Αρκούντως Έλληνες...

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Παλιότερα, όταν κάποιος αποκτούσε την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση, ο νόμος προέβλεπε την αποχή του από συγκεκριμένα επαγγέλματα: δεν θα μπορούσε να γίνει δικηγόρος, έναντι άλλων. Το επάγγελμα αυτό, ο νομοθέτης το θεωρούσε τόσο ευαίσθητο ώστε να το στερεί από ανθρώπους που δεν ήταν Έλληνες από γεννήσεως. Το 2014, ωστόσο, ο Κώδικας Δικηγόρων άλλαξε κι έκτοτε όλοι οι Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο απέκτησαν ιθαγένεια μπορούν να γίνουν δικηγόροι. Αυτό είναι η εφαρμογή της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας.

Κάποιοι, όμως, ακόμη δεν λένε το δεχθούν. Την Κυριακή 28 Ιανουαρίου, ανυπόγραφο κείμενο στην εφημερίδα «Δημοκρατία» έγραφε:

«Είναι ψέμα ότι είναι Πακιστανός ο Αλέξανδρος Κάντερ-Μπαξ (γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3). Από το Μπανγκλαντές είναι ο άνθρωπος. Εκεί δεν έχει Μακεδονία, οπότε δικαιολογείται που δεν έδειξε όπως έπρεπε το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη για το όνομα των Σκοπιών... Τελικά, δεν εισάγουμε μόνο ξένα εργατικά χέρια στην πρωτογενή παραγωγή. Εισάγουμε και υψηλόβαθμα στελέχη και μάλιστα για τη διεύθυνση κρατικών καναλιών! Όλοι οι Έλληνες σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, ηθοποιοί και άλλοι ειδήμονες της τηλεόρασης που είναι άνεργοι δεν ήταν τόσο καλοί για να διευθύνουν την ΕΡΤ3 όσο είναι ο Αλέξανδρος Κάντερ-Μπαξ από το Μπανγκλαντές. Αυτό κι αν είναι αξιοκρατία! ... ».

Η εφημερίδα λοιπόν, αποσιωπώντας την ελληνική ιθαγένεια του διευθυντή της ΕΡΤ3, αποδίδει στην καταγωγή του το ότι δεν κάλυψε στην έκταση που η ίδια θεωρεί απαραίτητη, το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Θα πει κανείς: «Εντάξει, η Δημοκρατία το έγραψε. Και ο στρατηγός Φραγκούλης είπε ότι ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης πληρώνεται από τον Σόρος, αλλά ουδείς ασχολήθηκε...». Εν μέρει, ορθόν. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, αξιοποιώντας την συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης, κάποια έντυπα έχουν διεκδικήσει κι έχουν «κερδίσει» μια ασυδοσία στο λόγο τους που τους επιτρέπει να γράφουν ό, τι να ’ναι. «Μακελειό» σκέτο...

Δεν θα ασχοληθούμε όμως με αυτό. Το θέμα μας δεν είναι η τιμή και η υπόληψη του συγκεκριμένου ανθρώπου. Το κρίσιμο είναι πως ένα μοχθηρό και υποχθόνιο ρατσιστικό σχόλιο θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα: οι Πακιστανοί και οι Μπαγκλαντέσιοι μόνο για δουλευτάδες κάνουν, όχι για δημοσιογράφοι της δημόσιας τηλεόρασης. Και μάλιστα, όχι απλώς δεν κάνουν, αλλά, αν τυχόν γίνουν, τότε θεωρείται αυτονόητο πως δεν θα προωθούν τα «εθνικά θέματα» όπως θεωρεί δέον η εν λόγω εφημερίδα. Δεν είναι αρκούντως Έλληνες. 

Έκπληξη; Μάλλον όχι: ο εκ των πρωταγωνιστών του συλλαλητηρίου για την τηλεοπτική κάλυψη του οποίου η εφημερίδα διαμαρτύρεται, τέως νομάρχης Θεσσαλονίκης, πριν από κάμποσα χρόνια αγόρευε στην υπόθεση του Αλβανού σημαιοφόρου Οδυσσέα Τσενάι πως «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι». Το ίδιο πράγμα λέει και η Δημοκρατία, πασπαλισμένο με τοξική γαρνιτούρα καθολικής απαξίωσης των άλλων. Όμως, να μην ξεχνάμε ότι ο λόγος της μισαλλοδοξίας στην Ελλάδα δεν είναι πλέον νομικά αδιάφορος. Με κάθε σεβασμό στην ελευθερία της δημοσιογραφικής έκφρασης, όταν ένας λόγος δηλητηριάζει τους αποδέκτες με τόση νοσηρότητα στο όνομα μιας «φυλής», θα έπρεπε να υπάρχει μια στοιχειώδης αίσθηση ευθύνης και λογοδοσίας. Κι αν αυτή την αίσθηση δεν την έχει αυτός που μιλάει, ίσως πρέπει να του την θυμίζουν αυτοί που ακούνε.

Υπάρχει, όμως, κι η άλλη όψη της ιστορίας, η πιο καθησυχαστική, πιο ανθρώπινη: ο τέως νομάρχης – «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» - κατέληξε Ζορό για το Jumbo ενώ ο – «Έλληνας γίνεσαι» - δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κάντερ Μπαξ, διευθυντής της ΕΡΤ3. 

Ενίοτε, η ζωή  εκδικείται την ανοησία, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία, χωρίς περιττές διατυπώσεις. Υπάρχει ελπίδα.

Πηγή: The Insider

Κύριε Μίκη Θεοδωράκη, οι χρυσαυγίτες είναι μόνο ναζί.-

Του Γεράσιμου Χολέβα

Ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε σε συνέντευξη του στο STAR, με αφορμή το συλλαλητήριο της Αθήνας το Σάββατο:

«Θα μου πεις γιατί όχι τη Χρυσή Αυγή. Αγαπούν την πατρίδα. Ναι, την αγαπούν, αλλά με ένα τρόπο εριστικό. Είναι μόνο η πατρίδα και όλοι άλλοι είναι… Εγώ την πατρίδα μου την αγαπώ γιατί αγαπάει όλες τις πατρίδες του κόσμου».

Οι χρυσαυγίτες είναι πολιτικοί και ιδεολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών.

Οι ταγματασφαλίτες δεν αγαπούσαν με κανέναν τρόπο την πατρίδα τους. Ο όρκος τους φτάνει για να το καταλάβουμε.

Οι χρυσαυγίτες είναι «η σπορά των νικημένων του 1945» όπως περήφανα έχει δηλώσει σε ναζιστικό ντελίριο ο αρχηγός τους ο Μιχαλολιάκος.

Οι χρυσαυγίτες μαθαίνουν σε παιδάκια να φωνάζουν «Heil Hitler» και να χαιρετούν ναζιστικα, όπως έκανε ο υπαρχηγός τους ο Παππάς.  

Οι ναζί δεν αγαπούν καμία πατρίδα και κανέναν άνθρωπο.

Για την βαρβαρότητα και την φρίκη του ναζισμού έμαθα και μέσα από το μεγαλειώδες σας έργο.

Οι χρυσαυγίτες δεν αγαπούν την πατρίδα με κανέναν τρόπο.

Κύριε Μίκη Θεοδωράκη, οι χρυσαυγίτες είναι μόνο ναζί.-

Πηγή: imerodromos.gr

«Ελλάς - Ελλάς - Αντώνης Σαμαράς»

“Να τος, να τος ο πρωθυπουργός” και “Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς” φώναζαν οι συγκεντρωμένοι μόλις αντίκρισαν τον πρώην πρωθυπουργό στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας

του Πέτρου Κατσάκου

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις μετρήσεις και τις καταμετρήσεις κι ας σταθούμε σε ένα στιγμιότυπο που πέρασε στα ψιλά του κυριακάτικου συλλαλητηρίου. “Να τος, να τος ο πρωθυπουργός” και “Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς” φώναζαν οι συγκεντρωμένοι μόλις αντίκρισαν τον πρώην πρωθυπουργό στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον γνήσιο ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας. Διόλου κολακευτικά και άδικα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη τα παραπάνω συνθήματα των οπαδών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διόλου κολακευτικά διότι αμφισβητούν την προεδρική θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη και άδικα αν σκεφτεί κανείς τις υποχωρήσεις στις οποίες υποχρεώθηκε να προχωρήσει ο τελευταίος προκειμένου να μην έρθει σε σύγκρουση με την ακροδεξιά συνισταμένη της Νέας Δημοκρατίας. Και τι δεν έκανε το τελευταίο διάστημα ο Κυριάκος Μητσοτάκης γι' αυτούς.

