Χυδαία επίθεση Αμβρόσιου για το μουσείο Μπελογιάννη - Ανήκουστοι χαρακτηρισμοί κατά Τσίπρα

Ξεπέρασε κάθε όριο ο μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, Αμβρόσιος, ο οποίος εξαπέλυσε επίθεση κατά... ζωντανών και νεκρών με αφορμή την ίδρυση του μουσείου Μπελογιάννη.

Με ανάρτησή του στο ιστολόγιό του, ο Αμβρόσιος εξαπέλυσε χυδαία επίθεση εναντίον του Νίκου Μπελογιάννη, του κομμουνισμού και κατά της απόφασης της κυβέρνησης να δημιουργήσει το ομώνυμο μουσείο στην Αμαλιάδα.

Με τίτλο «Τιμήθηκε ένας αρχιδολοφόνος των Ελλήνων», ο Μητροπολίτης Αμβρίσιος αναφέρει όλους εκείνους του λόγους, που κατά τη γνώμη του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπερεπε να έχει δημιουργήσει το μουσείο Μπελογιάννη.

«Ο χωρίς τη Γραβάτα της αξιοπρέπειας πρωθυπουργός του κόμματος «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ», βρήκε το χρόνο για να μεταβεί στην Αμαλιάδα, προκειμένου να παραστεί στα Εγκαίνια του Μουσείου ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, του γνωστού μεγαλοαγωνιστού Κομμουνιστο-Συμμορίτη, πράκτορος των Σοβιετικών Μπολσεβίκων και άρα προδότη της Πατρίδος μας, σφαγέα των Ελλήνων αδελφών του κατά την περίοδο του Συμμοριτοπολέμου!» γράφει, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης.

Αναλυτικά η ανάρτηση Αμβρόσιου:  

«ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΑΡΧΙΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

ΜΗΠΩΣ ΟΔΗΓΟΥΜΕΘΑ ΣΕ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΧΑΣΜΟ; 

Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ-ΑΔΕΛΦΟΚΤΟΝΟ  ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ 

Τη  Δευτέρα 27η Μαρτίου 2017 ο Πρωθυπουργός μας κ. Αλέξιος Τσίπρας, ο χωρίς τη Γραβάτα της αξιοπρέπειας Πρωθυπουργός του κόμματος «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ», βρήκε το χρόνο για να μεταβεί στην Αμαλιάδα, προκειμένου να παραστεί στα Εγκαίνια του Μουσείου ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, του γνωστού μεγαλοαγωνιστού Κομμουνιστο-Συμμορίτη, πράκτορος των Σοβιετικών Μπολσεβίκων και άρα προδότη της Πατρίδος μας, σφαγέα των Ελλήνων αδελφών του κατά την περίοδο του Συμμοριτοπολέμου! 

Η συντηρητική πολιτική παράταξη, προκειμένου να λησμονηθούν τα πάθη μιάς θλιβεράς περιόδου εθνικού διχασμού, μετονόμασε τον Συμμοριτοπόλεμο και του έδωσε το όνομα «Εμφύλιος» πόλεμος. Δεκαετίες αργότερα οι θεωρητικοί της αριστερής κουλτούρας αποφάσισαν να ξύσουν πληγές και να ξαναφέρουν τη σκέψη μας σε εκείνα τα δίσεκτα χρόνια! 

Άρα οι κομμουνιστοσυμμορίτες, οι «κατσαπλιάδες», όπως ήσαν γνωστοί καί όπως ήσαν καθιερωμένοι στη συνείδηση του Ελληνικού Λαού, δεν αξίζουν της ανοχής μας και της λήθης μας! Και δεν αξίζουν, διότι από θέση ισχύος σήμερα, ως Κυβέρνηση της αριστεράς κουλτούρας, επαναφέρουν την Ελληνική Κοινωνία σε εκείνα τα μαύρα χρόνια, όταν τραγούδι των Συμμοριτών ήταν το γνωστό σε εμάς τους παλαιοτέρους σε ηλικία  «ο αδελφός τον αδελφό να σκοτώνει»!!!! Ο Πρωθυπουργός με τον πιο προκλητικό τρόπο και από θέσεως ισχύος επαναφέρει την Ελληνική Κοινωνία μερικές δεκαετίες πίσω, στην εποχή 1944-1949. 

Άρα έχει απόλυτα δίκιο η εφημερίδα «ΜΑΚΕΛΕΙΟ» της 28.03.2017 όταν γράφει: «Ο Αλέξης Τσίπρας αποτίει φόρο τιμής στον Εαμοβούλγαρο Μπελογιάννη»! 

Εμείς, σε παιδική ηλικία τότε, ενθυμούμεθα την 9η Μεραρχία του ενδόξου Ελληνικού Στρατού στην Πάτρα, η οποία είχε αναλάβει να καθαρίσει την Πελοπόννησο από το μόλυσμα των κατσαπλιάδων. Ο Ελληνικός Λαός της είχε δώσει το όνομα«η ενάτη και η χιονάτη».

Οι νεώτεροι, βέβαια, δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα θλιβερά συμβάντα  μιάς πονεμένης εποχής. Ποιός ήταν, λοιπόν, ο Νικόλαος Μπελογιάννης; Μια εφημερίδα, που λέγει τα πράγματα με το όνομά τους, θέτει το ερώτημα: «Το ΜΑΚΕΛΕΙΟ στον Μελιγαλά και ο αρχισφαγέας»και γράφει:

«Καμία απάντηση, φυσικά δεν έδωσε κανένας από τους δυό, για το μακελειό στο Μελιγαλά.  Οι μελλοθάνατοι, άυπνοι διψασμένοι και πεινασμένοι, υποχρεώνονταν δεμένοι με συρματόπλεγμα ανά τρείς, να βαδίσουν χιλιόμετρα ξυπόλυτοι φορώντας μόνο τα εσώρουχά τους.  Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας προς τον Γολγοθά, δέχονταν ταπεινώσεις, τρομοκρατία και βιαιοπραγίες από τους αιμοδιψείς κομμουνιστοσυμμορίτες.  Πολλοί σφάζονταν κατά τη διάρκεια της διαδρομής.  Όσοι κατάφερναν να φτάσουν στο τέρμα, ένα μεγάλο ξεροπήγαδο, περίμεναν τη σειρά τους παρακολουθώντας τους άλλους αιχμαλώτους να κατακρεουργούνται. Φοβερές κραυγές πόνου αναμειγνύονταν με σπαραχτικούς θρήνους των κατοίκων, τους οποίους οι κατασαπλιάδες είχαν υποχρεώσει να παρακολουθούν τη θανάτωση των δικών τους ανθρώπων.  Μπροστά στην πηγάδα είχαν σχηματιστεί λίμνες αίματος, ενώ ανθρώπινα μέλη βρίσκονταν διάσπαρτα παντού.  Όταν έφτανε η σειρά τους, οι μελλοθάνατοι οδηγούνταν διάσπαρτα παντού.  Εκεί με τσεκούρια, κλαδευτήρια και πριόνια, σφάζονταν κατά τον αγριότερο και σαδιστικότερο τρόπο και πετάγονταν ημιθανείς μέσα.  Κύριοι υπεύθυνοι της φοβερότερης σφαγής της Ελληνικής Ιστορίας, οι Άρης Βελουχιώτης, Τάσος Κουλαμπάς και Νίκος Μπελογιάννης». (βλ. φ. της 28ης.03.2017, σελ. 13).

Και η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» γράφει:

«Ηρωοποιεί» η αριστερά τον ηθικό αυτουργό της σφαγής στο Μελιγαλά!»  Το έγκλημα Μπελογιάννη δεν είχε όρια! Τα θύματά του ανέρχονται στον αριθμό των 1.200 ψυχών! Ο Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Γεώργιος Σιάντος ….έδωσε εντολή στους απεσταλμένους του «να στρώσουν τον Μωρηά με κορμιά»! Εκεί, λοιπόν, στην Πηγάδα του Μελιγαλά, ανάμεσα στα θύματα ανακαλύπτουμε και τα εξής ανδραγαθήματα του μεγαλο- δολοφόνου:

·        ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΩΝΟΣ, ετών 4

·        ΕΛΕΝΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ετών 17

·        ΠΑΛΑΒΟΣ Η, ΜΑΘΗΤΗΣ, ετών  8 (βλ. φ. της 28ης Μαρτίου 2017, σελ. 11)

Μια ευχάριστη νότα στην όλη αυτή δυσάρεστη υπόθεση των Εγκαινίων ήταν ο αλληλοσπαραγμός των εκπροσώπων του Κ.Κ.Ε. και του ΣΥΡΙΖΑ, δηλ. μεταξύ του κ. Δημητρίου Κουτσούμπα και του κ. Αλέξη Τσίπρα.

