Ο νεοφιλελευθερισμός μισεί τους εργαζόμενους, μολονότι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο στη ζούγκλα όπου κυριαρχεί ο αρπακτικότερος. Πολύ ευχαρίστως θα πρότεινε την επιστροφή τής κυριολεκτικής δουλείας, αν μπορούσε να εφεύρει τον κατάλληλο προπαγανδιστικό μηχανισμό για να το επιβάλει...
Προς το παρόν "αρκείται" σε νομοσχέδια όπως αυτό της Ν. Κεραμέως- Θάτσερ για την ιδιωτική παιδεία, με το οποίο και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα έχουν τη μοίρα των υπόλοιπων εργαζόμενων στη μητσοτάκειο αυτοκρατορία: είτε θα αποδέχονται μισή δουλειά- μισό μισθό είτε θα απολύονται και θα τρέχουν στα δικαστήρια μήπως και μετά από μία πενταετία δικαιωθούν, αφού πρώτα θα τους έχουν φάει τις οικονομίες οι δικηγόροι...
Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές κι αύριο ενήλικες μπορεί να πλάσει. Ο καθηγητής που θα τρέμει μην απολυθεί αν δεν βάλει καλό βαθμό στον "πελάτη" που πληρώνει δεν θα είναι σε θέση να διαμορφώσει χαρακτήρες με ήθος. Κι ο "πελάτης" που θα έχει αγοράσει τον βαθμό του θα ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα τον απόφοιτο δημόσιου λυκείου για μια θέση πρώτα στο πανεπιστήμιο και μετά στην αγορά εργασίας. Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο της εκπαίδευσης ως μία ακόμα κρεατομηχανή από την οποία θα ταΐζεται ένα αενάως αναπαραγόμενο σύστημα εξουσίας που "τυγχάνει" και να την χρηματοδοτεί...
Αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ανεξέλεγκτη, όπως γίνεται με το νόμο που περνά αυτή η Βουλή, τότε είναι προτιμότερο να απαγορευτεί, αφού αντιστρατεύεται πλήρως τις ίσες ευκαιρίες, φρενάρει την ταξική ανέλιξη κι ανακυκλώνει τις ελίτ. Η επόμενη κυβέρνηση δεν χρειάζεται να φτάσει σε αυτό το άκρο, αρκεί να επαναφέρει κανόνες που θα σέβονται κυρίως τους εργαζόμενους, γιατί αυτοί μένουν κατά βάση απροστάτευτοι κι όχι οι σχολάρχες, οι γονείς και οι κανακάρηδές τους. Δυστυχώς, η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να αφιερώσει πολλά νομοθετήματα, στην πρώτη τουλάχιστον φάση, προς την κατεύθυνση κατάργησης της θεσμοποίησης του νεοφιλελευθερισμού για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και την τελευταία ρανίδα τού αίματος των άλλων...
ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ
Τρίτη 28 Ιουλίου 2020
Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές μπορεί να πλάσει...
«Όταν ανθίζει η έπαρση, καρπίζει στάχυ θυμού, συμφορά εσοδεύει»

του Πέτρου Κατσάκου
«Στον πρωθυπουργό διατίθενται από την πολιτεία τα μέσα που χρειάζονται για να επιτελεί τα καθήκοντά του και να μετακινείται όπου χρειάζεται» μας εξήγησε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και λύθηκε η παρεξήγηση με τους κακεντρεχείς που έκριναν ως ανεπίτρεπτη και προκλητική τη δέσμευση τριών ελικοπτέρων της Πολεμικής Αεροπορίας για τη μετακίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της συζύγου από την Αντίπαρο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου εν μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης.
Φυσικά και ήταν καθήκον του πρωθυπουργικού ζεύγους να δει για πρώτη φορά στη ζωή του μια θεατρική παράσταση στην Επίδαυρο και να απολαύσει τη συμβολική γονυκλισία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου και τον ασπασμό του γύψινου ομοιώματος του Παρθενώνα.
Φυσικά και ήταν καθήκον του πρωθυπουργού να φωτογραφίζεται περιχαρής τη μία μέρα με τον Τομ Χανκς στην Αντίπαρο και την άλλη να δίνει τροφή στους σιτιζόμενους από τη λίστα Πέτσα κονδυλοφόρους, ώστε να υπερθεματίζουν για την απαστράπτουσα κομψότητα του πρωθυπουργικού ζεύγους στην Επίδαυρο.
Γιατί, όπως πολύ σωστά επεσήμανε και ο κ. Πέτσας, η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην παράσταση «δείχνει τη σημασία που έχει οι πολιτειακοί άρχοντες να εκφράζουν τη σημασία που έχει για τον κάθε Έλληνα η ταύτιση με το πολιτιστικό προϊόν και το τουριστικό προϊόν της χώρας και τελικά με ένα προϊόν που βρίσκεται στο DNA τους».
Αυτά λοιπόν οφείλουμε να κρατήσουμε ως Έλληνες από το σαββατοκύριακο και να αφήσουμε επιτέλους τη μεμψιμοιρία των ολίγων να περάσει στα ψιλά. Ας κατανοήσουμε τους συμβολισμούς του κ. Λιγνάδη, ας σκύψουμε στοχαστικά στις αναλύσεις του DNA μας από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και ας αφήσουμε επιτέλους ήσυχο το πρωθυπουργικό ζεύγος να απαντά στην προκλητικότητα της Άγκυρας μοιράζοντας διαβατήρια σε σταρ του Χόλιγουντ και μεταδίδοντας αρχαία τραγωδία με live streaming στα πέρατα της οικουμένης.
Αρκετά πια με τον επαρχιωτισμό, την εσωστρέφεια, τις ιδεοληψίες και την κακογουστιά των προηγούμενων. Επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, το ελληνικό DNA ζει μέρες δόξας λαμπρές. Το λένε εξάλλου 1.200 και βάλε ΜΜΕ. Δεν μπορεί. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν και οφείλουμε να το πιστέψουμε. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως το έχει πιστέψει και ο πρωθυπουργός, που παρακολουθώντας τους "Πέρσες" του Αισχύλου άκουσε αλλά δεν κατάλαβε εκείνο το «όταν ανθίζει η έπαρση, καρπίζει στάχυ θυμού, συμφορά εσοδεύει».
avgi
Θαλασσοδάνεια: Στην υγειά των κορόιδων!
Σε λίγο καιρό καταργείται η προστασία για την πρώτη κατοικία και τους «κόκκινους» δανειολήπτες. Όμως τα γέλια των στελεχών που απαλλάχθηκαν για το μεγάλο σκάνδαλο με τα θαλασσοδάνεια του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ίσως ακούγονται πιο δυνατά από αυτούς που θα μένουν στο δρόμο.
35 στελέχη που κατηγορούνται για τα αδικήματα της απιστίας και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, ανάμεσά τους και ο πρώην Πρόεδρος Άγγελος Φιλιππίδης που είχε επιχειρήσει να αποδράσει και η πρώην Πρόεδρος του ΤΧΣ Κατερίνα Σακελλαρίου, απαλλάχτηκαν. Όχι γιατί κάποιο δικαστήριο τους έκρινε αθώους με βάση το αποδεικτικό υλικό και την ακροαματική διαδικασία αλλά γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φρόντισε μόλις ανέλαβε να παράσχει ποινική ασυλία σε όλα τα στελέχη των τραπεζών που διώκονται ή θα διώκονται στο μέλλον για "θαλασσοδάνεια".
Με αυτή την απίστευτη διάταξη στον ποινικό κώδικα, και μάλιστα με πρόβλεψη ώστε να διευκολυνθεί ακόμη περισσότερο η παραγραφή εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε τα στελέχη των τραπεζών που μοιράζουν τα λεφτά σε θαλασσοδάνεια να διώκονται μόνο αν οι ίδιοι κατηγορήσουν τον εαυτό τους (!), την ίδια ώρα που η πραγματική οικονομία "στεγνώνει" και ακόμη και το μεγαλύτερο μέρος των δανείων για την πανδημία καταλήγουν σε "ημέτερους", ενώ το ΣτΕ ήδη κινείται προς την ακύρωση των επαίσχυντων διατάξεων.
Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο -θεωρητικά- ευνομούμενο δυτικό κράτος, όπου τα τραπεζικά στελέχη που μοιράζουν τα εκατομμύρια σαν "στραγάλια" διώκονται μόνο αν το ζητήσουν. Πολιτικοί και τραπεζίτες που συνομολόγησαν για χρόνια τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και χρεοκόπησαν τη χώρα με τα σκάνδαλα διαφθοράς, απαιτούν και πετυχαίνουν θεσμικά το ακαταδίωκτο για κάθε τους πράξη.
Υπενθυμίζεται ότι ο Άγγελος Φιλιππίδης είχε τοποθετηθεί αρχικά από την κυβέρνηση Καραμανλή Πρόεδρος στην Τράπεζα Αττικής, κάτι που αναιρέθηκε μετά από απαίτηση του αείμνηστου Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος τόνιζε ότι ο Φιλιππίδης εμπλεκόταν σε "φούσκες" του σκανδάλου του χρηματιστηρίου.
Τελικά οι υπαίτιοι εκείνου του τεράστιου σκανδάλου αθωώθηκαν, ο Φιλιππίδης κατέληξε στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κάνοντας ακριβώς αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Έβερτ, αλλά αθωώθηκε και αυτός όπως και οι υπόλοιποι 35 κατηγορούμενοι. Ρεαλιστικά, δεν περιμένει κανείς ότι θα καταδικαστεί κάποιος από τους μεγαλοσχήμονες και "αντικρατιστές" επιχειρηματίες που εμπλέκονται.
Όπως αθωώθηκαν όλοι όσοι πήραν (μεταξύ των οποίων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) ή έδωσαν θαλασσοδάνεια από τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, όπως θα αθωωθούν και οι επόμενοι γιατί έχει φροντίσει εκ των προτέρων η κυβέρνηση να μην διωχθούν.
Αλλά όπως είναι γνωστό για όλα φταίει ακόμα αυτός ο τυροπιτάς που δεν έκοψε απόδειξη και χρεοκόπησε τη χώρα...
TVXS
Αφού το κράτος είμαι εγώ, είναι και τα ελικόπτερά του...
Ο κοροναΐός τον έφερε πίσω, αλλά ο Κ. Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει διακοπές το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του έτους και, ταυτοχρόνως, να πλασάρει στο πόπολο πως εργάζεται νυχθημερόν για το καλό του.
