Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

«Δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο»; Πείτε μας κι άλλα, το αξίζουμε!

 


Τους φασίστες, τους αρνητές, τους νοσταλγούς και τους φαιοχίτωνες τους κάναμε υπουργούς και βουλευτές ε-μ-ε-ί-ς, με τη γενναιόψυχη ψήφο μας.

του Νίκου Παπαδογιάννη

Αγαπητή Ελλάδα, χρόνια πολλά! Οι μοναδικές ημέρες του χρόνου στις

οποίες χρησιμοποιώ αυτή την πομπώδη ευχή είναι η εθνική εορτή του Πολυτεχνείου και η επέτειος της απελευθέρωσης της Αθήνας (αφού δεν υπάρχει αντίστοιχη πανελλήνια ημερομηνία), η 12η Οκτωβρίου για να μη ψάχνετε. Βαριά βαριά και η 25η Μαρτίου που καθιερώθηκε να συμβολίζει την παλιγγενεσία αν και ιστορικά ανακριβής. Σε θεούς και δαίμονες δεν πιστεύω, ενώ το «Όχι» δεν το γιορτάζω, διότι πρώτον δεν ήταν «όχι», δεύτερον ειπώθηκε από δικτάτορα και τρίτον είναι επέτειος ουχί ειρήνης, αλλά πολέμου.

 

Το ότι η 17η του Νοέμβρη δεν έχει κηρυχθεί επίσημη αργία του κράτους λέει περισσότερα για το κράτος και για τους ψηφοφόρους που το διακονούν, παρά για το ίδιο το Πολυτεχνείο. Μισό αιώνα μετά από τη θυσία και την αιματοχυσία, έχουμε στα κυβερνητικά έδρανα φασίσταρους, αρνητές του Ολοκαυτώματος, φαιοχίτωνες και νοσταλγούς της Χούντας, όχι επειδή μας τους επέβαλε κάποια αόρατη δύναμη, αλλά επειδή τους στείλατε στη Βουλή (για πολλοστή φορά) εσείς με την ψήφο σας.

Για τους λάτρεις της στατιστικής, ο Άδωνις Γεωργιάδης έλαβε στις τελευταίες εκλογές 64 χιλιάδες σταυρούς, ο Μαυρουδής Βορίδης 42,5 χιλιάδες και ο Αθανάσιος Πλεύρης 3,5 χιλιάδες. Και οι τρεις λερώνουν επί κυβέρνησης Μητσοτάκη όχι μόνο το ταλαίπωρο Κοινοβούλιο, αλλά και το παντοδύναμο υπουργικό συμβούλιο. Μάλιστα ο Θάνος Πλεύρης (κανακάρης του θεωρητικού της δικτατορίας Kωνσταντίνου Πλεύρη) υπηρετεί το υπουργείο Μετανάστευσης, όπου θα έπρεπε να του απαγορεύεται η πρόσβαση σε ακτίνα χιλιομέτρων. Πρόκειται για διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και κατά της πατρίδας του Ξενίου Διός.

Ο δε πρωθυπουργός μας, για να μη ξεχνιόμαστε όποτε μετράμε εχθρούς και φίλους της Δημοκρατίας, είναι ο γιος του ανθρώπου που άνοιξε τις πύλες για να μπουκάρουν στην πόλη οι οχτροί. Στη διάρκεια του πολιτικού μας βίου ο λαουτζίκος έχει σκαρφιστεί αμέτρητα ευρηματικά παρατσούκλια, αλλά κανένα δεν είναι πιο ταιριαστό από το «Αποστάτης» το οποίο συνόδευε (πολλές δεκαετίες προτού γίνει και αυτός πρωθυπουργός με 47 τακατό παρακαλώ) τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ίσως μόνο το «κάθαρμα», επιδαψιλευμένο στον ίδιο.

Όλους τους προαναφερθέντες, επαναλαμβάνω, τους ψηφίσαμε εμείς. Δεν είναι δοτοί ούτε διορισμένοι ούτε ουρανοκατέβατοι ούτε αγγελιαφόροι κάποιου σαδιστή θεού. Ψηφισμένοι από το σαράντα τακατό του ελληνικού λαού είναι και δικαίως μας κάνουν όσα μας κάνουν, αφού τους παραδώσαμε στεγνά τα κλειδιά του τόπου.

