Είμαστε κόρες κακοποιημένων γυναικών!

της Αλεξίας Πετροπούλου*

«Μαμά γιατί δεν τον χωρίζεις»;

«Μαμά! Χώρισέ τον και πάμε να φύγουμε από εδώ για μια νέα ζωή»!

Γιατί άραγε δεν πήρε ποτέ αυτή την απόφαση; Μια γυναίκα έξυπνη; Μια γυναίκα όμορφη; Μια γυναίκα προοδευτική; Μια γυναίκα χειραφετημένη; Μια γυναίκα με περιουσία και δικό της σπίτι;

Μία γυναίκα όταν βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια καταχρηστική και βίαιη σχέση οι παραπάνω ερωτήσεις και παροτρύνσεις όσο καλοπροαίρετες και αν είναι μοιάζουν σα να κατηγορούν το θύμα και να μην εμβαθύνουν στο ζήτημα της διακοπής της βίας.

Συνεπώς η κατά επανάληψη κακοποιημένη γυναίκα υποβάλλεται σε ένα πλέγμα ενοχών και ανάμεικτων – αντιφατικών συναισθημάτων.

Αγάπη, μίσος, λύπη, ενοχή και το χειρότερο …ελπίδα για την βελτίωση της συμπεριφοράς του δράστη-θύτη. 

Οπλισμένη λοιπόν η κακοποιημένη γυναίκα από την «κακή» υπομονή της και αβοήθητη από την ανάλγητη ανδροκρατούμενη-πατριαρχική κοινωνία μπαίνει μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο στον ρόλο του θύματος : ε‐γκα‐τα‐λε‐λειμ‐μέ‐νη από ειδικούς κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, φεμινιστικές ομάδες, αστυνομία κ.α.

Δεν πάει άλλο θα με σκοτώσει!

Αν το θύμα αποφασίσει κάποια στιγμή να ανακοινώσει στον δράστη-θύτη ότι θέλει διαζύγιο αποκαμωμένη από την σωματική βία και το λεκτικό μπούλινγκ τότε θα διαπιστώσει ότι μόνη της και αστήριχτη δεν μπορεί να προχωρήσει πιο κάτω την ζωή της γιατί τότε θα έρθει αντιμέτωπη και πάλι με το πραγματικό θηρίο στην μεγαλύτερη έξαρσή του.

Ο δράστης-θύτης όντας εξοργισμένος από την απόρριψη της γυναίκας του θα αρχίσει έναν ατέρμονο οχετό εκβιασμών, οργής και απειλών όπως για παράδειγμα ότι θα σκοτώσει την ίδια και τα πεθερικά του ή και τα παιδιά του ή ότι θα αυτοκτονήσει ο ίδιος.

Τότε δυστυχώς η κακοποιημένη ψυχή της γυναίκας αντί της ηλιαχτίδας που περιμένει θα τρομοκρατηθεί ακόμα περισσότερο και θα βυθιστεί σε οδυνηρά σκοτάδια κι έτσι υποταγμένη στον τρόμο θα φτάσει ακόμα και στο σημείο της τελικής παραίτησης της, που δεν είναι άλλη από τη θλιβερή εκείνη στιγμή της ενοχικής εσωστρέφειας μέσω της οποίας θα κατηγορεί τον ίδιο της τον εαυτό για την βίαιη συμπεριφορά τους συντρόφου της. Αυτή είναι το λάθος! Εκείνη φταίει! Γιατί έτσι γαλουχήθηκε μέσα στην βαναυσότητα και τα αλλεπάλληλα χαστούκια της υποτίμησής της. Γιατί ντρέπεται να είναι χωρισμένη, γιατί όλοι μιλάνε άσχημα για τις διαζευγμένες γυναίκες και τις κρίνουν ως ανήθικες. Γιατί η θρησκεία δεν αποδέχεται το διαζύγιο!

Οι κακοποιημένες σύζυγοι-μητέρες όταν μέσα από σειρά ετών δέχονται την συνεχή απειλή του θανάτου και της τιμωρίας τους, τείνουν να  έχουν μια και μοναδική άμυνα – την «ωραιοποίηση» της αιματηρής ενδοοικογενειακής βίας η οποία και αντανακλάται στο πρόσωπό τους καθημερινά, στο οποίο διαγράφεται ένα μόνιμο αμήχανο και ψεύτικο χαμόγελο. Υποκρίνονται τους οσιομάρτυρες για χάρη των παιδιών τους, κουκουλώνουν την βία και τυλίγουν όλο και περισσότερο το κουβάρι γιατί θεωρούν ότι έτσι δεν θα πληγωθούν τα παιδιά! Τα παιδιά πληγώνονται! Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα!

Ο μόνιμος ενδόμυχος φόβος οδηγεί τις κακοποιημένες μητέρες στην αλλαγή της προσωπικότητάς τους, άλλες φορές δικαιολογώντας ακόμα και τον δράστη –θύτη : «Δεν είναι μόνο ο πατέρας σας και η γειτόνισσα τα ίδια τραβάει με εμένα» ή «Δεν είναι πάντα βάναυσος, είχαμε και καλές στιγμές, παντρευτήκαμε από έρωτα, είναι ο πατέρας σας, είναι ο πατέρας των παιδιών μου…»

Ελπίζει ότι θα αλλάξει, και οι ξυλοδαρμοί θα σταματήσουν… Μια κακοποιημένη γυναίκα-σύντροφος εξακολουθεί να αγαπά τον κακοποιό της, παρόλο που την χτυπά.

Πολλές φορές γιατί θεωρεί ότι «αυτομαστιγώνοντας» τον εαυτό της με την αυτοθυσία της, την τιμωρία της και την χριστιανική της παιδεία θα διασφαλίσει την ηρεμία και την ασφάλεια της ζωής των αγαπημένων της προσώπων που ζουν μέσα στη ίδια δραματική σύμβαση.

Η γυναίκα- θύμα ενδοοικογενειακής βίας ουσιαστικά παραιτείται από όλα της τα δικαιώματα και κύρια από το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασής της.

Κάποια στιγμή όμως -όλα έχουν ένα όριο- όταν πλέον η κακοποιημένη γυναίκα βρει την δύναμη και με καθαρό μυαλό συνειδητοποιήσει ότι όλες της οι θυσίες είναι μάταιες, εξουθενωμένη από την βία θα αποφασίσει να βγει μέσα από αυτήν την απάνθρωπη κατάσταση.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο του ασταμάτητου πολέμου, η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει και να περιθάλψει την κακοποιημένη γυναίκα, διαφορετικά το θύμα θα παραμείνει αιχμάλωτο στο τραύμα του και θα επικεντρώσει την ζωή του στην διαμόρφωση ενός σχεδίου επιβίωσης παρόμοιο με εκείνο ενός αιχμάλωτου πολέμου που διάγει το βίο του περιορισμένος  και  μόνο στο επίπεδο της απλής ύπαρξης και επιβίωσης ώστε να καταλήξει άλλη μια καμένη ζωή! 

*Ηθοποιός-Εκδότης «Ατρειδών Κύκλος» ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ

left

Χοιροστάσιο

 

του Νίκου Θωμόπουλου

Μια βαρβαρική επέλαση πλήττει τον πολιτισμό μας, τελευταία. 

Η οπισθοδρομική κομπανία που ηγείται της επίθεσης μπορεί βέβαια να  χρησιμοποιεί άλλους ευφάνταστους και εύηχους τίτλους για το ζοφερό έργο της, «Η αρπαγή της Περσεφόνης» ξέρω ‘γω (που ακούγεται πιο κουλτουρέ και ποιητικό) ή «Επιχείρησις: Απόλλων» (που αναδίδει και μια εσάνς αρχαιοπρεπούς, χουντοειδούς επιτελικότητας).

Φορώντας τη μάσκα του εκπολιτιστή και το μανδύα της πνευματικής ανωτερότητας, φτιασιδώνουν τα κακουργήματά τους για να φαίνονται ως αγαθοεργίες.

Έτσι, η απαξίωση και η εκποίηση της παιδείας βαφτίζονται αναβάθμιση και μεταρρύθμιση. Η καταστροφή και το πλιάτσικο της πολιτιστικής κληρονομιάς προβάλλονται ως σύγχρονο management και εξωστρέφεια. Το σκληρό τσιμέντωμα κρύβει ευαισθησίες. Η εγκατάλειψη και η φτωχοποίηση των καλλιτεχνών μεταφράζεται σε μέριμνα εκ μέρους των αρχόντων για να μη χάσουν τη σιλουέτα τους μέχρι να ξαναβγούν στη σκηνή. Ο βιασμός παρθένων ψυχών και σωμάτων από καρεκλοκένταυρους κακοτέχνες ονομάζεται μύηση στις υψηλές αξίες των τεχνών.