Ο πρωθυπουργός πήγε μετά τής συζύγου του- μάλλον δεν είναι σε θέση να κάνει κι αλλιώς- για long weekend στην Αντίπαρο, κανόνισε όμως να συμφάγει με το ζεύγος Χανκς για να δείξει πως ανάμεσα στις απλωτές ενδιαφέρεται και για τη διεθνή εικόνα τής χώρας. Στη συνέχεια φέρεται να δέσμευσε τρία στρατιωτικά ελικόπτερα για να μεταφέρει την εξοχότητά του στην Επίδαυρο, συνδυάζοντας καλοπέραση με "ενδιαφέρον" για τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τού οποίου έχει αφήσει εντελώς απροστάτευτους...
Η συζήτηση για το αν είναι πρωθυπουργική υποχρέωση το δείπνο με αστέρα τού Χόλιγουντ ή η παρακολούθηση θεατρικής παράστασης- ο Κ. Μητσοτάκης, πάντως, δεν απάντησε σε ερωτήσεις στην Επίδαυρο γιατί δεν ήταν πολιτικό το γεγονός- είναι άχαρη κι ανούσια, ιδίως εν μέσω πολλαπλών κρίσεων. Η κούλειος δραστηριότητα, ωστόσο, μαρτυρά την ιδιοκτησιακή λογική που έχει η "αγία οικογένεια" για τη δημόσια περιουσία. Την θεωρεί και δική της, γι' αυτό κι εκτιμώ πως ο Κυριάκος ούτε που θα σκέφτηκε αν είναι ηθικό να δεσμεύσει τρία στρατιωτικά ελικόπτερα την ώρα, μάλιστα, που όλος ο στόλος μας βρίσκεται σε πολεμική επιφυλακή. Το θεώρησε, απλώς, αυτονόητο...
Είναι, επίσης, αξιοσημείωτο ότι ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται πολύ δραστήριος όταν βρίσκεται επισήμως ή ανεπισήμως σε διακοπές, αλλά πολύ φειδωλός στις διεθνείς του επαφές. Τι να τις κάνει η χώρα τις τόσες γλώσσες που μιλά απταίστως ο Κ. Μητσοτάκης αν είναι να συνομιλεί μόνο με τον Ν. Αναστασιάδη; Τι να τον κάνει ο ελληνικός λαός έναν πρωθυπουργό με πολύ καλές σπουδές αν επιστρέφει από τις Βρυξέλλες με λιγότερα χρήματα κι από αυτά που ο ίδιος ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα και του κρύβει το νέο μνημόνιο που του ετοιμάζει με το περιλάλητο σχέδιο Πισσαρίδη;...
ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ
Ο πρωθυπουργός πήγε μετά τής συζύγου του- μάλλον δεν είναι σε θέση να κάνει κι αλλιώς- για long weekend στην Αντίπαρο, κανόνισε όμως να συμφάγει με το ζεύγος Χανκς για να δείξει πως ανάμεσα στις απλωτές ενδιαφέρεται και για τη διεθνή εικόνα τής χώρας. Στη συνέχεια φέρεται να δέσμευσε τρία στρατιωτικά ελικόπτερα για να μεταφέρει την εξοχότητά του στην Επίδαυρο, συνδυάζοντας καλοπέραση με "ενδιαφέρον" για τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τού οποίου έχει αφήσει εντελώς απροστάτευτους...
Η συζήτηση για το αν είναι πρωθυπουργική υποχρέωση το δείπνο με αστέρα τού Χόλιγουντ ή η παρακολούθηση θεατρικής παράστασης- ο Κ. Μητσοτάκης, πάντως, δεν απάντησε σε ερωτήσεις στην Επίδαυρο γιατί δεν ήταν πολιτικό το γεγονός- είναι άχαρη κι ανούσια, ιδίως εν μέσω πολλαπλών κρίσεων. Η κούλειος δραστηριότητα, ωστόσο, μαρτυρά την ιδιοκτησιακή λογική που έχει η "αγία οικογένεια" για τη δημόσια περιουσία. Την θεωρεί και δική της, γι' αυτό κι εκτιμώ πως ο Κυριάκος ούτε που θα σκέφτηκε αν είναι ηθικό να δεσμεύσει τρία στρατιωτικά ελικόπτερα την ώρα, μάλιστα, που όλος ο στόλος μας βρίσκεται σε πολεμική επιφυλακή. Το θεώρησε, απλώς, αυτονόητο...
Είναι, επίσης, αξιοσημείωτο ότι ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται πολύ δραστήριος όταν βρίσκεται επισήμως ή ανεπισήμως σε διακοπές, αλλά πολύ φειδωλός στις διεθνείς του επαφές. Τι να τις κάνει η χώρα τις τόσες γλώσσες που μιλά απταίστως ο Κ. Μητσοτάκης αν είναι να συνομιλεί μόνο με τον Ν. Αναστασιάδη; Τι να τον κάνει ο ελληνικός λαός έναν πρωθυπουργό με πολύ καλές σπουδές αν επιστρέφει από τις Βρυξέλλες με λιγότερα χρήματα κι από αυτά που ο ίδιος ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα και του κρύβει το νέο μνημόνιο που του ετοιμάζει με το περιλάλητο σχέδιο Πισσαρίδη;...
ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ
Γ. Αντετοκούμπο, υπάρχει κι άλλη Ελλάδα εκτός από αυτήν της Athens Voice
της Φωτεινής Λαμπρίδη
Τελικά κάθε ρατσιστικός οχετός που εκστομίζει ένα δημόσιο πρόσωπο, ξεσκεπάζει κι άλλους. Μπορεί να παύθηκε λοιπόν ο καθηγητής που αποκάλεσε «μαϊμού» τον Γιάννη Αντετοκούμπο, αλλά ήρθε ο αρθρογράφος της Athens Voice, Αντώνης Δαρζέντας, να μας πει πως ναι υπάρχει ρατσισμός στη χώρα και ήταν χυδαία η επίθεση που δέχτηκε ο κορυφαίος αθλητής, υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά!
Είναι αυτό το αλλά... πίσω από το οποίο κρύβουν έντεχνα τις ρατσιστικές τους απόψεις οι νεοφιλελεύθεροι δεξιοί και οπαδοί του «ακραίου κέντρου». Είναι το ίδιο «αλλά» που έχει γίνει η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για Χρυσαυγίτες, κυβερνητικά στελέχη που παρανομούν και δεν οδηγούνται στη δικαιοσύνη, δημοσιογράφους κολαούζους και εκδότες που πήραν έναν σκασμό λεφτά από την κυβέρνηση για να φιλοξενούν απόψεις των «... ναι αλλά».
Ο τίτλος του άρθρου της Athens Voice είναι «Μην ξεχνάς Γιάννη». Τι δεν θέλει ο αρθρογράφος να ξεχάσει ο Γιάννης; Για να δούμε το σχετικό απόσπασμα:
«Αλλά και συ Γιάννη δεν πρέπει να ξεχνάς κάτι. Μέσα στη μόδα του Black lives matter μπέρδεψες την Αμερική με την Ελλάδα. Έτσι μπέρδεψες το εξής σημαντικό. Ετούτη η χώρα ουδέποτε στα μοντέρνα χρόνια, αλυσόδεσε σκλάβους, ουδέποτε τους έφερε με το ζόρι να μαζέψουν τις φυτείες τους, ουδέποτε τους κρέμασε στα δέντρα
Αντίθετα Γιάννη εσείς παραβιάσατε σύνορα, εσείς ήρθατε σε μια χώρα που δεν σας φώναξε και δεν ήθελε να εκμεταλλευθεί κανέναν. Καταλαβαίνω τους λόγους. Το ίδιο θα κάναμε και εμείς πιθανότατα στη θέση σας. Αν μας άφηνε η Αμερική και ο Καναδάς φυσικά και δεν μας έστελνε με χειροπέδες δεμένους πισθάγκωνα όπως κάνουν. Αλλά όπως δεν ξεχνάμε και εμείς πόσο λεβέντης είσαι, μην ξεχνάς και εσύ ότι η μικρή Ελλάδα δεν έφερε ποτέ με το ζόρι εδώ κανέναν.»
Αλήθεια ποιος παραβίασε τα σύνορα; Ο αρθρογράφος δεν γνωρίζει ότι ο Γ. Αντετοκούμπο γεννήθηκε στην Ελλάδα; Το γνωρίζει. Αλλά ο φανατισμός είναι τέτοιος, που υιοθετεί τα ρατσιστικά στερεότυπα. Στην προκειμένη περίπτωση το «είσαι μαύρος, είσαι παράνομος». Μάλλον γι’ αυτό αποκαλεί το κίνημα «Black lives maters» μόδα, κάνοντας όσους έχουν στοιχειώδη ανθρωπιά και γνωρίζουν πόσο αίμα έχει χυθεί, να ανατριχιάζουν.
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς και πως να αποφύγει να θυμώσει και να ντραπεί άλλη μια φορά; Δεν ξέρω αν γνωρίζει ο αρθρογράφος και η AV, πόσοι φασίστες έχουν χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα. Πόσα στελέχη της ΧΑ έχουν πει «εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες αλλά εκείνοι παραβιάζουν τα σύνορα μας». Ανάλογη φρασεολογία αναπαράγεται και από την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ, ιδιαίτερα στις περιόδους που αισθάνεται το κυβερνών κόμμα, ότι έχει διαρροές προς την ακροδεξιά.
Πέραν της απόλυτα ρατσιστικής χροιάς του κειμένου όμως, ο αρθρογράφος καλεί τον Αντετοκούμπο να μην ξεχνά ότι δεν φέραμε αλυσοδεμένους σκλάβους εδώ. Ο ίδιος ο αρθρογράφος ξεχνάει κάτι. Ξεχνάει τις ματωμένες φράουλες της Μανωλάδας, της γης των Αθλίων όπως ονομάστηκε μετά τον πυροβολισμό μεταναστών από εργοδότες τους. Ξεχνάει όλες τις Μανωλάδες με τις απάνθρωπες συνθήκες, όπου οικονομικοί μετανάστες στιβάζονται σε παράγκες και εργάζονται ατέλειωτες ώρες, υπό άθλιες συνθήκες μόνο και μόνο για ένα πιάτο φαγητό και μια θέση ύπνου κάτω από αντίσκηνα.
Ξεχνάει πόσοι Έλληνες θησαύρισαν και θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι κορίτσια από την Αφρική, τη Μολδαβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία. Ο ετήσιος τζίρος από το τράφικινγκ στη χώρα μας είναι πάνω από 600 εκ. ευρώ σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία. Ξεχνάει ρατσιστικά εγκλήματα που μετράμε και τα οποία ενθαρρύνονται από τη ρητορική τύπου «δεν είμαστε ρατσιστές, εσείς είστε παράνομοι». Ξεχνάει τέλος ότι, όσα επαινετικά λόγια κι αν απευθύνει στον Γιάννη Αντετοκούμπο, το άρθρο του είναι η επιτομή του ρατσισμού εξαιτίας του ηχηρού «ναι αλλά εσείς παραβιάσατε τα σύνορα».
