Μέλισσες, λύκοι και νεοναζί σε μια σχολική τάξη

Ένα μάθημα γλώσσας και λογοτεχνίας από τη δίκη της Χρυσής Αυγής

του Κωστή Παπαιωάννου

Δίδασκα στη Γ' Λυκείου ένα ποίημα της Βισουάβα Σιμπόρσκα: Σκέψεις που μ' επισκέπτονται στους πολυσύχναστους δρόμους. Συζητούσαμε πώς αποτυπώνονται στους στίχους οι ζωές των ανθρώπων, οι μείζονες και ελάσσονες βίοι. Και σε μια «στροφή» του μαθήματος είπα: «Τώρα θα σας διαβάσω κάτι διαφορετικό, ένα κείμενο πρόσφατο, που συζητιέται πολύ. Τους διάβασα το κλείσιμο της αγόρευσης του συνηγόρου πολιτικής αγωγής Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χ.Α.

«Θέλω να επισημάνω ότι ήταν πολύ σημαντική η προσέλευση των μαρτύρων. Σε όλες τις υποθέσεις. Ειδικά στη δική μας περίπτωση, η προσέλευση των Αιγύπτιων αλιεργατών, ανθρώπων που είναι ξένοι, σε μια ξένη χώρα, που δεν ήρθαν εδώ για φασαρίες, ούτε για να κάνουν πολιτικό αγώνα. Ήρθαν για το μεροκάματο. Ήταν σημαντικό ότι βρήκαν το θάρρος, αφύλαχτοι, επώνυμοι, να σταθούν και να δείξουν.

(...) Πιο σημαντικές θεωρώ ότι ήταν οι δύο φοιτήτριες, η Δήμητρα Ζώρζου και η Παρασκευή Καραγιαννίδου. Δυο νέες κοπέλες που βρέθηκαν τυχαία σ' ένα παγκάκι να λένε τα δικά τους και κατέληξαν να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες της σημαντικότερης πολιτικής δολοφονίας της γενιάς μας, τουλάχιστον των τελευταίων δεκαετιών. Και δεν φοβήθηκαν να δώσουν το όνομά τους. Και θυμόσαστε ότι οι αστυνομικοί έκαναν έκκληση, αλλά πολύ λίγοι το έκαναν, από πολύ κόσμο που το είχε δει, γιατί το έγκλημα έγινε "σε δημόσια θέα".

(...) Το βράδυ εκείνο η Καραγιαννίδου επικοινώνησε με τη μητέρα της για να της πει ότι είναι σε ένα αστυνομικό όχημα, ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας μιας δολοφονίας και ότι πάει να καταθέσει. Και η μητέρα της είπε τότε: "Kατέβα τώρα από το αυτοκίνητο όπου κι αν είσαι, πάρε ένα ταξί και γύρνα σπίτι σου". Και η Καραγιαννίδου της απάντησε: "Αν ήταν κάτω πεσμένος ο αδελφός μου, θα έλεγες το ίδιο;". Και την αψήφησε. Και πήγε και κατέθεσε.

»Τι φοβερό επεισόδιο στη ζωή ενός ανθρώπου. Να έχεις κάνει ένα παιδί, ένα κορίτσι, να μεγαλώνει, να γίνεται μια νέα κοπέλα, να ενηλικιώνεται, να έρχεται η ώρα να απογαλακτιστεί, να σε αψηφήσει. Και να χτυπάει το τηλέφωνο μετά τα μεσάνυχτα, να ακούς το παιδί σου να σου λέει ότι χύθηκε αίμα, ότι έχει εμπλακεί σ' αυτή την ιστορία και ότι πάει να καταθέσει. Και να σε αψηφάει έτσι. Σε μια τέτοια περίπτωση. Τι φόβο θα πρέπει να ένιωσε αυτή η μάνα εκείνο το βράδυ. Αλλά και τι καμάρι.

Και με ρώτησαν για την πρόταση της εισαγγελέως που δεν αναγνώρισε καμιά ευθύνη της ηγεσίας των νεοναζί για τόσα εγκλήματα. Και από την απορία τους για την εισαγγελέα θυμήθηκα το καβαφικό «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε». Και σκέφτηκα πως ο καθένας λαμβάνει τελικά στην Ιστορία τη θέση που επέλεξε, αυτή που του αξίζει.

»Δεν ξέρουμε για σας, κ. πρόεδρε, αλλά για εμάς αυτές οι δύο νεαρές κοπέλες είναι ο λόγος που μπορούμε να κοιμόμαστε τα βράδια. Μέσα σε ένα ζοφερό τοπίο, για την κοινωνία, για τον κόσμο, αυτές οι δύο νεαρές κοπέλες εκτέλεσαν τα πολιτικά τους καθήκοντα με την πραγματική έννοια του όρου "πολιτικά". Γιατί εκείνη την άγρια νύχτα δεν έδρασε μόνο ο κόσμος των λύκων, γιατί αγέλη λύκων ήταν αυτοί που χύμηξαν πάνω στον Παύλο Φύσσα. Αλλά έδρασε, αναδύθηκε, και ο κόσμος των μελισσών, ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, ο κόσμος που βλέπει κάτω πεσμένο έναν άνθρωπο και δεν λέει "να ένας ξένος", αλλά λέει "να ο αδελφός μου".

»Γι' αυτό τον λόγο, περισσότερο από κάθε άλλο μάρτυρα, στην περίπτωση αυτών των δύο νεαρών γυναικών, καλείστε όχι μόνο να κρίνετε την αξιοπιστία τους, αλλά, καλείστε, κυρίες και κύριοι δικαστές, να τοποθετηθείτε. Κι εσείς, κ. πρόεδρε, με ποιον είστε. Με τις μέλισσες ή με τους λύκους;»

Τέλειωσα την ανάγνωση σε σπάνια, κατανυκτική σιγή. Κάποιοι πιτσιρικάδες είχαν βουρκώσει. Ρώτησα: «Ωραίο;» Απάντησαν: «Απλώς ωραίο;» Και μιλήσαμε ξανά για μικρές και μεγάλες ζωές. Πώς οι ελάσσονες βίοι μπορούν να γίνουν μείζονες. «Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία». Πώς κάνει το βήμα ο καθημερινός άνθρωπος, πώς βγαίνει από τη σκιά και ανεβαίνει στη σκηνή της Ιστορίας. Και βρήκαν τα παιδιά δικά τους παραδείγματα, τη Ρόζα Παρκς, τον Γλέζο και τον Σάντα, τον Κινέζο φοιτητή μπροστά στο τανκ, τον Γεωργάκη που αυτοπυρπολήθηκε ένα βράδυ στη Γένοβα.