Μαζί με την αρμαθιά τους παραδώσαμε λευκό συγχωροχάρτι, επειδή μας χάλαγε το μουστάκι του Πολάκη και επειδή χάψαμε ότι ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Έτσι, για να μάθουν οι άπλυτοι. Εάν δεν υπήρχε η επανεκλογή του Τραμπ το 2024 στις ΗΠΑ, θα μιλούσαμε για παγκόσμιο ρεκόρ πολιτικής ανευθυνότητας.

Κορφολογώντας παλαιότερα κείμενα για να λάβω έμπνευση και κουράγιο, έπεσα πάνω στο αντίστοιχο σημείωμα που έγραψα ανήμερα του Πολυτεχνείου του 2024. «Οι ακροδεξιές αθλιότητες της κυβέρνησης Μητσοτάκη ευθυγραμμίστηκαν με το δυστοπικό διεθνές κλίμα, κανονικοποιώντας τον εν Ελλάδι alt-right αναθεωρητισμό», ξεσπάθωνα τότε. «Οι αμφισβητίες του Πολυτεχνείου ξεμυτίζουν ανενόχλητοι κάθε χρόνο από τις σπηλιές τους και μολύνουν το έτσι κι αλλιώς ελάχιστο και κακής ποιότητας οξυγόνο που αναπνέουμε».

Εκείνες τις μέρες ζούσαμε το παραλήρημα της Λατινοπούλου, που απαιτούσε την κατάργηση της σχολικής εορτής του Πολυτεχνείου: «Όποιος δάσκαλος ή καθηγητής θέλει να τη γιορτάσει με μαθητές του μπορεί κάλλιστα να το κάνει στον ελεύθερο χρόνο του», έγραψε, παραθέτοντας τους …έξι μύθους «που δεν θα σας διδάξουν ποτέ στα σχολεία».

Βιώναμε επίσης τότε το σκοταδιστικό πρωτοσέλιδο της «αθλητικής» «εφημερίδας» Sportime, η οποία έγραφε με πηχυαίο τίτλο: «Πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη», αφοδεύοντας πάνω στο υπέροχο τραγούδι των αριστερών Γιώργου Μαργαρίτη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Ελένης Ράντου. Γκρίζα ρουτίνα, σαν να βλέπεις εκπομπή του Μαστοράκη.

Δύο χρόνια αργότερα, βλέπουμε τον αγλαό Κασιδιάρη εκτός φυλακής να το παίζει κομματάρχης, την ΕΡΤ να προσφέρει βήμα στον έτερο καταδικασμένο χρυσαυγίτη Ηλιόπουλο τον οποίο …δεν αναγνώρισε λόγω μυωπίας, τον φοβερό πρύτανη του Πολυτεχνείου ονόματι Χατζηγεωργίου να επιχειρεί ξεδιάντροπα πετσόκομμα των εκδηλώσεων, τον απερίγραπτο Άδωνη να επιμένει δημόσια στο αφήγημα «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο».

Και ένα εξοργιστικά μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας να ορθώνει τα στήθη της ενάντια στους μετανάστες, στους τσιγγάνους, σε οποιονδήποτε έχει δέρμα διαφορετικής απόχρωσης. Εκτός από τα αδέλφια μας τους Ισραηλινούς, φυσικά.

Στην περίπτωσή τους, γινόμαστε μεγαλόψυχοι και  συγχωρούμε ακόμα και τη γενοκτονία (σε βάρος ενός λαού με τον οποίο μας συνδέει παραδοσιακή φιλία), επειδή οι δράστες είναι …λιγότερο «λάθρο» από τα θύματα, λιγότερο σκούροι και πάντως λιγότερο «μουσλίμια», οπότε θα μας σώσουν, λέει, από τον Τουρκαλά. Η διαρκής προσπάθεια των δεξιών κυβερνήσεων να σπείρουν την αμορφωσιά και να γεννήσουν μία κοινωνία αποχαυνωμένη και πολιτικά αποβλακωμένη δυστυχώς έπιασε τόπο.

Προσωπικά αισθάνομαι ότι κάθε συζήτηση με τον μέσο νεοέλληνα εκεί έξω αρκεί για να με κάνει μετανάστη. Έτσι μου ‘ρχεται να πάρω το όποιο brain μου και να συνεισφέρω στο ατέρμονο drain, που στέλνει τα καλύτερα μυαλά μας στο εξωτερικό με εισιτήριο δίχως επιστροφή. Ναι, ναι, ξέρω. «Εάν δεν σου αρέσει η Ελλάδα μας, να φύγεις, να πας αλλού».

Κουτι Πανδωρας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου