«All you want is Greece»: Να ετοιμαζόμαστε για το «κολλήστε ελεύθερα, vol.2»;

Η ελληνική κυβέρνηση δε μαθαίνει από τα λάθη της, αλλά τα ξανακάνει κιόλας.

του Ανδρέα Βάγια

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης προσκάλεσε το διεθνές κοινό να επισκεφτεί την Ελλάδα εφέτος για τις διακοπές του, με σύνθημα «All you want is Greece»

Ο Χάρης Θεοχάρης παρουσίασε το νεο slogan του ελληνικού τουρισμού, αναφέροντας ότι «φέτος και για πάντα, το μόνο που θέλετε είναι η Ελλάδα. Για να ξαναέλθει το χαμόγελο στα χείλη σας, με την ελπίδα ότι θα ξαναπάρετε πίσω τη ζωής, το μόνο που θέλετε είναι η Ελλάδα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο έλληνας υπουργός, από το βήμα της διεθνής τουριστικής έκθεσης ITB 2021, που φέτος διεξάγεται ψηφιακά.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί πως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές οι προβλέψεις για τα κρούσματα που αναμένονται στην καθημερινή επιδημιολογική έκθεση του ΕΟΔΥ κάνουν λόγο για πάνω από 2.000 κρούσματα, ενώ εδώ και μέρες οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ, ξεπερνούν τους 400 με τους υγειονομικούς να απευθύνουν έκκληση προς κάθε κατεύθυνση για την ασφυκτική πίεση στην οποία βρίσκεται το ΕΣΥ. 

Παράλληλα, η κυβέρνηση έχει ποντάρει αποκλειστικά στον εμβολιασμό, ο οποίος και δεν έχει προχωρήσει όπως αναμενόταν ενώ δεν έχει γίνει κάτι ουσιαστικά σε σχέση με τα τεστ αλλά και τα μέτρα πρόληψης.

Ωστόσο, αυτή ακριβώς τη στιγμή επέλεξε ο υπουργός για να προαναγγείλει τις «φιλοδοξίες» της χώρας στον τουριστικό τομέα, αναφέροντας ότι «εφόσον το επιτρέψουν τα υγειονομικά δεδομένα, να ανοίξει τις τουριστικές πύλες μέχρι τις 14 Μαΐου».

Μέχρι τότε, εξήγησε ο κ. Θεοχάρης, θα εξεταστεί το πιλοτικό άνοιγμα, κατά πάσα πιθανότητα στις αρχές Απριλίου, με χώρες της ΕΕ, αλλά και χώρες οι οποίες έχουν προχωρήσει με τον εμβολιασμό, όπως το Ισραήλ. Ο κ. Θεοχάρης τόνισε, ότι όλα αυτά τα σχέδια θα έλθουν εις πέρας σεβόμενοι τις συνθήκες της πανδημίας.

Μάλιστα ο κ. Θεοχάρης απευθυνόμενος στους δυνητικούς επισκέπτες της χώρας ο επεσήμανε, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ότι η Ελλάδα είναι πανέτοιμη να τους υποδεχτεί με με ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο για το καλοκαίρι του 2021. 

Ο υπουργός μάλιστα ανακοίνωσε και το πλαίσιο προϋποθέσεων υπό το οποίο οι τουρίστες θα είναι ευπρόσδεκτοι. Είτε να έχουν εμβολιαστεί, είτε να έχουν αντισώματα ή να έχουν αρνητικό τεστ Covid. 

Στο μεταξύ επεσήμανε ότι όλοι οι τουρίστες θα υποβληθούν σε δειγματοληπτικούς ελέγχους, όπως έγινε και το προηγούμενο έτος. 

Μια σημαντική εξάλλου διαφορά σε σχέση με πέρυσι, όπως είπε, είναι η χρήση των Rapid Test, που σημαίνει ότι η απομόνωση, εφόσον χρειαστεί, δε θα έχει την ταλαιπωρία της μετακίνησης από το κατάλυμα 24 ώρες μετά, όπως γινόταν πέρυσι. Φέτος, όπως υποστήριξε ο κ. Θεοχάρης, η διάγνωση θα είναι άμεση και αν υπάρξει κρούσμα θα μεταφέρεται στις κατάλληλες εγκαταστάσεις. Στο σημείο αυτό τονίστηκε ότι όλα τα έξοδα είναι του ελληνικού κράτους χωρίς καμία επιβάρυνση των ξένων επισκεπτών.

Παραμένοντας στο υγειονομικό μέτωπο ο κ. Θεοχάρης ανέφερε ότι οι κανονισμοί προστασίας και ασφάλειας που ισχύουν για τους έλληνες πολίτες ισχύουν και για τους επισκέπτες της χώρας, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι ενδυναμώνονται οι δομές υγείας στους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς, ενώ παράλληλα δίνεται προτεραιότητα στους εμβολιασμούς των ανθρώπων που εμπλέκονται με την τουριστική βιομηχανία, ακολουθώντας τον εμβολιασμό των ευπαθών ομάδων.

Κλείνοντας ο υπουργός Τουρισμού δήλωσε εμφατικά ότι καμία εικόνα δε θα μπορούσε να απεικονίσει καλύτερα την επιστροφή του τουρισμού στην κανονικότητα από το ελληνικό τοπίο, το ελληνικό χαμόγελο και την ελληνική φιλοξενία. «Σήμερα προστίθεται πλέον και η δέσμευση μας να εγγυηθούμε υγεία και ασφάλεια στον καθένα τουρίστα», πρόσθεσε. 

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν μια κακόγουστη φάρσα αλλά δυστυχώς είναι κομμάτι της πραγματικότητας. Είναι ο αντικατοπτρισμός του τρόπου με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται και αφουγκράζεται την κοινωνία. Διότι το γεγονός πως ο αρμόδιος υπουργός επέλεξε να επικαλεστεί τους περσινούς χειρισμούς, είναι δείγμα πολιτικής αλαζονείας και κοροϊδίας προς το σύνολο της κοινωνίας. 

Ο κ. Θεοχάρης δε δίστασε να αναφέρει τη φράση, ότι «όλοι οι τουρίστες θα υποβληθούν σε δειγματοληπτικούς ελέγχους, όπως έγινε και το προηγούμενο έτος». Δε δίστασε να αναφέρει ότι «ενδυναμώνονται οι δομές υγείας στους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς» την ώρα που η στήριξη στο ΕΣΥ είναι μηδαμινή. Όπως επίσης δε δίστασε να στείλει εκ νέου ένα μήνυμα το οποίο παίρνει τη σκυτάλη από τις περσινές φιέστες της Σαντορίνης και του «Greece is a state of mind»  με το φετινό σίκουελ να είναι το «All you want is Greece». 

Την ώρα που η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή κρίση με τεράστια ανεργία, αστυνομική βαρβαρότητα και καταπάτηση συνταγματικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, το μόνο που δε χρειάζεται το κοινωνικό σύνολο είναι να νιώθει ότι ο προνομιακός συνομιλητής της πολιτικής ηγεσίας είναι ο τουρίστας με τον κάτοικο να μετατρέπεται σε παρία - ιθαγενή. 

Κι αυτό γιατί οι περσινές φιέστες με την υποδοχή αεροπλάνων σαν νικητή του Euro, την ώρα που οι ίδιοι οι χειρισμοί απέδειξαν ότι ο τρόπος που άνοιξε ο τουρισμός, λειτούργησε προωθητικά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, είναι πολύ νωπές στη μνήμη.

Και ακόμα και η επιλογή της παραφθοράς του τραγουδιού, «All you Need is Love», των Beatles συνοψίζει την αισθητική και πολιτική επιλογή της κυβέρνησης για μια χώρα που σαν καμάκι της δεκαετίας του ’70, μαθαίνει δυο – τρεις ατάκες στ’ «αμερικάνικα», για να μπορεί να τσιμπήσει ό,τι μπορεί, από τα ζεστά κέρματα που θα της πετάξουν οι πλούσιοι επισκέπτες.

Παράλληλα, η σημερινή αναφορά του Χάρη Θεοχάρη υπονοεί ότι η κοινωνία έχει ξεχάσει τόσο τους κυβερνητικούς χειρισμούς μόλις μερικούς μήνες πριν, αλλά και την παραδοχή της αποτυχίας από τον ίδιο τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Άδωνη Γεωργιάδη. 

«Πέσαμε τελείως έξω ως προς τη σφοδρότητα του δεύτερου κύματος. Το σενάριο που είχαμε πιστέψει, κι εγώ αυτό είχα πιστέψει, ήταν ότι όταν ανοίγαμε τον Ιούνιο λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, οι επόμενοι μήνες μέχρι τον Οκτώβριο θα ήταν σχετικά ήρεμοι με έναν αδύναμο ιό, άρα η κεντρική μας φιλοσοφία και συγκέντρωση ήταν πως θα ανοίξουμε τον τουρισμό και την οικονομία»,  είχε δηλώσει τον περασμένο Νοέμβριο ο κ. Γεωργιάδης στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN, προσθέτοντας ότι «δεν είδαμε ότι ο ιός μεταλλάχθηκε και εξαπλώθηκε με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Αυτό όμως ήταν το πρωτόγνωρο που έκανε τη διαφορά. Πιθανόν αν είχαμε σκεφτεί από την αρχή ότι ο ιός δεν θα έρθει τον Οκτώβριο αλλά θα έρθει τον Ιούνιο και τον Αύγουστο να ηταν όλα τελείως διαφορετικά». 

Με τη χώρα να διανύει μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της καθημερινά σε πολιτικό επίπεδο μεταπολιτευτικά, οι παράλληλες αναφορές και τα καλέσματα στο ξέφρενο ελληνικό καλοκαίρι, παραπέμπουν σε ακόμα πιο σκοτεινά χρόνια από την περίοδο της Μεταπολίτευσης. 

Με λίγα λόγια, αν σε λίγο καιρό μάθουμε ότι φτιάχνονται και δρόμοι και το κλίμα είναι τόσο καλό που μπορούμε να κοιμόμαστε με ανοιχτές τις πόρτες, θα επιβεβαιωθούν στην πράξη οι πιο απαισιόδοξες αναλύσεις, γι’ αυτό που ζούμε, όπως κι αν το βαφτίζει κανείς. 