Και ψάξαμε ποιος είναι στ' αλήθεια πολίτης. Τι θα πει ευθύνη. Τι θα πει στέκομαι όρθιος απέναντι στην αδικία. Και μετά είδαμε τη συγκλονιστική φωτογραφία από το δικαστήριο: ο Αιγύπτιος ψαράς, ο έσχατος των εσχάτων που κινδύνεψε να πεθάνει από τους λοστούς των νεοναζί, στέκεται όρθιος απέναντί τους, δείχνει τους δράστες και ζητά δικαιοσύνη. Αυτή η φωτογραφία πρέπει να περιληφθεί σε κάποιο σχολικό βιβλίο. Έμπρακτη συγγνώμη της πολιτείας για την ολιγωρία απέναντι στη ρατσιστική βία, διαχρονικό μάθημα δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Και είπαμε και για τη βαριά ευθύνη στις πλάτες των δικαστών. Και με ρώτησαν για την πρόταση της εισαγγελέως που δεν αναγνώρισε καμιά ευθύνη της ηγεσίας των νεοναζί για τόσα εγκλήματα. Και από την απορία τους για την εισαγγελέα θυμήθηκα το καβαφικό «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε». Και σκέφτηκα πως ο καθένας λαμβάνει τελικά στην Ιστορία τη θέση που επέλεξε, αυτή που του αξίζει.

Και μετά σκύψαμε στο κείμενο: στην τέχνη της ρητορικής, στην επιλογή των λέξεων με μαστοριά, στη λυγμική επίκληση στο συναίσθημα, στις μεταφορές που σαγηνεύουν. Μιλήσαμε για την ήρεμη δύναμη του λόγου απέναντι στην ωμή βία. Για ένα κείμενο που εκφωνείται στην αίθουσα του εφετείου, αλλά βγαίνει από αυτή και συνομιλεί με την Ιστορία.

Βγήκα από την τάξη νιώθοντας ανάταση. Νομίζω το ίδιο και τα παιδιά. Ας συγχωρεθεί ο προσωπικός τόνος, η διδασκαλία είναι υπόθεση βιωματική. Οι τάξεις μπορούν να είναι ανοιχτές, να ανασαίνουν με την κοινωνία. Δεν είναι πάντα εύκολο, θέλει προσοχή, μέτρο και περίσκεψη. Η διδακτική έκπληξη είναι γοητευτικό, αλλά παράξενο εργαλείο. Όμως αξίζει να δοκιμάζονται οι αντοχές μας, να σπάει η βολή μας, να παίρνουμε τα ρίσκα μας. Κάποτε να συγκρουόμαστε κιόλας.

Ο νόμος ορίζει ως σκοπό της εκπαίδευσης να δημιουργεί ελεύθερους, υπεύθυνους, δημοκρατικούς πολίτες. Οι μάχες της δημοκρατίας απέναντι στους εχθρούς της μπορούν να γίνουν τα καλύτερα μαθήματα δημοκρατίας. Όχι μόνο στον Μαραθώνα, στο ένδοξο και βολικά μακρινό μας παρελθόν. Αλλά και οι μάχες του σήμερα. Στην αίθουσα του εφετείου. Εκεί που θα αναζητούν «πληροφορίες και υλικό» οι δάσκαλοι του αύριο

lifo

Ζάεφ: Ρηματική διακοίνωση υπέρ του ΠΑΟΚ

φωτο: Λίγη ησυχία, ρε παιδιά, να εξηγήσει ο Αυγενάκης το σκεπτικό

Επισημάνσεις του Αγγελου Τσέκερη

Εντάξει, παιδιά. Μια μικρή διόρθωση για να πάρει ο Μαρινάκης το πρωτάθλημα κάνανε οι άνθρωποι. Δεν σας πήρανε και το κεφάλι.

Θα μπορούσε πάντως να έχει αναδρομική ισχύ, να του δώσουν και το περσινό.

Γιατί, με την Επιτροπή Ανταγωνισμού έτσι δεν κάνανε;

Αν είχε χιούμορ ο Ζάεφ, θα μας τράβαγε τώρα μια ρηματική διακοίνωση υπέρ του ΠΑΟΚ.

Είναι πάντως πολύ θετική η προσήλωση του Ολυμπιακού στην τήρηση της νομιμότητας. Υποθέτουμε ότι θα αναδειχθεί και από τη δίκη για τα στημένα.

Ναι, ρε παιδιά, γίνεται δίκη για τα στημένα. Δεν είδατε που είναι πρώτο θέμα σε όλα τα σάιτ;

Πάλι καλά να λέτε που βρήκανε εισαγγελέα να την κάνουνε.

Είναι συγκινητικοί πάντως όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες που κλαίγανε με την ελληνική σημαία και τώρα φωνάζουν “σύνορα στα Τεμπη”.

Για αφαίρεση 5 βαθμών.

Διότι η πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα τα άλλα, είναι γνωστό αυτό.

Σου λέει αφού τα καταφέραμε τόσο καλά με την Κύπρο...

Δεν πειράζει, ας αυτονομηθούν. Εμάς θα παρακαλάνε να κάνουμε συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες.

Και θα πρέπει να στείλουν και φρεγάτα με παοκτζήδες στη Λιβύη.

Απουσίασε ο Σαμαράς από την ψηφοφορία για το ποδόσφαιρο διότι έτσι.

Η κυβέρνηση είπε ότι θεώρησε την εξήγηση ικανοποιητική.

Ο Σαμαράς είπε ότι δεν έδωσε καμία εξήγηση, αλλά και αυτό η κυβέρνηση ικανοποιητικό το θεώρησε.

Πρώην πρωθυπουργός είναι, τόσες υποχρεώσεις έχει ο άνθρωπος, δήλωσε αφοπλιστικά ο Πέτσας.

Σωστά, μην μένει και η δουλειά πίσω.

Σε άλλα νέα, εκτός από την προσήλωση στη νομιμότητα, το συγκρότημα Μαρινάκη ανακάλυψε και την αδέσμευτη δημοσιογραφία.

«Λείπουν φάρμακα, θα πεθάνουμε όλοι», «Χαστούκι των θεσμών στον Σταϊκούρα», «Έξι επικές γκέλες του Κούλη» ήταν μερικοί από τους τίτλους των εφημερίδων του ομίλου.

Αμα δείτε και «κατέρρευσε η σκευωρία κατά του Παπαγγελόπουλου» να ξέρετε ότι είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα.

Μια χαρά πάμε. Μετά τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ, από τις οποίες θα αγοράσουμε F-35, κάναμε και μια στρατηγική συμμαχία με τη Γαλλία, από την οποία θα αγοράσουμε δύο φρεγάτες.

Παιδιά, όχι άλλες στρατηγικές συμμαχίες, θα γονατίσουμε.

Ας επιτρέψουμε στον Ερντογάν να κρατήσει λίγη από την αξιοπρέπειά του.

Και εν πάσει περιπτώσει πόσο περισσότερο να μειωθεί ο κατώτατος μισθός;

Πρέπει να είναι πολύ χαρούμενοι όλοι αυτοί που ψήφισαν Κυριάκο πιστεύοντας ότι θα τους μειώσει τη φορολογία.

Μεταξύ μας, πάντως, το επιχείρημα ότι, όταν έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ τη συμφωνία για τις βάσεις, ήταν πιο αξιόπιστες οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλει λίγο εμβάθυνση.

Στα ανοιχτά της Αττικής θα δοκιμαστεί, λέει, το πλωτό φράγμα.

Θα αναχαιτίσουμε πρόσφυγες από την Εύβοια.

Εντάξει, δεν μοιάζει πολύ με το Σινικό Τείχος, αλλά κινείται ακριβώς στην ίδια λογική.

Θα μπορούσαμε να τους ψεκάζουμε και με θανατηφόρα μικρόβια, αλλά τις ξέρετε τώρα τις ανθρωπιστικές οργανώσεις πόσο μίζερες είναι σε μερικά θέματα.