Τέτοιες απόψεις, με κάνουν να σκέφτομαι πως κανένας Αντετοκούμπο δεν μας αξίζει. Όσα δώρα κι αν προσθέσουν στον πολιτισμό μας όλοι οι κατατρεγμένοι που ψάχνουν εδώ μια γωνιά να ανθίσουν, θα βρίσκουν απέναντι τους σηκωμένα δάχτυλα ανθρώπων που δεν έχουν καταφέρει στο ελάχιστο τα δικά τους επιτεύγματα. Και το μεγαλύτερο από αυτά, είναι ότι παραμένουν ζωντανοί και με δίψα για ζωή, παρά τις αλυσίδες που ναι, τους φορέσαμε. Κι αν κάποιος δεν τις βλέπει αυτές τις αλυσίδες, ούτε στις εκδιδόμενες, ούτε στους εργάτες που κάνουν μεροκάματα του τρόμου, δεν έχει παρά να διαβάσει τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί στην ΕΕ εξαιτίας των οποίων ο βυθός της Μεσόγειου, είναι ακόμα κόκκινος από τους πνιγμούς.
Γι’ αυτό Γιάννη Αντετοκούμπο μην ξεχάσεις κάτι: Όσο κι αν αυτές οι απόψεις με κάνουν να θέλω να πω «Δεν μας αξίζεις αγόρι μου», υπάρχει κι άλλη Ελλάδα από αυτή του ρατσισμού, του «...ναι μεν αλλά» του υποκριτικού ενδιαφέροντος για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υπάρχει κι άλλη Ελλάδα από εκείνη της Athens Voice και των αδελφών της ΜΜΕ.
TVXS
Ετικέτες
άρθρα,
κοινωνία,
Μ.Μ.Ε.,
μετανάστες,
ρατσισμός
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020
Ο παπατζής του Μαξίμου

του Άγγελου Προβολισιάνου
Από τα χείλη του κυβερνητικού εκπροσώπου η κοινή γνώμη πληροφορήθηκε ότι εντάσσεται στα πρωθυπουργικά καθήκοντα η χρήση στρατιωτικών μέσων μεταφοράς για λόγους ψυχαγωγίας. «Η χρήση των μέσων αυτών κρίνει και την εκπροσώπηση του θεσμού» είπε και σε ελεύθερη μετάφραση θα μπορούσε κάποιος να αντιληφθεί ότι ο πρωθυπουργός είναι πρωθυπουργός επειδή μπορεί και παίζει με τα ελικόπτερα του στρατού ακόμα και εν μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης για να παρακολουθήσει παράσταση στην Επίδαυρο.
Η τριβή του Στέλιου Πέτσα με την εξουσία αναδεικνύει άγνωστες τεχνικές ψέματος και νέες μανιέρες πολιτικής παγαποντιάς που θα ζήλευαν και οι πιο βιρτουόζοι παπατζήδες στην Ομόνοια. Το πολιτικό θερμοκήπιο της Δεξιάς είχε χρόνια να σπείρει τέτοιον αρτίστα του συνειδητού ψεύδους, ο οποίος πλανάται πως μπορεί να κοροϊδεύει τόσους πολλούς για τόσο πολύ.
«Στον πρωθυπουργό διατίθενται από την πολιτεία τα μέσα που χρειάζονται για να επιτελεί τα καθήκοντά του και να μετακινείται όπου χρειάζεται. Η χρήση των μέσων αυτών κρίνει και την εκπροσώπηση του θεσμού και τον τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιεί κάθε φορά ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου με βάση την ψήφο των πολιτών» είπε αρχικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και πρόσθεσε πως ο πρωθυπουργός της χώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετακινήθηκε στην Πάρο με την πτήση της γραμμής!
Μετά την επισήμανση της πρωθυπουργικής ταπεινότητας που καταδέχεται να μοιραστεί το ίδιο οξυγόνο με κοινούς θνητούς, ο «ψευτοθόδωρος» του Μαξίμου αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως την Κυριακή το απόγευμα, ο Κυρ. Μητσοτάκης χρησιμοποίησε στρατιωτικό ελικόπτερο -τη στιγμή που ο τουρκικός στόλος βρισκόταν στο Αιγαίο και οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν σε πλήρη επιφυλακή- από την Αντίπαρο στην Επίδαυρο για να δώσει το «παρών» στην παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου.
Μάλιστα, φρόντισε να χαρακτηρίσει ανειλικρινείς και υποκριτές τους πολιτικούς του αντιπάλους, οι οποίοι σε ανακοίνωσή τους ζητούσαν επίσημη απάντηση για τις αερομεταφορές του πρωθυπουργού, τονίζοντας ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι ραδιοταξί του Κυρ. Μητσοτάκη. «Θα περίμενε κανείς περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερη υποκρισία. Είναι άλλο πράγμα να χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός για τα καθήκοντά του τα μέσα που του διατίθενται και άλλο για ιδιωτικές του επισκέψεις. Επομένως, με βάση το παρελθόν, μπορεί κανείς να κρίνει ποιος το χρησιμοποιούσε για ιδιωτικές επισκέψεις και ποιος για να ασκεί τα καθήκοντά του», είναι η Πέτσινη απάντηση.
Δηλαδή, η Κουμουνδούρου ψεύδεται παρά το γεγονός ότι ο ίδιος επιβεβαιώνει πως ο πρωθυπουργός μετέτρεψε σε σοφέρ του πιλότους των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ προσπαθεί να καταστήσει στη συλλογική συνείδηση την θεατρική παράσταση ως παρουσία γεωπολιτικού ενδιαφέροντος και ουχί «ιδιωτική επίσκεψη».
Αν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ο καθρέφτης κάθε κυβέρνησης, τότε η αντανάκλαση των λόγων και έργων της διαπερνά απαρέγκλιτα το Πέτσινο φίλτρο ψεύδους πριν διαχυθεί στην κοινωνία. Κι επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Στ. Πέτσας προσπαθεί να απενεργοποιήσει σε δημόσια θέα αισθήσεις και αντιληπτική ικανότητα, μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως ο «παπατζής του Μαξίμου». Άλλωστε, για κάποιους θα ήταν τίτλος τιμής!
Happy Traveller...
Ο Πρωθυπουργός με το μεγαλύτερο ποσοστό διακοπών ανά ημέρες εξουσίας, "ξαναχτύπησε" το Σαββατοκύριακο που πέρασε καθώς το πρόγραμμα της εβδομάδας ήταν αρκετά βαρύ. Μετά την άφιξή του από τη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, στην οποία δεν υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος, έπρεπε να ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς για τα ελληνοτουρκικά και να παραστεί στην εκδήλωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Έτσι βρέθηκε το διήμερο στην Αντίπαρο, όπου μάλιστα οι επιτελείς εκμεταλλεύτηκαν την παρουσία του ζεύγους Χανκς - Γουίλσον για μια ακόμη επικοινωνιακή φιέστα ενώ, σύμφωνα με τις γνωστές "μάχιμες" ανταποκρίσεις, ο Πρωθυπουργός έπρεπε να αναχωρήσει "εκτάκτως" από το νησί την Κυριακή για να βρεθεί... στην Επίδαυρο για την παράσταση των "Περσών" σε σκηνοθεσία Δ. Λιγνάδη. Το γεγονός ότι διέκοψε τις διακοπές του για να συνεχίσει τις διακοπές του, είναι προφανώς μια ακόμη παγκόσμια πρωτοπορία του Κ. Μητσοτάκη.
Όμως την ίδια ώρα η χώρα βιώνει μια άνευ προηγουμένου εθνική κρίση με την τουρκική επιθετικότητα και τις έρευνες του Oruc Reis. Σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές οι ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται σε κόκκινο συναγερμό και επιφυλακή με τους στόλους Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο. Ακόμη και αν δεν είναι τόσο θερμή στρατιωτικά η κατάσταση, καθώς ήδη φαίνεται παρασκηνιακά να προχωράει ο διάλογος με την τουρκική ατζέντα και την συνεκμετάλλευση στο τραπέζι, έτσι την παρουσιάζει η ίδια η κυβέρνηση και ο μιντιακός μηχανισμός της. Ταυτόχρονα, κύμα μεγάλων πυρκαγιών πλήττει τη χώρα, και ειδικά στην Κόρινθο όπου το πύρινο μέτωπο έκαιγε επί ημέρεςς υπήρξαν και σοβαρές κατηγορίες για κακό συντονισμό των αρχών.
Κι όμως, κανείς δεν έψαξε αν και τι ώρα πήγε ο Πρωθυπουργός στις πυρκαγιές ή στο Κέντρο Επιχειρήσεων και αν επισκέφθηκε μονάδες των ενόπλων δυνάμεων και επιτελείς για να ενημερωθεί σε μια κρίσιμη στιγμή. Απλώς τα μίντια, όπως το συνηθίζουν εδώ και ένα χρόνο, αρκέστηκαν να «θάψουν» τις καταστροφές και τα γεγονότα. Όμως μας ενημερώνουν με κάθε λεπτομέρεια για τις διακοπές του Πρωθυπουργού και πόσο εντυπωσιακή ήταν η Μαρέβα. Αντιθέτως, σαν κακή φάρσα, η εφημερίδα "Τα Νέα", αντί να αναζητήσει τον Μητσοτάκη, ψάχνει τον Αλέξη Τσίπρα! Για μια κυβέρνηση και ένα μιντιακό σύστημα που κάνει τα σκάνδαλα - σκευωρίες, τους διώκτες - κατηγορούμενους και το άσπρο - μαύρο, είναι δυνατόν ο Πρωθυπουργός να γυρνά από διακοπές σε διακοπές και να γίνεται κριτική στον... αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
TVXS
Η οργή της στρουθοκαμήλου

O Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ο πλέον εκλεκτός πρεσβευτής όχι μόνο του ελληνικού αθλητισμού, αλλά της χώρας ολόκληρης.
του Νίκου Παπαδογιάννη
Για τις εκατοντάδες χιλιάδες των φιλάθλων που παρακολουθούν το ΝΒΑ, το πρόσωπο της Ελλάδας είναι αυτό που βλέπουν μέσα από τις τηλεοράσεις τους κάθε δεύτερη νύχτα: ένα παιδί σεμνό, χαμογελαστό, ευγενικό, καλλιεργημένο, κόσμημα για τη χώρα που τον γαλούχησε και για εκείνη που τον φιλοξενεί.