Μια ξαφνική ανατροπή στο σενάριο, όμως, μια ρωγμή στην εικόνα, και το λίγο φως που μπαίνει αρκεί για να αποκαλύψει τα πραγματικά πρόσωπα των βαρβάρων και όλη την αισχρότητα τους.

Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Χωρίς το κοστούμι του Άμλετ και του Αρμάνι, φανερώνεται το τέρας που κρύβεται από πίσω. Ένα τέρας ικανό για τις πιο ειδεχθείς πράξεις. Ένα τέρας που όσο επίμονα κι αν κοιτάζεται στον καθρέφτη δεν βλέπει την ασχήμια του. Ένα τέρας με πολλά ποδάρια, απλωμένα σε βαρύτιμα σανίδια, υψηλά γραφεία και ευυπόληπτα σπίτια.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, δε λες τίποτα. Τα πατσουλιά των «ευγενών» του τόπου δεν μπορούν να καλύψουν τη μπόχα της σήψης.

Τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα τους δεν πείθουν κανένα. Τα ίδια τα έργα και οι ημέρες τους προδίδουν τη σαπίλα.

Δίδαξαν αρχαία τραγωδία και το νόημά της δεν το διδάχτηκαν οι ίδιοι: «Η αλαζονεία όταν μεστώσει, καρποφορεί της συμφοράς το στάχυ, απ’ όπου θα θερίσει άφθονα δάκρυα.».

Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και οι πομπές που κρύβονταν επιμελώς πίσω από λαμπερά, αυτάρεσκα χαμόγελα και γιαλαντζί δάφνες, ξεμπροστιάστηκαν. Η «αριστοκρατία» αποδείχτηκε ότι δεν έχει αριστεία μέσα της, αντίθετα είναι «τελευταίοι» σε ήθος. Κακοί ηθοποιοί ποιούντες κακοήθειες. Δεν είναι η δροσερή πνοή του πολιτισμού, όπως καμώνονταν, αλλά το δύσοσμο χνώτο της βαρβαρότητας.

Στην αλληγορική ταινία «Χοιροστάσιο» του Πιερ-Πάολο Παζολίνι, ο πρωταγωνιστής είναι ένας γόνος πλούσιας, μεγαλοαστικής οικογένειας. Διαβρωμένος από τη ματαιοδοξία, την ανηθικότητα και την υποκρισία του περιβάλλοντός του, τρέφει μια αποστροφή για τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους.

Προκαλεί με απάθεια τον πόνο,  σαν ένα κακομαθημένο καπρίτσιο ή ένα σαδιστικό παιχνίδι.

Το μεγάλο του μυστικό, η κρυφή, ένοχη απόλαυσή του, είναι να πηγαίνει σε ένα χοιροστάσιο κοντά στην έπαυλη, όπου επιδίδεται σε κτηνώδεις πράξεις, σαν γουρούνι. Η εξαχρείωσή του έχει τραγική κατάληξη· τον κατασπαράζουν και τον τρώνε. Όταν ο πατέρας του πληροφορείται το θάνατο του γιού του, αφού βεβαιωθεί ότι δεν έχει μείνει κανένα ίχνος από το σώμα του, ζητάει από όσους γνωρίζουν να σιωπήσουν και να κρατήσουν κρυφό το γεγονός, σαν να μην έγινε, για να διαφυλάξει την υπόληψή του και την επιχειρηματική του δραστηριότητα. «Σσσσσσς, μην πείτε τίποτα σε κανένα», είναι τα τελευταία του λόγια.

Σιωπή λοιπόν και καθίστε πίσω μέχρι να ξεχαστεί το θέμα. Ξεκρεμάστε τις αναμνηστικές φωτογραφίες. Απαρνηθείτε τις επικίνδυνες σχέσεις πριν λαλήσει ο αλέκτωρ της δικαιοσύνης. «Δεν τον ξέρω τον κύριο». Θολώστε τα νερά με λίγη λάσπη από το χοιροστάσιο. Μετά βάλτε και ένα πλυντήριο. Πείτε άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Ανεβάστε κάποιο άλλο έργο. Στη Σκηνή 2 θα παίξουμε «Μήδεια». Βλέποντας και κάνοντας θα την περάσουμε την καταιγίδα. With a little help from our friends.

Ε, εσύ ο νέος, μην τραυλίζεις σαν τρακαρισμένος αρχάριος, δεν πείθεις κανένα έτσι. Τζάμπα τα μαθήματα ορθοφωνίας! Προς Θεού, μην ζητάς ποτέ συγγνώμη, δείχνεις αδυναμία και ενοχή, τίποτα δε σου’μαθα; Παιδιά, να συντονιστούμε, παίζετε σαν ξεκούρδιστη μπάντα… Ποιος βλαξ πήγε και τοιχοκόλλησε τις σκηνοθετικές οδηγίες;;; Τι ν’αυτά τα απελπισμένα SOS; Τι έχουμε, καθεστώς τρόμου στη Μεγάλη του Θεάτρου Σχολή μας; Εδώ παραδίδουμε Πνεύμα και Ηθική.

Με νύχια και με δόντια και λίγο «απόψε αυτοσχεδιάζουμε», η παράσταση συνεχίζεται. Ο Μέγας Σκηνοθέτης, με ακράδαντη εμπιστοσύνη στη μαεστρία του, ανέβηκε στο θεωρείο να δρέψει τους καρπούς της προσπάθειάς του. Και τότε, ω θεοί της υποκριτικής και μασκαράτας, απ’άκρη σ’άκρη μέσα στο θέατρο, από στόμα σε στόμα, ακούστηκε ένα εκκωφαντικό γιουχάισμα. Ένα πηγαίο ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ δονούσε όλη την αίθουσα. Μια οργή τόσο συσσωρευμένη που έβγαινε προς τα έξω σαν κραυγή. Ο θυμός μιας κοινωνίας εξαπατημένης και ταπεινωμένης, που βλέπει τους βαρβάρους να βιάζουν μέχρι και τα παιδιά της και αυτή πρέπει να σιωπά. 

ΤVXS

Το λιγνάδι του Αλλαντίν

Μπαίνει ένας γνωστός σκηνοθέτης - ηθοποιός σ’ ένα μπαρ και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του ένα τζίνι. «Έχεις τρεις ευχές», του λέει το τζίνι. Όχι, δεν είναι εισαγωγή για ανέκδοτο. Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σε όλο αυτό.

του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη

Πάντως ούτε ευχή σε τζίνι, που βγήκε μέσα από μαγικό λυχνάρι, να είχε κάνει «γνωστός σκηνοθέτης – ηθοποιός».

Ξαφνικά, εδώ και κάποιες μέρες, ένα ορατότατο πέπλο συγκάλυψης έχει απλωθεί πάνω απ’ τη χώρα.

Πρώτοι, πρώτοι, οι γνωστοί-αγνωστοι "μπαχαλάκηδες" της ενημέρωσης,

Τι «ταλαιπωρείται… για το τίποτα», τι «μα έχει παραγραφεί» (τα ίδια έλεγαν και για την υπόθεση, άλλου στενού φίλου του πρωθυπουργού, του Νίκου Γεωργιάδη), τι «αδίκως τον κατηγορούν όσοι τον κατηγορούν», ναι το ακούσαμε και αυτό χθες στον ΣΚΑΪ, από μια κυρία Φλυτζάνη στην εκπομπή που συμπαρουσιάζει μαζί με Καμπουράκη και Ευγενίδη.

Αλήθεια, δεν κάνω πλάκα. Ετυμηγορία. Κανονική. «Αυτόν τον καταγγελόμενο που αναφέρουν, δεν υπάρχει καμία καταγγελία και δεν υπάρχει τίποτα γι’ αυτόν και αδίκως τον κατηγορούν, όσοι τον κατηγορούν, αυτόν που κρέμασαν και τις αφίσες», είπε επι λέξει η δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ.

Και από δίπλα λοιπά "απολιθώματα".

Ντεμέκ προοδευτικιές αρθρογραφίνες του boomer «Δημοκρατικού Τόξου», με σηκωμένο δάχτυλο να παραληρούν γράφοντας πως «ένα μόνο δεν ταιριάζει με την υπερηφάνεια και το ήθος των θυμάτων. Το να έχει δημιουργηθεί μια ομάδα καλλιτεχνών στα σόσιαλ μίντια που διψάει για αίμα, που τα ξέρει όλα και είναι σούπερ σίγουρη, που όλο για αποκαλύψεις μιλάει, αλλά αποκαλύψεις δεν κάνει, που βρήκε στο #metoo ακόμα ένα πεδίο οργής».