κουτι πανδωρας

Μίλα μου για μίλια

Hταν σχεδόν αναμενόμενο ότι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσιζε να πηδήξει με την πανοπλία του Μεγαλέξανδρου που φόρεσε για το μακεδονικό στα νερά του Αιγαίου, θα πήγαινε άπατος.

του Κώστα Βαξεβάνη

Έχοντας λοιπόν την απαραίτητη αίσθηση αυτοσυντήρησης, παράτησε τις περικεφαλαίες, εναπόθεσε στα γρήγορα τα πολεμικά εξαρτήματα που κουνούσε στον ανύπαρκτο εχθρό της Βόρειας Μακεδονίας και προτίμησε τα βατραχοπέδιλα και την ξαπλώστρα ως εξαρτήματα για την κρίση στο Αιγαίο.

Απέναντι στις δύο εθνικές εκκρεμότητες ο Μητσοτάκης επέλεξε δύο διαφορετικές στρατηγικές. Στο μακεδονικό επέλεξε την όξυνση και την πατριδοκαπηλία ενώ στα ελληνοτουρκικά αποσιωπά και κρύβει τα πραγματικά γεγονότα, υποσχόμενος μια τιμωρία που θα εμφανιστεί από τον ευρωπαϊκό βορρά για να κατατροπώσει την Τουρκία. Μια μετάλλαξη δηλαδή των θεωριών περί ξανθού γένους που αυτήν τη φορά θα έχει τη μορφή της Μέρκελ και των Ευρωπαίων εταίρων για να γίνει τιμωρός του Ερντογάν.
Και στις δύο περιπτώσεις ο Μητσοτάκης υπήρξε επικίνδυνος και διχαστικός. Δεν ευνόησε καμιά πολιτική συναίνεση, διαχειρίστηκε τα εθνικά θέματα έξω από την εθνική γραμμή και επέλεξε προσωπικές πολιτικές, τις οποίες προωθούσε και ωραιοποιούσε με τη βοήθεια των ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης.
Σε αυτές τις πολιτικές απρέπειες πρέπει να προστεθεί η εγκληματική πρακτική του να εκμεταλλευτεί τα εθνικά θέματα για πολιτικό όφελος. Ο Μητσοτάκης ούτε ως πρόεδρος της ΝΔ ούτε πολύ περισσότερο ως πρωθυπουργός είχε κάποιο πρόβλημα με τη συμφωνία των Πρεσπών. Η πραγματική θέση του για την επίλυση του μακεδονικού ήταν αποτέλεσμα της οικογενειακής ιστορίας και των εμπειριών του σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον. Τη θέση του άλλωστε είχε περιγράψει η ευρωβουλευτής της ΝΔ Μαρία Σπυράκη στη συνάντησή της με τον Ζόραν Ζάεφ. Στην πραγματικότητα ήθελε ο ίδιος να έχει υπογράψει μια συμφωνία των Πρεσπών, αλλά έπρεπε να εξαπατήσει τον πολιτικό του χώρο και κάθε εύπιστο πατριώτη. Εσυρε όμως ολόκληρο τον πολιτικό του χώρο στην αγκαλιά της ακροδεξιάς για να μπορέσει να κάνει ρεσάλτο στην εξουσία. Κατασκεύασε μακεδονομάχους και αυτούς που αποκάλεσε γραφικούς στη Βουλή για να ακυρώσει την υπεύθυνη στάση του πολιτικού του αντιπάλου και να τον ενοχοποιήσει ως εθνικό προδότη. Ηταν η συνταγή για να τον νικήσει εκλογικά.
Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κάποιος στην πολιτική και τη δημοσιογραφία είναι ότι με τα εθνικά θέματα δεν παίζουμε. Γύρω τους υπάρχουν αντιπαραθέσεις, κρίσεις, συγκλήσεις και αντεγκλήσεις αλλά υπάρχουν και όρια.
Απ’ ό,τι φαίνεται ο Μητσοτάκης δεν έπαιξε με τα εθνικά θέματα περιστασιακά. Το έκανε και το 2018 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο στα δώδεκα μίλια, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που έχει η χώρα. Η θέση της ΝΔ εκφράστηκε από διάφορα στελέχη της, ανάμεσα στα οποία ο Αδωνης Γεωργιάδης ο οποίος δήλωσε:
«Μεγάλη ζημιά που ξεχώρισε ο Κοτζιάς το Ιόνιο από το Αιγαίο για τα δώδεκα μίλια. Μεγάλη ζημιά και η απόφαση του Κοτζιά γιατί ξεχώριζε το Αιγαίο από το Ιόνιο. Λάθος, γιατί έτσι αναγνωρίζεις την ιδιαιτερότητα του Αιγαίου και άρα αναγνωρίζεις ότι η Τουρκία έχει διεκδικήσεις εκεί. Και αυτό δεν πρέπει να το κάνεις».
Μπορεί βέβαια να πει κάποιος ότι οι θέσεις του Γεωργιάδη έχουν τη σταθερότητα που έχει ένα εκκρεμές, αλλά ο Αδωνης είναι αντιπρόεδρος της ΝΔ. Την ίδια θέση άλλωστε είχαν εκφράσει ο Βασίλης Κικίλιας, ο διπλωμάτης Γιώργος Κουμουτσάκος, ο σύμβουλος περί τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και Μακεδονίας του Μητσοτάκη Αγγελος Συρίγος και κυρίως η Ντόρα Μπακογιάννη, πρώην ΥΠΕΞ και αδερφή του Μητσοτάκη. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η απόφαση για την επέκταση στα δώδεκα μίλια ήταν τότε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πρόεδρο του κόμματος, επισφαλής αν όχι προδοτική.
Μέχρι την ώρα που ο Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής καυχήθηκε ότι ως πρωθυπουργός της χώρας επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα δώδεκα μίλια στο Ιόνιο και μεγαλώνει έτσι την Ελλάδα κατά 10%.
Ακόμη χειρότερα, από το ίδιο βήμα δήλωσε ότι ο ίδιος δεν είχε θέση για το ζήτημα και όσα είχαν εκφραστεί ήταν απόψεις των στελεχών του. Ο Μητσοτάκης δεν έχει ούτε το θάρρος να παραδεχτεί ότι ήταν η θέση ενός κόμματος του οποίου είχε την αρχηγία και βιάστηκε να ρίξει την ευθύνη στα στελέχη του.
Ο σημερινός πρωθυπουργός διέπραξε το έγκλημα καθοσιώσεως να χρησιμοποιεί τα εθνικά θέματα για ίδιον πολιτικό συμφέρον. Το αντάλλαγμα όπως φαίνεται δεν είναι μόνο η εξουσία, αλλά και οι μπίζνες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο κύκλος του αντιμετωπίζουν τη χώρα ως ανώνυμη εταιρεία, για την οποία δεν έχουν σημασία οι μέτοχοι αλλά τα κέρδη. Δεν υπάρχει χώρος εθνικής ευθύνης και επικράτεια αλλά κερδοφόρες διαδικασίες.
Τώρα αν κάποια στιγμή φαλιρίσει ή χαθεί η χώρα-ΑΕ, το μοναδικό ζητούμενο είναι τα κέρδη. Τα κέρδη μοιράζονται στους μετόχους και όχι στους εργαζόμενους. Αν στο μέλλον αποδειχτεί ότι ο Μητσοτάκης είχε πραγματικές μετοχές σε αυτή την υπόθεση, τότε η Ιστορία θα είναι αμείλικτη.

Documento219

Η επικίνδυνη επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά

Με μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, μια μέρα πριν από την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία, δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια ελληνοτουρκικής προσέγγισης δηλώνοντας την αντίθεσή του τόσο με αυτές τις συνομιλίες όσο και με ενδεχόμενη προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Τα επιχειρήματά του είναι τα αναμενόμενα για έναν εθνικιστή: Δεν έχει νόημα ο κατευνασμός του επεκτατιστή, θα αποτραπούν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας λόγω της διαδικασίας διαλόγου, το Διεθνές Δίκαιο μας ευνοεί και δεν έχουμε λόγους να αναζητήσουμε την ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ έχει εκφράσει έγκαιρα τη θέση «δεν κάνουμε διάλογο με πειρατές». Η τεράστια μιντιακή ασυλία που απολαμβάνει του προσέφερε απόλυτη προστασία και η δήλωσή του αυτή δεν πήρε τις διαστάσεις που της αναλογούσαν.

Εξάλλου, είναι γνωστό ότι εξαιτίας του δικού του βέτο δεν έρχονται προς κύρωση στη Βουλή τα μνημόνια που συνδέονται με τη συμφωνία των Πρεσπών. Αλλά από το Μέγαρο Μαξίμου συσκοτίζουν το θέμα χάρη -και πάλι- στη μιντιακή σιωπή.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει κρύψει ποτέ ότι δεν έχει απαρνηθεί τον εαυτό του της δεκαετίας του 1990, όταν ως μακεδονομάχος ανέτρεψε την τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Υπενθυμίζει, όταν νομίζει πως χρειάζεται, τις απόψεις του αλλά αποφεύγει να προκαλεί ανοιχτές εσωκομματικές συγκρούσεις όσο η «γραμμή» του γίνεται σεβαστή από την ηγεσία της ΝΔ.

Τώρα που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να συγκατατεθεί στην επανέναρξη των διερευνητικών επαφών, γιατί ο,τιδήποτε άλλο θα ήταν αδιανόητο στο ευρωπαϊκό και στο ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο, ο Αντ. Σαμαράς επιστρέφει στο προσκήνιο για να θέσει τα όρια.

Απαντά στην ιστορική του αντίπαλο Ντόρα Μπακογιάννη που τάσσεται θερμά υπέρ μιας προσφυγής στη Χάγη και προειδοποιεί τον αδελφό της να μη διανοηθεί να προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα πράγματα περιπλέκονται δεδομένης της απήχησης του Α. Σαμαρά στο εσωτερικό της ΝΔ. Περισσότεροι από δέκα βουλευτές ανήκουν στον κύκλο της επιρροής του, επιβλήθηκε πλήρως τον καιρό της συμφωνίας των Πρεσπών, επηρεάζει καθοριστικά την κυβερνητική πολιτική στο μεταναστευτικό, έχει ισχυρότατες συμμαχίες, χάρη στις οποίες έχει «κανονικοποιηθεί» στο δημόσιο χώρο η εθνικιστική ιδεολογία του ως υπερβολική πατριωτική ευαισθησία.

