Μαύρος κι Έλληνας, λευκοί κι ελληναράδες...

Ο υπολανθάνων ρατσισμός δεν απαιτεί προεργασία για να εκδηλωθεί. Του αρκεί μια απλή αφορμή και βρίσκεται στον αφρό, εκθέτοντας τον φορέα του.

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο αρκούσε η αποχώρησή του από την εθνική ομάδα ελέω τραυματισμού για να ξεδώσουν μισαλλόδοξα όλοι εκείνοι που έπνιγαν τη φασιστική τους διάθεση στη σιωπή για το ότι ένας διεθνής μπασκετμπολίστας μπορεί να είναι μαύρος με γονείς που δεν κατάγονται από τη χώρα μας...

Δεν είμαι γιατρός ούτε βεβαίως έχω μελετήσει τον ιατρικό φάκελο του Γιάννη. Ο ίδιος, πάντως, δεν μου έχει δώσει την εντύπωση ούτε πως δεν αγαπά την πατρίδα του- όσο κι αν αυτό πληγώνει τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και τους συμπαθούντες τους- ούτε πως δεν ήθελε να αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ. Θυμάμαι, άλλωστε, και θυμάστε αρκετούς λευκούς Έλληνες- δεν τους ψέγω γι' αυτό- που αποχώρησαν από την εθνική κατά το παρελθόν χωρίς να είναι τραυματίες...

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ωστόσο, "ευθύνεται" για το ότι αισθάνεται Έλληνας κι όχι ελληναράς, όπως για παράδειγμα καταστηματάρχες με μεγάλους τζίρους που βγάζουν σπαθιά και πιστόλια για να μην πληρώνουν πρόστιμα για τη φοροδιαφυγή τους. Οι τελευταίοι, κρυπτόμενοι πίσω από την αβίαστη λαϊκή συμπάθεια για κάθε μεροκαματιάρη που φοροδιαφεύγει για να μπορέσει να επιβιώσει, καταδικάζουν σε υπέρμετρη φορολόγηση και τους νομοταγείς και κοινωνικώς υπεύθυνους ελεύθερους επαγγελματίες, μαζί βεβαίως με την κρατική ανικανότητα να πατάξει τη φοροδιαφυγή ώστε να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά.

Σε αυτήν τη χώρα ζουν αρκετοί μεγαλομεσαίοι οι οποίοι αισθάνονται και συμπεριφέρονται σαν να είναι υπεράνω του νόμου, παριστάνοντας ότι ανήκουν στο προλεταριάτο όταν στην ουσία θα έπρεπε να συνυπολογίζονται στο στρατόπεδο των πατρικίων...

Σε αυτήν τη χώρα έχουμε έφεση στο να μετράμε και να ζυγίζουμε πάντοτε την ηθική των άλλων, αλλά σχεδόν ποτέ τη δική μας. Το δάχτυλό μας μοιάζει να βρίσκεται πάντοτε σε επιφυλακή για να καταγράψει και να ψέξει τα κακώς κείμενα των διπλανών μας, μόνο που σπανίως το στρέφουμε και προς τον εαυτό μας.

Ως αποτέλεσμα περιμένουμε από τους γύρω μας τη βελτίωση και την τελείωση, υποχρέωση από την οποία έχουμε απαλλάξει εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και στον αθλητισμό κι όχι μόνο οι χθεσινοί ήρωες γίνονται απόκληροι με την ίδια ευκολία που αθωώνουμε τις δικές μας αβελτηρίες στο λεπτό, με τις γνωστές φυσικά δραματικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία...

πηγή: tripioevro.blogspot.gr

Κάποιος ήταν κομμουνιστής, γιατί…

Όταν οι φιλελέδες μπλέκουν το βόλεϊ με τα τρόλεϊ

του Χρήστου Ξανθάκη

Ακούω και διαβάζω όλες αυτές τις μέρες, για τον κακό, φριχτό και απαράδεκτο κομμουνισμό. Και τις παραφυάδες του βεβαίως, μην τις ξεχνάμε κι αυτές, όπως δεν τις ξεχνούσαν και οι στρατοδίκες εκεί στον εμφύλιο. Ένας απ’ αυτούς έστειλε στο απόσπασμα και τον πατέρα μου, αλλά τη γλύτωσε γιατί είχε αδερφό αξιωματικό. Κάποιοι άλλοι δεν είχαν…
Να μην τα πολυλογώ όμως. Όλο το στόρι του κομμουνισμού, το συμπύκνωσε σε μια παρλάτα ο αλησμόνητος Giorgio Gaber. Μια μεγάλη μορφή του ιταλικού καντσόνε, που μπορούσε να βάλει στη σειρά δυο προτάσεις. Παραθέτω εδώ το τέλος του μονολόγου, μιας και ολόκληρος δεν χωράει και τόσο εύκολα σε μια ιστοσελίδα..

Κάποιος ήταν κομμουνιστής
γιατί ονειρευόταν μια ελευθερία
διαφορετική από εκείνη της Αμερικής
Κάποιος ήταν κομμουνιστής
γιατί πίστευε πως μπορούσε να είναι
ζωντανός κι ευτυχισμένος
μόνο αν ήταν και οι άλλοι
Κάποιος ήταν κομμουνιστής
γιατί είχε ανάγκη από μια ώθηση προς κάτι νέο
γιατί ήταν διατεθειμένος να αλλάζει κάθε μέρα
γιατί αισθανόταν την ανάγκη για μια διαφορετική ηθική
γιατί ίσως ήταν μόνο μια δύναμη, ένα πέταγμα, ένα όνειρο
ήταν μόνο μια παρόρμηση, η επιθυμία ν’ αλλάξει τα πράγματα
ν’ αλλάξει τη ζωή
Κάποιος ήταν κομμουνιστής
με την ατέλειωτη αυτή ώθηση
ο καθένας ήταν κάτι παραπάνω απ’ τον εαυτό του
ήταν σαν δύο πρόσωπα σε ένα
Από τη μία η προσωπική καθημερινή κόπωση
και από την άλλη η αίσθηση του να ανήκεις
σε μια φυλή που θέλει να απογειωθεί
για ν’ αλλάξει πραγματικά τη ζωή
Όχι, καμία θλίψη
Ίσως ακόμη και τότε πολλοί να είχαν ανοίξει τα φτερά τους
χωρίς να είναι ικανοί να πετάξουν
σαν παραμυθένιοι γλάροι
Και τώρα
και τώρα…
από τη μία ο δουλοπρεπής άνθρωπος προσβάλλεται
μέσα από την αθλιότητα της καθημερινής του επιβίωσης
και από την άλλη ο γλάρος
που δεν έχει καν την πρόθεση να πετάξει πια
γιατί το όνειρο, έχει πλέον σακατευτεί
Δύο δυστυχίες, σε ένα μόνο σώμα…

Υ.Γ.: Συμπληρώνω με το σχετικό βίντεο από τον μονόλογο του Gaber, για να τον απολαύσετε ολόκληρο. Και να δείτε επίσης ότι δεν μιλάει μόνο με νοσταλγία για το κομμουνιστικό κίνημα αλλά του κάνει και ανελέητη καζούρα!

 
-  newpost.gr

Ο Αρκάς γέρασε...

...και μαζί μ' αυτόν και τα σκίτσα του

Γράφει ο Δημήτρης Σούλτας

Έχει γίνει πολλή συζήτηση τον τελευταίο καιρό για τα σκίτσα του Αρκά. Δεν είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν ότι ο Αρκάς (ή οποιοσδήποτε άλλος) "πρέπει" ή "δεν πρέπει" να δημοσιεύσει κάποια σκίτσα, "πρέπει" ή "δεν πρέπει" να ασχολείται με κάποιο θέμα. Ο Αρκάς έχει δικαίωμα να δημοσιεύει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και με όποιο θέμα επιλέγει. Από την άλλη βρίσκω αστεία τα "κάτω τα χέρια από τον Αρκά" ή ότι του "απαγορεύουμε να μιλάει". Δεν γνωρίζω να υπάρχει καμία απαγόρευση, η δουλειά του πηγαίνει εξαιρετικά καλά, οι πωλήσεις του επίσης και έχει δημόσιο λόγο, άρα κρίνεται.
Το σκίτσο που συνοδεύει αυτό το σχόλιο είναι χαρακτηριστικό της νέας οπτικής του Αρκά..
Τα βέλη είναι στραμμένα μονίμως προς τα κάτω. Η μάζα ηλίθια, διεφθαρμένη. βολεμένη. Ο σοφός προφήτης, αυτός που γνωρίζει, αυτός που "ξεβρακώνει" την ανεπάρκεια των ηλιθίων. Σε αντίθεση με τους χαρακτήρες που δημιουργούσε επί δεκαετίες, οι οποίοι ζούσαν κατά κανόνα στο περιθώριο, στη σκιά της κοινωνίας, χωρίς να κατέχουν την απόλυτη αλήθεια (ισοβίτης, show business, ο παντελής και το λιοντάρι), ο προφήτης είναι αυτός που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, έχοντας μάλιστα το απόλυτο ηθικό πλεονέκτημα, έναντι της διεφθαρμένης πλέμπας.
Ο προφήτης δεν είναι ένας χαρακτήρας. Είναι ο ίδιος ο Αρκάς. Και αυτό που κάνει είναι αυτό που επιλέγει να κάνει εδώ και χρόνια το ίδιο το κατεστημένο. Αντί να αρθρώνει πολιτικό λόγο, ηθικολογεί. Ούτε σε ένα σκίτσο της σειράς δεν είδα τον προφήτη να λέει προς τον "ηλίθιο λαό" "ξεσηκωθείτε". Ούτε σε ένα σκίτσο δεν είδα τον λαό να περιγράφεται ως εξαθλιωμένος. Αντιθέτως είναι μονίμως και ηλίθιος και βολεμένος ή αυτός που θέλει να βολευτεί. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στιγματίζει την αδράνεια και την αδιαφορία, αλλά πόσο κοντά σ' αυτό είναι όταν καταφεύγει στην ευκολία των χαρακτηρισμών; (και ηλίθιοι και άχρηστοι).
Κάποια από τα σκίτσα της τελευταίας περιόδου έχουν ως στόχο την κυβέρνηση και καλά κάνουν. Είναι αυτονόητο ότι τα βέλη της σάτιρας θα στραφούν κατά αυτού που ασκεί εξουσία. Αλλά ούτε μία φορά- ούτε μία;- δεν βρήκε φαιδρό κάτι που ειπώθηκε από την αντιπολίτευση, ούτε μία φορά δεν ένοιωσε την ανάγκη να στιγματίσει κάποιον απ' αυτούς που βούλιαξαν τη χώρα; Είναι φορές που βλέπεις ένα σκίτσο του και πιστεύεις ότι έγινε για να κατατεθεί στα πρακτικά της Βουλής από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για να μη σχολιάσω την απόλυτη υιοθέτηση της θεωρίας των δύο άκρων, που όταν διατυπώνεται από τον Τραμπ είναι απαράδεκτο, αλλά όταν διατυπώνεται από τον Αρκά είναι "έξυπνο", "χαριτωμένο", "διεισδυτικό".
Ο Αρκάς δεν έπαθε κάτι "περίεργο". Έπαθε ότι παθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνοντας. Δεν αναζητούν καμία ρήξη, αποστρέφουν το βλέμμα τους από τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, ζητούν μια "κανονικότητα", και οργίζονται στρέφοντας τα βέλη τους μονίμως προς τα κάτω. Και φυσικά ηθικολογούν. Ο Αρκάς απλώς γέρασε και μαζί μ' αυτόν και τα σκίτσα του. Ο Αρκάς μεγάλωσε και ήρωας του είναι ο εαυτός του, που κατέχει πάντα την αλήθεια, χωρίς να συνειδητοποιεί πως έτσι απομακρύνεται κάθε μέρα και περισσότερο απ' αυτήν.

