας, θα ασκήσει βέτο κ.ο.κ..

Και το βέτο έγινε «θα τηρήσουμε και θα τιμήσουμε». Και το βέτο έγινε «πάντα ήμουν υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Βόρειας Μακεδονίας». Και το βέτο έγινε «ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε αγώνα για τη Βόρεια Μακεδονία».

Και ήρθε η συνάντηση Δένδια – Πομπέο. Και οι διπλωμάτες έβαλαν τη λέξη «ιστορική» δίπλα στη λέξη «Συμφωνία των Πρεσπών», διότι και πώς να το απέφευγαν; Παντού στον κόσμο ιστορική την ονομάζουν αυτή τη συμφωνία, εκτός από τα εγχώρια θηρία τα ενημερωμένα από τον Αυτιά και τα εξημερωμένα από τον Άδωνι.

Και ύστερα αφαίρεσαν εκ των υστέρων από το ήδη δημοσιοποιημένο κείμενο τη λέξη «ιστορική» διότι εξερράγησαν τα άγρια κοινοβουλευτικά θηρία που υπέκλεψαν την ψήφο των «Μακεδονομάχων». Και πώς λέγεται όλο αυτό εκτός από τσίρκο; Πολιτική απάτη. Με τη βούλα.

Έχουν καταλάβει οι δεξιοί την απάτη που στήθηκε με το σκοπιανό. Τελευταίο τους καταφύγιο, το επιχείρημα: Έκανε κωλοτούμπα ο Μητσοτάκης στο σκοπιανό, αλλά ο Τσίπρας έκανε μεγαλύτερη κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, όταν μετέτρεψε το όχι σε ναι.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για απατεώνες. Με λογική και χωρίς περικεφαλαίες. Είναι απάτη, ύστερα από πέντε χρόνια αποτυχημένων μνημονίων και φτωχοποίησης, ένας πρωθυπουργός να θελήσει να πάρει τη χώρα του πίσω; Είναι απάτη να ζητήσει τη στήριξη του λαού του προς αυτόν τον σκοπό;

Είναι απατεώνας αυτός που αγωνίστηκε επί έξι ολόκληρους μήνες, αυτός που τέντωσε το σκοινί ως τα άκρα αλλά, όταν είδε ότι το σκοινί θα σπάσει, αναδιπλώθηκε για το καλό της χώρας του; Είναι απατεώνας αυτός που θέλησε να αλλάξει την Ευρώπη και λύγισε εντέλει υπό το βάρος των αντιδημοκρατικών της δομών; Ήταν απατεώνας ο Τσίπρας όταν έκανε δύο διαγγέλματα και μία ομιλία στο Σύνταγμα παρουσία μισού εκατομμυρίου κόσμου, τονίζοντας κάθε φορά ότι «το όχι δε σημαίνει έξοδο από το ευρώ»;

Ο Τσίπρας ήταν ο ηττημένος μίας μάχης που, αν δεν είχε δοθεί, θα είχαν εγγραφεί για πάντα στο συλλογικό ασυνείδητο των πολιτών αυτής της χώρας η ενοχή, το απωθημένο, το πένθος ότι η Ελλάδα παραδόθηκε αμαχητί στα κοράκια. Και τώρα που σιγά σιγά αρχίζει ο κόσμος να απαγκιστρώνεται από την προπαγάνδα και να υποψιάζεται πόση ζημιά έκανε με την πρόσφατη ψήφο του, καλό θα είναι να αρχίσουν να τοποθετούνται τα πράγματα εκεί που πρέπει ως προς την πραγματική προσφορά του ηττημένου Τσίπρα του καλοκαιριού του 2015 στην ίδια του τη χώρα.

Και, εν πάση περιπτώσει, όσες κραυγές κι αν ακουστούν, η Ιστορία έχει ήδη καταγράψει το γεγονός: Θέλετε με καθυστέρηση, θέλετε όχι με ένα άρθρο και έναν νόμο, ο Τσίπρας είναι ο ηγέτης που έβγαλε την Ελλάδα από τα Μνημόνια τον Αύγουστο του 2018.

Απέναντι στη μάχη του Τσίπρα με τους λύκους, έχουμε τον πραγματικό απατεώνα: Τον γόνο της διεφθαρμένης οικογένειας που έπεσε πάνω του όλο το μεταπολεμικό Σύστημα της χώρας και τον στήριξε προκειμένου η μίζα, η ρεμούλα και η λαμογιά να επιστρέψουν νικητές.

Αυτός ο πολιτικός απατεώνας είδε τον Τσίπρα να φέρνει μία συμφωνία με τα Σκόπια ακριβώς όπως θα την ήθελε ο πατέρας του. Ακριβώς όπως θα την ήλπιζε η αδερφή του. Ακριβώς όπως θα την ονειρευόταν ο Κώστας Καραμανλής. Ακριβώς πάνω στην εθνική γραμμή, με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes και με κάτι που δε θα μπορούσε να φανταστεί κανείς: αναθεώρηση του συντάγματος του άλλου μέρους.

Το θα γινόταν όμως αν ο Μητσοτάκης αποφάσιζε το φυσιολογικό; Τι θα γινόταν αν έλεγε ναι; Το κόμμα του θα διαλυόταν στη Βόρεια Ελλάδα, θα φύτρωναν τρεις – τέσσερις Βελόπουλοι και η εξουσία θα χανόταν. Γι’ αυτό προτίμησε την πολιτική απάτη από την αξιοπρέπεια.

Άλλωστε, για το μητσοτακέικο μιλάμε. Για το ιστορικό σόι που κρατάει από τα πέντε συσσίτια και την Αποστασία του πατρός μέχρι την τυμβωρυχία του γιού στο Μάτι και τον Μεγάλο Περίγελο του ανηψιού που έπαιξε με την πόλη σαν να παίζει με τα Lego του.