«Ο Γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας εμφανίστηκε αγριεμένος και έτοιμος να βάλει «φρένο» σε αυτό που ο Περισσός διάβασε ως «πράξη μικροπολιτικής σκοπιμότητας και υποκρισίας».  Ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από ό,τι αυτοί που μας κατηγορούν» με τον γραμματέα του ΚΚΕ να του απαντά από το ίδιο βήμα: «Κάποιοι προσπαθούν να καπηλευτούν αγώνες και να πλασάρουν τον συμβιβασμό ως επανάσταση». Λίγο πριν ο πρωθυπουργός ανέβει στο βήμα, φίλοι και στελέχη του ΚΚΕ αποχώρησαν επιδεικτικά αλλά «αντικαταστάθηκαν» από φίλους του ΣΥΡΙΖΑ.» 

 Αλλά και η ΕΣΤΙΑ έγραψε: «Γροθιά» Κουτσούμπα στον Αλέξη Τσίπρα». Και συνεχίζει:

«Σε πόλεμο δηλώσεων, χωρίς προσωπικές αναφορές, μεταξύ Τσίπρα-Κουτσούμπα εξελίχθη η χθεσινή εκδήλωσις για τα εγκαίνια της εκθέσεως του «Νίκου Μπελογιάννη» στην Αμαλιάδα. Ο Αλέξης Τσίπρας επεχείρησε να παρουσιάσει τον Νίκο Μπελογιάννη ως σύμβολο όλων των Ελλήνων, απαγγέλλοντας στίχους του Ρίτσου, ενώ το ΚΚΕ δεν επιτρέπει την οικειοποίηση των δικών του ανθρώπων, από πολιτικούς που «πλασάρουν τον συμβιβασμό ως επανάσταση»

(βλ. ενθ. Ανωτ. σελ. 3 της 28.03.2017) 

Εκφράζουμε την αγανάκτησή μας στον  Έλληνα Πρωθυπουργό (είναι όντως Έλληνας; σκέπτεται ελληνικά; αγαπάει την Ελλάδα; γιατί μας πούλησε στους ξένους;) Πρωθυπουργό, διότι κατά την 25ην Μαρτίου δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με την Αγία Λαύρα και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό! Δεν είπε ούτε μιά λέξη για το έπος του 1821! Πλην όμως για τον αρχι-δολοφόνο των Ελλήνων αδελφών του, ακόμη και νηπίων,  εκεί κάτω στο Μελιγαλά Νικόλαο Μπελογιάννη είχε και πολύ χρόνο και μεγάλη όρεξη! 

Επομένως η κατάρα της διχόνοιας και του διχασμού προβάλλει και πάλιν ενώπιόν μας. Και οι καταραμένοι του διχασμού εκφραστές με πολλή έπαρση μας προκαλούν! «Κανείς δεν είναι πιο αριστερός από τον Πρωθυπουργό» είπε, με πολλή υπεροψία, ο ίδιος και εν πολλοίς φαιδρός Πρωθυπουργός της Ελλάδος!

Ο Θεός να τους συγχωρήσει! 

Αίγιον, 30 Μαρτίου 2017

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 

Σημ. Είπαμε, αρχίσαμε την αντίσταση!  

*****************************

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ 

1. ΤΑΚΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ 1ον:

«Δεν είχαμε δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν λοιπόν, τιμές και μνημεία»                                

*************

«Στόχος του Τσίπρα η μετατροπή της χώρας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου ώστε να καταστεί αναπόφευκτη η αποχώρησή της από την Ε.Ε.»

                                                     (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 1.04.2017, σελ. 3)

ΤΑΚΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ 2ον: 

«Ο Τσίπρας είναι άξιος διάδοχος του Ζαχαριάδη, του Σιάντου και του Ιωαννίδη»  (ΤΟ ΒΗΜΑ, 2.04.2017, σελ. 14)

2. ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ:

«Η δε πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, σε μια προσεκτική τοποθέτηση, τόνισε πως "τσακώνονται δύο όνοι σε ξένο αχυρώνα. Δεν περιμένω να δικαιωθεί ο αγώνας του ΕΑΜ σε αυτό το Κοινοβούλιο.  Αυτό το Κοινοβούλιο το μόνο που μπορεί να επιβραβεύσει είναι το καρότο και το μαστίγιο απέναντι στο λαό. Δεν περιμένουμε καμία επιβράβευση.  Ούτε ο Μπελογιάννης έδωσε τη ζωή του για ένα τέτοιο Κοινοβούλιο. Έλεος κύριοι. Ναι, ιδεολογικές διαφορές υπάρχουν». (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 29.03.2017, σελ. 11)

3. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ:

«Σε ολόκληρο τον κόσμο τους καταδικάζουν, στην Ελλάδα τους δοξάζουν»  (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 29.03.2017, σελ. 9)

4. Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ:

«Τον φοβούνταν και νεκρό» (ΕΦΗΜ/ΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 01.04.2017, σελ. 11)

5. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: 

6. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: 
«Αντί για εγκαίνια μνημείων που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και να αναζωπυρώνουν τα πάθη και τα μίση του παρελθόντος, θα έπρεπε εμείς οι παλιοί κομμουνιστές, και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά» (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 01.04.2017, σελ. 1)

7. ΜΑΚΕΛΕΙΟ:

Πηγή: mkka.blogspot.gr

Ελλάς - Γαλλία Συμμαχία

Να και ένα θέμα στο οποίο η Γαλλία έρχεται δεύτερη μετά την Ελλάδα. Στη γαλλική προεκλογική αντιπαράθεση κυριαρχεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων,ένα θέμα που μας απασχόλησε ιδιαίτερα, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση. Ο εκπρόσωπος της δεξιάς Φρανσουά Φιγιόν  θέλει να περικόψει 500.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο, μέσα σε πέντε χρόνια. Ο κεντρώος Εμμανουέλ Mακρόν 120.000. Η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν υπόσχεται να διώξει υπαλλήλους από τις περιφέρειες και τους δήμους, αλλά θα προσλάβει 15.000 θέσεις αστυνόμους και χωροφύλακες.

Η γαλλική προπαγάνδα μοιάζει σαν δύο σταγόνες νερό με την ελληνική. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπεράριθμοι, αντιπαραγωγικοί και παρασιτούν σε βάρος του ιδιωτικού τομέα. Ακόμη και όταν οι πεισματάρηδες αριθμοί επιμένουν να διαψεύδουν τους μύθους. Όταν ξέσπασε η κρίση, η Ελλάδα βρισκόταν στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Μετά τις κάθε λογής περικοπές  των τελευταίων ετών, μόνο η Ιαπωνία έχει λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους από την Ελλάδα, σύμφωνα με την χθεσινή έρευνα της εφημερίδας Le Parisien. Έτσι κάπως βρεθήκαμε χωρίς γιατρούς, νοσοκόμους, και εφοριακούς για να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες και τους ολιγάρχες που έχουν στείλει τα χρήματα τους διακοπές, στα κάθε λογής νησιά Καιμάν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δημόσιος τομέας χρειάζεται σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Πολύ περισσότερες στην Ελλάδα από ότι στη Γαλλία, όπου λειτουργεί πολύ ικανοποιητικά. Στη τελευταία, είναι η νεοφιλελεύθερη, αντικρατιστική υστερία που έχει ξεκινήσει το κυνήγι μαγισσών.

Οι εκπρόσωποι της γαλλικής Αριστεράς έχουν τελείως διαφορετικές προτάσεις. Ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών Μπενουά Αμόν σχεδιάζει να προσλάβει 40.000 εκπαιδευτικούς. Πιο αριστερά, ο Ζαν Λυκ Μελανσόν υπόσχεται επιπλέον 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, για την εκπαίδευση και τα νοσοκομεία. Αλλά μάλλον δεν θα εισακουστούν. Η Γαλλία θα καταστρέψει το δημόσιο τομέα της, αντί να κάνει τις τομές εκεί που πραγματικά χρειάζεται.  Έτσι σε λίγα χρόνια δεν θα έχει, και αυτή, ούτε αρκετούς γιατρούς ή νοσοκόμους, ούτε αρκετούς εφοριακούς και εκπαιδευτικούς. Χωρίς να έχουν βελτιωθεί και τα οικονομικά της, όπως απέδειξε περίτρανα το πείραμα στην Ελλάδα. 

tvxs

Παχύδερμα…

Έξι δηλώσεις, έξι αποστροφές λόγου που γεννούν την αποστροφή μας. Γιατί η σημερινή αντιπολίτευση δεν είναι παρά ένας χορός πολιτικών τεράτων.