Υποχωρήσεις, μετατοπίσεις και επαναπροσδιορισμούς της ιδεολογικής του ταυτότητας κατέθεσε στα πόδια του Αντώνη Σαμαρά ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, για να εισπράξει τελικά αμφισβήτηση και απαξίωση από μερίδα οπαδών του κόμματος που προφανώς δεν αρκέστηκαν στη θεματική μετατόπιση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την Ακροδεξιά. Παρά τις θυσίες, τον Σαμαρά αναγνώρισαν ως ηγέτη και ως αρχηγό που μπορεί να ξαναφέρει το κόμμα τους στην εξουσία. “Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έχω χρέος να ακούω το λαϊκό αίσθημα, χωρίς όμως να πυροδοτώ πάθη και διχασμούς” έσπευσε να δηλώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά την ολοκλήρωση του συλλαλητηρίου, κάνοντας πως δεν άκουσε τις επευφημίες και τα συνθήματα για τον Αντώνη Σαμαρά, που εμφανίζεται έτοιμος για τη μεγάλη επιστροφή.

Με αφορμή την άβουλη και φοβική αντιμετώπιση του “Μακεδονικού” από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός όχι μόνο επέβαλε τη γραμμή του στη Νέα Δημοκρατία, αλλά κατάφερε να προσπεράσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην επικοινωνία με τη σκληρή βάση του κόμματος. Μια βάση με την οποία εδώ και μήνες, εξ ονόματος Αντώνη Σαμαρά, επικοινωνεί τακτικά, συστηματικά, αλλά κυρίως ουσιαστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης, σε αντίθεση με τους χαλαρούς τηλεοπτικούς περιπάτους και τις στημένες χειραψίες του Κυριάκου Μητσοτάκη σε πόλεις και γειτονιές της Αθήνας. Το δίκτυο με τους “πυρήνες οπαδών” που ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έχει εδώ και μήνες δημιουργήσει πανελλαδικά φαίνεται πως έχει αποδώσει περισσότερους και ουσιαστικότερους καρπούς από το “Μητρώο Στελεχών” του Κυριάκου Μητσοτάκη, σε βαθμό που στο τέλος κινδυνεύει και ο ίδιος να καταλήξει στο... μητρώο.

αυγή

Φταίνε οι «κωλοέλληνες» για τη Novartis

του Δημήτρη Σταράκη

«Η φαυλότητα είναι αυτή που, φοβούμενη μήπως αποκαλυφθεί, φωνάζει για σκάνδαλα μόλις δεχθεί επίθεση» – Μαρκήσιος ντε Σαντ

Δύο πρώην πρωθυπουργοί και οχτώ πρώην υπουργοί βρίσκονται στη δικογραφία που κατατίθεται σήμερα στη Βουλή. Δύο προστατευόμενοι μάρτυρες στις Ηνωμένες Πολιτείες φέρονται να έχουν καταθέσει στοιχεία, τα οποία θα χρειαστεί να εξεταστούν (και ορθά συμβαίνει αυτό) από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής στη Βουλή είναι το πρώτο βήμα σε μία υπόθεση όπου αποκαλύπτει και πάλι την ανάγκη των μεγάλων εταιρειών να έχουν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τις πολιτικές εξουσίες των κρατών, προκειμένου να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους με κάθε τρόπο. Η παραπάνω πρόταση μας δίνει με απλό τρόπο τι σημαίνει η λέξη νεοφιλελευθερισμός.

Τα ονόματα των κατηγορουμένων; Βαρύγδουπα. Τα ποσά των φορολογουμένων που κατέληξαν σε αμοιβές υψηλόβαθμων στελεχών και φορολογικών παραδείσων; Ιλιγγιώδη. Μια πολύ μικρή αύξηση στην τιμή του φαρμάκου έφερνε κέρδη εκατομμυρίων, σε μία τακτική η οποία δε γνωστοποιείται ποτέ στους πολίτες. Βλέπετε, στις σύγχρονες δημοκρατίες, ζητάμε από τους πολίτες τους να είναι ευαισθητοποιημένοι και να ενημερώνονται για τα κοινά, την ίδια στιγμή που οι έχοντες εξουσία κάνουν τα πάντα για να αποκρύψουν πληροφορίες που θα έκαναν τους πολίτες αυτούς πιο υπεύθυνους.

Αμέσως, οι αντιδράσεις ήταν σφοδρότατες. «Λάσπη!», «συκοφάντες!»,κλισέ ατάκες, πιο βαρετές και από το κείμενο σε Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Σαφώς και το τεκμήριο της αθωότητας παραμένει μέχρι να υπάρξει δίκη και ολοκλήρωση της, αλλά η απορία μου δεν είναι αυτή.

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: Γιατί οι κατηγορούμενοι δεν επιθυμούν διακαώς να φτάσει αυτή η υπόθεση στο ακροατήριο; Δεν είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να διαλυθούν οι αμφιβολίες γύρω από το όνομα τους; Δε θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που θα ζητήσουν τις πληροφορίες εξ Αμερικής, σε μία διαδικασία στην οποία εμπλέκεται και το FBI, προκειμένου να καθαρίσει το ζήτημα;

Όλες οι παραπάνω απορίες δεν είναι μόνο δικές μου, αλλά και πολλών άλλων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι έχουμε δει τη ζωή μας να αλλάζει δραματικά, βίαια και απότομα τα τελευταία χρόνια. Εγώ, όπως και άλλοι συμπολίτες μου, δεν έχουμε αισιοδοξία για την έκβαση της υπόθεσης. Είναι, βλέπετε, αυτή η δυσπιστία για την ύπαρξη μιας στοιχειώδους απόδοσης δικαιοσύνης στα μεγάλα σκάνδαλα, αφού οι αυξανόμενες προσδοκίες για την απόδοση ευθυνών χάνονται σε ακατανόητες καθυστερήσεις και θολές διατυπώσεις.

Σε κάθε περίπτωση όμως, ας μην ξεχνάμε το βασικό: Φταίνε οι «κωλοέλληνες» και για το σκάνδαλο Novartis. Φταίνε γιατί πρέπει να φταίνε, αφού κάπως θα πρέπει να δικαιολογηθεί η βίαιη φτωχοποίηση τους από τους φαύλους εθνοσωτήρες που μας κουνούν το δάχτυλο όλ’ αυτά τα χρόνια και καταγγέλλουν σκάνδαλα, μόλις οι αποκαλύψεις τους φέρνουν σε δύσκολη θέση.

ALTSANTIRI

Νοβάρ(τ)ιστοι

"Τα όρια της γελοιότητας έχουν πλέον ξεπεραστεί". Αυτό ήταν το tweet του πρώην Υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη σχολιάζοντας το πόρισμα της Εισαγγελίας Διαφθοράς που εμπλέκει τον ίδιο και άλλους εννέα στην υπόθεση διαφθοράς της Novartis. Μέχρι σήμερα υπερθεμάτιζε για την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη αλλά τώρα φαίνεται ότι αλλάζει στρατηγική.

Τα συλλαλητήρια τελείωσαν και όσοι πρόλαβαν να ξεπλυθούν σε αυτά ίσως ισχυριστούν από αύριο ότι κάποια διεθνής συνωμοσία τους καταδιώκει επειδή είναι «πατριώτες.  Δεν πρόκειται όμως για απλό σκάνδαλο αλλά για πολιτικό σεισμό που μπορεί να συνταράξει το πολιτικό σύστημα. Εμπλέκονται σε απιστία και δωροδοκία οι πρώην Πρωθυπουργοί Σαμαράς και Πικραμένος και οι πρώην υπουργοί Γεωργιάδης, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Στουρνάρας, Σαλμάς, Λυκουρέντζος, Κουτρουμάνης, Αβραμόπουλος.