zoornalistas

Πεθαίνοντας στην Καταλωνία

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ένα από τα πιο διάσημα γλυπτά που κοσμούν τη Βαρκελώνη είναι η «γυναίκα-πουλί» του Χουάν Μιρό. Ο καλλιτέχνης αποτύπωσε σε αυτό τα βασικά χαρακτηριστικά της γενέτειράς του: την ομορφιά, τη γονιμότητα και το πνεύμα της ελευθερίας. Οσοι είχαν την τύχη να θαυμάσουν τα αριστουργήματα του Γκαουντί, να ακούσουν τη Μονσερά Καμπαγέ να τραγουδάει τον «Γιο της Σελήνης» στο Λισέου ή να συναντήσουν τον Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν στην αγαπημένη του γωνιά, στην «Μποκερία», έχουν πάρει μια γεύση από τη γονιμότητα αυτής της πανέμορφης πόλης. Οσο για το πνεύμα της ελευθερίας, μιλάει ολόκληρη η ιστορία της, από τον αγώνα για τη Δημοκρατία, απέναντι στον στρατό του Φράνκο, μέχρι την εντυπωσιακή διαδήλωση 300.000 ανθρώπων, τον περασμένο Φεβρουάριο, με συνθήματα «Ανοίξτε τα σύνορα, καλωσορίστε τους πρόσφυγες».

Αυτή την κοσμοπολίτικη, φιλόξενη πόλη της Μεσογείου διάλεξαν να ματώσουν προχθές οι τζιχαντιστές, ύστερα από τις εξίσου φρικιαστικές επιθέσεις που έπληξαν, τους τελευταίους μήνες, τη Νίκαια, τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, τη Στοκχόλμη, το Μάντσεστερ και το Λονδίνο. Ενα νέο είδος τρομοκρατίας έχει εγκατασταθεί σαν μαύρο σύννεφο πάνω από τις δυτικές μεγαλουπόλεις. Μια τρομοκρατία που δεν υπακούει σε καμία, έστω αποτρόπαιη, πολιτική λογική, παρά μόνο σε εκείνη της τυφλής, καταστροφικής μανίας. Με αυτουργούς που δεν έχουν άμεση διασύνδεση, παρά μόνο μακρινή, φαντασιακή σχέση με τα οργανωμένα δίκτυα όπως το Ισλαμικό Κράτος και που δεν χρειάζονται παρά ένα Ι.Χ. για να σκορπίσουν τον όλεθρο, γεγονός που κάνει πιο δύσκολη την αντιμετώπισή τους.

Προτού στεγνώσει το αίμα των νεκρών στη Ράμπλα, άρχισε η παρέλαση γνωστών και μη εξαιρετέων, που θεώρησαν ιδανική τη στιγμή για να κηρύξουν εαυτούς δικαιωμένους στη μισαλλοδοξία τους. Ο υπουργός Εσωτερικών της Πολωνίας κάλεσε την Ευρώπη να «ξυπνήσει» και να συνειδητοποιήσει ότι, το θέλει δεν το θέλει, βρίσκεται σε έναν «πόλεμο πολιτισμών» με το Ισλάμ. Και ο ανεκδιήγητος Τραμπ, που εξόργισε την οικουμένη με τη στάση απέναντι στη «δική του» ακροδεξιά τρομοκρατία του Σάρλοτσβιλ, μας κάλεσε «να μελετήσουμε τι έκανε ο στρατηγός Πέρσινγκ στους τρομοκράτες που έπιασε». Αναφερόταν σε ένα αμφισβητούμενο από τους ιστορικούς «γεγονός», σύμφωνα με το οποίο ο Πέρσινγκ εκτέλεσε μουσουλμάνους, Φιλιππινέζους αντάρτες με σφαίρες βουτηγμένες σε αίμα γουρουνιών, για να προσθέσει στη σφαγή την ατίμωση. Πόλεμος πολιτισμών ή μήπως πόλεμος βαρβαροτήτων;

Ισως προσέξατε στην τηλεόραση ότι το φονικό βαν σταμάτησε πάνω σε έναν κύκλο, στο κέντρο της Ράμπλα. Πρόκειται για ένα ψηφιδωτό και πάλι του Μιρό, απέναντι από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Με τα βασικά χρώματα, τα απλά σχέδια και τη χαρούμενη διάθεση που χαρακτηρίζουν τα έργα του, συμβολίζει τα χαμένη αθωότητα της παιδικής μας ηλικίας. Ισως και τη χαμένη αθωότητα μιας γερασμένης ανθρωπότητας.

Πηγή: Καθημερινή

Να διοργανώσουμε συνέδριο και για την ταύτιση ναζισμού με καπιταλισμό...

Ο Φίλιπ Κερ γράφει σε ένα βιβλίο του πως γαλλική Ιστορία είναι η εκδοχή περασμένων γεγονότων για τα οποία οι Γάλλοι έχουν αποφασίσει να συμφωνήσουν. Αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο τους Γάλλους, αλλά και πολλούς ακόμα λαούς, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, που είναι "καταδικασμένοι" να ξαναζήσουν συμφορές γιατί απλούστατα δεν κάθισαν ποτέ στα σοβαρά να συζητήσουν γι' αυτές που ήδη βίωσαν...

του Γιάννη Συμεωνίδη

Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό να ακμάζουν ο ιστορικός δογματισμός από τη μία πλευρά κι ο ιστορικός αναθεωρητισμός από την άλλη.Ο στόχος όλων, πάντως, είναι κοινός, ανεξαρτήτως της οπτικής γωνίας από την οποία αντικρίζουν τα πράγματα: η δικαίωση της δικής τους κοσμοαντίληψης είτε με την ηρωοποίηση της δικής τους θέσης είτε με τη δαιμονοποίηση της αντίθετης...

Η θεωρία τού κομμουνισμού με την αντίστοιχη του ναζισμού απέχουν τόσο όσο η Αθήνα από το Πεκίνο. Ο μεν πρώτος μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη ανάμεσα σε ισότιμους πολίτες ο δε δεύτερος για φυλετική υπεροχή. Κατανοώ, επομένως, την αδυναμία των μουτζαχεντίν τού νεοφιλελευθερισμού να στηρίξουν με γερά επιχειρήματα την ιδεοληψία τους, η οποία τους οδηγεί στην ανάγκη απαξίωσης του ιδεολογικού αντιπάλου, αλίμονο όμως αν ασπαστούμε την θεωρία των δύο άκρων προκειμένου να αθωώσουμε εκείνους που θεωρούν πως οι κοινωνίες των ανθρώπων πρέπει να ορίζονται από το νόμο τής ζούγκλας με τον οποίο ο ισχυρότερος έχει το δικαίωμα να επιβληθεί στον πιο αδύναμο με κάθε τρόπο και μέσο...

Όσοι, συνεπώς, διοργανώνουν συνέδρια ταύτισης του ναζισμού με τον κομμουνισμό και οι θιασώτες τους θα πρόσφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην ιστορική αλήθεια αν αντί για τον όρο "κομμουνισμός" μιλούσαν για σταλινισμό σε διάφορες εκδοχές του, τον οποίο κι ο γράφων δεν έχει θέμα να ταυτίσει με το ναζισμό. Όπως, άλλωστε, ο γράφων ταυτίζει με το ναζισμό κι εκείνες τις αποχρώσεις τού καπιταλισμού, όπως τις αποικιοκρατικές ή νεοαποικιοκρατικές, οι οποίες διαχωρίζουν τους ανθρώπους αναλόγως του χρώματος του δέρματός τους, της καταγωγής τους ή του ιδεολογικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού τους. Η Νότια Αφρική τού απαρτχάιντ, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία τού νόμου τής σαρία, η Βραζιλία της πραξικοπηματικώ τω τρόπω ανατροπής προέδρου ή ακόμα και οι ΗΠΑ της θανατικής ποινής και της εν ψυχρώ εκτέλεσης μαύρων από αστυνομικά όργανα δεν ήταν ή είναι κομμουνιστικές χώρες, έτσι δεν είναι;...