του Νίκου Μωραΐτη

Η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο, λέει ο Κώστας Σημίτης, που μετέτρεψε τη διαφθορά σε επιστήμη.

Στα αρχ… μας ο Μπελογιάννης, λέει ο Θεόδωρος Πάγκαλος, που ίσως όσο καιρό έχει να δει την αξιοπρέπεια έχει να δει και τα γεννητικά του όργανα.

Ο Τσίπρας πηγαίνει με την ίδια άνεση στον Πανάγιο Τάφο και στον Μπελογιάννη, λέει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που με την ίδια άνεση νομοθέτησε το νόμο περί ΜΜΕ, το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τον ΕΝΦΙΑ (ως… ασφάλιστρο κινδύνου για τα σπίτια μας, θυμάστε; Θυμάται κανείς;).

Η μέση εκπαίδευση χρειάζεται μία σοβαρή συντηρητική μεταρρύθμιση, γράφει στην Καθημερινή ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, θιγμένος από την κατάργηση της διαγωγής κοσμίας στα σχολεία, ενώ στην εφημερίδα του (βλέπε άρθρα του ιδίου και του Στέφανου Κασιμάτη) η διαγωγή χυδαία επιτρέπεται και επιβραβεύεται.

Είναι πασιφανές ότι οι ξένοι έχουν ψηφίσει Μητσοτάκη, λέει κομπάζοντας στο ΣΚΑΪ ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, σε μία θολούρα μεταξύ φανατισμού και ειλικρίνειας.

Ο μόνος εχθρός της Ελλάδας είναι οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δηλώνει ο Ανδρέας Λοβέρδος, που μόνος εχθρός επί των ημερών του στο Υπουργείο Υγείας ήταν οι οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες. Και Σόιμπλε – Δ.Ν.Τ πάντα φίλοι του.

Παρακαλώ, μη συνδέσετε τον τίτλο με τον όγκο των δύο από τα δημόσια πρόσωπα που ανέφερα. Άλλωστε τα άλλα τέσσερα είναι σωματικώς κομψά. Ο παχυδερμισμός δεν έχει να κάνει με το βάρος αλλά με την απουσία από τις απόψεις τους οποιασδήποτε ευαισθησίας και οποιουδήποτε ίχνους συστολής. Μιλάμε για μία απόλυτη αναλγησία, η οποία (σύμπτωση;) χαρακτηρίζει τους πολιτικούς ή δημοσιογραφικούς (το ίδιο είναι πλέον) εκπροσώπους μίας συγκεκριμένης πολιτικής εκδοχής.

Δεν είναι φιλελεύθεροι, όπως, νομίζουν, ούτε αστοί. Είναι θιασώτες ενός πολιτικού αξιώματος το οποίο λέει «πήγαινε πνίξου» στον άλλο, καταθέτει την άποψη χωρίς σεβασμό ή αιδώ, είναι οπαδοί ενός άκρατου πολιτικού κυνισμού.

Όσο όλα αυτά τα πολιτικά παχύδερμα συντάσσονται στην ίδια πλευρά, ένας άνθρωπος με ευαισθησία και με συναίσθηση του κοινωνικού του περιβάλλοντος δεν έχει παρά μία μόνο επιλογή: Να συνταχθεί με τον αντίπαλο αυτών των τεράτων.

«Ακόμη κι αν ο αντίπαλος κάνει λάθη ή είναι λιγότερος των περιστάσεων;», θα ρωτήσετε. Όμως η εποχή δεν έχει χώρο για δεύτερες σκέψεις όταν η πρώτη -του να συνεχίσεις να λέγεσαι άνθρωπος- τίθεται εν αμφιβόλω

altsantiri

Πυρομανής

Ποια είναι η δουλειά του Γιάννη Στουρνάρα της Γερμανίας; Μα να σχολιάζει, να αντιμάχεται και να ακυρώνει όσα λέει η Μέρκελ. Και του Γάλλου Γιάννη ή Ζαν Στουρνάρα; Μα να εναντιώνεται στον πρόεδρο Ολάντ. Του Αυστριακού Γιάννη ή Γιόχαν Στουρνάρα; Μα να αντικρούει τις κυβερνητικές αποφάσεις του καγκελάριου Κρίστιαν Κερν.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν τώρα, αφού κανένας δεν πιστεύει ότι οι κεντρικοί τραπεζίτες στην Ευρώπη αντιπολιτεύονται τις κυβερνήσεις, όπως κάνει ο Ελληνας κεντρικός τραπεζίτης. Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι μοναδική περίπτωση. Αποτελεί τον υπεργολάβο όλων όσοι προσπαθούν να χτυπήσουν την κυβέρνηση. Θέλει ο Σόιμπλε να λιανίσει την Ελλάδα στο ασφαλιστικό; Ο Γιάννης Στουρνάρας αναλαμβάνει υπεργολαβία. «Είναι μεγάλες οι συντάξεις στην Ελλάδα» δηλώνει πριν αναλάβουν οι έξω από την Ελλάδα. Θέλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να εμφανιστεί έτοιμος να κυβερνήσει; Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι εδώ για να τον συναντήσει και να επιτρέψει να διαρρεύσει ότι μεταξύ τους υπήρξε πλήρης συμφωνία απόψεων.

Μην πει ο Ντάισελμπλουμ να μιλήσει για τίποτα πουτάνες του Νότου, τον έχω ικανό τον Γιάννη να αναλάβει σχετική εκτέλεση του έργου.

Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν είναι ένας, είναι σαράντα πέντε Γιάννηδες μαζί, έτοιμοι, πρόθυμοι να βγάλουν τη βρόμικη δουλειά.

Κι όμως, στο καταστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος, στο άρθρο 4, αναφέρεται ρητά ότι «η Τράπεζα στηρίζει τη γενική οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης». Ο κεντρικός τραπεζίτης δεν χαράσσει οικονομική πολιτική, δεν ασκεί γενικώς πολιτική και κυρίως δεν βάζει τρικλοποδιές σε αυτούς που έχουν τη νομιμοποίηση και την άδεια των πολιτών να ασκούν πολιτική.

Η συμπεριφορά του Γιάννη Στουρνάρα δεν έχει καμιά σχέση ούτε με τις καταστατικές προβλέψεις ούτε με όσα ηθικά πρέπει να δεσμεύουν τον κεντρικό τραπεζίτη. Αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως το μακρύ χέρι των τροϊκανών, την πολιτική ως πεδίο παρέμβασης και την κυβέρνηση ως προσωρινό εμπόδιο το οποίο οφείλει να ανατρέψει.

Ο φίλος του Γιάννου Παπαντωνίου, του Κώστα Σημίτη, του Σαμαρά, του Μητσοτάκη, ο τεχνοκράτης που έκανε καριέρα ως τρόφιμος του δημοσίου μπορεί να έχει κάθε λόγο να θέλει να ανέβει στη σκηνή περιστοιχιζόμενος από όλα τα ζόμπι της διαπλοκής που κάποτε υπήρξαν μέντορές του. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα.

Μπερδεύει την Τράπεζα της Ελλάδος με τα οικόπεδα μεσοτοιχία που είχαν με τον Γιάννο και χρησιμοποιεί την κεντρική τράπεζα άλλοτε ως ιδιοκτησία του για να στηρίξει τη σύζυγό του και άλλοτε για να εκφράσει την εμπιστοσύνη του σε έναν υπόδικο τραπεζίτη.

Λίγη σημασία έχει αν φαντασιώνεται τον εαυτό του πρωθυπουργό ή χαλίφη στη θέση του χαλίφη. Η ουσία είναι ότι συμμετέχει στο μπλοκ των δυνάμεων που αντιστρατεύονται τη χώρα του. Γι’ αυτόν οι συντάξεις είναι μεγάλες, οι μισθοί τεράστιοι και οι άνθρωποι κακώς ανθεκτικοί. Αυτή την καταστατική αρχή ακολουθεί. Της προθυμίας και των προθύμων που πρέπει να δίνουν συνεχώς μαθήματα επιθέσεων στην ελληνική κυβέρνηση.

