Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 12 Απριλίου 2021

Κωδικός «Πάσχα στο χωριό» με άσκηση υψηλού ρίσκου

της Μαρίνας Αλεξανδρή

Το πολιτικό manual του Μαξίμου λέει «Πάσχα στο χωριό», επαναλειτουργία Δημοτικών και Γυμνασίων στις 10 Μαίου ταυτόχρονα με την εστίαση, και επίσημο άνοιγμα της τουριστικής σεζόν στις 14 Μαίου. Λέει επίσης ανοιχτές εκκλησίες την Μεγάλη Εβδομάδα με – άγνωστο ποια ακόμη – μέτρα προστασίας και σταδιακή πλήρη απελευθέρωση όλων των οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων έως τις αρχές Ιουνίου.

Ο σχεδιασμός αυτός της κυβέρνησης βασίζεται σε δύο αναγκαιότητες και μια… ευχή: Η πρώτη αναγκαιότητα είναι αμιγώς πολιτική και εκπορεύεται από το μπαράζ πλέον των δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι τα περιθώρια αντοχής και ανοχής του εκλογικού σώματος έχουν εξαντληθεί, και η δεύτερη είναι οικονομική και έχει να κάνει με την δεδηλωμένη διαπίστωση Σταϊκούρα – Σκυλακάκη ότι εάν δεν κινηθεί άμεσα η αγορά και δεν αποδώσει ο τουρισμός τουλάχιστον το 50% των εσόδων του 2019, τότε ο προϋπολογισμός οδεύει σε πλήρη εκτροχιασμό.

Η ευχή που κάνουν άπαντες στο Μαξίμου είναι να επαληθευτούν οι προβλέψεις της «αισιόδοξης» πτέρυγας των επιδημιολόγων που προεξοφλούν σημαντική, έως και θεαματική, βελτίωση της επιδημιολογικής κατάστασης εντός του Μαίου και που, επίσης, συντάσσονται με το νέο δόγμα της κυβέρνησης περί δημόσιας υγείας – το δόγμα που λέει ότι πλέον δεν πρέπει να μετράμε την ένταση της πανδημίας με αριθμούς κρουσμάτων, αλλά μόνον με αριθμούς εισαγωγών/εξιτηρίων στα νοσοκομεία και διασωληνωμένων ασθενών.

Επί του παρόντος ούτε αυτοί οι δύο αριθμοί είναι υποστηρικτικοί των κυβερνητικών σχεδίων αλλά η αισιοδοξία παραμένει. Όπως παραμένει σε ισχύ και το πλάνο του Μαξίμου για περαιτέρω «άνοιγμα» το οποίο επιβεβαίωσε, στο γενικό του πλαίσιο, χθες στον ΣΚΑΙ και ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργό Ακης Σκέρτσος.

Ο Ακης Σκέρτσος είπε πως, παρ’ ότι ακόμη είναι νωρίς, είναι ανοιχτό να επιτραπούν οι διαπεριφερειακές μετακινήσεις το Πάσχα, προανήγγειλε – χωρίς να δώσει λεπτομέρειες – επέκταση του μέτρου των self tests εκτός των σχολείων και σε  λιανεμπόριο, εστίαση, μεταφορές και σε κάποιες λειτουργίες του Δημοσίου, και είπε ότι «υπάρχουν ενθαρρυντικά στοιχειά εδώ και μερικές μέρες, για αποκλιμάκωση του επιδημιολογικού φορτίου στην κοινότητα και σταδιακή αποκλιμάκωση στις εισαγωγές στα νοσοκομεία.

Ως εκ τούτων επαναβεβαίωσε ότι από τα μέσα Μαΐου, με «σύμμαχους» τους εμβολιασμούς και τον καλό καιρό, θα πάμε σε οργανωμένο και οριστικό άνοιγμα δραστηριοτήτων.

Η βεβαιότητα αυτή του υφυπουργού, και συνολικά της κυβέρνησης, ενέχει σημαντικά ρίσκα τα οποία τονίζονται από την έτερη πτέρυγα, εκείνη των «μη αισιόδοξων» επιδημιολόγων της επιτροπής Τσιόδρα. Το πρώτο που επισημαίνει αυτή η πλευρά είναι πως, δυστυχώς, παραμένουν σε πλήρη ισχύ όλα τα δεδομένα που οδήγησαν στην προειδοποίηση του ίδιου του Σωτήρη Τσιόδρα ότι είτε, μέσα στο Πάσχα είτε λίγο μετά, ο αριθμός των διασωληνωμένων ασθενών ενδέχεται να φθάσει στους 1.000 με 1.200. Αυτό  αυτομάτως σημαίνει ότι η ήδη πολεμική κατάσταση στα νοσοκομεία μπορεί τις ημέρες του Πάσχα να εξελιχθεί σε εφιάλτη.

Το δεύτερο απαισιόδοξο στοιχείο που προσθέτουν οι ίδιες πηγές είναι ότι όλες οι τελευταίες έρευνες στην Ευρώπη δείχνουν μεγάλη μεταδοτικότητα των μεταλλάξεων του ιού από τους εφήβους. Τούτο εμπερικλείει τον κίνδυνο η επαναλειτουργία, από σήμερα, των Λυκείων να παράξει νέο κύμα διασποράς της πανδημίας που θα φανεί μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες. Σε συνδυασμό, δε, με μια αυξημένη διαπεριφερειακή κινητικότητα το Πάσχα και με τις πρώτες αφίξεις τουριστών, ο σχετικός κίνδυνος πολλαπλασιάζεται.

Με αυτές τις επισημάνσεις, είναι προφανές πως σαφής εικόνα για το πώς εξελίσσεται και που οδεύει – σε αποκλιμάκωση ή κλιμάκωση – το τρίτο κύμα της πανδημίας δεν πρόκειται να υπάρχει πριν από τις 20 με 25 Απριλίου. Αυτός είναι και ένας λόγος που η κυβέρνηση, παρά τις ασκήσεις και ενέσεις αισιοδοξίας, επιφυλάσσεται για να ανακοινώσει περίπου εκείνο το διάστημα τις τελικές της αποφάσεις για τα επόμενα βήματα. Κι εδώ τίθενται και δύο παράλληλες αιρεσιμότητες που, τουλάχιστον αυτή την ώρα, στο Μαξίμου προτιμούν να μην τις σκέφτονται – η πιθανή αποτύπωση μιας πραγματικής επιδημιολογικής εικόνας πολύ πιο βαριάς από αυτή που βλέπουμε τώρα εάν όντως υπάρξει μαζική χρήση των self tests και νέες ενδεχόμενες καθυστερήσεις στο πρόγραμμα εμβολιασμών που ουδείς μπορεί να αποκλείσει με δεδομένη την συνεχιζόμενη ανεπάρκεια της Ευρώπης.

tvxs

Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Ας αναλάβουμε τα ηνία της ύπαρξης μας, πριν είναι αργά!



Επειδή η ζωή είναι τελικά στα...άσκοπα, ευχή είναι  να τελειώσει αυτή η κρίση με τις λιγότερες δυνατόν απώλειες, αλλά και με επανεκκίνηση των αντιλήψεων μας για την ζωή και τις φιλελεύθερες ιδέες. 
του Βαγγέλη Σπυράκη
Aυτό που ζούμε σίγουρα δεν  θυμίζει σε τίποτα το Πάσχα που ζούσαμε μέχρι πρότινος.  Είναι όμως μια καλή ευκαιρία να αφουγκραστούμε αυτό που κρύβεται πίσω από την πανδημία και την παράλογη λογική που είχαμε μέχρι τώρα για την ζωή.
Αν το Πάσχα μας, είναι τα πολύχρωμα αυγά, οι διακοπές στο χωριό πριν από το καλοκαίρι, το ψητό αρνί, τα βεγγαλικά στην Ανάσταση, οι ηλεκτρικές καμπάνες, οι διαφημίσεις του jumbo τότε δεν ξέρω ποιο Πάσχα χάσαμε από την ζωή μας.
Μέχρι πρότινος, όλη τη Μ. Εβδομάδα ακούγαμε  τις νύχτες βαρελότα να εκρήγνυνται σε κάθε γειτονιά, λες και ετοιμαζόμασταν να κάνουμε επανάσταση αλλά χωρίς να γνωρίζουμε σε τι. Στους καιρούς που αλλάζουν όμως κανείς δεν μπορεί ν' αντισταθεί. Κι αυτό καταδεικνύεται καθημερινά. Όπως και σήμερα όπου η πανδημία μας ανέτρεψε την καθημερινότητα μας. Με την διαφορά ότι είδαμε την ζωή μας μέσα σε μια καραντίνα, γιαγιάδες σαν αντάρτες να σπάνε τα μπλόκα των αστυνομικών για να πάνε στις εκκλησίες και μια κατάσταση πολεμοχαρή σε όλη την επικράτεια, με επιστήμονες να ξαναδίνουν εξετάσεις του τύπου #Σκοιλ_Ελικίκου και όλους εμάς να καθόμαστε την τηλεόραση να ακούμε Χαρδαλιά,  όπως έκαναν κάποτε οι πατεράδες μας η οι παππούδες μας που στήνονταν για να ακούσουν το διάγγελμα του Παπαδόπουλου επί Χούντας.  Σαν να ετοιμαζόμαστε πάλι για μια επανάσταση αλλά δεν ξέρουμε την αιτία. Μήπως όμως ήρθε η στιγμή; Μήπως αυτό το Πάσχα είναι  ευκαιρία να απαλλαγούμε μια και καλή από΄τις φιλελεύθερες αντιλήψεις που μας κουνάνε το δάχτυλο σε όλα λες και φέρνουμε εμείς ευθύνη;  
Το Πάσχα, που ζούσαμε μέχρι πρότινος σίγουρα δεν το θυμίζει σε τίποτα, σήμερα. Μας δίνει όμως μια ευκαιρία να αφουγκραστούμε αυτό που κρύβεται πίσω από την τρέλα της πανδημίας  και την παράλογη λογική που είχαμε μέχρι τώρα για την ζωή.
Γιατί μπορεί να λένε ορισμένοι ότι μας λείπουν τα κλαρίνα, τα κιτς μαγαζιά το φαγοπότι, το ξενύχτι μέχρι το πρωί με μπόλικο αλκοόλ στο στομάχι μας, αλλά η ουσία είναι αλλού και είναι  αυτό που  ζορίζει τις κυβερνητικές εξουσίες ανά τον κόσμο αυτήν την στιγμή. Η  οικονομική ύφεση που προκύπτει από τον ιό και όχι η κατάντια του ανθρώπινου όντος, που καθημερινά αποδέχεται την κατάργηση της ελευθερίας του όλο και πιο πολύ. Αυτό το μάθημα επί μνημονίων φαίνεται ότι το έχουμε ξεχάσει... και το  θυμηθήκαμε η δεν θέλουμε να το δούμε ξανά. Γιατί οδηγούμαστε με πιο σκληρές αποφάσεις για την ζωή μας. Χωρίς ελευθερία έκφρασης, με περιορισμούς και πρόστιμα. 
Ελπίζω κάποια στιγμή αυτή η τρέλα που ζούμε  της συναισθηματικής ανάγκης για ελεύθερη ανθρώπινη επικοινωνία και έκφραση, εκραγεί και σαν οργισμένο ποτάμι καταφέρει να πνίξει τον ανάλγητο αντικοινωνικό ορθολογισμό της κυβέρνησης, του φόβου, της προπαγάνδας και των προστίμων-που προσπαθεί να επιβάλει από εδώ και  πέρα το επιτελικό κράτος- άπαξ και δια παντός.
Ας συνδεθούμε λοιπόν δίνοντας κατεύθυνση σε οτι αγαπάμε και όχι οτι φοβόμαστε ... άλλωστε εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα μας. Ας αναλάβουμε τα ηνία της ύπαρξης μας, πριν είναι αργά!
Χρόνια Πολλά!
koutipandoras