Η πολιτική απάτη στη χώρα μας είχε πολλά ονόματα. Και δεξιά και «σοσιαλιστικά». Διαχρονικά όμως, η πολιτική απάτη, η έλλειψη ενσυναίσθησης, η απάθεια, ο κυνισμός έχουν στην Ελλάδα όνομα ένα. Το όνομα μίας οικογένειας.

 altsantiri.gr

Μην τα βάζετε με τους νέους

 

Με μοναδικό γνώμονα το κόστος, το κυβερνητικό παρόν απειλεί το κοινωνικό μέλλον, με απουσίες, χημικά και φτηνές χυδαιότητες. Διάλογος με τα ΜΑΤ. Καλούν γονείς σε αστυνομικά τμήματα να καταδώσουν τους υποκινητές των καταλήψεων. Απειλούν να στείλουν σε σπίτια μαθητών τον λογαριασμό από τυχόν υλικές ζημιές στα κατειλημμένα σχολεία.

του Πέτρου Κατσάκου

«Δεν είμαστε κόστος, είμαστε το μέλλον» έγραφε το πλακάτ που κρατούσε μια μαθήτρια, κατά τη διάρκεια του χθεσινού πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου της Αθήνας. «Δεν φταίνε μόνο αυτά, φταίνε οι γονείς τους που τα μεγάλωσαν αλητάκια» απαντά ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Καλλιάνος. Υπερθεματίζοντας ένας άλλος κυβερνητικός βουλευτής, δεν χάνει την ευκαιρία και χαρακτηρίζει «φίδια που ανεχόμαστε μέσα στα σχολεία» τους μαθητές που διαμαρτύρονται ζητώντας ασφαλέστερες συνθήκες διδασκαλίας. Κι από την έδρα, η υπουργός Παιδείας, σαν κακιά γυμνασιάρχισσα, να απειλεί το μέλλον κραδαίνοντας τη βέργα του Κοντογιαννόπουλου.

Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Με μοναδικό γνώμονα το κόστος, το κυβερνητικό παρόν απειλεί το κοινωνικό μέλλον, με απουσίες, χημικά και φτηνές χυδαιότητες. Διάλογος με τα ΜΑΤ. Καλούν γονείς σε αστυνομικά τμήματα να καταδώσουν τους υποκινητές των καταλήψεων. Απειλούν να στείλουν σε σπίτια μαθητών τον λογαριασμό από τυχόν υλικές ζημιές στα κατειλημμένα σχολεία. Εκφοβισμός, τρομοκρατία, καταστολή. Για κομματικά υποκινούμενες καταλήψεις κάνουν λόγο οι πολιτικάντηδες που πριν ένα χρόνο χειροκροτούσαν τις καταλήψεις σε σχολεία της Β. Ελλάδας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά εδώ.

Έχουν χάσει τον έλεγχο στα σχολεία. Χάνουν τώρα και την ψυχραιμία τους με τους μαθητές. Χωρίς πειστικές απαντήσεις, καταφεύγουν στη συκοφάντηση και τις αλχημείες για να βγάλουν λιγότερους τους μαθητές ανά τάξη. Κι από δίπλα να σιγοντάρουν τα παπαγαλάκια της λίστας Πέτσα, που τρέμουν μην κοπούν τα δικά τους μπόνους προς όφελος της Παιδείας. Γιατί εκεί φτάσαμε. Δίπλα στους Καλλιάνους, δημοσιογράφοι να λοιδορούν τους μαθητές και τα αιτήματά τους για να διαφυλάξουν τους μισθούς και τα επιμίσθιά τους.

Δεν πάτε καλά και βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Με βία, απειλές και χλευασμό δεν μπορείτε να τα βάλετε με τους νέους.

(φωτ. του Άγγελου Καλοδούκα από το συλλαλητήριο της Πέμπτης 1/10/2020)

αυγη

«Γιατί έτσι μ’ αρέσει»

«O σεβασμός μου στα μνημεία και στην πολιτιστική μας κληρονομιά είναι δεδομένος και αναμφισβήτητος». Το δηλώνεις μόνος σου για να βγάλεις τους άλλους από τον κόπο. Και επειδή «είναι αναμφισβήτητος», τον αμφισβητείς εσύ.

του Παντελή Μπουκάλα

 Σου έρχεται αρχικά η ιδέα να πας στις Μυκήνες, να καθαρίσεις το πούσι. Σκέφτεσαι όμως ότι θα τις μάζεψαν πια τις πευκοβελόνες, μετά την πυρκαγιά. 

Χμ, τι θα ’λεγες για τον Παρθενώνα, ρωτάς τον εαυτό σου. Ε, too much, σου απαντά, θα χρειαστείς γερανούς, μπελάς. Συμφωνείς. Και πας στο Ηρώδειο, που, καθώς λες, «είναι εμβληματικός χώρος». Και να μην ήταν μέχρι τώρα, έγινε αφότου τραγούδησες εσύ εκεί. Φωτογραφίζεσαι λοιπόν μπροστά στο έμβλημα. Με χαμόγελο που λάμπει σχεδόν όσο και το διαφημιζόμενο τζιπάκι σου. Και ανεβάζεις τη φωτογραφία στο Ινσταγκραμ, να χαρούν οι στρατιές των φαν. 

Αδεια; Από ποιον; Εσύ, ένα τωρινό έμβλημα, κάνεις τη χάρη σ’ ένα άλλο, γερασμένο, να φωτογραφηθείς μπροστά του. Κι ύστερα, είναι εύκολο για οποιονδήποτε. Μπαίνεις στο τουτού, πατάς με τακτ την Αρεοπαγίτου –είναι πεζόδρομος, αλλά και σε τροχαίους να πέσεις, θαυμαστές σου θα είναι–, ανηφορίζεις στην Ακρόπολη, πατάς με τακτ τις πέτρες του Πικιώνη, στρίβεις, έφτασες. Και λες κι ένα τραγούδι ενθουσιασμένος. 

Ποιο τραγούδι; Ιδού κάποιοι τίτλοι του κ. Σάκη Ρουβά ερμηνευτικοί της ασύδοτης έπαρσης που τον οδήγησε στο Ηρώδειο: «Μια χαρά να περνάς» – η χαρά είναι το παν, όχι οι σκοτούρες για το τι κάνω κι αν πρέπει να το κάνω. «Σπασμένη κλειδαριά» – τωόντι, βρήκε σπασμένη την κλειδαριά και τα σκυλιά δεμένα, οπότε μπούκαρε. «Για φαντάσου» – έλα ντε, για φαντάσου, ένα μουσικόφιλο τζιπ στο Ηρώδειο. 

Ολα όμως τα εξηγεί ο τίτλος ενός άλλου σουξέ του: «Γιατί έτσι μ’ αρέσει»: «Εχω ένα τριπ [ή τζιπ;] δικό μου, / δε με νοιάζει εσύ τι λες. / Ας μου βγει και σε κακό μου, / δε θέλω συμβουλές. / Γιατί έτσι μ’ αρέσει. / Να κι αν δε σου αρέσει». Γιατί εκτός από έμβλημα είμαι και θεσμός. Με θαυμάζει η εξουσία, η πολιτική και η άλλη, η πιο εξουσία: η οικονομική. Και είμαι και πνευματικός άνθρωπος. Το είπαν τα ράδια προ διετίας: «Ο πνευματικός κόσμος σήμερα δεν είναι ο Μάλαμας και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αλλά ο Ρουβάς». Σωστά. Ο Σωκράτης κι ο Θανάσης ούτε με ποδήλατο δεν θα ντρόπιαζαν το Ηρώδειο. Οι απνευμάτιστοι. 

Α ναι. Ζήτησε συγγνώμη ο κ. Ρουβάς. «Για την όποια αναστάτωση προκλήθηκε». Οχι για τη βάναυση απρέπειά του. Και με «story» στο Ινσταγκραμ. Εικοσιτετράωρης ζωής. Μάγκικα πράματα.

 Καθημερινή

Τελικά ο υπεύθυνος είναι ο «θιασάρχης»

 Παρά την υπεροπλία στην επικοινωνία και τα δεκάδες εκατομμύρια που έχουν «πέσει» στον μιντιακό μηχανισμό, οι εσωτερικές κόντρες και η εικόνα αποσύνθεσης της κυβέρνησης δεν κρύβονται. Άλλωστε είχαν καταγραφεί από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε η ΝΔ τη διακυβέρνηση. Πλέον, μετά τη συμπλήρωση ενός χρόνου στην εξουσία, οι συγκρούσεις εσωκομματικών στρατοπέδων και διαπλεκόμενων συμφερόντων δεν είναι μόνο ορατές, αλλά εξελίσσονται και σε βαρίδι. 

Όσο τα προβλήματα από τις πολιτικές επιλογές αλλά και την ανικανότητα συσσωρεύονται, τόσο ενισχύονται οι εντάσεις και οι αρρυθμίες. 

Στο Υπουργικό Συμβούλιο της Τετάρτης, ο Πρωθυπουργός εξέφρασε τον εκνευρισμό του για τις συνεχείς αστοχίες των υπουργών του, πληροφορία που προέκυψε ως διαρροή από το ίδιο το Μαξίμου, πιθανότατα σε μια προσπάθεια να «διαχωρίσει» επικοινωνιακά τον Κυριάκο Μητσοτάκη από τους αποτυχημένους υπουργούς του, που σε μια σειρά από τομείς τα έχουν κάνει «ρόιδο». Έτσι καθώς οι πολίτες δεν «ανταποκρίνονται» πλέον στη λογική της μετακύλισης των ευθυνών, πότε στους «τεντιμπόιδες» και τους ανεύθυνους, πότε στους μετανάστες, πότε στην «κακιά στιγμή» και... τον «κακό μας τον καιρό», το Μαξίμου φαίνεται να «βγάζει στη σέντρα» τους ίδιους τους υπουργούς. «Τι να σου κάνει και ο Μητσοτάκης;», είναι το νέο «ποίημα» της ηγεσίας. 

Τα πρωτεία στις αποτυχίες κάθε είδους διεκδικούν επί ίσοις όροις οι Νίκη Κεραμέως, Χάρης Θεοχάρης, Βασίλης Κικίλιας, Λίνα Μενδώνη, Νότης Μηταράκης, Τάκης Θεοδωρικάκος, Γιάννης Βρούτσης, Νίκος Δένδιας, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι μόνιμη εστία εκνευρισμού για το γεγονός ότι δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δεν «καρφώνονται» μεταξύ τους μόνο οι υπουργοί, όπως συνέβη τελευταία με τους Χ. Σταϊκούρα και Ν. Μηταράκη, αλλά ακόμη και  «γαλάζιοι» αυτοδιοικητικοί επιτίθενται ανοιχτά σε υπουργούς ή απειλούν με αποκαλύψεις. Χαρακτηριστικές oι κόντρες και τα «χτυπήματα» όσων ενεπλάκησαν -με οποιοδήποτε τρόπο- με την πανδημία οδηγώντας σε ένα φονικό δεύτερο κύμα. Την ίδια ώρα, η κοινοβουλευτική ομάδα κάνει τη δική της «ανταρσία», πίσω από τις πλάτες του Αντώνη Σαμαρά, για να αποφύγει ή να καθυστερήσει την απόλυτη ταπείνωση με το Μακεδονικό και την ψήφιση των μνημονίων συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία. 