Ο Γιάννης Στουρνάρας κάνει πολιτική με τα αποκαΐδια της χώρας την οποία πυρπόλησαν ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες του πριν από μερικά χρόνια. Ως μνημονιακός Νέρωνας απολαμβάνει τη φωτιά ελπίζοντας πως μαζί της θα καεί και η ελληνική κυβέρνηση. Αν και νομίζω πως περισσότερο του ταιριάζει η περίπτωση του Ηρόστρατου. Μπορεί να κάψει τα πάντα προκειμένου να μείνει στην Ιστορία.

* Το άρθρο είναι το editorial του τ. 20 της εφημερίδας Documento

Κανείς δεν σώθηκε από δολοφόνους...

Tα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο περίπλοκα όσο φαίνονται: όταν κάποιος, για παράδειγμα, επιτίθεται με δολοφονικές διαθέσεις σε κάποιον ο οποίος δεν είναι τύραννος, όπως συνέβη στον Αλέξη Λάζαρη, αυτό μόνο μια ονομασία έχει κι αυτή δεν είναι "πολιτική πράξη".

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Είναι έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου κι όποιος το διαπράττει δεν έχει καμιά δικαιολογία. Πόσω μάλλον όταν ανήκει σε ένα σχηματισμό, και μάλιστα ως ηγετικό του στέλεχος, ο οποίος είναι κοινοβουλευτικός αλλά στην ουσία πρόκειται για εγκληματική οργάνωση, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Με αφορμή την πρωταπριλιά πολλοί έσπευσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στους πολιτικούς, ευχόμενοί τους χρόνια πολλά. Το να ισχυριστώ πως πρόκειται για το πιο ειλικρινές κομμάτι τού ελληνικού πληθυσμού θα ήταν δικό μου ψέμα. Μόνο που όσοι μας κυβερνούν διαχρονικά δεν έχουν προέλθει από παρθενογένεση ούτε έχουν καταλάβει με τη βία την εξουσία. Κάποιοι τους έχουν εκλέξει και οι περισσότεροι ανάμεσά μας το κάναμε γιατί μας αρέσουν τα όμορφα λόγια, αποδεχόμενοι ακόμα κι ότι μπορεί να είναι ψεύτικα. Ελπίζω κάποια στιγμή να ωριμάσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι η απάντηση στους "ψεύτες" και στα "λαμόγια" δεν μπορεί να είναι οι χρυσαυγίτες, εκείνοι δηλαδή που πλασάρουν, και μάλιστα ασκώντας και δολοφονική βία, το μεγαλύτερο από όλα τα ψέματα: ότι οι Έλληνες είναι ο περιούσιος λαός κι όλοι οι άλλοι κατώτεροί τους...

Όποιος πιστεύει ότι η λύση για όλα μας τα προβλήματα είναι ο φασισμός έχει κάθε δικαίωμα να εγγραφεί στη χορεία των φασιστών. Μπορεί, επίσης, να ισχυρίζεται πως το σημερινό πολίτευμα είναι καρικατούρα δημοκρατίας και να έχει σε ένα βαθμό δίκιο. Εδώ είμαστε, ωστόσο, για να το κάνουμε καλύτερο, για να ενσωματώσουμε σε αυτό περισσότερες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που θα το μετατρέψουν σε πιο αντιπροσωπευτικό. Αλίμονο, όμως, αν επιχειρήσουμε να το αντικαταστήσουμε με την τυφλή βία απέναντι σε όποιον δεν μας μοιάζει στον καθρέφτη. Τότε θα έχουμε προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίες στο μέλλον μας και γι' αυτό δεν θα φταίνε ούτε οι ξένοι ούτε οι Έλληνες πολιτικοί, αλλά η ιδεοληψία τής βίας για τη βία, η οποία γεννά μόνο οπισθοδρόμηση κι εγκατάλειψη κάθε προοπτικής για βελτίωση της ποιότητας ζωής μας...

Πηγή: tripioevro.blogspot.gr 

Είναι και Έλληνες στη λίστα

Ο Ρούντολφ Ελμερ, μάρτυρας-καταπέλτης κατά των σκοτεινών πρακτικών μεγάλων τραπεζών και των φορολογικών παραδείσων ήταν κατηγορηματικός: μιλώντας το Σαββατοκύριακο  στο μίνι Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ για τους whistleblowers, o πρώην Ελβετός τραπεζίτης επανέλαβε ότι στις λίστες με τις παράκτιες εταιρείες(offshore), που παρέδωσε στις εισαγγελικές αρχές της χώρας του, περιλαμβάνονται και Έλληνες.

Τα συμπεράσματα από το διήμερο αφιέρωμα, που διοργάνωσαν το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου πρέπει να σημάνουν συναγερμό. Τα κράτη χάνουν 500 δισ. δολάρια ετησίως από τους φόρους που δεν εισπράττονται καθώς πλούσιοι και μεγάλες πολυεθνικές χρησιμοποιούν το κόλπο των offshore εταιρειών για να φοροδιαφεύγουν. Τέτοια ιλιγγιώδη ποσά θα αρκούσαν για να θρέψουν τους πεινασμένους και τα θύματα της λιτότητας σε όλο το κόσμο.

Όπως οι δικαστικές του περιπέτειες, που ξεκίνησαν το 2005, δεν έχουν ακόμη τελειώσει,ο  Ελβετός μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος δεν κατονόμασε τους Έλληνες της λίστας στη τράπεζα του,την Τζούλιους Μπάερ. Γιατί, όπως εξήγησε, αν το έκανε θα ξαναβρισκόταν στις φυλακές. Θα ήταν όμως σκόπιμο οι ελληνικές αρχές, που ασχολούνται με την καταπολέμηση της διαφθοράς, να μάθαιναν από τις γνώσεις και την πείρα του. Θα ξαναβρεθεί άλλωστε στην Ελλάδα, αφού το μίνι Φεστιβάλ θα προβληθεί στα τέλη Απριλίου και στη Θεσσαλονίκη.

Το ίδιο σημαντικό θα είναι να ψηφιστεί ένας νόμος στην Ελλάδα και μια κοινοτική οδηγία σε όλη την ΕΕ που να προστατεύει τους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος και να τους ενθαρρύνει να προχωρούν σε αποκαλύψεις. Ώστε να καταπολεμηθούν από σκάνδαλα διαφθοράς, όπως της Novartis έως τη φοροδιαφυγή, μια από τις βασικές αιτίες για τις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες στον πλανήτη. Όπως δήλωσε και ο  Ρούντολφ Ελμερ, «είμαι μάρτυρας της μεγαλύτερης κλοπής στην ιστορία της ανθρωπότητας».