Κυριακή 19 Απριλίου 2020

Τα τριάκοντα αργύρια


του Γιάννη Μυλόπουλου
84 εκατομμύρια Ευρώ περίπου κόστισαν φέτος το Πάσχα στο δημόσιο οι αρλούμπες τύπου: «Σκοιλ ελικικού Προσθέσεις και Ελέγχου Λοιμώχθηκαν», που παρέχουν σαν σεμινάρια τηλε-κατάρτισης διάφορα αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης ιδιωτικά ΚΕΚ.
84 εκατομμύρια Ευρώ εν μέσω υγειονομικής κρίσης που αν τα έπαιρναν τα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας θα παρείχαν όχι σεμινάρια κατάρτισης, αλλά μεταπτυχιακά προγράμματα υψηλού επιπέδου. 600 ευρώ τιμολογούνται τα voucher της ντροπής που παίρνουν σαν αμοιβή οι δοκιμαζόμενοι από το lockdown επιστήμονες, ελεύθεροι επαγγελματίες μηχανικοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, οικονομολόγοι κλπ, υπό την προϋπόθεση ότι θα παρακολουθήσουν τις τηλε-αρλούμπες που πουλούν πανάκριβα τα ιδιωτικά ΚΕΚ.
30 εκατομμύρια ευρώ μοίρασε η κυβέρνηση σε ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας, όπως κλινικάρχες και επιχειρηματίες ιατρικών εργαστηρίων, προκειμένου να διεξάγουν διαγνωστικά τεστ, τη στιγμή που οι Ιατρικές Σχολές της χώρας προσφέρθηκαν να παρέχουν την ίδια υπηρεσία δωρεάν. 30 εκατομμύρια Ευρώ με τα οποία αν ενισχύονταν το δημόσιο σύστημα υγείας, θα μπορούσε να εξοπλιστεί με 150 κλίνες ΜΕΘ επιπλέον, οι οποίες θα υποστήριζαν τα δημόσια νοσοκομεία σε μόνιμη βάση στο εξής και όχι μόνο προσωρινά, για τις ανάγκες της πανδημίας.
21 εκατομμύρια Ευρώ κόστισε στο ελληνικό δημόσιο η συμμετοχή των καναλαρχών στη συστηματική κυβερνητική προπαγάνδα αποθέωσης του Μωυσή – πρωθυπουργού που έσωσε τον περιώνυμο λαό των Ελλήνων από την πανδημία. 21 εκατομμύρια Ευρώ με τα οποία θα μπορούσε η κυβέρνηση να έχει ενισχύσει τον αγώνα που δίνουν καθημερινά οι γιατροί και οι νοσηλευτές στα δημόσια νοσοκομεία, μια και τα ιδιωτικά κανάλια δεν χρειάζονταν να τους χαριστούν τα χρέη για να κάνουν φιλοκυβερνητική προπαγάνδα. Αφού με αυτό ασχολούνται, ούτως ή άλλως, τόσον καιρό.
11 εκατομμύρια Ευρώ κόστισε στο ελληνικό δημόσιο η επιχείρηση καθημερινής πλύσης εγκεφάλου των έγκλειστων Ελλήνων, με σκοπό την… αγιοποίηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 11 εκατομμύρια Ευρώ που έπιασαν τόπο, μια και όλα τα δελτία ειδήσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό παπαγαλίζουν το ίδιο ακριβώς πλαστό αφήγημα που μοιράζει το Μαξίμου για τον ήρωα Έλληνα πρωθυπουργό και τη σωτήρια παρέμβασή του για να σωθεί η χώρα από την πανδημία. Αλλά και εκ του αποτελέσματος τα 11 εκατομμύρια Ευρώ έπιασαν τόπο, μια και οι δημοσκοπήσεις που γίνονται εν μέσω υγειονομικής κρίσης και αρρώστιας και θανάτων, ως εάν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο, δείχνουν άνοδο της δημοφιλίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Είναι περίεργο, αλλά φέτος τη Μεγάλη Εβδομάδα, από το σύνολο του θείου δράματος, εκείνο που ακούγεται περισσότερο στην Ελλάδα είναι τα τριάκοντα αργύρια με τα οποία εξαγοράστηκε ο Ιούδας…
tvxs

