Τα γραφεία της Χρυσής Αυγής και το μυστικό του κ.Χρυσοχοΐδη

του Στέλιου Κούλογλου

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν ληφθεί περιοριστικά μέτρα για τις γιορτές, αλλά σε καμία η αστυνομία δεν έκλεισε σταθμούς του μετρό, ούτε έκανε συλλήψεις. 

Και φυσικά πουθενά ο αρμόδιος υπουργός δεν απείλησε ότι θα «σφραγίσει σπίτια», όπως ο κ.Χρυσοχοίδης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αξιοποιεί την πανδημία για να περιορίσει τις δημοκρατικές ελευθερίες, αλλά γιατί ο, εκ του  ΠΑΣΟΚ προερχόμενος, υπουργός εμφανίζεται βασιλικότερος του βασιλέως;

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει αποτύχει παταγωδώς στην υπόθεση Χρυσή Αυγή. Κλείνουν 3 μήνες από την ημέρα που το έσκασε ο υπαρχηγός Χ. Παππάς, κάτω από τη μύτη της αστυνομίας. Ισχύουν ανάλογα για την περίπτωση του Λαγού. Μπορεί να βρίσκεται στο Ευρωκοινοβούλιο, γιατί το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ζήτησε από τα ταξιδιωτικά γραφεία να μην του εκδώσουν εισιτήριο για τις Βρυξέλλες καθυστερημένα: αφού ο νεοναζί ευρωβουλευτής είχε αναχωρήσει με το πάσο του μια μέρα νωρίτερα.
 
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τo site κόντρα, που κάνει πολύ καλή δουλειά στις αντιφασιστικές αποκαλυπτικές ειδήσεις, δημοσίευσε προχθές  φωτογραφία (επάνω) από τα κεντρικά γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Σταθμό Λαρίσης, με τα λάβαρα και το logo της. Να μία ακόμη ευρωπαϊκή πρωτιά: μία οργάνωση που  με δικαστική απόφαση έχει χαρακτηριστεί εγκληματική, διατηρεί γραφεία στο κέντρο της πρωτεύουσας.
 
Για να εξακριβώσει αν χρησιμοποιούνται ακόμη, ρεπόρτερ του Κόντρα επικοινώνησε με το υπουργείο και με το αστυνομικό τμήμα Ομονοίας, για να λάβει απαντήσεις αλά ελληνικά: το αίτημα μεταφέρθηκε από τη γραμματέα του υφυπουργού κ. Οικονόμου στον υπασπιστή του, που θα ενημερώσει τον υφυπουργό και προφανώς αυτός.. τον υπουργό. Όσο για τη διοίκηση του αστυνομικού τμήματος της Ομόνοιας, αυτή δήλωσε άγνοια για την υπόθεση και παρέπεμψε (μαντέψτε που) στο ..υπουργείο!
 
Ανεξάρτητα αν στα νεοναζιστικά γραφεία παρατηρείται κάποια δραστηριότητα- μάλλον απίθανο καθώς οι νεοναζί διακρίνονται για την θρασυδειλία τους- η Αστυνομία του κ. Χρυσοχοΐδη θα έπρεπε να ήξερε τι συμβαίνει και να είχε κατεβάσει τα σύμβολα και τις ταμπέλες. Αλλά που να βρεθεί χρόνος, όταν τα όργανα έχουν να εμποδίσουν πολίτες που θέλουν να καταθέσουν ένα λουλούδι, να ξυλοκοπήσουν πιτσιρικάδες στην Κυψέλη ή να ανακαλύψουν παράνομα πάρτι;
 
Η φαινομενική αδιαφορία της αστυνομίας για τη Χρυσή Αυγή, έχει όμως ένα πολύ πιο ουσιαστικό υπόβαθρο. Πριν μία εβδομάδα, στο «Βήμα της Κυριακής» δημοσιεύτηκε ρεπορτάζ με τίτλο «Οι άγνωστοι “φίλοι“ της Χρυσής Αυγής». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η ΕΛΑΣ βρήκε ένα ηλεκτρονικό αρχείο που περιλαμβάνει τα ονόματα ενός κυκλώματος 1.250 ανθρώπων, που στήριζαν έμπρακτα τη δράση της Χρυσής Αυγής.
 
Ανάμεσα σε αυτούς φιγουράρουν ανώτεροι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων, τραπεζικοί και κρατικοί υπάλληλοι, δέκα εκπρόσωποι ιδιωτικών εταιριών ασφάλειας, 22 νομικοί, πέντε καλόγεροι και, προσέξτε, οκτώ αστυνομικοί, ορισμένοι από τους οποίους κατείχαν σημαντικές θέσεις στη ΓΑΔΑ,. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι οι νεοναζί είχαν προσβάσεις στην Αστυνομία, σε ανώτερο ή ανώτατο επίπεδο. Και είναι προφανές, ότι αν όχι με τη βοήθεια, τουλάχιστον με την ανοχή Αστυνομικών ο Χ.Παππάς κατάφερε να εξαφανιστεί, την ώρα που ο συνδικαλιστής της Αστυνομίας κ. Μπαλάσκας μας διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχε «ούτε μια περίπτωση στο τρισεκατομμύριο» να το σκάσει.
 
Το γεγονός ότι αυτό το αρχείο με τα 1250 ονόματα βρέθηκε από την ΕΛΑΣ μόλις πρόσφατα, ενώ κυκλοφορούσε από τον Φεβρουάριο του 2020 στο λεγόμενο «σκοτεινό Διαδίκτυο» (Darkweb), μεγαλώνει τις ευθύνες της: αν είχε αξιοποιηθεί νωρίτερα, θα μπορούσε ίσως να είχε αποφευχθεί η απόδραση ή να είχε εντοπιστεί νωρίτερα το κύκλωμα που ασφαλώς έκρυψε -ή συνεχίζει και κρύβει- και διευκόλυνε τον Παππά. Ο υπουργός γνώριζε  τις διασυνδέσεις των νεοναζί με την Αστυνομία. Προφανώς ήξερε ότι ο Ρουπακιάς, ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, είχε πει στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν: "είμαι δικός σας". Αλλά δεν πήρε τα μέτρα του.
 
Αυτό είναι το μυστικό του κ. Χρυσοχοΐδη. Μετά το φιάσκο Παππά- Λαγού, οποιοσδήποτε αρμόδιος υπουργός θα είχε παραιτηθεί. Θα είχαν αναζητηθεί ευθύνες στην ηγεσία της Αστυνομίας και θα είχαν επιβληθεί ποινές, πράγμα που ο κ.Χρυσοχοίδης επίσης δεν έχει κάνει. Αντί για αυτό, προσπαθεί να γίνει αρεστός στη ΝΔ και τους συντηρητικούς ψηφοφόρους της, παριστάνοντας τον σερίφη της πόλης και ξυλοκοπώντας στα σαλούν.

Tvxs

Τι μάθαμε από τη δίκη, τι ξέραμε από πριν

Στην επέτειο της σφαγής των Καλαβρύτων ο πολιτικός απόγονος των Γερμανών ναζί και των συνεργατών τους έβρισκε βήμα στη δημόσια τηλεόραση της Ελληνικής Δημοκρατίας και έβγαζε πατριωτικές κορώνες. Η σκηνή συμβολίζει το ανήκουστο που έλαβε χώρα τα τελευταία χρόνια. Η μεταμφίεση του εγκληματικού νεοναζιστικού μορφώματος σε κόμμα του κοινοβουλίου γέννησε πολιτειακά και πολιτικά τέρατα.

 του Κωστή Παπαϊωάννου

Έστω και καθυστερημένα ωστόσο, με αντιστάσεις και αμφιθυμίες, υπήρξε αντίδραση. Αποτέλεσμα η δίκη, η καταδίκη και ο εγκλεισμός του πυρήνα της εγκληματικής συμμορίας. Καταφέραμε να τους οδηγήσουμε στο σκαμνί κι αυτό είναι συλλογικό μας κατόρθωμα και ας οφείλεται σε πολύ λίγους ανθρώπους. Τώρα διεκδικούν αντιφασιστικά ένσημα και παράσημα πολλοί και διάφοροι, μεταξύ τους το νέο φρούτο που λέγεται «ακροδεξιοί αντιφά». Τι μάθαμε από τη δίκη; Ότι οι νεοναζί εγκληματίες καταδικάστηκαν αλλά πολύς πόνος, πολύ αίμα, πόσος πόνος, πολύς φόβος θα είχε αποφευχθεί αν η πολιτεία αντιμετώπιζε εξαρχής, ως όφειλε, την οργανωμένη ακροδεξιά τρομοκρατία ως τρομοκρατία.

Είναι μεγάλο ζητούμενο μετά την καταδίκη αν διδαχτήκαμε κάτι από αυτή. Γιατί το ακροδεξιό φαινόμενο είναι εδώ. Επιχειρεί ξεδιάντροπα να ξεπλυθεί στην δικαστική απόφαση, να διαστρέψει τα προφανή. Η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, η διάχυση του εθνικισμού, της ξενοφοβίας, της μισαλλοδοξίας συνεχίζεται πιο εντατικά. Επιχειρείται να προβληθεί μια βολική ερμηνεία της δίκης. Χοντρικά λένε: δικάστηκαν και καταδικάστηκαν οι φασίστες εγκληματίες, πήγαν φυλακή. Αρα το ζήτημα της Ακροδεξιάς λύθηκε, οι υπόλοιποι δεν είμαστε φασίστες κι όλοι εσείς που φωνάζετε για ακροδεξιό κίνδυνο το κάνετε πλέον καθ’ υπερβολή για να μη δούμε ότι εσείς είστε ο μόνος κίνδυνος για τη δημοκρατία. Είναι μια χονδροειδής εφαρμογή της θεωρίας των δύο άκρων με σκοπό να ξεπλυθεί η διάχυση ακροδεξιού πολιτικού προσωπικού και να εξαγνιστεί ο ακροδεξιός λόγος: «Οι χρυσαυγίτες το παράκαναν στη βία, αυτά που έλεγαν δεν ήταν όλα λάθος όμως». Την ίδια άποψη έχει και σεβαστό μέρος του κόσμου, πιθανόν άνθρωποι που αποκατέστησαν σχέσεις αντιπροσώπευσης με τη Χρυσή Αυγή και (προσωρινά;) στεγάζονται αλλού.

Άρα, το μέλλον έχει πολλές απαιτήσεις από εμάς. Χρειάζεται μνήμη και λογική. Και να μη χάνουμε από τα μάτια μας τη συνολική εικόνα, ότι δηλαδή κρατικές δομές συνέργησαν στο έγκλημα. Το 2010 η Ελλάδα στα διεθνή όργανα ανθρωπίνων δικαιωμάτων έλεγε ξεδιάντροπα ότι στη χώρα δεν υπάρχει νεοναζιστική οργάνωση, ότι κάθε χρόνο γινόταν μια ή δυο επιθέσεις με ρατσιστικό κίνητρο. Την ώρα που τα τάγματα εφόδου άνοιγαν κεφάλια. Βοούσε η ανοιχτή συνεργασία θυλάκων εντός της ΕΛΑΣ με χρυσαυγίτες. Κραυγαλέα και η δικαστική αδράνεια ή εφεκτικότητα. Τώρα απέκτησε πρόσωπο αυτή η εφεκτικότητα, μετά τη στάση της εισαγγελέως στη δίκη της ΧΑ.  Κράτησε χρόνια η ύποπτη «ουδετερότητα» των θεσμών, την ώρα που είχαμε υπόγειες συναλλαγές κυβερνητικών στελεχών με τους υπόδικους νεοναζί, πολιτικό φλερτ με το ποινικό περιθώριο, πολιτειακά ατοπήματα όταν Πρόεδρος της Βουλής πρότεινε να ακυρωθούν κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες γιατί έλειπαν οι προφυλακισμένοι βουλευτές της ΧΑ. Μπορεί ένας να είπε το ανείπωτο για την ανάγκη μιας σοβαρής ΧΑ για να συγκυβερνά, αλλά φαίνεται ότι περισσότεροι το σκέφτονταν.