tvxs

Βολική μνήμη

Γράφει ο Τάσος Παππάς

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μιλάω γι' αυτά που άσκησαν εξουσία, δηλαδή για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, έχουν ένα πρόβλημα-πολύ σοβαρό κατά τη γνώμη μου- με την ιστορική αλήθεια. Ανασύρουν ό,τι γουστάρουν και κυρίως ό,τι τα βολεύει και καλούν τους αντιπάλους τους να απολογηθούν.
Εγκαλούν σήμερα τους Τσίπρα-Παππά για περίεργες αιμομικτικές σχέσεις με το καθεστώς Μαδούρο την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση- το καλοκαίρι του 2013.
Τι θα μπορούσε λοιπόν να υποσχεθεί ο κ. Παππάς στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας;
Παρένθεση: (Στο επίμαχο ταξίδι ήταν και υψηλόβαθμα στελέχη μεγάλης ελληνικής εταιρείας. Δεν το ξέρουν οι κατήγοροι ή μήπως το ξέρουν αλλά δεν τους παίρνει να το βροντοφωνάξουν.. γιατί φοβούνται πως θα εκτεθούν;)
Θα μπορούσε να κλείσει δουλειές ο κ. Παππάς με το καθεστώς Μαδούρο; Τι είδους δουλειές; Μήπως ήταν σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν στην κυβέρνηση;
Να θυμίσουμε ότι το 2013 η χώρα ζούσε, όπως υποστήριζε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, τη δική της περίοδο οικονομικού θριάμβου και σύντομα, όπως έλεγαν και αυτοί και τα φιλικά τους Μ.Μ.Ε, θα έβγαινε από το τούνελ της κρίσης και των μνημονίων.
Μήπως ζήτησε και πήρε οικονομική ενίσχυση για τις ανάγκες του κόμματος;
Ας πούμε ότι αυτό ζήτησε και το πήρε -οφείλουν βεβαίως να το αποδείξουν οι εισαγγελείς του συναινετικού δικομματισμού αλλά ας το δεχθούμε για τη συνέχιση της συζήτησης.
Είναι πρωτοφανές ένα κόμμα να στηρίζει οικονομικά ένα άλλο κόμμα στο πλαίσιο της ιδεολογικής και πολιτικής συναντίληψής τους;
Παλιότερα αυτό το λέγαμε «προλεταριακό διεθνισμό» όταν επρόκειτο για κομμουνιστικά κόμματα. Θα πείτε, ως αντίλογο, ότι δεν είναι επίσης πρωτοφανές να χρηματίζονται κόμματα και πολιτικοί από επιχειρήσεις (περίπτωση σχέσεων Ζήμενς με Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ). Συμβαίνει παντού στον κόσμο. Σωστό, αν και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιου είδους διεθνισμό αλλά με σκαστή διαφθορά.
Θα πείτε ακόμη ότι δεν είναι πρωτοφανές ούτε το γεγονός, να δανείζονται κόμματα από τις τράπεζες βάζοντας υποθήκη τις μελλοντικές εκλογικές επιδόσεις τους (ξανά η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ) και να ξεχνούν να επιστρέψουν τα χρήματα.
Σωστό κι αυτό μόνο που τα χρεοκοπημένα οικονομικά κόμματα, αυτά που χρεοκόπησαν και τη χώρα, σήμερα λένε ότι ξέρουν πώς θα την σώσουν από την επαπειλούμενη καταστροφή. Σωστό και τούτο, σωστό και κείνο, σωστό και το άλλο. Με μια διαφορά.
Κάποια από τα μη πρωτοφανή είναι παράνομα και απασχολούν σήμερα την ελληνική Δικαιοσύνη. Και δεν αναφερόμαστε ούτε στην περίπτωση του Κήρυκα Χανίων (σκανδαλώδης δανεισμός, σκανδαλώδης ρύθμιση χρέους) ούτε στο περιβόητο πόρισμα που παρήγγειλε ο κ. Βενιζέλος σε έξι ελεγκτικές εταιρείες για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ, το οποίο παραδόθηκε στο κόμμα και σύμφωνα με την κ. Γεννηματά βρίσκεται από καιρό στα χέρια του αρμόδιου εισαγγελέα, αλλά η τύχη του αγνοείται...

efsyn-zoornalistas

Το τελευταίο οδόφραγμα

του Θανάση Καρτερού 

Το σχεδόν επίσημο μέτωπο του Στουρνάρα με τη Ν.Δ., που έγινε φανερό μετά την τελευταία συνάντησή τους, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες. 

Πρόκειται για ένα μέτωπο εχθρικό στην κυβέρνηση και φιλικό στους ακραίους δανειστές. Με το κοινό του πρόγραμμα -να κλείσει γρήγορα και με όποιο κοινωνικό κόστος η αξιολόγηση- γίνεται ο εσωτερικός βραχίονας του εκβιασμού της πρώτης από τους δεύτερους. Τη στραγγαλίζει τραπεζικά, οικονομικά, πολιτικά, και την πιέζει να αφήσει τις... ιδεοληψίες και να υποκύψει σε μια συμφωνία που θα παρατείνει το καθεστώς της επιτροπείας, θα αφήνει ανοιχτό παράθυρο στην ύφεση, και θα διευκολύνει τους λαϊκιστές της άκρας Δεξιάς να παριστάνουν τους φίλους του λαού, καταγγέλλοντας την αριστερή αποτυχία.

Αυτό -η αριστερή αποτυχία- είναι εκ των ων ουκ άνευ, όχι μόνο για να επανέλθουν στα πράγματα αλλά και για να μπορέσουν να επιβάλουν σαρωτικές νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, με πρόσχημα ότι παρέλαβαν καμένη γη. Με πιο απλά λόγια, να τελειώσουν τη δουλειά, για την οποία ξεκίνησαν όλα πριν από εφτά χρόνια. Να βγάλουν από τη μέση το εμπόδιο της Αριστεράς και να μπορέσουν να παίξουν μπάλα μόνοι τους για τόσο διάστημα, όσο τους χρειάζεται να μας κάνουν πεδίο εφαρμογής των συνταγών του Φρίντμαν. Λίθος επί λίθου δεν θα μείνει, με τον ΣΥΡΙΖΑ εξουθενωμένο, τη λοιπή Αριστερά στον κόσμο της, την κοινωνία κουρασμένη από υποσχέσεις που δεν έγινε δυνατό να τηρηθούν. Γκρίζο μέτωπο, με στόχο ένα μαύρο καθεστώς, εν ολίγοις. Αυτός είναι ο στόχος τους.

Αν προσθέσουμε τη ΣΤΕγανοποιημένη διαπλοκή, την ολοκληρωτική προπαγάνδα, τα αγριεμένα μπροστά στην απειλή του εισαγγελέα λευκά κολάρα, την επιστράτευση των σημιτικών ζόμπι, τις μαφίες που ξεσαλώνουν στη Δικαιοσύνη και στα ψηλά του κράτους, γεννιέται εύλογα η υποψία ότι το μεταμοντέρνο πραξικόπημα μπαίνει στην τελευταία φάση. Γαία πυρί μιχθήτω με την αξιολόγηση, την ποσοτική χαλάρωση, το δάνειο. Ερείπια επιδιώκουν. Επί των ερειπίων θα ξαναπιάσουν το νήμα, που τους ξέφυγε το 2015. Γιατί ποτέ στόχος τους δεν ήταν τα επί μέρους σκληρά μέτρα. Στόχος τους ήταν -και παραμένει- η εξάλειψη των αντιστάσεων της κοινωνίας, για να χτιστεί στα συντρίμμια δικαιωμάτων και ελευθεριών ένα καθεστώς αγνού, αμόλυντου, ολοκληρωτικού, πινοσετικού καπιταλισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με όλα του τα τραύματα, την απειρία, τις αντιφάσεις, τις υποχωρήσεις, είναι το τελευταίο οδόφραγμα. Αυτό εξηγεί το καταστροφικό μένος εναντίον του. Θα κάνουν ό, τι μπορούν για να τον βγάλουν οριστικά από τη μέση. Κι αν δεν καταλάβουμε την ανάγκη για αντίσταση όλων, σε όλα τα μέτωπα, σαν μια σφιχτοδεμένη ομάδα, καλή αντάμωση, ξέρετε πού...

avgi

Τo κλειδί είναι ο έλεγχος της δικαιοσύνης

Σε κάθε μέρος, αιώνια τώρα, οι ισχυροί προσπαθούν να ελέγχουν «τα πράγματα», ένας κανόνας που ποτέ δεν θα αλλάξει. Και σίγουρα το καταφέρνουν και θα συνεχίσουν να το καταφέρνουν, με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας ανάλογα την οργάνωση της κάθε Κοινωνίας. Στην Ελλάδα χτυπήσαμε ρεκόρ στην επικράτηση της Διαπλοκής στον έλεγχο του Κράτους. Μια άπληστη, όπως όλες, Διαπλοκή που έπιασε τα κρίσιμα πόστα και κατάφερε να πλουτίσει εις βάρος των πολλών, οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή.

του Γιώργου Φλωρά 

Κλειδί στην επικράτηση της Διαπλοκής ήταν (και σε έναν βαθμό παραμένει) ο έλεγχος της Δικαιοσύνης. Και είναι κλειδί καθώς, στο τέλος της ημέρας, αυτό που ενδιαφέρει το λαμόγια δεν είναι παρά η αποφυγή της ποινικής του τιμωρίας. Τα σίδερα είναι αυτά που τρομάζουν κάθε γραβατωμένο και μη απατεώνα, μέλος της περίφημης Διαπλοκής. Να θυμίσω ότι σπουδαίος και τρανός μεγαλοεπιχειρηματίας πέθανε μόλις έγινε γνωστό ότι αυτός και οι συνεργάτες του επρόκειτο να οδηγηθούν στα σίδερα της φυλακής για την πολύκροτη υπόθεση στην Κύπρο.

Το να ελέγξεις την Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι «πιάνεις» όλους τους Δικαστές και τους Εισαγγελείς. Η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι έντιμοι, οι λίγοι διεφθαρμένοι όμως έχουν μερικές φορές θέσεις κλειδιά, κατ’ επιλογή αυτών που τους διορίζουν.