Συστημικές (ΧΩΜ)-ΧΩΜατερές, να ωρύονται «για την εξαγριωμένη κοινή γνώμη, που έγκλειστη λόγω κόβιντ, απαιτεί φρέσκο αίμα στην αρένα», συνεχίζοντας γεμάτες αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση για «γριές της ρούγας, μεταμφιεσμένες σε δημοσιογράφους, σε “influencers”, δράττονται τής ευκαιρίας για να σπιλώσουν συνειδήσεις. Για να κατασπαράξουν προσωπικότητες με παντελώς αστήρικτες ενίοτε κατηγορίες».

Μαζί με τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ (ναι, σόρυ που το χαλάω, αλλά το συγκεκριμένο θέμα είναι αρρωστημένα πολιτικό) και καλλιτέχνες, ως συνήγοροι υπεράσπισης, με ολίγον από #mee_too_washing. «Εμένα δεν μου συνέβη ποτέ, γιατί δεν άφησα να μου συμβεί», «δεν το επέτρεψα ποτέ με την στάση μου», «να σταματήσει η ανθρωποφαγία». Τί βολικούλη;

Και πως να μην εμπιστεύεσαι καλλιτέχνες που πάνω-κάτω 10 χρόνια τώρα, είναι «με τη φωνή της κοινής λογικής» και «με την Ελλάδα της δημιουργίας».

Που ξεσπάθωναν κατά καιρούς -όχι μακρινούς- «κατά του λαϊκισμού» και των πολιτών «που φέρουμε και εμείς ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας».

Που «ας δούμε το μνημόνιο (πλέον και την πανδημία) σαν μια ευκαιρία να αλλάξουμε ως λαός. Να αυτοβελτιωθούμε».

Παρεούλα με συστημικούς χριστιανοφιλοσόφους και σχεδόν σύσσωμο το "Κολλέγιο Αθηνών". Όχι το ίδρυμα. Τα "παράγωγά" του.

Ηθοποιούς, κολλητούς του "γνωστού σκηνοθέτη - ηθοποιού" και δασκάλου ορθοφωνίας, του σημερινού πρωθυπουργού, που ακόμα και πριν λίγο καιρό (πριν τις εκλογές) δήλωναν σε συνεντεύξεις τους σε free press πως «ο Μητσοτάκης είναι ένας μετριοπαθής, φιλελεύθερος πολιτικός, ιδιαίτερα ικανός και σοβαρός, με όρχεις εκεί που χρειάζεται». (που στο διάολο χρειάζονται οι "όρχεις", εκτός από την αναπαραγωγική διαδικασία επιτέλους;)

Πώς να μην εμπιστεύεσαι καλλιτέχνες, μετα-κωστοπουλικούς "ποιοτικούς" σελέμπριτιζ, που "ζευγαρωμένοι" με τους "νόμιμους ιδιοκτήτες της χώρας" έκαναν την κρίση, ευκαιρία;

Το #MeeTooGR κινδυνεύει να γίνει mainstream

Η “επανάσταση” στο χώρο του θεάματος δεν θα συντελεστεί από προβεβλημένους ηθοποιούς, οι οποίοι -αν και έχουν υπάρξει και οι ίδιες/οι θύματα- όση καλή πρόθεση και αν έχουν (που σίγουρα έχουν) συνδιαλέγονται θεσμικά με την εξουσία, ζητώντας από τον πρωθυπουργό «να αναλάβει πρωτοβουλίες» ή «να διώξει την Μενδώνη» (όπως και η θλιβερή αξιωματική αντιπολίτευση, που συντάσσει Δελτία Τύπου με τρία θαυμαστικά σε κάθε πρόταση).

Ότι τι δηλαδή; Δεν ξέρουν πως ο πρωθυπουργός έχει αναλάβει τις πρωτοβουλίες του, εδώ και καιρό; 

Διόρισε (και διατήρησε σε δύο ανασχηματισμούς), την εξωκοινοβουλευτική Λίνα Μενδώνη ως υπουργό Πολιτισμού, για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Για βολέματα και συγκάλυψη. Για «λόγους δημοσίου συμφέροντος»∙ Αυτή ήταν και η φράση που είχε χρησιμοποιήσει η ίδια η υπουργός Πολιτισμού στις προγραμματικές δηλώσεις της στη Βουλή (07/08/2019), όταν και ανακλήθηκε η προκήρυξη διαγωνισμού για τη θέση του καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, ώστε να τοποθετηθεί ο Δημήτρης Λιγνάδης… 6 (ολογράφως: Έξι) ημέρες αργότερα (13/08/2019).

Τι πρωτοβουλίες να αναλάβει ο πρωθυπουργός; Δουλευόμαστε μεταξύ μας; Μια χαρά τις έχει αναλάβει.

Και στο κάτω-κάτω είναι ντροπή να συνδιαλέγεσαι με τον πρωθυπουργό μιας κυβέρνησης και τον πρόεδρο ενός κόμματος, που αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες ως αόρατους, ως περιττούς εδώ και πάνω από έναν χρόνο. Τον άνθρωπο, που δήλωσε σε στενό του συνεργάτη -πριν αυτός καταδικαστεί πρωτόδικα και μετά παραγραφεί το αδίκημα για ασέλγεια σε ανήλικους- «Δεν υπάρχει περίπτωση να προσαχθείς. Μείνε μερικούς μήνες λίγο στην άκρη μέχρι να "κάτσει" το θέμα».

Ποτέ, καμία επανάσταση, αντίσταση, αντίδραση, μικρή ή μεγάλη, που έφερε μία κάποια αλλαγή, δεν προήρθε από κάποιο συμβατικό mainstream ρεύμα.

Αν δεν μιλήσουν οι “μικροί”, καήκαμε.

Θα πάμε σε περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου. Θα τιμωρηθούν δηλαδή παραδειγματικά καναδυό τρανταχτές περιπτώσεις, θα εξαφανιστούν από το δημόσιο βίο, ενώ την ίδια ώρα, άλλα τερατώδη περιστατικά, με πιο “ποιοτικά βιογραφικά” θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν ανάμεσά σε εμάς και τα παιδιά μας.

Και όλο το σύστημα αυτή τη στιγμή κάνει ότι μπορεί για να μη μιλήσουν οι "μικροί", οι "άσημοι", οι "περίεργοι", οι "πουστάρες".

Εδώ, να ξεκαθαρίσουμε κάτι, που πρέπει να ειπωθεί.

Τα “πρωινάδικα”, όπως τα λέμε, υποτιμητικά, μέχρι στιγμή αντιμετωπίζουν το θέμα πολύ πιο ανθρώπινα και διακριτικά, από τα Δελτία των 8 και τις “σοβαρές” εκπομπές (ειδική εύφημο μνεία σε Ναταλία Γερμανού και Φαίη Σκορδά. Ναι, και όμως, το είπα).

Κάποια στιγμή όμως, ακόμα και για τα “πρωινάδικα” (ειδικά γι' αυτά) το όλο θέμα θα σβήσει. Όπως συμβαίνει σε κάθε θέμα που απασχολεί έντονα την επικαιρότητα.

Είναι σαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Κυνικά θέμα αριθμών, όχι ανθρώπων.

Τώρα πουλάει αυτό. Αύριο, κάτι άλλο.

Και για να επιστρέψουμε στην αρχική τοποθέτηση: Ούτε ευχή σε τζίνι να είχε κάνει ο «γνωστός σκηνοθέτης – ηθοποιός», σαν τον Αλλαντίν.

Να ελπίζει μόνο να τον χρειάζονται ο Βεζίρης Τζαφάρ και ο παπαγάλος του ο Ιάγκο, όσο τους χρειάζεται και αυτός.

ΥΓ. «Μα μιλάτε και εσείς οι δημοσιογράφοι για συγκάλυψη;». Όχι δεν μιλάμε εμείς οι δημοσιογράφοι. Όπως δεν μιλάνε γενικώς οι ηθοποιοί, οι εργοδότες, οι γιατροί, οι δικηγόροι κ.ο.κ. Μιλάνε κάποιοι. Όσοι. Λίγοι τέλος πάντων.

Μακάρι να βγει στην επιφάνεια όλη η άρρωστη, ανδροκρατούμενη σαπίλα του δημοσιογραφικού κόσμου. Να σπάσει η ομερτά και η συντεχνία και ας πνιγούμε από τη δυσωδία.

ΥΓ2. Μέχρι να δικαιωθούν όλα τα θύματα της σεξουαλικής, ενδοοικογενειακής, εργοδοτικής και κρατικής κακοποίησης, κάθε κείμενό μας στο 2020mag.gr, θα έπρεπε να τελειώνει ως εξής:

«Ούτε η οικονομία, ούτε το θέατρο. ΤΙΠΟΤΑ, δεν μπορεί να είναι πάνω από τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν υπάρχουν σημαντικά πράγματα στις ζωές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είμαστε σημαντικοί και κάνουμε και σημαντικά τα πράγματα γύρω μας… Ποιος είναι ο μεγάλος καλλιτέχνης; Δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης αν δεν έχεις γίνει σπουδαίος άνθρωπος. Η ανθρωπιά και η εξέλιξη συμπαρασύρει και το επάγγελμα».