Δεν συγκαταλέγομαι σε εκείνους που μετριάζουν τα εγκλήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού μιλώντας για τη μηδενική ανεργία στις χώρες όπου επικράτησε ή για το ότι όλοι είχαν μια στέγη κι ένα πιάτο φαγητό, τα οποία όντως ίσχυαν. Ακόμα κι αν το κλουβί που σε έχουν κλειδωμένο είναι χρυσό αυτό δεν κάνει τη ζωή μέσα σε αυτό πιο υποφερτή. Η καταπάτηση στοιχειωδών ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων μέσα σε ένα περιβάλλον αμοιβαίας καχυποψίας και φόβου κάτω από το μακρύ χέρι τού Κόμματος παραπέμπει σε ολοκληρωτισμό κι όχι σε αταξικές κοινωνίες όπου ο καθένας ανταμείβεται με βάση το μόχθο του...

Όσοι, ωστόσο, ταυτίζουν τη μαρξιστική θεωρία με τη φασιστική υποβαθμίζουν ακόμα και τα επιτεύγματα εντός τού καπιταλιστικού συστήματος, όπως το κοινωνικό κράτος δικαίου των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, τα οποία βεβαίως και δεν θα είχαν υπάρξει αν οι κατατρεγμένοι πολίτες στη Δύση δεν αλληθώριζαν με ελπίδα προς το Μόσκοβο. Ούτε πρέπει, εξάλλου, να λησμονούμε ποτέ πως αν η Σοβιετική Ένωση δεν θυσίαζε εκατομμύρια από τα παιδιά της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι αρκετά πιθανό ο Χίτλερ να μην είχε αυτοκτονήσει τον Απρίλιο του 1945, αλλά να κυβερνούσε τον κόσμο μέχρι τα βαθιά του γεράματα...

Πηγή: http://tripioevro.blogspot.gr

Ο Τσίπρας διαβάζει Στάλιν

του Τάσου Παππά

Το γραφείο τύπου του πρωθυπουργού ανταποκρινόμενο στα αιτήματα της αντιπολίτευσης και ορισμένων Μ.Μ.Ε εξέδωσε ανακοίνωση όπου περιγράφεται το πρόγραμμα που ακολούθησε ο κ. Τσίπρας στη διάρκεια της μέρας.

• Ο πρωθυπουργός ξύπνησε στις 8.12. Σηκώθηκε αμέσως από το κρεβάτι, πήγε στο μπάνιο , έπλυνε το πρόσωπο του, τα δόντια του, ξυρίστηκε ( σ.σ οι μάρκες της οδοντόκρεμας και του αφρού ξυρίσματος δεν αναφέρονται προφανώς γιατί είναι γκρίζα διαφήμιση) και αμέσως μετά ήπιε ένα φρέντο εσπρέσο ντεκαφεϊνέ. Εκμεταλλεύτηκε την απουσία της συζύγου του και των παιδιών του και κάπνισε στα γρήγορα ένα τσιγαράκι. Άνοιξε την τηλεόραση για να δει τι παίζει και ενημερώθηκε από τις εφημερίδες. Έριξε μπινελίκια για μερικά απ' αυτά που άκουγε και διάβαζε, στάθηκε λίγο περισσότερο στις αθλητικές σελίδες γιατί η αγαπημένη ομάδα του ( σ.σ ο Παναθηναϊκός ) σκόνταψε στον Πλατανιά και ξεκίνησε τα τηλεφωνήματα.  Μίλησε με τους στενούς συνεργάτες του στο Μαξίμου και αρκετούς υπουργούς και τους έδωσε σαφείς οδηγίες για το πώς να κινηθούν. Στη συνέχεια φόρεσε το μαγιό του, το αγαπημένο του μακό με τη φάτσα του Τσάβες, πήρε από το κομοδίνο το βιβλίο που είχε αρχίσει να ξεφυλλίζει το βράδυ (σ. σ «Ζητήματα Λενινισμού» του Ι.Β. Στάλιν) και κατηφόρισε για την παραλία. Κολύμπησε για περίπου 20 λεπτά με αργό ρυθμό γιατί πρόσφατα έκανε εγχείριση κήλης και διάβασε καμιά 30 σελίδες από το βιβλίο σημειώνοντας με χρωματιστό μαρκαδόρο ορισμένες σκέψεις του αγαπημένου του ηγέτη για να τις χρησιμοποιήσει με την πρώτη ευκαιρία στη Βουλή.

• Επέστρεψε στο εξοχικό γύρω στις δύο το μεσημέρι. Έκανε ντουζ για να φύγει το αλάτι, ήπιε ένα αναψυκτικό και κατά τις τρεις δείπνησε ελαφρά (σ. σ μπριάμ με σταρένιο ψωμί και γερμανική μπύρα, του την είχε συστήσει η καγκελάριος Μέρκελ). Ξάπλωσε για καμιά ωρίτσα, χωρίς όμως να κοιμηθεί γιατί το βιβλίο τον είχε αιχμαλωτίσει.  Στις πέντε σηκώθηκε απότομα γιατί θυμήθηκε ότι έπρεπε να τηλεφωνήσει στον Ευκλείδη. Του εξέφρασε τη λύπη του γιατί και εκείνου η ομάδα ( σ. σ. ο ΠΑΟΚ ) δεν τα κατάφερε στη Λιβαδιά και του ανακοίνωσε ότι αποφάσισε στον ανασχηματισμό να τον κρατήσει στη θέση του. Τον ρώτησε επίσης αν έχει υπόψη του κάποιο βιβλίο όπου ο Στάλιν γράφει για την οικονομία.  Ο υπουργός Οικονομικών του είπε ότι οι σοβαροί οικονομολόγοι της εποχής εκείνης στη Σοβιετική Ένωση ήταν ο Πρεομπραζένσκι και ο Πιατακόφ αλλά και οι δύο υπήρξαν φίλοι του Τρότσκι. Ο πρωθυπουργός τους απέρριψε μετά βδελυγμίας γιατί δεν ήθελε παρτίδες με τον εχθρό της επανάστασης.

• Το απόγευμα κύλησε ήσυχα. Έπαιξε λίγο με τα παιδιά του, αντάλλαξε μερικές κουβέντες με την σύζυγο του, ξανατηλεφώνησε στους συνεργάτες του για να ενημερωθεί για τη δράση της αντιπολίτευσης, υπαγόρευσε μια δήλωση -απάντηση κύκλων του Μαξίμου στον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας και νωρίς το βράδυ έκατσε μπροστά στην τηλεόραση για να απολαύσει ένα σοβιετικό φιλμ στην ΕΡΤ. Γύρω στα μεσάνυχτα αφού καληνύχτισε σύζυγο και παιδιά γύρισε στο κρεβάτι του και στο βιβλίο του. Ο Στάλιν δεν μπορούσε να περιμένει...

efsyn

Μετά τον Μαδούρο ο Στάλιν

Μετά την Βενεζουέλα, τον Βαρουφάκη και τις πυρκαγιές η ΝΔ βρήκε νέο πεδίο αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση: την άρνηση Κοντονή να συμμετάσχει η χώρα σε συνέδριο στην Εσθονία για τα «εγκλήματα του ναζισμού και του κομουνισμού».

Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα τελευταία, τη γραμμή έδωσαν τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ: τη Κυριακή το πρωί, ο Θ. Αναστασιάδης στο «Πρώτο Θέμα» στηλίτευε την κυβέρνηση αφού «δεν αντέχουν τα επιχειρήματα Κοντονή ότι δεν μπορούμε να εξισώνουμε τον Ναζισμό με τον Κομουνισμό».

Μερικές ώρες αργότερα, η ΝΔ πήρε τη σκυτάλη με επίσημη ανακοίνωση στην οποία τόνιζε ότι είναι «προσβολή για τους Ελληνες η απόφαση της κυβέρνησης να μην συμμετάσχει στο συνέδριο».

Ο αντικομουνισμός των χωρών της Βαλτικής οφείλεται στα πάμπολλα δεινά που υπέστησαν ιδίως στη σταλινική περίοδο και την κατοχή τους από την Σοβιετική Ένωση. Αλλά η ταύτιση του ναζισμού με τον κομουνισμό, που επιχειρείται με το Συνέδριο, δεν στέκει ιστορικά: αρκεί κανείς να θυμηθεί την φωτογραφία από την απελευθέρωση του Βερολίνου από τα σοβιετικά στρατεύματα το 1945 και να αναλογιστεί την καθοριστική συνεισφορά της Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα του ναζισμού.

Στο όνομα των σταλινικών εγκλημάτων, η νέα εκδοχή της θεωρίας των 2 άκρων ελαχιστοποιεί τα εγκλήματα του ναζισμού. Στις Βαλτικές τα επιζήσαντα μέλη των SS συνεχίζουν να παρελαύνουν ενώ σε μια σειρά από άλλες χώρες όπου κυβέρνησαν φιλοναζιστικά καθεστώτα στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, όπως στην Κροατία, υμνητές των φασιστών Ουστάζι, σφαγέων των Σέρβων, έχουν αναλάβει υπουργικές θέσεις.

Πρόκειται για την προσπάθεια της ακροδεξιάς να πάρει την ιστορική ρεβάνς σε βάρος της αριστεράς για την νίκη του αντιφασιστικού στρατόπεδου. Την ευνοεί το συντηρητικό κατεστημένο της Ευρώπης για να δικαιολογήσει ιδεολογικά τις σημερινές επιθέσεις εναντίον των ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προαναφερθείσα ανακοίνωση της ΝΔ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση δεν δικαιούται να απέχει από το Συνέδριο «την ώρα μάλιστα που κόβει τις συντάξεις και ψηφίζει δύο - δύο τα μνημόνια»!