Ελέγχοντας την Δικαιοσύνη απαίτησαν το ελεύθερο να κάνουν ότι τους γουστάρει και αν ποτέ ερχόντουσαν τα σκούρα ήξεραν που θα απευθυνθούν. Όχι φυσικά στους ίδιους τους Εισαγγελείς και Δικαστές αλλά στους Πολιτικούς τους προϊσταμένους. Σε αυτούς δηλαδή που αποφάσιζαν ότι θα τους προάγουν, θα τους τοποθετήσουν σε κρίσιμες θέσεις, θα τους εξασφαλίσουν για αυτούς και για τα παιδιά τους «τυχερά» κ.ο.κ.

Διόρισε για παράδειγμα ο κύριος Υπουργός Δικαιοσύνης τον τάδε Εισαγγελέα σε κρίσιμη θέση. Ερχόταν η επίμαχη υπόθεση του λαμόγιου για έρευνα από τον Εισαγγελέα. Σε ανοιχτή γραμμή με τον Εισαγγελέα άνθρωποι κοινής εμπιστοσύνης, μέσα από τον χώρο της Δικαιοσύνης. Άνθρωποι που πέρασαν πολλά από τα χρόνια τους να μπαινοβγαίνουν στα γραφεία Δικαστικών και Εισαγγελέων με διάφορες ειδικότητες (συνήθως άνθρωποι της Νομικής επιστήμης). Άνθρωποι που θησαύρισαν από την «μεσιτεία», που τα παιδιά τους διορίστηκαν σε θέσεις χρυσάφι, που έφτιαξαν σπιταρόνες πολλαπλάσιας αξίας από τα δηλωθέντα, αρχιλαμόγια του κερατά με άλλα λόγια, χρήσιμα στην Διαπλοκή.

Είναι εντυπωσιακό να ακούμε επανειλημμένα από τον Υφυπουργό Δικαιοσύνης κ. Παπαγγελόπουλο, απευθυνόμενος σε Βουλευτή του Κοινοβουλίου, πρώην Δικαστικό, την φήμη του πρώην Δικαστικού για το γεγονός ότι «ανακατευόταν πολύ σε διάφορες υποθέσεις». Κατηγορεί δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς ο Παπαγγελόπουλος τον πρώην Δικαστή ότι μαγείρευε υποθέσεις, υπερ της Διαπλοκής προφανώς, αλλά επί της ουσίας τίποτα.

Είχε λοιπόν πρόβλημα το λαμόγιο και ήξερε που θα πάει. Μια διαδρομή ήταν μέσα από το κόμμα της εξουσίας. Ξεκινούσε την διαδρομή από το γραφείο του κόμματος, από τον κομματάρχη επί των «δικαστικών» ζητημάτων. Εκεί κανονιζόταν το «αντίτιμο» της κάθε υπόθεσης. Γιατί προφανώς το λαμόγιο θα έδινε το μερίδιο και στους αρμοδίους για να καθαρίσουν. Το στέλεχος του κόμματος στην συνέχεια άρχιζε τις επαφές ώστε να σταματήσει η ενδεχόμενη δίωξη στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης. Κλασικό κόλπο του διεφθαρμένου Εισαγγελέα είναι η αρχειοθέτηση και μάλιστα «κατ’ άρθρο 43 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας». Τι σημαίνει αυτό με απλά ελληνικά; Ότι ο Εισαγγελέας διαπίστωσε από την πρώτη (και όχι σε βάθος) έρευνα που έκανε ότι είναι προφανώς ανυπόστατη η υπόθεση και κρίνει ότι δεν πρέπει να προχωρήσει. Ποιο είναι το μυστικό της αρχειοθέτησης με βάση το άρθρο 43; Ότι δεν μπορεί ο ενδιαφερόμενος να δει τα στοιχεία που ενδεχομένως εκτίμησε ο Εισαγγελέας και δεν μπορεί να κάνει προσφυγή κατά της απόφασης αυτής. Τέλος δηλαδή, θάψιμο η υπόθεση.

Αν η υπόθεση δεν σταματούσε στον Εισαγγελέα, είτε γιατί ήταν καραμπινάτη παρανομία, είτε γιατί ο Εισαγγελέας τελικά δεν έσκυβε στις απαιτήσεις της Διαπλοκής, άρχιζε η επόμενη προσπάθεια. Αν ο Εισαγγελέας ήθελε μεν αλλά δεν μπορούσε να την θάψει δε, ήταν χρήσιμος και έπαιρνε εύσημα, αν «έκρυβε» ενοχοποιητικά στοιχεία. Αν δηλαδή από τα 10 επιβαρυντικά για το λαμόγιο στοιχεία, εμφάνιζε τα 4 και για τα άλλα έκανε τουμπεκί.

Άλλο κόλπο του «κακού» Εισαγγελέα είναι το αόριστο Κλητήριο Θέσπισμα. Με τέχνη γράφει ένα κατηγορητήριο το οποίο δεν είναι επαρκές (βλ. Ψυχάρης) ώστε με βεβαιότητα να δώσει πάτημα στην υπεράσπιση να κερδίσει χρόνο ή ακόμα και την παραγραφή.

Πριν φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο, στόχος της Διαπλοκής είναι η καθυστέρηση. Κάθε μορφής καθυστέρηση είναι χρήσιμη, κάθε μέρα είναι κέρδος. Ειδικά αν υπάρχει εμπλεκόμενος στην υπόθεση που είναι κάτοικος εξωτερικού, εκεί η Διαπλοκή κάνει πάρτι. Μεταφράσεις, αδυναμία επίδοσης, καθυστέρηση επιστροφής τους επιδοτηρίου από το εξωτερικό κλπ. Για όλα υπάρχει πλάνο, λαδώνουν ακόμα και τον «ταχυδρόμο» του επιδοτηρίου για να καθυστερήσει.

Το επόμενο μεγάλο παιχνίδι είναι στο ακροατήριο. Ξεκινάει το κόλπο από τον επηρεασμό της Σύνθεσης του Δικαστηρίου. Γίνεται μάχη της Διαπλοκής για να είναι ο «δικός» μας άνθρωπος. Ασθένεια Δικαστών μετά τον διορισμό τους και αντικατάσταση από «φίλους» της Διαπλοκής είναι μια δοκιμασμένη συνταγή. Βασικός στόχος είναι η αθώωση. Δευτερεύων στόχος είναι η καταδίκη με ελαφρυντικά και η προσπάθεια να πέσει στα ελαφριά το λαμόγιο.

Σημαντικό βοήθημα στην Διαπλοκή είναι το γεγονός ότι οι αθωωτικές αποφάσεις δεν γράφονται και φυσικά δεν δημοσιεύονται. Αυτός ο παραλογισμός της Δικαιοσύνης, οι συνεδριάσεις να είναι Δημόσιες αλλά οι αποφάσεις κρυφές εξυπηρετεί σε μέγιστο βαθμό τα λαμόγια. Αθωώνεται το λαμόγιο και ουδείς μαθαίνει το σκεπτικό του Δικαστή.

Και μετά τον 1ο βαθμό εκδίκασης έχουμε το Εφετείο. Συνέχεια της μάχης και εκεί, φιλική σύνθεση Δικαστηρίου, καθυστέρηση κλπ. Αν χάσει και εκεί το λαμόγιο συνεχίζεται η μάχη στον Άρειο Πάγο. Στόχος όσο πιο αργά γίνεται η τελική τιμωρία και στα ελαφριά με κάθε θυσία.

Ο έλεγχος της Δικαιοσύνης είναι προφανής και στις περιπτώσεις της αδράνειας της Εισαγγελίας για αυτεπάγγελτη δράση. Όπως για παράδειγμα στην περίφημη υπόθεση με το ηχητικό του Σαμαρά (Παναθηναϊκάκιας). Μια καραμπινάτη ιστορία όπου, με βάση τα στοιχεία, υπήρχε ηχητικό παρακολούθησης του Πρωθυπουργού και ταυτόχρονα παράνομου ελέγχου της Δικαιοσύνης από τον Πρωθυπουργό. Δεν κινήθηκε φύλλο στην Δικαιοσύνη. Το προφανές είναι ότι ουδείς Εισαγγελέας τόλμησε να δώσει εντολή διερεύνησης εφόσον είδε ότι η Εισαγγελία Εφετών και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αδιαφόρησαν. Όταν τα κεφάλια δεν μιλάνε, καταλαβαίνουν οι ανά την Ελλάδα Εισαγγελείς ότι υπάρχει θέμα. Και φυσικά δεν ρισκάρουν το κεφάλι τους. Άλλωστε εχει γίνει επανειλημμένα γνωστή επίθεση ανωτάτων Εισαγγελικών λειτουργών σε ευσυνείδητους Εισαγγελείς που «τολμήσαν» να πράξουν το καθήκον τους (βλ. υπόθεση Αγγελής).