Το Πάσχα των ουγκαγκαμπούμ


Ανάσταση με τους ιθαγενείς της φυλής σκόιλ ελικίκου στα μέτζη του νέουκτη
του Νίκου Παπαδογάννη
To σουρεαλιστικό Πάσχα του 2020 θα μείνει στην ιστορία επειδή είχε τα πάντα εκτός από κατάνυξη. Οι μάσκες που φορούσαμε για να ξορκίσουμε τον αδυσώπητο κορονοϊό έπεσαν μία μία και η «αλήθεια του γηπέδου», όπως λέμε εμείς του αθλητικού, αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μας.
Το ιερατείο δεν νοιάζεται τόσο να διαδώσει τον λόγο του Θεού, αλλά να κρατήσει ανοιχτό το μονοπάτι που οδηγεί στο παγκάρι - το οποίο ωστόσο έμεινε επτασφράγιστο, μη τυχόν και διαρρεύσει κανένα σέντσι φιλανθρωπίας προς τους αναξιοπαθούντες της πανδημίας.
Ο πιστός που θα μπορούσε κάλλιστα να ακούσει τη θεία λειτουργία από το σπίτι του και να μοιράσει αγάπη σε όσους την έχουν ανάγκη, δηλαδή σε όλους, δεν ενδιαφέρεται για το τελετουργικό της θρησκείας αλλά για την εξοχή και για το σούβλισμα.
Οι θεούσες και οι θεούσοι φλέγονται σύγκορμοι όχι από ένθεη επιθυμία συμμετοχής στο θείο δράμα, αλλά από ένθεο ταλιμπανισμό και μανία καταδίωξης, θύματα δήθεν κάποιων αόρατων εχθρών της ορθοδοξίας.
Και το γκουβέρνο, μία διάτρητη γαλάζια ομπρέλα που αγκαλιάζει όλους όσους προαναφέρθηκαν, εκστασιάζεται με τον ρόλο του χωροφύλακα και απλώνει παντού το πέπλο του σκοταδιού σαν αδίστακτη Σαλώμη. Ποιο Πάσχα και ποια μάσκα μπροστά στη μάσα;
Ο ολοκληρωτισμός των μπουκωμένων από κρατικό χρήμα μέσων «ενημέρωσης», η ένοχη σιωπή που επιτρέπει την απρόσκοπτη διασπάθιση δημόσιου χρήματος και η παντοδύναμη δικτατορία της αμορφωσιάς γίνονται βούτυρο στο τσουρέκι μίας κυβέρνησης που επέστρεψε πλησίστια για να οδηγήσει ξανά τον τόπο εκεί που τον οδήγησε στις αρχές της δεκαετίας.
Δηλαδή, στα βράχια. Με υπόκρουση τους εκκλησιαστικούς ύμνους που παιανίζουν από τα μεγάφωνα των μισάνοιχτων ναών, τα παλαμάκια οσφυοκαμπτών δημοσιογράφων και τις γελοίες θεωρίες συνωμοσίας πολιτών που αγαπούν μόνο όσους είναι ίδιοι με τους ίδιους.
«Κλείσατε τις εκκλησίες αλλά δεν βλέπω να λέτε τίποτα για το ραμαζάνι». «Ο Χριστούλης σας πείραξει, άθεοι». Ουγκαγκαμπούμ μπιρλιγκαγκά ή μάλλον σκόιλ ελικίκου και μέτζη του νέουκτη.
Εάν δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είναι αυτό το τελευταίο, είναι επειδή τα κανάλια που βλέπετε φρόντισαν να το κάνουν γαργάρα, όπως και τον υπόλοιπο ορυμαγδό σκανδάλων και γελοιοτήτων που θα μπορούσαν -και θα ‘πρεπε- να κατακρημνίσουν το μητσοτακέικο στο 5 τοις εκατό.
Διασκεδάσαμε, τουλάχιστον, απολαμβάνοντας από τα μπαλκόνια το θέαμα που μας χάρισαν απλόχερα οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι της εποχής του κορονοϊού. Ανεκτίμητη αξία, το προ του επιταφίου κυνηγητό μεταξύ αστυνομικών και χρυσαυγιτών, που αίφνης παριστάνουν τους ευλαβείς ορθόδοξους μολονότι δωδεκαθεϊστές χιτλερικοί.
Το Netflix θα πλήρωνε εκατομμύρια για τα δικαιώματα τέτοιας ιλαροτραγωδίας. Αργότερα απόψε το ρεπερτόριο έχει νέο θρίλερ, με καθαγιασμένες λαμπάδες που θα κυκλοφορούν κρυφά χέρι χέρι, για να φτάσουν στα σπίτια των πιστών χωρίς να τους πάρει είδηση ο αντίχριστος Χαρδαλιάς.
Μπορεί να μην υπήρχε φέτος η δυνατότητα για υποδοχή του αγίου φωτός με τιμές αρχηγού κράτους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταχωνιάσουμε στη ντουλάπα τις γραβάτες, τις τουαλέτες και τα ημίψηλα καπέλα και τις λαμπάδες με την προσωπογραφία του αγίου Σωτηρίου του Λοιμωξιολόγου.
Την Ανάσταση του Κυρίου την έχουμε κορώνα στο ταπεινό κεφάλι μας, άσχετα αν καταφτάνουμε ασθμαίνοντας στην εκκλησία στις 23.50 και αποχωρούμε βιαστικοί στις 00.05 με κατεύθυνση την πλησιέστερη μαγειρίτσα.
Αύριο θα ντερλικώσουμε παράνομο οβελία και θα βουτήξουμε στη νταμιτζάνα με το κρασί, σε πείσμα όσων θέλουν να μας μετατρέψουν σε Ισλαμαμπάντ με πιλάφια και κοακόλες λάιτ.
Και τη Δευτέρα τα μεσάνυχτα θα ξεκινήσουμε για το ταξίδι της επιστροφής και της δυσπεψίας, από τους παράδρομους όμως, ώστε να αποφύγουμε τα μπλόκα της τροχαίας. Που υπάρχουν μόνο για τις κάμερες και για να ζητήσουν πριμ οι αστυνομικοί για να είναι ψωμωμένοι όταν δέρνουν τους καταληψίες.
Εάν κολλήσαμε κορονοϊό κανέναν χωριάτη παππού ή καμιά φουκαριάρα γριά τις μέρες του Πάσχα, δεν βαριέσαι, γερόντια είναι, πόσα χρόνια πια να ζήσουν; Τριακόσια κιλά θέλουν να γίνουν; Τζάμπα τους κόβουμε τις συντάξεις τόσο καιρό;  
Άλλωστε, δεν υπάρχει φόβος διασποράς του ρημαδοϊού. Όπως θα διαβάσατε και στα ιντερνέτς, ο Έλληνας έχει ένα παραπανίσιο χρωμόσωμα στο dna του και προστατεύεται από τα μικρόβια. Εκείνη η θεία φώτιση που παραγγείλαμε κόκκαλα έχει και αργεί;
κουτι πανδωρας

Σάββατο 18 Απριλίου 2020

Η ζωή εν τάφω…


του Γιάννη Μυλόπουλου
Σπάνια υπήρξε Πάσχα που να έχουμε ταυτιστεί σε τέτοιον βαθμό με το θείο δράμα και τα πάθη του Χριστού, όσο το φετινό.
Έγκλειστοι στα σπίτια μας εξ αιτίας ενός επίμονου και επικίνδυνου κορωνοϊού, εξαιρετικά μεταδοτικού και πολύ πιο θανατηφόρου από τους συνήθεις ιούς της γρίπης, η επίθεση του οποίου γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους έχει χαρακτηριστεί ως πανδημία, ανεβαίνουμε αβοήθητοι τον Γολγοθά μας και παρακολουθούμε, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, όσα οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι υποκριτικά προπαγανδίζουν και κρυφά προετοιμάζουν για να εδραιώσουν την εξουσία τους.

Οι αιτίες της καλής εξέλιξης της νόσου στην Ελλάδα
Η πανδημία για την ώρα, στη χώρα μας τουλάχιστον, δείχνει να εξελίσσεται καλά σε σχέση με άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Οι οποίες ως περισσότερο προηγμένες οικονομικά από την Ελλάδα και ως
έχουσες στενές εμπορικές και τουριστικές σχέσεις με τις Ασιατικές χώρες από τις οποίες ξεκίνησε η μετάδοση του ιού, υπέστησαν πολύ νωρίτερα την εισβολή του, από τον Ιανουάριο ακόμη. Μέχρι να γίνει αντιληπτή η σοβαρότητα της κατάστασης και η μεταδοτικότητα του συγκεκριμένου κορωνοϊού και μέχρι να ληφθούν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα, αυτός πρόλαβε και μεταδόθηκε σε πολύ μεγαλύτερη έκταση στις προηγμένες οικονομικά χώρες της Δ. Ευρώπης, σε σχέση με τις χώρες της Ανατολικής, στις οποίες η εξάπλωση τα πανδημίας άρχισε 1-2 μήνες αργότερα.
Έτσι, ενώ όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες, κατόπιν οδηγίας του ΠΟΥ, πήραν σχεδόν συγχρόνως αυστηρά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης στα μέσα Μαρτίου, για τις χώρες της Δ. Ευρώπης πλέον ήταν ήδη αργά για να συγκρατηθεί η μεγάλη εξάπλωση, μια και επί 1-2 μήνες η μετάδοση της πανδημίας προχωρούσε ανεξέλεγκτα και χωρίς περιορισμό.
Έτσι η Ελλάδα, ακολουθώντας την τύχη όλων των χωρών της Α. Ευρώπης στις οποίες η πανδημία έφτασε δευτερογενώς, μέσω Ευρωπαϊκών χωρών και καθυστερημένα, έχει περιορισμένη εξάπλωση με πολύ λιγότερα κρούσματα και θανάτους σε σχέση με την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία.
Άσχετο αν η κυβερνητική προπαγάνδα, ενισχυμένη με 11 εκατομμύρια Ευρώ τα οποία, αντί να ενισχύσουν το σύστημα υγείας ενίσχυσαν τα ΜΜΕ, εκμεταλλεύεται τη συγκυρία και τη χρησιμοποιεί για να ηρωοποιήσει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση.

Κίνδυνος αναζωπύρωσης μετά τη λήξη του lockdown
Το γεγονός πάντως ότι η εξάπλωση της νόσου δείχνει τελευταία να παρουσιάζει κάμψη δεν είναι αιτία για αισιοδοξία, μια και τα πάθη εξ αιτίας του COVID - 19 φαίνεται να μη σταματούν εδώ.
Λόγω της επιλογής της Ελλάδας να υποκαταγράψει την εξάπλωση της νόσου εκτελώντας ελάχιστα διαγνωστικά τεστ, τόσα ώστε να κατατασσόμαστε στην… 66η θέση διεθνώς με μόλις 3583 τεστ μέχρι σήμερα ανά εκατομμύριο κατοίκους, η έξοδος από τα περιοριστικά μέτρα δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, καθώς θα μοιάζει με… ραντεβού στα τυφλά. Αφού, όταν με το καλό αρθούν τα μέτρα, μη γνωρίζοντας ποιοι είναι φορείς της νόσου για να απομονωθούν από τον πληθυσμό, ο κίνδυνος μιας αναζωπύρωσης της πανδημίας θα είναι διαρκής τους προσεχείς μήνες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις άρσης του lockdown που έθεσαν οι Βρυξέλλες για τις Ευρωπαϊκές χώρες, είναι η διαξαγωγή συχνών τεστ στον πληθυσμό.
Μια ακόμη αιτία εξ αιτίας της οποίας η Ανάσταση από τα πάθη του COVID – 19 δεν θα έρθει σύντομα, είναι ότι ως αποτέλεσμα των οριζόντιων και γενικών περιοριστικών μέτρων, ανοσία στη νόσο έχει αποκτήσει ένα ελάχιστο μόνο τμήμα του πληθυσμού. Με τη μεγάλη πλειοψηφία να απειλείται από τυχόν αναζωπύρωση της εξάπλωσης τους αμέσως επόμενους μήνες.
Κι ακόμη η ανθεκτικότητα του COVID – 19 στη ζέστη δείχνει ένα δύσκολο καλοκαίρι μπροστά μας, ενώ θεωρείται βέβαιο ένα δεύτερο κύμα εξάπλωσης από το φθινόπωρο και μετά.