Πριν από 10 χρόνια και πριν Αδωνις - Βορίδης κυριαρχήσουν, η ΝΔ είχε δώσει μάχη στο Συμβούλιο της Ευρώπης για να αποσυνδέσει το ναζισμό από το σταλινισμό. Είχε δίκιο τότε ή σήμερα; 

tvxs

ΔΕ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ

του Λάμπρου Αναστασόπουλου

Είναι πολλά που θέλω να πω σε αυτό το άρθρο. Και όποτε οι σκέψεις μου παίζουν μπιλιάρδο πάω με την ασφαλή χρονική οδό. Οπότε πάμε λίγο πίσω.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ζούσε στα Σεπόλια, γιος οικογένειας μεταναστών από την Νιγηρία πάμφτωχος και τρελαμένος με το μπάσκετ. Συχνά βοηθούσε τη μητέρα του να πουλάει CD στο κέντρο της Αθήνας και με τα χρήματα που έβγαζε αγόραζε φαγήτο. Αυτές ήταν οι “καλές” μέρες. Τις κακές, μπορεί να έτρωγε όλη μέρα μόνο ένα κρουασάν ή ακόμα και να περάσουν 2 προπονήσεις χωρίς να φάει τίποτα, με αποτέλεσμα να λιποθυμάει κατά την ώρα των ασκήσεων. Στην προπόνηση λόγω των οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας του έπρεπε να παίζει εναλλάξ με τον Θανάση, τον αδερφό του (νυν παίκτη του Παναθηναϊκού) γιατί είχαν μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια το οποίο άλλαζαν μεταξύ τους.  Χαρακτηριστικό της άσχημης κατάστασης, το περιστατικό όταν ο προπονητής του του έδωσε χρήματα μια μέρα για να πάρει ταξί και να μην γυρίσει για μία ακόμα φορά με τα πόδια από το κλειστό στου Ζωγράφου μέχρι τα Σεπόλια, γιατί έκανε πολύ κρύο και εκείνος τα κράτησε για να πάρει κάτι να φάει. Η ομάδα του, ο Φιλαθλητικός γνωρίζοντας τις τεράστιες δυσκολίες, αρκετές φορές βοήθησε την οικογένεια Αντετοκούνμπο, ειδικά όταν από τα πολλά χρωστούμενα ενοίκια η σπιτονοικοκυρά ήθελε να τους διώξει από το σπίτι.

Ο Γιάννης όμως δε μάσαγε. Ήθελε να γίνει ο καλύτερος και θα το έκανε. Όταν για διαφημιστικούς λόγους ο Kevin Durant ήρθε στην Ελλάδα, ο Γιάννης πήγε για προπόνηση και είπε στον coach του “Θα γίνω Kevin Durant” κι όταν εκείνος του απάντησε “Γίνε πρώτα Διαμαντίδης”, είπε “Όχι Διαμαντίδης, Durant”.  Όταν για πρώτη φορά ανέβηκε από το εφηβικό, στο αντρικό του Φιλαθλητικού ως 12ος παίχτης και ένιωσε ότι ένα μεγάλο βήμα γίνεται πραγματικότητα, δε τα βρήκε εύκολα ούτε εκεί. Η ομάδα έπρεπε να ταξιδέψει με αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη όμως ο Γιάννης δεν είχε χαρτιά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μπει σε αεροπλάνο και να χάσει αυτή την ευκαιρία. Αλλά όπως είπαμε, δε μάσαγε. Με τον καιρό βελτιωνόταν συνεχώς, η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται στην Ελλάδα, μέχρι που έφτασε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και στο Μιλγουόκι. Οι Bucks τον τσέκαραν για παραπάνω από ένα χρόνο και έμειναν έκπληκτοι, αφού τον εξέτασαν ιατρικά και συνειδητοποίησαν ότι έχει τέτοιο κορμί και βγάζει τέτοια ενέργεια στο παρκέ, με τόσο κακές αιματολογικές εξετάσεις και ένα συκώτι διαλυμένο από την αφαγία. Όμως τον έκαναν Draft. Και τότε άλλαξαν όλα

Η συνέχεια γνωστή. Τα triple double πέφτουν βροχή, τα ρεκόρ παιχτών όπως ο Μάτζικ Τζόνσον και ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, σπάνε το ένα μετά το άλλο και από το 2013 που πουλούσε CD στο κέντρο της Αθήνας, το 2017 υπογράφει συμβόλαιο 100.000.000 δολαρίων, γίνεται All Star και το ESPN χαρακτηρίζει το κορμί του ως το ιδανικότερο στο NBA. Παράλληλα όπου σταθεί και όπου βρεθεί εξυμνεί τη χώρα μας, προβαίνει σε φιλανθρωπικές ενέργειες και event αλληλεγγύης εκμεταλλευόμενος το όνομα του για το γενικότερο καλό. Επίσης αν και η ομάδα του σχεδόν του το απαγόρευε δεν έλειψε ποτέ από τις υποχρεώσεις της Εθνικής ενώ όλοι οι φίλαθλοι Έλληνες, Αμερικάνοι και κάθε άλλης εθνικότητας στάζουν μέλι για αυτόν.

Όλα αυτά μέχρι χθες το απόγευμα που οι Bucks του άσκησαν βέτο να μην παίξει με την εθνική ομάδα εξαιτίας ενός τραυματισμού στο γόνατο. Στη συνέχεια ο Γιάννης προέβη σε μια συγκινητική και ελαφρώς απολογητική ανακοίνωση της απουσίας του από το Ευρωμπάσκετ. Δε θα σχολιάσω τίποτα ιατρικό τίποτα μπασκετικό. Θα σχολιάσω το my personal “i love to hate” κομμάτι της ιστορίας που είναι οι αντιδράσεις του Έλληνα. Αλλά αυτή τη φορά δε γουστάρω καθόλου. Ο Γιάννης, με τη ζωή, το χαρακτήρα και τις πράξεις που διαβάσετε παραπάνω επειδή η ομάδα που του δίνει 100 εκατομμύρια συμβόλαιο του απαγόρευσε να παίξει λόγω ιατρικού προβλήματος το οποίο και ο ίδιος παραδέχτηκε και ότι το είχε και ότι δεν πέρασε τις εξετάσεις, ξαφνικά έγινε ένας πουλημένος προδότης, ένα λαμόγιο που ξέχασε τι του προσέφερε η Ελλάδα (τι του προσέφερε και δε το ξέρω ρε παιδιά;) ένα ψώνιο που μόλις έγινε All Star νομίζει ότι μπορεί να κάνει ότι γουστάρει, σύμφωνα με τον Τάκη, το Στάθη και το Νώντα.

Πάμε να τα βάλουμε κάτω με όση ψυχραιμία μπορώ να διαθέσω.

Αν ο Γιάννης είχε όντως σκοπό να μην παίξει, γιατί αντί να κάνει διακοπές στο Ντουμπάι ή να προπονείται με την ομάδα του να κάθεται στο κλειστό της Πάτρας χωρίς ερκοντίσιον με 40 βαθμούς;

Αν ο Γιάννης είναι τέτοιο κωλόπαιδο, γιατί πέρυσι καθόταν 5 ώρες σε ένα γραφείο με τον GM των Bucks και τελικά τον έπεισε να αγωνιστεί, σε ένα στα μάτια των Bucks αδιάφορο Προολυμπιακό Τουρνουά;

Αν το Γιάννη τον ενδιαφέρουν μόνο τα λεφτά, γιατί γυρνάει όλη την Ελλάδα κάνοντας φιλανθρωπικά event και βοηθώντας ανθρώπους που έχουν προβλήματα;

Προφανώς σε όλα αυτά δεν υπάρχει απάντηση. Απάντηση όμως υπάρχει στο γιατί ο Ελληνάρας βρίζει τον Γιάννη. Θυμάστε τη φράση “you hate me cause you aint me”; Αυτό ακριβώς. Ελληνάρα ζηλεύεις. Και δε ζηλεύεις που ο Γιάννης από εκεί που λιποθυμούσε από την πείνα, βάζει εκατομμύρια στους λογαριασμούς του. Δε ζηλεύεις που είναι μέσα στους 10 καλύτερους μπασκετμπολίστες στη γη. Ζηλεύεις που ενώ τα κάνει αυτά, παραμένει ένας αδαμάντινος χαρακτήρας, πρόθυμος να ρισκάρει την καριέρα του και τις σχέσεις με την ομάδα του, για την Εθνική. Γιατί την ώρα που εσύ κοιτάς να κλέψεις την εφορία ή να μη δώσεις απόδειξη, την ώρα που ξέρεις ότι αν είχες την εξέλιξη του Γιάννη θα κυκλοφορούσες με ύφος “δε σας βλέπω” θα φορούσες χρυσές καδένες και θα νόμιζες ότι ήσουν ο Dan Bilzerian, o Γιάννης παραμένει το παιδί που έπαιζε μπάσκετ στο ανοιχτό στα Σεπόλια.

Ζηλεύεις γιατί είναι καλύτερος από σένα. Πρώτα σαν άνθρωπος και μετά σε όλα τα άλλα. Και δε σου αξίζει να σου απολογείται ο Γιάννης γιατί δεν τσακώθηκε με την ομάδα του για να παίξει τραυματίας. Δε σου αξίζει ο Γιάννης. Είναι πολύ καλύτερος από σένα. Και το ξέρεις αυτό.

ΥΓ1: Μια προσωπική σκέψη και παράκληση που όσο κι αν ακουστεί αντιδημοκρατική εγώ θα την πω. Έλληνα με κούρασες. Με κούρασε να έχεις τόσο χαμηλό επίπεδο, με κούρασε την ίδια ώρα που ψηφίζεις το Σώρρα να νομίζεις ότι μπορείς να κρίνεις και να βρίζεις το Γιάννη Αντετοκούμπο, με κούρασε το ξερολίστικο ύφος σου για πράγματα για τα οποία έχεις παντελή άγνοια. Και περισσότερο με κούρασε ότι έχεις μετατρέψει την έλλειψη γνώσης σε θάρρος γνώμης. Έπειδη όμως δε θα σταματήσεις η παράκληση απευθύνεται στους γύρω σου και σε εμένα τον ίδιο. Σταματήστε να ασχολήστε με τέτοια άτομα. Απομονώστε τα. Μην τσακωθείτε και απλώς αγνοήστε τα. Και ίσως κάποια μέρα καταλάβουν ότι δεν πρέπει να μετράνε τον ίσκιο τους για μπόι και μπροστά σε ανθρώπους όπως ο Γιάννης απλά θα αποδίδουν σεβασμό και τίποτα άλλο.