Η δεύτερη, οι ΗΠΑ δηλαδή, τον αγκάλιασε χωρίς περιστροφές από την πρώτη μέρα, αδιαφορώντας για τη δυσοίωνη αύρα της ξενοφοβικής διακυβέρνησης Τραμπ.
Εάν υπάρχει χώρα που ξινίζει τα μούτρα της μπροστά στην παγκοσμίως αναγνωρίσιμη εικόνα του Γιάννη είναι η ίδια η πατρίδα του.
Η πατρίδα όχι των γεννημένων στη μακρινή Νιγηρία γονιών του, αλλά η δική του γενέτειρα. Η Ελλάδα.
Μέσα στην τούρλα της ελληνοτουρκικής έντασης και της ένθεης οργής για τη μετατροπή της Αγιά- Σοφιάς από μουσείο σε τζαμί, η ακοίμητη πατρίς βρήκε χρόνο για να ξεράσει ρατσισμό πάνω στο χρυσό της παιδί.
Ο Γιάννης έκανε το «λάθος» να δηλώσει σε αμερικανικό δίκτυο κάποια πράγματα γνωστά, πανθομολογούμενα και σχεδόν αυτονόητα, για όποιον έχει το κεφάλι έξω από την άμμο.
Ότι η Ελλάδα είναι χώρα λευκών. Ότι ένας άνθρωπος με σκούρο δέρμα συναντά δυσκολίες. Ότι στις γειτονιές υπάρχει ρατσισμός και αρνητισμός. Ότι ο αστυνομικός καραδοκεί για να στείλει τους «λάθρο» πίσω στην πατρίδα του.
Υπάρχει καμία αντίρρηση στα παραπάνω; Αμφισβητεί κανείς την αλήθεια του Γιάννη;
Ο ίδιος και η φαμίλια του γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς, αν έχουν βιώσει ρατσιστική συμπεριφορά στα περίπου 25 χρόνια που έζησαν οι Αντετοκούνμπο στην Ελλάδα. Ποιοι είμαστε εμείς, που θα τον βάλουμε στη θέση του;
Οι ψωροέλληνες, να ποιοι είμαστε. Αυτοί που αρνούνται να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους, από το φόβο για όσα θα αντικρύσουν. Οι εθελότυφλες στρουθοκάμηλοι του πλανήτη.
Μα όχι, δεν είμαστε ξενοφοβικοί εμείς. Ούτε αφιλόξενοι ούτε ρατσιστές. Θεωρούμε όλους τους ανθρώπους ίσους, άσχετα αν μερικοί μας φαίνονται λιγότερο ίσοι από τους άλλους. Και στο κάτω κάτω, ποιος είναι αυτός ο αχάριστος σκυλάραπας, που θα τολμήσει να μας πει ρατσιστές;
Το πρόβλημα ξεκινάει από την αλλεργία του νεοέλληνα στην αυτοκριτική και καταλήγει σε έναν εντελώς λανθασμένο αφορισμό: «Ο Αντετοκούνμπο χρωστάει πολλά στην Ελλάδα», ξεσπαθώνουν τα εξαπτέρυγα του κίβδηλου πατριωτισμού.
Στην πραγματικότητα, ο Αντετοκούνμπο δεν μας χρωστάει το παραμικρό. Αν απέκτησε διαβατήριο και ιθαγένεια, το οφείλει στις αθλητικές του ικανότητες και στον φόβο ότι θα μας τον έκλεβαν οι Νιγηριανοί για τη δική τους Εθνική ομάδα.
Ειδάλλως, μπορεί να ήταν ακόμη ένα από τα χιλιάδες φαντάσματα που πασχίζουν για την επιβίωση στους γκρίζους δρόμους της Αθήνας, χωρίς μοίρα στον ήλιο και χωρίς ΑΜΚΑ. Αυτός ήταν από τους τυχερούς. Πού βρίσκονται οι μετανάστες που δεν ξέρουν καλό μπάσκετ;
Η Ελλάδα κερδίζει από τον Γιάννη μία διαρκή δωρεάν διαφήμιση και ως αντάλλαγμα του προσφέρει πίκρα, λοξά βλέμματα και αμφισβήτηση. Άλλος, στη θέση του, θα είχε ρίξει πίσω του μαύρη πέτρα, σημαδεύοντας κατακέφαλα όσους του σκάβουν λάκκο.
Ο Γιάννης και τα αδέλφια του αγαπούν χωρίς όρους τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, ενώ η χήρα μάνα τούς υπενθυμίζει τη ζεστή αγκαλιά εκείνων (των λίγων), που κάποτε βοήθησαν στον αγώνα της επιβίωσης.
Ακόμα και στη ζυγαριά των στόχων του, ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας του πλανήτη δίνει προτεραιότητα στο κυνήγι μίας διάκρισης με την Εθνική Ελλάδας. Για τον ΜVP του ΝΒΑ, ο τίτλος στο ΝΒΑ έρχεται δεύτερος.
Πίσω στην απίθανη πατρίδα του, στην Ελλάδα του Μητσοτάκη και των καταπιεσμένων χρυσαυγιτών, ένας αμετανόητος ρατσιστής θήτευσε ως συντονιστής για την εκπαίδευση των προσφύγων, των σκουρόχρωμων που ο ίδιος αποκαλεί μαϊμούδες και μαλάκες αραπάδες του κερατά.
Ο αντιπρόεδρος της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μιλάει στις τηλεοράσεις για «κάποιον Ακενοτούμπο γεννημένο στην Αφρική», ενώ ο πρόεδρος ενός κόμματος με εκλογική δύναμη 236.000 ψηφοφόρων (και με τίτλο που θυμίζει Άουσβιτς…) αμφισβητεί ανοιχτά την ελληνική ταυτότητα του διάσημου αθλητή.
«Έλληνας γενιέσαι, φιλλέληνας γίνεσαι, αλλά μέχρι εκεί», έγραψε στο Twitter ο Κυριάκος Βελόπουλος, σε ένα απίθανο ρεσιτάλ ανορθογραφίας και υστερικών κεφαλαίων.
Ελλάδα είναι η χώρα όπου οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του πατριωτισμού δεν μπορούν να γράψουν σωστά ούτε τη λέξη «Έλληνας».
koutipandoras
Ετικέτες
αθλητισμός,
εθνικισμός,
κοινωνία,
μετανάστες,
ρατσισμός,
σχόλιο
Όταν δικάζουν υπουργοί

του Νίκου Παρασκευόπουλου
Το λεγόμενο βρώμικο ’89 επανήλθε στο προσκήνιο. Κι έχει από πολλούς ξεχαστεί ότι πέντε χρόνια αργότερα, το ’94, παραλίγο θα φθάναμε για δεύτερη φορά σε φαινόμενο επιλογής της επόμενης κυβέρνησης με βάση το αποτέλεσμα μιας δίκης. Αναφέρομαι στην παραπομπή του Κ. Μητσοτάκη σε προανακριτική Επιτροπή από την Ολομέλεια της Βουλής, που αποτράπηκε, καθώς ορθά καταψηφίστηκε η πρόταση με εισήγηση «αντιπάλoυ»: Του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Γ. Κουβελάκη, με σύμφωνο τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Τώρα έχουμε φθάσει στην αντίστροφη εκτροπή: Δεν προκρίνουν κυβέρνηση οι δικαστές, αλλά υπαγορεύουν δικαστικές αποφάσεις οι υπουργοί. Πώς φθάσαμε ως εκεί; Ας το δούμε κάπως αναλυτικότερα.
Τώρα έχουμε φθάσει στην αντίστροφη εκτροπή: Δεν προκρίνουν κυβέρνηση οι δικαστές, αλλά υπαγορεύουν δικαστικές αποφάσεις οι υπουργοί. Πώς φθάσαμε ως εκεί; Ας το δούμε κάπως αναλυτικότερα.
Ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια
Στο κλασικό ερώτημα «ελευθερία ή ασφάλεια» έχουν δοθεί τρείς εναλλακτικές απαντήσεις. Η διαχρονική δεξιά προτάσσει την ασφάλεια. Η αριστερά και ο φιλελευθερισμός την ελευθερία. Μια ψύχραιμη απάντηση -που μάλιστα κυριαρχεί στον ακαδημαϊκό χώρο- αθροίζει: Και ελευθερία, και ασφάλεια. Μη βιαστείτε, ωστόσο, να απαντήσετε ότι η θέση της σημερινής κυβέρνησης είναι «η πρώτη»: καθώς την αλήθεια τη δείχνει η πράξη, καταλαβαίνουμε ότι η σημερινή κυβερνητική απάντηση αποτελεί μια τέταρτη, ασυνήθιστη στη δημοκρατία θέση: «Ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια».
Η κυβερνητική υποτίμηση των ελευθεριών δεν χρειάζεται υπομνηματισμό. Θυμόμαστε τυχαία την εισβολή στην οικία Ινδαρέ, τα πολλά δείγματα αστυνομικού αυταρχισμού και τη νομοθετική υπόσκαψη του συνταγματικού δικαιώματος των πολιτών να συνέρχονται. Αρκούν αυτά. Ίσως πολλοί σκεφθούν πως η ασφάλεια αντιστρόφως ανάλογα ενισχύεται. Αν πραγματικά αναφερόμασταν στο αυταρχικό δόγμα Νόμος, Τάξη και Ασφάλεια, η παρατήρηση ισχύει: αυτό όντως σε συνθήκες υποτίμησης των ελευθεριών δυναμώνει. Αν, όμως, αναφερόμαστε στην ασφάλεια ως θεσμική πρόνοια υπέρ των αγαθών του πολίτη, χρειάζονται εξηγήσεις.
Η κυβερνητική υποτίμηση των ελευθεριών δεν χρειάζεται υπομνηματισμό. Θυμόμαστε τυχαία την εισβολή στην οικία Ινδαρέ, τα πολλά δείγματα αστυνομικού αυταρχισμού και τη νομοθετική υπόσκαψη του συνταγματικού δικαιώματος των πολιτών να συνέρχονται. Αρκούν αυτά. Ίσως πολλοί σκεφθούν πως η ασφάλεια αντιστρόφως ανάλογα ενισχύεται. Αν πραγματικά αναφερόμασταν στο αυταρχικό δόγμα Νόμος, Τάξη και Ασφάλεια, η παρατήρηση ισχύει: αυτό όντως σε συνθήκες υποτίμησης των ελευθεριών δυναμώνει. Αν, όμως, αναφερόμαστε στην ασφάλεια ως θεσμική πρόνοια υπέρ των αγαθών του πολίτη, χρειάζονται εξηγήσεις.