Ο νέος Γολγοθάς της ύφεσης και της ανεργίας
Όμως τα πάθη εξ αιτίας του COVID – 19 δεν σταματούν εδώ.
Το γενικευμένο lockdown προκαλεί πρωτοφανή ύφεση στις οικονομίες των κρατών. Στην Ελλάδα ειδικότερα, επειδή πλήττονται οι δύο σημαντικοί για την οικονομία τομείς του τουρισμού και της ναυτιλίας, με συμβολή στο ΑΕΠ της τάξης του 10 και 12% αντίστοιχα, οι προβλέψεις είναι εξαιρετικά δυσοίωνες, με την ύφεση να αναμένεται, στο καλό σενάριο, πάνω από το 10% του ΑΕΠ και την ανεργία να εκτοξεύεται στο 22% του πληθυσμού.
Που σημαίνει νέο Γολγοθά για τους Έλληνες.
Η μόνη περίπτωση που οι δυσοίωνες προβλέψεις για την ελληνική οικονομία θα μπορούσαν να βελτιωθούν, θα ήταν να ληφθούν επιθετικά και εμπροσθοβαρή μέτρα από την ελληνική κυβέρνηση εγκαίρως, της τάξης του 10% του ΑΕΠ, όση δηλαδή και η αναμενόμενη ύφεση, στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών χωρών που πήραν μέτρα άνω του 12% του ΑΕΠ τους.
Η ελληνική κυβέρνηση όμως, ως σκληρά νεοφιλελεύθερη, έχει άλλα σχέδια για την ελληνική οικονομία, καθώς βλέπει την επερχόμενη κρίση σαν ευκαιρία αναδιανομής του πλούτου υπέρ των λίγων τους οποίους εκπροσωπεί.
Αδιαφορεί λοιπόν για τα πάθη των εργαζομένων, τους οποίους κατά την κυνική και ειρωνική δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης η μη οικονομική υποστήριξη τους προστατεύει από το… περισσότερο φαγητό, όπως δεν την ενδιαφέρει και η μοίρα των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών, τους οποίους στέλνει στον Καιάδα.
Το ενδιαφέρον της εστιάζεται στην υποστήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων που θα καταφέρουν να αντέξουν στην κρίση, καθώς σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες το μεγάλο κεφάλαιο είναι που κινεί την αγορά.
Έτσι, τα μέτρα που πήρε για την αποτροπή της ύφεσης ήταν σκοπίμως αδύναμα και αναιμικά για να σταματήσουν την πορεία προς τον γκρεμό, αφού δεν ξεπερνούν ούτε το 3,5% του ΑΕΠ. Και μάλιστα ήταν και προς την λάθος κατεύθυνση, γιατί αντί να επιδοτούν την εργασία, αυτά επιδοτούν την ανεργία, την απώλεια δηλαδή θέσεων εργασίας.
Επιπλέον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνελήφθη ψευδόμενη όσον αφορά στην αξιοποίηση του λεγόμενου μαξιλαριού ασφαλείας που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε αφήσει για ώρα ανάγκης. Και από εκεί που κάποτε δεν το αναγνώριζε και στη συνέχεια το περιγελούσε, τώρα αποδεικνύεται ότι έχει ήδη ξοδέψει κρυφά ένα σημαντικό μέρος του.

Εδώ ο κόσμος χάνεται κι ο Μητσοτάκης σχεδιάζει εκλογές…
Τέλος, σαν να μην αρκούσε η πανδημία και η επερχόμενη ύφεση της οικονομίας, τα φετινά πάθη των Ελλήνων συμπληρώνονται και από τους πολιτικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η οποία αδιαφορώντας για τα πάθη των πολιτών και εκμεταλλευόμενη τη νοσηρή συγκυρία και τον φόβο των Ελλήνων, την ώρα που κάθε μέρα ανακοινώνονται και νέοι θάνατοι συμπολιτών μας, εκείνη διεξάγει δημοσκοπήσεις και ετοιμάζει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αποδεικνύοντας ότι είναι πολύ κατώτερη των περιστάσεων, αφού εκμεταλλεύεται για μικροπολιτικές σκοπιμότητες τον πόνο των ανθρώπων.
Φέτος οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, αυτοί που κρατούν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους, ενδιαφέρονται περισσότερο για την πολιτική τους επιβίωση, για την υστεροφημία τους και για τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα.
Αδυνατώντας ή και αδιαφορώντας να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να λειτουργήσουν προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, παίζουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του λαού, προς όφελος δικό τους και των πολιτικών τους φίλων.
Με δυο λόγια εδώ ο κόσμος χάνεται κι ο Μητσοτάκης… εκλογές.
Φέτος τελικά, η ζωή εν τάφω προβλέπεται να διαρκέσει πολύ περισσότερο από το κανονικό.
Παρατεταμένα προβλέπονται τα πάθη και η Ανάσταση αργεί…
tvxs

Παρασκευή 17 Απριλίου 2020

«Ουαί υμίν…»


«Ουαί υμίν…»

του Σπύρου Τσάμη

Με όσα ακούμε για το κλείσιμο των εκκλησιών, απλά επικαιροποιούνται καίριες παρατηρήσεις, όσες θα μπορούσαμε να κάνουμε για τις συνήθειες της συντριπτικής πλειοψηφίας των προσκυνητών-πολιτών (σ.σ η δεύτερη ιδιότητα έχει την δική της, ιδιαίτερη σημασία...) σε όλες τις εποχές…

Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα, βιώματα του εκκλησιασμού: Για τους περισσότερους, Επιτάφιος σημαίνει το σεργιάνι της περιφοράς και όχι η προσευχή πριν και μετά, εντός των εκκλησιών. Και το βράδυ της Ανάστασης, μετά το «Χριστός Ανέστη», μετρημένοι στα δάκτυλα μένουν στους ναούς, όπου η ακολουθία συνεχίζεται για περίπου δυο ώρες  με αληθινά υποβλητικό κείμενο και ψαλμωδία αναγγελίας νίκης! «Χριστός Ανέστη» και αμέσως σπίτι για φαγητό οι περισσότεροι...

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν όσοι βιώνουν-αισθάνονται μόνο ως φολκλόρ την περιφορά και όσοι «δραπετεύουν» μετά το «Χριστός Ανέστη», είναι ανάμεσα σε αυτούς που φωνάζουν τώρα για «στέρηση δικαιωμάτων», με αφορμή τις κλειστές εκκλησίες… «Ουαί υμίν γραμματείς, φαρισαίοι», αλλά και πολλοί προσκυνητές «υποκριταί»! 
efsyn

Παρασκευή 3 Μαΐου 2019

Όχι άλλες «προσοχές» στο Άγιο Φως!



του Γιώργου Μελιγγώνη
Αν μιλούσαμε για μία χώρα με λυμένα όλα τα προβλήματά της, θα ήταν απλώς γελοίο. Τώρα, που μιλάμε για την Ελλάδα, είναι τραγικό: περάσαμε τις ημέρες του Πάσχα με την πολιτική αντιπαράθεση και την ειδησεογραφία να επικεντρώνεται στο... πού και πώς προσγειώθηκε το κυβερνητικό αεροσκάφος που μετέφερε –με τιμές αρχηγού κράτους, παρακαλώ– το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα.
Μάλιστα, ο –κατά τα άλλα συμπαθής– μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής έκανε τηλεφωνικές δηλώσεις σε όλα τα κανάλια, καταγγέλλοντας «εμπαιγμό» της Εκκλησίας και υποβάθμιση. Κι όλα αυτά, επειδή το κυβερνητικό αεροσκάφος δεν προσγειώθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Σπάτα, αλλά στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας –εκεί, δηλαδή που είναι και η βάση των κυβερνητικών αεροσκαφών, καθώς θεωρούνται στρατιωτικά. Παράλληλα με τις δηλώσεις του μητροπολίτη, η όλη υπόθεση εξελίχθηκε σε ένα γαΪτανάκι διαρροών σχετικά με το ποιος είναι υπεύθυνος για το σχέδιο πτήσης, ποιος για την μεταφορά του Φωτός, ποιος για την διοργάνωση της τελετής υποδοχής του... αρχηγού και άλλα γραφικά παρόμοια. Βεβαίως, οι σοβαροί παρέμειναν σοβαροί και διατήρησαν την σοβαρότητά τους –για παράδειγμα, ο μακαριότατος αρχιεπίσκος Ιερώνυμος δεν θέλησε να μπει σε αυτό το παραπολιτικό γαϊτανάκι, καίτοι υπήρξαν ακόμη και δεξιές εφημερίδες που τού καταλόγισαν με πρωτοσέλιδά τους «ύποπτη σιωπή».
Οπως και να έχει, το «αλαλούμ» έφερε στο προσκήνιο για μία ακόμη φορά ένα ώριμο αίτημα: το αίτημα να «θυμηθεί» ξανά το ελληνικό κράτος –ειδικά επί «κυβέρνησης της Αριστεράς»- ότι είναι ουδετερόθρησκο. Κανένα κυβερνητικό αεροσκάφος δεν έχει καμία δουλειά να φέρνει μία λάμπα αερίου από την άλλη άκρη της Μεσογείου και να τής αποδίδει και τιμές αρχηγού κράτους. Το γραφικό θέαμα με τους ευέλπιδες και την τελετή υποδοχής στον διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου, συνοδεία κυβερνητικού στελέχους, δεν ταιριάζει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Και ταυτοχρόνως προσβάλλει όσους πολίτες αυτού του κράτους είναι είτε αλλοθρησκοι, είτε άθρησκοι.
Ούτως ή άλλως, η «μόδα» να έρχεται το Άγιο Φως σαν... αρχηγός κράτους και να «βαράν’ προσοχές» προς τιμήν του στρατιωτικά αγήματα ξεκίνησε την δεκαετία του ’80 –δεν πρόκειται για κάποια μακραίωνη ή, έστω, πολύχρονη παράδοση. Αφού, λοιπόν, η Εκκλησία καταγγέλλει ότι... κακώς προσγειώθηκε στην  Ελευσίνα, ας ψάξει από του χρόνου να βρει χορηγούς ή να ναυλώσει ένα αεροσκάφος για να έρθει ο άγιος αναπτήρας όπως εκείνη θέλει. Και ας υποδεχθούν το φανάρι οι ιερωμένοι, αποδίδοντας ό,τι τιμές θέλουν. Η επίσημη Πολιτεία, οι υπουργοί, οι υφυπουργοί και τα κυβερνητικά αεροσκάφη ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού ουδετερόθρησκου κράτους δεν έχουν καμία δουλειά και θέση σε αυτή την γκροτέσκα και φολκλόρ «τελετή».
left

Πέμπτη 2 Μαΐου 2019

Αφού δεν ήταν το δικό μας...