-Σωτήρης Τσαφούλιας, σκηνοθέτης

2020MAG

Κουλτουροποιώντας τη σαπίλα

Τόσο αστραφτερά ονόματα με τόσες σκοτεινές ιστορίες. Τι συνέβη ξαφνικά και ιερά τέρατα του θεάματος αποδεικνύονται σκέτα τέρατα; 

του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι η πρώτη φορά που οι δημοσιογράφοι δεν αναρωτιούνται τι θα γράψουν αλλά πώς θα το γράψουν. Ελάχιστες από τις ιστορίες που ακούμε αυτές τις μέρες μπορούν να γίνουν ρεπορτάζ. Από τη μια βρίσκονται τα ισχυρά πρόσωπα, οι θύτες της φρίκης, προστατευμένοι από την επιτηδευμένη σιωπή και τα νομικά επιτελεία. Από την άλλη είναι τα θύματα. Ξεσκισμένα ακόμη, διαμελισμένα, αμήχανα, πρέπει να οδηγηθούν στον αυτο-εξευτελισμό της διήγησης προσμένοντας κάποια τιμωρία.

Η κουίντα βρομάει, όπως βρομάνε και τα τηλεοπτικά στούντιο στα οποία σκηνοθετούνται οι κανόνες της σύντομης και επιτυχούς ανέλιξης. Είναι λάθος όμως να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι φταίνε οι ηθοποιοί ή φταίει η τέχνη. Ειδικά η τέχνη, η οποία μπορεί να ακροβατεί με τα συναισθήματα, ισορροπεί ακόμη και σε ακρότητες και εσωτερικούς σπαραγμούς, αλλά είναι πάντα ευγενής. Η τέχνη υπήρξε και αυτοκαταστροφική, αλλά δεν βίαζε παιδάκια. Παιδάκια βίαζε ο βιαστής. Η τέχνη δεν έχει σχέση με όσα εφευρίσκουν και επιβάλλουν τα ρεμάλια που σαπίζουν μες στον φρικτό κόσμο που δημιουργούν.

Τώρα που τραβήχτηκε η κουρτίνα μπορούμε να δούμε πολλά, αλλά πρέπει να πέσει φως. Η αναγνώριση του προβλήματος είναι μέρος της λύσης. Πρέπει να το πούμε λοιπόν το πρόβλημα. Το ένα του μέρος είναι κοινωνικό. Τα πρότυπα της κοινωνίας, οι παθογένειές της ίσως μεγεθύνονται πάνω στο σανίδι της τέχνης.

Η τέχνη δεν αντανακλά σαν τον καθρέφτη, όπως θα έλεγε ο Μαγιακόφσκι, αλλά μεγεθύνει σαν φακός. Το άλλο μέρος του προβλήματος αφορά τον χώρο της τέχνης. Εδώ και δεκαετίες ο χώρος της τέχνης, ακόμη και οι πιο εκλεπτυσμένες της μορφές, αλώθηκε, κατακτήθηκε από ομάδες και παρέες. Την εποχή της ευωχίας, μαζί με το χρήμα και τους λαμπερούς ηθοποιούς έλαμψε και η διαδικασία που τους αναδεικνύει, κυρίως όταν δεν έχουν τα προσόντα να αναδειχθούν. Πολλοί υπηρέτες της τέχνης έγιναν υπηρέτες συστημάτων, προάχθηκαν σε νταβατζήδες κύκλων και κατάφεραν να σύρουν τον χορό στον χώρο, παρασέρνοντας την καλλιτεχνική μάζα που αναζητούσε έκφραση και μεροκάματο. Οι τέχνες και ο πολιτισμός έγιναν ένα ομογενοποιημένο μείγμα με συστατικά επιτηδευμένες συμπεριφορές, λαϊφστάιλ και αναγνωρισιμότητα που παρήγαν με συγκεκριμένο τρόπο τα κανάλια. Ο αναγνωρίσιμος γινόταν σπουδαίος και το μηδενικό νούμερα στην τηλεόραση.

Η μεγάλη επιτυχία αυτών των κύκλων είναι ότι κατάφεραν να κουλτουροποιήσουν τη βρομιά και τη σαπίλα, να δημιουργήσουν μια επίφαση τέχνης σε εγκληματικές συμπεριφορές και στην τέχνη της αρπαχτής. Εγινε έτσι γιουρούσι στα ταμεία, στα μυαλά των ανθρώπων και τελικώς, όπως πλέον αποκαλύπτεται, στα κορμιά και στις ψυχές των θυμάτων.

Οταν κάποιος ξεκινά να φοιτά σε μια σχολή θεάτρου από τις πρώτες ιστορίες που θα ακούσει είναι για τον παλιό μεγάλο θεατράνθρωπο που σηκωνόταν χωρίς ντροπή και έλεγε στους μαθητές του, «όποιον δεν τον έχω πηδήξει σε αυτή την αίθουσα να σηκωθεί να φύγει». Αυτή η κουλτούρα της αθλιότητας και των βιασμών κατάφερε να επικρατήσει στο θέατρο παίζοντας τον ρόλο του ιδιόμορφου δήθεν καλλιτέχνη ή του παράξενου σκηνοθέτη. Χιλιάδες νέοι ηθοποιοί κακοποιήθηκαν θεωρώντας ότι υπηρετούν την τέχνη μαζί με τον διεστραμμένο δάσκαλο.

Υπάρχουν και πρόσφατες διηγήσεις για σκηνοθέτες που σφίγγουν τις ρώγες στα στήθη των γυναικών ηθοποιών δήθεν για να πονέσουν «όσο απαιτεί ο ρόλος» ή για άλλους που ζητούν από τον νεαρό ηθοποιό να παίξει πραγματικά τον ρόλο ενός gay όχι στο θέατρο αλλά στην κρεβατοκάμαρά τους.

Ολα αυτά δεν επικράτησαν πάνω στους ηθοποιούς αλλά τους ανάγκασαν να κινούνται με τον τρόπο που θέλουν. Για να βγεις στο θέατρο ή στην τηλεόραση που εξασφαλίζει ένα πιο καλό εισόδημα πρέπει να ακολουθήσεις τους κανόνες. Το σύστημα είναι παντοδύναμο. Ελέγχει θέατρα, κανάλια, σκηνές και χώρους έκφρασης.

Η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός έγιναν ανεκτά και δικαιολογήθηκαν ως ιδιομορφίες της τέχνης. Χιλιάδες ρεπορτάζ που μιλούσαν για τέρατα του θεάτρου δημιουργήθηκαν για να κρύψουν τα πραγματικά τέρατα. Οι ψίθυροι έγιναν απλώς ο τρόπος εκτόνωσης ενός κλάδου που μάλλον ένιωθε ανίκανος να αντιδράσει. Ολοι γνωρίζουν, αλλά ποιος να μιλήσει και κυρίως με ποιο προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Δείτε τι γίνεται μετά τις αποκαλύψεις. Τα ονόματα κρύβονται, όσοι ξέρουν απειλούνται, ενώ επιστρατεύονται οι βολεμένοι από το σύστημα για να καλύψουν το έγκλημα. Γνωστές γυναίκες ηθοποιοί ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνουν ότι φταίνε τα θύματα, σε μια εκλεπτυσμένη έκδοση της εγκληματικής στερεοτυπικής έκφρασης «τα ήθελε και τα ’παθε».

Το σύστημα είναι έτοιμο να προστατέψει τον εαυτό του. Εχει τα μέσα: κανάλια, γνωριμίες, προσβάσεις στη Δικαιοσύνη και χρήμα. Περισσότερο όμως έχει θράσος. Απειλούν θεούς και δαίμονες και υπόσχονται τιμωρία σε όσους τολμάνε να τους αγγίξουν. Η Δικαιοσύνη κοιτάει αμήχανη. Εισαγγελείς που κατά καιρούς έχουν διατάξει έρευνες για ψύλλου πήδημα ακούν με απάθεια διηγήσεις για νεαρούς που βιάστηκαν με μεταλλικό σωλήνα από γνωστούς σκηνοθέτες. Τι άραγε τους κρατά σε αυτή την ολιγωρία;

Ο θαυμασμός στο όνομα του θύτη; Ο φόβος των άλλων πρωταγωνιστών της πολιτικής σκηνής με τους οποίους σχετίζονται οι θύτες; Ή μήπως η συνενοχή;

Η κουλτουροποίηση της εγκληματικότητας των βιαστών και της φρίκης πρέπει να σταματήσει. Η σιωπή πρέπει να σπάσει. Το κύμα της κοινωνικής αντίδρασης είναι αυτό που θα παρασύρει τα τείχη τα οποία υψώνει η βρόμικη διαπλοκή. Αν δημιουργηθεί ένα κίνημα συμπαράστασης, τότε θα αποτελέσει τη δύναμη όσων σήμερα βουλιάζουν στον φόβο. Υπάρχουν πολλοί που μιλάνε, αλλά πρέπει να γίνει δημόσια. Οι θύτες πρέπει να μην μπορούν να απομονώσουν έναν στόχο ώστε να τον τσαλαπατήσουν. Πρέπει να αντιμετωπίσουν την ίδια την κοινωνία.