Ολιγαρχία χωρίς δικαιικά όρια
Κορυφαία πράξη άνωθεν υπονόμευσης της ασφάλειας θα ήταν η «αφαίρεση της κουκούλας» από τους προστατευόμενους μάρτυρες. Αν το αίτημα των βουλευτών ΝΔ και ΚΙΝΑΛ γινόταν δεκτό, στο μέλλον κανείς μάρτυς δεν θα βρισκόταν να καταθέτει με κρυμμένα χαρακτηριστικά. Ποιος δεν θα φοβόταν για την ασφάλειά του, με την απειλούμενη αποκάλυψη και την πιθανότατη εκδίκηση των εντός ή εκτός εισαγωγικών μαφιόζων; Πώς θα μπορούσε έτσι να καταπολεμηθεί το σοβαρό έγκλημα; Υπάρχουν όμως κι άλλα πολλά παραδείγματα. Ας αναλογιστούμε τη συρρίκνωση -και τον περιορισμό σε ανώδυνο έργο- των σωμάτων ελέγχου της διαφθοράς. Ακόμη και στην περίπτωση του μανιώδους στιγματισμού του «Νόμου Παρασκευόπουλου», ουσιαστικά η ασφάλεια υπονομευόταν: Συγκαλυπτόταν το στατιστικό εύρημα, ότι με την εφαρμογή του καταγράφηκε στατιστική μείωση της βαριάς εγκληματικότητας (πέρα από τα παράλληλα οφέλη του κράτους δικαίου).
Ούτε η ελευθερία, λοιπόν, ούτε η ασφάλεια ενδιαφέρουν πραγματικά τη σημερινή κυβέρνηση. Κατ’ ακολουθία ούτε η δικαιοσύνη που τις υπηρετεί ως αξίες. Τότε όμως τί; Και γιατί;
Αντικειμενικά στόχος της παραπάνω πολιτικής μπορεί να είναι μόνο η εμπέδωση και διαιώνιση μιας ολιγαρχίας χωρίς δικαιικά όρια. Αυτό επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες χειραγώγησης (δίωξης, εκφοβισμού ή αντίστροφα προαγωγής) δικαστών και ιδίως εισαγγελέων, καθώς και οι διαρκείς υπενθυμίσεις της κυβερνητικής βούλησης ως προς την έκβαση επίδικων υποθέσεων.
Ούτε η ελευθερία, λοιπόν, ούτε η ασφάλεια ενδιαφέρουν πραγματικά τη σημερινή κυβέρνηση. Κατ’ ακολουθία ούτε η δικαιοσύνη που τις υπηρετεί ως αξίες. Τότε όμως τί; Και γιατί;
Αντικειμενικά στόχος της παραπάνω πολιτικής μπορεί να είναι μόνο η εμπέδωση και διαιώνιση μιας ολιγαρχίας χωρίς δικαιικά όρια. Αυτό επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες χειραγώγησης (δίωξης, εκφοβισμού ή αντίστροφα προαγωγής) δικαστών και ιδίως εισαγγελέων, καθώς και οι διαρκείς υπενθυμίσεις της κυβερνητικής βούλησης ως προς την έκβαση επίδικων υποθέσεων.
Για παραδειγματισμό και εκφοβισμό
Εκτός όμως από το γενικό στόχο, διάφανοι πολιτικά είναι και οι ειδικότεροι. Η εκδικητικότητα όσων πολιτικών λαχτάρησαν με το σκάνδαλο Novartis έχει σ’ αυτό το σημείο δευτερεύουσα θέση. Το κύριο είναι ο παραδειγματισμός και ο εκφοβισμός του μέσου εισαγγελέα και του δικαστή ενώπιον μελλοντικών δικαστικών κρίσεων. Φθάνουμε έτσι στην τηλεγραφική απάντηση του παραπάνω ερωτήματος (γιατί;):
● Οι πολίτες, με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, την ανεργία και το νέο δανεισμό της χώρας, θα πιεστούν σκληρά. Οι διαδηλώσεις και οι λαϊκές συγκεντρώσεις θα έχουν συχνότητα και ένταση. Πολλές υποθέσεις θα φθάσουν στη δικαιοσύνη, κι αλίμονο αν ακολουθήσουν καταδίκες αστυνομικών για καταχρηστική καταστολή ή αθωώσεις διαδηλωτών! Οι δικαστές πρέπει να πάρουν το μήνυμα να είναι στοργικοί με το τον αυταρχισμό και βαρήκοοι με τις συνταγματικές επιταγές.
● Επίκεινται πλέον οι πρόσθετες οικονομικές εισροές από την Ευρώπη. Ο λαός θα πληρώσει με λιτότητα το νέο μεγάλο χρέος, αλλά εν τω μεταξύ η κυβέρνηση θα έχει το όφελος της διαχείρισης. Οι ευκαιρίες της θα είναι πλουσιοπάροχες: οι απευθείας αναθέσεις σε αρεστούς, οι λίστες προνομιούχων «δικαιούχων», τα μυστικά κονδύλια που εξαπλώνονται, θα αποτελέσουν εργαλεία ή στην καλύτερη περίπτωση συνθήκες διαφθοράς. Αλίμονο (και πάλι) αν η ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα σπεύδει διαρκώς να ελέγχει, προκαλώντας φθορά στην κυβέρνηση και στα συμφέροντα που θα την στηρίζουν.
Κυρίως γι’ αυτό σπεύδουν σήμερα και (προ)δικάζουν υπουργοί.
● Οι πολίτες, με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, την ανεργία και το νέο δανεισμό της χώρας, θα πιεστούν σκληρά. Οι διαδηλώσεις και οι λαϊκές συγκεντρώσεις θα έχουν συχνότητα και ένταση. Πολλές υποθέσεις θα φθάσουν στη δικαιοσύνη, κι αλίμονο αν ακολουθήσουν καταδίκες αστυνομικών για καταχρηστική καταστολή ή αθωώσεις διαδηλωτών! Οι δικαστές πρέπει να πάρουν το μήνυμα να είναι στοργικοί με το τον αυταρχισμό και βαρήκοοι με τις συνταγματικές επιταγές.
● Επίκεινται πλέον οι πρόσθετες οικονομικές εισροές από την Ευρώπη. Ο λαός θα πληρώσει με λιτότητα το νέο μεγάλο χρέος, αλλά εν τω μεταξύ η κυβέρνηση θα έχει το όφελος της διαχείρισης. Οι ευκαιρίες της θα είναι πλουσιοπάροχες: οι απευθείας αναθέσεις σε αρεστούς, οι λίστες προνομιούχων «δικαιούχων», τα μυστικά κονδύλια που εξαπλώνονται, θα αποτελέσουν εργαλεία ή στην καλύτερη περίπτωση συνθήκες διαφθοράς. Αλίμονο (και πάλι) αν η ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα σπεύδει διαρκώς να ελέγχει, προκαλώντας φθορά στην κυβέρνηση και στα συμφέροντα που θα την στηρίζουν.
Κυρίως γι’ αυτό σπεύδουν σήμερα και (προ)δικάζουν υπουργοί.
εποχη
Ετικέτες
Βουλή,
δικαιοσύνη,
πολιτική,
σκάνδαλα,
σχόλιο
Εποχή νάνων και Μπογδάνων

Γίγαντες σε όλα.. αλλά νάνοι όταν ο γείτονας βγάζει τα καράβια του βόλτα στο Αιγαίο
του Θανάση Καρτερού
Ζούμε στη σκοτεινή εποχή των νάνων και των Μπογδάνων. Της πολιτικής δειλίας και του ακροδεξιού θράσους. Του Μητσοτάκη, του Σαμαρά, του Χρυσοχοΐδη, του Θεοδωρικάκου, του Πλεύρη, του Άδωνι. Του ανεψιού ένα, του ανεψιού δύο, των πεθερικών, της αδελφής, του γαμπρού. Των δημόσιων ταμείων σε καθεστώς ατομικής ιδιοποίησης. Και της Μαρέβας, βεβαίως, που φωτογραφίζεται στην πολιτική πασαρέλα και στις οφσόρ πήγαινε - έλα. Όλων των πρώην και των νυν που μας πατάνε στον λαιμό με όλες τους τις απευθείας αναθέσεις, όλα τους τα μυστικά κονδύλια, όλα τους τα σχέδια κοινωνικής ισοπέδωσης, όλα τους τα μέσα μιντιακής απολυταρχίας, όλους τους νόμους και τους αστυνόμους. Γίγαντες σε όλα αυτά. Αλλά νάνοι όταν ο γείτονας βγάζει τα καράβια του βόλτα στο Αιγαίο.
Ζούμε το παιδικό όνειρο του Βορίδη, τη θολή αντανάκλαση της ανάπηρης δημοκρατίας στον σπασμένο καθρέφτη κάποιων άλλων εποχών. Που όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα του Παπαδόπουλου, η πασαρέλα της Δέσποινας, οι εξατμίσεις των μηχανοκίνητων, της καταστολής και του φόβου. Ο στεγανός ολοκληρωτισμός των ΜΜΕ που ολημερίς κι ολονυχτίς εξυμνούσαν τους σωτήρες, συκοφαντούσαν τους ολετήρες -τους αριστερούς και τους κομμουνιστές κατά προτίμηση-, αλλά και κάθε εραστή της ελευθερίας. Και κατακεραύνωναν την οχλοκρατία, την ασυδοσία, τα Εξάρχεια, την αναρχία. Βαθεία και ελληνοχριστιανική κουρά για τους νέους. Τυμπανιαία και ωδοδότα πτώματα για τους εξόριστους αριστερούς. Γίγαντες κι εκείνοι σ’ αυτά. Και νάνοι όταν ο γείτονας βίασε την Κύπρο.
Εντάξει, ας μην διαμαρτύρονται οι από δω. Προφανώς δεν έχουμε χούντα. Προφανώς η σημερινή ανάπηρη αστική δημοκρατία είναι εκατό φορές καλύτερη από τη χούντα. Επίσης προφανώς όμως, έχουμε μια Αγία Οικογένεια γόνων και επιγόνων που εξουσιάζει τη χώρα. Δεξιοί μεταλλαγμένοι, υποτελείς του επιτελικού Μητσοτάκη, κραγμένοι ακροδεξιοί, ντροπαλοί χουντικοί, συμμορίτες του λευκού κολάρου, αργυρώνητοι της λίστας, ιδιοκτήτες του κράτους, βαρόνοι και τσανακογλείφτες χτίζουν ένα φαύλο καθεστώς με φιλοδοξίες ισοβιότητας. Ποτέ ξανά, ανέκραξε προχθές στη Βουλή ο τέως που έγινε μνημείο του εαυτού του. Και για να εξασφαλίσουν αυτό το «ποτέ ξανά», χρησιμοποιούν ακριβώς τα μέσα της χούντας.