του Νίκου Παπαδογιάννη
Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Ή μάλλον, χειρότερα. Η Ανάσταση εορτάζεται «με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη» όπως λένε τα δελτία ειδήσεων και η Λαμπρή μας βρίσκει να ξεπλένουμε το κτηνώδες περιδρόμιασμα με λίτρα αλκοόλ. Πριν πάει κάτω ο οβελίας, αρπάζουμε το κουμπούρι με το ένα χέρι, το τιμόνι με το άλλο. Και μετράμε τους νεκρούς, τους ακρωτηριασμένους, τους ορφανούς, τους ξεκληρισμένους.
Με το πέρασμα των χρόνων, το μόνο που άλλαξε είναι η αναισθησία μας.Κάποτε τα κλαίγαμε τα θύματα του Πάσχα, ενώ σήμερα τα αποδίδουμε στο φλογερό dna των ανάδελφων Ελλήνων και προχωράμε παρακάτω παιανίζοντας πατριωτικούς θούριους.
«Ψηφίστε μας, για να το ξανακάνουμε», καλεί αναίσχυντα ο δήμαρχος Καλαμάτας και υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου, την ίδια ώρα που επτά κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του εικονολήπτη συμπολίτες και συνεργάτες του προσάγονταν στο αυτόφωρο.
«Ο σαϊτοπόλεμος είναι στο dna των Μεσσήνιων και δεν πρόκειται να καταργηθεί», ξεσπάθωσε η δημαρχάρα, πάνω από το ανοιχτό φέρετρο του άμοιρου Κώστα Θεοδωρακάκη. Ένας Νίκας, με πετσί χοντρό, ευλογημένο από το μητσοτακέικο. Εν τούτω, Νίκα. Το έλεγαν και στο Βυζάντιο.
Θα μπορούσε να διεκδικήσει βραβείο ξεδιαντροπιάς ο πολυσυζητημένος αφορισμός του, αλλά λησμόνησε να προσθέσει τη φράση «φταίει η Δούρου», οπότε το άφησε για αργότερα. Η φιλελεύθερη αναλγησία κρύβεται στο dna του δεξιού.
Η κοινωνία απαιτεί αιδήμονα σιγή και ανθρωπιά, ο πολιτικός κόσμος –πλην Λακεδαιμονίων και Μεσσηνίων- εκφράζει τον αποτροπιασμό του, αλλά αλίμονο, δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό. Δεν είναι δα φαινόμενο του 2019 η πασχαλινή τραγωδία.
Οι ίδιοι τοπικοί άρχοντες που προχθές πανηγύριζαν επειδή διευκόλυναν τα βάρβαρα έθιμα θα υποσχεθούν «αυξημένα μέτρα ασφαλείας» και θα ξεκινήσουν απτόητοι τις ετοιμασίες για την επόμενη Πασχαλιά. Στην Καλαμάτα, στο Βροντάδο και όπου αλλού διακυβεύεται η σωματική ακεραιότητα των παιδιών μας στο όνομα κάποιας στρεβλής και επικίνδυνης παράδοσης.
Δήμοι και κοινότητες όχι μόνο αρνούνται να κλειδώσουν την πόρτα που οδηγεί στον Μεσαίωνα, αλλά φροντίζουν να την ανοίγουν διάπλατα, υποδαυλίζοντας και χρηματοδοτώντας τα έθιμα της φωτιάς. Έπειτα, μετρούν τα γρόσια από τον πασχαλινό τουρισμό και αιτούνται ψήφο, ένεκα της ανάπτυξης και της ευημερίας.
Όσοι δεν κλείνουν τα αυτιά στις σαϊτες και στις ρουκέτες, τα κλείνουν στις μπαλωθιές και στους δυναμίτες. Θάνατος να είναι και ας είναι ό,τι να ‘ναι. Οχτάχρονο κοριτσάκι; Οχτάχρονο κοριτσάκι. Ας πρόσεχε. Ας μην έβαζε το κορμάκι του στην τροχιά της σφαίρας. Έφηβοι με κομμένα χέρια; Έφηβοι με κομμένα χέρια. Ας έμεναν στο σπίτι τους, να ανακατέψουν τη μαγειρίτσα.
«Εάν προσέχεις, δεν παθαίνεις τίποτε», δήλωναν στα κανάλια οι αμετανόητοι σαϊτομάχοι της Καλαμάτας. Πάνω απ’ όλα, το έθιμο. Με τις ευλογίες, βεβαίως, της κεντρικής εξουσίας που φοβάται το πολιτικό κόστος και πασάρει το μπαλάκι στην τοπική αυτοδιοίκηση. Την αστυνομία με την ψάχνετε, κοιτάζει αλλού, στο αρνί που σιγοψήνεται. Πώς θα φαινόταν άραγε στους ενόχους των δολοφονιών της Λαμπρής, εάν οι λοιποί θαμώνες αποφάσιζαν να αναβιώσουν το έθιμο του λυντσαρίσματος;
Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο Μολώχ της ασφάλτου, πιωμένος, βιαστικός ή απλώς μαλάκας. Αριστίνδην πρωταθλήτρια Ευρώπης στα τροχαία δυστυχήματα, η Ελλάδα ξεπερνάει τον εαυτό της στα τριήμερα της εξόδου και της εισόδου. Έξοδος προς την εξοχή, είσοδος στον Άδη. Μαζί με τα παιδιά μας, όσα τέλος πάντων επιβίωσαν αρτιμελή από τα δυναμιτάκια και τις δυναμιτάρες.
Προσωπικά σταμάτησα εδώ και χρόνια να πηγαίνω στη γενέτειρά μου, την Κρήτη, επειδή αρνούμαι να συμβιβαστώ με την κουλτούρα της οπλοχρησίας και της μεθυσμένης οδήγησης. «Μάστιγα» ήθελα να πω και κατά λάθος έγραψα το καλόηχο «κουλτούρα».  
Τις περισσότερες μέρες, μετράμε στο νησί νεκρούς στην άσφαλτο, επειδή θεωρούμε μαγκιά να καβαλήσει το αμάξι όποιος έχει πιει δύο μπουκάλες κρασί. Τα Σαββατοκύριακα, σκοτωνόμαστε για πλάκα στους γάμους και στα βαφτίσια. Και όταν το καπάκι της κουλτούρας ξεχειλίσει από την κατσαρόλα, κάνουμε Γιακουμάκη. Είναι στο dna μας.
Δύο 24ωρα μετά το «Χριστός Ανέστη», βράδυ Δευτέρας, οι γειτονιές της Αθήνας αντηχούσαν ακόμη από τις σκόρπιες εκρήξεις. Δεν θα πτοήσει δα ένας θάνατος τον αδάμαστο Έλληνα, ούτε ένα παιδί που χαροπαλεύει. Αφού δεν είναι το δικό μας, άφεριμ. Από δω παν κι άλλοι.
Του χρόνου, βέβαια, θα είναι το δικό μας, αλλά τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά, ας μην έκρυβε όπλα στο μπαούλο του ο Πολάκης. Στο dna μας καμαρώνει πρώτη πρώτη η βλακεία, δεύτερη η αδιαφορία και τρίτος ο σκοταδισμός.
κουτι πανδωρας

Δευτέρα 29 Απριλίου 2019

Ματωμένα «έθιμα»