Η κυβέρνηση μοιάζει με επιθεωρησιακό νούμερο αλλά η κατάσταση στην υγεία, την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την σκληρή καταστολή και το προσφυγικό, είναι μάλλον τραγική και δεν προσφέρεται για γέλια. Το δε  Μαξίμου, μπορεί ήδη να μεταθέτει τις ευθύνες στους υπουργούς αλλά την ευθύνη για το «κάστινγκ» και τη στήριξη παρά τις διαδοχικές γκάφες, την έχει μόνο ο «θιασάρχης». Εν τέλει η «μασκαράτα» έχει μόνο μία υπογραφή: Αυτή του Πρωθυπουργού...

TVXS

Έτσι είναι οι καλλιτέχνες το 2020 στην Ελλάδα

του Μάριου Αθανασίου

 Είμαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα το 2020 με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη και υπ. Πολιτισμού τη Μενδώνη. Ας μην κρύβομαι άλλο. Ναι! Έχω μαύρο χρήμα! Και προφανώς έχω βρει τον τρόπο να το ξεπλένω.

Μετά από κάθε μου δουλειά αγοράζω υπερκοστολογημένα ακίνητα (πρόσφατα πήρα το 90ό μου διαμέρισμα), παράλληλα έχω και μπροστινούς που στήνουν μαγαζιά, τα υπερτιμολογώ και μετά δίνω ποσοστά. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι ζωγράφοι!

Τα έσοδα από την τελευταία μου τηλεοπτική δουλειά τα έβγαλα Ελβετία στον λογαριασμό ενός τρίτου, που τον πληρώνω αδρά. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι γλύπτες!

Στα σίριαλ και στις παραστάσεις που παίζω για να ανέβουν παίρνω μια εύλογη μίζα, ένα μέρος της το δίνω σε κάποιους φίλους δημοσιογράφους που έχω σε payroll για να με «αγιοποιούν» και ένα άλλο μέρος πάει σ' ένα μικρό παραδικαστικό κύκλωμα. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι ποιητές!

Πρόσφατα έβαλα στην αγορά μια εταιρεία έκδοσης εισιτηρίων και ο κόσμος αγόραζε στη διπλή τιμή τα εισιτήρια. Εγώ και αρκετοί καλλιτέχνες πήραμε τη μίζα μας, κατηγορηθήκαμε αλλά ήταν σκευωρία!

Λόγω της μεγάλης καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας παίρνω δάνεια από τις τράπεζες και μετά χρησιμοποιώ τις άκρες μου και μου διαγράφουν μεγάλο μέρος τους. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι μουσικοί!

Η περιουσία που δημιουργείται από το μαύρο χρήμα είναι γραμμένη στη γυναίκα μου, ώστε εγώ να φαίνομαι καθαρός. Όπως είναι λογικό, με άλλους ευαίσθητους καλλιτέχνες στήνουμε «μαϊμού» εταιρίες και παίρνουμε κρατικές επιχορηγήσεις από δικούς μας ανθρώπους. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι χορευτές!

Κάποιοι φίλοι μου που κάνουν σπικάζ ξεπλένουν το μαύρο χρήμα τους μέσω ποδοσφαιρικών ομάδων και μεταγραφών, αλλά εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά, είμαι οπαδός!

Και εδώ θέλω να σας πω και ένα ευχαριστώ γιατί τα ρούχα μου, τα ταξίδια μου, το γραφείο μου, τα κινητά μου, τους γραμματείς μου, τους πληρώνετε εσείς, οι φορολογούμενοι!

Έτσι είναι οι καλλιτέχνες το 2020 στην Ελλάδα και ευτυχώς δηλαδή, φαντάσου να ήμασταν τίποτα υπουργοί και να παίρναμε επίδομα 573 ευρώ για ενάμιση μήνα και να έπρεπε να δανειζόμαστε από εδώ και από εκεί!

* Ο Μάριος Αθανασίου είναι ηθοποιός

EFSYN

Στου ιού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!

 του Χρήστου Ξανθάκη

Το έχω γράψει χίλιες φορές και θα το ξαναγράψω:
Δεν είναι ωραίο να είσαι Κασσάνδρα!
Καθόλου ωραίο δεν είναι, το υπογράφω, να σε βρίζουν, να σε πατσαβουριάζουν, να σε φτύνουν. Κι αυτό γιατί τόλμησες να αναδείξεις και την άλλη πλευρά της επικαιρότητας, την όχι και τόσο ευχάριστη, αυτό που κρύβεται πίσω απ’ το ροζ συννεφάκι.. Όχι κύριε, δεν θα μας χαλάσεις εσύ τη ζαχαρένια!
Πολύ πιο ελκυστικό είναι να γίνεσαι Μαγιορκίνης και να βγαίνεις, ας πούμε, πριν από κάτι μήνες να διαπιστώνεις:
«Τάσεις υποχώρησης κάτω από τα 200 κρούσματα την ημέρα».
Και στις 25 του περασμένου μήνα να δηλώνεις ευθαρσώς:
«Μοντέλα προέβλεπαν έως και 400 κρούσματα ημερησίως, αλλά τα μέτρα απέδωσαν».
Για να έρθει προχθες ο ΕΟΔΥ και να ανακοινώσει 416 κρούσματα κορωνοϊού σε μία μέρα, αριθμό ρεκόρ μιας και το απόλυτο υψηλό της 23ης Σεπτεμβρίου, τα 453 κρούσματα δηλαδή, αφορούσε σε ενσωμάτωση δεδομένων πολλών ημερών από τα τεστ των αιτούντων άσυλο της Λέσβου. Την ίδια ώρα, οι ασθενείς που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι στις ΜΕΘ της χώρας συνεχίζουν να αυξάνονται, καθώς ανήλθαν στους 79 (από 73 προχθές), ενώ καταγράφηκαν πέντε νέοι θάνατοι από covid-19 για να φτάσουμε τις 388 απώλειες στη χώρα. Κι ο Μαγιορκίνης έβλεπε τα τραίνα να περνούν…