Αυτό που ο κορωνοϊός μεταδίδεται αν φας νυχτερίδες ισχύει μόνο για τις εισαγωγής ή αφορά και τις ντόπιες;

Να μας πουν επίσης για τις αράχνες. Ενημερώστε επιτέλους τον κόσμο.

Να ξέρουμε τι να μαγειρέψουμε.

Εν τω μεταξύ τα κανάλια έχουν ξεφύγει, περιφέρονται στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και όπου δουν Κινέζο τουρίστα του βάζουν θερμόμετρο.

Σου λέει 2 δισ. είναι οι Κινέζοι, κάποιον εμπλεκόμενο θα πετύχουμε.

Φέικ νιουζ οι ελλείψεις φαρμάκων είπε ο Κικίλιας και δύο μέρες αργότερα συγκάλεσε έκτακτη σύσκεψη με τον ΕΟΦ.

Θα μπορούσε να τη συγκαλέσει και λίγο νωρίτερα, αλλά έπρεπε πρώτα να ξεσκεπάσει την αθλιότητα και τη σκευωρία.

Και στο κάτω - κάτω πού να ξέρει ο υπουργός Υγείας ότι λείπουν φάρμακα, στο φέισμπουκ νομίζετε ότι περνάει τη μέρα του;

Έχει να ετοιμάσει και τα νοσοκομεία για να τα δώσει στους ιδιώτες.

Αντε, να πάρουν οι ιδιώτες τους τομογράφους, μήπως ξεμπουκώσουν οι εφημερίες και σταματήσει να ταλαιπωρείται ο κόσμος στα ράντζα.

Εσωτερικό δημοψήφισμα αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τις ερχόμενες μέρες θα αποφασίσει και το ερώτημα.

Διότι σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός.

Δεν πειράζει, ας δούμε πρώτα το αποτέλεσμα και το καθορίζουμε μετά το ερώτημα, δεν χρειάζεται να μας φάει το άγχος.

αυγη

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια!

του Τάσου Παππά

Οποιοι πίστευαν ότι η εσωκομματική ζωή στη Ν.Δ. θα κυλήσει ανέφελα, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παραμείνει κυρίαρχος στο κόμμα του επειδή η εξουσία είναι η καλύτερη συγκολλητική ουσία, ότι οι ομάδες και οι μηχανισμοί των κορυφαίων στελεχών έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και δεν πρόκειται με απερίσκεπτες ενέργειες να απειλήσουν τη συνοχή της κυβέρνησης, πρέπει να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι αυτή η ειδυλλιακή εικόνα που είχαν στο μυαλό τους αρχίζει να θολώνει επικίνδυνα.

Οσο κι αν το επικοινωνιακό επιτελείο της φράξιας Μητσοτάκη επιχειρεί με φιλότιμες προσπάθειες, κάθε φορά που η κυβέρνηση δυσκολεύεται στη διαχείριση των προβλημάτων ή οι υπουργοί διαπράττουν γκάφες ή ο πρωθυπουργός εκτίθεται με πράξεις και παραλείψεις του, να αλλάξει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και να αποπροσανατολίσει τους πολίτες, βγάζοντας από την κάβα του υπογείου θέματα που ευνοούν το αφήγημα της Δεξιάς (δημοσκοπήσεις που ανεβάζουν τη διαφορά σε δυσθεώρητα ύψη, συλλήψεις υπόπτων για συμμετοχή σε παράνομες οργανώσεις), δεν είναι καθόλου εύκολο να φασκιωθεί η πραγματικότητα. Ηταν ζήτημα χρόνου να υπονομευτεί από τα πεισματάρικα γεγονότα.

Κάποια στιγμή θα καλούνταν ο πρωθιερέας της Δεξιάς να αναμετρηθεί με τις συνέπειες των επιλογών του. Δεν είναι χθεσινός στην πολιτική, σε πολιτική οικογένεια μεγάλωσε, έζησε από κοντά τις περιπέτειες του πατέρα του, διδάχτηκε απ’ αυτόν, όφειλε να είναι προετοιμασμένος. Και έκανε πολλά και αντιφατικά μεταξύ τους.

Μάζεψε κάθε καρυδιάς καρύδι για να δημιουργήσει προσωπικό στρατό, κανάκεψε όλες τις απόψεις, ακόμη και τις πιο εξτρεμιστικές, για να μη δημιουργήσει εχθρούς στην πορεία του προς την εξουσία, καλλιέργησε προσδοκίες στους βαρόνους για να τον στηρίξουν, έδειξε ηγετική πυγμή απέναντι στους τριτοκλασάτους όταν έλεγαν ή έκαναν ακραία πράγματα, αλλά ανέχτηκε σκανδαλωδώς ανάλογες πρακτικές όταν οι δράστες ήταν στελέχη με εκτόπισμα στο κόμμα και στενές σχέσεις με τη διαπλοκή, υποσχέθηκε διευθετήσεις σε όλους τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες προκειμένου να εξασφαλίσει τους πόρους για τη φαραωνική προεκλογική καμπάνια του.

Δεν ήταν όμως δυνατόν να ικανοποιήσει τους πάντες. Κυρίως τον Αντ. Σαμαρά. Αυτός, με το δίκιο του, έχει βγει στα κεραμίδια. Βοήθησε τον κ. Μητσοτάκη να γίνει αρχηγός του κόμματος και πρωθυπουργός της χώρας και σήμερα νιώθει ότι ο Μητσοτάκης όχι μόνον τον αγνοεί επιδεικτικά, αλλά θέλει να τον σπρώξει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, δηλαδή στα αζήτητα. Περίμενε να διοριστεί επίτροπος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τζίφος. Ηλπιζε ότι θα είναι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ονειρο απατηλό. Ηταν σίγουρος ότι στο θέμα της Novartis ο κ. Μητσοτάκης δεν θα δίσταζε να μπλέξει και τον Αλ. Τσίπρα. Ευσεβής πόθος. Νόμιζε ότι στην εξωτερική πολιτική ο κ. Μητσοτάκης θα πορευόταν σε γραμμή διαφορετική απ’ αυτήν της προηγούμενης κυβέρνησης, ότι θα κρατούσε αποστάσεις στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και δεν θα φλέρταρε με τη Χάγη. Νέο σοκ.

Πόσα θα μπορούσε να αντέξει ένας πολιτικός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, που δεν ντρέπεται για όσα έκανε εις βάρος της παράταξής του, που πιστεύει ότι έσωσε τη χώρα από την καταστροφή, που θεωρεί ότι οι αριστεροί τον μισούν, στήνουν σκευωρίες εναντίον του, επιδιώκουν την εξόντωσή του γιατί υπερασπίζεται με πάθος τα εθνικά συμφέροντα (ενώ αυτοί είναι ενδοτικοί και προδότες), γιατί δεν τους χαρίζεται και τους τα λέει χύμα και τσουβαλάτα (ενώ άλλοι στη Δεξιά τούς χαϊδεύουν και τους υπολήπτονται).