Τα φετινά τραγικά περιστατικά στη διάρκεια εορτασμών του Πάσχα, επισημαίνουν με τον πλέον αιματηρό τρόπο ότι η "καφρίλα" σε αυτή τη χώρα είναι ανίκητη και δυστυχώς και θανατηφόρα. 
Ένα 8χρονο κορίτσι στη Θήβα, ενώ έπαιζε στην αυλή, χτυπήθηκε από μια αδέσποτη σφαίρα και χαροπαλεύει εξαιτίας κάποιου "ελληνάρα" που πυροβολούσε για να γιορτάσει το Πάσχα και μάλιστα παραμένει άγνωστος! Ένας εικονολήπτης, πατέρας δύο παιδιών, σκοτώθηκε στην Καλαμάτα, όταν τον βρήκε μια σαΐτα στο κεφάλι, στο ακατανόητο έθιμο που συνεχίζεται στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα ενώ ο ίδιος βιντεοσκόπησε με τραγικό τρόπο το θάνατό του! Πρόκειται για τα δύο πιο εμφατικά παραδείγματα στη διάρκεια του "αιματηρού" εορτασμού του Πάσχα ανά τη χώρα.
Δεν υπάρχει χωριό ή κωμόπολη στην Ελλάδα όπου κάποιος δεν θα πυροβολήσει με μια καραμπίνα στον αέρα για το "έθιμο", ή όπου κάποιος ανόητος δεν θα εκτοξεύει τόνους βεγγαλικών δίπλα σε παιδιά και πιστούς. Γενικότερα έθιμα παρωχημένα και βίαια, που παραπέμπουν σε τριτοκοσμικές κοινωνίες και σε "κουτσαβακισμούς"  κάποιων άλλων εποχών αλλά σίγουρα όχι σε μια σύγχρονη κοινωνία.
Το αποτέλεσμα της ανοχής αυτών των συμπεριφορών ως "έθιμα" είναι τραγικό, ενώ οι θρησκευτικές αναφορές και η κακώς εννοούμενη "παράδοση" κάμπτουν αρκετές αντιδράσεις. Κάθε χρόνο η χώρα καταγράφει θανάτους, ακρωτηριασμούς και πολλούς τραυματισμούς από την πρωτόγονη επίδειξη βίας και "μαγκιάς", με το μανδύα αυτών των αχρείαστων και ξεπερασμένων "εθίμων". Κάποιος από τους υποστηρικτές αυτών των "παραδόσεων" θα πρέπει να εξηγήσει στα παιδιά του νεκρού εικονολήπτη στην Καλαμάτα, για ποιο λόγο θα στερηθούν τον πατέρα τους... 
tvxs

Κυριακή 28 Απριλίου 2019

Πάσχα Ελλήνων κομμουνισμένων



Παπαλάμπραινα
Στη χώρα των συριζομαδούρων όλα μαυρίζουν, ακόμα και το κατακόκκινο ελληνικό Πάσχα... 
Διότι οι κομμουνιστές όλα τα κόκκινα τα αγαπούν, όχι όμως τα ελληνικά, εθνικά και αγνά χριστιανικά έθιμα και δρώμενα.
Με αυτούς τους φόβους μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ξέρετε, αυτό που ξεκινάει για το χωριό μισοάδειο και ετοιμάζεται να γυρίσει εντελώς γεμάτο. Κίνηση, χαμός στον δρόμο προς Κόρινθο. Σύμφωνα με πληροφορίες, συριζαίοι πήγαιναν μέχρι τα διόδια, έκαναν αναστροφή και ξαναπήγαιναν για να δείξουν ότι ο κόσμος περνάει καλά και έχει τη δυνατότητα να κάνει Πάσχα στο χωριό, παρά να μείνει να μιζεριάσει στην πόλη. Καθώς περιμέναμε στις ατελείωτες «στημένες» ουρές, προσπαθούσα να διακρίνω αν πίσω από τις τζαμποσακούλες που είχαν τοποθετηθεί στα καθίσματα κρυβόταν καμιά «Αυγή», να βγάλω μια φωτογραφία να τους ξεμπροστιάσω. Άδικος κόπος. Το σκηνικό ήταν στημένο επαγγελματικά.
Ο ουρανός ήταν μουντός, αφροσκονισμένος. Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες. Τι περιμένατε να φέρουν; Επενδύσεις και δουλειές; Σκόνη και μάλιστα αφρικανική μάς κουβάλησαν. Βλέπετε οι συριζομαδούροι δεν αποκλείεται να αντάλλαξαν τις συντάξεις με τη λιακάδα.
Παρά το θολό του ουρανού διακρίναμε τις μυστήριες «ουρές», σημάδι ότι μας ψεκάζουν. Και ξάφνου στα διόδια ένα φως. Οι οπαδοί του Σώρρα με πανό και σημαίες, μοίραζαν φυλλάδια. Μάθαμε ότι είμαστε «Έλλην άνθρωποι» και συνεχίσαμε το ταξίδι τρισευτυχισμένοι που κάποιοι αντιστέκονται σθεναρά για να «αποκτήσει το ελληνικό έθνος τη θέση του στον πλανήτη».
Η κίνηση κόπασε, γιατί προφανώς οι συριζομαδούροι πήγαιναν πάλι πίσω για να ξανάρθουν. Το μόνο που μας τρόμαζε ήταν ότι δεν βλέπαμε τη Στερεά Ελλάδα απέναντι. Η αγωνία μας μεγάλη. Αναρωτιόμασταν αν φταίει το αφροσκονισμένο θολό τοπίο ή ο Τσίπρας πούλησε και τη Ρούμελη για το αφορολόγητο, ξέρω γω...
Στερεά Ελλάδα αντικρύσαμε μόνο στη Γέφυρα, αλλά και αυτό δεν μας καθησύχασε, καθώς δεν αποκλείαμε το γεγονός να κράτησε μόνο την Αιτωλοακαρνανία για να συνδέει την Ήπειρο (που δεν την πουλάει γιατί εκεί είναι το χωριό του) με τη Βόρεια Μακεδονία. 
Με τα πολλά φτάσαμε στην τιμημένη Ήπειρο, που δεν είναι μία, αν και ελληνική, αλλά έχει και «μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή». Η φύση οργίαζε και οι καμπάνες χτυπούσαν λυπητερά. Μεγάλη Παρασκευή και θείο δράμα. Με τα κεριά στα χέρια διασχίσαμε το χωριό ακολουθώντας τον Επιτάφειο. Συνηθισμένοι από τα μπάχαλα στις πορείες, ρίχναμε και κλεφτές τρομαγμένες ματιές δω και κει. Κάτι συριζαίους που είδαμε να κινούνται ύποπτα, έτοιμοι να ψάλλουν το «Bella Ciao», τους κοιτάξαμε με έντονο ύφος, δείχνοντάς τους πως δεν τους... παίρνει.
Πάμε για την Ανάσταση πάντα με τον φόβο. Περιμένουμε να ακούσουμε το «Μακεδονία Ξακουστή» να βεβαιωθούμε ότι δεν έχουμε πάει σε αντεθνική εκδήλωση.
Τηρώντας το έθιμο της σφαγής των αμνών το μόνο μας μέλημα να είναι το αρνί ελληνικό. Το γυρνάμε από δω, το γυρνάμε από κει να βεβαιωθούμε... Τίποτα. Να ακούσουμε ένα «η Μακεδονία είναι ελληνική», «μην παραχαράσσετε την ιστορία». Βουβό το αρνί. Και το πασχαλινό τραπέζι θα μας βγει από τη μύτη. Ποιος ξέρει τι μας ταΐζουν οι συριζομαδούροι... Αυτοί είναι ικανοί να μας δίνουν αρνιά σκοπιανά για να μας δηλητηριάσουν το εθνικό φρόνημα. Τελικά θα το βουτήξουμε σε τζατζίκι και το φάμε. Το σκόρδο διώχνει τα κακά δαιμόνια, σκοπιανά και άλλα.
Καλό Πάσχα!
left