Στα γήπεδα κάτι τέτοιες περιπτώσεις τις χαρακτηρίζει η φράση «πήρε χαρτάκι ο προπονητής». Έρχεται δηλαδή ο πρόεδρος του συλλόγου ή κάποιος έμπιστος του προέδρου τέλος πάντων και λέει στον κόουτς:

«Κοίτα να δεις, στην ενδεκάδα θα κατέβουν αυτός κι αυτός κι αυτός. Και θα παίξει η ομάδα μ’ αυτόν κι αυτόν κι αυτόν τον τρόπο. Σημείωσέ τα να μην κάνεις καμιά χαζομάρα κι άντε στο καλό»!

Κι ανάλογα με το αν θέλει ή δε θέλει ο προπονητής να συνεχίσει να κάθεται στον πάγκο, είτε το παίρνει το «χαρτάκι» είτε το στέλνει από εκεί που ήρθε. Είτε θέλει την ησυχία του άλλως πως, είτε γουστάρει το vivere pericolosamente…

Μιας και μιλάω όμως για το ζην επικινδύνως, μη λησμονήσω να καταγράψω ένα από τα πιο διασκεδαστικά σενάρια των ημερών. Αυτό που θέλει τον Σωτήρη Τσιόδρα να δέχεται σωρεία απειλών για την ακεραιότητα τόσο του ιδίου όσο και της πολυμελούς οικογένειάς του. Έτσι εξηγείται, σύμφωνα πάντα με τη διαρροή, η απουσία του από τις περί κορωνοϊού ενημερώσεις, ο άνθρωπος είναι αναστατωμένος και δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο από την ασφάλεια των αγαπημένων του προσώπων. Την ίδια ώρα πάντως, βρίσκει χρόνο να συμμετάσχει στο διαφημιστικό σποτάκι της ΕΡΤ, προφανώς γιατί εκεί δεν λέει κουβέντα οπότε δεν έχουν λόγο να εξάπτονται οι εχθροί του…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά δυστυχώς φούντωσε ο κορωνοϊός και στον ορίζοντα εμβόλιο δεν φαίνεται. Και δεν θα φανεί για αρκετές εβδομάδες, αλλά ακόμη κι όταν φανεί, όπως λένε αυτοί που ξέρουν (τους ξέρω αυτούς που ξέρουν!) δεν θα είναι η ασημένια σφαίρα που θα εξοντώσει ατάκα κι επί τόπου τον βρυκόλακα. Κανείς δεν ξέρει ακόμη ποιο ποσοστό του πληθυσμού θα καλύπτει πλήρως, για πόσο χρονικό διάστημα θα το καλύπτει πλήρως και ποιες θα είναι οι παρενέργειες που θα συνοδεύουν το εμβόλιο. Οι προβλέψεις δεν είναι απαισιόδοξες, αλλά παραμένουν προβλέψεις και τίποτε παραπάνω. Οι βεβαιότητες, ως γνωστόν, ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα του Χάρη Θεοχάρη και για την ώρα δεν δείχνει καμία διάθεση να τις παραχωρήσει στον πρώτο τυχόντα!

 newpost.gr

Να κλαις ή να γελάς;

Το θρίλερ με τις μάσκες στα σχολεία φαίνεται να έχει ακόμη πολλά επεισόδια

του Θεόκριτου Αργυριάδη*

 Η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθείτε, τόσο περισσότερο θα διασκεδάσετε. Ακόμη κι αν όλα φαίνονται σκούρα, βρείτε κάτι θετικό και πιαστείτε απ’ αυτό. Ισχύει, όμως, το ίδιο και για την πολιτική; Μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με την ίδια θετικότητα τα πολιτικά λάθη και τις απροσεξίες της κυβέρνησης των α(χ)ρίστων;

Ας μιλήσουμε για το φιάσκο με τις μάσκες, ξεκινώντας με ένα αναγκαίο refresh. Αρχικά, όλοι οι βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης ΝΔ διατυμπάνιζαν σε υψηλούς τόνους, πως η μάσκα είναι ένα όπλο κατά του κορονοϊού και ο εφοδιασμός της εναπόκεινται στην ατομική ευθύνη του καθενός. Δεν ήθελαν να μοιράσουν τζάμπα μάσκες, δεν ήθελαν να αναλάβουν το κόστος. Πώς να το κάνουμε, δεν είναι στη φιλοσοφία τους να προστατεύουν τους ασθενέστερους οικονομικά και κοινωνικά. Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι!

Ωστόσο, υπό την πίεση και το διαρκές σφυροκόπημα σύσσωμης της αντιπολίτευσης, συλλόγων γονέων και καθηγητών αλλά και λοιμωξιολόγων αποφάσισαν, θέλοντας και μη, να διανείμουν δωρεάν μάσκες σε όλους τους μαθητές. Μέχρι εδώ καλά. Κι αν θεωρητικά μιλάμε για ένα εύκολα υλοποιήσιμο σχέδιο, πρακτικά η κυβέρνηση, για ακόμη μια φορά, μας απέδειξε πως δεν είναι ικανή ούτε να προγραμματίσει, ούτε να κατευθύνει, ούτε να υλοποιήσει μια τόσο απλή δράση.