Η δικαστική απόφαση αποτελεί μεγάλη νίκη. Η ηγετική ομάδα της εγκληματικής συμμορίας εξουδετερώθηκε. Μεγάλη νίκη της δημοκρατίας. Γι’ αυτό τόσοι «κανονικοί» ακροδεξιοί παλεύουν να υφαρπάξουν την πολιτική της υπεραξία. Γιατί θα μπορούν να λένε: Το δεύτερο όμως σκέλος του συλλογισμού είναι έωλο. Γιατί εχθροί της δημοκρατίας είναι επίσης, χωρίς αυτοδικαίως να εξομοιώνονται με την εγκληματική οργάνωση και όσοι συναποτελούν την «πληθυντική» Ακροδεξιά, την καθ’ ημάς Alt- right: οπαδοί της λευκής υπεροχής, εθνικιστές, αντισημίτες, οι ισλαμοφοβικοί σεξιστές και ομοφοβικοί. Εχθροί της δημοκρατίας είναι και όσοι τζογάρουν στη διάχυτη μνησικακία, τον αντι-Διαφωτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό. Φαντάζει ευδιάκριτα αποτρόπαιο το θέαμα από απόσταση, όταν κοιτάμε την αμερικάνικη Ακροδεξιά: παλαιοσυντηρητικοί, Χριστιανοί φονταμενταλιστές, ρατσιστές, νεοναζί και καθαρόαιμοι φασίστες. Το ίδιο όμως έχουμε (τηρουμένων πολλών αναλογιών) και στην Ευρώπη, το ίδιο μπορεί να έχουμε και στην Ελλάδα. Ο Τραβέρσο κάνει λόγο για “μεταφασισμό”, ένα εν εξελίξει φαινόμενο με συνέχειες (παρακαταθήκες του κλασικού φασισμού) και με ρήξεις (χαλαρή ιδεολογία, μίγμα λαϊκισμού και ξενοφοβίας).

Εδώ και καιρό η Ακροδεξιά έχει γίνει «λανθάνουσα» επιλογή για μέρος του δημοκρατικού κοινού και κακώς αντιμετωπίζεται ακόμα με όρους ψήφου διαμαρτυρίας. Η Ακροδεξιά επηρεάζει την ατζέντα, διαμορφώνει πολιτικές παίζοντας το χαρτί της θεσμικής κανονικότητας. Αυτή είναι η πρόκληση για την επόμενη μέρα. Δυστυχώς οι αντιδράσεις του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού προσωπικού και των ΜΜΕ δείχνουν ότι δύσκολα θα ανταποκριθούν στην πρόκληση αυτή.

thepressproject

Η θεωρία του «ενός άκρου»

Ο βίος και η πολιτεία του Αντώνη Σαμαρά, οι υπόγειες διαδρομές του Τάκη Μπαλτάκου με τους χρυσαυγίτες, οι μεταγραφές των «αστέρων» του ΛΑΟΣ, Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη, αλλά και η καιροσκοπική συνύπαρξη του Κ. Μητσοτάκη με αυτή την ομάδα λένε πολλά.

 του Τάσου Τσακίρογλου

Ο τρόπος με τον οποίο οι κύριοι Σαμαράς και Μητσοτάκης, με τα άρθρα τους στην «Εφ.Συν.», επανέφεραν τη θεωρία των δύο άκρων, εξισώνοντας τη ναζιστική βία της Χρυσής Αυγής με τη «βία» της Αριστεράς, είναι χαρακτηριστικός μιας προσέγγισης με μεγάλο παρελθόν στην ιστορία, για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει.

Η ερώτηση «ναι, αλλά και εσείς τι κάνατε στη Μαρφίν;», μια υπόθεση βρόμικη και σκοτεινή που παραμένει επί χρόνια τέτοια, είναι το πάγιο επιχείρημα των απανταχού δεξιών, ακροδεξιών και ακροκεντρώων παραγόντων της πολιτικής ζωής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ πριν από λίγες ημέρες, προσπαθώντας να απαντήσει στην κριτική ότι ενθαρρύνει την ακροδεξιά και ρατσιστική βία ακραίων ομάδων όπως τα Proud Boys και το κίνημα Boogaloo, το οποίο επιδιώκει ως διακηρυγμένο στόχο την πρόκληση εμφύλιου πολέμου στις ΗΠΑ, είπε ότι ο κίνδυνος είναι οι ακροαριστεροί και το κίνημα Antifa, εξισώνοντας ουσιαστικά τους δύο πόλους.

Ωστόσο, τα πραγματικά στοιχεία τον διαψεύδουν, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι σε περίπου 900 επιθέσεις και απόπειρες με πολιτικό κίνητρο στις ΗΠΑ από το 1994, μόνο μία που αφορούσε έναν αντιφασίστα κατέληξε σε θάνατο. Ο νεκρός ήταν ο ίδιος ο επιτιθέμενος.

Την ίδια περίοδο, επιθέσεις ακροδεξιών εξτρεμιστών και οπαδών της «λευκής υπεροχής» (ρατσιστών) άφησαν πίσω τους 329 νεκρούς, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων που καταρτίστηκε από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS) και ελέγχθηκε από τον «Γκάρντιαν», ο οποίος δημοσίευσε και τα αποτελέσματα. Αρκετά από τα στοιχεία αντλήθηκαν από την έγκυρη Anti-Defamation League, αλλά και από το Κέντρο για την Ερευνητική Δημοσιογραφία, εκθέσεις των οποίων κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα: είναι οι βίαιες ακροδεξιές και ρατσιστικές επιθέσεις και όχι η βία της «Ακρας Αριστεράς» που συνιστά τη μεγαλύτερη θανάσιμη απειλή σήμερα στις ΗΠΑ.

Παρ’ όλα αυτά, οι σύμβουλοι και οι συνεργάτες του Αμερικανού προέδρου (απηχώντας τις απόψεις του) δεν διστάζουν να κάνουν λόγο για μια «βίαιη αριστερή επανάσταση», κυρίως με αφορμή το κίνημα Black Lives Matter και τις οργισμένες αντιδράσεις που ακολούθησαν την εν ψυχρώ δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Ο γενικός εισαγγελέας Γουίλιαμ Μπαρ δήλωσε πρόσφατα ότι «ομάδες ριζοσπαστών και προπαγανδιστών εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να επιβάλουν τη δική τους βίαιη και εξτρεμιστική ατζέντα». Επίσης, ένα νέο τμήμα του υπουργείου Δικαιοσύνης για την αντιμετώπιση του βίαιου αντικυβερνητικού εξτρεμισμού ενέταξε το κίνημα Antifa στις μείζονες απειλές, χωρίς να κάνει την παραμικρή αναφορά στην ακροδεξιά και ρατσιστική βία ομάδων και οργανώσεων με καταγεγραμμένα θύματα.

Ο βίος και η πολιτεία του Αντώνη Σαμαρά, οι υπόγειες διαδρομές του Τάκη Μπαλτάκου με τους χρυσαυγίτες, οι μεταγραφές των «αστέρων» του ΛΑΟΣ, Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη, αλλά και η καιροσκοπική συνύπαρξη του Κ. Μητσοτάκη με αυτή την ομάδα λένε πολλά. Αλλωστε ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης ήδη από το 2010-11 που έλεγε ότι η Αριστερά επιζητεί «έναν τρίτο γύρο» και ζητούσε την «αποκομμουνιστοποίηση» της χώρας, λέγοντας ότι αποτελεί την «τελευταία σοβιετία» στην Ευρώπη.

Ετσι παίχτηκε η «καθυστέρηση» στη δίωξη της συμμορίας της Χ.Α., αφού ο δήθεν κίνδυνος ήταν η Αριστερά και όχι η ναζιστική απειλή. Και εάν δεν υπήρχε η δολοφονία Φύσσα, ίσως ακόμα να συζητούσαμε για «τα δύο άκρα», που τελικά όμως δεν είναι παρά μονάχα ένα.

EFSYN

Λευκές προβιές και κακαρίσματα

Oι δικαιολογίες των χρυσαυγιτών έσπασαν τα κοντέρ της γελοιότητας και προκάλεσαν θυμηδία

του Νίκου Παπαδογιάννη

Ο Κασιδιάρης βρήκε για πρώτη φορά τον δρόμο προς το δικαστήριο και ζήτησε αναστολή της ποινής του, ώστε να μην εξοντωθεί ηθικά και οικονομικά. Ο πατέρας του αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας, ενώ τα αδέλφια του αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν στις Αγγλίες «λόγω της περιπέτειας» που περνάει ο μπράδερ τους.

Ο Μιχαλολιάκος χαρακτήρισε μέσω του συνηγόρου του «ανεπανόρθωτη βλάβη» το λουκέτο στη ναζιστική φυλλάδα της Χρυσής Αυγής, αλλά και το αντίστοιχο στα γραφεία του κόμματος. Απείλησε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα και προειδοποίησε ότι μία μέρα θα του ζητήσουμε και συγγνώμη.

Ο Μπαρμπαρούσης κουβάλησε στο Εφετείο τον γέρο πατέρα του και τον έβαλε να δηλώσει «τελειωμένος», εάν ο καρηκομόων γιόκας του πάει φυλακή αντί να μείνει στο χωριό να βόσκει τις αγελάδες και τα πρόβατα.

Ο Γερμενής έβαλε τη μανούλα του να τον υπερασπιστεί, χαρακτηρίζοντάς τον φιλομαθή («διάβαζε στη φυλακή και πέρασε στο Πανεπιστήμιο») και αποκαλύπτοντας ότι ο κανακάρης της είναι υπάλληλος του …Λαγού το τελευταίο τρίμηνο, για να βιοπορίζεται ο ίδιος και τα ανήλικα τέκνα του. «Ως αρτοποιό δεν με έπαιρνε κανένας φούρνος», τόνισε ο κατάδικος.

Ο Παππάς εξέφρασε μέσω δικηγόρων το παράπονό του προς τους ανθρώπους και τον Θεό για «την άδικη ποινή» που του επιβλήθηκε και χαρακτήρισε την πιθανή κάθειρξή του «προφανώς ανεπανόρθωτη βλάβη για τον ίδιο και την οικογένειά του», δίχως άλλες διευκρινίσεις.