Η παρουσία και η συμπεριφορά του κ.  Σαμαρά είναι επικίνδυνες. Παρόλο που μετρά περισσότερα από τριάντα χρόνια στην πολιτική, παρόλο που η διαδρομή του ήταν εξαιρετικά ταραχώδης και έκανε το μοναδικό στα χρονικά να γίνει αρχηγός κόμματος το οποίο έριξε ο ίδιος από την κυβέρνηση, δεν κουράστηκε και δεν έχει σκοπό να το βάλει κάτω.

Τα εθνικά θέματα του προσκομίζουν πολιτικά οφέλη και τον κρατούν μέσα στις εξελίξεις. Διαφορετικά θα είχε αποσυρθεί  από το προσκήνιο, όπως αρμόζει σε πρώην πρωθυπουργούς. Η εξωτερική πολιτική τον διεγείρει και του προκαλεί αβυσσαλέο πάθος. Δεν πρόκειται να παρακολουθήσει απαθής μια διπλωματική διαχείρισή της, που δεν συνάδει με τις δικές του απόψεις.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο του Κυρ. Μητσοτάκη που θα πρέπει να βρει έναν τρόπο αντιμετώπισης της τεράστιας πίεσης που δέχεται από τον προκάτοχό του στην ηγεσία της ΝΔ.

Το πρόβλημα είναι όλων όσοι μάχονται ενάντια στη διπλωματική καθήλωση, το εμπόριο τουρκοφαγίας, την έξαψη των εθνικών παθών, τον υπερπατριωτικό λαϊκισμό, τη διαιώνιση αναχρονισμών, τη θυμική ανάγνωση της εξωτερικής πολιτικής, την εχθροπάθεια και την ακινησία στα ίδια λάθη. Όσων μελετούν την ιστορία και γνωρίζουν ότι η πατριδοκαπηλία έχει οδηγήσει τη χώρα σε διαδοχικές εθνικές καταστροφές.

Η σχεδόν τριακονταετής διπλωματική απομόνωση και  ήττα της χώρας στο Μακεδονικό, για την οποία ο κ. Σαμαράς είναι βασικός υπεύθυνος, ήταν μία από  αυτές. Αλλά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η εθνικιστική πλειοδοσία είναι πολύ πιο επικίνδυνη - η διχοτομημένη Κύπρος μας το θυμίζει συνεχώς. 

TVXS 

Δεδομένος και προβλέψιμος; Αρα ακίνδυνος

του Τάσου Παππά

Η εξωτερική πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν επιτρέπονται: δογματισμοί (θα σπάσεις τα μούτρα σου), βολονταρισμός (θα γελοιοποιηθείς), εφησυχασμός (καραδοκεί η δυσάρεστη έκπληξη), μεγαλοστομίες (θα εκτεθείς), σιγουριά για τις αγνές προθέσεις των συμμάχων (τα συμφέροντα παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο), υποτίμηση του αντιπάλου.. (άγνοια του κινδύνου). Απαιτούνται: σχέδιο με εναλλακτικές επιλογές, ρεαλισμός, μετριοπάθεια όποτε η συγκυρία δεν σε βοηθά και οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, δυναμισμός και αποφασιστικότητα όποτε το κλίμα είναι ευνοϊκό.
Η εξωτερική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, όπως την προωθεί ο πρωθυπουργός (δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι συμφωνούν ο αρμόδιος υπουργός και οι διπλωμάτες), είναι η επιτομή του ερασιτεχνισμού. Το πρώτο φάουλ (κατευθείαν κόκκινη κάρτα χωρίς να χρειαστεί να πάει ο διαιτητής στο VAR) το έκανε ο κ. Μητσοτάκης στη συνάντηση που είχε με τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
Δεν ξέρω ποιος τον συμβούλευσε, αν πράγματι κάποιος τον συμβούλευσε και δεν ήταν μια εν θερμώ αντίδρασή του, να δηλώσει εις επήκοον όλων ότι η Ελλάδα είναι δεδομένος και προβλέψιμος σύμμαχος της Δύσης και των ΗΠΑ. Είναι, βρε άνθρωπε, αλλά δεν το λες έτσι φόρα παρτίδα, γιατί αυτό που εισπράττει ο συνομιλητής σου είναι ότι έχει να κάνει με έναν ηγέτη που δεν θέλει να δημιουργήσει προβλήματα, που δεν προτίθεται να προκαλέσει εντάσεις και ότι θα κινηθεί ως υπάκουος και πειθαρχημένος εταίρος. Αρα, ο συνομιλητής σου, από τον οποίο ζητάς να σε βοηθήσει στα ανοιχτά μέτωπα που έχεις, δεν έχει κανέναν λόγο να σε πάρει σοβαρά υπόψη του. Θα πορευτεί καταπώς θεωρεί ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της χώρας του που μπορεί να μην ταυτίζονται με τις επιδιώξεις της δικής σου χώρας. Δηλώνοντας δεδομένος και προβλέψιμος, είσαι παντελώς ακίνδυνος.
Το τελευταίο φάουλ (και αυτό τιμωρείται με κόκκινη κάρτα, και γι’ αυτό δεν χρειάζεται το VAR) το έκανε ο κ. Μητσοτάκης στη σύνοδο της Ε.Ε για το θέμα των σχέσεων της Ευρώπης με την Τουρκία. Οταν έχεις ζαλίσει τα αυτιά των Ελλήνων εσύ και οι υπουργοί σου ότι η στάση της Τουρκίας είναι απαράδεκτη, επιθετική και προκλητική, ότι ο Ερντογάν παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο, ότι η Ευρώπη οφείλει να στηρίξει δύο μέλη της, την Ελλάδα και την Κύπρο, που απειλούνται από την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όταν σε όλες τις επαφές σου με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποστηρίζεις ότι η πολιτική κατευνασμού αποθηριώνει το τουρκικό καθεστώς και ότι το μόνο μέτρο που θα το συνετίσει και θα το αναγκάσει να αναδιπλωθεί είναι οι κυρώσεις, όταν λοιπόν έχεις κάνει όλα αυτά και έχεις καλλιεργήσει προσδοκίες στη χώρα σου, ότι στη σύνοδο θα ληφθούν σημαντικές αποφάσεις που θα βλάψουν την Τουρκία, δεν μπορείς να λες δημοσίως ότι «οι κυρώσεις δεν είναι αυτοσκοπός».
Γκάφα; Συνειδητή επιλογή; Αυτοθέλητη υποταγή; Αγνωστο. Πάντως το μήνυμα που στέλνεις στους Ευρωπαίους και στον Ερντογάν είναι σαφές: «Δεν πιστεύω στις κυρώσεις, δεν θέλω να επιβληθούν, απλώς είμαι υποχρεωμένος να συντηρώ το θέμα στο ρητορικό επίπεδο και να υποδύομαι τον αυστηρό, αποφασισμένο και έτοιμο για όλα επειδή έχω πρόβλημα στο εσωτερικό της χώρας μου». Συνεπώς, αφού είσαι δεδομένος, αφού δεν θεωρείς ότι οι κυρώσεις κατά της Τουρκίας είναι αυτοσκοπός, δεν δικαιούσαι στη συνέχεια να διαμαρτύρεσαι επειδή οι συμφωνίες δεν τηρήθηκαν. Και ακόμη περισσότερο δεν μπορείς να υποστηρίζεις ότι στη σύνοδο έγινε ένα θετικό βήμα. «Αλλη μια τέτοια... νίκη και χάσαμε τα πάντα», είχε πει ο Πύρρος.

efsyn

Εμείς είμαστε αφελείς, όχι οι Γερμανοί

Γιατί άραγε ο Νίκος Δένδιας επέλεξε αυτή τη στιγμή, δηλαδή λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., για να επιτεθεί στη Γερμανία;

του Τάσου Παππά

Ο Νίκος Δένδιας είναι ένας μετριοπαθής πολιτικός. Κρατούσε χαμηλούς τόνους την περίοδο που το κόμμα του είχε βγει στα κεραμίδια για το Μακεδονικό και διάφοροι συνάδελφοί του στη Νέα Δημοκρατία συναγωνίζονταν στο άθλημα της πατριδοκαπηλίας, είχε αποφύγει χαρακτηρισμούς του τύπου «προδότες», «εθνομηδενιστές» που εκτόξευαν τα στελέχη της ακροδεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ εναντίον των πολιτικών αντιπάλων τους, ενώ και σήμερα που είναι υπουργός Εξωτερικών κινείται με προσοχή, ενημερώνει τακτικά την αντιπολίτευση και ξεγλιστράει από τις παγίδες που του βάζουν ορισμένοι συνεργάτες του πρωθυπουργού. Εκανε εντύπωση η επίθεση που εξαπέλυσε κατά της Γερμανίας για τη στάση της απέναντι στην Τουρκία στη συνέντευξή του στο «Politico».

Είπε ο κ. Δένδιας: «Δεν καταλαβαίνω πραγματικά την απροθυμία της Γερμανίας να χρησιμοποιήσει την τεράστια δύναμη της οικονομίας της για να δώσει ένα σαφές παράδειγμα σε χώρες που πρέπει να υπακούσουν στο διεθνές δίκαιο. Κατανοώ το οικονομικό ζήτημα, αλλά είμαι βέβαιος ότι η Γερμανία κατανοεί επίσης την τεράστια αντίφαση της παροχής επιθετικών όπλων σε μια χώρα που απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα δύο χωρών της Ε.Ε. Αυτός είναι ο ορισμός της λέξης αντίφαση».

Ο κ. Δένδιας ανέφερε επίσης πως εάν η Ε.Ε. ακολουθήσει την ίδια πορεία, αυτό θα σήμαινε ότι δεν έχει μάθει το μάθημά της: «Εάν κάνεις τα ίδια με το παρελθόν και περιμένεις άλλο αποτέλεσμα στο μέλλον, αυτό είναι κάτι που περιγράφεται με τη λέξη “αφέλεια” – και αυτός είναι ένας ήπιος όρος θα έλεγα».