Με όλες τις τελευταίες παρεμβάσεις του κατέστησε σαφές στον αρχηγό της Δεξιάς ότι αυτός δεν καταλαβαίνει από κομματική πειθαρχία όταν εκτιμά πως κινδυνεύει η πατρίδα και αμφισβητούνται οι αρχές της παράταξης. Διεκδικεί για τον εαυτό του καθεστώς ασυλίας. Το ερώτημα είναι αν θα του το δώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Θα του επιτρέψει να λέει ό,τι θέλει, ακόμη κι αν βρίσκεται σε διαφορετική γραμμή απ’ αυτήν της κυβέρνησης; Θα δημιουργηθεί προηγούμενο και είναι πολύ πιθανόν να ζητήσουν και άλλοι να έχουν την ίδια ελευθερία κινήσεων. Χώρια που θα υποστεί ζημιά το κύρος του ηγέτη.

Θα τον διαγράψει για να στείλει το μήνυμα σε επίδοξους μιμητές ότι αυτός κάνει κουμάντο στο κόμμα και στην κυβέρνηση; Και πώς θα δικαιολογήσει την απραξία του σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν με μικρότερης εμβέλειας στελέχη; Επιπλέον, αν αποφασίσει να πάει σε διοικητικά μέτρα εναντίον του πρώην πρωθυπουργού, είναι βέβαιος ότι δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις και στην κυβέρνηση και στο κόμμα από τους φίλους του Αντ. Σαμαρά, που δεν είναι και λίγοι; Δύσκολο πρόβλημα.

Ανάγωγα

Οταν μιλάει στη Βουλή εκτός χειρογράφου ο πρωθυπουργός είναι άσ' τα να πάνε. Οι λεβέντες που έχει στο πλευρό του απ' όλο το ιδεολογικό φάσμα προετοιμάζουν τις πρωτομιλίες του, αλλά όταν χρειάζεται να απαντήσει στην κριτική της αντιπολίτευσης σε δεύτερο χρόνο χωρίς σημειώσεις, τα αυτογκόλ πέφτουν σύννεφο.

efsyn

Ο φόβος της πασοκοποίησης είναι θετικός!..

Aρκεί να μην είναι εμμονικός ή ιδεοληπτικός, αλλά χρήσιμος και δημιουργικός: ένας φόβος εξελεγκτικός, ας πούμε, της πολιτικής και προγραμματικής συνέπειας του κόμματος

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Κορωνοϊός, μικροβιοφοβία, μόλυνση, πασοκοφοβία, επιμόλυνση, πασοκοποίηση, Ανδρέας, Τσίπρας, Ευκλείδης...»: ένας υπερρεαλιστικός συνειρμός - ένα εφιαλτικό όνειρο. Που ολοκληρώνεται με 53+ μασκοφόρες φιγούρες να πηδούν στον χαοτικό κυβερνοχώρο από το ιντερνετικό «Ανοιχτό Παράθυρο»...
Ο συνειρμός υπέβοσκε υποσυνείδητα καθώς διάβαζα για την οργή που κατέλαβε τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες όταν πληροφορήθηκαν το μεγάλο...
πήδημα του πρώην ηγέτη τους Ζίγκμαρ Γκάμπριελ από το παράθυρο του SPD στην κεντρική πύλη της Deutsche Bank. «Πουλάει την ψυχή του» σχολίαζαν οι κομματικοί σύντροφοί του, υπαινισσόμενοι ιδεολογική μετάλλαξη σε βαθμό... pasokification!
Ξεχνώντας, προφανώς, ότι ο όρος pasokification σημαίνει «τη μετάλλαξη ενός κόμματος από κόμμα της ευρύτερης Αριστεράς (της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας) σε κόμμα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης». Πράγμα που στο κόμμα τους (το SPD) και στους ίδιους -όπως και σε όλα τα κυβερνητικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης- είχε επισυμβεί πολλά χρόνια πριν: τότε που το σοσιαλιστικό κουαρτέτο των Μπλερ - Σρέντερ - Ζοσπέν - Σημίτη άρχισαν να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια προς το μέρος του συστημικού νεοφιλελευθερισμού... τραγουδώντας «είμαστε η υπεύθυνη αριστερά».
Μια φάλτσα συμφωνία πολιτικών και ιδεολογικών στρεβλώσεων που υμνούσε ως αξιοθαύμαστη επίδειξη κυβερνητικής υπευθυνότητας την προσαρμογή στο νεοφιλελεύθερο συστημικό περιβάλλον. Με αρχική συνέπεια τη συντριβή του ΠΑΣΟΚ (pasokification) και την επιδημική εξάπλωση του... ιού στην ευρύτερη περιοχή της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.
*******
Ο φόβος «μόλυνσης» του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ απ’ τον... ιό «pasokification» είναι υπαρκτός, κι ας γελάμε εμείς οι... ατρόμητοι: ευδοκιμεί στον χώρο των προερχομένων απ’ την παραδοσιακή Αριστερά μελών του κόμματος, ιδιαίτερα δε στην περιοχή της «κομμουνιστικής ανανέωσης» (από την οποία δεν κρύβω ότι, ιδεολογικά, κατάγομαι) εξατομικευόμενος, στο περίπου, με τον τρόπο του Ευκλείδη Τσακαλώτου: «Θα ήμουν αφελής ή ανιστόρητος αν δεν φοβόμουν τη μόλυνση του ΣΥΡΙΖΑ από την πασοκοποίηση»...
Ισχύει... Κάθε μέλος, οπαδός ή ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ του 31+%, του πλέον επιτυχημένου κυβερνητικού κόμματος της ευρωπαϊκής Αριστεράς -το οποίο φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει τη χώρα- οφείλει να ζει με τον φόβο της «πασοκοποίησης» (της ενδεχόμενης δεξιάς μετάλλαξης του κόμματός του). Αν όχι για λόγους πολιτικού συμφέροντος, για λόγους ιδεολογικής αξιοπρέπειας.
Αρκεί αυτός ο φόβος να μην είναι εμμονικός ή ιδεοληπτικός - να είναι ένας χρήσιμος φόβος, ένας φόβος δημιουργικός: ένας φόβος εξελεγκτικός, ας πούμε, της πολιτικής και προγραμματικής συνέπειας του νέου, διευρυμένου ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα αν βρίσκεται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση.
Αντίθετα, ο εμμονικός - ιδεοληπτικός φόβος «πασοκοποίησης» που εκδηλώνεται με τη μορφή αρρωστημένης πασοκοφοβίας από κάποια (ομαδοποιημένα ή μη) μέλη και μικροστελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αναπότρεπτα μεγεθύνεται από τα ΜΜΕ και τα social media αποδιδόμενη συλλήβδην στους 53+, υπονομεύει την επική προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα (και του όλου ΣΥΡΙΖΑ υποθέτω) για την ανασυγκρότηση και τον ανασχηματισμό του κόμματος με στόχευση μιαν αριστερή διακυβέρνηση. Και όχι του... «συλλογικού διανοούμενου» που νοσταλγούν κάποιοι ρομαντικοί συριζαίοι ουτοπιστές.
*******
Λοιπόν, που λέτε, από τότε που ο Γκράμσι διατύπωνε την ιδέα ενός κόμματος που θα λειτουργούσε ως «συλλογικός διανοούμενος» μέχρι σήμερα που το κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε) δεν λειτουργεί καν  ή, όταν λειτουργεί, λειτουργεί ως συλλογικός... ψυχαναλυτής-, τίποτε δεν είναι όπως τότε: τότε το κόμμα όφειλε να είναι ένα οργανωτικό σχήμα που «θα συγχωνεύει τη θεωρία με την πράξη, για να φτιάξει εκείνο το «κόμμα - εργαλείο χειραφέτησης και απελευθέρωσης των μαζών» που λέει ο λόγος...
Διότι μόνο αυταπάτες χειραφέτησης «των μαζών» έφτιαχνε και τότε το κόμμα, ήταν - δεν ήταν «συλλογικός διανοούμενος», ανεξάρτητα αν λεγόταν ΚΚΕ ή ΚΚΕ εσωτερικού ή Συνασπισμός. Και μόνο στη σφαίρα της θεωρίας. Στην πράξη, την... επαναστατική πράξη (ας όψεται εκείνος o... καταραμένος ο «συσχετισμός των δυνάμεων») δεν έφτανε ποτέ.
Μέχρι που ήρθαν η οικονομική κρίση, τα Μνημόνια, το... pasokification και η απάτη των Σαμαροβενιζέλων. Και εγεννήθη συσχετισμός δυνάμεων (στις πλατείες των Αγανακτισμένων και στα λεηλατημένα σπίτια της μεσαίας τάξης) με τον Αλέξη Τσίπρα να τον κερδίζει και να τον συσπειρώνει γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και να κυβερνά με τη μέγιστη δυνατή κοινωνική δικαιοσύνη, να βγάζει τη χώρα απ’ τα Μνημόνια, να διατηρεί συντριπτικό πλεονέκτημα στον συσχετισμό δυνάμεων του προοδευτικού χώρου.
Πόσο επιτυχημένος μπορεί να είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, η ανασυγκρότηση, ο μετασχηματισμός, πόσο σταθερός, μαζικός και βιώσιμος ο αναδυόμενος πόλος της προοδευτικής παράταξης; Η απάντηση είναι φιλοσοφική: οι άνθρωποι και οι κοινωνίες διέπονται από δύο βασικά συναισθήματα, τον φόβο και την ελπίδα. Υπάρχει μια σύνθετη ισορροπία ανάμεσα στα δύο, αλλά τα χρειαζόμαστε και τα δύο εάν θέλουμε να επιβιώσουμε.