Η μαζική συμπαράσταση στα θύματα μέσα από τη γνώση των γεγονότων είναι αυτή που θα αποκόψει και τις ισχυρές διασυνδέσεις που έχουν οι θύτες. Μόνο αν μαθευτεί τι έκαναν και ποιοι το έκαναν, οι προστάτες θα διαχωρίσουν τη θέση τους για να μην έχουν και οι ίδιοι το κόστος. Τότε αναγκαστικά θα κινηθεί και η Δικαιοσύνη.

Η εφημερίδα που διαβάζετε αυτήν τη στιγμή πριν από μερικά χρόνια είχε επωμιστεί το βάρος της ευθύνης να φέρει μια τέτοια περίπτωση στη δημοσιότητα και στο δικαστήριο: την υπόθεση του Νίκου Γεωργιάδη. Νίκησε, επειδή ο κόσμος έμαθε. Το ίδιο πρέπει να γίνει και τώρα.

 Documento#222

Μια άλλη πλευρά του #metoo

της Μαρίας Δεδούση*

Έρχεται η Λάουρα από τη βόλτα, με το σκέιτ αγκαλιά πάντα, τη βλέπω, είναι πάρα πολύ ωραία ντυμένη, κάτι ανάμεσα σε γκοθ, Μπίλι Άιλις και Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
Φοράει μια μαύρη φούστα πλισέ πάνω από το γόνατο, σκισμένο (επίτηδες) καλσόν από μέσα,.. ψηλές μαύρες κάλτσες με κάτι μεγάλα ροζ πουά, ροζ αθλητικά, μαύρο φούτερ πάνω από μαύρο τισερτ, τριακόσιες ακαθορίστου σχήματος και χρήσεως αλυσίδες στο λαιμό, τα πίερσινγκ της και κάτι σκουλαρίκια κίτρινα παπάκια, αυτά που βάζαμε μωρά στο μπάνιο.
Και το μαλλί μισό κόκκινο -αριστερά- και μισό κορακί το υπόλοιπο.
Εμένα αυτό:
α. Μ' αρέσει, διότι το κάνει ωραία, το σχεδιάζει, έχει στιλ δλδ, δεν είναι ό τι να ναι.
β. Δεν μου πέφτει λόγος, διότι είναι 14 και όχι 50 κι εγώ στα 14 έσκιζα τα τζιν και η μάνα μου φρίκαρε και πήγαινε και τα 'ραβε και φρίκαρα εγώ -αλλά εγώ δεν είμαι η μάνα μου.
γ. Δεν μου χρειάζεται να μου κάνει νόημα ούτε εμένα ούτε και σε σας, αρκεί που της κάνει νόημα αυτηνής, είναι 14 είπαμε, ΔΕΝ χρειάζεται να μας κάνουν νόημα όσα κάνουν τα 14χρονα, θα ήταν και πρόβλημα αυτό.
Το λοιπόν.
Μου λέει, έτσι θέλω να πάω σχολείο τη Δευτέρα, αλλά δεν μπορώ.
Λέω, γιατί;
Λέει δεν μας αφήνουν να φοράμε ούτε φούστες, εκτός αν είναι πολύ μακριές, ούτε σορτσάκια, ούτε καν σκισμένα τζιν.
Λέω, γιατί;
Λεει, μας λένε ότι αποσπάμε την προσοχή των αγοριών όταν φοράμε φούστες ή σορτσάκια και στο σχολείο πρέπει να πηγαίνουμε ντυμένες σεμνά και να μην προκαλούμε.
Λέω, ποιος μαλάκας το λέει αυτό;
Λέει διάφοροι, η καθηγήτρια της γυμναστικής, ο μαθηματικός και μπλα μπλα. Κι αν βάλω θα με πάνε στη Διευθύντρια.
Θέλουμε #metoo, αγάπες, ε;
Στον κόσμο που στα σχολεία μαθαίνουν στα κορίτσια να «πηγαίνουν σεμνά ντυμένα» (άσεμνη η φούστα που δεν είναι πολύ μακριά και το σορτς και το σκισμένο τζιν) ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΑΒΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΙΩΝ.
Θέλουμε #metoo.
Όταν το 2021, αντί στα σχολεία να μαθαίνουν τ΄αγόρια ότι πρέπει να να αποδέχονται και να σέβονται τα κορίτσια, μαθαίνουν τα κορίτσια ότι πρέπει να ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ, διότι αλλιώς ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ.
Θέλουμε #metoo.
Στον κόσμο που βασιλεύουν η σεμνοτυφία, η συντήρηση και η ενοχικότητα.
Θέλουμε #metoo.
Στον κόσμο που πρυτανεύει η υποκρισία.
Αλλά αντί για #metoo, θα πάρουμε τα τέτοια μας, κι εγώ κανονικά πρέπει να τη στείλω έτσι τη Δευτέρα στο σχολείο και μετά να πάω να γίνω μπίλιες με όποιον της την πει και μετά θα είμαι πάλι η γραφική και η διαφορετική και η παράξενη και το μάβερικ, αλλά στα παπάρια μου που θα ειμαι η η γραφική και η διαφορετική και η παράξενη, διότι εμένα η κόρη μου θα φοράει ότι γουστάρει και άμα θέλετε να φτιάξετε τον κόσμο ν' αφήστε τα πολλά λόγια και να μάθετε τ' αγόρια σας -και τ' αγόρια γενικά- ότι δεν είναι entitled πρίγκιπες, κι αντί να κοιτάνε κώλους να κοιτάνε τις γυναίκες στα μάτια.
Και να μην γίνουν σαν τα μούτρα των γονιών τους.
Ουφ.

* Η Μαρία Δεδούση είναι δημοσιογράφος και το κείμενό της είναι από τo fb

zoornalistas

Το τεκμήριο της ασυδοσίας

Η Σοφία Μπεκατώρου ζει τον δεύτερο βιασμό της, από τους νοικοκυραίους της διπλανής πόρτας

του Νίκου Παπαδογιάννη

Eάν αναρωτιέσαι, «για ποιο λόγο άργησε τόσο η Μπεκατώρου να προχωρήσει σε καταγγελίες», βρες τον πλησιέστερο καθρέφτη και ρίξε μία προσεκτική ματιά. Ο λόγος είσαι εσύ.

Η ευκολότερη απάντηση έρχεται μέσα από τα στατιστικά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Το 56% με 82% των καταγγελιών βιασμού αποσύρονται στο στάδιο της ανάκρισης. Οι μισές περίπου γυναίκες χαρακτηρίζουν τη διαδικασία ταπεινωτική και τραυματική.

Μετά το τέλος της δοκιμασίας, το 87% δηλώνει ότι υποφέρει από έλλειψη αυτοσεβασμού, ή, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια της Μπεκατώρου, «χάνει την αγάπη για τον εαυτό του».

Το 71% παρατηρεί συμπτώματα κατάθλιψης. Το 80% δεν έχει πια διάθεση να ζητήσει βοήθεια.

Η διαδικασία διερεύνησης χαρακτηρίζεται ευρέως ως «δεύτερος βιασμός» της παθούσης. Θυματοποίηση του θύματος.

Επειδή «φερόταν προκλητικά».

Επειδή «φορούσε τακούνια και αποκαλυπτικά φορέματα».

Επειδή «κουνούσε το κωλαράκι της».

Επειδή «μπεκρούλιαζε με άντρες».

Επειδή «ήταν πουτανάκι, μωρέ».

Επειδή «τις ξέρουμε αυτές, έτσι κάνουν όλες…».

Τα παραπάνω στατιστικά αφορούν κυρίως τις ΗΠΑ, μία χώρα ακραία συντηρητική, αλλά και με θεσμούς που λειτουργούν, παρεμποδίζοντας τον εκφυλισμό.

Ο Τζόνι από την Αριζόνα  μπορεί να ψηφίζει Τραμπ και να ομνύει στο αναχρονιστικό τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αλλά ξέρει ότι θα μπλεχτεί στα γρανάζια της δικαιοσύνης, εάν υπερβεί τα εσκαμμένα.

Στην Ελλάδα, που σκουντουφλάει μέσα στους αιώνες ποτισμένη με ψωροπερήφανη εθνικοφροσύνη και καντάρια χυδαιότητας, οι δείκτες του αίσχους δεν μπορεί παρά να πολλαπλασιάζονται.