Η Ζαρούλια επικαλέστηκε τη συμμόρφωσή της με τις επιταγές της Πολιτείας, θύμισε ότι έμεινε επί μήνες σε κατ’ οίκον περιορισμό και ζήτησε από τους δικαστές «να προασπίσουν τα δικαιώματα ενός κατηγορουμένου ανθρώπου απέναντι στις κραυγές και στην ανήκεστο βλάβη».

Ο Ηλιόπουλος παρουσίασε στο δικαστήριο τον ιερέα αδελφό του, σύμφωνα με τον οποίο ο καταδικασμένος πρώην βουλευτής κάνει αγαθοεργίες για λογαριασμό της εκκλησίας και των αναξιοπαθούντων: «Έξω θα είναι χρήσιμος, μέσα στη φυλακή θα καταστραφεί ο ίδιος και θα δει από τα κάγκελα τα παιδιά του να μεγαλώνουν».

Ο Παναγιώταρος τόνισε μέσω του συνηγόρου του ότι σύσσωμη η οικογένειά του περιμένει αποκλειστικά από τον ίδιο τα προς το ζην.

Ο Μίχος δήλωσε ασθενής και κάλεσε στον δικαστήριο την πρώην χρυσαυγίτισσα και πυρηνάρχισσα σύζυγό του, επειδή ουδείς τον πίστεψε όταν κατέθεσε ότι παντρεύτηκε την ίδια γυναίκα δύο φορές.

Ο Ματθαιόπουλος ζήτησε από τους δικαστές να λυπηθούν τη μητέρα του, που θα μείνει αβοήθητη εάν ο ίδιος κλειστεί στη φυλακή: «Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να της προσφέρει τροφή».

Ο Λαγός καμώθηκε τον οργισμένο όταν ρωτήθηκε κατά πόσον η σύζυγός του εργάζεται και υποσχέθηκε επική αντεπίθεση μέσω των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, οχυρωμένος προσωρινά πίσω από την ασυλία του ως ευρωβουλευτής. «Δεν αναγνωρίζω τη διαδικασία», είπε, με το γνωστό απειλητικό ύφος.

Ο Γρέγος αράδιασε το ιατρικό ιστορικό των γονιών του και υποστήριξε ότι ο πατέρας, η μάνα και το παιδί του έχουν απόλυτη ανάγκη τον ίδιο για την επιβίωσή τους. «Να πάρω αναστολή και να κυκλοφορώ με βραχιολάκι», ζήτησε.

Ο Καζαντζόγλου έφερε την έγκυο σύντροφό του, η οποία ενημέρωσε δακρυσμένη το δικαστήριο ότι έχει να θρέψει άλλα δύο παιδιά, από προηγούμενο γάμο («τον οποίο ο καταδικασθείς στηρίζει απόλυτα»).

Ο Μπούκουρας ανέφερε ότι δεν ξέρει καμία άλλη τέχνη στη ζωή του, παρά μόνο να φτιάχνει τυρόπιτες και πεϊνιρλί, για να ζει την οικογένειά του με τις σφολιάτες.

Ο Πατέλης άνοιξε λέει σελίδα στο Facebook με σκοπό το φιλανθρωπικό έργο και έγραψε και τραγούδι ενάντια στη βία, λες και είναι -με το συμπάθιο- ο νέος Παύλος Φύσσας.

Ο Κούζηλος έβαλε τον ανιψιό του να πει ότι δύο σπίτια εξαρτώνται οικονομικά από τον πρώην βουλευτή και ότι ο μπαμπάς του είναι καρκινοπαθής.

Η Πόπορη, που είναι και αστυνομικός, επιστράτευσε ως μάρτυρα έναν Πακιστανό διερμηνέα, ο οποίος τη χαρακτήρισε «καλή κοπέλα» και πρόσθεσε ότι έπεσε από τα σύννεφα όταν έμαθε τα καθέκαστα.

Ο Λιακόπουλος ζήτησε την κατανόηση του δικαστηρίου «στην προσπάθειά του να επανενταχθεί στην κοινωνία», ενώ ο έτερος των δολοφόνων του Λουκμάν, Στεργιόπουλος, χρεώνεται την ατάκα του συνηγόρου του περί «της περιπέτειας όπου έμπλεξε ο νεαρός Πακιστανός».

Ο Πανταζής αποκάλυψε ότι έκανε δύο παιδιά τα τελευταία χρόνια για να συμβάλει στο πρόβλημα υπογεννητικότητας της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Δήμου είπε ότι η μητέρα του έπεσε και χτύπησε άσχημα, όταν έμαθε από την τηλεόραση τα μαντάτα για τις καταδικαστικές αποφάσεις.

Ο Τσαλίκης έφερε για μάρτυρα υπεράσπισης την αδελφή του, η οποία «έπαθε έμφραγμα το 2012 και έκτοτε λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή».

Ο Τσακανίκας ισχυρίστηκε ότι η μητέρα του πάσχει από ψυχική νόσο «με παραληρηματικές τάσεις καταδίωξης» και μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία.

Ο Μιχάλαρος τόνισε ότι η σύζυγός του πάσχει από χρόνια αναπνευστική πνευμονοπάθεια και συνεπώς είναι ανήμπορη να εργαστεί, ενώ η μεγαλύτερη κόρη του ζει με τους γονείς της και είναι άνεργη.

Ο Κομιανός εμφανίστηκε ως μετανοημένος, που εδώ και 7 χρόνια «βρίζει τη Χρυσή Αυγή» και προσφέρθηκε να μαζέψει υπογραφές για να πιστοποιήσει τη θεία φώτιση που τον επισκέφτηκε.

Τουλάχιστον ο φονιάς του Παύλος Φύσσα, Ρουπακιάς, είχε τη στοιχειώδη ευθιξία να μη ζητήσει καν αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του. Πιθανότατα θα επικαλεστεί αυτή τη στάση σε κάποια μελλοντική απόπειρα πρόωρης αποφυλάκισης.

Και όλα αυτά, ανάμικτα με ρατσιστικές πινελιές από δικηγόρους (που επισήμαναν ότι «αλλοδαποί κακοποιοί» τιμωρούνται με επιεικέστερες ποινές), ασυναρτησίες για «βίαιους διαδηλωτές» που τάχα επηρέασαν την απόφαση και περίλυπα βλέμματα, από άτομα που τα προηγούμενα 5,5 χρόνια απουσίαζαν επιδεικτικά από το δικαστήριο.

Και μόνο για αυτό το τσίρκο, και για τα κακαρίσματα των λύκων που αίφνης παριστάνουν τα άκακα αρνάκια, άξιζε να ζήσουμε αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες.

Μακάρι να τους έδειχνε και η τηλεόραση, τους χρυσαυγίτες, για να καμαρώσουν την κατάντια τους όσοι έβλεπαν στα πρόσωπα και στα μούσκουλά τους το απαύγασμα του ανδρισμού.

Τους ανήμπορους γονείς και τα άνεργα αδέλφια θα έπρεπε να τα σκεφτούν όταν έβγαιναν παγανιά για να δολοφονήσουν και να ξυλοκοπήσουν αθώους ανθρώπους, στο όνομα ενός άθλιου τραμπούκικου εθνικισμού.

Για μια φορά, την ιστορία θα τη γράψουν οι μέλισσες.

Η κάθειρξη των χρυσαυγιτών, έστω με αυτές τις μικρές ποινές που προβλέπει η δικονομία μας, θα είναι βάλσαμο για την ελληνική κοινωνία, αποτρεπτικός παράγοντας για επίδοξους μιμητές και -ελπίζω- εξαίσιο προοίμιο για μελλοντικές δίκες, όπως αυτή (που πλησιάζει) των στυγνών δολοφόνων του Ζακ Κωστόπουλου.

κουτι πανδωρας

Γαλάζια ελαφρυντικά σε χρυσαυγίτη

Ακόμα κι όταν ο Κουκούτσης «καταδικάστηκε», οι «γαλάζιοι» φίλοι του δεν είχαν το θάρρος να τον αποπέμψουν από τις θέσεις που τον διόρισαν

του Πέτρου Κατσάκου

 Σε 6 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής καταδικάστηκε ο πρώην βουλευτής Μεσσηνίας Δημήτρης Κουκούτσης, με το δικαστήριο να απορρίπτει τα ελαφρυντικά του. 

Ελαφρυντικά με τα οποία είχαν φροντίσει να τον προμηθεύσουν οι νεοδημοκράτες δήμαρχοι Καλαμάτας, Μεσσήνης και Δυτικής Μάνης που τον ψήφισαν πρόεδρο του Συνδέσμου  Ύδρευσης και κυρίως ο δήμαρχος Καλαμάτας, που τον έκανε επίσημο συνεργάτη του όσο ήταν υπόδικος και λίγο πριν απολογηθεί. Μέχρι και στη Σχολική Επιτροπή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είχε φροντίσει να τον τοποθετήσει ο δήμαρχος της Καλαμάτας τον Κουκούτση, παρά τη θύελλα αντιδράσεων που είχε ξεσηκωθεί τότε από την  Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του δήμου.

Τον έπλυναν, τον ξέπλυναν και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους οι «γαλάζιοι» αυτοδιοικητικοί ώστε να παρουσιαστεί στο δικαστήριο ως ευυπόληπτος πολίτης ο χρυσαυγίτης Κουκούτσης.  Ό,τι fast track διαδικασία υπήρχε τη χρησιμοποίησαν ώστε να προλάβουν να τον φορτώσουν με θέσεις και αξιώματα πριν την απολογία του. Κι όσες κι αν ήταν οι αντιδράσεις από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης και των δημοκρατικών πολιτών, δεν ίδρωσε το αυτί τους.

Μόνο δύο μέρες πριν ο Δημήτρης Κουκούτσης καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου προκειμένου να απολογηθεί, τον φιλοδώρησαν με πλαστά ελαφρυντικά που τα χρησιμοποίησε στην υπερασπιστική του γραμμή θέλοντας να δείξει ότι συμμετέχει σε δημοκρατικές διαδικασίες εκτός του ναζιστικού μορφώματος.

Ακόμα κι όταν ο Κουκούτσης «καταδικάστηκε», οι «γαλάζιοι» φίλοι του δεν είχαν το θάρρος να τον αποπέμψουν από τις θέσεις που τον διόρισαν, αλλά χρειάστηκε ο ίδιος να υποβάλει την παραίτησή του παρακαλώντας τη δημοτική αρχή να την κάνει δεκτή καθώς ανωτέρα βία δεν θα του επιτρέψει να ασκεί τα καθήκοντά του από τον Κορυδαλλό. Για τέτοια κατάντια μιλάμε.

Η Αυγή

Δεν χρειαζόμαστε τον Ποινικό Κώδικα για να μην ξαναμπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή...

Η συζήτηση για το εκλέγειν κι εκλέγεσθαι των χιμπαντζήδων με τα μαύρα είναι και πολιτική, αλλά είναι κυρίως νομική. 

Το αν θα ξαναμπεί, ωστόσο, η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, με τη σημερινή της ή άλλη μορφή, δεν είναι απλώς ζήτημα του κομματικού συστήματος, αλλά κυρίως της κοινωνίας των πολιτών. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, αν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση που περιφέρεται με το μανδύα τού νεοναζιστικού/ νεοφασιστικού κόμματος το 3% του συνόλου των ψήφων δεν θα έχει καμία σημασία το τι λένε ο Ποινικός Κώδικας κι ο εκλογικός νόμος για τα εκλογικά κωλύματα...