ΥΓ2: Σας αφήνω με την ανεκτίμητα αυθόρμητη άρνηση του Γιάννη να υπογράψει στη σημαία. Ναι μωρέ αυτό το πράγμα που συζητάμε εμείς αν είναι απλό πανί.

 http://www.eponymousview.gr

Τα μαύρα φεγγάρια της «ασφάλειας»

Όταν το έγκλημα της Βαρκελώνης, ξυπνάει τα φιλελέ αντανακλαστικά

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Πώς είναι μετά απ’ τη βροχή που βγαίνει το ουράνιο τόξο; Ή τα σαλιγκάρια, ανάλογα με την περίπτωση. Έτσι και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις. Με το που θα χυθεί αίμα, σκάνε μύτη οι εραστές της «ασφάλειας». Όσοι και όσες παθαίνουν μια λαγνεία με το συγκεκριμένο θέμα και τρέμουν τα γόνατά τους κάθε φορά που αντικρίζουν στολές και πηλίκια και γκάνια. Και γράφουν ελεγείες σαν την κατωτέρω. Απολαύστε υπεύθυνα:

«Δεν μπορούμε όμως να στρουθοκαμηλίζουμε. Το πρόβλημα ασφάλειας είναι ζωτικό..
για μια ανοικτή, δημοκρατική κοινωνία. Δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε κάποιους κανόνες που έχουμε συνηθίσει ως τώρα, για να προστατεύσουμε την ελευθερία μας. Χωρίς όμως να προδώσουμε την Ιστορία και τις δημοκρατικές κατακτήσεις μας.»

Δημοσιογράφος το έγραψε αυτό σε χθεσινή εφημερίδα και ήρθε να συμπληρώσει ένας πολιτικός εξίσου ευφάνταστα:

«Οι λαοί της Ευρώπης νιώθουν απροστάτευτοι. Οι πολιτικοί, μέσα από την ασφάλεια που απολαμβάνουν, μπορεί να αρκούνται στις λέξεις καταδίκης, αλλά οι άνθρωποι της καθημερινής ζωής απαιτούν πράξεις. Και είναι θλιβερό πολλοί από τους δράστες εγκληματικών ενεργειών, με δεκάδες νεκρούς, να αποδεικνύεται πως ήταν γνωστοί στις αρχές είτε ως σύγχρονοι δήθεν μετανάστες είτε ως μετανάστες δεύτερης γενιάς που είχαν εντοπιστεί ως ύποπτοι.»

Το πιάσατε το υπονοούμενο που έλεγε κι ο αλησμόνητος ο χέρι-χέρι; Όλα τα ξέρει η αστυνομία, αλλά της δένουν τα χέρια οι πολιτικοί. Που αρκούνται σε μπατσάκια εκεί που πρέπει να πέσει ράβδος. Και γιατί μόνο ράβδος δηλαδή; Να πέσει και γκασμάς και μπετόβεργα και γκωσιά που λέμε και στο χωριό μου. Αφού εντοπίζουμε τους υπόπτους, να τους ρίχνουμε κατευθείαν στη μπουζού παρέα με τα βαποράκια, να μάθουν να συμπεριφέρονται. Αρκεί κάποιος να τους βαφτίσει υπόπτους και κάποιος άλλος να ορκιστεί ότι είναι μετανάστες, σκούροι, καρκαμανέδες και όχι απλοί μελαχροινοί που τους πήρε λίγο ο ήλιος τώρα το καλοκαιράκι.
Κι όλα αυτά με προσοχή στην Ιστορία μας και στη Δημοκρατία μας, ε; Μην τύχει και τις προδώσουμε. Με αυτή την Ιστορία και αυτή τη Δημοκρατία δεν είναι που πορευθήκαμε όλοι μαζί και ρίξαμε αυτόν τον εγκληματία τον Καντάφι; Και τώρα έχει γεμίσει 400.000 υποψήφιους προς Ευρώπη μετανάστες η Λιβύη και ζητάνε προγεφύρωμα στην Αφρική οι Ιταλοί γιατί καταλάβανε ότι τους πιάσανε οι σύμμαχοι κορόιδα. Διότι αυτό το παιχνίδι το ιμπεριαλιστικό είναι σαν τα ψώνια στα μαγαζιά παλαιού τύπου. Όπου σε προειδοποιούσε η πινακίδα πως «άμα απομακρυνθείς εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Κάνανε λοιπόν ταμείο οι πετρελαιάδες και οι μεγάλες δυνάμεις και βρήκανε ότι το λάθος θα το πληρώσει η Ρώμη. Δημοκρατικά και Ιστορικά πάντοτε, με σεβασμό στην ανοικτή κοινωνία. Διότι το σωστό δεν είναι να στρουθοκαμηλίζουμε. Το σωστό είναι να τη μαδάμε τη στρουθοκάμηλο, μέχρι το τελευταίο της πούπουλο. Κι άμα κρυώνει το χειμώνα, να βάλει θέρμανση…

Υ.Γ.: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήταν άγιος, αλλά ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Γι’ αυτό και έσπευσε μετά απ’ τη χούντα να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Ήξερε τι του γινόταν, σε αντίθεση με κάποιους μπαγλαμάδες που παριστάνουν τους επιγόνους του και εξισώνουν τους κομμουνιστές με τους φασίστες.

 newpost.gr

Για την ελευθεροτυπία ρε γαμώτο;

« Τα Νέα» κυκλοφόρησαν ξανά χθες και το «Βήμα» σήμερα, υπό νέα ιδιοκτησία. Ο δεύτερος νέος μεγάλος παίκτης στα ΜΜΕ, ο Ι. Σαββίδης ανακοίνωσε ότι θα επανεκδώσει το «Έθνος » και τα άλλα έντυπα των εκδόσεων Μπόμπολα, του δεύτερου ιστορικού εκδοτικού συγκροτήματος που κατέρρευσε λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και της φούσκας των ελληνικών ΜΜΕ.  Θα είναι όμως καλύτερα ή χειρότερη η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών με τα νέα σχήματα;

Με ένα κοινό άρθρο στις 2 εφημερίδες του, ο νέος ιδιοκτήτης του ΔΟΛ Βαγγέλης Μαρινάκης  επιχειρεί να διασκεδάσει τις υπόνοιες που δημιουργεί η παρουσία του στα ΜΜΕ, με δεδομένες τις σχέσεις του με την ηγεσία της ΝΔ και την οικογένεια Μητσοτάκη. Υπόσχεται ανεξάρτητη ενημέρωση, τεκμηριωμένη και ευπρεπή γνώμη  χωρίς φανατισμό και  προάσπιση των αρχών της Δημοκρατίας.

Όμως τα πρώτα δείγματα των δύο εφημερίδων που επανεκδόθηκαν, τις εμφανίζουν να κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με αυτή που είχαν πριν από τη σύντομη διακοπή της έκδοσης τους. Τα «Νέα» συνέχισαν τη μονομερή επίθεση εναντίον της κυβέρνησης, παραπέμποντας περισσότερο σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο παρά σε «ανεξάρτητη ενημέρωση χωρίς φανατισμούς», όπως επαγγέλλεται ο νέος ιδιοκτήτης στο άρθρο του. Ακόμη και ο Κ. Λαλιώτης βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής, έστω και μπαγιάτικης, επειδή θύμισε πριν 10 μέρες τις αντιδεξιές καταβολές του ΠΑΣΟΚ.

Το σημερινό «Βήμα» είναι λιγότερο επιθετικό, αλλά και πάλι για τη μεν κυβέρνηση προαναγγέλλεται ότι ανεβαίνει «στη ΔΕΘ με κούφιο success story» την ίδια στιγμή που τα σχέδια της ΝΔ παρουσιάζονται με «αντικειμενικό» τρόπο, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά στις παλινωδίες του κ. Μητσοτάκη στο θέμα των πυρκαγιών.

Ο κ. Μαρινάκης υποστηρίζει στο άρθρο του ότι δεν έχει επιχειρηματικά συμφέροντα στην Ελλάδα και άρα δεν έχει « δεσμεύσεις απέναντι στον οιονδήποτε ». Όμως και ο Ολυμπιακός είναι και μια επιχείρηση, η ποδοσφαιρική πορεία της οποίας -ειδικά στην Ελλάδα- εξαρτάται και από τις πολιτικές διασυνδέσεις. Είναι άλλωστε από τους λίγους επιχειρηματίες, που απασχόλησε τη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών.

Ένα είναι το μοναδικό κριτήριο για το αν ο νέος εκδότης εννοεί όσα γράφει: οι εφημερίδες του θα πρέπει να επιστρέψουν στους αναγνώστες στους οποίους παραδοσιακά απευθύνονταν, αυτούς δηλαδή που ανήκουν στη δημοκρατική παράταξη και τη κεντροαριστερά. Η σχεδόν πλήρης ταύτιση με τη ΝΔ ήταν άλλωστε μια βασική αιτία της κυκλοφοριακής τους κατάρρευσης.

Το ίδιο κανονικά θα πρέπει να γίνει με το «Έθνος» του κ. Σαββίδη, που επίσης είχε παρατήσει το παραδοσιακό κοινό του, γέρνοντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη κυβέρνηση. Διαφορετικά οι εφημερίδες δεν θα ανακάμψουν ποτέ, εδραιώνοντας συγχρόνως την πεποίθηση ότι οι νέοι εκδότες δεν μπήκαν στο χορό «Για την ελευθεροτυπία ρε γαμώτο»

tvxs

Αφόρητη πλήξη

του Τάσου Παππά

Στο ίδιο έργο θεατές εδώ και πολλά χρόνια. Η επανάληψη κουράζει, αλλά οι συντελεστές της παράστασης δεν λένε να ανανεωθούν, ούτε βεβαίως διανοούνται να ανεβάσουν κάτι καινούργιο. Τυφλοσούρτης.

Κάθε καλοκαίρι «καίγεται» η Ελλάδα, κάθε καλοκαίρι ακούμε τις ίδιες τεμπέλικες θεωρίες, τα ίδια ζαβλακωμένα επιχειρήματα, τις ίδιες κατηγορίες και βλέπουμε στις οθόνες μας ακριβώς τις ίδιες προκλητικά μεροληπτικές προσεγγίσεις. Δράστες οι συνήθεις ύποπτοι (πολιτικοί, δημοσιογράφοι) οι οποίοι χωρίς να διαθέτουν τα τυπικά προσόντα αυτοχειροτονούνται εμπειρογνώμονες και εκφωνούν τρομώδη παραληρήματα.