Πόσες ελπίδες έχει μία Ελληνίδα Μπεκατώρου να βγει αλώβητη από μία τέτοια δοκιμασία, ακροβατώντας στα νύχια των αρπακτικών;

Στον τόπο όπου η θυματοποίηση του θύματος είναι καθεστώς ακόμα και σε περιπτώσεις ειδεχθέστερων εγκλημάτων, χρειάζεται πολλαπλάσιο θάρρος για να βγει κάποιος από την ντουλάπα της ντροπής.

Ελάτε δα, που δεν καταλαβαίνετε. «Τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια;» «Ας μην έγραφε προκλητικούς στίχους ο Φύσσας». «Ο Ζακ ήταν πρεζόνι και κλεφτρόνι».

Ο κοινωνικός παρονομαστής της σύγχρονης Ελλάδας είναι: «Καλά να πάθει». «Ας πρόσεχε». «Ας μη φύτρωνε εκεί που δεν τον σπέρνουν».

Στον θύτη, αναγνωρίζουμε όχι ελαφρυντικά, αλλά τεκμήριο ασυδοσίας, ιδίως όταν το θύμα ανήκει σε κάποιου είδους «ευπαθή ομάδα».

Μόνο όταν βλέπουμε σκούρο δέρμα μας πιάνει η ευαισθησία και τραβάμε το σπαθί από το ζωνάρι. Όλοι οι άντρακλες είμαστε ίσοι, αλλά όχι δα οι Πακιστανοί.

Στον άνδρα τον Έλληνα τον πολλά βαρύ, τον πρόστυχο, το κυρίαρχο αρσενικό, τον γαμάω της οικογένειας και της κοινωνίας, επιτρέπονται τα πάντα, από χειροδικία μέχρι ασέλγεια, από κακοποίηση μέχρι εγκατέλειψη, από εκβιασμό μέχρι βιασμό.

Η ξενοφοβία με τα ανδρογόνα μας, η πατριαρχία με τη λευκή υπεροχή, η αστυνομοκρατία με τον νόμο των νοικοκυραίων, η τηλεοπτική αποχαύνωση με την πολιτική αποβλάκωση: στη διψασμένη για σπέρμα Ελλάδα του 2021 όλα μπερδεύονται γλυκά μέσα στον χυλό της αμορφωσιάς.

Και μας γυρίζουν πίσω στον Μεσαίωνα, ολοταχώς, με σημαίες, ταμπούρλα και διθυραμβικά εμβατήρια για τα διακοσάχρονα του υπερήφανου έθνους.

Η γυναίκα; «Ας μιλούσε έγκαιρα». Λες και πρόκειται για κάποιου είδους ταμείο ειλικρίνειας, όπου δεν αναγνωρίζεται λάθος μετά την απομάκρυνση.

Η Σοφία Μπεκατώρου βρέθηκε αντιμέτωπη με το τέρας δύο φορές. Μία όταν ασέλγησε εναντίον της ο καταγγελλόμενος άνδρας, που λέει ο λόγος άνδρας, και μία όταν η ίδια βρήκε το κουράγιο να νικήσει τους δαίμονες της σιωπής.

Τα αδηφάγα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» απειλούν να την καταπιούν ζωντανή, με θηλυκές ερινύες σε ρόλο μπροστάρισσας, επειδή επέτρεψε στη χίμαιρα να της τρώει τα σωθικά επί δύο δεκαετίες.

Επειδή δεν μίλησε όταν το ρούχο της ήταν ακόμα μουσκεμένο από τα σάλια και από τα χύσια του επίδοξου βιαστή.

Αντί να εκφράσουμε αμέριστη ευγνωμοσύνη στη γυναίκα που γέννησε το θάρρος για να μιλήσει ανοιχτά, αφήνουμε τον κυρ Παντελή και την κυρά Μαριγώ να της κρεμάνε κουδούνια, με τα αλλήθωρα μάτια τους ερμητικά στεγανοποιημένα από παρωπίδες.

Το βήμα της Μπεκατώρου είναι νομικά μετέωρο και αυτό καθιστά την τολμηρή πράξη της ακόμα πιο αξιέπαινη.

Η Ολυμπιονίκης αποφάσισε να τραβήξει το τσιρότο και να αποκαλύψει τη βαθιά πληγή της, μολονότι ξέρει ότι ο δράστης θα μείνει ατιμώρητος, ένεκα παραγραφής.

Δεν την πτόησε το μάταιο του πράγματος. Διότι, απλούστατα, δεν είναι μάταιο.

Η Μπεκατώρου κινδυνεύει ακόμα και να μπλέξει άσχημα, εάν ο καταγγελλόμενος περάσει στην αντεπίθεση επικαλούμενος «συκοφαντική δυσφήμιση».

Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης. Θα την πιστέψουν. Ή μήπως όχι; Ή μήπως θα βάλουμε αυτήν στη φυλακή;

Το μοναδικό κέρδος, πέρα από την προσωπική κάθαρση της Σοφίας, είναι ο πιθανός εντοπισμός άλλων βιαστών, από άλλους χώρους ή και από τον ίδιο.

Το κακομούτσουνο θηρίο έχει τώρα πρόσωπο. Και ας είναι πολυπρόσωπο.

Η Μπεκατώρου μίλησε για λογαριασμό όχι της Σοφίας, αλλά της κάθε Σοφίας που διστάζει να ανοίξει το στόμα της.

Ψεύδεται ψεύδος οικτρό, όποιος ισχυριστεί ότι δεν έχει ζήσει στον στενό του περίγυρο υποθέσεις έμφυλης βίας. Ελάτε τώρα, μεταξύ μας μιλάμε, μη κάνετε το κορόιδο.

Εάν η στατιστική σας φαίνεται ψυχρή και απρόσωπη, ζυγίστε τη διαφορετικά.

Μαζέψτε στην τύχη δέκα γυναίκες από τον δρόμο, από το σούπερ μάρκετ ή από το κομμωτήριο και θα βρείτε στην ετερόκλητη παρέα τουλάχιστον δύο ή τρία θύματα κακοποίησης.

Είτε σας αρέσει είτε όχι, που καμιά φορά σας αρέσει διότι είναι δικά σας τα ίχνη στο κορμί τους, στις δέκα θα περιλαμβάνονται η μάνα σας, η αδελφή σας, η σύζυγος και η κόρη σας.

Και θα το έχουν κρατήσει, όλες, μυστικό. Διότι φοβούνται τον δράστη και το δίχτυ προστασίας που τον περιβάλλει.

Για τη σιωπή της Μπεκατώρου ευθύνεται όχι η ίδια η Σοφία, αλλά o έντιμος ο Παντελής της διπλανής πόρτας, που κοιτάζει μόνο τη δουλίτσα του, ίσως επειδή έχει και δαύτος τη φωλιά του λερωμένη.

Λογής λογής πλυντήρια περιμένουν φορτωμένα με μπλε και πράσινους κόκκους για να τον εξαγνίσουν.

Εκεί ποντάρει, άλλωστε, ο κακοποιός. Η ασυδοσία πηγάζει όχι μόνο από την έλλειψη ευθύνης, αλλά και από την πεποίθηση της ατιμωρησίας.

Πώς να αγγίξει ο πέλεκυς όποιον έχει τη δύναμη να φωτογραφίζεται δίπλα στον πρωθυπουργό της χώρας -όπως αυτός ο Αδαμόπουλος- ή έχει το πουγγί γεμάτο γρόσια ή φοράει ράσο μαύρο σαν το έρεβος ή φέρνει παιχταράδες για την ομαδάρα μας;

Η Μπεκατώρου μπορεί να αφιέρωσε τη ζωή της στο αθλητικό κλέος για λογαριασμό μίας χρεοκοπημένης σε όλα τα επίπεδα χώρας, αλλά στα μάτια των νοικοκυραίων δεν είναι παρά μία ξετσίπωτη τσαπερδόνα που κουνούσε την ουρίτσα της.

Ένας θύτης, απέναντι στον εαυτό της και στην απαρχαιωμένη ηθική της σκοτεινής μας κρεβατοκάμαρας.

Εσύ που τσιμογελάς πονηρά στη γαλαρία, διότι, παραδέξου το, το ίδιο σκέφτηκες δα και ελόγου σου, κακώς σφυρίζεις αδιάφορα. Μη κοιτάζεις αλλού, δήθεν αδιάφορος. Ο Παντελής με τ' όνομα είσαι εσύ.

gazzetta.gr

Το αργοπορημένο ελληνικό Metoo και οι άλλες Σοφίες

To ντόμινο των αποκαλύψεων και οι προϋποθέσεις για τη μελλοντική πρόληψη τέτοιων φαινομένων. 

O τρόπος που εγκαταστάθηκε το ελληνικό «Metoo» στη δημόσια συζήτηση είναι ορμητικός ακριβώς επειδή άργησε πολύ και δεν συνδυάστηκε με τη διεθνή κινητοποίηση.