Συνεπώς κλασικές φράσεις του Έλληνα όπως «θα σε πάω στον Εισαγγελέα», «θα σε βάλω φυλακή», «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον Εισαγγελέα» αποτελούν, δυστυχώς, γραφικότητα όταν αυτές αφορούν μέλη ή φίλους της Διαπλοκής. Και δυστυχώς οι λίγοι εντός της Δικαιοσύνης που αποτελούν καρκινώματα, παρότι σημαντική μειοψηφία, στιγματίζουν το σύνολο της Δικαιοσύνης με τα καμώματά τους. Και δεν φτάνει η αυτοκάθαρση της Δικαιοσύνης για να μας σώσει από τα λαμόγια εντός αυτής, δυστυχώς.

koutipandoras

Τον Νεοναζί και αν τον πλένεις...

Είναι στο DNA τους. Μετά τον Παύλο Φύσσα η ζωή ενός νέου ανθρώπου παίχτηκε στις λεπτομέρειες. Και αυτή τη φορά δεν ήταν αντιφασίστας μουσικός αλλά περαστικός. Απλώς το παρουσιαστικό του δεν άρεσε στους Χρυσαυγίτες που είχαν βγει σεργιάνι για να σκοτώσουν. Και αφού τον ξυλοκόπησαν άγρια στη συνέχεια τον λήστεψαν, παίρνοντας το σακίδιο του. Όπως αρμόζει σε κοινούς κακοποιούς.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι ο φερόμενος ως δράστης δούλευε και ως υπάλληλος στο γραφείο του Φύρερ των νεοναζιστών, χώρια το μπαρ στέκι των νεοναζί που διατηρούσε. Και ήταν αναμενόμενο ότι με ανακοίνωση της «η Χρυσή Αυγή καταδικάζει κάθε πράξη βίας απ' όπου και αν προέρχεται». Δεν είναι η θρασυδειλία χαρακτηριστικό των νεοναζί;

Από τις βρισιές στη Βουλή μέχρι τις δολοφονικές επιθέσεις, η νέα επιθετική φάση της Χρυσής Αυγής είναι αποτέλεσμα της βραδύτητας με την οποία αποδίδεται η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Είναι πραγματικό σκάνδαλο ότι η δίκη για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα κλείνει 2 χρόνια, με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενοι να κυκλοφορούν ελεύθεροι, προκαλώντας εντός και εκτός Βουλής.

Παράλληλα με τις προσπάθειες να σταματήσει η χρηματοδότηση των νεοναζί από το Ευρωκοινοβούλιο, η αστυνομία θα πρέπει να συλλάβει και τους συνένοχους του τραμπουκοληστή. Και οι Έλληνες δικαστές επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

tvxs

Δεν μας φταίει το survivor – εμείς φταίμε

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: δεν βλέπω survivor. Όχι γιατί το θεωρώ trash, αλλά γιατί απλά δεν μου αρέσει, το βρίσκω βαρετό. Γούστα είναι αυτά. Από την άλλη θα δω χαλαρά αστυνομικές σειρές, που παίζουν την ίδια ώρα, αν έχω ελεύθερο χρόνο. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν είχα δώσει σημασία στο γεγονός ότι κάποιοι βλέπουν αυτό το πρόγραμμα «επιβίωσης σε ένα άγνωστο νησί τρώγοντας κυρίως καρύδες». Φυσικό δεν είναι; Πρόγραμμα τηλεόρασης είναι, κάποιοι θα το βλέπουν και κάποιοι όχι. Τόσο απλά. Ή μήπως όχι;

Tης Κατερίνας Πουρίδου

Άρχισα να δίνω σημασία στην συγκεκριμένη εκπομπή όταν άρχισα να παρατηρώ τα παιδιά της τάξης μου (νήπια και προνήπια) αλλά και του δημοτικού να έρχονται νυσταγμένα το πρωί σχολείο επειδή κοιμήθηκαν αργά βλέποντας survivor. Και σα να μην έφτανε αυτό, όλη μέρα συζητούσαν για αυτό, την Σόφη, τον Ντάνο και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλον και τι έκαναν ή έφαγαν, ποιος μάλωσε με ποιον κι άλλα τέτοια, για να φτάσουμε στην αποκορύφωση «κυρία εσύ δε βλέπεις σουρβάιβορ;». «Ορίστε; Όχι, δεν βλέπω. Γενικά δεν πολυβλέπω τηλεόραση, δεν έχω χρόνο.». «Α, κυρία, πώς γίνεται αυτό, χάνεις που δε βλέπεις, το βλέπουμε με την μαμά/ μπαμπά/ θείο/ θεία/ γιαγιά/ παππού/ κ.ο.κ και γίνονται πάρα πολλά πράγματα εκεί μέσα.». Μέσα; Εγώ νόμιζα πως γίνονται σε εξωτερικό χώρο τα γυρίσματα.

Κάθε μέρα τα ίδια. Τα παιδιά νυσταγμένα το πρωί, στο ολοήμερο να μην έχουν διάθεση για δραστηριότητες, να τρώνε ανόρεχτα επειδή νυστάζουν κι όταν πέφτουν για ύπνο να μην μπορούν να σηκωθούν. Άρχισα λοιπόν να κατηγορώ την συγκεκριμένη εκπομπή. Την είδα κιόλας για κανένα μισάωρο (πιο πολύ δεν άντεξα). Εντάξει, γιατί τόσος ντόρος, δεν καταλαβαίνω. Σιγά την εκπομπή. Κι όταν λέω ντόρος, δεν εννοώ μόνο στο σχολείο. Στα social media, όλοι σχολιάζουν σε live χρόνο τα δρώμενα. Σύντομα ανακάλυψα πως το survivor το έβλεπαν οι περισσότεροι φίλοι μου, συζητούσαν γι’ αυτό, παθιάζονταν, μάλωναν μεταξύ τους, και είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα- σε αυτούς που το βλέπουν φανατικά και σε αυτούς που δεν το βλέπουν και κατακρίνουν τους πρώτους.

Προσωπικά είχα δύο ενστάσεις- η μία που τα παιδιά έρχονται κουρασμένα στο σχολείο λόγω αϋπνίας, και η δεύτερη που η εκπομπή διαρκεί τρεις ώρες σχεδόν καθημερινά κι αναρωτιόμουν τόσος χρόνος να πηγαίνει χαμένος μπροστά από μια οθόνη; Αυτή είναι η προσωπική άποψη ενός ατόμου που για πέντε χρόνια δεν είχε καν συσκευή τηλεόρασης στο σπίτι του από πεποίθηση και τώρα που έχει την ανοίγει ελάχιστα. Άρα, αντικειμενική δε με λες. Και κάπου σε αυτό το σημείο είχα μια έντονη συζήτηση με δύο φίλους μου, τολμώ να πω, σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί τηλεόραση μπορεί να μην βλέπω, αλλά στα social media δε με πιάνει κανείς! Κι εκεί άρχισα να αποκτώ μια διαφορετική οπτική.

Trash τηλεόραση για πολλούς το survivor, αλλά έλα που μια μαμά το χρησιμοποιούσε για να γνωρίσει στην έφηβη κόρη της τον κόσμο των ενηλίκων με όλα τα καλά και τα άσχημα. Συζητήσεις που βγαίνουν αβίαστα από τα επεισόδια, χωρίς να χρειαστεί να της κάνει κήρυγμα. Έτσι, απλά, χαλαρά κι όμορφα.