Η ζημιά για το Δημόσιο από υπερκοστολογήσεις φαρμάκων φτάνει τα 2 δις ενώ oi βαλίτσες με τις μίζες φέρεται να είχαν ως παραλήπτες κάποιους «πατριώτες Πρωθυπουργούς», στα χρόνια της πιο σκληρής οικονομικής κρίσης. Αξιοσημείωτο είναι, θεσμικά, ότι στους εμπλεκόμενους περιλαμβάνεται ένας υπηρεσιακός Πρωθυπουργός που υπήρξε Πρόεδρος Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και ο νυν ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, στην αυλή του οποίου έχουν φυτρώσει αρκετά σκάνδαλα.

Η υπόθεση επιβεβαιώνει το αφήγημα και τη στρατηγική της κυβέρνησης απέναντι στο παλιό πολιτικό προσωπικό αλλά είναι και μια τεράστια πρόκληση για τη Δικαιοσύνη και το Δημόσιο Βίο. ​Επίσης υπογραμμίζει τη σημασία των whistleblowers για το δημόσιο συμφέρον και υπενθυμίζει την ανάγκη θεσμικής κατοχύρωσης της καθολικής προστασίας τους.

Τέλος, έχει σημασία ότι το αποδεικτικό υλικό συγκεντρώθηκε με τη συνδρομή των Αμερικανικών Αρχών γιατί αν επρόκειτο για μια αμιγώς εγχώρια έρευνα, δεν θα ήταν απίθανο να είχε συσκοτιστεί. Ίσως και να είχαν «εξαφανιστεί» οι βασικοί μάρτυρες…

tvxs

Κερδισμένοι και χαμένοι του συλλαλητηρίου

Το χρηματιστήριο του Συντάγματος και της συγκέντρωσης

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης 

Ναι, ναι το ξέρω ότι έχει σκάσει το σκάνδαλο Novartis και ότι η προσοχή είναι σαφώς στραμμένη προς τα εκεί. Ως την ώρα ωστόσο που θα μάθουμε λεπτομέρειες συγκεκριμένες, καλόν είναι να περιμένουμε πριν γράψουμε οτιδήποτε. Για το λόγο αυτό, έχω ακόμη λίγο συλλαλητήριο με τους χαμένους και τους.. κερδισμένους του Συντάγματος. Απολαύστε υπεύθυνα:
Κερδισμένοι
* Φώφη Γεννηματά και Σταύρος Θεοδωράκης
Κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να ελέγξουν τα στελέχη τους και τους βουλευτές τους και δεν φάγανε καπελώματα τύπου συλλαλητηρίου Θεσσαλονίκης.
* Παπάδες
Άμα φτάνει να  δονείται το Σύνταγμα από το σύνθημα «Όταν το ράσο γίνεται σημαία, τότε η νίκη είναι βεβαία», τι άλλο θέλεις δηλαδή;
* Στρατός
Ό,τι και γίνει στην Ελλάδα, με ένα μυστήριο τρόπο κερδισμένοι βγαίνουν οι καραβανάδες.
* Αντώνης Σαμαράς
Έπρεπε να τον βλέπατε στα σκαλιά της «Μεγάλης Βρετανίας με το χαμόγελο της γάτας που κατάπιε το καναρίνι.
* Μίκης Θεοδωράκης
Με τόσα τραγούδια του που ακούστηκαν στο Σύνταγμα μπροστά σε τόσο πλήθος, θα κονομήσει από την ΑΕΠΙ. Αν υπήρχε ΑΕΠΙ, βεβαίως.

Χαμένοι
* Ιερώνυμος
Σύρθηκε πίσω από τους πολεμοχαρείς ιεράρχες και δεν κατάφερε να επιβάλλει τη θέλησή του ούτε μία φορά, ούτε μία στιγμή.
* Πάνος Καμμένος
Ό,τι ήθελαν κάνανε οι βουλευτές του και τα στελέχη του κόμματός του, σε ένα ατελείωτο μπάχαλο. Πρώτη ήττα του προέδρου εδώ και πολύ καιρό.
* Μίκης Θεοδωράκης
Διέλυσε την υστεροφημία του και έχασε πολύ περισσότερους από όσους κέρδισε με την απαράδεκτη ομιλία του.
* Στρατηγός Φράγκος
Από εκεί που ακουγόταν για αρχηγός νέου, ελπιδοφόρου κόμματος, βρέθηκε ξαφνικά μια απλή υποσημείωση της διαδικασίας.
* Νίκος Μιχαλολιάκος
Κατέβηκε αυτή τη φορά, όχι όπως Θεσσαλονίκη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο συλλαλητήριο. 

Ούτε κερδισμένος ούτε χαμένος
* Αλέξης Τσίπρας
Κατά τη συνηθισμένη τακτική του, άφησε να διογκωθεί το κύμα διαμαρτυρίας και μουρμούρας και την κρίσιμη στιγμή τράβηξε έναν άσσο απ’ το μανίκι του.