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία", αναφέρει ξεκάθαρα το ακροτελεύτιο εδάφιο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας. Συνεπώς, το αν ένα δηλητηριασμένο πιάτο παραμένει στο μενού, μολονότι έχουν εντοπιστεί οι επικίνδυνες ουσίες του, σαφώς αποτελεί μεγαλύτερη ευθύνη τού εστιάτορα. Κανένας, όμως, δεν μας υποχρεώνει να το παραγγείλουμε, πολλώ δε μάλλον όταν κανένας μας πλέον δεν έχει καμία δικαιολογία για να μην γνωρίζει το δηλητήριο που αυτό το έδεσμα περιέχει...

Ο αριθμός των νεοναζιστών και νεοφασιστών στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ταυτόσημος με τον όγκο των ψηφοφόρων τής Χρυσής Αυγής σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Αρκετές από τις ιδεοληψίες, ωστόσο, της εγκληματικής οργάνωσης όχι μόνο δεν είναι περιθωριακές, αλλά καθορίζουν ακόμα και σήμερα την κυβερνητική ατζέντα. 

Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το προσφυγικό, στο οποίο γίνεται προσπάθεια η χώρα να μετατραπεί σε ασπίδα τής Ευρώπης, κάτι που δεν είναι απλώς ουτοπικό, είναι κυρίως απάνθρωπο. Κι όμως, η πλειονότητα των πολιτών φαίνεται να ταυτίζεται με τέτοιες πολιτικές σκαντζόχοιρου, που τις χειροκροτούν και οι χρυσαυγίτες πίσω από τα κάγκελα του Κορυδαλλού...

ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ

Όταν η Χ.Α. έκανε τη βρόμικη δουλειά του Σαμαρά

Ήταν η εποχή της ανοχής και της συγκάλυψης από την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ

του Πέτρου Κατσάκου

 Τον Μάιο του 2011, μετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη, τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής ξεχύθηκαν στους δρόμους γύρω από την πλατεία Κοτζιά και την Ομόνοια χτυπώντας και μαχαιρώνοντας όποιον μετανάστη τύχαινε να βρεθεί στον δρόμο τους.

Ένας νεκρός, περισσότεροι από 120 τραυματίες, εκ των οποίων οι 20 βαριά, ήταν ο θλιβερός απολογισμός των μαζικών ρατσιστικών επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν επί τέσσερις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας με την ανοχή της αστυνομίας. Ήταν η χρυσαυγίτικη εκδοχή της Νύχτας των Κρυστάλλων, σε μια εποχή που τα ναζιστικά τάγματα εφόδου αλώνιζαν ανενόχλητα ώστε να ανακαταλάβουν τις πόλεις και τις γειτονιές από τους ξένους. Ένα δολοφονικό πογκρόμ που ποτέ δεν εντάχθηκε στον δικαστικό φάκελο για την εγκληματική δραστηριότητα της Χ.Α. Ένα πογκρόμ για το οποίο δεν πλήρωσε ποτέ κανείς, γιατί κάποιοι φρόντισαν τότε να βάλουν πλάτη στους νεοναζί που λειτουργούσαν ως το μακρύ χέρι ενός ακροδεξιού συστήματος εξουσίας.

Όπως, μάλιστα, είχε παραδεχτεί ο τότε βουλευτής της Ν.Δ. Μιχάλης Ταμήλος, η δράση της Χ.Α. διευκόλυνε τη Νέα Δημοκρατία, καθώς, όπως είχε πει χαρακτηριστικά, καθάριζε τους αλλοδαπούς από τις γειτονιές, με αποτέλεσμα να μη χρεώνεται η κυβέρνηση με το πολιτικό κόστος. «Βόλευε τη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση η Χρυσή Αυγή» είχε αποκαλύψει ο βουλευτής, μιλώντας τότε στον τηλεοπτικό σταθμό Action24.

Ήταν η εποχή της ανοχής και της συγκάλυψης από την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ.. Ήταν η εποχή που οι μετανάστες δεν τολμούσαν να πλησιάσουν καν σε αστυνομικό τμήμα να δείξουν τα τραύματα στα σώματά τους. Ήταν η εποχή που τα τάγματα εφόδου του Μιχαλολιάκου έκαναν τη βρόμικη δουλειά του Σαμαρά. Ήταν η εποχή την οποία σήμερα κάνουν πως δεν θυμούνται. Ήταν η πολιτική τους, που, έτσι και τολμήσεις να τους τη θυμίσεις, αναλαμβάνουν τα ντόπερμαν της ενημέρωσης να σε κατασπαράξουν.

avgi

Ναζιστική κλάψα ή χέσαιτο γαρ ει μαχέσαιτο

Ούτε ένας δεν βρέθηκε όπως εκείνα τα δικά μας τα αμούστακα κάποτε να πει: Δεν θέλω την επιείκειά σας!

του Θανάση Καρτερού

 Αυτοί, όμως, ήταν άλλη πάστα. Ούτε μελαψούς σακάτευαν σε «μάχες» δέκα ένοπλοι με έναν άοπλο, ούτε μαχαίρια τραβούσαν

Τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας ήταν συνηθισμένο να διορίζει το στρατοδικείο συνήγορο υπεράσπισης για τους αριστερούς και κομμουνιστές κυρίως κατηγορούμενους. Που ούτε λεφτά είχαν για δικηγόρο αλλά ούτε, αν είχαν, θα τα χαλάλιζαν για το είδος αυτό δικαστικής παρωδίας, που το αποτέλεσμά της ήταν προκαθορισμένο αν δεν δήλωναν «μετάνοια». Τότε λοιπόν, οι διορισμένοι συνήγοροι, ιδιαίτερα των νεότερων, που οι περισσότεροι προέρχονταν από τη Νεολαία Λαμπράκη, το μόνο που έκαναν ήταν να απαγγέλλουν το ποίημα: Επιείκεια «διά το νεαρόν της ηλικίας». Και οι κατηγορούμενοι το δικό τους ποίημα: Δεν θέλω την επιείκεια σας, θεωρώ τη Χούντα παράνομη, διώκομαι για τις ιδέες μου!

Αυτοί, όμως, ήταν άλλη πάστα. Ούτε μελαψούς σακάτευαν σε «μάχες» δέκα ένοπλοι με έναν άοπλο, ούτε μαχαίρια τραβούσαν, ούτε γυναίκες κοπανούσαν σε απευθείας μετάδοση. "Κάτω ο φασισμός" έγραφαν στους τοίχους και στις προκηρύξεις. Έτρωγαν τα ισόβιά τους, τα είκοσι, δεκαπέντε ή δέκα χρόνια φυλακή -χουβαρντάδες οι στρατοδίκες...- και τραβούσαν για τη φυλακή χαμογελαστοί. Ενίοτε και τραγουδώντας. Ούτε φιλόζωοι όπως ο Λαγός, ο επονομαζόμενος και εκδοροσφαγέας, δήλωναν, ούτε φιλάνθρωποι των 100 ευρώ όπως ο Γρέγος, ούτε εθελοντές αιμοδότες όπως ο Τσακανίκας, ούτε ότι έχουν παιδιά γεννημένα πρόωρα όπως ο Ευγενικός. Ούτε, βέβαια, ότι παντρεύτηκαν δύο φορές την ίδια γυναίκα όπως ο Μίχος.

Όλα αυτά στη θλιβερή παρέλαση των δειλών που παρακολουθήσαμε, στη διαδικασία για τα ελαφρυντικά. Καταστράφηκε η μουσική καριέρα του Καιάδα - μελοποιούσε το... εγέρθητω, αν θυμάστε. Καλό παιδί ο Κασιδιάρης, ένα αθώο πάθος με τη σκοποβολή είχε, όπως άλλοι με το σερφ. Παναγία ο Ρουπακιάς, που υπέφερε γιατί δεν μπορούσε να πάει στο οδοντίατρο. Πολύτεκνος ο Πατέλης και αγία γυναίκα γεμάτη στοργή η συντρόφισσά του η Σκαρπέλη, που φρόντιζε τα εγκαταλειμμένα παιδιά του. Ιησούς ο Παπάς, που ζει ο καημένος το άρον-άρον, σταύρωσον αυτόν. Ο Μπαρμπαρούσης σύννομος μετά τον φόνο. Άλλοι βιοπαλαιστές, άλλοι μελλόνυμφοι, άλλοι οικογενειάρχες που θα πεινάσουν τα παιδάκια τους, αν...

Ούτε ένας δεν βρέθηκε όπως εκείνα τα δικά μας τα αμούστακα κάποτε να πει: Δεν θέλω την επιείκειά σας! Κι εδώ πάει ο Αριστοφάνης: Αλλ' ουκ αν μαχέσαιτο. Χέσαιτο γαρ ει μαχέσαιτο. Η μετάφραση δική σας...

ΑΥΓΗ 

Καθαρίζοντας τις χυδαίες λάσπες Ραπτόπουλου

Ο Ραπτόπουλος τους προσέφερε ακριβώς αυτό που χρειάζονταν για να (ξανά) αποκτήσουν φωνή. Την κάλυψη. «Το είπαν στην τηλεόραση, κάτι παραπάνω ξέρει αυτός» και ούτω καθεξής

του Θεόκριτου Αργυριάδη

 Πέρασε μία εβδομάδα από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Μέρα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων των δημοκρατών αυτού του τόπου, ως συντριβή του φασισμού από την δικαιοσύνη, την δημοκρατία και την αλληλεγγύη. Μία μάχη έληξε νικηφόρα, ο πόλεμος, όμως, παραμένει αέναος. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα αμεσότερα αντανακλαστικά από τα μιντιακά κοράκια, που θα κατηγορούσαν τους πρωταγωνιστές αυτής της μάχης, με σκοπό την πτώση της κοινωνικής αποδοχής και συμπόνιας και το ξέπλυμα της νεοναζιστικής οργάνωσης.

Τελικά, ο γνωστός για τους καυγάδες και τις ύβρεις, αθλητικός δημοσιογράφος-γελωτοποιός Κωστής Ραπτόπουλος, ανέλαβε πρώτος τον ρόλο αυτό, κάνοντας μία άνανδρη και ανυπόστατη επίθεση στη γυναίκα σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα, την Μάγδα Φύσσα.

Ο Ραπτόπουλος, λοιπόν, σχολιάζοντας στην εκπομπή του τα όσα διαδραματίστηκαν κατά την διάρκεια της δίκης είπε πως, η μάνα του Παύλου Φύσσα δεν πανηγυρίζει επειδή μπαίνει στη φυλακή ο Ρουπακιάς (δολοφόνος του γιου της) αλλά επειδή θα δει τον τραπεζικό λογαριασμό της οικογένειας αυξημένο κατά 800 χιλιάδες ευρώ. Προχώρησε, δηλαδή, σε μια απροκάλυπτη διάδοση ψεύτικης είδησης, καθώς η οικογένεια Φύσσα δεν θα λάβει ούτε ένα ευρώ από την εκδίκαση της υπόθεσης.