Γιατί άραγε ο κ. Δένδιας επέλεξε αυτή τη στιγμή, δηλαδή λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. με βασικό αντικείμενο συζήτησης τη σχέση της Ευρώπης με την Τουρκία και το θέμα των κυρώσεων; Μέχρι τώρα την όποια δυσφορία του για τις επιλογές της Γερμανίας και των συμμάχων της δεν την εξέφραζε δημοσίως, προφανώς γιατί δεν ήθελε να πολώσει την κατάσταση, ίσως επειδή περίμενε κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά της οικονομικής υπερδύναμης της Ευρώπης.

Τι τον υποχρέωσε να κάνει αυτές τις δηλώσεις; Φοβάται ότι και σ’ αυτήν τη σύνοδο οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα περιοριστούν σε φραστικές καταδίκες; Ψυχανεμίζεται ότι η Γερμανία που κινεί τα νήματα παρασκηνιακά και πιέζει τους εταίρους να δώσουν άλλη μία ευκαιρία στον Ερντογάν, προκρίνοντας την πολιτική του κατευνασμού, θα δώσει τον τόνο και γι’ αυτό σπεύδει να προετοιμάσει την ελληνική κοινή γνώμη; Εχει πληροφορίες ότι στην καλύτερη για την Ελλάδα περίπτωση οι κυρώσεις θα είναι χάδι και δεν πρόκειται να θίξουν το καθεστώς Ερντογάν; Τον προβληματίζει το ενδεχόμενο να ζητηθεί από την Ελλάδα φορτικά να ξεκινήσει ο διάλογος με την Τουρκία χωρίς όρους;

Ο Ν. Δένδιας δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι οι ιταλικές και ισπανικές τράπεζες έχουν στην κατοχή τους ομόλογα του τουρκικού κράτους πολλών δισ. ευρώ και θα πληγούν αν καταρρεύσει η τουρκική οικονομία. Γνωρίζει ότι στην Τουρκία δραστηριοποιούνται πάνω από 2.000 γερμανικές επιχειρήσεις. Γνωρίζει ακόμη ότι στη Γερμανία όπου ζουν και εργάζονται πολλοί Τούρκοι σε μερικούς μήνες θα γίνουν εκλογές. Γνωρίζει ότι στην Τουρκία υπάρχουν πάνω από τέσσερα εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες που θέλουν να πάνε κυρίως στη Γερμανία.

Γνωρίζει ότι η θέση της Ελλάδας για διάλογο μόνο σ’ ένα θέμα είναι καχεκτική και δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Γνωρίζει, τέλος, ότι για τη Δύση η Τουρκία είναι ένας βασικός παίκτης στην αρένα της γεωπολιτικής και δεν θα ήθελε να την σπρώξει στην αγκαλιά της Ρωσίας που καραδοκεί. Συνεπώς, η γερμανική κυβέρνηση ούτε αντιφατική πολιτική ακολουθεί ούτε αφελής είναι. Εμείς συμπεριφερόμαστε με αφέλεια, πιστεύοντας ότι στις διεθνείς σχέσεις υπάρχει κάτι άλλο πέραν των οικονομικών συμφερόντων και των γεωπολιτικών στοχεύσεων.

Ανάγωγα

Είπε ο κ. Μητσοτάκης για την έξαρση της πανδημίας στη Θεσσαλονίκη: «Δεν ήταν πολλές οι φωνές στην πόλη που ζητούσαν lockdown νωρίτερα, ούτε είχαμε κάποια σχετική εισήγηση». Αρα, αφού δεν είχαμε εισήγηση, φταίνε οι ειδικοί; Αρα, αφού δεν ήταν πολλές οι φωνές στην πόλη για καραντίνα, φταίνε ο δεξιός δήμαρχος και ο δεξιός περιφερειάρχης; Αμασκάρευτη δειλία.

EFSYN

Μπλέξαμε τα… μίλια μας!

Αν έχουν μπερδευτεί οι πολίτες, αν έχουν μπερδευτεί τα στελέχη, τα μέλη και οι ψηφοφόροι της Δεξιάς, πώς να μην μπερδευτούν και οι ξένες κυβερνήσεις.

του Τάσου Παππά

 Ο λόγος είναι η θέση της κυβέρνησης για το ελληνοτουρκικό ζήτημα. Η πολυγλωσσία που επικρατεί (επί της ουσίας και όχι σε δευτερεύουσες πλευρές της υπόθεσης) στέλνει αντιφατικά μηνύματα στους εταίρους μας από τους οποίους ζητάμε μετ’ επιτάσεως να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα.

Ο στενότερος συνεργάτης του πρωθυπουργού, ο υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης, δηλώνει ότι η κόκκινη γραμμή είναι τα έξι ναυτικά μίλια. Αρα μπορεί κάποιος τρίτος να υποθέσει πως ό,τι κάνουν οι Τούρκοι μεταξύ των έξι και των δώδεκα μιλίων δεν είναι ακριβώς παραβίαση εθνικής κυριαρχίας, αλλά προκλητική ενέργεια σε μια περιοχή που δεν έχει καθοριστεί ποιο από τα δυο κράτη έχει και σε ποια έκταση δικαιοδοσία.

Γι’ αυτό άλλωστε μερικοί αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ο αμερικανικός παράγοντας συχνά-πυκνά αναφέρονται προς κακοφανισμό μας σε αμφισβητούμενα ύδατα, αν και κριτικάρουν τις επιλογές Ερντογάν. Γι’ αυτό άλλωστε η Γερμανία, που έχει αναλάβει με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης να μεσολαβήσει, αποφεύγει να πάρει ανοιχτά θέση υπέρ της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι αποδοκιμάζει (στην πρώτη φάση ήπια, εσχάτως πιο δυναμικά) τις κινήσεις του Ερντογάν.

Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Εξωτερικών και ο υπουργός Αμυνας όπου βρεθούν και όπου σταθούν στο εξωτερικό καταγγέλλουν την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, υπογράφουν συμφωνίες με τους αντιπάλους της (κατά το γνωστό αλλά αρκετά επισφαλές ως προς την αποτελεσματικότητά του δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου») και υποστηρίζουν σε όλους τους τόνους με αυστηρό ύφος, που δεν επιδέχεται αμφιβολίες ως προς τις προθέσεις τους, ότι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας είναι η επέκταση των χωρικών υδάτων μας στα 12 ναυτικά μίλια, συμπληρώνοντας για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις ότι θα το ασκήσουμε όποτε εμείς κρίνουμε.

Λένε, δηλαδή, αυτό που έχουν πει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ωστόσο κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, στην προσπάθειά του να αντικρούσει την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ σε άλλο μέτωπο που τον αφορά προσωπικά (περίπτωση Χρ. Παππά), θεώρησε σκόπιμο να πλατσουρίσει στα νερά της εξωτερικής πολιτικής και μίλησε για τον εθνικισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που εστιάζει στα 12 μίλια.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν είναι γέννημα θρέμμα της Νέας Δημοκρατίας. Προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Κώστα Σημίτη, ο οποίος δεν είχε τότε, και μάλλον δεν έχει ούτε σήμερα, πρόβλημα με τέτοιου τύπου… αιρετικές προσεγγίσεις. Είναι ο πρωθυπουργός που υπέγραψε τη Συμφωνία της Μαδρίτης, μια συμφωνία που είχε χαρακτηριστεί από το λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ (σταθερά τουρκοφαγικό) ως η μεγαλύτερη συμφορά για τον τόπο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή!

Η Δεξιά όμως με την οποία συνεργάζεται ο κ. Χρυσοχοΐδης έχει πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό. Πουλάει πατριωτισμό με το κιλό, σε φτηνές τιμές, για να αγοράζουν οι πάντες. Τον άδειασαν δυο υπουργοί (Εξωτερικών και Αμυνας), ένας αντιπρόεδρος (Πικραμμένος), ο ίδιος ο πρωθυπουργός –αυτός με ύποπτη κομψότητα–, τον αποδοκίμασαν τα παραταξιακά μέσα ενημέρωσης. Μέχρι τώρα ούτε ο κ. Χρυσοχοΐδης έχει ανακαλέσει ούτε ο πρωθυπουργός τον έχει αποπέμψει.

Ποιο συμπέρασμα να βγάλουμε; Εκανε λάθος ο κ. Χρυσοχοΐδης αλλά του δόθηκε άφεση αμαρτιών επειδή είναι ένα χρήσιμο στέλεχος που το χρειάζεται η κυβέρνηση; Μήπως ο κ. Χρυσοχοΐδης είπε δημοσίως αυτά που λένε ιδιωτικώς ο πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του, οπότε το σφάλμα του κ. Χρυσοχοΐδη ήταν ότι αποκάλυψε πράγματα που έπρεπε να μείνουν μακριά από τη δημόσια συζήτηση;

Ανάγωγα

Πλήθος κόσμου στο προσκύνημα στον Αγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι πολίτες φορούσαν μάσκες και το επισήμαναν με ικανοποίηση οι συνάδελφοι των πρωινών τηλεοπτικών ενημερωτικών εκπομπών.

Δεν είπαν όμως ότι ούτε τα παπαδοπαίδια ούτε οι ιερείς φορούσαν μάσκες. Εκαναν πως δεν το πρόσεξαν. Μάλλον φοβήθηκαν μήπως τους αφορίσει ο ντόπιος μητροπολίτης.

Efsyn

Ο Ερντογάν φουσκώνει, ο Μητσοτάκης ζαρώνει

του Νίκου Ξυδάκη

 Αν κάποιος έλεγε πριν από δυο χρόνια, όταν οι πλατείες γέμιζαν μακεδονομάχους, ότι τα τουρκικά πλοία θα γκρίζαραν την αιγιαλίτιδα ζώνη αρχίζοντας από το Καστελόριζο, ότι η ανακήρυξη της ελληνο-αιγυπτιακής ΑΟΖ δεν θα έδινε πλήρη επήρεια στην Κρήτη και τη Ρόδο, ότι ο πρωθυπουργός της χώρας θα πρότεινε να πάμε στη Χάγη και ας χάσουμε «κάτι», ότι ο ίδιος πρωθυπουργός δεν θα τολμούσε να ψελλίσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για κυρώσεις στην παραβιάζουσα Τουρκία, ότι ο υπουργός Επικρατείας θα όριζε «κόκκινη γραμμή» τα 6 μίλια, όποιος έλεγε οτιδήποτε από όλα αυτά, θα χαρακτηριζόταν είτε παράφρων είτε εθνομηδενιστής. 