Νοσηρή μονομανία χωρίς τελειωμό. Οι πολιτικοί προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους, τα μέσα ενημέρωσης (κυρίως τα τηλεοπτικά) λειτουργούν με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Οι κυβερνήσεις ανακαλύπτουν σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται την καταστροφή της χώρας και εγκαλούν τις αντιπολιτεύσεις για εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, οι αντιπολιτεύσεις καταγγέλλουν τις κυβερνήσεις ότι είναι ανίκανες να διαχειριστούν την κατάσταση, κατώτερες των κρίσιμων περιστάσεων και ζητούν παραιτήσεις υπουργών, ενίοτε και πρωθυπουργών. Αφόρητες κοινοτοπίες. Οι πάντες συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει ζώσα μνήμη. Δεν έγινε κάτι διαφορετικό φέτος:

• -Κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποψιάζονται ότι είναι σε εξέλιξη σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας, αλλά δεν αισθάνονται την ανάγκη να προσκομίσουν τα στοιχεία που έχουν (;) στη διάθεσή τους προκειμένου να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους. Κουβέντα να γίνεται. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Δεν πρωτοτυπούν φυσικά. Τον κανόνα ακολουθούν. Είχαν προηγηθεί αξιωματούχοι άλλων κυβερνήσεων.
• -Τα κόμματα της αντιπολίτευσης λοιδορούν την κυβέρνηση γιατί επιστρατεύει τις θεωρίες συνωμοσίας και υποστηρίζουν ότι πρόκειται για δόλια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας. Ξεχνούν, γιατί έτσι τα βολεύει, ότι όταν κυβερνούσαν είχαν πράξει τα ίδια και χειρότερα. Οι συνωμότες πρέπει να έχουν φτάσει στην… τέταρτη ηλικία (δρουν ακατάπαυστα από τη δεκαετία του ’70), αλλά ακόμη είναι χαλκέντεροι.
• -Μέσα ενημέρωσης σε αγαστή συνεργασία με την αντιπολίτευση κατηγορούν την κυβέρνηση ότι είναι απούσα και τον πρωθυπουργό ότι είναι άφαντος. Προφανώς θα ήθελαν να δουν τον Σκουρλέτη με μάνικα να σβήνει φωτιές, τον Τόσκα με δρεπάνι να κόβει τα ξερά χόρτα και τον Τσίπρα κατάλληλα ενδεδυμένο, σκυμμένο πάνω από χάρτες με ύφος βαρύ και ασήκωτο να καθοδηγεί από τον ασύρματο τα αεροπλάνα και τις επίγειες δυνάμεις. Οταν όμως οι υπουργοί παίρνουν μέρος σε συσκέψεις και ο πρωθυπουργός πετάει με ελικόπτερο πάνω από τις καμένες περιοχές, κάνουν λόγο για φτηνά επικοινωνιακά τρικ.
• -Μέσα ενημέρωσης και κόμματα της αντιπολίτευσης επικεντρώνουν την κριτική τους στην κυβέρνηση (και στο παρελθόν έτσι γινόταν) για την έκταση των ζημιών και για την απουσία προληπτικών μηχανισμών, αν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι τεράστιες είναι οι ευθύνες και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πρόκειται για εσκεμμένη παράλειψη γιατί στις περιοχές που επλήγησαν υπάρχουν δήμαρχοι και κοινοτάρχες που ανήκουν στη συντηρητική παράταξη. Δεν θα βάλουν τα χεράκια τους να βγάλουν τα ματάκια τους. Αν είχαν να κάνουν με συριζαίους δημάρχους θα τους τσάκιζαν χωρίς έλεος.
• -Δήμαρχοι και κοινοτάρχες βγαίνουν στις τηλεοράσεις και απαιτούν περισσότερα εναέρια μέσα πυρόσβεσης, μιλούν σε υψηλούς τόνους για έλλειμμα συντονισμού και καθυστερημένη επέμβαση, αλλά αποφεύγουν (άλλωστε δεν τους ρωτάει κανείς) να πουν κάτι για το δικό τους έργο: Εκαναν εγκαίρως αντιπυρικές ζώνες; Ανοιξαν δρόμους όταν έπρεπε; Καθάρισαν τους σκουπιδότοπους που είναι μία από τις αιτίες των πυρκαγιών; Ασήμαντες λεπτομέρειες και για τους τοπικούς άρχοντες και για την αντιπολίτευση και για τα μέσα ενημέρωσης. Το κράτος φταίει για τα πάντα. Το απρόσωπο κράτος. Ναι, αλλά κράτος είναι και οι πυροσβέστες και σ’ αυτούς όλοι δίνουν συγχαρητήρια και εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για την τιτάνια μάχη που δίνουν κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες με πενιχρά μέσα. Αν και δεν λείπουν οι υπαινιγμοί για περίεργη δράση της Πυροσβεστικής σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι λεγεωνάριοι του κιτρινισμού επισήμαναν τον ιδιαίτερο ζήλο ομάδας πυροσβεστών να προστατεύσουν το σπίτι του Κουφοντίνα στον Βαρνάβα! Λέτε να είχε η «17 Νοέμβρη»... κολόνα στην Πυροσβεστική που παραμένει ασύλληπτη;
• -Και βέβαια μέσα στην «τούρλα του Σαββάτου», για να μην κατηγορηθούν τα κόμματα για στείρα αντιπολίτευση, καταθέτουν προτάσεις (μέσω facebook) για οριστική λύση του προβλήματος. Τώρα, γιατί δεν τις υλοποίησαν όταν ήταν στα πράγματα (καμιά σαρανταριά χρόνια) είναι άλλη μία ασήμαντη λεπτομέρεια. Αλλά πόσο σοβαρές είναι προτάσεις του τύπου: Καλύτερος συντονισμός μεταξύ όλων των εμπλεκομένων φορέων. (Από πρωτοτυπία σκίζουμε). Απόλυτη προτεραιότητα στην αναβάθμιση των εναέριων μέσων. (Το 2000 -τότε που μπαίναμε μετά φανών και λαμπάδων στην ΟΝΕ- έγινε η τελευταία αγορά). Προληπτικός καθαρισμός των δασών από οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει ως εύφλεκτη ύλη. (Αραγε πόσα επιτελεία συνεδρίασαν και επί πόσες μέρες για να καταλήξουν σ’ αυτήν τη ρηξικέλευθη ιδέα;). Συγκρότηση ειδικού σώματος δασοκομάντος. (Με νέες προσλήψεις; Ρώτησαν την τρόικα; Γιατί πριν από μερικούς μήνες η Ν.Δ. καταψήφισε την τροπολογία που αφορούσε 2.093 πυροσβέστες 5ετούς υποχρέωσης; Γιατί η Δημοκρατική Συμπαράταξη δήλωσε «παρών»; Μήπως για να κρατήσει ίσες αποστάσεις από τη Δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ;).

Πληκτικά όλα τούτα; Προφανώς. Ωστόσο η εικόνα είναι θλιβερή: δάση εξαφανίζονται, σπίτια καταστρέφονται, περιουσίες χάνονται, αυθαίρετα φυτρώνουν μέσα στα καμένα (100.000 στην Αττική και 700.000 σ' όλη την Ελλάδα). Θα αλλάξει κάτι κάποτε;

efsyn

Η θεωρία των δυο άκρων, ένα διαχρονικό εργαλείο της αστικής τάξης

Δεν εξισώνονται ο ναζισμός με τον κομμουνισμό, παρά μόνο από αυτούς που θέλουν κοινωνίες εκμετάλλευσης, κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων.

του Θάνου Νασόπουλου*

Η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να αξιοποιήσει στην πολιτική αντιπαράθεση τον αντικομμουνισμό. Παράλληλα, προσφάτως, διάφοροι "ιστορικοί αναλυτές" προβαίνουν στην υστερική αντικομμουνιστική αναθεώρηση της ιστορίας. Η επίκληση στον "εγκληματικό κομμουνισμό" έχει συγκεκριμένη στόχευση. Όταν το πολιτικό σου πρόγραμμα αφορά αποκλειστικά την ελληνική ελίτ, τότε επιδιώκεις να μετατοπίσεις το πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού στην προσπάθεια σου να διευρύνεις τα πολιτικά σου ακροατήρια.

Η ιστορική απόληξη της αντικομμουνιστικής υστερίας ήταν πάντα η επίκληση του κομμουνιστικού κινδύνου. Αυτή η επίκληση στην Ελλάδα έφερε δυο δικτατορίες, του Μεταξά και του Παπαδόπουλου. Τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" ωστόσο επισήμαιναν πριν την επιβολή των δικτατοριών, τα αστικά κόμματα όπως αυτό των Φιλελεύθερων, η Ε.Ρ.Ε και η Ένωση Κέντρου.

Το αφήγημα του "κομμουνιστικού κινδύνου" ήταν και παραμένει πρωτίστως ένα χαρτί των αστικών δυνάμεων. Η θεωρία των δύο άκρων, η εξίσωση δηλαδή του κομμουνισμού με τον ναζισμό και τον φασισμό, δεν ξεπλένει απλά τους δεύτερους, αλλά ως γνήσια έκφραση της επιθετικότητας της αστικής τάξης στοχεύει άμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και τις διεκδικήσεις τους. Ο κομμουνιστικός κίνδυνος έρχεται απλά να νομιμμοποιήσει αυτή την επιθετικότητα.

Ο ναζισμός είναι από τη "φύση" του μια εγκληματική ιδεολογία. Δομικά του χαρακτηριστικά είναι ο ρατσισμός, ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο αντισημιτισμός και η απόρριψη της πάλης των τάξεων. Ο κομμουνισμός είναι η ιδεολογία εκείνη που οραματίζεται μια κοινωνία που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία βασισμένη στις ανάγκες όλων των ανθρώπων. Δεν εξισώνονται ο ναζισμός με τον κομμουνισμό, παρά μόνο από αυτούς που θέλουν κοινωνίες εκμετάλλευσης, κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων.