Πρώτον, επειδή το δικαστήριο που καταδίκασε την Χρυσή Αυγή είναι ποινικό και, ως γνωστόν, μόνο τα αστικά ασχολούνται με αποζημιώσεις. Δεύτερον, η οικογένεια ποτέ δεν προσέφυγε σε αστικό δικαστήριο και ούτε έχει δείξει τέτοια προθυμία. Άλλωστε και να το έκανε, που δεν υπήρχε περίπτωση και θα εξηγήσω παρακάτω τους λόγους, η αποζημίωση που θα διεκδικούσε δεν θα ήταν από το κράτος αλλά από τους δολοφόνους του γιου της. Χρήματα, που όπως καταλαβαίνετε, δεν θα παρείχαν ποτέ (ακόμη και αν τα έχουν) οι θρασύδειλοι ακροδεξιοί.

Αξίζει να σημειωθεί, πως το χυδαίο παραλήρημα του αθλητικογράφου εξέφρασε χιλιάδες σιωπηλούς εν ενεργεία φασίστες της διπλανής πόρτας, οι οποίοι μπορεί να διαμαρτυρήθηκαν για τον συνωστισμό έξω από το εφετείο, δεν τόλμησαν όμως, μη έχοντας την απαιτούμενη μιντιακή κάλυψη, να σηκώσουν κεφάλι και να εναντιωθούν στην Μάγδα Φύσσα.

Ο Ραπτόπουλος τους προσέφερε ακριβώς αυτό που χρειάζονταν για να (ξανά) αποκτήσουν φωνή. Την κάλυψη. «Το είπαν στην τηλεόραση, κάτι παραπάνω ξέρει αυτός» και ούτω καθεξής. Άλλωστε, γρήγορα ξεπρόβαλλαν στα social media οι κρυμμένες φωνές που υποστήριξαν τα λεγόμενα του, κατηγορώντας σύσσωμη την οικογένεια Φύσσα για καλοστημένο, συγκινητικό θέατρο που αποσκοπούσε σε χρηματικό όφελος. Ντροπή! 

Αλήθεια, πώς μπορούν; Πώς ισχυρίζεσαι ότι μια μάνα που έχει θάψει το παιδί της λειτουργεί κερδοσκοπικά; Πώς αντικρίζεις την δική σου μάνα, τα δικά σου παιδιά; Μερίδα της κοινωνίας, μικρή ευτυχώς, σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύει την απανθρωπιά και την μικροψυχία της. Η ενσυναίσθηση αποτελεί αρετή και όποιος νοσεί από την απώλεια της πέφτει στον βούρκο του μίσους και της ανθρωποφαγίας. Θέτει ως σκοπό της ζωής του την εκδίκηση όλων όσων θεωρεί πως τον οδήγησαν στον κοινωνικό αποκλεισμό και στιγματισμό, χωρίς να αντιληφθεί ότι μόνος υπαίτιος είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Πάντως, σε ένα πράγμα συμφωνώ με τον Κωστή Ραπτόπουλο. Η Μάγδα Φύσσα, πράγματι, την πανηγύρισε την απόφαση του δικαστηρίου, όχι προφανώς επειδή θα λάβει οικονομική αποζημίωση (άλλωστε σας απέδειξα ότι πρόκειται περί fake news) αλλά για διαφορετικούς λόγους. Την πανηγύρισε γιατί κατάφερε, μετά από έναν 6ετή επίπονο ψυχικά αγώνα με τους δολοφόνους χρυσαυγίτες, να δικαιώσει την ψυχή του παιδιού της και όλων των θυμάτων της τυφλής φασιστικής βίας, συμβάλλοντας τα μέγιστα στον εγκλεισμό τους στη φυλακή. Οι ναζί στη φυλακή από σύνθημα έγινε γεγονός και το χρωστάμε, σε μεγάλο βαθμό, στην επιμονή και το πάθος για δικαιοσύνη της Μάγδας Φύσσα.

Την πανηγύρισε επειδή κατάφερε να εμπνεύσει και να «στρατολογήσει» στον καθημερινό, διαρκή και έντονα κατακριτέο αντιφασιστικό αγώνα, χιλιάδες νέους και νέες που έλαβαν δύναμη απ’ αυτήν, που της έσφιξαν το χέρι, την αγκάλιασαν και της στάθηκαν μέχρι τέλους, διεκδικώντας τον απαιτούμενο σεβασμό στους ήρωες νεκρούς και την φυλάκιση όσων τους στέρησαν την ζωή. Ένωσε ανθρώπους από διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές σκοπιές, υπό το πρίσμα της ανάγκης να ξεβρωμίσει ο τόπος από τα ακροδεξιά απολειφάδια.

Πολλοί απ’ αυτούς βρέθηκαν έξω από το εφετείο και πανηγύρισαν μαζί της. Στήθηκε μια γιορτή δημοκρατίας, όπου οι παρευρισκόμενοι ανέπνευσαν οξυγόνο αξιοπρέπειας. Αυτοί είναι και η πραγματική της αποζημίωση, η πραγματική της περιουσία. Τα χιλιάδες παιδιά που απέκτησε και συναντώντας την στον δρόμο την ονομάζουν μάνα.

Αυτοί, που στο άκουσμα των χαρμόσυνων νέων της απόφασης, για να το πω και ωμά, χέστηκαν πάνω τους από την χαρά τους. Αυτό το κέρδος για την Μάγδα Φύσσα και, εν γένει, το αντιφασιστικό κίνημα δεν ανταλλάσσεται ούτε με όλα τα χρήματα του κόσμου. Γιατί τα ιδανικά και οι ανθρώπινες αξίες δεν πληρώνονται!

Ξέρετε, υπάρχουν σύμβολα, που ακόμη κι αν κάποιοι ρίχνουν συστηματικά τόνους λάσπης για να τα ξεθωριάσουν, αυτά παραμένουν λαμπερά, σαν το φωτεινότερο αστέρι του ουρανού. Είναι τέτοια η λάμψη που εκπέμπουν, που κανείς και τίποτα δεν τα ακουμπά, ούτε τα μαυρίζει.

Έτσι και στην περίπτωση της Μάγδας Φύσσα. Βρίσκεται τόσο ψηλά, όπου οι λάσπες του Κωστή Ραπτόπουλου, οι οποίες όχι μόνο μας θυμώνουν αλλά και μας υπενθυμίζουν πως το φίδι βρίσκεται ακόμη εκεί έξω, δεν μπορούν να την λερώσουν. Όμως, ακόμη κι αν λερωθεί, πάντα θα αντιδρούμε γρήγορα, καθαρίζοντας όλες τις χυδαίες λάσπες από πάνω της!

κουτι πανδωρας

Κούρλου του π(α)τούλιου

του Ευάγγελου Αυδίκου

 Παροιμιακή φράση των Βλάχων. Που σημαίνει «ο πισινός στον θάμνο». Οπως κάθε παροιμία, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από την κυριολεξία. Σε εποχές που οι Βλάχοι ξεχειμώνιαζαν στον κάμπο, αναζητούσαν έναν θάμνο. Ως καμπινές χρησιμοποιούνταν η φύση, το μόνο που είχαν ανάγκη ήταν μια βατσουνιά, ένα πουρνάρι, οτιδήποτε θα προστάτευε την τιμή των οπισθίων τους από την έκθεση σε κοινή θέα.

Αργότερα, η φράση απέκτησε μεταφορική σημασία. Εγινε συνώνυμη με τη μη διακινδύνευση. Και σ’ αυτό διοχετεύτηκε η ρευστότητα των σχέσεων στον νομαδικό και ημινομαδικό πληθυσμό, που ήταν εκτεθειμένος σε αντίθετες ληστρικές συμμορίες ή σε διαφορετικούς στρατούς, κυρίως στον Εμφύλιο και όχι μόνο. Εγνοια τους ήταν να βρουν κάποιο αποκούμπι, ένα πατούλιο, ώστε να μη διακινδυνεύσουν το ζωικό κεφάλαιο και τη μετακίνησή τους από το βουνό στον κάμπο και αντίστροφα.

Επρόκειτο για συντηρητική επιλογή, που συνεπαγόταν την ανάπτυξη σχέσεων και με τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, με την παραχώρηση υπηρεσιών αλλά και τροφής. Οι νομάδες κινούνταν πάνω σε τεντωμένο σκοινί, επομένως πρώτη κίνησή τους ήταν να έχουν τα νώτα τους καλυμμένα.

Αυτό εξελίχθηκε σε κοινωνική και πρωτίστως πολιτική πρακτική, ενίοτε δε ιδεολογικοποιήθηκε, ώστε εκ των υστέρων να αιτιολογείται η επαμφοτερίζουσα στάση: και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Είναι το κρίσιμο πολιτικό σώμα που σε κάθε εκλογική μάχη προσφέρει τη νίκη. Αναζητούν οι πολίτες αυτής της ομάδας το πατούλιο, τον θάμνο δηλαδή πάνω στον οποίο θα ακουμπήσουν, ώστε να κάνουν την επιλογή τους.

Πατούλιο αναζητούσαν πολλοί και στο διάστημα που η Χρυσή Αυγή ταλαιπώρησε τον δημόσιο βίο. Μέρος της πολιτικής εξουσίας σιώπησε απεκδυόμενο τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως αντέρεισμα για τους δοκιμαζόμενους πολίτες, ιδίως όσους έγιναν στόχος της ναζιστικής βίας, που διαμόρφωνε κλίμα αστάθειας και ανελέητου κυνηγητού για όσους έτρεφε αισθήματα μίσους.

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα να αποδοθεί δικαιοσύνη. Υβρις και τίσις. Προηγήθηκε η ατέλειωτη ανοιχτή προσβολή προς ό,τι συγκροτεί τον ελληνικό πολιτισμό. Και μετά ήρθε η ώρα της τιμωρίας.

Την ώρα της ανακοίνωσης της ετυμηγορίας της ελληνικής Δικαιοσύνης θεώρησαν κατάλληλη ευκαιρία κάποιοι να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Να βγουν από την αδράνειά τους. Να εκλάβουν ως πατούλιο τη δικαστική απόφαση συναθροιζόμενοι με όσους λοιδορήθηκαν και έβγαζαν στεναγμό ανακούφισης και δικαίωσης.

Η δημοκρατία θέλει διακινδύνευση, έξοδο από τη φοβική λατρεία του εαυτού μας. Το έπραξαν τα δύο κορίτσια που είδαν τη δολοφονία του Φύσσα και κοσί να καταθέσουν. Δυο νέα παιδιά που δεν αναζήτησαν κρυψώνα. Πήγαν κόντρα στους πολλούς, κόντρα στον βοριά της ναζιστικής βίας. Γιατί η αξιοπρέπεια έχει διακινδύνευση. Η πίστη στον άνθρωπο δεν κρύβεται πίσω από πατούλιο.

EFSYN

Να χαθείτε, ψεύτες!

Ήρθε τώρα ο Ρουπακιώτης και γκρέμισε το παραμυθάκι στο οποίο δράκος είναι όχι οι νεοναζί, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, αν έχετε το Θεό σας

του Θανάση Καρτερού

 Α, ώστε θα είχαμε τελειώσει νωρίτερα με τη Χρυσή Αυγή αν δεν έβαζε στοπ στην προσπάθεια το Μαξίμου του Αντώνη Σαμαρά.