Τα τυπικά βήματα ακολουθήθηκαν, αρμόδια επιτροπή ενέκρινε και έστειλε διαστάσεις μασκών στην ΚΕΔΕ, η οποία με την σειρά της διεξήγαγε διαγωνισμό και όσοι κατασκευαστές πήραν πράσινο φως έπιασαν αμέσως δουλειά. Μια μικρή υποσημείωση: ανάμεσά τους βρισκόταν και ο φίλος του Μητσοτάκη και ιδιοκτήτης της Exalco. Δεν λέω, εξαιρετικά κουφώματα, άριστης ποιότητας (ορίστε έκανα και διαφήμιση) αλλά τι σχέση έχει ο αλουμινάς με τις πάνινες μάσκες;

Και ενώ όλα έβαιναν καλώς, φαινομενικά τουλάχιστον, το τελικό προϊόν που έφτασε στα σχολεία δεν ήταν το επιθυμητό. Κυριολεκτικά, μάσκες-αλεξίπτωτα. Τι ντροπή, τι κυβερνητικός εξευτελισμός. Πλημμύρισαν τα social media από φωτογραφίες παιδικών προσώπων, καλυμμένων από τα μαλλιά μέχρι το πηγούνι με την μάσκα. Και αυτός ο Zuckerberg πια, τι την ήθελε την ανακάλυψη του facebook; Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα έπεφτα από τα σύννεφα αν ο Γεωργιάδης π.χ επέρριπτε ευθύνες σε αυτόν για την διάδοση του φιάσκου!

Εν τω μεταξύ, πριν λίγες μέρες ο Θεοδωρικάκος μας έλεγε ότι οι πολυσυζητημένες μάσκες θα κοστίσουν στον Έλληνα φορολογούμενο 6,2 εκατομμύρια ευρώ (διόλου ευκαταφρόνητο ποσό) και περηφανευόταν για το πόσο γρήγορα έδρασε η κυβέρνηση, μάλιστα, κάτω από το καθεστώς πλήρους διαφάνειας. ΧΑ ΧΑ ΧΑ. Και να σου ξανά ο Θεοδωρικάκος, λίγες μέρες μετά, να μας εξηγεί τι πήγε στραβά, μιλώντας για αστοχία που θα διορθωνόταν άμεσα, ζητώντας κατανόηση και συγχώρηση. Εντάξει λοιπόν, το παίζω μεγαλόκαρδος και τους συγχωρώ. Να μην ξαναγίνει. Έλα όμως που ξανάγινε!

Πάμε στο σήμερα. Σήμερα, τρεις εβδομάδες σχεδόν μετά την πρώτη αποτυχία και η κατάσταση παραμένει απολύτως στάσιμη. Η άμεση διόρθωση που ευαγγελιζόταν η κυβέρνηση δεν ήρθε ποτέ. Γινόμαστε μάρτυρες ενός ping pong ευθυνών ανάμεσα στο Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Εσωτερικών. Ενώ το Υγείας έστειλε οδηγία για διαστάσεις μάσκας 10 επί 22 εκατοστά, το Εσωτερικών τις απέρριψε ως ακατάλληλες, λέγοντας πως με τέτοιες διαστάσεις οι μάσκες θα γίνουν μικρές.

Τελικά, το Υπουργείο Υγείας έστειλε δείγματα και όχι διαστάσεις στην ΚΕΔΕ, η οποία προβληματίζεται για το εάν πρέπει να κάνει νέο διαγωνισμό ή να αναλάβουν την παραγωγή μασκών οι κατασκευαστές από τον προηγούμενο. Η φάση είναι: Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Πλήρως αδιόρθωτοι!

Το θρίλερ με τις μάσκες φαίνεται να έχει ακόμη πολλά επεισόδια. Η πρωτοβουλία που πάρθηκε για να μην επιβαρυνθεί περισσότερο ο οικογενειακός ισολογισμός έπεσε στο κενό. Γονείς και μαθητές αναγκάζονται να αγοράζουν με δικά τους χρήματα τις μάσκες προστασίας, γνωρίζοντας πως αν δεν το κάνουν η κυβέρνηση θα τους κουνήσει και το δάχτυλο. Υπολογίζεται πως μένουν περίπου 3,2 εκατομμύρια μάσκες να διανεμηθούν στα σχολεία. Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν πως αυτό θα γίνει εφικτό μετά τα μέσα Νοεμβρίου, ενώ είμαστε μόλις στην πρώτη μέρα του Οκτώβρη (ευκαιρίας δοθείσης καλό και υγιή μήνα!).

Όλα τα παραπάνω, συντελούν στην παρουσίαση μιας εικόνας κυβερνητικής ανικανότητας και ανευθυνότητας. Η εμπιστοσύνη του πολίτη προς τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς κλονίζεται. Γιατί, αν δεν μπορεί να φτιάξει 2-3 μάσκες για κάθε μαθητή, τότε πώς θα αντιμετωπίσει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα; Πώς μιλά για προστασία, όταν δεν στέκεται στο ύψος των αρμοδιοτήτων της;

Είναι από τις στιγμές που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. Κωμικοτραγική κατάσταση, όπως κωμικοτραγικοί είναι και οι υπεύθυνοι αυτής. Τα σχολεία περιμένουν μάσκες και οι Υπουργοί σφυρίζουν κλέφτικα. Και κάτι τελευταίο. Ο Γεραπετρίτης είπε πως η παροχή δωρεάν μάσκας έχει συμβολικό χαρακτήρα. Στο όλο θέμα των μασκών, το μόνο συμβολικό που αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι η κυβερνητική ολιγωρία και αναποτελεσματικότητα.