 newpost.gr

Η Δεξιά κατέβηκε στον δρόμο

Οι επίσημοι που πλαισίωσαν τη συγκέντρωση είναι συγκεκριμένης παραταξιακής φοράς

του Βασίλη Ρόγγα

1. Η συγκέντρωση ήταν μεγάλη. Πιθανότατα πάνω από 200 χιλιάδες κόσμος με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο προσπάθησαν να προσεγγίζουν το Σύνταγμα. Η οργάνωσή του ήταν καλή υπό την έννοια ότι έγινε προσπάθεια να αποφευχθούν εξαιρετικά ακραία συνθήματα. Η συμπερίληψη του Θεοδωράκη στους ομιλητές έδειχνε την πρόνοια των οργανωτών να μην χρωματιστεί παραταξιακά η συγκέντρωση.
2. Δεν ήταν κάτι που επετεύχθη. Οι επίσημοι που πλαισίωσαν τη συγκέντρωση είναι συγκεκριμένης παραταξιακής φοράς. Η σύνολη δεξιά με όλες της οργανώσεις βάσης της ήταν εκεί: εκκλησία, ΝΔ, Χρυσή Αυγή, ΑΝΕΛ, εθνικοτοπικοί σύλλογοι παραστρατιωτικοί κλπ. Οι χιλιάδες δεν ήταν αυτοί. Πρόκειται για ανθρώπους κανονικούς, πιο συντηρητικούς σχετικά από το μέσο όρο, όμως όχι ακροδεξιούς. Άνθρωποι που δεν έχουν κουλτούρα συλλογικής δράσης –και άρα είναι ξεκούραστοι – και θεώρησαν ηθικό και πατριωτικό του καθήκον να δείξουν την εναντίωση τους σε σχέση με το όνομα της γειτονικής χώρας.
3. Η συγκέντρωση είχε ως πιο ισχυρούς χορηγούς επικοινωνίας τον Αλαφούζο και τον Μαρινάκη. Οι συγκεκριμένοι (και) μιντιάρχες έδωσαν τα ρέστα τους για να μαζευτεί πολύς πολύς κόσμος έτσι ώστε να καταδειχτεί η αντικυβερνητική διάθεση μερίδας της κοινωνίας. Το κόστος συμμετοχής στη διαδήλωση ήταν περίπου μηδαμινό: δε θα υπήρχε καταστολή και αυτό ήταν γνωστό. Μόνο τότε μπορείς να πάρεις τα παιδιά σου σε διαδήλωση με ευκολία.
4. Πράγματι η συγκέντρωση ήταν αντικυβερνητική με συγκεκριμένο όμως θέμα, το Μακεδονίκο, και όχι με τις θεματικές που θα ήθελαν να έχει οι «αριστεροί πατριώτες» που το πλαισίωσαν. Κάθε συγκέντρωση είναι αντικυβερνητική στην πραγματικότητα και αυτή ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει από τον Ιανουάριο του 2015.
5. Ο όγκος των πολιτών δε συνάντησε τις προσδοκίες των διοργανωτών. Ήταν λογικό διότι ο πήχης είχε τεθεί αδικαιολόγητα υψηλά. Δεν είναι απλό πράγμα να μαζευτούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι και κατά τη διάρκεια των πολλών χρόνων που οι αριστεροί κατεβαίνουμε στο δρόμο δεν το έχουμε δει. Συγκροτείται συχνά μια μυθολογία γύρω από τον όγκο των διαδηλώσεων και ποτέ οι μετρήσεις δε θα μπορούσαν να είναι ακριβείς γιατί δεν έχουμε έγκυρη μεθοδολογία μέτρησης. Ποια συγκέντρωση κόσμου ήταν μεγαλύτερη το Πολυτεχνείο του 1974, η συγκέντρωση ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα του 1981 ή του Μακεδονικού στη Θεσσαλονίκη το 1992; Καθένας πλειοδοτεί κατά εκεί που τον συμφέρει.
6. Ωστόσο μπορεί να τολμηθεί μια αναλογία. Το Φλεβάρη του 2012 η συγκέντρωση εκείνη ήταν περίπου λιγότερο από διπλάσια, χωρίς χορηγούς επικοινωνίας, με δεδομένο το κόστος της κινητοποίησης (ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις) και χωρίς επαρχιώτες. Σε μια άλλη συγκυρία όπου ο συγκρουσιακός κύκλος του αντιμνημονιακού αγώνα έφτανε στην κορύφωσή του οι κινητοποιούμενοι ενάντια στη ψήφιση του δευτέρου μνημονίου εύκολα ξεπέρασαν τους χθεσινούς συγκεντρωμένους. Τούτο είναι αρκετά ενδεικτικό της ηγεμονίας των αριστερών αιτημάτων στο επίπεδο των κινητοποιήσεων. Ταυτόχρονα όμως φανερώνει μια δυνατότητα που χάθηκε μέχρι σήμερα για μεγάλες κινητοποιήσεις με προοδευτικό πρόσημο. Ευθύνες γι’ αυτό δεν έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και συνολικά οι επιτελεστές των προοδευτικών κινητοποιήσεων.
7. Το πρόβλημα της δεξιάς ηγεμονίας και στο επίπεδο του δρόμου χρειάζεται κανείς να το σκεφτεί περισσότερο. Κινητοποιήσεις από τη πλευρά του κινήματος μαζικές δεν υπάρχουν και ταυτόχρονα η δεξιά δεν είναι παράταξη που εκφράζεται μέσα από κινητοποιήσεις στην Ελλάδα. Και αυτά όπως και όλα είναι δυναμικά. Μια νέα γενιά στα σχολεία μπορεί να μεγαλώνει με την πολιτική βεβαιότητα πως οι κυβερνώντες προδίδουν τη Μακεδονία. Τα πολιτικά αντανακλαστικά τους γυμνάζονται σε σχέση με αυτήν την προσλαμβάνουσα και όχι π.χ. με ένα κυρίαρχο αντιμπατσικό αίσθημα μιας άλλης περιόδου. Από την άλλη οι πολίτες που είχαν κινητοποιηθεί τα χρόνια της αντιμνημονιακής καμπάνιας –και ιδιαίτερα οι νέοι από αυτούς – που δεν ψήφισαν ή στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ το Σεπτέμβρη του 2015 έχουν αποδράσει από την συλλογικοποίηση των αγωνιών τους. Η ιδιώτευση αυτού του κομματιού έχει να κάνει και με το ότι κανένας πολιτικός οργανισμός προοδευτικής σκοπιάς δε μπορεί να τους εκφράσει. Με αυτόν τον τρόπο η κοινωνία γέρνει πιο δεξιά.
8. Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν τόσο εύκολα από τις συγκεντρώσεις, όμως μπορεί και να ταρακουνηθούν. Το δεδομένο πολιτικό κόστος που θα πληρώσει η παρούσα κυβέρνηση αν λύσει το ονοματολογικό είναι διαδικασία καθημερινού αναστοχασμού που προκύπτει εύλογα και ενδεχομένως να καθορίσει και την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων. Η πανηλίθια εθνική στάση Σαμαρά το 1992 κατάφερε κάτι παρόμοιο.
9. Από την άλλη, ένας άλλος κόσμος υπάρχει όσο κι αν προσπαθούν ΜΜΕ και οι συν αυτώ να τον κρύψουν. Τα στέκια και οι καταλήψεις περιφρουρούνταν σκληρά από την Παρασκευή κιόλας. Αντιφασιστικές μοτοπορείες έγιναν, ενώ η συγκέντρωση στα Προπύλαια είχε πάνω από χίλιους ανθρώπους εντός ενός σχεδόν πραγματικού κλουβιού από αστυνομικούς. Δεν έχουν τελειώσει όλα, ίσα ίσα. Το πρόβλημα είναι ότι ο αναγκαίος αναστοχασμός στον ευρύ αυτό πολιτικό χώρο, που δεν είναι μόνο αντιεξουσιαστικός, δε συμβαίνει και οι τελετουργίες βοηθούν μόνο στην αναπαραγωγή όχι σε μια θετική ασυνέχεια.
10. Ας μην κλαίμε για τον Μίκη. Όταν σε τρολάρει ο ναζιστής Κασιδιάρης από το twitter έχεις κάνει κάτι πολύ λάθος. Η ανάγκη όλων μας για αποδοχή δε μας κάνει νούμερα κι αυτό έπρεπε να το είχε σκεφτεί το περιβάλλον του.

πηγή: commonality.gr

Η βία κατά των γυναικών, ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα

“Είμαστε παρούσες, δεν σιωπούμε”, γράφει το πλακάτ από τη διαδήλωση ενάντια στη βία κατά των γυναικών, που πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία τον περασμένο Νοέμβριο

της Γεωργίας Πετράκη*

Όλο το χρόνο γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών βίας που βγαίνουν στη δημοσιότητα, κακοποίησης, ξυλοδαρμών, βιασμών ή και συχνά φόνων σε μη ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και σε χώρες της πολιτισμένης Ευρώπης και στη χώρα μας.

Η έμφυλη βία αυξάνεται κατά τη κρίση, όπως και όλες οι μορφές βίας. Όμως, δεν υπάρχουν ολοκληρωμένα και συγκριτικά δεδομένα για την έκταση και τη φύση της βίας προς τις γυναίκες, διότι οι περισσότερες δεν καταγγέλλουν τη βία που υφίστανται· άλλωστε ούτε ενθαρρύνονται να το κάνουν. Η έλλειψη πλήρων και συγκρίσιμων στοιχείων σ’ αυτό τον τομέα χαρακτηρίζει όλη την ΕΕ και όχι μόνο την Ελλάδα. Άρα, η όποια αύξηση καταγράφεται, αφορά την αύξηση των καταγγελιών, που, βεβαίως, δείχνει μια κάποια πρόοδο σε σχέση με την απονομιμοποίηση της βίας προς τις γυναίκες. Εδώ, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε στη βία που ασκείται στις προσφυγοπούλες, σε γυναίκες, αλλά και σε παιδιά, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης τους. Όπως κατήγγειλε η Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ, πολλές γυναίκες και παιδιά γίνονται θύματα βιασμού και σεξουαλικής παρενόχλησης, ενώ προσπαθούν να διαφύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες της πατρίδας τους.