Ποια μέσα; Ωσαννά - καταστολή - συκοφαντία - διώξεις. Ωσαννά για την Οικογένεια, καταστολή για τους ανυπάκουους, συκοφαντία για τους αντιπάλους, διώξεις προς παραδειγματισμό. Όλα αυτά με θράσος Μπογδάνου, ανατριχιαστικό καραγκιοζιλίκι Άδωνι, καταστολή Χρυσοχοΐδη, δικαιοσύνη Ράικου, έμπνευση και καθοδήγηση Μητσοτάκη. Και κάτω από ενθουσιώδη χειροκροτήματα ποικίλων αγελαίων που προορίζονται να σκεπάσουν τη βουή που έρχεται. Αλλά έρχεται ό,τι και να κάνουν. Γιατί στην πολιτική, εκτός από την εικόνα, εκτός από τον καθρέφτη των μίντια, που βρίσκει πιο ωραία την Οικογένεια και πιο άσχημο τον αντίπαλο, έχει το συνήθειο να εισβάλλει και η πραγματικότητα. Σιγά μην καταφέρει ο Μητσοτάκης αυτό που δεν κατάφεραν οι συνταγματάρχες. Να μας βάλει μυαλό...
Αν φεύγουν και οι Λάτσηδες από το Ελληνικό, ποιος θα μείνει;
Ένα ακόμη επεισόδιο στην πολυσυζητημένη επένδυση του Ελληνικού έρχεται να υπονομεύσει ακόμη περισσότερο το φαντασιακό αφήγημα της κυβέρνησης για την "κοσμογονία" προσέλκυσης επενδύσεων και δημιουργίας θέσεων εργασίας της ΝΔ και τροφοδοτεί εκ νέου το παρασκήνιο μιας επένδυσης που πολλοί διαφημίζουν αλλά μοιάζει με πελώριο φιάσκο.
Η εμβληματική επένδυση, που "θα ξεκινούσε μια εβδομάδα μετά τις εκλογές" συνεχίζει να καρκινοβατεί, με τελευταίο επεισόδιο την αποχώρηση ενός μέλους της οικογένειας Λάτση, τη Μαριάννα Λάτση που μεταβιβάζει αθροιστικά 14,89 εκατ. μετοχές της Lamda Development, που αντιστοιχούν στο 8,43% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας. Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις η επιχειρηματίας αλλάζει τη στρατηγική της και διευκολύνεται να αποχωρήσει από το σχήμα.
Αν φεύγει ένα πρόσωπο της οικογένειας που έχει τον κεντρικό ρόλο στο μεγάλο πρότζεκτ, κάτι δεν πάει καλά. Παρότι οι επιχειρηματικές κινήσεις χρειάζονται μελέτη και ερμηνεία, το γεγονός ότι η αποχώρηση υποβαθμίστηκε από τον φιλοκυβερνητικό τύπο, είναι μάλλον η απόδειξη πώς πρόκειται για αρνητική εξέλιξη. Μάλιστα, δεν περνά απαρατήρητο ότι σε κάποια μίντια, γίνεται και ένα είδος συγκαλυμμένης κριτικής, μέσω απορίας, για την αποχώρηση, καθώς, όπως αναφέρουν, θεωρητικά, το έργο έχει προϋποθέσεις να ξεκινήσει τα επόμενα χρόνια.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι παρά τις πρόσφατες επικοινωνιακές φιέστες και το σόου με τις κατεδαφίσεις για 10 από τα... 900 αυθαίρετα του παλιού αεροδρομίου, η επένδυση παραμένει επί της ουσίας «στα χαρτιά». Στον ένα χρόνο της ΝΔ, που διαφήμιζε ότι είναι φιλοεπενδυτική και κατηγορούσε το ΣΥΡΙΖΑ για το αντίθετο, όχι μόνο δεν ξεκίνησαν τα έργα την πρώτη εβδομάδα όπως ισχυρίζονταν τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά αποχώρησαν διαδοχικά ξένοι επενδυτές από το σχήμα, εις μάτην ψηφίστηκαν αμέτρητοι νόμοι και τροπολογίες για να διευκολυνθεί η επένδυση, ο διαγωνισμός για το καζίνο καταγγέλλεται διεθνώς από τον κολοσσό «Hard Rock» ως στημένος και οι ουσιαστικές θετικές ειδήσεις δεν υπάρχουν. Άλλωστε, αν ήθελε η εταιρία μπορούσε εδώ και 4 χρόνια να έχει ξεκινήσει πλην όμως φαίνεται ότι το μόνο που την απασχολεί είναι το καζίνο.
Παρά τις επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά να μιλούν για μια μεγάλη επένδυση, μέχρι στιγμής παραμένουν άγνωστες στην κοινή γνώμη οι βασικές παράμετροι: Τι προβλέπει αυτό το πολυθρύλητο πρότζεκτ εκτός από 1-2 αμφιλεγόμενες γραφιστικές συνθέσεις, ποιο είναι το συνολικό ύψος της επένδυσης και, κυρίως, που είναι τα τεράστια -ιδιωτικά- κεφάλαια που θα χρηματοδοτήσουν την επένδυση. Για την ώρα πάντως δεν έχουν καταφέρει να αγοράσουν ούτε το οικόπεδο. Αν αποχωρούν και οι Λάτσηδες από την επένδυση, κάτι δεν πάει καλά...
TVXS
Ετικέτες
ιδιωτικοποιήσεις,
Κυβέρνηση,
Ν.Δ.,
οικονομία,
σχόλιο
Κυριακή 26 Ιουλίου 2020
Σειρήνες στο Αιγαίο

Σειρήνες στο Αιγαίο, αγαπητοί κι αγαπητές κυρίες. Όχι καλλίφωνες υπάρξεις, ούτε η αδερφή του Μεγαλέξανδρου. Σειρήνες πολέμου ή, έστω, τρομοκρατίας. Η τουρκική πλευρά δεν έκαψε ποτέ να δημιουργεί επεισόδια. Η δε ελληνική διπλωματία στις μέρες μας είναι, μάλλον, μαγεμένη από τις λάθος σειρήνες.
της Λένας Διονυσίου
Εδώ έρχεται μία διαπίστωση που αν ξέρουμε λίγη ιστορία, δε γίνεται να διαφωνήσουμε: Η δεξιά πάντα τα έκανε μαντάρα στα εθνικά θέματα. Από τον Σκόμπυ θα πω εγώ η εαμοβουλγάρα, αλλά ακόμα κι αν όχι έτσι, από το δόγμα Τρούμαν, έπειτα στην Ίμβρο και στην Τένεδο, η χούντα λεηλάτησε την Κύπρο, ο Σαμαράς πυρπόλησε το μακεδονικό και να'μαστε πάλι, σειρά από έτη ολόστρωτα με αποτυχίες, να πρέπει να αντιμετωπίσουμε έναν ημιπαραφρονα Σουλτάνο με μοναδικό μας όπλο την κυβέρνηση του σούπερ Γκούφι.
Εδώ συμβαίνει κάτι το εξαιρετικό υπό τη σκοπιά της ιστορίας: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρακτικά αναδύθηκε από το μακεδονικό, το οποίο και επιλύθηκε με όρους που ευνοούν την ελληνική πλευρά και διασφάλισε μία ειρήνη στα Βαλκάνια, που είναι πάντοτε σπίρτο έτοιμο να πάρει φωτιά. Κι ήρθε τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο να συνεχίσει τη συμφωνία ως έχει,αλλά μέχρι και να δώσει φύλο ελιάς στον γείτονα που προεκλογικά υποσχέθηκε να... ανασκολοπήσει.
Η δε Τουρκία έχει δύο χρόνια που κάνει παιχνίδια στο Αιγαίο. Τα σύνορά της είναι εύθραυστα, είτε λόγω του κουρδικού είτε λόγω του ISIS, είναι ο "πολιτισμένος" Ασιάτης υποψήφιος για την ΕΕ, αντ'αυτού κι έχοντας όπλα και σώματα έτοιμα να θυσιάσει, δημιουργεί εχθρού: Τις ΗΠΑ, την Ρωσία, την ΕΕ.
Η πρώτη κίνηση-ματ της Τουρκίας, ήταν εκμετάλλευση του προσφυγικού. Η κυβέρνηση, ανήμπορη να διαχειριστεί οποιαδήποτε ανθρωπιστική κρίση,άφησε την κατάσταση ανεξέλεγκτη, που μάλλον είναι και το δυνατό της ατού' Να μην κάνει απολύτως τίποτα. Τώρα ξεκίνησε βεντέτα στο Αιγαίο, με μια πολεμική απειλή που χρησιμοποιεί σα δαμόκλειο σπάθη χρόνια τώρα.
Αυτή είναι η τεχνική της Τουρκίας και καθώς δεν έχουμε ακριβή στοιχεία για την κατάσταση στη γειτονική μας χώρα (αφού δεν τα αποκαλύπτει) μπορούμε απλώς να υποθέτουμε. Εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα απλώς να υποθέτουμε, δεν είμαστε το επιτελείο του ΥΠΕΞ, ούτε η κυβέρνηση.
Έχουμε φτάσει, όμως, σε ένα σημείο που πάλι η ελληνική διπλωματία δεν κάνει δυναμικές κινήσεις, η Τουρκία αφήνει να εννοηθεί ότι είναι ετοιμοπόλεμη (πράγμα άγνωστο αν αληθεύει ή όχι) και, πάνω από όλα, το επιχείρημα που κρατάει την δεξιά ακμάζουσα ή έστω ζωντανή τόσα χρόνια, αυτό του εθνικού υπερασπιστή, δεν είναι τίποτε παρά ελπίδες και μάλιστα φρούδες.
Εξάλλου, η ιστορία ξέρει καλύτερα κι η ιστορία θυμάται ότι σε αυτόν τον τόπο, πάντα η αριστερά*καθάριζε"
κουτι πανδωρας
Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε!

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις… Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε. Ένα σύστημα που σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύει την τεράστια αχρηστία του και την μολυσματική του ύπαρξη εναντίον των πολλών.