*Ο Θεόκριτος Αργυριάδης είναι φοιτητής πολιτικών επιστημών στο ΔΠΘ

κουτι πανδωρας

Το νέο κόλπο του Μαξίμου: «τι να σου κάνει κι ο Μητσοτάκης;»

του Στέλιου Κούλογλου

 Έχουν τρελάνει και τους πιστούς οπαδούς. Όπως εκείνη τη φουκαριάρα αρθρογράφο του Protagon, που όταν ο κ. Κουμουτσάκος γιόρτασε τα γενέθλια του πίνοντας θεία μετάληψη στην εκκλησία, του έσυρε τα εξ αμάξης, τελειώνοντας το άρθρο της με ένα υστερόγραφο-ύμνο στον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας: «Κάποιοι επιλέξαμε να μην κάνουμε επίδειξη της πίστης μας» δήλωσε ο κ. Χαρδαλιάς. Να αγιάσει το στόμα του!».

Πριν προλάβει να αγιάσει, νάτος και ο Χαρδαλιάς χωρίς μάσκα, να φυλάει το χέρι του ιερέα. Το αρνήθηκε ο ίδιος με το επιχείρημα ότι φίλησε μανίκι, επανήλθε ο ευτυχής ιερέας δίνοντας του συγχαρητήρια επειδή του φίλησε κανονικά το χέρι, μόνο VAR δεν χρησιμοποιήσαμε, από αυτά που βλέπουν οι διαιτητές αν πέρασε η μπάλα τη γραμμή. « Τι να σου κάνει κι ο Μητσοτάκης; », αναφώνησε τελικώς η αρθρογράφος, όπως παλιότερα οι Σοβιετικοί που τους έστελναν στα γκουλάγκ,  αλλά πίστευαν ότι ο Στάλιν δεν ήξερε τίποτα.
 
Στις 15 μέρες που μεσολάβησαν από την παραπάνω αρθρογραφία, οι μπαχαλικές εξελίξεις είναι ραγδαίες, από την πανδημία και τα σχολεία μέχρι τον συνωστισμό στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τον Μεγάλο Περίπατο και την «ιστορική» συμφωνία των Πρεσπών. Μπορεί τα μεγάλα πνεύματα να συναντώνται,  ίσως πρόκειται για σύμπτωση. Το βέβαιο είναι ότι  το Μέγαρο Μαξίμου άρχισε να διαρρέει την ίδια θεωρία: ότι ο κύριος Μητσοτάκης δεν φταίει.  Είναι δυσαρεστημένος με πολλούς υπουργούς του και «τράβηξε αυτιά» στο χθεσινό υπουργικό Συμβούλιο.
 
 Εντάξει, είναι αλήθεια ότι στον θίασο έχουν μπει πολλοί με μέσο: η ακροδεξιά του Σαμαρά έβαλε τον άπραγο Γεωργιάδη και τον Βορίδη που είναι προφανές ότι δεν του πάει ο ρόλος του αγροτοπατέρα, η εκκλησία την παπαδιά που παριστάνει την υπουργό Παιδείας, οι καραμανλικοί ένα δύο δικούς τους, ο υπουργός Τουρισμού εισέπραξε το γραμμάτιο που δεν ψήφισε τη συμφωνία των Πρεσπών, παρότι συμφωνούσε με αυτήν κλπ
 
Αλλά πριν από 2 μήνες, μετά από ένα χρόνο στην εξουσία, ο πανίσχυρος πλέον πρωθυπουργός, κάτι μεταξύ Τσώρτσιλ και Μωυσή στο βασίλειο της Ψωροκώσταινας, έκανε ανασχηματισμό και μπορούσε να προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις, αλλά δεν έκανε καμία. Και αυτό γιατί κάθε ηγέτης και κάθε πρωθυπουργός έχει τους συνεργάτες και τους υπουργούς που του αξίζουν: δεν μπορεί να είσαι μια μετριότητα ή ανασφαλής και να διαλέγεις καλύτερους από σένα ή στελέχη που μπορούν να σου πουν όχι. Γι αυτό στον πάγκο της νεοδημοκρατικής ομάδας δεν υπάρχουν αναπληρωματικοί, ενώ η μεταγραφική περίοδος (από το παλιό ΠΑΣΟΚ ) έχει προς το παρόν τελειώσει.
 
Άλλωστε, τι είχε χθες να πει στους υπουργούς του ο κ. Μητσοτάκης, σύμφωνα πάντα με τις δικές του διαρροές, μπροστά στο  απερίγραπτο μπάχαλο μιας κυβέρνησης που εδώ και εβδομάδες δεν μπορεί ούτε να παραγγείλει σωστές  μάσκες για τους μαθητές; «Δεν είναι πολιτικά και ηθικά αποδεκτό οποιοσδήποτε υπουργός να μετακυλίει ευθύνες σε άλλους υπουργούς ή να αποφεύγει να στηρίζει επιλογές της κυβέρνησης ή να αναγνωρίζει αστοχίες, επικαλούμενος αναρμοδιότητα».
 
Το μήνυμα είναι σαφές: τα έχουν κάνει θάλασσα, είναι όλοι συνυπεύθυνοι. Ο Μητσοτάκης τους κατσάδιασε κανονικά. Τι  άλλο να σου κάνει;

TVXS

Για το κόμμα ή για την πατρίδα ρε γαμώτο;

του Τάσου Παππά

 Δεν βρίσκουν βουλευτή να αναλάβει την υποστήριξη στη Βουλή των τριών συμφωνιών με τη Βόρεια Μακεδονία και μεταθέτουν διαρκώς την ημερομηνία της συζήτησης. 