Η θεωρία των δυο άκρων σφυρηλατείται από την υποκριτική απόρριψη της βίας από όπου και αν προέρχεται, από τις αστικές δυνάμεις και το πεδίο αναπαραγωγής και νομιμοποίησης τους, το αστικό κράτος. Μόνο που η βία έχει δυο πολύ διαφορετικές μορφές, τη θεσμοποιημένη βία των κυρίαρχων, δηλαδή του κράτους και τη βία της αντίστασης. Όπως έλεγε και ο Μαρκούζε " Οι δύο αυτές μορφές επιτελούν αντίθετες λειτουργίες. Υπάρχει η βία της καταστολής και η βία της απελευθέρωσης. Υπάρχει η βία της υπεράσπισης της ζωής και η βία της επιθετικότητας." Το κήρυγμα υπέρ της μη βίας απλά διατηρεί και νομιμοποιεί τη θεσμοποιημένη βία των κυρίαρχων. Ο ναζισμός και ο φασισμός ήταν πέρα από όλα τα άλλα αυτή ακριβώς η βία πέρα, από τα μέχρι εκείνη τη στιγμή, όρια της νομιμοποίησης.

Ο αντικομμουνισμός και η θεωρία των δυο άκρων πρέπει να γίνει σαφές, δεν εναντιώνονται απλά στα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα. Εναντιώνονται στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, τις δυνάμεις της εργασίας και της δημιουργίας και στην προοπτική τους να ζήσουν καλύτερα

* Ο Θάνος Νασόπουλος είναι μέλος του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

left

Σε πείσμα του τρόμου

Δεν θα χαρίσουμε στους τζιχαντιστές τις πόλεις μας, τον τρόπο ζωής μας, δεν θα τους αφήσουμε να νικήσουν επιβάλλοντας τον φόβο

της Κάκης Μπαλή

Χθες χτύπησαν στη Βαρκελώνη. Πριν από λίγους μήνες στο Λονδίνο. Λίγο νωρίτερα στη Στοκχόλμη, στις Κάννες, στο Βερολίνο. Κάποιες φορές το τρελό φορτηγό του φανατισμένου τζιχαντιστή έπεσε πάνω στο ανυποψίαστο πλήθος σε μέρη αγαπημένα, σε γειτονιές, που θα μπορούσε να βρίσκεται κάποιος από μας, από τους φίλους, την παρέα, την οικογένεια.

Πόσες φορές δεν βρέθηκα στο χριστουγεννιάτικο παζάρι δίπλα στην Εκκλησία της Μνήμης στο Βερολίνο; Πόσες φορές δεν έβγαλε ο Γιώργος βόλτα τα παιδιά του στις Ράμπλας στη Βαρκελώνη; Πόσες φορές δεν πήγε κάποιος φίλος να ανακαλύψει τη γοητεία της προκυμαίας στις Κάννες, τα αξιοθέατα του Φίνσμπουρι Παρκ στο Λονδίνο; Πόσα από αυτά τα μέρη του τρόμου δεν είναι επώδυνα οικεία; Πόσο δεν μας παγώνει κάθε φορά η είδηση από το τρομοκρατικό χτύπημα σ’ αυτόν τον δικό μας κόσμο, στις γειτονιές που συνδέονται με διασκέδαση και χαρά;

Κι όταν υποχωρήσει το σοκ και μάθουμε πώς περίπου έγιναν τα πράγματα, το επόμενο συναίσθημα είναι η αδυναμία. Πώς μπορεί κανείς να σταματήσει μια νταλίκα, ένα φορτηγό, ένα βανάκι; Πώς μπορεί μια ευνομούμενη Πολιτεία να παρακολουθεί επί 24ώρου βάσεως χιλιάδες δυνάμει υπόπτους, χωρίς να στερεί από τους αθώους πολίτες της τα δικαιώματά τους; Πώς μπορεί να αποτρέψει το επόμενο τρομοκρατικό χτύπημα σε «μαλακούς» στόχους, σε διαβάτες που κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους, τις διακοπές τους; Άσε που, όταν οι διωκτικές αρχές καταφέρνουν να αποτρέψουν ένα χτύπημα, δεν το μαθαίνουμε ποτέ - ή η όποια σχετική πληροφορία εξαφανίζεται αμέσως από τη μνήμη μας.

Σ’ αυτό το αίσθημα της αδυναμίας έρχεται - ευτυχώς ακόμη- να προστεθεί και το πείσμα. Δεν θα χαρίσουμε στους τζιχαντιστές τις πόλεις μας, τον τρόπο ζωής μας, δεν θα τους αφήσουμε να νικήσουν επιβάλλοντας τον φόβο. Αυτό δηλώνουν κάθε φορά οι τοπικοί άρχοντες, αυτό είπε χθες και η δήμαρχος της Βαρκελώνης. Και το ενδιαφέρον είναι ότι, όσο κι αν ακούγεται σαν δήλωση πεισμωμένου παιδιού - κι όσο κι αν το κοροϊδεύουν οι παντογνώστες ακροδεξιοί, που έχουν έτοιμη τη… λύση της περιχαράκωσης και της τυφλής καταστολής-, εκ των υστέρων αποδεικνύεται αληθινή. Οι πόλεις παραμένουν ζωντανές και πολύχρωμες σε πείσμα του τρόμου.

αυγή

Για τη νέα αντικομμουνιστική υστερία

του Δημήτρη Σούλτα

Είμαι αντισταλινικός μέχρι το μεδούλι. Με τον ίδιο τρόπο που είμαι αντι- σε κάθε εξουσία που χρησιμοποιεί βία, απαγορεύσεις, εκτοπίσεις για να διατηρήσει την κυριαρχία της.

Είμαι κατά κάθε εξουσίας που χρησιμοποιεί τεθωρακισμένα κατά πολιτών για να τους "νουθετήσει" (είναι και η μέρα σήμερα επίκαιρη ως προς αυτό). Είμαι κατά κάθε εξουσίας που θα απαγορεύσει έστω και ένα κείμενο (πόσο μάλλον όταν έχει στήσει μηχανισμό λογοκρισίας).

Πιστεύω όμως ότι όλη αυτή η φιλολογία ταύτισης του ναζισμού με τον κομμουνισμό είναι και ανιστόρητη και εξαιρετικά ύποπτη. Δεν στοχεύει στην υπεράσπιση δικαιωμάτων. Στοχεύει στο να στοχοποιήσει και να υπονομεύσει ό,τι μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ευρωπαϊκή "νομιμότητα", σε ό,τι μπορεί να αμφισβητήσει τα "ιερά και τα όσια" του ευρωπαϊκού ιερατείου.

Είναι χαρακτηριστική η καραμέλα των τελευταίων ετών περί "σοβιετίας", όταν περιγράφονται παθογένειες που όλως τυχαίως δεν υπηρετήθηκαν από κανέναν κομμουνιστή, αλλά από τους βασικούς κομματικούς πυλώνες του αστικού κοινοβουλευτισμού. Είναι μια προσπάθεια δημιουργίας ενός "δαίμονα" στα πρότυπα της αντικομμουνιστικής υστερίας της περιόδου του ψυχρού πολέμου. Να θυμίσω μόνο ότι ο Χίτλερ δεν κυριάρχησε στην Γερμανία γιατί τον στήριξαν οι κομμουνιστές, αλλά γιατί μεγάλο μέρος του αστικού πολιτικού προσωπικού θεώρησε ότι θα μπορούσε να τον κάνει σύμμαχο και να τον "μαλακώσει".

Η νέα αντικομμουνιστική υστερία δεν έχει σχέση με καμία πίστη στη Δημοκρατία, με καμία πίστη στα θεμελειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλιώς θα είχαν μπει στο κάδρο και τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας της Δύσης, θα είχε μπει στο κάδρο το σύνολο των εγκλημάτων από τις δικτατορίες που έσπειραν ανά τον κόσμο οι ισχυροί της Δύσης και τα δεσποτικά καθεστώτα που είναι σύμμαχοι της Δύσης.

Οι συμψηφισμοί σπανίως αποκαλύπτουν κάποια αλήθεια, συνήθως έχουν σκοπό να φωτίσουν μια "αλήθεια" για να συσκοτίσουν κάποια άλλη. Και είναι τουλάχιστον θράσος να γίνονται σ' αυτή τη χώρα τιμητές των πάντων αυτοί που έχουν ξεπλύνει υμνητές του καθεστώτος που σακάτευε καθ' εκάστην αγωνιστές- χιλιάδες απ΄ αυτούς κομμουνιστές- σε ευαγή ιδρύματα όπως η ΕΑΤ- ΕΣΑ.

tvxs

Ο θρήνος της Βαρκελώνης και των μεταναστών

 Όταν μια σφαγή οδηγεί σε κάθε είδους χολερικές διαπιστώσεις

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Τώρα που έβγαλε βιβλίο ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ξύπνησε κάπως κι απ’ την ραστώνη τη θερινή. Κι επειδή κάπως πρέπει να διαφημίσει το πόνημά του, τουιτάρει με μια σχετική μανία. Πρωί, βράδυ, μεσημέρι ενίοτε, όλη την ώρα με το κινητό στο χέρι είναι ο άνθρωπος. Ίσως και με το λάπτοπ, δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς το βαθμό της προσήλωσής του στη μοντέρνα τεχνολογία. Σημασία έχει πάντως ότι τουιτάρει σαν πραγματικός νεοφιλελεύθερος, όχι σαν κάνας μπαγλαμάς της λαϊκής δεξιάς ή κάνα φρούτο της μπορντοροδοκόκκινης αριστεράς. Και γράφει διαμάντια στον ουρανό της νύχτας:..