Η οικονομική κρίση αυξάνει την πίεση στους παραδοσιακούς ρόλους

Έχει υποστηριχτεί ότι το άγχος που προκαλεί η ανέχεια κάνει τους άνδρες βίαιους απέναντι στις γυναίκες. Κατά τη γνώμη μου αυτή η ερμηνεία δικαιολογεί κατά ένα τρόπο τους θύτες και μεταβιβάζει την ευθύνη σε κάτι πιο γενικό και απρόσωπο (πχ την οικονομική κρίση). Η οικονομική κρίση αυξάνει την πίεση στους παραδοσιακούς ρόλους των ανδρών ως «κουβαλητών» στο σπίτι και ενδεχομένως τούς δημιουργεί κρίση, που μπορεί να βιώνεται ως αμφισβήτηση του ανδρισμού τους και της ατομικής τους αξιοπρέπειας. Το μοντέλο της γυναίκας «κουβαλήτριας» και του μη εργαζόμενου άνδρα δεν είναι πλέον περιθωριακό στην ελληνική κοινωνία. Όμως, η βία αποτελεί την πλέον ακραία έκφραση άσκησης εξουσίας ανάμεσα στα φύλα και ίσως μπορούμε να υποθέσουμε ότι μέσω υποκαταστάσεων έρχεται να καλύψει το «κενό εξουσίας» που δημιουργείται κατά κάποιο τρόπο, λόγω της οικονομικής κρίσης για τους άνδρες θύματα της κρίσης. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι η βία κατά των γυναικών είναι διαταξική και φαίνεται ότι οι μηχανισμοί της, αν και ενεργοποιούνται σε διαφορετικές περιστάσεις κατά κοινωνική τάξη —μην ξεχνάμε και κατά φυλή, χώρα— έχουν ένα κοινό υπόβαθρο, αυτό της κυριαρχίας, της άσκησης εξουσίας πάνω στον Άλλο και της επιβεβαίωσης της. Είναι ο ολοκληρωτικός μηχανισμός ελέγχου και καθυπόταξης των γυναικών που τις καθιστά έρμαια της «δύναμης» των ανδρών. Άρα η βία κατά των γυναικών συνιστά εσωτερικό, καλά κρυμμένο πυρήνα της πατριαρχίας, κρυμμένο στα άδυτα της ιδιωτικότητας της αγίας οικογένειας.
Με βάση την ευρωπαϊκή έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA), ο οποίος διεξήγαγε έρευνα με τη μέθοδο των προσωπικών συνεντεύξεων σε επίπεδο ΕΕ, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και η Ελλάδα έχουν πολύ χαμηλότερες επιδόσεις στην άσκηση βίας κατά των γυναικών από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ενώ, οι χώρες στις οποίες η ισότητα των φύλων είναι ενισχυμένη, π.χ. οι σκανδιναβικές, τα περιστατικά βίας είναι περισσότερα. Πώς να εξηγήσουμε τις διαφορές μεταξύ των χωρών; Οι διαφορές μεταξύ των χωρών μπορεί να αντανακλούν διάφορους παράγοντες, αλλά και διαφορές στα ποσοστά θυματοποίησης. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η ενισχυμένη ισότητα των φύλων σε μια χώρα συμβάλλει σε υψηλότερα επίπεδα δημοσιοποίησης των ζητημάτων βίας κατά των γυναικών. Στην Ελλάδα, η ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών είναι ένα θέμα ταμπού. Η άσκηση βίας στις διάφορες μορφές της (λεκτική, σωματική, σεξουαλική) είναι ανεκτή, γιατί είναι νομιμοποιημένη η αντίληψη ότι ο άνδρας έχει κυριαρχικό δικαίωμα πάνω στις γυναίκες. Και ίσως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αύξηση που φαίνεται να αποτυπώνεται στα περιστατικά βίας έχει να κάνει με τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για την ορατότητα του προβλήματος, αφού περισσότερες γυναίκες καταφέρνουν να ξεπεράσουν το φόβο τους και τις ενοχές τους και να ζητήσουν κάποια βοήθεια.

Οι γυναικοκτονίες είναι αόρατοι φόνοι

Οι φόνοι γυναικών συνήθως περνάνε στα MME ως «οικογενειακό δράμα», «έγκλημα πάθους» «συζυγικό έγκλημα». Οι φεμινίστριες, αλλά όλο και περισσότερο οι ειδικοί στα θέμα της συζυγικής βίας, χρησιμοποιούν τον όρο «γυναικοκτονία». Όρος που επιτρέπει να φανεί ότι αυτοί που σκοτώνονται είναι οι γυναίκες. Βεβαίως, αφορά τις συγκεκριμένες προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων, αλλά είναι και ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Είναι φόνοι που εγγράφονται στη σχέση κυριαρχίας των ανδρών πάνω στις γυναίκες, σχέση που αποκρύπτεται από τον όρο ανθρωποκτονία. Οι γυναικοκτόνοι ασκούσαν ήδη βία στις γυναίκες τους πριν τις σκοτώσουν. Βρίσκονται σε μια λογική καθυπόταξης. Οι γυναίκες που σκοτώνουν τον άνδρα τους, συνήθως, υφίσταντο κακοποίηση και προσπαθούσαν να προστατευτούν, αυτές και τα παιδιά τους. Ο όρος αποδίδει την ιδιαιτερότητα της πράξης, αλλά και τους μηχανισμούς που τη γεννούν. «Εμπεριέχει τη διαδικασία», υπογραμμίζει η Λιντα Τρομελεού (Linda Tromeleue), γαλλίδα ψυχολόγος, ειδική στα θέματα της συζυγικής βίας1.
Η διερεύνηση και η μελέτη των φόνων γυναικών επιτρέπει να εντοπισθούν πολλά κοινά σημεία. Οι γυναίκες που έχουν σκοτωθεί από τους άνδρες δεν σκοτώνονται από τα κτυπήματα και το ξύλο. Πρόκειται για φόνους. Οι άνδρες γυναικτόνοι παίρνουν ένα μαχαίρι ή ένα όπλο με σκοπό να σκοτώσουν. Τα θύματα είναι όλων των ηλικιών, από 17 έως 80 χρονών, και από όλα τα κοινωνικά περιβάλλοντα. Αλλά οι περιστάσεις και οι συνθήκες ομοιάζουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχε ήδη προηγηθεί άσκηση βίας, φυσικής και ψυχολογικής. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τα θύματα σκόπευαν να εγκαταλείψουν το σύζυγο τους ή το είχαν ήδη πραγματοποιήσει. Αυτοί οι άνδρες σκοτώνουν τη γυναίκα τους, γιατί θεωρούν ότι τους ανήκει και αρνούνται να την αφήσουν να φύγει. Ο θάνατός της σημαίνει ότι θα του ανήκει για πάντα, λέει η Τιτιού Λεκόκ (Titiou Lecoq), δημοσιογράφος και συγγραφέας, που ενημερώνει στην ιστοσελίδα της Λιμπερασιόν το μητρώο συζυγοκτονιών2.
Σύμφωνα με την ψυχολόγο Κάρεν Σαντλιέ (Karen Sadlier), ειδική σε θέματα συζυγικής βίας3, είναι κρίσιμο το σημείο ανταλλαγής των παιδιών μεταξύ των γονιών, κατά την άσκηση του δικαιώματος, συνήθως του πατέρα. Τότε, ο σύζυγος έρχεται αντιμέτωπος με την αυτονομία της πρώην συζύγου του. Βλέπει ότι δεν είναι προέκταση του και φαντασιώνεται για το τι κάνει όταν ο ίδιος προσέχει τα παιδιά. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται συχνά ως προέκταση της μητέρας: 9 παιδιά σκοτώθηκαν μαζί με τη μητέρα τους το 2016 στη Γαλλία. «Ο φόνος του παιδιού είναι ένας τρόπος να κάνεις κακό στη μητέρα», λέει η  Κάρεν Σαντλιέ (Karen Sadlier). Η αυτοκτονία έρχεται όταν ο γυναικοκτόνος δεν μπορεί ν αντέξει το κενό που δημιούργησε.
Στη χώρα μας η καταχώρηση των φόνων από την ελληνική αστυνομία δεν επιτρέπει να δούμε το φαινόμενο των φόνων γυναικών, αφού τα στατιστικά στοιχεία δεν περιλαμβάνουν το φύλο των θυμάτων. Όμως, η καταγραφή που έκανε η «Ομάδα Γυναικών Θεσσαλονίκης» με βάση τις δημοσιεύσεις στον Τύπο κατά τη διάρκεια 17 μηνών μεταξύ 2008-2009, έδειχνε ότι οι φόνοι γυναικών έπαιρναν τη μορφή επιδημίας4.
Στη Γαλλία, μια γυναίκα πεθαίνει κάθε 3 ημέρες από χτυπήματα του νυν ή του πρώην συντρόφου της: 123 γυναίκες, το 2016, έχασαν τη ζωή τους μ’ αυτό τον τρόπο. Το Παρατηρητήριο της Βίας εις Βάρος των Γυναικών στο Διαμέρισμα Σέν-Σαν-Ντενι, που πρωτοπορεί στον αγώνα ενάντια στη συζυγική βία, οργανώνει βουβές πορείες σε κάθε γυναικοκτονία. «Βουβή πορεία για την Αϊσα, 35 χρόνων, που την στραγγάλισαν και μετά την έθαψαν στη κάβα της πολυκατοικίας», αναγραφόταν σε ένα τρικάκι. Κάθε φορά αναγράφονται το όνομα της σκοτωμένης, η ηλικία της, οι περιστάσεις του φόνου. Ο στόχος είναι να μην φύγουν μέσα στη σιωπή, λέει η πρόεδρος του Παρατηρητηρίου. Και να μαθευτεί το τι γίνεται προκειμένου να προστατευτούν οι υπόλοιπες γυναίκες5.