 Αυγή 

Πλωτά κι επίγεια φράγματα στο νεοφιλελεύθερο σκοταδισμό...

Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, ελεύθερη διακίνηση προϊόντων, αλλά γελοίας έμπνευσης πλωτά φράγματα για τους ανθρώπους, σαν να ήταν τσούχτρες και μέδουσες. 
Την ίδια ώρα που οι νεοφιλελεύθεροι ταυτίζουν με την ελευθερία και τη δημοκρατία τη μηδενική φορολόγηση, τα αδασμολόγητα προϊόντα, τους ανύπαρκτους ελέγχους, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την κλιματική κρίση λόγω απληστίας, χτίζουν τείχη για τους απελπισμένους τής Γης, τα θύματα δηλαδή αυτών των πολιτικών τους. Οι πιο μερακλήδες, μάλιστα, μεταξύ των νεοφιλελέδων δεν θα είχαν αντίρρηση και να πυροβολούμε τους πρόσφυγες και μετανάστες ή να ναρκοθετούμε κυριολεκτικώς τα περάσματά τους...

Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν και θα έπρεπε να κάνουν περισσότερα για το προσφυγικό αντί να μας πετούν φιλοδωρήματα για να διαχειριζόμαστε την κρίση και να μας επικρίνουν αφ' υψηλού, αν και δικαιολογημένα, για τις συνθήκες διαβίωσης των ικετών. Αλίμονο, όμως, αν δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε 80 με 90.000 ανθρώπους- δεν είναι περισσότεροι- σε όλη την ελληνική επικράτεια μολονότι μόλις έχουμε βγει (;) κι εμείς οι ίδιοι από μια δεκαετή οικονομική κρίση. Οι πρόσφυγες- μετανάστες δεν είναι σκουπίδια για να μην τους δεχόμαστε στις γειτονιές μας και η συντριπτική πλειονότητά τους- αν όχι όλοι- δεν έχουν έρθει ούτε για να μας εξισλαμίσουν ούτε για να μας σκοτώσουν, αλλά για να επιβιώσουν...

Αν συμφωνούμε ότι πρέπει να υπάρχουν παγκόσμιοι κανόνες για τη μετακίνηση ανθρώπων ή για την αντιμετώπιση πανδημιών όπως ο κοροναϊός, το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για το παγκόσμιο εμπόριο και φορολόγηση. Τα μεταναστευτικά- προσφυγικά ρεύματα δεν είναι φυσικά φαινόμενα, οι αιτίες τους είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. Οι πόλεμοι, η πείνα, η καταστροφή τού περιβάλλοντος, οι μεταδοτικές ασθένειες είναι, κατά βάση, ανθρωπογενείς παράγοντες κι ο άνθρωπος είναι, συνεπώς, αυτός που κρατά και τη λύση στο πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε...
ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ

Ανεμοδαρμένοι...

Ένα πολύ σοβαρό περιστατικό εισόδου ενός τουρκικού ερευνητικού σκάφους στην ελληνική υφαλοκρηπίδα την Παρασκευή, συνοδεύτηκε από μια αποτυχημένη προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, αποδεικνύοντας τελικά μεγάλη προχειρότητα, ίσως και ελαφρότητα, στο χειρισμό κρίσιμων ζητημάτων.

Τo τουρκικό Οruc Reis εισήλθε παράνομα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα το πρωί της Παρασκευής, με την κυβέρνηση να διαρρέει την εκδοχή των «ισχυρών ανέμων» που το παρέσυραν αντι της συνειδητής παραβίασης. Μάλιστα, ιδιαίτερα εκτεθειμένος βρέθηκε ο Υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης ο οποίος επέμεινε επί ώρες  να υποβαθμίζει το γεγονός, μιλώντας για «συγκυριακό» περιστατικό λόγω κακοκαιρίας, και να υποστηρίζει μάλιστα ότι η Τουρκία έχει πάρει το μάθημά της και δεν έχει διάθεση να δοκιμάσει τις ελληνικές αντοχές, δίνοντας μια εικόνα «ανυποχώρητης» κυβέρνησης. Στην πραγματικότητα βέβαια συνέβαινε το αντίθετο αφού το σκάφος δεν παρέκκλινε της πορείας του, όπως ισχυριζόταν η κυβέρνηση αλλά αμφισβητούσε την ελληνική υφαλοκρηπίδα και αποχώρησε πολλές ώρες μετά. 

H κυβέρνηση ήδη γνώριζε - γιατί αν δεν το γνώριζε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα - το διάλογο του τουρκικού πλοίου με τον Έλληνα κυβερνήτη, στον οποίο εξεδήλωσε ευθέως την προκλητική θέση ότι δεν βρίσκεται στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα αλλά σε «τουρκική ΑΟΖ». Ο ισχυρισμός περί «αέρα» που έσπρωξε το σκάφος, ανήμερα της επετείου της κρίσης των Ιμίων, θύμισε έναν άλλο υπουργό που πρώτος είχε εφεύρει την εκδοχή του «αέρα» για την αφαίρεση της σημαίας  από τη βραχονησίδα. Ακόμη χειρότερο όμως είναι πως τον εν λόγω ισχυρισμό τον επανέλαβε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αφού το Oruc Reis βρέθηκε συνολικά 24ώρες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. «Καραγκιοζιλίκια... Σε κρετίνους νομίζει πως απευθύνεται η κυβέρνηση;», ήταν το καυστικό σχόλιο του πρώην αρχηγού του ΓΕΝ Αντώνη Αντωνιάδη. 