Σάββατο 27 Απριλίου 2019

Χάσαμε την αγάπη



Πάσχα 2008...
του Νίκου Ξυδάκη
Του είχε πει του πράκτορα, να μη βγάλει εισιτήριο εφτά το πρωί. Σχόλασε μεσάνυχτα, ήπιε λαίμαργα τέσσερα ουίσκια με τον Δημήτρη, είδε κι ένα άνιμαλ πλάνετ, πήγε τρεις. Χτύπησε το ξυπνητήρι, το ’κλεισε, χτύπησε το κινητό, το ’κλεισε. Τα ξανάκλεισε δυο φορές. Την τρίτη φορά, ανασηκώθηκε ζαλισμένος και αφυδατωμένος. Ηταν παρά είκοσι. Το αίμα ανεβοκατέβηκε έμβολο, είχε χάσει το πλοίο. Επεσε αποκαμωμένος.
Ηταν Μεγάλη Παρασκευή. Από το πρακτορείο ήταν σαφείς: Δεν υπήρχε καμία θέση έως τη Δευτέρα. Το τσιγάρο επέτεινε το φαρμάκωμα. Την Τρίτη έπιανε δουλειά.
Μόνος, στην πόλη, στο βουβό σπίτι, με την οικογένεια –τις οικογένειες– στα νησιά. Πότε είχε ξεμείνει στην πόλη Πάσχα; Πριν από δεκαπέντε χρόνια, αλλά όχι μόνος· όταν γεννήθηκε ο μεγάλος. Πήγε για Ανάσταση στο παρεκκλήσι του λόφου.
Είχε να ξεκουκκίσει τέσσερα εικοσιτετράωρα γιορτής χωρίς το αποκούμπι της οικογένειας, της εργασίας, της ρουτίνας. Πώς να κυλήσουν; Προτού κυλήσει το πρωινό, ένιωθε ήδη τις ώρες να τον βαραίνουν στο στήθος.
Τάισε τη γάτα, έφτιαξε καφέ, άλλαξε νερό στα χρυσόψαρα, έκανε μια ώρα διάδρομο, ιδρωκόπησε ακούγοντας τα Πάθη στα ακουστικά. «Εγώ εις τούτο γεγένημαι και εις τούτο ελήλυθα εις τον κόσμον, ίνα μαρυτυρήσω τη αληθεία. Πας ο ων εκ της αληθείας ακούει μου της φωνής. Λέγει αυτώ ο Πιλάτος· τι εστίν αλήθεια;» Τι εστίν;
Τριγύρισε στα άδεια δωμάτια των παιδιών, σαν κλέφτης. Ανοιξε το μέιλ, τίποτε, άδειο, ψόφια τα μπλογκ. Μέχρι να ανοίξουν τα μαγαζιά, βυθίστηκε στην μπανιέρα.
Βγήκε στους δρόμους. Βούιζε η πόλη, τα τελευταία ψώνια, φορτωμένα γιώτα-χι, φοιτήτριες με σακ βουαγιάζ, δώρα της τελευταίας στιγμής. Ηπιε καφέ στο βιβλιοπωλείο των φίλων, κάτι ξεμείνηδες περνούσαν και άφηναν ευχές. Προσώρας ένιωσε οικεία, ανακύκλωνε μια καθησυχαστική ρουτίνα.
Πήρε τους δρόμους. Ελισσόμενος ανάμεσα σε βιαστικούς, σκέφτηκε να πάει το βράδυ στο Χαλάνδρι για τον Επιτάφιο. Πλάι στη ρεματιά βρίσκεται η μόνη ενορία που γνωρίζει. Ανακουφίστηκε. Το αττικό δειλινό τον τύλιξε τούλι μελαγχολικό. Μέθυσε. «Οξος εποτίσθης και χολήν», «Ιωσήφ κηδεύει μετά του Νικοδήμου νεκροπρεπώς τον Κτίστην» ― ο Επιτάφιος τον έριξε, χάθηκε ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν φίλους και προορισμό. 
Γλίστρησε διακριτικά από γνωστούς και κατέβηκε αργά την Κηφισίας. Εβλεπε τα φώτα της, γνώριμα και μαζί απόμακρα. Στους Αμπελόκηπους πρόλαβε έναν καφέ στα Σταρμπακς. Μπήκε στο ίντερνετ καφέ: κλείνουμε, κύριε. Εφυγε πτοημένος. Ολα έκλειναν. Στο μαγέρικο της λεωφόρου, παράγγειλε χόρτα.
Το σπίτι βουβό. Στο νησί θα οργίαζε το χαμομήλι. Τέτοια μέρα έτρωγαν κουκιά και βλαστάρια. Ονειρεύτηκε Πάσχα στον Μαραθώνα, τους μπαξέδες με τις αγκινάρες, τα δισκάκια του Τσιτσάνη, τους άντρες να ψήνουν αρνιά.
Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε βαρύ. Η Σόλωνος βιαζόταν, η Πανεπιστημίου χαλάρωνε, στη Φειδίου πίνανε ρακές, η Χαρ. Τρικούπη κουβαλούσε λεωφορεία.
Μες στη λιακάδα του πρωινού αταβιστικά τράβηξε προς τη θάλασσα. Περπάτησε στην τσιμεντωμένη παραλία. Περπάτησε χιλιόμετρα κλωτσώντας χαλίκια, απέφευγε να κοιτάει τον ορίζοντα. Το μεσημέρι βρέθηκε στη γενέθλια γειτονιά. Σχεδόν αγνώριστη. Μικρές πολυκατοικίες και γιώτα-χι με δόσεις. Ακούγονταν τραγούδια.
Το φως άλλαζε ώρα με την ώρα, κι ο άνθρωπος ήταν πια αντιμέτωπος μόνος με την Ανάσταση. Ποιον θα φιλούσε;
«Ιωσήφ;» «Ναι, ποιος;» «Ελα, ο Πέτρος» «Ο Πέτρος; Ρε συ!» «Πού είσαι;».
Μέχρι το μεσημέρι τους είχε μαζέψει, όσους είχαν ξεμείνει. Ο Ιωσήφ είχε κάνει λεφτά στις κατασκευές, τα ‘χασε, τα ξανάκανε, έμπλεξε με μια μικρή, χώρισε με τη Μαρία, τον έδιωξε κι η μικρή. Ο μεγάλος στο Πολυτεχνείο, η κόρη Λύκειο. Τα παιδιά, τι κάνουν τα παιδιά; Τρώμε μαζί κάθε δεκαπέντε (Σκοτείνιασε ο Ιωσήφ ο τζέντλεμαν, ο άνετος, ποτέ δεν κώλωσε ο Ιωσήφ, όλα του τρέχανε, και τώρα στέρεψαν, στέγνωσες, φίλε μου. Χαμογελάει θαμπά ο Ιωσήφ ― όλα ξαναφτιάχνουν, φίλε, όλα, μόνο τα χρόνια δεν ξανάρχονται, δεν κολλάνε όλες οι ραγισματιές.)
Ο Σίμος το κεφάλι, ο μαθηματικός, άσπρισε, μάδησε, καπνίζει ήρεμα, τα γκρίζα του μάτια αδιαπέραστα. Η Ιωάννα; Πάει η Ιωάννα… Πάει, παντρεύτηκε έναν μικροαστό και μένει στα προάστια. Εσύ; Τι εγώ; Εγώ εδώ, με βλέπεις. (Σε βλέπω Σίμο, ήσουν ο καλύτερος, ο πιο λαμπερός, ο αγαπημένος, το μυαλό και το χάδι, ήσουν ο έμπιστος μας, ο αλάνθαστος, ο διαυγής, σε βλέπω τώρα σκυφτό, πάντα ήρεμο, αλλά τα μάτια σου σαν τζάμια, δεν επιστρέφουν τίποτε, Σίμο.)
Νικόδημε, πώς ξέμεινες πασχαλιάτικα; Οπως κι εσείς, μ’ άφησαν οι γυναίκες. (Εσένα, Νικόδημε γόη και ταξιδευτή; Πάντα μες στους ανθρώπους ήσουν, ο ποθητός και πολυφίλητος των γυναικών, με θαλασσιά πουκάμισα ιστιοπλόος.) Τους τ’ αφησα όλα, σπίτια, μαγαζιά, ενοίκια, κοιμάμαι στο σκάφος, μόνο την κόρη βλέπω πότε πότε. (Μυρίζεις πάντα Vetiver, Νικόδημε, ήσουνα αισθητής και πάντα ολιγαρκής, δεν αλλαξες κολώνια, δεν αλλαξες τα χακί παντελόνια και τα τσιγάρα ντάνχιλ, ο ίδιος, μόνο τα καστανά μαλλιά σου άσπρισαν κι αραίωσαν.) Δεν είναι, ρε, τα σκάφη όπως τα θυμόσαστε, έχουν κομφόρ, ανώτερα από τη μεζονέτα του Ιωσήφ…
Πετράν; Πού είναι η Μαγδαληνή; Στο νησί, με τα παιδιά, τα ‘παμε. Καλά το Μαγδάκι; Καλά… Ήταν η καλύτερή μας, πώς σε αντέχει ακόμη; (Δεν με αντέχει, κλαίει.)
Ενας νεαρός τους πλησίασε, στα είκοσι-εικοσιδύο, χλωμός, με μακριά μαλλιά πιασμένα αλογοουρά. Αφησε στο τραπέζι ένα χαρτί σιωπηλά, κι απομακρύνθηκε χωρίς να τους κοιτάξει. Ηταν τυπωμένο ερασιτεχνικά και στις δύο όψεις.
Διάβασε μεγαλοφώνως: «Τα πάντα εγένετο από του χοός, και τα πάντα επιστρέψει εις τον χουν. Kαί τις οίδε το πνεύμα υιών του ανθρώπου, ει αναβαίνει αυτό άνω, και το πνεύμα του κτήνους, ει καταβαίνει αυτό κάτω εις την γην;»
Και στην άλλη: «Πάρε ένα χαρτί Α4. Το διπλώνεις στη μέση, πιάνεις τις δύο πάνω γωνίες και τις φέρνεις εμπρός και κάτω. Σχηματίζεται έτσι ένα τρίγωνο και κάτω απ’ αυτό πρέπει να περισσεύει χαρτί (πάνω από 2 εκ.). Τα δύο αυτά χαρτάκια (μπρός και πίσω) τα ανεβάζεις για να καλύψεις τη βάση του τριγώνου. Στη συνέχεια ανοίγεις το τρίγωνο πιάνοντάς το από την βάση σχηματίζοντας ένα τετράγωνο, τσακίζοντας…και τα λοιπά και τα λοιπά… Ανοίγεις τις πάνω μύτες και έχεις το καραβάκι σου».
Για σένα το ‘φερε, Πέτρο, σε οσφρίστηκε ο παρμένος.
Τι κάνουμε; Πίνουμε. «Εμίσησάν με δωρεάν» ― Ασ’ το, Πέτρο…
Λέγανε. Κι ήρθαν μαζί τους στο μαρμάρινο τραπέζι και πίνανε κορίτσια με κορδέλες, ηλεκτρικά μπλουζ, γάμοι, παιδιά, ναυάγια, η Μαρία, η Ιωάννα, η Μαγδαληνή, γυναίκες π’ αγάπησαν, γυναίκες που άφησαν, κόρες που έφυγαν, χάδια που λιγόστεψαν και σβήνουν, σαράντα-πενήντα χρόνια που στέγνωσαν και σουρώνουν, σουρώνουν μισοδάκρυα στις κόχες απ’ το πιοτό και την ώρα, τέσσερις άντρες πασχαλιάζουν μόνοι, περήφανοι κι αυτάρκεις, αβάσταχτοι.
«Η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται» ― εντάξει, Πέτρο, εντάξει, πάμε να φύγουμε τώρα, πάμε στο σκάφος, στη μαρίνα…
«Βγάλτε τα παπούτσια σας». Ο Νικόδημος τούς μοίρασε φούτερ και αντιανεμικά, έφερε ούίσκι και πάγο, τσιπς. Στρώθηκαν στην πρύμνη, κοιτούσαν τον Πειραιά να μακραίνει, τραβούσαν νότια, ακουγόταν μόνο η μηχανή και το νερό. Κοιτάζανε παράλληλα, ο καθένας μόνος, τα πρόσωπα σκιασμένα, μόνο οι κάφτρες λαμπύριζαν. Ενιωσε το πρόσωπο του να μουσκεύει αλμυρό.
― Χάσαμε την αγάπη, είπε βραχνά.
Κανείς δεν αντέδρασε, όλοι κοιτούσαν μόνοι τους, ακίνητοι. Ακουγε την ανάσα του, ο λαιμός του πονούσε.
― Την πίστη χά-… χάσαμε… τους δικούς μας… Η φωνή έσπασε.
Γύρισαν αργά και τον κοίταξαν. Ολα τα πρόσωπα είχαν φως. Ο Σίμος μίλησε αργά, ψιθυριστά.
―Ναι, τη χάσαμε. Δεν αγαπάμε… Βουλιάζουμε.
Τράβηξαν πάλι τα βλέμματα, ο χρόνος είχε πήξει.
Ο καπετάνιος έσβησε τη μηχανή. Το σκάφος λικνιζόταν, πίναν σιωπηλοί ώσπου στο βάθος, πάνω απ΄την πόλη, είδαν τον ουρανό ν’ αναβοσβήνει. Σηκώθηκαν ταυτοχρόνως, αυθόρμητα, «Χριστός Ανέστη» πνιχτά, έσμιξαν ανάσες αρμύρας κι αλκοόλ, το Vetiver, τρίφτηκαν αξύριστα τα μάγουλα, φιλήθηκαν τρυφερά. Οι αγκαλιές ήταν σφιχτές.
Εμειναν ένα φωτεινό σημάδι μονάχο στη μελανή επιφάνεια και πέρα η φωτοχυσία.
Πάσχα 2008
Ζωγραφική: Ξενοφών Μπήτσικας
left