Η σεξιστική/σεξουαλική βία στους χώρους εργασίας

«Πώς να υπερασπιστείς συνδικαλιστικά μια γυναίκα θύμα σεξιστικής ή σεξουαλικής βίας στην εργασία6;», αναρωτιούνται οι δημοσιογράφοι της Λιμπερασιόν. Το θέμα της σεξιστικής/σεξουαλική βία στους χώρους εργασίας είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού οι σχέσεις της έμφυλης κυριαρχίας συνδυάζονται με το δεσμό της εξάρτησης στην εργασία και τον κίνδυνο τα θύματα που έχουν το θάρρος να σπάσουν τη σιωπή τους, να χάσουν τη δουλειά τους. Κατά τη διάρκεια της σημερινής κρίσης, πολλά δικαιώματα έχουν περισταλεί και στο χώρο της εργασίας και οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να καταγγείλουν τη σεξουαλική παρενόχληση εκεί που εργάζονται.
Σύμφωνα με την εικόνα της επικράτειας που έχει η ΓΣΕΕ, μέσω των Εργατικών Κέντρων, των ομοσπονδιών-μελών της και των δικών τους σωματείων-μελών, το φαινόμενο παρέμενε και θα παραμένει σε σημαντικό βαθμό αόρατο για τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές: οι καταγγελίες περιστατικών βίας και παρενόχλησης στη βάση του φύλου, παραμένουν μειωμένες και αναντίστοιχες με την πραγματική έκταση του φαινομένου, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συνοδεύονται με εκδικητικές ενέργειες σε βάρος των εργαζομένων που τις κατέθεσαν, ιδίως μηνύσεις και αγωγές αποζημίωσης για συκοφαντική δυσφήμιση7.
Στη Γαλλία, μετά την υπόθεση Γουάινστιν και την απελευθέρωση του λόγου των γυναικών που ακολούθησε8, τα γαλλικά συνδικάτα κινητοποιούνται γύρω από το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών στους χώρους εργασίας. Τόσο η CGT όσο και η CFDT, κινητοποίησαν συνδικαλίστριες, αλλά και άνδρες μέλη τους, προκειμένου να προταθούν λύσεις στο πρόβλημα της παρενόχλησης στους χώρους εργασίας και των σεξουαλικών επιθέσεων στις επιχειρήσεις και στο δημόσιο τομέα. Έτσι, οι κεντρικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες μαζί με τη CFTC έστειλαν επιστολή στο γάλλο πρωθυπουργό, για να ζητήσουν να δοθεί μια ιδιαίτερη θέση στις γυναίκες, στα θέματα που αφορούν «τη βία στους χώρους εργασίας» ενόψει και των διαπραγματεύσεων με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) για το ίδιο θέμα. Αν και η συζήτηση για την ισότητα είχε ξεκινήσει από παλαιοτέρα, τα συνδικάτα δεν είχαν αναδείξει το πρόβλημα. Μεγάλη αλλαγή προήλθε από το γεγονός ότι αυξήθηκε η συμμετοχή των γυναικών στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η CFDT έχει 49% γυναίκες, Η αναλογική εκπροσώπηση των γυναικών στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς των επιχειρήσεων (από το Ιανουάριο 2007) βοήθησε προς αυτή τη κατεύθυνση. Η CFDT οργανώνει «σεμινάρια εκπαίδευσης των συνδικαλιστών» και «ημέρες εργασίας», ενώ η CGT δημιούργησε μια δομή παρακολούθησης για τη στήριξη των θυμάτων σεξιστικής και σεξουαλικής βίας στο εσωτερικό της συνομοσπονδίας. Η ποινή για τους επιθετικούς μπορεί να φτάσει μέχρι την απόσυρση της θητείας και τον αποκλεισμό. Σύμφωνα με τη Σοφί Μπινέτ, υπεύθυνη για τα θέματα ισότητας στη συνομοσπονδία (CGT): «δεν μπορούμε να μοιράζουμε σε 30.000 επιχειρήσεις τεύχη με εργαλεία-δράσεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να τεθεί ένα τέλος στη βία στην εργασία (δράση του 2015) και να θεωρεί η CGT ότι το πρόβλημα δεν αφορά και την εσωτερική της λειτουργία»9.
Σύμφωνα με τη συνδικαλίστρια, χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο πακέτο μέτρων που να προστατεύουν τις γυναίκες θύματα και να ενισχύουν τα δικαιώματα τους. Για παράδειγμα, να προστατεύονται τα θύματα μετά τη δημοσιοποίηση ότι έχουν υποστεί μέσα στην επιχείρηση βία, παρενόχληση· να ενισχυθεί ο ρόλος και τα μέσα που διαθέτει η Επιθεώρηση Εργασίας και οι γιατροί εργασίας· να τιμωρούνται οι εργοδότες που καλύπτουν περιστατικά βίας. Τα γαλλικά συνδικάτα φοβούνται ότι η ενοποίηση και συρρίκνωση των αντιπροσωπευτικών θεσμών10 σε ένα και μοναδικό θα μειώσει τη δυνατότητα των Επιτροπών Υγιεινής και Ασφάλειας να παρεμβαίνουν προληπτικά σε θέματα ηθικής και σεξουαλικής παρενόχλησης.
Με καμπάνια των ευρωπαϊκών συνδικάτων και της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, κάτω από τη πίεση φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, η Διεθνής Οργάνωση της Εργασίας έχει θέσει στην ημερήσια διάταξη της, τον ερχόμενο Ιούνιο, την εξέταση ενός προτύπου κατά της βίας και της παρενόχλησης. Το περιεχόμενο και το πεδίο εφαρμογής αυτού του προτύπου θα εξαρτηθεί από τη θέση των κρατών, και σύμφωνα με την γαλλική φεμινιστική οργάνωση «Οsez le Feminisme»11, που συμμετείχε στην καμπάνια, «είναι ατυχές το γεγονός ότι ο Εμανουέλ Μακρόν δεν είπε λέξη στις εξαγγελίες12 του για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών την 25η Νοεμβρίου. Και είναι περίεργη η θέση της Γαλλίας, αφού αρνείται την αναγνώριση της βίας με βάση το φύλο ξεχωριστά σε αυτό το πρότυπο»13. Στην καμπάνια αναφέρεται και η ΓΣΕΕ, στην ανακοίνωση της για την 25η Νοεμβρίου: «θα επιμείνουμε τον Ιούνιο του 2018 στην άμεση υιοθέτηση Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας, κατά τη συζήτηση του θέματος “Τερματίζοντας τη βία και την παρενόχληση σε βάρος των γυναικών και των ανδρών στον κόσμο της εργασίας”»14.
Στην Ελλάδα, ο νόμος 35000/2006 συνιστά το νομικό πλαίσιο αντιμετώπισης της κακοποίησης που υφίστανται οι γυναίκες, ενώ σήμερα έχουμε και κάποιες δομές που έρχονται να βοηθήσουν τις κακοποιημένες γυναίκες και να αναδείξουν το πρόβλημα (πχ η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900, τα Συμβουλευτικά Κέντρα κατά της ενδοοικογενειακής βίας, οι Ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων). Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αύξηση που φαίνεται να αποτυπώνεται στα περιστατικά βίας έχει να κάνει με τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για την ορατότητα του προβλήματος, αφού περισσότερες γυναίκες καταφέρνουν να ξεπεράσουν το φόβο τους και τις ενοχές τους και να ζητήσουν κάποια βοήθεια. Στην ίδια κατεύθυνση είναι σημαντικό ότι πρόσφατα ετέθη σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για την κύρωση και ενσωμάτωση στο εθνικό πλαίσιο της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, το οποίο περιέχει διατάξεις βελτιωτικής τροποποίησης του ν. 35000/2006 για την προστασία των θυμάτων βίας.
Καταληκτικά πρέπει να υπογραμμίσουμε τη μέγιστη σημασία της συστηματικής και τακτικής τήρηση στατιστικών στοιχείων: η αποτελεσματική, δηλαδή έγκαιρη και έγκυρη παρακολούθηση του φαινομένου της έμφυλης βίας, και η ενίσχυση του πλαισίου προστασίας των θυμάτων και αυστηρής τιμωρίας των δραστών συνδέεται άμεσα με τη συστηματική και ανά τακτά χρονικά διαστήματα συλλογή και επεξεργασία στατιστικών δεδομένων, άμεσα και ευχερώς προσβάσιμων στο ευρύ κοινό, με αναλυτικά δεδομένα ανά φύλο, ηλικία, άλλο κρίσιμο χαρακτηριστικό και σχέση του θύματος με το θύτη. Μόνο γνωρίζοντας και αναγνωρίζοντας το βάρος του προβλήματος θα μπορέσουμε ως κοινωνία να δημιουργήσουμε τα απαιτούμενα αντισώματα: σε επίπεδα νοοτροπιών, πολιτισμού, παιδείας, αλλά και των αναγκαίων μηχανισμών παραδειγματικής τιμωρίας.