Έτσι μας πληροφόρησε χθες, όχι ο Πολάκης, ούτε ο Βαξεβάνης, αλλά ο Αντώνης Ρουπακιώτης, υπουργός Δικαιοσύνης στη μνημειώδη και μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά που είχε συγκροτηθεί με τη συμμετοχή και της ΔΗΜ.ΑΡ., στην οποία είχε δοθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης, όπου πάλευε με τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες ο Ρουπακιώτης για να περάσει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και να μπορέσει έτσι η Δικαιοσύνη να βάλει χέρι στην εγκληματική οργάνωση ως εγκληματική οργάνωση.

Τα ξέραμε, θα πείτε. Από τότε τα φωνάζαμε. Τα ξέραμε και τα φωνάζαμε, αλλά έχει την αξία του να τα λέει ένα έγκριτο νομικά και αξιόπιστο πολιτικά πρόσωπο της εποχής, που διαχειρίστηκε ή προσπάθησε να διαχειριστεί αυτή την αιματηρή ιστορία.

Κι έχει την αξία του γιατί βγήκαν τις τελευταίες μέρες τα άγρια να διώξουν τα ήμερα. Ακούγονται από τα κοτέτσια του Μαρινάκη, του Ράπτη, του "Πρώτου Θέματος" και των άλλων τα κοκοράκια του Κυριάκου να λαλούν πόσο αντιφασίστας ήταν ο Σαμαράς, πόσο ορκισμένος διώκτης της Χρυσής Αυγής ήταν ο Μητσοτάκης και πόσο κρυφοί και ύπουλοι συνομιλητές της ήταν οι αριστεροί!

Δεν είναι όμως όλα επικοινωνία της μπούρδας, θεία κοινωνία της ακροδεξιάς προπαγάνδας και αποβλακωμένη κοινωνία της λήθης. Ήρθε τώρα ο Ρουπακιώτης και γκρέμισε το παραμυθάκι στο οποίο δράκος είναι όχι οι νεοναζί, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, αν έχετε το Θεό σας.

Και Άη Γιώργης ο Σαμαράς - πίσω μου σ’ έχω, Σατανά. Που ανακάτεψαν σ’ ένα καζάνι τον Ποινικό Κώδικα, τις ολοφάνερα αναξιόπιστες δηλώσεις κάποιων «πρώην» και τη φαντασία του Μανιαδάκη, όχι μόνο για να βγάλουν λάδι τον εαυτό τους, αλλά και για να στήσουν στον τοίχο την Αριστερά. Για να ζούμε τις τελευταίες μέρες την ιλαροτραγωδία να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Εμείς!

Άγνωστο τι θα σκαρώσουν τώρα σε βάρος του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης. Τι είδους δολοφονία χαρακτήρα θα επιχειρήσουν για να μειώσουν την αξία της μαρτυρίας του. Από μας, ευχή για κουράγιο.

Γιατί, εκεί που μας έφτασαν, δεν είναι μόνο η δημοκρατία, αλλά και η αλήθεια υπό διωγμόν...

 avgi.gr

Εγκληματική υποκρισία

 Από τον Αντώνη Ρουπακιώτη, υπουργό Δικαιοσύνης επί κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, μάθαμε ότι το 2013 ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εμπόδισε την ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου παρόλο που ήταν έτοιμος. Με αυτόν θα μπορούσαν οι αρχές να «τυλίξουν» τη Χρυσή Αυγή και όπως είπε ο πρώην υπουργός «θα μπορούσε να αποτρέψει μια δολοφονία». 

Από τον συνήγορο πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής Θ. Καμπαγιάννη μάθαμε ότι ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα να καταθέσει στη δίκη. Η ΝΔ ήταν το μόνο κόμμα που δεν προσήλθε. 
  
Δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Το ξέραμε ότι ο Αντ. Σαμαράς επέλεξε ως γραμματέα υπουργικού συμβουλίου τον Τ. Μπαλτάκο γνωρίζοντας ποιος είναι, γι αυτό ακριβώς που είναι. Η αποκάλυψη των συναλλαγών του με την Χρυσή Αυγή ήταν ένα ατύχημα που τον ανάγκασε να τον απομακρύνει. Οι επαφές της νεοναζιστικής οργάνωσης με το Μαξίμου επί Σαμαρά ήταν συστηματικές, όπως επιβεβαιώνεται και από μηνύματα στα τηλέφωνα των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής. 

Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να εντάξει στα ψηφοδέλτιά της ΝΔ τον Μπ. Παπαδημητρίου, τον θεωρητικό της σοβαρής Χρυσής Αυγής, το Δημήτρη Μαρκόπουλο άρθρα του οποίου αναδημοσίευε η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής, τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο που πρόσφατα πήγε στην ίδια αντιμεταναστευτική συγκέντρωση στην πλατεία Βικτωρίας με τον Ηλία Κασιδιάρη, ενώ ως δημοσιογράφος του ΣΚΑϊ μιλούσε για την “ταλαιπωρία” των Χρυσαυγιτών που τους “σέρνουν σε δίκη” ως “ομήρους”. 

Είχε προηγηθεί η όσμωση με τον ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη και η μεταγραφή κορυφαίων στελεχών του, όπως ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Μ. Βορίδης και ο Θ. Πλεύρης που φόρεσαν την προβιά της κεντροδεξιάς για να καλύψουν, όσο γίνεται, το ιδεολογικό τους δέρμα. Ο πρώτος έγινε μάλιστα και αντιπρόεδρος του κόμματος. Αυτή η ΝΔ, του Σαμαρά που μπλόκαρε τον αντιρατσιστικό νόμο, του Κικίλια που δεν κατέθεσε στη δίκη και των Μπογδάνων και Γεωργιάδιδων, επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως το κόμμα στο οποίο χρωστάμε την καταδίκη των νεοναζιστών. 

Γι' αυτό και η κυβέρνηση, ξεκίνησε με ανάρτηση του εκπροσώπου της Στ. Πέτσα στο Facebook, την παραμονή της ανακοίνωσης της ιστορικής απόφασης της Δικαιοσύνης για τη Χρυσή Αυγή, τη χυδαία επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο επιχείρησε να παρουσιάσει ως συμπλέοντα με το φασιστικό μόρφωμα.

Είναι από μια πλευρά αστείο. Όμως είναι στην ουσία του θλιβερό, είναι και επικίνδυνο. Γιατί η δύναμη της κυβερνητικής προπαγάνδας βρίσκεται στην ασυλία που εξασφαλίζουν οι «λίστες Πέτσα». 

Ο Κικίλιας δεν θα ρωτηθεί γιατί δεν κατέθεσε ούτε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα πιεστεί να απαντήσει στις αποκαλύψεις Ρουπακιώτη. Οι Μπογδάνοι θα συνεχίσουν να βρίζουν την Αριστερά χωρίς κανείς να τους θυμίζει από πού έρχονται και το μαύρο πρωτοσέλιδο του “Πρώτου Θέματος” που παρουσίασε τους κατάδικους της Χρυσής Αυγής ως συνοδοιπόρους του ΣΥΡΙΖΑ στις πλατείες των Αγανακτισμένων δεν θα προκαλεί αποτροπιασμό και θυμό στους φίλους της κυβέρνησης που δηλώνουν πολέμιοι των διχαστικού λόγου. 

Υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στο χώρο της Δεξιάς που ποτέ δεν ανέχθηκαν και δεν αποδέχτηκαν τον χρυσαυγιτισμό. Αλλά υπάρχουν και πολλοί που ανέβηκαν στο αντιφασιστικό κύμα όταν δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, που δεν είναι... ειλικρινείς. Η εγκληματική υποκρισία τους φαίνεται, σ' αυτά που λένε και που δεν λένε.

TVXS

Laudatio

Παρόλο που ο αγώνας εναντίον του φασισμού και του ναζισμού, εναντίον του ρατσισμού, του εθνικισμού και της ακροδεξιάς, δεν τελειώνει με μια δικαστική απόφαση, εν τούτοις η καταδίκη της Χρυσής Αυγής αποτελεί σταθμό. Είναι νίκη της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του αντιφασιστικού κινήματος. Νίκη των «μελισσών», της κοινωνίας της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της ζωής. Ήττα των «λύκων», του κόσμου του μίσους, της βίας και του θανάτου.

του Θέμη Αχτσιόγλου

 Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα της Prorata, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, η πλειονότητα των πολιτών που ρωτήθηκαν εκτιμά ότι ο παράγοντας που συνέβαλε καταλυτικά στην καταδίκη του νεοναζιστικού κόμματος είναι η Δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη όμως δεν είναι μόνο οι δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση. Ούτε μόνο οι εισαγγελείς που άσκησαν την ποινική δίωξη, οι ανακριτές που διενήργησαν την ανάκριση, οι εφέτες που συνέταξαν το παραπεμπτικό βούλευμα.
Δύο από στους κυριότερους παράγοντες της ιστορικής δίκης, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής, είναι οι μάρτυρες κατηγορίας και οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής.
Στην εποχή του «ωχ, αδερφέ», του «δε βαριέσαι» και του «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;», κάποιοι πολίτες, οι μάρτυρες που προσήλθαν στο δικαστήριο για να στηρίξουν την κατηγορία, επέλεξαν συνειδητά να μη γίνουν οι «κυρ-Παντελήδες» της εποχής και της κοινωνίας μας.

Δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι της επιστήμης, του πολιτισμού και της δημοσιογραφίας, που με τη γνώση, την εμπειρία και την έρευνά τους συνεισέφεραν στη δίκη σημαντικά στοιχεία και κατέδειξαν τον εγκληματικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής. Ήταν πρώτα-πρώτα τα ίδια τα θύματα της αιματηρής δράσης της ναζιστικής συμμορίας: οι Αιγύπτιοι ψαράδες και οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που περιέγραψαν αναλυτικά στο δικαστήριο τις δολοφονικές επιθέσεις που δέχθηκαν από τα τάγματα εφόδου. Ήταν, έπειτα, οι πρώην χρυσαυγίτες, που κατέθεσαν, άλλοι υπό το καθεστώς του προστατευόμενου μάρτυρα και άλλοι αυτοπρόσωπα στο δικαστήριο, για τη στρατιωτική εκπαίδευση των μελών της οργάνωσης, τη ναζιστική ιδεολογία της και την κάθετη ιεραρχική της δομή. Ήταν οι αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, οι φίλοι του και οι δυο φοιτήτριες που τυχαία βρέθηκαν εκεί, που εξιστόρησαν με συγκλονιστικές λεπτομέρειες τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε. Ήταν, τέλος, πρώτη απ’ όλους, η συγκλονιστική μάνα, η Μάγδα Φύσσα, που ήταν παρούσα σε καθεμιά από τις πάνω από 450 συνεδριάσεις του δικαστηρίου, που έκανε τον πόνο της αντιφασιστική κραυγή και έγινε σύμβολο του αγώνα για δημοκρατία και δικαιοσύνη.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν ποτέ πατήσει στη ζωή τους σε δικαστήριο, νίκησαν τον φόβο, αγνόησαν τις συμβουλές των φρονίμων και τις απειλές των αγρίων, δεν υποχώρησαν μπροστά στις λεκτικές επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς των χρυσαυγιτών, αντιμετώπισαν με ψυχραιμία τα υποτιμητικά σχόλια και τις λοιδορίες των δικηγόρων υπεράσπισης. Στάθηκαν όρθιοι, κατέθεσαν με εντιμότητα και ειλικρίνεια όσα γνώριζαν, αποκάλυψαν τους εγκληματίες, βοήθησαν με τις μαρτυρίες τους το δικαστήριο να καταλήξει στην καταδικαστική του απόφαση.

Οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής έφεραν σε πέρας ένα τιτάνιο έργο. Συγκέντρωσαν, μελέτησαν και κυριολεκτικά τιθάσευσαν ένα τεράστιο αποδεικτικό υλικό, το οποίο οργάνωσαν και παρουσίασαν στο δικαστήριο. Αντέκρουσαν τις ενστάσεις και τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης των κατηγορουμένων με μαχητικότητα και στιβαρά νομικά και ουσιαστικά επιχειρήματα. Εξέτασαν τους μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης με ευπρέπεια και μοναδικό στόχο την αποκάλυψη της αλήθειας. Υπέμειναν τη στρεψοδικία και κωλυσιεργία των συνηγόρων υπεράσπισης (επί μήνες π.χ. αναγινώσκονταν στο ακροατήριο όλες οι άσχετες με την υπόθεση ερωτήσεις που κατέθεσαν στη Βουλή οι χρυσαυγίτες βουλευτές). Ένιωσαν πολλές φορές τη μοναξιά στο δικαστήριο, όταν παρούσα στο ακροατήριο ήταν μόνο η Μάδα Φύσσα. Υπέστησαν τις λεκτικές -και όχι μόνο- επιθέσεις των θαυμαστών του Χίτλερ και του Γκαίμπελς. Αποδόμησαν πλήρως τη θλιβερή αθωωτική εισαγγελική πρόταση. Συγκλόνισαν με τις αγορεύσεις τους. Παρά τις διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές τους αφετηρίες και τις διαφορετικές υποθέσεις που χειρίζονταν, συνεργάστηκαν αρμονικά, παραμερίζοντας προσωπικούς εγωισμούς (τόσο συνηθισμένους στο επάγγελμα), συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο και αποτελώντας έτσι μια δυνατή δικηγορική ομάδα.

Και το κυριότερο: κατάφεραν όχι μόνο να στοιχειοθετήσουν και να αποδείξουν τα εγκλήματα της ανθρωποκτονίας του Παύλου Φύσσα, της απόπειρας ανθρωποκτονίας των Αιγύπτιων ψαράδων και της βαριάς σωματικής βλάβης των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και να υποδείξουν τους δράστες, αλλά ξετύλιξαν όλο το κουβάρι της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής, συνέδεσαν τα νήματα αυτών και άλλων υποθέσεων, όπου είχαν εμπλοκή τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας, και έπεισαν το Δικαστήριο ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση, δηλαδή μια οργάνωση επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση, που επιδιώκει την τέλεση κακουργημάτων. Κι αυτό έχει τεράστια σημασία. Διότι, χωρίς τη στοιχειοθέτηση του συγκεκριμένου εγκλήματος, η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής θα έμενε ατιμώρητη.
Επί πεντέμισι χρόνια, σε κάθε δικάσιμο, οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής έδιναν τη μάχη ενάντια στο φασισμό με γενναιότητα και ανιδιοτέλεια. Μέσα από μια βασανιστική διαδικασία. Με μεγάλο ψυχικό και οικονομικό κόστος. Σε βάρος της προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής. Σε βάρος των επαγγελματικών τους συμφερόντων.

Και δεν έμειναν μόνο στην αίθουσα του δικαστηρίου. Έγραψαν άρθρα, έδωσαν συνεντεύξεις, μίλησαν σε εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, πληροφόρησαν την ελληνική κοινωνία για το τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή και το τι διακυβεύεται στη συγκεκριμένη δίκη. Κι αυτό σε μια εποχή που τα συστημικά ΜΜΕ δεν ασχολούνταν καθόλου με τη δίκη. Για να μη θυμηθούμε εκείνους τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους ιεράρχες, που χάιδευαν τους φασίστες, συναγελάζονταν μαζί τους και, αν δεν παίνευαν τη δράση τους, τουλάχιστον την ανέχονταν. 
Οι δικηγόροι βέβαια της πολιτικής αγωγής δεν συγκαταλέγονται στις «φίρμες της δικηγορίας», δεν ανήκουν σε πλούσιες δικηγορικές εταιρείες, δεν ξημεροβραδιάζονται σαν μαϊντανοί στα κανάλια, δεν είναι δικηγόροι των τραπεζικών και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Είναι μαχόμενοι δικηγόροι του καθημερινού μόχθου, υπερασπιστές της δημοκρατίας, των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των εργατών, των αγροτών, των βιοπαλαιστών, των φοιτητών, των φτωχών ανθρώπων, των προσφύγων και των μεταναστών. Είναι και οι ίδιοι κομμάτι του αντιφασιστικού κινήματος.
Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους μάρτυρες κατηγορίας και τους δικηγόρους της πολιτικής αγωγής, που ο χώρος δεν επιτρέπει να αναφερθούν ένας-ένας και μία-μία ονομαστικά, αξίζει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από ολόκληρη την ελληνική δημοκρατική κοινωνία αλλά και από το διεθνές αντιφασιστικό κίνημα. Και τους πρέπει ο δημόσιος έπαινος.

left

Ο λαγός και η χελώνα

Δεν είναι αθώοι και πρέπει να οδηγηθούν, για όσα περισσότερα χρόνια γίνεται, στην φυλακή. Γιατί είναι η μόνη θέση που αρμόζει στους φασίστες. Οι λαγοί στην φυλακή επειδή θριάμβευσε η χελώνα!

 του Θεόκριτου Αργυριάδη

Είναι κοινώς αποδεκτό πως τα περισσότερα παραμύθια δεν γράφονται με αποκλειστικό σκοπό να αποτελούν συνεργοί των μαμάδων που προσπαθούν να κοιμήσουν τα παιδιά τους. Στοχεύουν, προσφέροντας δράση, χιούμορ, συγκίνηση και ποικίλες εικόνες, στην ανάπτυξη του αισθήματος αγάπης των παιδιών προς το βιβλίο και, εν γένει, προς την ανάγνωση.

Βέβαια, μέσω των περιπετειών των ηρώων τους, περνούν διαχρονικά μηνύματα για την ζωή, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά, τα οποία αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα και αποθηκεύονται στο υποσυνείδητο κάθε αναγνώστη. Έτσι, σκάβοντας βαθιά στο δικό μου, αντιλήφθηκα πόσο πολύ ταιριάζει το γνωστό και αγαπημένο παραμύθι «ο λαγός και η χελώνα», με την δράση και καταδίκη της Χρυσής Αυγής. 

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, εάν ο Γιάννης Λαγός δεν συγκαταλεγόταν στα ηγετικά στελέχη της εγκληματικής οργάνωσης ονόματι Χρυσή Αυγή, ίσως να μην έκανα το συνειρμό με το γνωστό παραμύθι. Όμως, αυτό λίγη σημασία έχει.

Ο λαγός (ο ήρωας του παραμυθιού όχι ο Γιάννης) όπως πολύ καλά θυμάστε, ήταν υπερόπτης, αλαζόνας, εριστικός, πονηρός, διακατεχόμενος από βαθιά πίστη στις δυνάμεις του, φτάνοντας στο σημείο να θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο και ανίκητο. Κοινά χαρακτηριστικά με τους χρυσαυγίτες δηλαδή, σε όλα τα στάδια της ιεραρχικής πυραμίδας, από τα ηγετικά στελέχη μέχρι το τελευταίο μέλος. Μόνο που οι χρυσαυγίτες, με αφετηρία τα παραπάνω χαρακτηριστικά, προχώρησαν σε ενέργειες που μαύρισαν την δημοκρατία και σκόρπισαν πόνο, οργή και μίσος στην Ελληνική κοινωνία.

Η Χρυσή Αυγή, ως γνωστόν, είχε συσταθεί εδώ και δεκαετίες ως «πολιτικό κόμμα». Ωστόσο, ενεργό ρόλο στον πολιτικό χάρτη της χώρας, άρχισε να παίζει κατά την περίοδο του ξεσπάσματος της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης του 2010. Τα ποσοστά της γιγαντώθηκαν, αναδείχθηκε τρίτη πολιτική δύναμη καπηλευόμενη, σε μεγάλο βαθμό, το κίνημα των αγανακτισμένων και με σύνθημα «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» έγινε δέκτης μιας τυφλής, κοινωνικής αποδοχής.

Βέβαια, ισχυρό ρόλο στο γεγονός αυτό, έπαιξε και η ατολμία μερίδας των ΜΜΕ, τα οποία τήρησαν σιγή ιχθύος, αποκρύπτοντας την αλήθεια για το νεοναζιστικό μόρφωμα, είτε φοβούμενοι τις συνέπειες είτε επειδή ήταν υπερασπιστές του. 

Ο δρόμος για τα μαύρα, γεμάτα μίσος σχέδια του Μιχαλολιάκου και της, τότε, παρέας του ήταν πλέον ορθάνοιχτος. Σχέδια τα οποία δεν άργησαν να λάβουν σάρκα και οστά. Γυμνασμένοι τραμπούκοι με ξυρισμένα κεφάλια, που αποτελούσαν τα τάγματα εφόδου, ξεπρόβαλλαν από παντού, σκορπίζοντας τον τρόμο, ως επί το πλείστον, σε μετανάστες εργάτες και μικροπωλητές.

Το κυνήγι μαύρων, οι βραδινές παγίδες θανάτου και οι ξυλοδαρμοί, όχι μόνο έγιναν καθημερινότητα αλλά έβρισκαν σύμφωνο ένα ποσοστό πολιτών διόλου αμελητέο. Με αποκορύφωμα την δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν και του Έλληνα μουσικού Παύλου Φύσσα. Κάποιοι ισχυρίζονται πως τότε η Χ.Α. έχασε τον έλεγχο. Διαφωνώ πλήρως, πιστεύοντας πως όλα λειτούργησαν με βάση ένα οργανωμένο σχέδιο μιας αδίστακτης, εγκληματικής οργάνωσης, που στόχευε στον διχασμό, την πόλωση και την έξαρση του φανατισμού. 

Ο φασισμός ονομάστηκε χρυσαυγιτισμός, όχι ως μια ενέργεια που οδηγεί κάποιον στον κοινωνικό αποκλεισμό και στιγματισμό αλλά, περισσότερο, ως παράσημο. Οι χρυσαυγίτες λοιπόν, ως ο λαγός του παραμυθιού, θεωρούσαν ότι είναι άτρωτοι, ότι οι γειτονιές και οι πλατείες ήταν υπό την ιδιοκτησία τους. Πίστευαν πως κανείς πως δεν μπορεί να τους λυγίσει ή να τους ακουμπήσει. Ισχυρότεροι όλων, υπεράνω όλων, κυρίως υπεράνω των αστυνομικών αρχών (με τις οποίες είχαν στενές και κρυφές σχέσεις) και της δικαιοσύνης. Βέβαια, πέραν όλων αυτών, οι χρυσαυγίτες επιβεβαίωσαν πλήρως την λαϊκή ρήση που λέει πως, όποιος έχει μπράτσα, δεν σημαίνει πως έχει και μυαλό.