Δεν επρόκειτο κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση επειδή η τουρκική πλευρά αυξάνει τις προκλήσεις της αλλά παραμένει ανεξήγητο γιατί επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός και να παραπλανήσει την κοινή γνώμη ενώ, αντιθέτως, στο Μαξίμου συγκλήθηκε έκτακτη σύσκεψη. Και οι εύλογες ανησυχίες ενισχύονται από το γεγονός πως το περιστατικό του Oruc Reis σημειώνεται τη στιγμή που κυβερνητικά στελέχη άνοιξαν δημόσια συζήτηση για ενδεχόμενο «απώλειας» της ΑΟΖ στο Καστελόριζο σε περίπτωση προσφυγής στη Χάγη. Η τουρκική πλευρά εμφανίστηκε στην επέτειο της δημιουργίας των «γκρίζων ζωνών» για να αμφισβητήσει ακριβώς αυτό το επίμαχο σημείο. 

Εκτός από έλλειψη στρατηγικής που οδηγεί σε διπλωματική υποβάθμιση και διαρκείς αποτυχίες στα εθνικά θέματα, η κυβέρνηση φαίνεται πως πάσχει και από πανικό στη διαχείριση οποιασδήποτε κρίσης. Και όπως όλοι γνωρίζουν οι μεγάλες κρίσεις στο Αιγαίο δεν έγιναν για πολεμικά αλλά για ερευνητικά πλοία. 

tvxs

Όλα με το αζημίωτο

Φτηνά ψέματα που εκφέρονται με πομπώδη λόγο, μισανθρωπισμός με γραβάτα και ακροδεξιός αναθεωρητισμός αμπαλαρισμένος σε ακαδημαϊκή συσκευασία σερβίρονται στο τηλεοπτικό κοινό

του Πέτρου Κατσάκου

Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας ήταν αυτοί που μας χρεοκόπησαν και έβαλαν τη χώρα στη μέγγενη των Μνημονίων.

Ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία λόγω της απλής αναλογικής στη Γερμανία.

Τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης δεν απελευθερώθηκαν από τους Σοβιετικούς αλλά από κάποιον Ερυθρό Στρατό.

Για την ανεργία φταίνε οι εργαζόμενοι που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα ταλέντα ώστε να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των εργοδοτών.

Έχουμε πέσει θύματα ομαδικής προσπάθειας αλλοίωσης της χώρας καθώς οι πρόσφυγες έρχονται κατάλληλα προετοιμασμένοι γνωρίζοντας και καλώντας το 112 από τα κινητά τους.

Το 1940 οι Έλληνες πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου τις δυνάμεις του λαϊκισμού.

Για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας ευθύνονται οι 300.000 αμβλώσεις που πραγματοποιούν οι Ελληνίδες τον χρόνο.

Οι αριστεροί είναι ψυχικά νοσούντες.

Ο Ερντογάν βιώνει μια πρωτόγνωρη διπλωματική απομόνωση.

Ο Μητσοτάκης θα θέσει το ελληνικό ποδόσφαιρο υπό ευρωπαϊκή επιτροπεία, παρότι αυτό ισχύει από το 2016.

Και ο μακρύς κατάλογος της ανιστόρητης μπαρούφας, της ψεκασμένης προπαγάνδας και λαϊκίστικης χυδαιότητας τραβάει την κατηφόρα.

Φτηνά ψέματα που εκφέρονται με πομπώδη λόγο, μισανθρωπισμός με γραβάτα και ακροδεξιός αναθεωρητισμός αμπαλαρισμένος σε ακαδημαϊκή συσκευασία σερβίρονται στο τηλεοπτικό κοινό, που δυσκολεύεται πλέον να διακρίνει την πραγματικότητα και να εντοπίσει την πολιτική απάτη μέσα από τη συστηματική προπαγάνδα του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη.

Ένα αρρωστημένο μείγμα γκεμπελισμού, θεωριών συνωμοσίας και ιστορικού αναθεωρητισμού είναι ο δικός μας ιός που απειλεί να μολύνει την κοινωνία. Ένας ιός που εξαπλώνεται μέσω των επιτελικών ΜΜΕ που έχουν ταχθεί, με το αζημίωτο, στις υπηρεσίες του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του.

Και μόνο όταν αυτό το αζημίωτο αμφισβητείται από το Μέγαρο Μαξίμου βλέπεις την πραγματικότητα να περνά από τις χαραμάδες του μιντιακού συστήματος, που με τον τρόπο αυτόν υπενθυμίζει απειλητικά στον πρωθυπουργό τις υποχρεώσεις και τα γραμμάτια που έχει εδώ και χρόνια υπογράψει.

Για το αζημίωτο και μόνο γι’ αυτό υπάρχει η πιθανότητα η κοινή γνώμη να πληροφορηθεί τι πραγματικά υπάρχει πίσω από τη βιτρίνα του επιτελικού κράτους. Αλλά και αυτή η όποια ενημέρωση αποτελεί προειδοποιητική βολή προς τον ένοικο του Μαξίμου και μέχρις εκεί.

Μέχρι ο αποδέκτης της προειδοποίησης να συμμορφωθεί ώστε να επιστρέψει και το μιντιακό σύστημα στην κανονικότητα και οι πολίτες να βυθιστούν ξανά στο σκοτάδι της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας.

αυγη

Επικίνδυνος πατερναλισμός

Η υπουργός που προανήγγειλε ως εισαγωγικό βαθμό στις πανελλαδικές εξετάσεις το δέκα, νομοθετεί την εξίσωση των αποτυχόντων με τους επιτυχόντες

του Θύμιου Γεωργόπουλου

“Ξέρεις να κλέβεις; Ξέρω. Ξέρεις να κρυφτείς; Όχι! Ε, μην κλέβεις βρε ηλίθιε.” Ο αχαλίνωτος πατερναλισμός τους δεν κρύβεται πλέον θυμίζοντας τις «καλές» προδικτατορικές περιόδους, τότε που χωρίς προσχήματα καταπατούσαν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και κάθε έννοια νομιμότητας που οι ίδιοι είχαν αναγκαστεί να θεσπίσουν. 
Τα φύλλα συκής που χρησιμοποιεί η Δεξιά αποτελούν κάποιο δημοκρατικό προκάλυμμα όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, κυρίως την Άνοιξη, περίοδος που είναι παχιές οι αγελάδες.  Στην βαρυχειμωνιά (των ισχνών αγελάδων) τα φύλλα πέφτουν φανερώνοντας την αποτρόπαια γύμνια τους. Ανέκαθεν η Δεξιά ήταν φυλλοβόλος παράταξη και ουδέποτε δημοκρατικά αειθαλής.

Απροκάλυπτα, βίαια, αντισυνταγματικά, χρησιμοποιώντας ιδιοκτησιακά το κράτος, παραχωρούν με αντιπαροχή τα δημόσια αγαθά σε ιδιώτες. 