* Η Γεωργία Πετράκη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια, διευθύντρια Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σημειώσεις:
1. Le Monde, Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017:10
2. Liberation, Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017: 17
3. Le Monde, Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017:10
4. «Δολοφονίες γυναικών από συζύγους και συντρόφους με όρους επιδημίας!!», http://www.cityportal.gr/articles_det1.asp?subcat_id=16&article_id=12143
5. Le Monde, Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017:10
6. Περισσότεροι από 10 βιασμοί ή απόπειρες βιασμού γίνονται κάθε μέρα σε χώρους εργασίας στη Γαλλία, ενώ το 25% των σεξουαλικών επιθέσεων πραγματοποιούνται στην εργασία, Libération, Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017: 17.
7. http://www.gsee.gr
8. Μετά την υπόθεση Γουάινστιν στις ΗΠΑ, τον Οκτώβριο του 2017 αυξήθηκαν οι καταγγελίες κατά 30% σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2016.
9. Liberation, Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017: 18.
10. Οι Επιτροπές Υγιεινής και Ασφάλειας, οι Εργοστασιακές Επιτροπές και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, 3 διαφορετικοί θεσμοί εκπροσώπησης των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, ενοποιούνται στις Επιτροπές Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης, με βάση την νέα εργατική νομοθεσία, της οποίας επίκειται η εφαρμογή.
11. http://www.gsee.gr
12. Ανάμεσα στις πλούσιες σε νέα μέτρα εξαγγελίες του Μακρόν περιλαμβάνονται δέκα μονάδες ψυχο-τραυματικής στήριξης στα κεντρικά νοσοκομεία, επιμόρφωση κρίσιμων επαγγελμάτων στα θέματα της βίας κατά των γυναικών, επέκταση του χρόνου παραγραφής από 20 σε 30 χρόνια, κ.α. Εξήγγειλε την κατάθεση νομοσχεδίου για την καταπολέμηση της σεξιστικής και σεξουαλικής βίας το πρώτο εξάμηνο του 2018. Πάντως, ο προϋπολογισμός του υφυπουργείου Ισότητας παρέμεινε στάσιμος (30 εκ.). Οι φεμινίστριες και οι γυναικείες οργανώσεις ζητούν μια αύξηση του προϋπολογισμού τουλάχιστον ισοδύναμη με εκείνη που πραγματοποίησε η Ισπανία (1 δισεκατομμύριο ευρώ σε διάστημα πέντε ετών), που σε συνδυασμό με τον (επικείμενο) νόμο πλαίσιο κατά της βίας θα επιτρέψει ιδίως τη μεταφορά στο γαλλικό δίκαιο της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, σχετικά με την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας που έχει επικυρωθεί από το 2014.
13. http://osezlefeminisme.fr/violences-infligees-aux-femmes-nous-exhortons-...
14. http://www.gsee.gr

εποχή

Οι μεταλλάξεις του πατριωτισμού

του Τάσου Παππά

Διάσταση απόψεων στο Κίνημα Αλλαγής σχετικά με το Μακεδονικό. Η ηγετική ομάδα (Φώφη Γεννηματά, Γιώργος Παπανδρέου, Σταύρος Θεοδωράκης, Γιώργος Καμίνης, Θ. Θεοχαρόπουλος) τοποθετήθηκε καθαρά υπέρ της σύνθετης ονομασίας, άσκησε κριτική στη Νέα Δημοκρατία για τον οπορτουνισμό της και εξέφρασε την αντίρρησή της για τα συλλαλητήρια, χωρίς πάντως να απαγορεύσει τις ατομικές παρουσίες. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και κορυφαίοι παράγοντες της παράταξης (Σημίτης, Βενιζέλος). Ωστόσο ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στον αντίποδα. Δεν αποδοκιμάζει τα συλλαλητήρια, δεν θέλει τη σύνθετη ονομασία και πλασάρεται ως γνήσια πατριωτικό ρεύμα με αναφορά στις ρίζες του ΠΑΣΟΚ.

Πράγματι, ο πατριωτισμός ήταν βασικός πυλώνας της γενέθλιας πράξης του κινήματος. Δεν τον αντιλαμβάνονταν όμως όλοι με τον ίδιο τρόπο και στην πορεία υπέστη μεταλλάξεις. Την πρώτη περίοδο είχε σαφές αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο. Ηταν η εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου διαλαλούσε ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», φλέρταρε με το Κίνημα των Αδεσμεύτων, αρνούνταν να υιοθετήσει την επιθετική ρητορική της Δύσης εναντίον του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι οπαδοί του κινήματος φώναζαν στις συγκεντρώσεις «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», στα επίσημα κείμενα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία χαρακτηριζόταν «δεκανίκι του δυτικού ιμπεριαλισμού» και ο ευρωκομμουνισμός απαξιωνόταν ως ρεφορμισμός.

Τη δεκαετία του ’70 το συγκεκριμένο ιδεολογικό πλαίσιο τράβηξε κόσμο στο ΠΑΣΟΚ από τη ριζοσπαστική και την κομμουνιστική Αριστερά. Αρχισε να ξεφτίζει πριν από την εκλογική νίκη του 1981 μέχρι που εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας. Από το ΝΑΤΟ δεν φύγαμε, τις βάσεις δεν τις διώξαμε, δημοψήφισμα για την ΕΟΚ δεν έγινε, το Κίνημα των Αδεσμεύτων εξαφανίστηκε, ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» κατέρρευσε και το ΠΑΣΟΚ έγινε μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ο πατριωτισμός προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες βρίσκοντας άλλους αντιπάλους: την Τουρκία (ο προαιώνιος εχθρός) και από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 τη FYROM. Κάθε φορά που η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιχειρούσε ανοίγματα στην εξωτερική πολιτική ή ερχόταν αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα, το αυτοαποκαλούμενο «πατριωτικό ρεύμα», το οποίο εκπροσωπούνταν σε όλα τα όργανα του κόμματος, έκανε αισθητή την παρουσία του. Οταν ο Α. Παπανδρέου έβαλε το Κυπριακό «στο ράφι» για να υπάρξει μια συνεννόηση με την Τουρκία, δέχτηκε κριτική και υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί στο σχήμα «μη διάλογος-μη πόλεμος».

Κορυφαίοι υπουργοί και πολλοί βουλευτές δυσφόρησαν με την εξέλιξη που πήρε η κρίση των Ιμίων. Οταν ο Σημίτης υπέγραψε τη συμφωνία της Μαδρίτης με την Τουρκία, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν την έντονη διαφωνία τους με το κείμενο-διακήρυξη. Σφοδρές διαφωνίες εκδηλώθηκαν και για τη διαχείριση της υπόθεσης Οτσαλάν και για το σχέδιο Ανάν. Το 1993, λίγο πριν από την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, κάποια στελέχη του πρότειναν να γίνει δεκτή η ονομασία Nova Macedonia. Η ιδέα απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι δεν έπρεπε να δοθεί χείρα βοηθείας στον Μητσοτάκη. Ο στόχος ήταν η πτώση της κυβέρνησης του «Εφιάλτη», ο οποίος είχε οδηγήσει τον ιδρυτή του κινήματος στο Ειδικό Δικαστήριο.

Επίσης αυτού του τύπου ο πατριωτισμός δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να συνεργαστεί με την ιεραρχία της Εκκλησίας σε θέματα που θεωρούσε ότι συγκροτούσαν τον πυρήνα του νεοελληνικού έθνους. Η μισή κυβέρνηση αγωνιζόταν εναντίον του Χριστόδουλου για το ζήτημα των ταυτοτήτων, η άλλη μισή διαπραγματευόταν μυστικά μαζί του για να βρεθεί συναινετική λύση με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Το συγκεκριμένο ρεύμα δεν διαθέτει σήμερα τη δύναμη που είχε στο παρελθόν, ωστόσο υπάρχει και όποτε του δίνεται η ευκαιρία, εμφανίζεται και διεκδικεί.