«Τα ισλαμικά κτήνη εκτέλεσαν κι άλλους αθώους στη Βαρκελώνη. Προσέξτε, μήπως δεν υποδεχθείτε με τιμές μερικές ακόμη 100δες Μουσουλμάνους…»

Αυτά βεβαίως ισχύουν όταν οι Μουσουλμάνοι είναι τίποτις κουρελήδες, τίποτις γίδια, τίποτις μπαταλαμάδες που λέμε και στο χωριό μου. Αν τους κυνηγάνε οι σφαίρες και οι ζανταρμάδες κι έχει γίνει το σπίτι τους γαρμπίλι ψιλό από τις μπόμπες. Όταν κυκλοφορούν με λιμουζίνες όμως, όταν μυρίζει το πουκάμισό τους πετρέλαιο αντί για μπαρούτι, όταν βάζουν το χέρι στην τσέπη και βγάζουν εκατοδόλαρα αντί για ψύλλους τότε είναι ευπρόσδεκτοι, τότε τους αγαπάμε, τότε τους υποληπτόμεθα κι ας έρχονται όχι σε εκατοντάδες αλλά σε χιλιάδες. Σε δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες και σε εκατομμύρια ακόμη, το χρήμα να ρέει κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει!
Βλέπε και το πόνημα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου με τίτλο «Αζερμπαϊτζάν, Κυρίαρχος στο σταυροδρόμι της Ευρασίας», όπου μαθαίνουμε ότι:

«Οι μεγαλύτεροι διεθνείς παίκτες την ώρα αυτή κοιτούν προς το Αζερμπαϊτζάν και βλέπουν μια χώρα σοβαρή και ειλικρινή με μακροπρόθεσμους οικονομικούς και πολιτικούς οραματισμούς.»

Να υποθέσω ότι άλλος είναι ο Αλλάχ των Αζέρων και άλλος των Σύρων ή των Ιρακινών ή μήπως οι σπουδές του φίλεργου Ανδρέα δεν περιλαμβάνουν την θεολογία; Μπερδεμένα πράγματα και δεν φτάνει το πτωχό μυαλό του ρεπόρτερ Ξανθάκη για να τα ξεδιαλύνει…
Τα ξεδιάλυνε όμως χθες ο Βούλγαρος υπουργός Άμυνας Κραζιμίρ Καρακατσανόφ, δηλώνοντας ευθαρσώς στην “Die Welt”:

«Για το λόγο αυτό πιστεύουμε ότι στην Ιταλία και την Ελλάδα θα έπρεπε δυνάμεις του ΝΑΤΟ να υπερασπίζονται τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, εν ανάγκη ακόμα και με τη χρήση όπλων.»

Να σε κυνηγάει δηλαδή το ISIS από πίσω και να σε ντουφεκάει ο Βούλγαρος από εμπρός, τέτοια μοίρα ποιος την είδε και δεν τη ζήλεψε; Ακόμη κι ο γίγαντας ο Ανδριανόπουλος δεν το πρότεινε ακόμη, παρότι κάποιοι ομοϊδεάτες του φιλελέδες («νεοφιλελεύθεροι», όπως τους αποκαλεί ο ίδιος), έτοιμοι και έτοιμες είναι να απασφαλίσουν το Λούγκερ. Τους εύχομαι καλή τύχη και να μην ξεχνάνε αυτό που λένε στην Κρήτη:

«Άμα το βγάλεις από τη θήκη το σιδερικό, πρέπει να είσαι αποφασισμένος να το δουλέψεις κιόλας. Αλλιώς θα το βάλεις εκεί που ξέρεις.»

newpost.gr

Νταρ-αλ-χαρμπ και Νταρ-αλ-Ισλάμ, τα γεννήματα του καπιταλισμού

Το αγριεμένο φάντασμα του καπιταλισμού, και των πολεμικών σχέσεων που δημιουργεί, πλανάται πάνω από τα κεφάλια του ανθρώπινου γένους και βάζει σε μπελάδες τους, ανάλογα με ποιον Θεό μιλάς, περιούσιους λαούς.

της Κατέ Καζάντη

Μια δέσμη από κοινωνικούς και πολιτικούς κανόνες οι οποίοι ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων, ένα σύνολο από ήθη και συνήθειες που διαμορφώνουν –και διαμορφώνονται από- την κουλτούρα μιας κοινωνίας, να τι είναι εν τοις πράγμασι μια θρησκεία. Ακόμα δε και η στενά προσωπική, μεταφυσική σχέση της ύπαρξης με το άγνωστο, μεταθανάτιο υπερβατό, ακόμα και τούτη μετέχει στην κοινωνικοπολιτική διαπλοκή, εφόσον ειδωθεί ως το προσφορότερο έδαφος για να ευδοκιμήσουν κάθε λογής φανατισμοί.

Ο ενοποιητικός χαρακτήρας των διαφόρων θρησκευμάτων, ιδίως των σύγχρονων μονοθεϊστικών, συνίσταται στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους: συνδεδεμένα με συγκεκριμένες κοινότητες λαών, αυτοορίζονται, όλες, ως η «μια και μοναδική αλήθεια». Οι δε λαοί τους βρίσκονται επιφορτισμένοι με το ιερό καθήκον να σώσουν τον μάταιο τούτο κόσμο, με τους όρους και τους νόμους που αυτοί αντιλαμβάνονται ως ορθούς και ηθικούς.  

Η ιστορική πορεία της κουλτούρας των θρησκευμάτων είναι, προφανώς, συνδεμένη και μεταβάλλεται, αναλόγως της πορείας της γενικής πολιτικής ιστορίας της ανθρωπότητας.

Για παράδειγμα, στους πέντε στύλους του Ισλάμ -πίστη σε ένα Θεό, προσευχή, ελεημοσύνη, νηστεία,  προσκύνημα στη Μέκκα- ο προστιθέμενος, και κάποτε υποδεέστερος, έκτος, ο Ιερός Πόλεμος, γίνεται, στους καιρούς μας, το απόλυτο θεϊκό πρόταγμα. Όχι μοναχά σε ιδεολογικό – θεολογικό – μεταφυσικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε πρακτικό – πολιτικό. Τούτο δεν έγινε βέβαια τυχαία, ούτε ξαφνικά. Κατά τους αιώνες όταν ο μουσουλμανικός κόσμος έφτανε στο απόγειο της πολιτιστικής και πολιτικής ισχύος, πριν την αποικιοκρατία, για την Κοινότητα των Πιστών οι στρατιωτικές κατακτήσεις ή η πιστή εφαρμογή της Σαρία ήταν πράγματα έως και αδιάφορα. Αλλά η κατακτητική επέλαση της Δύσης, η δυτική ηγεμονία και οι ντόπιοι συνεχιστές της, ουδόλως άμβλυναν τις κοινωνικές ανισότητες, τις ταξικές αντιθέσεις. Η επικράτηση ενός στρεβλού μοντέλου, όπου ο κύκλος της φτώχειας διευρύνθηκε μαζί με την ανάπτυξη του άκρατου καταναλωτισμού των εγχώριων ελίτ, όρισαν την λεγόμενη «αποτυχία του μοντερνισμού». Ταυτόχρονα, διαμόρφωσαν έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο πιστού: φτωχοί ή λιγότερο φτωχοί, αγράμματοι ή και με πτυχία πανεπιστημίων, άνθρωποι πάντως που αδυνατούν να πραγματώσουν το όραμα μιας ζωής όπως τη θέλουν, αγριεύουν. Η μεγαθυμία του Αλλάχ αντικαθίσταται από το τζιχάντ. Η Δύση γίνεται Νταρ-αλ-χαρμπ, Οίκος Πολέμου, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον Νταρ-αλ-Ισλάμ, τον Οίκο του Ισλάμ.   

Αλλά ταυτόχρονα με την αλλαγή προτύπου στην Ανατολή, αλλάζει, νωρίτερα ίσως, και το ανθρωπολογικό πρότυπο στη Δύση. Ο μνησίκακος, άκρως νεοφιλελεύθερος πολίτης της Δύσης, απομακρυσμένος από την κουλτούρα της αλληλεγγύης, της ισότητας και των δικαιωμάτων, κυριλέ και καταναλωτικός αλλά στο βάθος ρατσιστής, εφόσον στέκει αδιάφορος μπροστά στις θηριωδίες και στα εγκλήματα πολέμου, με σκοπό το κέρδος, κυριαρχεί. Κι έπειτα έρχεται, ως φυσικό επόμενο, η διάχυση του νεοφασισμού. 

Η σιωπή, ας πούμε, για τον τρόπο με τον οποίο το ISIS διαπλέκεται με τις δήθεν υπεράνω πάσης υποψίας βιομηχανίες όπλων, αυτοκινήτων, πετρελαϊκές κ.ο.κ. είναι χαρακτηριστική. Οι ελάχιστοι που καρπώνονται τον διεθνή πλούτο και νιώθουν ταυτόχρονα να κείνται πέραν του θανάτου, φλυαρούν για τον τρόμο, αλλά ούτε κουβέντα για τις υπόγειες διαδρομές του υπερκέρδους. Πόσα, αλήθεια, τσέπωσε η Δύση από την καταστροφή κεφαλαίου – κατά Σουμπέτερ «δημιουργική» - στον πόλεμο του Ιράκ;  Πόσα στο Αφγανιστάν, πόσα όπου αλλού;

Το αγριεμένο φάντασμα του καπιταλισμού, και των πολεμικών σχέσεων που δημιουργεί, πλανάται πάνω από τα κεφάλια του ανθρώπινου γένους και βάζει σε μπελάδες τους, ανάλογα με ποιον Θεό μιλάς, περιούσιους λαούς.

Εάν θα σπάσει σύντομα ή όχι ο κύκλος του φανατισμού, του τρόμου και του αίματος, εξαρτάται από το βαθμό αντίστασης των από κάτω στα επιβαλλόμενα υποδείγματα: του εξεγερμένου του Νταρ-αλ-Ισλάμ και του αδιάφορου στα δεινά του Άλλου προτεστάντη. Οι αγώνες είναι, σε κάθε περίπτωση, μπροστά ενάντια σε ένα μοντέλο – Αρμαγεδδών που διαθέτει όλα τα κακά: ανταγωνισμούς, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, καταστροφή της φύσης, βιαιότητες κάθε λογής, ατέλειωτους πολέμους. 

left