Γελοιοποιούνται με την παρέμβαση που έκαναν προκειμένου να βγει από την επίσημη ανακοίνωση μετά τη συνάντηση Πομπέο-Δένδια η λεξούλα «ιστορική» που αφορούσε τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλεγε προεκλογικά ότι θα ασκήσει βέτο στην περίπτωση που δεν θα συμφωνήσει με τη διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση και ως πρωθυπουργός δίνει μάχες για να αποσύρει τις ενστάσεις του ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, εισπράττοντας τις θερμές ευχαριστίες του Ζόραν Ζάεφ.

Οταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκλεινε το μάτι στους μακεδονομάχους του κόμματός του λέγοντας ότι οι σχέσεις του με τον Ζάεφ θα είναι τυπικές, όπως επιβάλλει το πρωτόκολλο, και μέσα σ’ έναν χρόνο τον έχει δει τρεις φορές, έφαγε μαζί του με φόντο την Ακρόπολη, φωτογραφήθηκε χαμογελαστός με τον πρωθυπουργό της ακατονόμαστης χώρας και μίλησαν για δουλειές. Πώς τώρα έγινε, έστω και για λίγες ώρες, ιστορική η Συμφωνία των Πρεσπών, αυτή που ο κ. Μητσοτάκης αποκαλούσε «εθνικώς επιζήμια» και οι υπερπατριώτες της Ν.Δ. με πρώτο βιολί τον Αντ. Σαμαρά την περιέγραφαν ως «κατάπτυστη και επονείδιστη πράξη», είναι ένα μεγάλο ερώτημα.

Η απάντηση είναι εύκολη. Οσο ήταν στην αντιπολίτευση ψάρευε στα θολά νερά, κινούνταν με τη λογική «μάζευε κι ας είναι ακροδεξιές ρώγες», καλλιεργούσε προσδοκίες πως θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την αλλάξει, άντε στη χειρότερη περίπτωση να τη βελτιώσει προς όφελος της Ελλάδας.

Δεν έπραξε τίποτε προς αυτήν την κατεύθυνση, όχι γιατί, όπως λέει, το κράτος έχει συνέχεια και δεν μπορεί ατιμωρητί να ακυρώνει συμφωνίες, αλλά γιατί και αυτός και ο αρμόδιος υπουργός Νίκος Δένδιας δεν έχουν σοβαρές αντιρρήσεις επί της ουσίας για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο κ. Μητσοτάκης απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη λέξη προδοσία (άφησε σε άλλους να παίξουν βρόμικα), ενώ ο κ. Δένδιας δεν διακρίθηκε στο άθλημα της πατριδοκαπηλίας ούτε την περίοδο που στο επίκεντρο ήταν το Μακεδονικό ούτε προεκλογικώς όταν το επίμαχο ζήτημα ήταν σε περίοπτη θέση στην ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας.

Στις δημόσιες εμφανίσεις του ήταν ήπιος, διακινούσε χωρίς ενθουσιασμό (ήταν ορατό διά γυμνού οφθαλμού) τη γραμμή του κόμματος, αρνούμενος να υιοθετήσει την εμπρηστική ρητορική συναδέλφων του (με μερικούς συνυπάρχει στο υπουργικό συμβούλιο), κρατώντας την αντιπαράθεση με τους πολιτικούς αντιπάλους του σε κόσμιο επίπεδο.

Τα ερωτήματα όμως που δεν έχουν απάντηση ακόμα είναι πολλά: Πώς θα λειτουργήσουν τα στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με τον ΣΥΡΙΖΑ για το Μακεδονικό; Τι θα κάνουν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που χειροκροτούσαν όρθιοι τον πρώην πρωθυπουργό στη Βουλή όταν έμπλεος ιερής οργής ξιφουλκούσε κατά των ενδοτικών που έδωσαν γην και ύδωρ στους εχθρούς του έθνους και φώναζε για να ακουστεί στα πέρατα της οικουμένης ότι «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική»;

Τι θα κάνει ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς που βλέπει την κυβέρνηση στο Μακεδονικό να υποχωρεί ατάκτως και στα ελληνοτουρκικά να πορεύεται σε δρόμους που κατά τη γνώμη του (την έχει διατυπώσει δημοσίως) μπορεί να οδηγήσουν σε εθνικές ήττες; Τι θα ζητήσει από τον κ. Μητσοτάκη για να καταπιεί αμάσητη την πρόκληση; Τι θα του δώσει ο πρωθυπουργός ως αντάλλαγμα για να μην προκαλέσει εσωκομματικό πρόβλημα; Ενα ενδιαφέρον δούναι και λαβείν είναι σε εξέλιξη. Για την παράταξη ρε γαμώτο ή για την πατρίδα ρε γαμώτο;

Ανάγωγα
Ο Τραμπ πλήρωνε στην εφορία 750 δολάρια. Τόσα του περίσσευαν του φτωχούλη! Ελληνική τράπεζα εξαφανίζει χρέος επιχειρηματία ύψους 130 εκατ. ευρώ. Γούστο της και καπέλο της! Ξένες τράπεζες, υπεράνω υποψίας, ξέπλεναν επί χρόνια βρόμικο χρήμα πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Πόσο δίκιο είχε ο Μπρεχτ! Παλικάρια, αυτή η ΤΙΝΑ που μας έχετε μοστράρει μπάζει από παντού.

Efsyn