του Κώστα Καναβούρη
Η περίπτωση της πανδημίας υπήρξε μια περίτρανη απόδειξη, αλλά είπαμε: τι τα θες, τι τα γυρεύεις. Η περίπτωση του Ελληνικού και της Lamda Development συνεπώς δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, ούτε βέβαια η «ερωτική» συνάφεια της επιχείρησης με την κυβέρνηση της ΝΔ. Πρώην σύμβουλος της Lamda είναι ο (διορισμένος επιτελικός) αρμόδιος υφυπουργός για το Ελληνικό. Πλήθος οι νομοθετικές ρυθμίσεις διευκόλυνσης της εταιρίας – που ας σημειωθεί μέχρι στιγμής δεν έχει βάλει φράγκο στην θεοποιημένη επένδυση – ακόμα και κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας και του Συντάγματος. Πως αλλιώς; Αφού είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε. Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο.
Γι’ αυτό και η Lamda που είναι καλής οικογενείας ανταπέδωσε την αβροδίαιτη κυβερνητική συμπεριφορά δωρίζοντας στο τόσο (εξ)υπηρετικό υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας «ένα ολοκληρωμένο σύστημα σάρωσης, αντιγραφής και σχεδίασης τοπογραφικών σχεδίων και χαρτών μεγάλης κλίμακας, με το αντίστοιχο λογισμικό και αναλώσιμα υλικά για ένα έτος» (ρεπορτάζ Σταυρογιάννη Λούλη, «Αυγή» 4/7/20020). Συνολική αξία του δώρου, 21.080,00 ευρώ, αλλά τι σημασία έχουν τα χρήματα (ιδίως των άλλων) μπροστά στην αρχοντιά.
Ένα τέτοιο δώρο όμως χρειάζεται και ανταπόδοση, έτσι συνεχίζοντας τις αβροφροσύνες, η κυβέρνηση κατ’ απαίτηση της Ελληνικό Α.Ε. και του υπουργείου Ανάπτυξης (του Άδωνη), γκρεμίζει, από τα πρώτα στην βουστροφική φαραωνίτιδα της επένδυσης, το κτίριο που στεγαζόταν το θρυλικό Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού (ΜΚΙΕ). Αυτή η εποποιία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης που χάρη σε εθελοντές γιατρούς και άλλο προσωπικό περιέθαλψε στα 8,5 χρόνια λειτουργίας του περισσότερους από 75.000 πολίτες που είχαν ανάγκη αλλά καμία δυνατότητα κάλυψης αυτής της ανάγκης. Βλέπεις η ανθρωπιά εμποδίζει την ανάπτυξη. Βεβαίως το ΜΚΙΕ θα μεταστεγασθεί σε χώρο που παραχωρήθηκε από τον Δήμο Γλυφάδας (και όχι από τον Δήμο Ελληνικού–Αργυρούπολης), αλλά στην ουσία πρόκειται για αγριότητα στην συμβολική της αναγωγή. Θα μπορούσε να μείνει και μόνο για μνημειακούς λόγους κοινωνικής ιστορίας, αλλά που! Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους είναι που πρέπει να γκρεμιστεί.
Να γκρεμιστεί ο χώρος όπου ακόμα και καρκινοπαθείς έδιναν και μοιράζονταν τα φάρμακά τους με τους άλλους που δεν είχαν, την ώρα που χόρευαν τα εκατομμύρια στο ΚΕΕΛΠΝΟ και τη Novartis. Γιατί είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε. Και στον καπιταλισμό–καζίνο χρειάζονται καζίνα, όχι κοινωνικά ιατρεία. Λίθος επί λίθου να μην μείνει. Να σβήσει η μνήμη κάτω από τους οδοστρωτήρες. Κι αν χρειαστεί να περάσουν και πάνω από την Τουλουπάκη, πάνω από την Βουλή και το Σύνταγμα, πάνω από την Δημοκρατία, κανένα πρόβλημα. Ειδικά τώρα που διαθέτουμε «ολοκληρωμένο σύστημα σάρωσης, αντιγραφής και σχεδίασης τοπογραφικών σχεδίων και χαρτών μεγάλης κλίμακας». Όχι βέβαια τόσο μεγάλης ώστε να χωράει και την ανθρωπιά των ανθρώπων, όμως αυτός είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε.
Έτσι κι αλλιώς, η ισότητα είναι αφύσικη, το είπε και ο Πρωθυπουργός από το ύψος του (αιρετού δια κληροδοτήσεως) αξιώματός του και των τριών χρυσοπληρωμένων πτυχίων του. Τι δεν καταλαβαίνεις λοιπόν «ακριβέ μου Ελπήνωρ! Ηλίθιε φτωχέ μου Ελπήνωρ!/ Ή δεν τους βλέπεις;».
Ετικέτες
αλληλεγγύη,
άρθρα,
ιδιωτικοποιήσεις,
κοινωνία,
πολιτική,
υγεία
24-7, κυρία Πρόεδρε
του Σπύρου Γεωργάτου
Σαν χθες, το 1974, έπεφτε η Χούντα και ξαναγύριζε η Δημοκρατία στον τόπο. Δεν έγινε από μόνο του, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς θύματα, χωρίς συνειδητές θυσίες. Στη Μπουμπουλίνας και στο Πολυτεχνείο, συγκρούστηκαν η εξουσία των τυράννων, που επικαλούνταν τον νόμο και την τάξη, με οικουμενικές αρχές: το όσιο της Ελευθερίας και το ιερό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όπως στην «Αντιγόνη», που είδαμε προχτές στου Φρόντζου, κάποιοι «άφρονες» νέοι υπερασπίστηκαν τα ιερά και τα όσια χωρίς να λογαριάζουν τη ζωή τους. Μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το μεγαλειώδες που συντελέστηκε στην ψυχή αυτών των ανθρώπων στη διάρκεια της δικτατορίας αν δώσουμε βάση στον Σοφοκλή και τους άλλους τραγωδούς. Το έργο τους μας αποκαλύπτει πώς εξελίσσεται το θαύμα της συνειδητής θυσίας, όταν ο φόβος σκιάζει τους περισσότερους και φως δεν φαίνεται από πουθενά.
Το 1967, μια δράκα φασιστοειδών γαλουχημένων στο μίσος του εμφυλίου εκμεταλλεύτηκε τις περιστάσεις και έδεσε πισθάγκωνα επί εφτά χρόνια έναν ολόκληρο λαό. Η τραγική κατάληξη αυτής της «ανωμαλίας», όπως την ονόμασε ο Γιώργος Σεφέρης, ήταν το πραξικόπημα κι η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Μετά τις 24-7-74, γλύψαμε όμως τις πληγές μας και σιγά-σιγά έγιαναν. Αλλά, πάλι, αυτό δεν έγινε χωρίς θαύματα. Το 1974, ο κόσμος επαναστάτησε· όχι προς τα έξω, αλλά προς τα μέσα. Εν μια νυκτί, έδιωξε τον φόβο του αστυνομικού κράτους από μέσα του, βρήκε το θάρρος να αρθρώσει λέξεις που δεν είχε τολμήσει από την περίοδο της Απελευθέρωσης και άφησε το καυτό μάγμα των ονείρων που κόχλαζε μέσα του να βγει στην επιφάνεια. Αυτοί που ζητούσαν «Στις 18 Σοσιαλισμό» δεν ήταν ανόητοι. Ήταν οι δημοκρατικοί πολίτες, που μέσω μιας ηθελημένης υπερβολής, δήλωναν δημοσίως και ανοιχτά πως είχαν πια (ξε)περάσει τα τετριμμένα του «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι» και βρίσκονταν ήδη στη σφαίρα του αοράτου, όπου ζυμώνονται και ανασυντίθενται όλες μαζί οι ελπίδες, τα οράματα και οι νομοτέλειες απ’ τις οποίες έχουν γεννηθεί και ξεπηδήσει. Τη δεκαετία του 1960 και 1970, βιώναμε το παρόν στη μακρά του διάρκεια. Ένα παρόν που είχε εισχωρήσει βαθιά μέσα στο μέλλον χωρίς να φαίνεται. Σαν νεαρό δεντράκι που τρυπάει το χώμα, τραβώντας τον χυμό -χωρίς να φαίνεται.
Το 1974, σηκωθήκαμε, όπως παρήγγειλε ο ποιητής, λίγο ψηλότερα. Κι από αυτή τη γωνία, πρόκυπτε μια διαύγεια και μια νέα αλήθεια. Μέχρι και ο Καραμανλής υψώθηκε στο ύψος των περιστάσεων, εγκαταλείποντας το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, αναπροσανατολίζοντας την εξωτερική πολιτική σε μια ηπίως και εμμέσως αντι-ατλαντική κατεύθυνση και νομιμοποιώντας το ΚΚΕ -διαρκούντος ακόμη του ψυχρού πολέμου. Δεν ήταν «η ηγεμονία της Αριστεράς» ένα φυσικό φαινόμενο, όπως πρεσβεύουν οι ακροδεξιοί και οι ανόητοι του ακραίου Κέντρου. Ήταν ένα σημάδι που έδειχνε ότι είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Ένα λεπτό νήμα συνδέει τον πατριωτισμό του Αλέξανδρου Παναγούλη με τον αγώνα και τις πληγές του Κώστα Κάππου, της Ιωάννας Καρυστιάνη , του Σπύρου Χαλβατζή, με το αρχαίο δράμα που μας έχει ποτίσει μέχρι το κόκαλο. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς όσοι είχανε τη σκευή της Ελλάδας μέσα τους.
Για να γράψει ο Σεφέρης το «Επί ασπαλάθων» χρειάστηκε δουλειά πολλή. Ακόμα δεν χωράει στο μυαλό μου αυτό που θα πρέπει να διαδραματίστηκε στην ψυχή και τον εσωτερικό κόσμο αυτού του ανθρώπου, που υπηρέτησε ήσυχα την καθεστηκυία τάξη και την παραδοσιακή διπλωματία για πολλά χρόνια χωρίς να φανερώσει τις μύχιες σκέψεις του ακόμη και στις μέρες του πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού. Για να περάσει τον Ρουβικώνα και να μιλήσει ο ποιητής για τον Παμφύλιο τον Αρδιαίο, τον πανάθλιο Τύραννο, έπρεπε να ακουμπήσει στο μόνο στήριγμα που είχε απομείνει: τη μακραίωνα παράδοση και την πολύπαθη ιστορία αυτού του τόπου.