Στο χώρο του αθλητισμού, χάρη στη γενναιότητα της Σ. Μπεκατώρου, ανοίγουν ντουλάπια ερμητικά κλειστά και βγαίνουν στο φως σκελετοί που μαρτυρούν μια νοσηρή πραγματικότητα ασυδοσίας, χυδαιότητας και κατάχρησης εξουσίας σε ομοσπονδίες και κύκλους αθλητικών παραγόντων.

Είναι φανερό ότι οι αποκαλύψεις αυτές θα λειτουργήσουν σαν ντόμινο: Η συζήτηση ήδη περνά στα πανεπιστήμια, αύριο θα πάει στα ΜΜΕ, στην πολιτική, στον πολιτισμό. Είναι μια συζήτηση λυτρωτική, όπως κάθε αναμέτρηση με την αλήθεια, κάθε σπάσιμο ταμπού, κάθε υπέρβαση φόβων και ενοχών. Ο σκοπός δεν μπορεί παρά να είναι η πρόληψη τέτοιων φαινομένων και η δημιουργία συνθηκών αποτροπής τους σε χώρους που ευνοούν την ανάπτυξή τους, λόγω σχέσεων εξουσίας.

Για να συμβεί αυτό, υπάρχουν προϋποθέσεις:

• Χρειάζεται μέτρο στη συνήθη για τα ελληνικά δεδομένα μιντιακή  φρενίτιδα, μετά από χρόνια σιωπής και αδιαφορίας. . Η υπερεπικοινωνία ευαισθητοποιεί αλλά την ίδια ώρα αποπροσανατολίζει και συσκοτίζει την ουσία.
• Η απονομή Δικαιοσύνης δεν πρέπει να μπερδεύεται με λιθοβολισμό στα social media. Αστήρικτες καταγγελίες και ετυμηγορίες στο Facebook μπορεί να υπονομεύσουν αντί να ενισχύουν την προσπάθεια διαλεύκανσης τέτοιων σκανδάλων.
• Είναι άλλης τάξης ζήτημα το ποινικό αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης και άλλου είδους απαράδεκτες συμπεριφορές αντρών ή γυναικών με εξουσία, απέναντι σε πρόσωπα στα οποία εκ της θέσεώς τους έχουν επιρροή.

Το σημαντικό είναι να υπάρξουν θεσμικές δικλείδες ασφαλείας, κυρίως για να έχουν κίνητρο και προστασία οι καταγγέλλουσες/καταγγέλλοντες, αλλά και να  να μην την πληρώσουν μαζί με ενόχους και αθώοι. Το βασικό ερώτημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι: Πού θα καταγγείλω, με ποια εχέγγυα και με ποιο αποτέλεσμα. Πρόληψη της έμφυλης βίας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μηχανισμούς ελέγχου και λογοδοσίας.

Στη χώρα μας δεν υπάρχει κουλτούρα διαλόγου για τόσο ευαίσθητα θέματα, ούτε καν προετοιμασία των νέων για την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων. Η Σ. Μπεκατώρου μας υποχρεώνει να την αποκτήσουμε. Οπως-όπως και στα γρήγορα. Αν θέλουμε να προστατευθούν οι άλλες Σοφίες.

TVXS

Σκέψου να σ’ έλεγαν Σοφία σκέτη

της Ευγενίας Λουπάκη

Σκέψου να σ’ έλεγαν Σοφία, αλλά όχι Μπεκατώρου. Σκέψου να σ’ έλεγαν Σοφία αλλά να μην ήσουν χρυσή Ολυμπιονίκης ευγενούς αθλήματος. 

Σκέψου να σ’ έλεγαν Σοφία και να ήσουν σερβιτόρα, ταμίας στο σούπερ μάρκετ, εργάτρια στο κονσερβάδικο, υπάλληλος στο παπουτσάδικο, νεαρά δημοσιογράφος.
Σκέψου πριν ξεστομίσεις «γιατί δεν μίλησε τότε;» Σκέψου το, πριν καν το σκεφτείς αυτό..Εκτός αν είσαι μια γυναίκα που ποτέ δεν απειλήθηκε με φτώχεια, διασυρμό και ανεργία. Εκτός αν είσαι μια γυναίκα που ποτέ δεν φοβήθηκε, που ποτέ δεν δούλεψε, ποτέ δεν κινδύνεψε να χάσει κάτι, που όλα πήγαν πρίμα στη ζωή της, που μεγάλωσε σε γυάλινο πύργο και χρυσό κλουβί.
Σκέψου να την έλεγαν Σοφία, αλλά όχι Μπεκατώρου. Να μην ήταν η χρυσή ολυμπιονίκης του ευγενούς αθλήματος. Σκέψου να ήταν η μαθήτρια κόρη σου, η φοιτήτρια αδελφή σου, η εργάτρια μάνα σου. Σκέψου πριν ξεστομίσεις «ε, κάτι θάκανε κι αυτή, αφού δε μίλησε τότε». Σκέψου τί θα ‘κανες αν σου έλεγε για τον αδελφό σου, το θείο, τον παππού, το γείτονα, τον αφεντικό της. Σκέψου αν θα την πίστευες ή αν θα την έβριζες πουτάνα. Σκέψου αν αφού την πίστευες, πήγαινες να σπάσεις στο ξύλο το γείτονα κι ερχόταν η αστυνομία και μαζευόταν η γειτονιά. Σκέψου τη ντροπή της και τ’ αδηφάγα λόγια του «κόσμου». Σκέψου αν θα της συμπαραστεκόσουν και θα πήγαινες μαζί της να το καταγγείλεις ή θα τη συμβούλευες να το κρύψει «για το καλό της»- για το καλό σου δηλαδή.
Σκέψου. Και στείλε ένα χαμόγελο στις γυναίκες που τολμάνε να μιλήσουν, γιατί μιλάνε και για σένα κι ας μην το καταλαβαίνεις.

 Aυγή 

Η Τούνη, η Ραλλία και το… κακό συναπάντημα

Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες στην εποχή του διαδικτύου

του Χρήστου Ξανθάκη

Κάπου, κάπως, κάποιοι κάνανε έρωτα. Σ’ ένα αυτοκίνητο, σε μια παραλία, σ’ ένα διαμέρισμα, σε μια τουαλέτα, πρωί ήταν, βράδυ, ίσως απόγευμα, αγόρι με κορίτσι, αγόρι με αγόρι, κορίτσι με κορίτσι, καταλαβαινόμαστε. Μπορεί και ν’ αγαπιόταν κιόλας, μπορεί να ήταν της στιγμής απόλαυση, ιστορίες από το μέτωπο, κάτσε και μέτρα. Κάπου, κάπως, κάποιος απ’ τους δύο αποφάσισε να βγάλει το κινητό και να βιντεοσκοπήσει τις περιπτύξεις. Στην παραζάλη επάνω, δεν ακούστηκε «όχι»...

Αυτό το «όχι» που θα έλεγε, ας πούμε, ένας της δικής μου γενιάς. Της γενιάς των πενηντάρηδων, που από τη μία έχει μεγαλώσει με μια καχυποψία απέναντι στα θαύματα της τεχνολογίας και από την άλλη έχει ένα άγχος στο πίσω μέρος του μυαλού της με τα κάθε είδους αρχεία. Ίσως να έχουμε δει πολλά κατασκοπικά, ίσως θυμόμαστε ακόμη το χωροφύλακα, ίσως μας έχουν κάνει πιο αρτηριοσκληρωτικούς οι δεκαετίες. Γουατέβα, που λένε και οι πιτσιρικάδες, ή ακόμη καλύτερα οκ μπούμερ!

Στον δικό τους τον κόσμο ωστόσο, άλλες είναι οι παραδόσεις, άλλες είναι οι παράμετροι και άλλες είναι οι συνήθειες. Την αναπνοή τους την ίδια αν μπορούσαν θα βιντεοσκοπούσαν με το κινητό. Δεκαπέντε λεπτά διασημότητας, που θα έλεγε κι ο Γουόρχολ, βαρεμάρα του θανατά που θα έλεγε ο σοφός ταρίφας, το σημαίνον και το σημαινόμενο που θα έλεγε ένας καθηγητής του Παντείου, με εικόνες ζούνε όλη μέρα τα δεκαπεντάχρονα, τα εικοσάχρονα και τα εικοσιπεντάχρονα. Κινητές και ακούνητες, φωτογραφίες και βίντεο, φωνή, κίνηση, φως. Και σεξ φυσικά, μια και όλα γίνονται για το σεξ, όλα έχουν να κάνουν με το σεξ. Και το σεξ έχει να κάνει με την εξουσία…

Πράγμα που μας φέρνει στο θέμα των ημερών, στο ροζ βίντεο με πρωταγωνίστρια την συμμετέχουσα σε ριάλιτυ Ιωάννα Τούνη. Ποιο ριάλιτυ δεν θυμόμουνα καν, έπρεπε να το γκουγκλάρω για να το βρώ, εφήμερη είναι η δόξα και η αναγνώριση. Χαλάει πάντως κόσμο το κορίτσι στο ίνσταγκραμ, οφείλω να το παραδεχτώ, πέφτουν βροχή οι καρδούλες. Όπως έπεσε και η ίδια από τα σύννεφα όταν είδε να κυκλοφορεί βίντεο στο διαδίκτυο με τις περιπτύξεις της από μια ερωτική συνεύρεση. Και βγήκε να το πει σε μια εξομολόγηση ποταμό.