Παρασκευή 26 Απριλίου 2019

Το δόγμα της μαγειρίτσας



του Νίκου Παπαδογιάννη
Εν έτει 2019, το πρώτο άνευ Καμμένου και τελευταίο της Συριζαϊκής τετραετίας Πάσχα βρίσκει το Άγιο Φως να καίει όσο έκαιγε πάντοτε τον εγκέφαλο αυτών που αρνούνται την υποταγή στη μονοκούκι θεοκρατία
Είναι, ίσως, η πιο απτή απόδειξη ότι η Ελλάδα ζει ακόμη κάποιου είδους μεσαίωνα: το ‘Αγιο Φως μεταφέρεται από την Ιερουσαλήμ με ειδική πτήση πληρωμένη από τον κουμπαρά του χρεοκοπημένου κράτους μας και γίνεται δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους.
Αν και, υποθέτω, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η διαιώνιση του εθίμου. Ποιος είναι αρχηγός του κυρίαρχου και ανάδελφου ελληνικού κράτους, αν όχι η παντοκυρίαρχη Εκκλησία;
Πριν από 5 χρόνια, όταν το Ποτάμι ήταν ακόμη νεοσύστατο κόμμα και παρίστανε τη νέα μεγάλη ελπίδα του έθνους, ένας από τους ουκ ολίγους διανοούμενους που αρχικά το προσεταιρίστηκαν, ο Νίκος Δήμου, βγήκε στις στέγες και φώναξε δημόσια αυτό που οι λιγότερο ευλαβείς Έλληνες έλεγαν από μέσα τους.
«Οσο πλησιάζει το Πάσχα και σκέπτομαι πως πάλι θα ξοδέψουμε χρήματα για να φέρουμε το (δήθεν) Άγιο Φως και να το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους, γίνομαι εμμανής αντικληρικός. Και υποθέτω πως το ίδιο θα γινόταν και ο Ιησούς, που από ότι ξέρουμε, δεν πίστευε σε ειδωλολατρικά σύμβολα –και μάλλον θα μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς», έγραψε ο εξαίρετος Δήμου στο Protagon. 
Nόμιζε, ο αφελής, ότι έσπερνε σε εύφορο έδαφος. Ότι ο διαφωτισμός είχε φτάσει και στην ψωροκώσταινα.
Πριν ακόμη ανάψει τις μηχανές του το τσάρτερ για το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, ο Σταύρος Θεοδωράκης διέλυσε τις αυταπάτες αδειάζοντας τον όψιμο συνοδοιπόρο του: «Οι πολιτικοί δεν πρέπει να παίζουν με το θρησκευτικό αίσθημα του λαού», κήρυξε ο δημοσιογράφος που έγινε πολιτικός.
Και αποδέχθηκε, με εκκωφαντική σιωπή, την παραίτηση που αμέσως υπέβαλε ο συγγραφέας. Άλλο Ποτάμι, άλλο Ιορδάνης ποταμός.
Αλλά ο ασκός του Αιόλου είχε ήδη ανοίξει.Τη σκυτάλη παρέλαβε -ποιος άλλος;- ο Αμβρόσιος.
Με ένα από τα συνηθισμένα του κηρύγματα αγάπης και ομόνοιας, ο αγλαός μητροπολίτης Καλαβρύτων ζήτησε την αφορισμό του Νίκου Δήμου, αποκαλώντας τον «ανθρωπάκι», «αθεόφοβο» και «ασεβέστατο».
Η βροχή της αμβρόσιας χολής συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση και σε άπταιστα χρυσαυγίτικα: «Ο καθένας μας, της ευκαιρίας δοθείσης, βγάζει αυτό, που έχει μέσα του! Έτσι, λοιπόν, ο σκύλος γαυγίζει! Ο γάϊδαρος γκαρίζει! Ο βάτραχος κράζει κοάξ-κοάξ! Και ο άθεος βγάζει πρός τά έξω τη σαπίλα της ψυχής του!» 
Κοπλιμέντα, βεβαίως, τα παραπάνω, όταν προέρχονται από κάποιον σαν τον Αμβρόσιο. Έτσι δεν είναι, κύριε Κουρουμπλή μου;
Το πρόβλημα όμως δεν είναι ο Αμβρόσιος, ούτε φυσικά ο Θεοδωράκης. Άλλωστε, το 2014 είχαμε για πρωθυπουργό τον πεφωτισμένο και θεοσεβούμενο Αντώνη Σαμαρά, που δεν ανεχόταν μύγα στη λαμπάδα του.
Το πρόβλημα είναι η μετέπειτα κυβέρνηση της Αριστεράς, που εκλέχτηκε για να ξορκίσει τον σκοταδισμό και να φυσήξει αεράκι προόδου στο πρόσωπο ενός λαού λοβοτομημένου από τις δεκαετίες της αμορφωσιάς και του δόγματος πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. 
«Όσο είμαστε εμείς κυβέρνηση, το Άγιο Φως θα το υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους», ξεσπάθωσε ο Πάνος Καμμένος, περιστοιχισμένος από ρασοφόρους, όταν κάποιοι βουλευτές του ΣυΡιΖα (Μ.Μπαλαούρας, Χρ.Καραγιαννίδης, Κ.Μπάρκας) τόλμησαν να επαναφέρουν το θέμα το 2017.
«Όσο είμαστε εμείς κυβέρνηση»! Η επίκτητη θρασύτητα του 3,69 τοις εκατό.
Κρατώντας όχι τον παπά αλλά τον πρωθυπουργό από τα αποτέτοια, ο τότε πανίσχυρος οιονεί αντιπρόεδρος χάραζε τις γκριζοκόκκινες γραμμές του και αντιστεκόταν σθεναρά σε οποιαδήποτε απόπειρα εκσυγχρονισμού του μεσαιωνικού κράτους.
Η έκβαση του Μακεδονικού απέδειξε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρειαζόταν τον Καμμένο τόσο όσο νόμιζε. Απέδειξε, επίσης, ότι ο πρωθυπουργός δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος όσο ισχυρίζονται οι περί αυτόν φοβικοί και ηττοπαθείς.
Μπορεί να το πληρώσει στις κάλπες του Μαΐου και του Οκτωβρίου. Μπορεί και όχι. Ίσως να βγουν λιγότεροι οι ψηφοφόροι του, αλλά θα είναι σίγουρα καλύτεροι.
Εν έτει 2019, το πρώτο άνευ Καμμένου και τελευταίο της Συριζαϊκής τετραετίας Πάσχα βρίσκει το Άγιο Φως να καίει όσο έκαιγε πάντοτε τον εγκέφαλο αυτών που αρνούνται την υποταγή στη μονοκούκι θεοκρατία.
Πάλι με δικά μας έξοδα θα πάει το αεροπλάνο στο Ισραήλ, πάλι ως αρχηγό κράτους θα υποδεχθούμε τον πυρσό που λαμπαδιάζει μόνος του, πάλι επίσημη πολιτική θα είναι η αναστάσιμη μαγειρίτσα.
Αφού σύμφωνα με τις έρευνες το 40% του περιούσιου ελληνικού λαού πιστεύει στο θείο θαύμα της αυτοανάφλεξης, δεν μπορεί, αλήθεια θα είναι. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Ποιος είμαι εγώ ο άθεος, ο ασεβής, ο ανθρωπάκος, ο σάπιος, για να πάω κόντρα; Ο Δήμου ή ο Μπαλαούρας;
Πληρώστε λοιπόν τους μισθούς των παπάδων, δώστε τον οβολό σας για την αποπεράτωση του αποπερατωμένου ιερού λαού, ρίξτε καμιά χριστοπαναγία στους αλλόθρησκους, φουλάρετε το σιδερένιο πουλί με κηροζίνη, ανάψτε τα κεριά σας με υπόκρουση εμβατήρια και μην αυθαδιάζετε, γιατί μπορεί να σας αφορίσουν.
Όταν επιτέλους έρθει η Αριστερά στα πράγματα, ίσως σταματήσουν αυτές οι ανορθογραφίες.
κουτι πανδωρας