Βεβαίως, τα παραπάνω, ως ενδεχόμενα, ως προβλέψιμα εντός των διεθνών σχέσεων, ή ως συζητηθέντα σε παλαιότερες διμερείς επαφές, είναι εις γνώσιν όλων όσοι ασχολούνται με τα ελληνοτουρκικά. Ποτέ όμως δεν έφτασαν να τίθενται ως τετελεσμένα από την ελληνική πλευρά, είτε ως de facto ατζέντα από την άλλη πλευρά. Υπό αυτή την έννοια, το 2020, τρία χρόνια πριν από την εκατονταετηρίδα της Συνθήκης της Λωζάνης, μπορεί να ονομαστεί έτος αναθεώρησης του status quo στην Ανατολική Μεσόγειο, ίσως και στο Αιγαίο, πάντως όχι με ελληνική πρωτοβουλία. 

Η Ελλάδα προσπαθεί να ορίσει τις θαλάσσιες ζώνες της και να διασφαλίσει το στρατηγικό της ίχνος στη Μεσόγειο, ακολουθώντας το διεθνές δίκαιο, την αρχή της ευθυδικίας και των διμερών συμφωνιών (Ιταλία, Αίγυπτος), αλλά και υπό τη σκιά του casus belli της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης σε ό,τι αφορά την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Αιγαίο. 

Η γεωπολιτική διαστολή της Τουρκίας 

Ουσιαστικά η Ελλάδα προς το παρόν ακολουθεί τον επεκτατικό οίστρο της Τουρκίας. Η Τουρκία διαστέλλεται διαρκώς, γεωπολιτικά και οικονομικά, προς τη Μ. Ανατολή, τη Βόρεια και Ανατολική Αφρική, τον Καύκασο και βέβαια δυτικά προς τη Μεσόγειο. 

Οι κινήσεις και η ρητορική της Αγκυρας συμπίπτουν: ζητά τον θαλάσσιο χώρο της Γαλάζιας Πατρίδας. Προς τούτο οι Τούρκοι εργάζονται αόκνως σε όλα τα πεδία. Στο διπλωματικό πεδίο: μοιράζουν χάρτες στα ευρωπαϊκά υπουργεία Εξωτερικών, με τους οποίους υπονομεύουν τις ελληνικές αξιώσεις, έχουν εξασφαλίσει ένα προστατευτικό τείχος εντός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από τους εμπορικούς τους εταίρους (κυρίως Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία), δημιουργούν τετελεσμένα, όπως το τουρκολιβυκό σύμφωνο και το άνοιγμα των Βαρωσίων. Ταυτόχρονα, εκδίδουν αλλεπάλληλες Navtex και στέλνουν ερευνητικά σκάφη και συνοδά πολεμικά όχι μόνο εντός της ακήρυκτης ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αλλά και εντός της ακήρυκτης αιγιαλίτιδας ζώνης των 12 μιλίων. Μαρκάρουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τις διεκδικούμενες περιοχές και αμφισβητούν την επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στα 12 μίλια. 

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, και με τη ρητορική της παροξυμένη, η Τουρκία καλεί την Ελλάδα σε διάλογο εφ’ όλης της ύλης, όχι μόνο για τον συγκαθορισμό των θαλασσίων ζωνών, αλλά και με θέματα-ταμπού για κάθε κυβέρνηση, ασφαλώς και την ελληνική: η Τουρκία ζητά αφοπλισμό νησιών, διευθετήσεις για τη μειονότητα της Θράκης και το τέμενος στην Αθήνα. Πρόκειται για θέματα που θίγουν τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας, αλλά και της ασφάλειας του εθνικού χώρου.

Η Τουρκία είχε προειδοποιήσει με πολλούς τρόπους ότι δεν θα επέτρεπε να καθοριστούν σφαίρες επιρροής στη ΝΑ Μεσόγειο από το τρίγωνο Ελλάδας, Ισραήλ, Αιγύπτου, χωρίς να συμμετάσχει. Οι υδρογονάνθρακες δεν φαίνεται να είναι το πρώτο ζητούμενο γι’ αυτήν· ζητούμενο είναι το στρατηγικό βάθος και η ναυτική παρουσία σε μια περιοχή απ’ όπου περνούν πολλοί εμπορικοί και ενεργειακοί δρόμοι. Το σημαντικότερο εμπόδιο για την επέκτασή της είναι το ελληνικό αρχιπέλαγος, που δεσπόζει στο Αιγαίο, αλλά και τα Δωδεκάνησα και η Κρήτη που προβάλλουν στη ΝΑ Μεσόγειο. Ουσιαστικά η Τουρκία πιέζει την Ελλάδα να περιοριστεί στα νότια παράλια της Κρήτης και στα ανατολικά της Ρόδου. 

Ο Κυρ. Μητσοτάκης αιφνιδιάστηκε 

Η συμπεριφορά της Τουρκίας, καίτοι στα όρια της πειρατείας, δεν πρέπει να αιφνιδιάζει. Η αναθεωρητική της στάση και η επέκτασή της στη Συρία έχουν εκδηλωθεί από χρόνια. Εντούτοις η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε να αιφνιδιάζεται. Αιφνιδιάστηκε από το τουρκολιβυκό σύμφωνο, και έσπευσε να ισοφαρίσει καθορίζοντας ΑΟΖ με την Ιταλία: έκανε παραχωρήσεις, εύλογες ώς έναν βαθμό, αλλά που ενισχύουν τα επιχειρήματα της Τουρκίας.

Ακολούθως προσέφυγε στη μεσολάβηση και οιονεί διαιτησία της Γερμανίας, οδηγούμενη στην Τριμερή του Βερολίνου, όπου συμφώνησε ένα πλαίσιο διαλόγου και μια εκεχειρία, την οποία όμως φαίνεται ότι παραβίασε συνάπτοντας την ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ. Από εκείνο το σημείο, και ενώ οι τουρκικές προκλήσεις κλιμακώνονται, η κυβέρνηση παλινωδεί διαρκώς, δέχεται πιέσεις από τους διαμεσολαβητές εταίρους, ιδίως Γερμανία και ΗΠΑ, και έχει απολέσει πρακτικά κάθε δυνατότητα να θέσει στο πλευρό της ενεργητικά την Ευρωπαϊκή Ενωση, ούτε καν τη Γαλλία που ανταγωνίζεται την Τουρκία. 

Η χώρα εμφανίζεται χωρίς συμμαχίες, ενώ η κυβέρνηση, με καταρρακωμένο κύρος, παραπαίει εξαιτίας της αποτελεσματικότητάς της, της έλλειψης σχεδιασμού και οδικού χάρτη, αλλά και των ισχυρών αντιθέσεων στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος. Ο Κυρ. Μητσοτάκης, προετοιμασμένος μόνο για το νεοφιλελεύθερο blitzkrieg των αρίστων, φάνηκε παντελώς ανέτοιμος να διαχειριστεί μια μείζονα εθνική κρίση, όπως φαίνεται ανέτοιμος να διαχειριστεί τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας. 

Επιπλέον, η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, δεν φέρεται να συναινεί άνευ όρων και προϋποθέσεων. Ο Αλ. Τσίπρας είναι σε θέση να υπαγορεύει όρους και θα το κάνει· κατά κάποιο τρόπο, σε αυτό το πεδίο μπορεί να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μαζί με την απρόβλεπτη ύφεση και την κοινωνική αναστάτωση εξαιτίας της πανδημίας, η ελληνοτουρκική κρίση λειτουργεί ήδη καταλυτικά στο εσωτερικό της χώρας. 

EFSYN

Βουλευτές και κόμμα σε διακοσμητικό ρόλο

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι έχουν καταλάβει γιατί ο πρωθυπουργός αρνείται πεισματικά να συγκαλέσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για το ελληνοτουρκικό. 

 του Τάσου Παππά

Μα, γιατί υποψιάζεται ότι θα δεχθεί καταιγιστική κριτική για πράξεις και παραλείψεις του και επιπλέον γιατί δεν είναι σε θέση να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για το πώς πρέπει να κινηθεί η χώρα. Αν για μικρότερης σημασίας ζητήματα οι παλινωδίες, οι αστοχίες, οι επιπολαιότητες των υπουργών του, αλλά και οι δικές του κωλοτούμπες, μπορούν να εξωραϊστούν από τα μπουκωμένα μέσα ενημέρωσης, στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής τα πράγματα είναι πολύ πιο ζόρικα και οι ερασιτεχνισμοί δεν επιτρέπονται γιατί μπορεί να προκαλέσουν εθνική ζημιά.

Σε μια τέτοια περίπτωση ο προπαγανδιστικός μηχανισμός έχει περιορισμένες δυνατότητες να καλλωπίσει τις αντιφάσεις. Τι να πει δηλαδή στους συνομιλητές του για τις κόκκινες γραμμές; Είναι τα έξι ναυτικά μίλια, όπως δήλωσε ο υπουργός Γεραπετρίτης, ή είναι τα δώδεκα μίλια, όπως λένε παρασκηνιακώς, ορισμένοι και δημοσίως, υπουργοί, βουλευτές και δημοσιολόγοι με ή χωρίς στρατιωτική στολή; Τι να πει για τον διάλογο; Συζητάμε μόνο τη μία και μοναδική διαφορά (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ), όπως φωνάζουν οι αρμόδιοι, ή συζητάμε τις διαφορές μας (πληθυντικός) με τους Τούρκους, όπως έχει πει ο ίδιος σε δημόσιες παρεμβάσεις του;

Τι να πει για τις κυρώσεις που ζητάμε να επιβληθούν στην Τουρκία; Δεν πολυπιέζουμε γιατί ξέρουμε ότι δύσκολα θα ανταποκριθούν οι μεγάλες χώρες της Ενωσης και γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα αποθηριώσει ακόμη περισσότερο τον Ερντογάν, κι αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε ούτε εμείς ούτε οι εταίροι μας;

Τι να πει για το τουρκικό ερευνητικό σκάφος; Κάνει απλώς βόλτες που είναι άνευ σημασίας ή κάνει έρευνες που παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, αλλά εμείς δεν πρέπει να τσιμπήσουμε γιατί ο Ερντογάν περιμένει να αντιδράσουμε δυναμικά, να μας χρεώσει ένα θερμό επεισόδιο που θα έχει συνέπεια να συρθούμε στο τραπέζι του διαλόγου με όρους που τον ευνοούν; Τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει σε μια σύναξη πολιτικών αρχηγών θα έχει και στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κόμματός του.