Τί λέω λοιπόν και τί εννοώ μ’ αυτή τη μακρόσυρτη κραυγή που δεν έχει αρχή και τέλος; Λέω ότι όσο συλλογίζομαι το θαύμα της αντίστασης στη δικτατορία και την ανάταση της μεταπολίτευσης τόσο αισθάνομαι πιο πολύ ότι 46 χρόνια μετά η ελληνική Πολιτεία παλινδρομεί σε μιαν ύβρι. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και πιο πεζός: η συνεπής δικαστικός Τουλουπάκη αποδίδεται στο πυρ το εξώτερον γιατί υπηρέτησε ανυποχώρητα το Δίκαιο, ενώ οι μαύρες φιγούρες των πατριδοκάπηλων που την κατηγορούν χαριεντίζονται στο Προεδρικό, για να μας θυμίσουν ότι η Δημοκρατία μας, έτσι πως κατάντησε, δεν αξίζει πια ούτε το τσίτι του χιτώνα της. Τί σχέση έχουν το μίσος, τα ψέματα, ο θησαυρισμός, η εκδικητικότητα, η έπαρση, με το κράτος δικαίου και τις αρχές που μας κληροδοτήθηκαν απ’ τους αρχαίων ημών; Αυτό λέω.
Τα κοινοβουλευτικά τερτίπια και οι κακόβουλοι τίτλοι στον φιλοκυβερνητικό τύπο, οι παραπομπές και οι διαπομπεύσεις, τα μισόλογα και οι ψίθυροι, δείχνουν το μαύρο χάλι που μας παραδέρνει. Οι νόμοι του κράτους και οι θεσμοί καταρρέουν όταν αντιστρατεύονται το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τα δεδομένα της λογικής και της αισθητηριακής εμπειρίας, τις απλές αλήθειες της ζωής. Τί θέλουν άραγε να πουν όσοι παρέπεμψαν τον Παπαγγελόπουλο και μηχανεύονται την τιμωρία των δικαστών και των πολιτικών τους αντιπάλων, ότι το σκάνδαλο της Novartis το δημιούργησε κάποιος «Ρασπούτιν» σε συνεργασία με έντιμους δικαστικούς που υπηρετούν μια ζωή χωρίς ψεγάδι; Και κάτι ακόμα, στα υπ’ όψιν: υπάρχει πιο μισανθρωπική και σκοτεινή φυσιογνωμία στην πολιτική ζωή από τον Σαμαρά, που μηχανορραφεί μια ζωή και έχει σταδιοδρομήσει με γραμμή το ατόφιο μίσος του σε ό,τι δεν του μοιάζει;
Στο τέλος το δίκιο θα νικήσει, γιατί έχει στο πλάϊ του έναν ακούραστο και σοφό οδηγό: την άπειρη πίεση από τα πάνω και από τα μέσα, που σπρώχνει τη ζωή μπροστά και διευθύνει το τραγούδι των ανθρώπων. Οι νόμοι του κάθε Κρέοντα και του κάθε εξουσιομανή θα λιώσουν, όπως έλιωσαν σε μια νύχτα οι λόγχες και το ατσάλινο προσωπείο των συνταγματαρχών. Αλλά ως τότε θα έχουμε θρηνήσει κι άλλες ζωές.
Σωστά το καταλάβατε. Σε Σας απευθύνομαι, ως συνομήλικος και ομοιοπαθής, κα Πρόεδρε.
tvxs
Τρελάθηκαν οι πλούσιοι και ζητούν να φορολογηθούν!

του Τάσου Παππά
Τα αφεντικά τρελάθηκαν και θέλουν να μοιράσουν τα λεφτά τους; Αυτή η φράση σού έρχεται στο μυαλό διαβάζοντας την είδηση ότι μερικοί πολύ πλούσιοι του πλανήτη καλούν τις κυβερνήσεις να φορολογήσουν αυτούς και όσους έχουν μεγάλες περιουσίες για να ανακάμψει η υφήλιος από το χτύπημα της πανδημίας. Συγκεκριμένα: μια ομάδα 83 πολύ πλούσιων συναισθανόμενη τη δεινή κατάσταση στην οποία έχουν περιπέσει η ανθρωπότητα και η παγκόσμια οικονομία μετά το χτύπημα του κορονοϊού ζητά υψηλότερη φορολογία τόσο των ιδίων όσο και των υπολοίπων μελών της παγκόσμιας ελίτ του πλούτου για να ανακάμψει ο κόσμος.
Αναφέρουν: «Καθώς ο Covid-19 χτυπά τον κόσμο, εκατομμυριούχοι όπως εμείς, οφείλουμε να διαδραματίσουμε ένα σημαντικό ρόλο για την ίαση της ανθρωπότητας. Οχι δεν είμαστε εμείς αυτοί που φροντίζουν τους ασθενείς στις εντατικές μονάδες. Δεν οδηγούμε τα ασθενοφόρα που μεταφέρουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία, δεν διανέμουμε έτοιμα γεύματα από πόρτα σε πόρτα. Εχουμε όμως χρήμα και μάλιστα πολύ... Οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας θα διαρκέσουν για δεκαετίες και ενδεχομένως να βυθίσουν ακόμη μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους στη φτώχεια». Οι υπογράφοντες καλούν τους πολιτικούς να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια ανισότητα και να αναγνωρίσουν ότι «η αύξηση της φορολόγησης των πλουσίων και η μεγαλύτερη φορολογική διαφάνεια διεθνώς είναι αναγκαίες για μια βιώσιμη μακροπρόθεσμη λύση».
Μείνατε άφωνοι; Δικαιολογημένα. Τα ύστερα του κόσμου. Μα τι κάνουν οι τύποι; Βάζουν τα χεράκια τους και βγάζουν τα ματάκια τους; Προτείνουν στις κυβερνήσεις (οι περισσότερες στον κόσμο είναι δεξιές και νεοφιλελεύθερες) να φορολογήσουν τους πλούσιους και να αγωνιστούν για τον περιορισμό των ανισοτήτων. Ποιες, οι κυβερνήσεις που έχουν για Θεό τους το χρήμα και αφήνουν το αόρατο χέρι της αγοράς να κάνει ό,τι γουστάρει; Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτήν την πομπώδη διακήρυξη; Για να δοκιμάσουμε:
● Μήπως αυτοί οι 83 είναι αποστάτες της τάξης τους; Μήπως δηλαδή αποφάσισαν ξαφνικά να γίνουν επαναστάτες και να πλήξουν βάναυσα τα συμφέροντά τους; Με λίγα λόγια πρόκειται για ιδανικούς αυτόχειρες; Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό.
● Μήπως φοβούνται ότι αν η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη είναι πολύ πιθανόν να ξεσηκωθούν οι κοινωνίες και να αρχίσουν να ζητούν τα ρέστα και από τις κυβερνήσεις και από τους χορηγούς τους; Μήπως δηλαδή τρέμουν στο ενδεχόμενο ότι θα ξεπηδήσουν από το πουθενά σύγχρονοι Ροβεσπιέροι, Λένιν και Τρότσκι που θα μπουν επικεφαλής των αβράκωτων και των πληβείων και θα απαλλοτριώσουν τις θηριώδεις περιουσίες τους; Σκεπτόμενοι πονηρά λένε: καλύτερα να δώσουμε τώρα λίγα κατευνάζοντας τους αδύναμους, παρά να πέσουμε θύματα της οργής τους και να τα χάσουμε όλα αργότερα. Δεν φαίνεται στον ορίζοντα η προοπτική μιας παγκόσμιας εξέγερσης, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει.
● Μήπως έχοντας αποκτήσει τα πάντα έφτασαν σε σημείο κορεσμού, οπότε λένε ας κάνουμε κάτι που θα βοηθήσει τους φτωχούς έτσι για να ακούσουμε έναν καλό λόγο και γιατί όχι για να εξιλεωθούμε για τα όσα αποτρόπαια έχουμε διαπράξει ώστε να γίνουμε προκλητικά πλούσιοι; Αλλωστε δεν πρόκειται να πάρουμε τίποτα μαζί μας στον άλλο κόσμο. Κάνοντας εδώ το χριστιανικό καθήκον μας θα σώσουμε την ψυχή μας και θα βρεθούμε στον Παράδεισο. Κομματάκι δύσκολο να συμβεί αυτό γιατί ο Ιησούς, απ’ ό,τι ξέρουμε και αντιθέτως απ’ αυτά που διδάσκουν οι υψηλόβαθμοί ρασοφόροι, δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους πλούσιους. Τους κατέτασσε στην ίδια κατηγορία με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Συνεπώς το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι από δαύτους-με κάποιες εξαιρέσεις ασφαλώς- θα καταλήξουν στην Κόλαση.
● Μήπως φοβούνται ότι από την πανδημία, τις μεγάλες ανισότητες, τα εκτεταμένα φαινόμενα... νόμιμης φοροδιαφυγής... νόμιμης φοροαποφυγής... νόμιμης φοροαπαλλαγής και την επιλογή των κυβερνήσεων να μη βάζουν χέρι στα παρκαρισμένα λεφτά των δισεκατομμυριούχων στους φορολογικούς παραδείσους, θα μεγαλώσουν επικίνδυνα οι εστίες φτώχειας παντού στον κόσμο και αυτοί θα δουν τα κέρδη τους να μειώνονται; Μήπως δηλαδή θεωρούν ότι έχει δίκιο ο Τομά Πικετί που φωνάζει εδώ και καιρό «σώστε τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές»; Λέτε οι κυβερνήσεις να ανταποκριθούν; Ούτε κατά διάνοια. Αλλωστε είναι μόνον 83. Μια συντριπτική μειοψηφία. Οι άλλοι, οι περισσότεροι, δεν έχουν καμιά διάθεση να δώσουν ούτε χαρτζιλίκι στους φτωχούς. Δεν φταίνε άλλωστε αυτοί για την κατάσταση που βρίσκονται οι απόκληροι. Φταίνε οι ίδιοι που δεν άρπαξαν τις ευκαιρίες για να γίνουν κι αυτοί πλούσιοι. Οσο για την επουράνιο βασιλεία; Καχεκτικό επιχείρημα. Ας ζούμε εμείς σαν βασιλιάδες στη γη κι ας παραμυθιάζονται οι φτωχοί περιμένοντας τον Παράδεισο που τους υπόσχονται όλες οι θρησκείες. Αρκεί βεβαίως να κάθονται φρόνιμα και να απολαμβάνουν τη μιζέρια τους.
Ανάγωγα
Είναι σίγουροι οι πολιτικοί αρχηγοί ότι οι συζητήσεις που είχαν με τον πρωθυπουργό δεν ηχογραφήθηκαν χωρίς να ερωτηθούν; Μπορεί αργότερα να δουν να κυκλοφορούν κατάλληλα επεξεργασμένες οι θέσεις τους και να γίνονται πρωτοσέλιδα για να τους εκθέσουν! Το «καθεστώς της κασέτας» έχει άκρες παντού!
efsyn
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