Η δικαιοσύνη, ως η χελώνα του παραμυθιού, με σταθερά και γερά βήματα κέρδισε στον αγώνα δρόμου. Άργησε; Σαφώς. Άργησε πολύ. Δε νοείται σε μια υπόθεση με τεράστιο πολιτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό βάρος, έχοντας αδιάσειστα στοιχεία για την καταδίκη των εμπλεκομένων, το δικαστήριο, η δικαιοσύνη να καθυστερεί 5,5 χρόνια για την έκδοση απόφασης. Τουλάχιστον, έστω και μετά από τόσα χρόνια, η δικαιοσύνη λειτούργησε και δίκασε την Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, δικαιώνοντας τους αγώνες του αντιφασιστικού κινήματος, των οικογενειών των θυμάτων και τις ψυχές αυτών. 

Μόλις η χελώνα στέφθηκε νικήτρια, οι λαγοί, οι οποίοι μέχρι πρότινος περπατούσαν και έτρεμε το πεζοδρόμιο από την βαρβατήλα και την ξεχειλισμένη ανδρεία, σχεδόν κλαίγοντας άρχισαν να επικαλούνται ασυναρτησίες και γελοιότητες μπας και γλιτώσουν κανά χρόνο φυλακής. Πρότερο έντιμο βίο επικαλούνται όλοι ως ελαφρυντικό. Ποιοι; Αυτοί που έχουν την σβάστικα χτυπημένη στο μπράτσο, που είχαν στενή σχέση με τον χουντικό Παπαδόπουλο, που χαιρετούσαν ναζιστικά και έγραφαν άρθρα-ύμνους για τον Χίτλερ. Τολμά να μιλά για δικαιώματα ο Κασιδιάρης, που ήταν ο μεγαλύτερος πολέμιος αυτών.

Η δικαιοσύνη οφείλει να μην ενδώσει στις πιέσεις και να μην αναγνωρίσει κανένα ελαφρυντικό για τους ναζιστές δολοφόνους. Όμως, ακόμη κι αν γίνουν δεκτά κάποια ελαφρυντικά από το δικαστήριο, στη συνείδηση των εκατομμυρίων δημοκρατικών πολιτών της χώρας έχουν περάσει ως ναζί, δολοφόνοι χωρίς δικαιολογίες και ελαφρύνσεις.

Δεν είναι αθώοι και πρέπει να οδηγηθούν, για όσα περισσότερα χρόνια γίνεται, στην φυλακή. Γιατί είναι η μόνη θέση που αρμόζει στους φασίστες. Οι λαγοί στην φυλακή επειδή θριάμβευσε η χελώνα!

kouti pandoras

«Αγγος», κυρία πρόεδρε

Το Τέλος της Χρυσής Αυγής ● Χωρίς περιττά σχόλια και φανφάρες, ούτε «επιθέσεις φιλίας» προς κατηγορουμένους, μάρτυρες ή δικηγόρους, η αρεοπαγίτης, πρόεδρος στη δίκη της Χρυσής Αυγής Μαρία Λεπενιώτη, ηγήθηκε της ιστορικής δίκης με αξιομνημόνευτη σοβαρότητα και νηφαλιότητα, «σάρωσε» ένα βουνό από δικογραφίες και έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή της στην πιο σπουδαία δικαστική απόφαση της Μεταπολίτευσης

Γιατί την επιλέξαμε

Η Μαρία Λεπενιώτη διηύθυνε ως πρόεδρος το δικαστήριο που δίκασε την υπόθεση της Χρυσής Αυγής και ήταν αυτή που ανακοίνωσε την απόφαση, η οποία χαρακτηρίστηκε «ιστορικής» σημασίας. 

του Δημήτρη Ψαρρά

Τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν τις τελευταίες μέρες στην πρόεδρο του δικαστηρίου που ανακοίνωσε την απόφαση για τη Χρυσή Αυγή. Δικαίως. Γιατί η Μαρία Λεπενιώτη ασφαλώς έφερε σε πέρας ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, διευθύνοντας μια δίκη στην οποία συνυπήρχαν δύο στοιχεία που θα προκαλούσαν πονοκέφαλο σε κάθε δικαστή. Από τη μια μεριά υπήρχε ένας τεράστιος όγκος ανακριτικού υλικού, μεγάλος αριθμός κατηγορουμένων και ένα πλήθος μαρτύρων για ξεχωριστές υποθέσεις που συνενώθηκαν προκειμένου να διερευνηθεί η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.

Από την άλλη πλευρά, για πρώτη φορά σ’ αυτήν τη δίκη βρέθηκε ένα δικαστήριο μπροστά σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση να εξακριβώσει αν ισχύει η κατάληξη του παραπεμπτικού βουλεύματος, το οποίο χαρακτηρίζει τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση που δρα με τον μανδύα πολιτικού κόμματος.

Γνωρίζαμε βέβαια το ιδιαίτερο κύρος που είχε η κυρία Λεπενιώτη στους δικαστικούς κύκλους, όπου είχε ήδη από καιρό αποκτήσει τη φήμη της «σιδηράς προέδρου». Αλλά είναι αλήθεια ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε αυτές τις 453 συνεδριάσεις του Α’ Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών (μαζί με τη Γεσθημανή Τσουλφόγλου και τον Ανδρέα Ντόκο) όχι μόνο επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό αυτόν, αλλά πριν ακόμα ανακοινώσει την απόφαση, είχε κερδίσει την αποδοχή και των δύο πλευρών, των συνηγόρων δηλαδή τόσο της πολιτικής αγωγής όσο και της υπεράσπισης.

Το προσωπικό στιλ με το οποίο διηύθυνε τις συνεδριάσεις η κυρία Λεπενιώτη είναι εξαιρετικά λιτό και αυστηρό. Ούτε μια λέξη δεν βγήκε από τα χείλη της όλα αυτά τα χρόνια εκτός από τις εντελώς απαραίτητες φράσεις, με τις οποίες έδινε τον λόγο στους παράγοντες της δίκης, ρωτούσε μάρτυρες και κατηγορουμένους και ανακοίνωνε τις αποφάσεις για τα αιτήματα όλων των πλευρών. Και βέβαια δεν επέτρεψε σε κανέναν παράγοντα της δίκης να ξεφύγει από αυτό το πλαίσιο.

Εχουμε ζήσει πριν από πολλά χρόνια τη δίκη μιας άλλης οργάνωσης που κατηγορούνταν ως εγκληματική, με το ίδιο ακριβώς άρθρο του Π.Κ. που δικάστηκε η Χρυσή Αυγή. Ο λόγος φυσικά για τη «17 Νοέμβρη». Ο Μιχάλης Μαργαρίτης, πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου που είχε αναλάβει το 2003 να δικάσει εκείνη την υπόθεση, υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής της διαδικασίας. Οχι μόνο διηύθυνε τις συνεδριάσεις με ύφος τηλεοπτικού σούπερ σταρ, αλλά δεν παρέλειπε να χαριεντίζεται, κυριολεκτικά, με όλες τις πλευρές, να γελάει, να κάνει χιούμορ και κυρίως να αναφέρεται με κάθε αφορμή σε προσωπικά του βιώματα. Ακόμα και στους κατηγορουμένους δεν δίσταζε να κάνει επίθεση φιλίας: «Ομολογώ, αν ήξερα ότι έχετε τόσο ωραίο χιούμορ, θα ερχόμουν κι εγώ στα πανηγύρια τότε!» (στον Χριστόδουλο Ξηρό, 26.6.2003). «Θα μπορούσαμε να είμαστε και φίλοι εμείς οι δύο, αλλά εδώ δικάζω σαν ένα μέλος της ελληνικής κοινωνίας» (στον Δημήτρη Κουφοντίνα, 25.8.2003). Και βέβαια κάθε πρωί ο πρόεδρος ξεκινούσε με το καλωσόρισμα όλων των παρευρισκόμενων.

Η κυρία Λεπενιώτη ακολούθησε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Η πρώτη λέξη που επί πεντέμισι χρόνια ακούγαμε το πρωί, στην αρχή κάθε συνεδρίασης, απ’ αυτήν ήταν «Αγγος», το πρώτο δηλαδή αλφαβητικά όνομα κατηγορουμένου. Ακολουθούσαν τα υπόλοιπα 67 ονόματα και ξεκινούσε το πρόγραμμα της ημέρας.

Σε καμιά φάση της μακρόχρονης διαδικασίας δεν ένιωσε η πρόεδρος την ανάγκη ή δεν παρασύρθηκε να εκφράσει κάποιου είδους προσωπική ή συναισθηματική αντίδραση. Ποτέ δεν ξεκίνησε κάποιο διάλογο ούτε επέτρεψε σε κανέναν να της απευθύνει τον λόγο έξω από την αυστηρή δικονομική τάξη. Μόνο όποιος είχε παρακολουθήσει πάνω από 20 συνεδριάσεις είχε κάποια πιθανότητα να διαγνώσει τη διάθεσή της στον τρόπο που παρατηρούσε τη διαδικασία, τον τρόπο που καθόταν στην καρέκλα της ή πώς κοιτούσε επιδεικτικά τα χαρτιά της.

Μπορεί, λοιπόν, να μην είχε η διαδικασία στο δικαστήριο ούτε στιγμή χαλάρωσης, όπως εκείνη που είχε επιβάλει ο Μ. Μαργαρίτης πριν από τόσα χρόνια, αλλά μ’ αυτήν την επιλογή η κυρία Λεπενιώτη κατόρθωσε να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους που κρύβονταν σ’ αυτήν την υπόθεση. Γιατί στην πρόσφατη δίκη τα πράγματα ήταν πολύ δυσκολότερα. Ζήσαμε, εξάλλου, επιθέσεις των ομάδων κρούσης της Χρυσής Αυγής σε μάρτυρες κατηγορίας και συνηγόρους της πολιτικής αγωγής, αλλά και απειλές και τραμπουκισμούς μέσα στη δικαστική αίθουσα.

Το σοβαρότερο, όμως, στοιχείο που πρέπει να πιστωθεί στην πρόεδρο είναι η βαθιά γνώση του αποδεικτικού υλικού, κάτι καθόλου αυτονόητο, εφόσον μιλάμε για έναν πραγματικά τεράστιο όγκο ντοκουμέντων και μαρτυριών. Το διαπίστωσα και μόνος μου από τις ερωτήσεις της κατά την τριήμερη κατάθεσή μου. Αλλά κυρίως το είδαμε όλοι στις ερωτήσεις που υπέβαλε στον κατηγορούμενο Μιχαλολιάκο, υποχρεώνοντάς τον να πει αυτά που νόμιζε ότι μπορεί να αποκρύψει, μετατρέποντας την απολογία του σε ομολογία.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της υπήρξαν βέβαια οι ύμνοι που απέσπασε από την πλευρά των υπερασπιστών της Χ.Α. για την άψογη διαδικασία που τήρησε. Οσα τώρα ακούγονται απ’ αυτήν την πλευρά για «άδικη δίκη» προσκρούουν σε όσα οι ίδιοι συνήγοροι ανέφεραν στις αγορεύσεις τους λίγες βδομάδες νωρίτερα.

efsyn

---