Η χώρα ζει εδώ και μήνες μια κατάσταση κρίσης και με το θέμα δεν έχει ασχοληθεί ούτε μία φορά το υπουργικό συμβούλιο. Το μέγαρο Μαξίμου δίνει την εντύπωση ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις μας είναι σε πλήρη ετοιμότητα και ο πρωθυπουργός δεν έχει συγκαλέσει ούτε μία φορά την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. Για να μην πούμε για τα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος που είναι τελείως διακοσμητικά. Αλήθεια, πότε συνεδρίασαν τελευταία φορά η Εκτελεστική Γραμματεία και η Πολιτική Επιτροπή (αυτό το φαραωνικό σχήμα) που υποτίθεται πως είναι η σπονδυλική στήλη της κυβερνώσας παράταξης;

Τις αποφάσεις για όλα τα σοβαρά ζητήματα τις παίρνει ο πρωθυπουργός σε συνεργασία με τους συμβούλους και συνεργάτες του, οι οποίοι δεν είναι εκλεγμένοι αλλά διορισμένοι από τον ίδιο σε καίριες θέσεις. Στη χάση και στη φέξη καλούνται και οι υπουργοί για να πουν τη γνώμη τους.

Το πώς διοικεί το κόμμα του αφορά τον ίδιο. Αφορά βεβαίως τα στελέχη και τα μέλη, αλλά προφανώς αυτά για την ώρα εξαργυρώνουν τη σιωπή τους με τις διευκολύνσεις, τις αργομισθίες, τους διορισμούς, τις απευθείας αναθέσεις. Το πώς διοικεί την κυβέρνηση αφορά και τους υπουργούς, οι οποίοι για να μην αντιδρούν μέχρι τώρα μάλλον βολεύονται με τους ρόλους κομπάρσων που τους έχει δώσει ο σκηνοθέτης της παράστασης. Το πώς όμως διοικεί τη χώρα αφορά τους πολίτες γιατί αυτοί θα κληθούν να πληρώσουν τις συνέπειες των αποφάσεων που θα λάβει η περίκλειστη ομάδα υπό τον κ. Μητσοτάκη.

Ανάγωγα

Εγκαίνια ΜΕΘ στο νοσοκομείο «Σωτηρία» με δανεικά κρεβάτια που ήρθαν και έφυγαν σε χρόνο ρεκόρ για να παρουσιάσει έργο ο πρωθυπουργός; Τι άλλο θα σκαρφιστούν οι αθεόφοβοι; Αν φορούσες καπέλο θα το έβγαζες και θα υποκλινόσουν. Είναι μανούλες στην εξαπάτηση. Στις τριάντα μονάδες βλέπω να πηγαίνει η διαφορά στις… αντικειμενικές έρευνες των γκαλοπατζήδων.

 Efsyn

Δόγμα «μη αντίδρασης» στα 12 μίλια

Το Oruc Reis εντός Ζώνης κυριαρχικών δικαιωμάτων- Τα τετελεσμένα της πολιτικής του κατευνασμού

της Νικόλ Λειβαδάρη

Με  την λήξη της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών και με τις «ευλογίες» της ευρωπαϊκής ανοχής, το Oruc Reis έσπασε και το όριο των 12 μιλίων από το Καστελόριζο.  Χθες φερεται να έσπασε το φράγμα και το όριο των 12 μιλίων από το Καστελόριζο και παραμένει άγνωστο εάν και πότε θα επιχειρήσει να προσεγγίσει και στο απώτατο όριο της τουρκικής NAVTEX – στα 6,5 μίλια από το νησί κι ένα βήμα πριν από την προσβολή ελληνικής κυριαρχίας, κατά την επίσημη κυβερνητική θέση που ορίζει την «κόκκινη γραμμή» στα 6 μίλια.

Αγνωστο παραμένει επίσης εάν με την λήξη της συγκεκριμένης NAVTEΧ, στις 22 Οκτωβρίου, θα ακολουθήσει και έκδοση νέας NAVTEX από την Τουρκία, όπως και σε ποια άλλη κατεύθυνση θα επεκταθεί η κλιμάκωση, η οποία αποτελεί καθαρή επιλογή της Αγκυρας για το επόμενο θερμό δίμηνο.

Δείγμα πάντως του… πολυδιάστατου σχεδιασμού Ερντογάν στην περιοχή αποτελεί ήδη ο χάρτης του τουρκικού υπουργείου Μεταφορών που χωρίζει στα δύο το Αιγαίο και φέρνει τα όρια της περιοχής έρευνας και δάσωσης για την Τουρκία έως την Κρήτη. Δεν πρόκειται για νέο μαξιμαλισμό του Αγκυρας - αντιθέτως πρόκειται για νέο νόμο του τουρκικού κράτους που, όπως είπε ακόμη και ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιώργος Κουμουτσάκος, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε καταστάσεις τύπου Ιμίων.

Ενώπιον αυτών των μηνυμάτων και αυτού του σχεδιασμού η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην πολιτική του κατευνασμού και προσδοκά απλώς το… μη χειρότερο. Αναμένει την νέα διαμεσολαβητική πρωτοβουλία Μέρκελ, εκφράζει ικανοποίηση επειδή η νέα προκλητική επιχείρηση του Oruc Reis ενόχλησε τον γερμανό υπουργό Εξωτερικών, και ήδη επιχειρεί επικοινωνιακά να περάσει το δόγμα της «μη αντίδρασης» στα 12 μίλια.

Συνοπτικά, και σύμφωνα με τις πληροφορίες, αποτελεί ειλημμένη απόφαση για το Μαξίμου να αποφευχθεί πάση δυνάμει μια απ΄ευθείας αναμέτρηση με την Τουρκία. Η επιχειρησιακή, επίσης εντολή, είναι πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι η ελληνική πλευρά εκείνη που θα κάνει την πρώτη κίνηση εμπλοκής.

Ειλημμένη απόφαση είναι επίσης εάν αποσυρθεί το Oruc Reis να ξαναμπεί η σε τροχιά η διαδικασία έναρξης των διερευνητικών. Όχι διότι αναμένεται αποτέλεσμα, αλλά αποκλειστικά και μόνον για να μην δοθεί η εντύπωση ότι η Ελλάδα είναι εκείνη που δεν θέλει τον διάλογο.

Η «κόκκινη γραμμή» επίσης ορίζεται στα 6 μίλια: Η δήλωση Γεραπετρίτη δεν ήταν τυχαία, ούτε προϊόν παραδρομής: Αυτή είναι η θέση του Μαξίμου – «κόκκινη γραμμή» δεν είναι τα 12 μίλια αλλά το – αυτονόητο – όριο των 6 μιλίων, δηλαδή η γραμμή των χωρικών υδάτων και της απόλυτης εθνικής κυριαρχίας. Εξ ου και η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες ότι τα χωρικά ύδατα είναι ο «σκληρός πυρήνας κυριαρχίας».

Το δε επιχείρημα που επιστρατεύεται για να αιτιολογηθεί αυτή η επιλογή είναι πως παρ’ ότι αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, νομικά δεν υπάρχουν «δυνητικά χωρικά ύδατα» και, αυτή τη στιγμή, η κυριαρχία της χώρας σταματά στα 6 μίλια.

Η θέση Τσίπρα για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στην Κρήτη και στην ανατολική Μεσόγειο απορρίπτεται. Είναι μια απόρριψη που βασίζεται στην ίδια προσέγγιση «κατευνασμού» και στην άτυπη συμφωνία με το Βερολίνο για αποχή από κινήσεις που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν περαιτέρω «θερμότητα» στην περιοχή.

Πρόκειται όμως και για μια επιλογή που δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα για την κυβέρνηση σε δύο επίπεδα.

Το πρώτο είναι εσωτερικό. Κι έχει να κάνει με το γεγονός ότι πολλά στελέχη της ΝΔ – όχι μόνον προερχόμενα από το μπλοκ Σαμαρά, αλλά και από την καραμανλική πτέρυγα – τάσσονται αναφανδόν υπέρ πιο δυναμικής στάσης στα ελληνοτουρκικά. Αρκετά εξ αυτών, δε, πλειοδοτούν στην πρόταση Τσίπρα για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

Το δεύτερο – και κύριο – ζήτημα είναι πως το δόγμα της αδράνειας και η φοβική διπλωματία απειλούν να εγκλωβίσουν την χώρα σε ιδιαίτερα δυσμενή τετελεσμένα. Όπως τονίζουν έμπειροι διπλωματικοί, αλλά και επιχειρησιακοί, παράγοντες, η ευθεία και δημόσια υπόδειξη των 6 μιλίων ως εθνικής «κόκκινης γραμμής» γκριζάρει ντε φάκτο την ζώνη έως τα 12 μίλια, κάνει αποδεκτή την αμφισβήτηση του κυριαρχικού δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων, και παγιώνει τον ορισμό της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ως «μη οριοθετημένης περιοχής» - δηλαδή ως περιοχής με «αμφισβητούμενα ύδατα». Κι αυτό, όπως τονίζουν οι ίδιες πηγές, μπορεί να αφήσει εξαιρετικά αρνητικό αποτύπωμα, εν όψει μελλοντικών διαπραγματεύσεων ή νομικών εξελίξεων, όπως μια ενδεχόμενη προσφυγή στην Χάγη…

TVXS

Εξι, δώδεκα, μηδέν: Τα μίλια και η σοβαρότητα

Aπό δηλώσεις στα κανάλια μαθαίνουμε μέχρι πού, κατά την άποψη της κυβέρνησης, μπορεί να φτάσει το Oruc Reis ανενόχλητο. 

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, υπουργός Επικρατείας, δηλωσε πως «η κόκκινη γραμμή είναι η εθνική κυριαρχία, και όταν λέμε εθνική κυριαρχία εννοούμε αυτονοήτως τα εθνικά χωρικά ύδατα τα οποία σήμερα είναι προσδιορισμένα στα έξι ναυτικά μίλια».

Ο Στέλιος Πέτσας, κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστήριξε πως «η κόκκινη γραμμή είναι απλή». Συνεχίζοντας όπως τα έκανε «περίπλοκα»: «Τα χωρικά ύδατα που είναι σαφώς προσδιορισμένα στα 6 ναυτικά μίλια, ενώ τα κυριαρχικά δικαιώματα αφορούν την υφαλοκρηπίδα που δεν είναι οριοθετημένη και δεν αφορά τα υπερκείμενα ύδατα. Βεβαίως η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια. Το δικαίωμά της αυτό θα το ασκήσει στο μέλλον όποτε η ίδια το κρίνει σκόπιμο».

Αλλά δεν είναι αυτή η μόνη άποψη εντός ΝΔ. Ο Αλέξανδρος Διακόπουλος, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού «άδειασε» τον Γεραπετρίτη: «Κόκκινη γραμμή», είπε, «είναι, χωρίς συζήτηση, τα 12 νμ. Τα 12 μίλια είναι η δυνητική μας αιγιαλίτιδα ζώνη, έχει ψηφιστεί από τη Βουλή και όποτε θέλει η χώρα μπορεί να την εφαρμόσει όποτε η ίδια κρίνει. Για μένα τα 12 μίλια είναι η κόκκινη γραμμή». 

Ο Γιάννης Βαληνάκης, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών επί πρωθυπουργίας Καραμανλή συμφωνεί πως «η κόκκινη γραμμή μας πρέπει να είναι στα 12 νμ γιατί πρόκειται για κυριαρχία, ούτε καν για κυριαρχικά δικαιώματα». 

Αλέξανδρος Μαλλιάς, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ, πρέσβης ε.τ, έστειλε το δικό του μήνυμα εκφράζοντας και την απογοήτευσή τους για τις δηλώσεις περί 6 μιλίων. «Η δήλωση αυτή (σ.σ του Γ. Γεραπετρίτη) καλό είναι να διορθωθεί. Προτιμότερο για τα ζητήματα να ομιλεί πρώτος ο   Υπουργός Εξωτερικών. Καμιά ελληνική κυβέρνηση μετά  το 1974 δεν ταύτισε τις εθνικές κόκκινες γραμμές με τα 6 ναυτικά μίλια . Κρίμα.»

Στο μεταξύ το Oruc Reis εξακολουθεί να πλέει σε θαλάσσια περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ενώ η ΕΕ και το ΝΑΤΟ παρακολουθούν και ενοχλούνται… ευγενικά, έχοντας ήδη γκριζάρει με τις ανακοινώσεις τους τη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 

Ο πρωθυπουργός αρνείται πεισματικά να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για τη χάραξη εθνικής γραμμής και αφήνει τους υπουργούς του να παίζουν με τα έξι και τα δώδεκα ναυτικά μίλια σαν να πρόκειται για κομματική ιδιοκτησία. 
Με αυτά τα δεδομένα δεν φαίνεται να υπάρχει πια καλό σενάριο. Αλήθεια τι θα συμβεί αν ο Ερντογάν «σεβαστεί» την «κόκκινη γραμμή» Γεραπετρίτη και στείλει το Oruc Reis μεταξύ των έξι και των δώδεκα ναυτικών μιλίων; 

tvxs

«Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης... εωράκαμεν τους ληστάς»

Ο Μητσοτάκης όλο καμώνεται, στο εσωτερικό της χώρας δια διαγγελμάτων, τον σκληρό που θα στριμώξει τον Ερντογάν σε μια κόλλα Ευρωπαϊκό χαρτί κι όλο του ξεφεύγει κάνοντας βόλτες με το στόλο του παρά της “λίμνης” του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, αναφωνώντας “κλάσε μας τ’ αρ@@δι@”.

του Μαθηματικού

 Είναι γνωστή η αναφορά που συνέταξε το 1923 ο υπαστυνόμος του Κιλκίς Ιωάννης Πετράκης προς τον διοικητή του και αφορά σε μια νυχτερινή ενέδρα αστυνομικών σε ληστές που είχαν κατακλέψει την περιοχή: «Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε «σταθήτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας» και απαντησάντων «κλάσε μας τ' αρχίδια», απέδρασαν...».

Κάπως έτσι συμβαίνει στις μέρες του Μητσοτάκη του νεώτερου στα ελληνοτουρκικά και τις κυρώσεις που “ξεγλιστρούν” από τα χέρια του πρωθυπουργού σα χέλια, όπως οι “λησταί”! Όλο καμώνεται, στο εσωτερικό της χώρας δια διαγγελμάτων, τον σκληρό που θα στριμώξει τον Ερντογάν σε μια κόλλα Ευρωπαϊκό χαρτί κι όλο του ξεφεύγει κάνοντας βόλτες με το στόλο του παρά της “λίμνης” του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, αναφωνώντας “κλάσε μας τ’ αρ@@δια”.

Από τη μια δηλώσεις από τον ευφυή Πέτσα για ευρωπαϊκές κυρώσεις αλληλεγγύης προς Ελλάδα και Κύπρο, για “μέτρα που θα πονέσουν” την αδιάλλακτη Τουρκία, και από την άλλη (οι ευρωπαίοι “ιθύνοντες”) σιγή ιχθύος, τσιμουδιά για κυρώσεις. Μόνο τσάι και συμπάθεια. Έχουμε δηλώσεις για “προκλητικότητα της Τουρκίας”, για “παραβατική συμπεριφορά”, για “πρόσκληση σε διάλογο και διερευνητικές” προς επίλυσιν των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών.

Και με αυτά και με εκείνα οι σύνοδοι κορυφής έρχονται και παρέρχονται, ο Μητσοτάκης δηλώνει, κάθε φορά, ικανοποιημένος για τις λεκτικές καταδίκες της προκλητικής συμπεριφοράς του “σουλτάνου”, και οι “κυρώσεις” παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδε

Το ερώτημα είναι: Την εξωτερική πολιτική μπορεί να τη χειρίζεται κάποιος σαν το υπαστυνόμο Πετράκη, όταν στη γεωπολιτική σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου “παίζουν” παίκτες και συμφέροντα παγκόσμιας κλάσης; Μπορεί ο “προβλέψιμος” παίκτης να κάνει κινήσεις “ματ” ή τουλάχιστον τέτοιες που να στριμώξει τον αντίπαλο; Μπορεί να ελπίζει ότι με τη μυστική διπλωματία και τις πλάτες των συμμάχων(;) θα καταφέρει να υπερασπίσει τα εθνικά συμφέροντα; Μπορεί να πετύχει ειρηνικές διευθετήσεις μέσα από διάλογο αν δεν έχει χαράξει γραμμές άμυνας στις οποίες να συμφωνούν τα πολιτικά κόμματα της χώρας;

Υπάρχει, κατά τη γνώμη μας, ο κίνδυνος να την πατήσει ο Μητσοτάκης σαν τον υπαστυνόμο Πετράκη. Μόνο που τώρα το κάζο δε θα αφορά στον ίδιο αλλά στη χώρα. Δε θα “λαμπυρίζει και σελαγίζει η σελήνη παρά της λίμνης του Αιγαίου” γιατί θα είναι μέρα μεσημέρι! Ούτε έχει να κάνει με “ληστάς” που δρουν στο σκοτάδι. Αλήθεια χρειάζεται μέσα στη χώρα και έξω από αυτήν. Μέτωπο εσωτερικό και ενίσχυση συμμαχιών στο εξωτερικό. Όχι, σαν φτωχός συγγενής, ούτε σαν το εύκολο “θύμα” στο κυνήγι εξοπλιστικών προγραμμάτων και ενεργειακών κολοσσών. Αλήθεια και διεθνές δίκαιο με ότι αυτό συνεπάγεται σε κινήσεις τακτικής και στρατηγικής. Αλήθεια, γιατί “εθνικό είναι ό,τι είναι αληθές” είπε ο ποιητής...

 ΥΓ: Για να μη φτάσουμε στο σημείο να κάνουμε δεήσεις όπως διέταζε ο “Εν Δημητσάνα τη 3/12/1883, ο Αστυνομικός Διοικητής Εμμανουήλ Λαγουδάκης, Υπενωμοτάρχης”, στο τελευταίο άρθρο της διαταγής του: “Περί την μεσημβρίαν ψαλήσσεται μεγάλη παράκλησις προς απομάκρυνσιν πάσης ασθενείας ζώων, ανθρώπων, γυναικών, περονόσπορου, ποδάγρας κλπ. Η εκτέλεσις της παρούσης ανατίθεται εις τα υπ' εμέ όργανα”!

ΚΟΥΤΙ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Εξωτερική πολιτική στα... κουτουρού

 

Στην πρόσφατη έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για την Τουρκία δεν αποφασίστηκαν κυρώσεις  αλλά εκφράστηκε ένα ακόμη ευχολόγιο για μείωση της έντασης στην ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή, ο Ρ. Τ. Ερντογάν πέτυχε αυτό που ήθελε, να μην τιμωρηθεί για την τουρκική παραβατικότητα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ ώστε να διαπραγματευτεί με το Βερολίνο ελεύθερα αυτά που τον ενδιαφέρουν: Την απελευθέρωση των θεωρήσεων (βίζα), μια νέα συμφωνία για το προσφυγικό με περισσότερα κονδύλια για τη χώρα του, αναβάθμιση της τελωνειακής σύνδεσης ΕΕ - Τουρκίας.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πανηγύριζε βαφτίζοντας το φιάσκο εθνική επιτυχία. Η χώρα μας έχασε μια μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο που θα υποχρέωνε τον Ρ. Τ. Ερντογάν να εγκαταλείψει τις προκλήσεις και την αναθεωρητική στρατηγική του. Παράλληλα, δημιουργήθηκε ατμόσφαιρα εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων με τις διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου να κάνουν λόγο ακόμη και για επικείμενη απευθείας επικοινωνία Μητσοτάκη - Ερντογάν.

Το μήνυμα που πήρε η Άγκυρα είναι ότι το Καστελόριζο και η Κύπρος είναι μακριά για την ΕΕ και ότι Αθήνα και Λευκωσία δεν ακούγονται από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Και αποθρασύνθηκε. Εγκαταλείποντας το σχέδιο επανέναρξης των διερευνητικών επαφών έστειλε το Ορουτς Ρεις ξανά στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Χθες βράδυ υπήρχαν ενδείξεις ότι γίνεται πόντιση καλωδίων για την πραγματοποίηση ερευνών, ενώ το δραματικό ερώτημα είναι αν το τουρκικό σκάφος, που συνοδεύεται από πολεμικά, θα πλησιάσει στα 12 ναυτικά μίλια από ελληνικό νησί προκαλώντας στρατιωτική απάντηση από ελληνικής πλευράς, δηλαδή θερμό επεισόδιο.