EFSYN

Σαμαράς, Πικραμμένος και οκτώ πρώην υπουργοί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο σκάνδαλο Novartis

Δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Παναγιώτης Πικραμμένος, και οκτώ πρώην υπουργοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ εμπλέκονται στο μεγάλο σκάνδαλο της Novartis, όπως προκύπτει από την εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση. 

Η εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη και οι επίκουροι εισαγγελείς Ντζούρας και Μανώλης  παρέδωσαν μέρος της δικογραφίας στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου προκειμένου να διαβιβαστεί στη Βουλή και να κινηθεί η διαδικασία του νόμου περί ευθύνης υπουργών και ειδικότερα για τα αδικήματα της δωροδοκίας και της απιστίας. Η επίμαχη δικογραφία διαβιβάστηκε και στο υπουργείο Δικαιοσύνης και όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Σταύρος Κοντονής, μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου, ο φάκελος θα κατατεθεί αύριο Τρίτη στη Βουλή. «Το σκάνδαλο Novartis είναι μεγαλύτερο από αυτό της Siemens», σημείωσε. 

Σύμφωνα με τις πληροφορίες οι οκτώ πρώην υπουργοί Υγείας, Οικονομίας και Ανάπτυξης που εμπλέκονται στην υπόθεση, που αφορά την περίοδο από το 2006 έως τις αρχές του 2015, είναι οι: Γιάννης Στουρνάρας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Αδωνις Γεωργιάδης, Ευαγγελος Βενιζελος, Ανδρέας Λυκουρέντζος, Μάριος Σαλμάς, Ανδρέας Λοβέρδος και Γιώργος Κουτρουμάνης. Παράλληλα, ασκήθηκε  ποινική δίωξη σε βάρος ενός υψηλόβαθμου στελέχους της NOVARTIS για δωροδοκία ενώ εκδόθηκε και διάταξη απαγόρευσης εξόδου του από τη χώρα.

Η παράλληλη δικαστική έρευνα διενεργήθηκε σε Ελλάδα και ΗΠΑ με τη συνδρομή whistleblowers, προστατευόμενων μαρτύρων, οι οποίοι κατείχαν νευραλγικές θέσεις στον πολυεθνικό κολοσσό. Οι αποκαλυπτικές μαρτυρίες καίνε την εταιρεία, φέρνοντας στο φως τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε για να εξασφαλίσει μεγαλύτερο μερίδο στην αγορά κάθε χώρας, όπως στην Ελλάδα, και να πολλαπλασιάσει την τιμή πώλησης ορισμένων ακριβών φαρμάκων.

Η Novartis, με τη βοήθεια πολιτικών, είχε στήσει έναν δαιδαλώδη μηχανισμό στον οποίον συμμετείχαν διοικήσεις νοσοκομείων και γιατροί -προκειμένου να εξασφαλίζει την προτίμησή τους για τα φαρμακευτικά της σκευάσματα- επιχειρηματίες, αλλά και εκδότες ώστε να ασκούνται οι «απαραίτητες» πιέσεις σε «μη συνεργαζόμενους» κρατικούς αξιωματούχους.

Διαβάστε επίσης:

• Δυο πορίσματα - φωτιά για την υπόθεση Novartis - Στο στόχαστρο η ΝΔ
• Υπόθεση Novartis: Το κόλπο γκρόσο των χρηματοδοτήσεων
• Φάκελος Novartis: Η νέα υπόθεση Siemens;
• Ξεδιπλώνεται το σκάνδαλο Novartis - Μεγάλη ανησυχία στη ΝΔ
• Εφοδοι σε σπίτια και... λογαριασμούς για το σκάνδαλο Novartis
• Χορός μαύρου χρήματος στην υπόθεση Novartis
• Τι κρύβεται πίσω από την απόπειρα αυτοκτονίας στελέχους της Novartis;
• Υπόθεση Novartis: Η Αθήνα ζητά από τις ΗΠΑ τις καταθέσεις των whistleblowers
• Το «δώρο» Άδωνι στη Novartis
• Πικραμμένος: Δεν έχω ουδεμία σχέση με το σκάνδαλο της Novartis 

Τα βίντεο

Μεταξύ των στοιχείων της υπόθεσης είναι και δύο βίντεο. Στο πρώτο, το 2012, ο τότε αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής της Novartis στην Ελλάδα, Κώστας Φρουζής, εξομολογείται σε συνάντηση στελεχών την ύπαρξη φιλικών προσώπων στην πολιτική με κύριο τον πρώην πρωθυπουργό Παναγιώτη Πικραμένο στον οποίο αποδίδει ιδιαίτερη σχέση.

Σε δεύτερο βίντεο και πάλι ο αντιπρόεδρος της Novartis, μιλώντας σε στελέχη της εταιρείας, ερωτάται για τη συνάντηση που είχε μαζί με άλλους επιχειρηματίες με την Άνγκελα Μέρκελ κατά την επίσκεψή της στη χώρα το 2012. Απαντώντας στην αναφορά του στελέχους πως ήταν θετική αυτή η συνάντηση ο Φρούζης φέρεται να απαντά πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι η συνάντηση με την καγκελάριο αλλά οι καλές σχέσεις που είχε αναπτύξει με τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρα, καθώς από αυτές προκύπτει το κέρδος. 

Αντιδράσεις από τους εμπλεκόμενους

Μετά τις αποκαλύψεις ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένοςδιέψευσε οποιαδήποτε εμπλοκή του με την υπόθεση. «Ουδεμία σχέση έχω με το σκάνδαλο της φαρμακοβιομηχανίας Novartis, τόσο εγώ προσωπικά, όσο και η υπηρεσιακή κυβέρνηση της χρονικής περιόδου Μαΐου - Ιουνίου 2012», δήλωσε χαρακτηριστικά. 

Mε ένα λακωνικό tweet απαντά σε πρώτο χρόνο ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης. ««Τα όρια της γελοιότητας έχουν πλέον ξεπεραστεί!...» δήλωσε. 

Ποτέ δεν είχε υπογράψει απόφαση που να σχετίζεται με την Novartis κατά τη θητεία του ως υπουργός Οικονομικών, υποστηρίζει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννης Στουρνάρας,  ενώ κάνει λόγο και για…bullying που υφίσταται.

Η πολιτική του φαρμάκου και η τιμολόγησή του δεν ανήκε στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Υγείας, κατά το διάστημα της υπουργίας μου (2006-2009) και συνεπώς ουδεμία σχέση είχα, ούτε και θα μπορούσα να έχω, με το ζήτημα Novartis, υποστηρίζει σε δήλωσή του ο Ευρωπαίος Επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς σε δήλωσή του αναφέρει τα εξής: «Πληροφορήθηκα τη νέα συκοφαντία του κ. Τσίπρα κατά του προσώπου μου. Και μάλιστα από κατασκευασμένες μαρτυρίες ανωνύμων. Επειδή η συκοφαντία είναι το όπλο των δειλών, τους λέω πως εμένα δεν με αγγίζουν!».

«Όσες φορές έκαναν το λάθος να μου επιτεθούν με συκοφαντίες μετάνιωσαν γιατί προσέκρουσαν στον τοίχο της αλήθειας. Τώρα βλέπω να αναφέρουν και το όνομα μου στην "υπόθεση Novartis" κατά τρόπο παντελώς ασυνάρτητο, μάλλον από συνήθεια. Επειδή μόνος μου γνώμονας ήταν και είναι πάντα το δημόσιο συμφέρον, δεν θα αφήσω αναπάντητη τη βάρβαρη προσβολή των θεσμών του κράτους δικαίου που συντελέσθηκε από την κυβέρνηση, σε συνεργασία, δυστυχώς, με δικαστικούς λειτουργούς, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα σκηνικό φτηνού πολιτικού αντιπερισπασμού» υποστηρίζει ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και βουλευτής της ΔΗΣΥ Ευάγγελος Βενιζέλος.

tvxs