Αν κάνετε έναν κόπο, θα βρείτε όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης στις ειδησεογραφικές και όχι μόνο ιστοσελίδες. Θα ανακαλύψετε επίσης, ότι έχει αναπτυχθεί ένα μάλλον ισχυρό κύμα συμπαράστασης προς την Ιωάννα Τούνη, από ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες ούτε να την δούνε ούτε να την ακούσουνε. Κι αυτή είναι μια ελπίδα για το μέλλον, ότι δηλαδή συσπειρώθηκε τόσος κόσμος για να πει «είμαστε μαζί σου» σε ένα θύμα άθλιας συμπεριφοράς. Για να πεις «ως εδώ και μη παρέκει» στον κάθε κανίβαλο που διασκεδάζει (ή κονομάει;) καταστρέφοντας ζωές. Ναι, είναι μια ελπίδα. Και είναι αυτό που αξίζει να κρατήσουμε, ότι βρέθηκε τόσος κόσμος και μπήκε μπροστά και υπέγραψε με τ’ όνομά του κόντρα στην ξεφτίλα. Προς γνώση και συμμόρφωση.

Υ.Γ.: Όλο το Σαββατοκύριακο έκανε το γύρο του διαδικτύου μια «πειραγμένη» φωτογραφία που έδειχνε τη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Ραλλία Χρηστίδου, να μιλάει στη Βουλή με αβυσσαλέο ντεκολτέ. Ψεύτικη φυσικά, ψεύτικη και πέτσινη, αλλά βιάστηκαν ουκ ολίγοι ευυπόληπτοι συμπολίτες μας να υιοθετήσουν τη γνησιότητά της. Και μόνο όταν η Ραλλία απείλησε με μηνύσεις κάνανε κο-κο-κο σαν ορίτζιναλ κοτόπουλα και κατεβάσανε τις αναρτήσεις τους…

 newpost.gr

Γυναίκα - αίμα - σπέρμα

Η κοινωνία της πατριαρχίας επιδίδεται σε ένα ξέφρενο πάρτι, εξ αφορμή ενός ακραίου, παρ’ ολίγον θανατηφόρου επεισοδίου “ζηλοφθονίας”

της Κατέ Καζάντη

Στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Alpha (16/6/20), πρώτη είδηση, πριν από την πορεία του κορονοϊού, του τουρισμού ή των εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά, δεν ήταν άλλη από την “πολύκροτη” υπόθεση της επίθεσης με βιτριόλι της 35χρονης, όπως αναφέρεται από τα ΜΜΕ, στην Ιωάννα, όπως επίσης αναφέρεται, με το μικρό της πλέον, όνομα από τα ΜΜΕ. Το αυτό και στον ΑΝΤ1, πιθανότατα και αλλού.

Η είδηση μεσουρανεί μέρες τώρα στο σύνολο των ΜΜΕ, δίχως να εκτοπίζεται από καμίαν άλλη, ωσάν να επρόκειτο για κάποια κοσμοϊστορική καταστροφή που αφορά την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Κάθε ανατριχιαστική, ή λιγότερο ανατριχιαστική, λεπτομέρεια του αστυνομικού δελτίου παρελαύνει στις οθόνες της τηλοψίας αλλά και στα σάιτ. Η κοινωνία της πατριαρχίας επιδίδεται σε ένα ξέφρενο πάρτι, εξ αφορμή ενός ακραίου, παρ’ ολίγον θανατηφόρου επεισοδίου “ζηλοφθονίας” όπου ένας άνδρας–σκιά απλώς υπάρχει, την ώρα που οι γυναίκες σκυλεύονται: οι φωτογραφίες του θύματος γεμίζουν καθημερινά τις οθόνες ενώ, διαβόητο για την αισθητική και τις αρχές του, έντυπο δημοσίευσε και τη φωτογραφία της φερόμενης ως θύτριας. Η νεαρή “κοκκινομάλλα αστυνομικός”, μια ακόμα “αποκάλυψη” των ΜΜΕ, ήρθε να συμπληρώσει την εικόνα. 

Το ερώτημα εάν το γεγονός θα απασχολούσε το ίδιο τα ΜΜΕ στην περίπτωση που οι γυναίκες ήταν μέσης ηλικίας και ασχημότερες, είναι, προφανώς ρητορικό: η αδηφαγία της εικόνας επιτάσσει νέες και καλλίπυγες πρωταγωνίστριες, το ευπώλητο, άρα, “αίμα–σπέρμα” και ο αντιδημοκρατικός, σεξιστικός κιτρινισμός, είναι, μονίμως, εδώ. Από την προτηλεοπτική εποχή, όταν συγκεκριμένες οκτάστηλες εφημερίδες περιέγραφαν λεπτομερώς κάθε λογής έγκλημα, μέχρι τη σύγχρονη του διαδικτύου, οι ειδησεογραφικοί αντιπερισπασμοί, το μπούκωμα του λαού με θεάματα αμφιβόλου αισθητικής, είναι στην ημερήσια διάταξη των μιντιαρχών. Με θύματα, το συνηθέστερο, τις γυναίκες που συστηματικά και σε κάθε ευκαιρία κατακρεουργούνται, συμβολικά και κυριολεκτικά.

Η ζήλια αναδεικνύεται βολικό εύρημα. Πίσω από κάθε περίπτωση γυναικοκτονίας, αποκαλύπτεται μια αγάπη “με πείσματα και νοστιμάδες”, ένα αβυσσαλέο πάθος, πουθενά όμως ένας κτητικός αφέντης, ένας φαλλοκράτης που ξεπέρασε κάθε όριο ανθρωπινότητας και νομιμότητας. Εδώ, στην τρέχουσα υπόθεσα, η ζήλια, από γυναίκα σε γυναίκα, λαμβάνει άλλη μορφή. Η μιντιακή απάτη, που θέλει και τα σοβαρότερα να κινούνται στον αφρό, παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η φερόμενη ως θύτρια δεν είναι παρά μια παραπαίουσα προσωπικότητα, μια περίπτωση εμμονικής προσωπικότητας που αφορά τους ψυχιάτρους ίσως περισσότερο από τους νομικούς. Κι επειδή έχουσι γνώσιν οι φύλακες, στην τηλοψία, οι ψυχολόγοι είναι επίσης γυναίκες, επίσης ωραίες. Η εργαλειοποίηση είναι προφανής: η υπόθεση μας αφορά διότι, μες στην τραγικότητά της, παραμένει μια βολική είδηση. Αναμοχλεύει το ένστικτο της κλειδαρότρυπας και ενισχύει τον κιτρινισμό του απολιτίκ αναπαράγοντας στερεότυπα, με το αζημίωτο. Διότι έτσι μεγαλώνει η τηλεθέαση, άρα και οι πληρωμένες διαφημίσεις.

Η κουλτούρα της νέας συντηρητικής αντιφεμινιστικής αντεπανάστασης όχι μοναχά ανέχεται τέτοια ήθη, αλλά τα υποθάλπει και τα συντηρεί. Είναι η ίδια κουλτούρα που επέβαλε σιωπητήριο στην υπόθεση της Κούνεβα, όπου, παρ’ ότι γυναίκα, η περίπτωση έχανε τα χαρακτηριστικά του θεάματος, μιας και αποτελεί το πλέον ειδεχθές ταξικό έγκλημα στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι επί της ουσίας η ίδια κουλτούρα που επιβάλλει τον εξοβελισμό του πολιτικού διαλόγου με τον αποκλεισμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης από τον δημόσιο διάλογο, είναι η ίδια κουλτούρα που αντικαθιστά τους πολιτικοποιημένους διανοούμενους με κάθε λογής “εμπειρογνώμονες”.

Ο σεξισμός, εγγενές και κορυφαίο χαρακτηριστικό των ΜΜΕ της εποχής, τις τελευταίες μέρες κυριαρχεί. Βαραίνει κάθε γυναίκα, αθώα ή ένοχη, παραβατική ή μη. Κι έχει πολλές, καταστροφικές προεκτάσεις, για την κοινωνία ως σύνολο και τη συνοχή της. Να καταγγέλλεται είναι χρέος ολονών, ανεξαρτήτως φύλου.

ARTINEWS