Αυτά ενώ δεν ξέρουμε αν υπάρχει μηχανισμός αποκλιμάκωσης της έντασης στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ όπως είχε ανακοινωθεί από τον γγ της Συμμαχίας Γ. Στόλτενμπεργκ χωρίς να υπάρξει επιβεβαίωση, διάψευση ή οποιοδήποτε σχόλιο από την κυβέρνηση. Δεν ξέρουμε επίσης τι συζητείται από τους συμβούλους του πρωθυπουργού και του Τούρκου προέδρου Ε. Σουρανή και Ι. Καλίν και τι συζητήθηκε στην τελευταία τους επικοινωνία πριν το Ορούτς Ρέις αποπλεύσει από την Αττάλεια.

Οι ώρες είναι κρίσιμες και παρόλα αυτά ο πρωθυπουργός δεν κρίνει σκόπιμο να ενημερώσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τη Βουλή ούτε ασφαλώς να προσπαθήσει για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής και τη διαμόρφωση εθνικού μετώπου.

Αν το έκανε, θα είχε να ωφεληθεί ακούγοντας την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στην Κρήτη και σε νησιά του ανατολικής Μεσογείου, προκειμένου να ασκηθεί πίεση στον Ρ. Τ. Ερντογάν που δείχνει ανεξέλεγκτος και επικίνδυνα απρόβλεπτος.

Ο Γερμανός ΥΠΕΞ Χ. Μάας επισκέφθηκε την Αθήνα και την Λευκωσία, όχι την Αγκυρα, για να στείλει ένα συμβολικό μήνυμα αποδοκιμασίας της τουρκικής συμπεριφοράς που προσβάλλει το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, αυτό που μας είπε επί της ουσίας είναι αυτό που θα έλεγε και στην Τουρκία: Ώρα για διάλογο. Είναι το ίδιο μήνυμα που στέλνει και η Ουάσιγκτον μέσα σε ωραίες διατυπώσεις αλληλεγγύης προς τη χώρα μας.

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, το θέμα είναι αν ο διάλογος θα ξεκινήσει μετά από θερμό επεισόδιο ή όχι. Ο Κυρ. Μητσοτάκης, δρέποντας δημοσκοπικές δάφνες, προφανώς αισθάνεται την αυτοπεποίθηση ότι "θα του βγει". Ωστόσο, στη διπλωματία και τη γεωπολιτική τα προβλήματα δεν λύνονται με «λίστες Πέτσα». Για κακή του τύχη. Και δική μας.

TVXS

Τουλάχιστον, ας μας ενημερώσει ο Στόλτενμπεργκ...

Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Γ. Στόλτενμπεργκ θα βρίσκεται σήμερα στην Αγκυρα και αύριο στην Αθήνα, Η παρουσία του στην περιοχή προφανώς συνδέεται με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στο πλαίσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας για τη δημιουργία μηχανισμού αποφυγής θερμού επεισοδίου στην ανατολική Μεσόγειο.

Όμως το περιεχόμενο της συμφωνίας, εδώ και ημέρες, παραμένει στο σκοτάδι. Η κυβέρνηση, με ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη χώρα, όχι απλώς δεν ενημερώνει τη Βουλή και τους πολίτες αλλά ούτε καν θεωρεί ότι πρέπει να δικαιολογήσει τη στάση απόκρυψης και παραπλάνησης που έχει υιοθετήσει. Είναι ενδεικτικό ότι σχετικές συζητήσεις ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική στρατιωτική αντιπροσωπεία στο ΝΑΤΟ πραγματοποιούνταν για τρεις εβδομάδες, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να διαψεύδει αρχικά ακόμη και την ύπαρξη διαλόγου.

Η δημιουργία ενός στρατιωτικού μηχανισμού αποτροπής εμπλοκών ο οποίος θα ενεργοποιείται σε περιόδους ελληνοτουρκικής κρίσης ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον  γ.γ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος δεν ακολούθησε την επικοινωνιακή μέθοδο του Μεγάρου Μαξίμου: Συσκότιση και δημιουργία σύγχυσης.

Στην Ελλάδα οι "νεοφιλελεύθεροι" χρηματοδοτούνται από το κράτος. Εμείς... από εσάς ! Στήριξε την ανεξαρτησία του tvxs.gr, κάνοντας κλικ εδώ.

Από την ανακοίνωση του ΝΑΤΟ μάθαμε ότι «μετά από μια σειρά τεχνικών συναντήσεων μεταξύ των Στρατιωτικών Αντιπροσώπων της Ελλάδας και της Τουρκίας στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ιδρύθηκε την Πέμπτη (1 Οκτωβρίου 2020) ένας διμερής στρατιωτικός μηχανισμός αποκλιμάκωσης. Ο μηχανισμός έχει σχεδιαστεί για τη μείωση του κινδύνου ατυχημάτων στην Ανατολική Μεσόγειο. Περιλαμβάνει τη δημιουργία ανοιχτής γραμμής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, για τη διευκόλυνση της αποκλιμάκωσης της έντασης στη θάλασσα ή στον αέρα».

Η κυβέρνηση έχει την τύχη να υπάρχει απέναντί της μια αξιωματική αντιπολίτευση που δεν φορά φουστανέλες και τσαρούχια. Αυτό το πλεονέκτημα, όμως, αντί να την οδηγεί σε περισσότερη σοβαρότητα, στα θέματα εξωτερικής πολιτικής τουλάχιστον, μεγιστοποιεί την αλαζονεία και την αίσθηση παντοδυναμίας της, με αποτέλεσμα να περιφρονεί τους κώδικες του κοινοβουλευτισμού και να δυναμιτίζει κάθε συνθήκη εθνικής συνεννόησης.

Ακόμη και η άρνηση της ΕΕ να αποφασίσει κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής και η ελληνική/κυπριακή υποχώρηση παρουσιάστηκαν από την κυβέρνηση ως μεγάλη εθνική επιτυχία και αγνοήθηκαν, προκλητικά, τα ερωτήματα που τέθηκαν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. «Ο αέρας και η θάλασσα» που αναφέρονται στην ανακοίνωση του ΝΑΤΟ δεν είναι οικογενειακή κληρονομιά του Κυρ. Μητσοτάκη ούτε state of mind όπως έλεγε το αξέχαστο καλοκαιρινό σποτ.

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κυβέρνηση και κυβερνητικός εκπρόσωπος για να πληροφορηθούμε οι «κοινοί θνητοι» για το περιεχόμενο της συμφωνίας, ας μας ενημερώσει, τουλάχιστον, ο Γ. Στόλτενμπεργκ τι αποφασίστηκε μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας στο ΝΑΤΟ. Εξάλλου έχει αποδειχτεί πιο ειλικρινής.

TVXS

Υπέρκομψη διπλωματία: Με άδεια χέρια αλλά «ικανοποιημένοι»

Η Αθήνα προσήλθε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με το αίτημα για αυτόματο μηχανισμό κυρώσεων, οι οποίες θα αναφέρονταν αναλυτικά και συγκεκριμένα, σε βάρος της Τουρκίας σε περίπτωση νέων μονομερών προκλητικών ενεργειών. Η Λευκωσία ζητούσε επιβολή νέων κυρώσεων - σε βάρος οκτώ αρχικά και πέντε στη συνέχεια - φυσικών και νομικών προσώπων για τη συνεχιζόμενη παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ. 

Λόγω της αμέριστης στήριξης της Γερμανίδας καγκελαρίου Α. Μέρκελ στον Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος απείλησε ότι θα ακυρώσει την επανέναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών που έχουν προαναγγελθεί και θα ξαναστείλει το Oruc Reis στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, και μάλιστα αυτή τη φορά κοντά στην Κρήτη, η Αγκυρα πέτυχε αυτό που ήθελε: Καμία κύρωση και παραπομπή των ελληνικών και κυπριακών αιτημάτων στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο. 
 
Μέχρι τότε συμβουλές και προτροπές για αποφυγή «αταξιών» και ευχές για ήρεμα νερά στην ανατολική Μεσόγειο. 
 
Ωστόσο αυτή η αρνητική εξέλιξη προκάλεσε απόλυτη ικανοποίηση στον πρωθυπουργό και ενθουσιασμό σε ορισμένα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που είδαν μια ακόμη επιτυχία του Μεγάρου Μαξίμου μετά από ολονύκτιο θρίλερ και επίπονη προσπάθεια του υπερήρωα της διπλωματίας Κυρ. Μητσοτάκη. 
 
Στο μεταξύ ανακοινώθηκε ότι ο στρατιωτικός διάλογος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ (αυτός που δεν γινόταν σύμφωνα με τις διαψεύσεις της ελληνικής πλευράς) κατέληξε σε συμφωνία για τη δημιουργία ενός μηχανισμού αποφυγής θερμού επεισοδίου. Ένα  «κόκκινο τηλέφωνο» μεταξύ Αθήνας - Αγκυρας. Και όλα αυτά χωρίς καμία ενημέρωση της Βουλής, αλλά ούτε και επίσημη ενημέρωση των πολιτών από την κυβέρνηση. Η ανακοίνωση - και αυτή τη φορά - ήρθε από το ΝΑΤΟ.  
 
Και μάλλον όχι κατά σύμπτωση, την ίδια ώρα πρωτοκολλήθηκε στον ΟΗΕ το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο, αυτό που υποτίθεται ότι είχε ακυρωθεί με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. 
 
Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι πως αισθάνεται μέσα στον ορυμαγδό της προπαγάνδας ένας μέσος πολίτης που ενημερώνεται για τα καλτσούνια στον Πομπέο και τα μαθήματα στυλ που παραδίδει στις διεθνείς συναντήσεις η Μαρέβα Μητσοτάκη. 
 
Το «ρεπορτάζ» που περιμένουμε από τη Σύνοδο Κορυφής είναι για το ξενύχτι της ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, πόσους καφέδες ήπιαν και τι έφαγαν για να κρατηθούν... 

tvxs