Ποιος ξεσηκώνει τους νέους

 

EDITORIAL

Ποιος υποκινεί τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους να κατέβουν στους δρόμους; Ποιος κρύβεται πίσω από τις κινητοποιήσεις; Το ερώτημα επανέρχεται με αξιοθαύμαστη συνέπεια κάθε φορά που η κοινωνική δυσαρέσκεια ανοίγει τη βαλβίδα της χύτρας.

Από τη Γαλλία του Μακρόν μέχρι την Ελλάδα του Μητσοτάκη, κυβερνήσεις, συστημικοί προπαγανδιστές και δημοσιογραφικά επιτελεία αναζητούν τους συνήθεις υπόπτους. Την Αριστερά, τους «ακραίους», τους «επαγγελματίες ταραξίες», τους σκοτεινούς καθοδηγητές, μέχρι και τους πιο ευάλωτους, τους μετανάστες. Ο πραγματικός υποκινητής, ωστόσο, βρίσκεται παντού γύρω τους και δεν είναι άλλος από την πραγματικότητα που οι ίδιοι έχουν «φιλοτεχνήσει».

Στη Γαλλία, εδώ και εβδομάδες, δεκάδες χιλιάδες μαθητές, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, αμφισβητούν έμπρακτα μια εκπαιδευτική και κοινωνική «κανονικότητα» που τους υπόσχεται ολοένα λιγότερα και απαιτεί ολοένα περισσότερα. Σχολεία με τεράστιες ελλείψεις, καθηγητές που δεν αντικαθίστανται, ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, ένα μέλλον που μοιάζει περισσότερο με διαρκή δοκιμασία επιβίωσης. Στην Ελλάδα, οι σημερινές πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις έχουν τις δικές τους ανάλογες αιτίες και τα ανάλογα αιτήματα.

Χθες οι φοιτητές έστησαν αντίσκηνα στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθούν, μεταξύ άλλων, επειδή δεν μπορούν να βρουν σπίτι. Κανένας από τους κυβερνητικούς φωστήρες δεν τρόμαξε με το ποσοστό των φετινών επιτυχόντων των πανελλαδικών που δεν γράφτηκαν στις σχολές τους εξαιτίας του υψηλού κόστους διαβίωσης. Αντιθέτως, σκιάχτηκαν με την ανακοίνωση των κινητοποιήσεων, στο φόντο του νεολαιίστικου ξεσηκωμού που δονεί την Ευρώπη – και όχι μόνο. Αντί, λοιπόν, για απαντήσεις και μέτρα ικανοποίησης των δίκαιων αιτημάτων, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα αποθάρρυνσης της συμμετοχής.

Στη Γαλλία, η κρατική βία έχει αφήσει πίσω της σοβαρά τραυματισμένους μαθητές και πάνω από 2.000 συλληφθέντες, ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κατεβάσει στους πυρπολημένους από οργή δρόμους τον στρατό. Η γαλλική δημοκρατία εκπέμπει στους αιώνες μια εικόνα με δύο όψεις: είναι το εργαστήριο των κοινωνικών αγώνων αλλά και το εργαστήριο της καταστολής τους. Η Γαλλία εξάγει ταυτόχρονα το φως της μαζικής διεκδίκησης αλλά και τον τρόμο που αυτή η διεκδίκηση προκαλεί. Στην Ελλάδα, το μήνυμα έχει ληφθεί και μεταφραστεί από χθες…

Αυτό που δεν θέλουν να αντιληφθούν κυβερνήσεις όπως του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι όσους αστυνομικούς κι αν παρατάξουν, όσα σχέδια προληπτικής καταστολής κι αν εκπονήσουν, όσο κι αν βαφτίζουν την πολιτική χειραφέτηση υποκίνηση, σερβίροντας τρομολαγνεία, οι αιτίες της κοινωνικής οργής θα παραμένουν εκεί. Και αυτή η πραγματικότητα δεν συλλαμβάνεται.

EFSYN