Μέτρο πολιτισμού και δημοκρατίας για κάθε σύγχρονη κοινωνία είναι η μεγαλύτερη, απρόσκοπτη και ελεύθερη πρόσβαση στα αγαθά της παιδείας και της υγείας. Η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη απαντάει σε αυτά με την γλώσσα έξω και με την φράση “καληνύχτα κι έφεξε”. 
Μάλιστα έχουν το θράσος, για τα μέτρα που φέρνουν να επικαλούνται την ανάπτυξη μέσω της άνθησης της επιχειρηματικότητας, αλλά –προς θεού- σε διασφαλισμένες συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού. 

Σα να λέμε πατριώτη, το αναφαίρετο δικαίωμα σου για δωρεάν δημόσια παιδεία και υγεία θα παραχωρηθεί σε ιδιώτες (αφού, ως γνωστόν, μόνο αυτοί οι κούκοι φέρνουν την Άνοιξη) έναντι βεβαίως κάποιου σοβαρού χρηματικού ποσού, που θα προκύπτει από την «σφαγή» του υγιούς -μεταξύ τους- ανταγωνισμού για να σε πιάσουν πελάτη επειδή θα πάψεις να είσαι πολίτης. 

Η Ν. Κεραμέως αφού έλυσε τα ζητήματα της υποχρεωτικής κατήχησης των μαθητών, μηδέ εξαιρουμένης της ημέρας των «τριών ιεραρχών» που μετέτρεψε από αργία σε ημέρα «διαφώτισης» (γιατί κατά τον Αρχιεπίσκοπο “οι αργίες είναι για τους τεμπέληδες”) είπε να ασχοληθεί και με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τραβώντας «προς τη Νίκη» ψήφισε την εξίσωση των πτυχίων από τα δημόσια πανεπιστήμια με τα πτυχία από τα ιδιωτικά κολέγια, που είχε καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την έξοδο μας από τα μνημόνια.

Η υπουργός που προανήγγειλε ως εισαγωγικό βαθμό στις πανελλαδικές εξετάσεις το δέκα, νομοθετεί την εξίσωση των αποτυχόντων με τους επιτυχόντες, εφ’ όσον φυσικά (οι οικογένειες των αποτυχόντων) έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν αδρά κάποιο ιδιωτικό κολέγιο. (“Και η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες.”)

Στη δημόσια υγεία η χώρα μας πέτυχε κάτι μοναδικό τα τελευταία 4 χρόνια. Κατόρθωσε κάτω από σκληρή μνημονιακή επιτροπεία να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες υγείας και παράλληλα εξοικονομώντας πόρους -από ένα μεγάλο μέρος της διαφθοράς του συστήματος- να δώσει ελεύθερη πρόσβαση στα νοσοκομεία σε 2,5 εκατομμύρια απόρους  και ενώ οι ανήμποροι να πληρώσουν τις υπηρεσίες της ιδιωτικής ιατρικής φροντίδας στράφηκαν στη δημόσια υγεία, αυξάνοντας  την κίνηση στα επείγοντα κατά 25%. 

Σήμερα η κυβέρνηση ναρκοθετεί τον δημόσιο χαρακτήρα των νοσοκομείων και με ΣΔΙΤ εξαγγέλλει την κατάργηση της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης των νοσοκομειακών γιατρών και της παροχής υπηρεσιών υγείας από ιδιώτες εντός του ΕΣΥ, μετατρέποντας έτσι τα δημόσια νοσοκομεία σε ΝΠΙΔ. Το αποτέλεσμα θα είναι οι μεγάλες αναμονές, τα ράντζα, η εξουθένωση των νοσηλευτών που οδηγούν απευθείας στην αγκαλιά των κλινικαρχών.

Όταν λειτουργείς πατερναλιστικά, πρέπει να γνωρίζεις ότι πάντα θα υπάρχει ένας μεγαλύτερος πατερναλισμός που θα σου επιβάλλεται και τότε δεν δικαιούσαι να διαμαρτύρεσαι στην Μέρκελ για τον αποκλεισμό της χώρας. 

Όπως έλεγε και ο Μιραμπώ:
“Υπάρχει κάποιος χειρότερος από το δήμιο. Είναι ο βοηθός του.” 

koutipandoras

Η σοβαρότητα στο απόσπασμα

Γράφει ο Τάσος Παππάς

Πριν από μερικές μέρες σχολιάζοντας τις καταθέσεις στην προκαταρκτική επιτροπή για την υπόθεση του Παπαγγελόπουλου δύο ενεργεία και υψηλόβαθμων εισαγγελέων που ήταν γεμάτες αντιφάσεις, καταγγελίες χωρίς στοιχεία, τερατολογίες, μισές αλήθειες (είναι χειρότερες από ολόκληρο ψέμα), ιστορίες για αγρίους και θεωρίες συνωμοσίας,..
αναρωτιόμουνα αν έτσι δίκαζαν τόσα χρόνια που ήταν σε υπεύθυνες θέσεις. Φαίνεται πως ο διασυρμός δεν έχει τελειώσει.
Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Αγγελής ζήτησε να εξεταστεί συμπληρωματικά από τον εισαγγελέα του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ευάγγελο Ζαχαρή ισχυριζόμενος ότι έχει καινούργια στοιχεία να εισφέρει στην υπόθεση Novartis-Παπαγγελόπουλου. Εκλήθη όπως ήταν φυσικό, προσήλθε και αποκάλυψε (βάλτε πολλά εισαγωγικά μπρος και πίσω) ότι υπήρχε σχέδιο εναντίον του Αντώνη Σαμαρά, του Ανδρέα Λοβέρδου και του Άδωνη Γεωργιάδη για να προφυλακιστούν.
Πότε το ανακάλυψε; Πριν από καιρό. Πώς έφτασε στα χέρια του; Του το είπαν, φέρεται να υποστήριξε, η τέως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου και η τότε γενική επιθεωρήτρια Μαρία Παπασπύρου.
Άρα ήξερε το σχέδιο για τις προφυλακίσεις όταν παρουσιάστηκε στην προκαταρκτική επιτροπή της Βουλής. Γιατί δεν είπε κουβέντα γι' αυτό το βρόμικο σχέδιο; Ποιος ξέρει.
Η νομική επιστήμη, η κοινή λογική και η σοβαρότητα σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Το γεγονός ότι οι τρεις πολιτικοί δεν προφυλακίστηκαν πως να το ερμηνεύσουμε; Το σχέδιο δεν ήταν σοβαρό και κατέρρευσε; Μήπως δεν υπήρχε κανένα σχέδιο;
Ξαναρωτήθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, για το ποιος κρύβεται πίσω από το όνομα Ρασπούτιν. Και τι, φέρεται να είπε, ο αθεόφοβος: ρωτήστε την Μαρία Παπασπύρου, την Ξένη Δημητρίου και τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη Καλογήρου, αυτοί ξέρουν και μου το είχαν πει. Ωραία, άνθρωπε μου, αφού στο είχαν πει γιατί δεν το λες σε μας και στον εισαγγελέα, γιατί δεν το είπες ούτε στην προκαταρκτική Επιτροπή;
Τι να υποθέσει κανείς για τις καθυστερημένες αποκαλύψεις του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Αναδρομική διαύγεια; Ήκιστα πιθανόν. Πουλάει εκδούλευση σε κάποιους; Δεν θέλω να το πιστέψω. Εκβιάζεται; Δεν έχω αποδείξεις.
Μήπως βρίσκεται σε σύγχυση για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει; Μακάρι να ισχύει μόνον αυτό.

 efsyn

Πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά;

του Πέτρου Κατσάκου

Πρέπει πρώτα να δούμε αν μπορεί με ασφάλεια να φέρει τα αποτελέσματα που θέλουμε» δήλωσε χθες το πρωί στον ΑΝΤ1 ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιβεβαιώνοντας την πρόθεση της κυβέρνησης να τηρήσει τις υποσχέσεις που έδωσε στο ακροδεξιό ακροατήριό της περί κλεισίματος των συνόρων στους «λαθρομετανάστες».

Πιστοί στις ξενοφοβικές αρχές τους δεν δείχνουν να φείδονται χρημάτων όταν πρόκειται να ικανοποιήσουν την εκλογική τους πελατεία και με περισσή άνεση σπεύδουν να ρίξουν στη θάλασσα μισό εκατομμύριο ευρώ ώστε να απλώσουν ένα πλωτό φράγμα μήκους 2.700 μέτρων κάπου στο Αιγαίο.

Επιτελικές λύσεις από ένα επιτελικό κράτος που αδυνατεί να απεγκλωβιστεί από τις ρατσιστικές ιδεοληψίες που κάποτε ήθελαν τους κυβερνώντες να εγκαινιάζουν πανηγυρικά και να χρυσοπληρώνουν κάποια χιλιόμετρα συρματοπλέγματος στον Έβρο και τώρα επιχειρούν να φράξουν και τα θαλάσσια σύνορα της χώρας.

Παράδειγμα προς μίμηση η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, που δείχνει πλέον τον δρόμο και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους του Νότου που δέχονται στις ακτές τους τα καράβια και τις βάρκες της απελπισίας. Παράδειγμα και για την Ιταλία του Σαλβίνι, που προφανώς μέχρι σήμερα δεν τα σκέφτηκε τα πλωτά φράγματα, να δέσει κι αυτός τα θαλάσσια σύνορά του με σχοινιά και να γλιτώσει από τους ανεπιθύμητους.

Μα πώς όμως να δεθεί η Μεσόγειος, πώς να δεθεί το Αιγαίο με σχοινιά; Πώς να μαστιγώσεις ως άλλος Ξέρξης τη θάλασσα; Τι επικίνδυνοι και συνάμα γελοίοι ερασιτεχνισμοί είναι αυτοί με τους οποίους η κυβέρνηση Μητσοτάκη ταΐζει το φίδι που η ίδια τα προηγούμενα χρόνια εξέθρεψε και τώρα απειλεί να τη δαγκώσει;

Λεφτά πεταμένα στη θάλασσα, σχέδια για φυλακές, απειλές και μακάβριες υποσχέσεις στην Ακροδεξιά που απαιτεί πνιγμούς προς γνώση και συμμόρφωση των μελλοντικών «εισβολέων» είναι οι σπασμωδικές κινήσεις και οι θλιβερές πρωτοβουλίες μιας κυβέρνησης ανήμπορης να διαχειριστεί το ζήτημα με ανθρωπιστικούς όρους.

Όμηρος μιας αδιέξοδης και αναποτελεσματικής πολιτικής που στηρίχτηκε τα τελευταία χρόνια σε κραυγές και κατασκευασμένους κινδύνους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πελαγοδρομεί επικίνδυνα στα νερά του Αιγαίου απειλώντας να βυθίσει την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό μιας ολόκληρης χώρας που, ευτυχώς, δεν κατοικείται από ρατσιστές.

αυγη

Πέναλτι και κόκκινη κάρτα

Λαός κοιμώμενος, που αφυπνίζεται μόνο όταν θιγεί η ομαδάρα του, χάνει κάθε δικαίωμα «δια να ομιλεί»

του Νίκου Παπαδογιάννη

Ο Έλληνας δεν βγάζει άχνα για την πλήρη διάλυση της δημόσιας Υγείας και των νοσοκομείων, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας χτυπάει παλαμάκια όταν η αστυνομία μπουκάρει στα σπίτια του και τον τουλουμιάζει στο ξύλο, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας αποδέχεται με χαρά την κοροϊδία με τις αόρατες «αυξήσεις» των συντάξεων, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας χαζογελάει όταν ο υπουργός Ανάπτυξης καταργεί την προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας παριστάνει ότι δεν θυμάται τις φλογερές προεκλογικές υποσχέσεις που ήδη κλειδώθηκαν στα συρτάρια, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας αντικαθιστά μετά χαράς τα σχολικά βιβλία με μεσαιωνικά άμφια και ράσα, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας ανέχεται την κοροϊδία και τη νεοφασιστική τακτική της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας θεωρεί φυσιολογικό τον διεθνή διασυρμό και την πλήρη ανυποληψία στα εθνικά θέματα, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας παρακολουθεί αδιάφορος τα προκλητικά καμώματα της «τυφλής» Δικαιοσύνης, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας βλέπει τον λαοπρόβλητο πρωθυπουργό του να λείπει συνεχώς σε διακοπές, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας κάνει σλάλομ ανάμεσα σε ιπτάμενες σφαίρες και καταπίνει την επιλεκτική αστυνομοκρατία αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας εξακολουθεί να στηρίζει με τρία χέρια τη χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε μεταπολιτευτικά ο τόπος, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας διασκεδάζει με το απίστευτο όργιο ρουσφετιών και νεποτισμού, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας επιβραβεύει με μονάδες τηλεθέασης το αβυσσαλέο γκρεμοτσάκισμα της δημοσιογραφίας, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Ο Έλληνας κολυμπάει στην αμορφωσιά και στην ξενοφοβία, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Και να πεις ότι καταλαβαίνει από μπάλα; Ότι το αντάρτικο των ημερών αξίζει τον κόπο και τις ερεθισμένες φωνητικές χορδές;

Ο Έλληνας παρακολουθεί με ζήλο ένα πρωτάθλημα κακοποιών, διαφθοράς και στημένων αγώνων. Και  μολαταύτα βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.

Με μία φράση, ο Έλληνας έχει την κυβέρνηση που του αξίζει. Ποδόσφαιρο ψηφίζει, πέναλτι και κόκκινη κάρτα θα εισπράξει.

Λαός που κοιμάται όρθιος και κινητοποιείται μόνο για τη μπάλα χάνει κάθε δικαίωμα στη διαμαρτυρία, στην ευημερία και στην έξωθεν καλή μαρτυρία.

Ζει σε μισογκρεμισμένη παράγκα γεμάτη τρωκτικά, αλλά τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η «παράγκα» της μπάλας.

Τα είπε ο προφήτης Τζιμάκος καλύτερα από μένα. Όλη η χώρα προσκυνά λερωμένα σώβρακα και τρύπιες φανέλες.

Δεν χρειάζονται λοιπόν να χαλάμε τις ζαχαρένιες μας, με πολιτικολογίες, αναλύσεις και άλλες ασκήσεις λογικής.

Η θρυλάρα και η παοκάρα να κερδάνε και όλοι οι άλλοι ας πάνε να κοιμηθούνε.

koutipandoras