Κι έπειτα ένα ακόμη άτομο με παιδεία, σοβαρό, που εκτιμώ πολύ, μου έδωσε τροφή για σκέψη: γιατί να μην έχει ο καθένας το δικαίωμα να χαλαρώνει από τις δουλειές και τις σκοτούρες του με όποιον τρόπο επιθυμεί; Εσύ (εγώ) δεν πας γυμναστήριο, γήπεδο ή ό,τι άλλο; (πάω και παραπάω). Οπότε, για ποιο λόγο να κατακρίνουμε;

Πραγματικά, με μια δεύτερη σκέψη, είχαν δίκιο. Φωνάζουμε πως πρόκειται για σκουπιδοτηλεόραση, αλλά ποια είμαι εγώ να κρίνω όταν έχω δει και πέντε επεισόδια από τούρκικο σήριαλ σε στιγμή τρελής βαρεμάρας και μπορεί τρεις ώρες για survivor να μην χαλαλίζω, αλλά δώσε μου τρεις ώρες στο γυμναστήριο να σηκώνω βάρη και να κάνω ποδήλατο μέχρι να φτάσω Αθήνα (στο μυαλό μου, γιατί είναι στατικό!) ή να γράφω τώρα εγώ κι εσύ να διαβάζεις, και ωωπ! να’ το, ξόδεψα κι εγώ τρεις ώρες εκεί που ήθελα.

Και σε αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων, ήρθε και μια ανακοίνωση ενός συνδικαλιστικού οργάνου των εκπαιδευτικών να καταδικάσει την συγκεκριμένη εκπομπή. Και τι δεν έγραφε μέσα. Όχι πως συμφωνώ ούτε πως διαφωνώ. Και με χαροποίησε που οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να κοινοποιούν τις απόψεις τους για τα κοινωνικά φαινόμενα που επηρεάζουν τους μαθητές κι αυριανούς πολίτες. Αλλά πραγματικά, είναι αυτό το θέμα τόσο σοβαρό ώστε να βγει ειδική ανακοίνωση από τον κλάδο μας; Καταστρέφονται οι προσπάθειές μας για σωστή παιδεία από μια εκπομπή; Ή μήπως των γονέων οι προσπάθειες; Τα παιδιά μιμούνται άσχημες συμπεριφορές; Κι εσύ που καπνίζεις μπροστά στα παιδιά (ή νομίζοντας κρυφά) αισθάνεσαι εντάξει ως πρότυπο;

Εσύ που φωνάζεις, βρίζεις, δεν παραχωρείς την θέση σου στα ΜΜΜ, χρησιμοποιείς ψυχολογική/ λεκτική/ σωματική βία, παρκάρεις σε θέση αναπήρων, δεν φοράς ζώνη στο αυτοκίνητο και τόσα άλλα, θεωρείς τον εαυτό σου σωστό παράδειγμα προς μίμηση; Θα μου πείτε το ότι συμβαίνουν τόσα άσχημα δεν σημαίνει πως θα πρέπει να προσθέσουμε άλλο ένα. Συμφωνώ. Όμως τελικά, έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας τι μας ενοχλεί στο survivor;

Το survivor είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Πείνα, πισώπλατα μαχαιρώματα, κλίκες, κάποιοι που το παίζουν διάσημοι, άλλοι που ξεχωρίζουν για την προσωπικότητά ή την ομορφιά τους, άτομα με μόρφωση κι άλλα χωρίς, άτομα με παιδεία κι άλλα χωρίς, ανεξαρτήτου μόρφωσης κλπ κλπ κλπ.

Ακόμη κι ο τρόπος που χωριστήκαμε σε δύο φανατικές ομάδες ανάλογα με το αν το παρακολουθούμε ή όχι, κι εκτοξεύουμε αλληλοκατηγορίες, μη μου πείτε πως δεν σας θυμίζει τίποτα;; Γιατί από τα μαχαίρια Αθηναίων- Σπαρτιατών, τους εμφυλίους πολέμους των Ελλήνων μέχρι και τα ντέρμπυ ΠΑΟΚ- ΑΡΗΣ (στα νιάτα μου), πάντα μοιρασμένους στα δύο μας θυμάμαι να βγάζουμε το μάτι του διπλανού μας (ή να το επιθυμούμε). Επομένως, τι το τόσο φοβερό μας κάνει τώρα εντύπωση; Φοβόμαστε τον καθρέφτη μας;

Δεν μας φταίει το survivor- ο εαυτός μας μας φταίει. Γιατί αν κάτι πρέπει να αλλάξουμε είναι η νοοτροπία μας σε όλα τα θέματα της ζωής. Αν ήμασταν διαφορετικοί, διαφορετικό θα ήταν και το παιχνίδι από μέσα αλλά και η κάθε εκπομπή στην τηλεόραση από έξω. Επομένως, αν έχεις πρόβλημα με όσα βλέπεις, άλλαξε τον εαυτό σου και τα παιδιά σου. Δείξε με το παράδειγμά σου κι άσε τις κατηγορίες και τους μορφασμούς αποδοκιμασίας. Αν το βλέπεις πάρε αφορμές για στοχαστικές συζητήσεις και δυναμικές αλλαγές, εάν πάλι όχι, ζήσε το δικό σου καθημερινό survivor στην πραγματική ζωή θέτοντας τους δικούς σου δίκαιους κανόνες.

Θα με ρωτήσετε, τελικά τι προτείνεις, να το βλέπουμε ή όχι; Δεν είναι δική μου απόφαση. Σαν εκπαιδευτικό, όμως, με ενδιαφέρει να έρχονται τα παιδιά ξεκούραστα στο σχολείο κι εκτός από το survivor, σαν γονείς, προτείνω να αφιερώνετε άλλες τρεις ώρες την ημέρα για να παίζετε φιδάκι, μονόπολυ, κούκλες, μπάλα, σκάκι ή ό,τι άλλο ευχαριστεί τα παιδιά σας, να δημιουργείτε δεσμούς μαζί τους, αληθινή επικοινωνία, που δε χτίζεται μπροστά από μια οθόνη/ ταμπλετ/ κινητό.

Α, κι επειδή έγραψα ολόκληρο κατεβατό για το survivor, δεν ξέφυγαν από το μυαλό μου και οι lovers/ haters με το «Μπρούσκο». Τους θυμάμαι από πέρυσι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι αυτό σημαίνει πως Ιστορία δεν μάθαμε!

πηγή:www.themamagers.gr

Η Ελλάδα, όχι η Μανωλάδα

Ντροπιαστήκαμε όταν παίρναμε όρκο στο Ευαγγέλιο και στη συνείδησή μας πως τα σκάγια έπεσαν από τον ουρανό πάνω στους «απειλητικούς» και «βίαιους» σκούρους.

του Παντελή Μπουκάλα
Κανένας, όποιας μικροκομματικής σκοπιμότητας κι αν είναι δεσμώτης, δεν μπορεί να χαίρεται, όταν η χώρα του καταδικάζεται επειδή ανέχτηκε τη δουλεμπορική εκμετάλλευση αναγκεμένων ανθρώπων. Χαιρεκακία εδώ δεν χωράει. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βαραίνει την Ελλάδα, όχι μόνο τη Μανωλάδα. Τον τόπο όλον, όχι μια μικρή περιοχή του. Την πολιτεία, όχι την κυβέρνησή της το 2013. Τα καταναγκαστικά έργα στα οποία υποβλήθηκαν στα θερμοκήπια της φράουλας δεκάδες Μπανγκλαντεσιανοί μετανάστες, που δούλευαν από ήλιο σε ήλιο, με ένοπλους επιστάτες να μετρούν πόσες γουλιές νερό πίνουν, μας ντρόπιασαν όλους. Κι όχι μονάχα μία φορά.

Ντροπιαστήκαμε, θα ’πρεπε δηλαδή να νιώθουμε ντροπιασμένοι, όταν κάναμε πως δεν βλέπουμε τίποτε, εμείς, οι λεγόμενοι απλοί πολίτες, αλλά και οι αυτοδιοικητικές αρχές, και τα όργανα του νόμου. Που δεν μπορεί, όλο και κάποια πληροφορία θα είχαν. Ντροπιαστήκαμε όταν ισχυριζόμασταν στα κανάλια ή στη Βουλή ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν μόνο στην Ηλεία, όχι και στη Θήβα, στο Αργος, στην Αρτα κ.λπ.· ότι αποτελούν μια ακραία περίπτωση, ένα έκτροπο, και δεν αποκαλύπτουν γενικότερες στάσεις, συμπεριφορές, αξιακούς κώδικες. Ντροπιαστήκαμε όταν παίρναμε όρκο στο Ευαγγέλιο και στη συνείδησή μας πως τα σκάγια έπεσαν από τον ουρανό πάνω στους «απειλητικούς» και «βίαιους» σκούρους. Ντροπιαστήκαμε όταν πιαστήκαμε από την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου της Πάτρας για να ξαναπιάσουμε το υπνωτιστικό τροπάριο πως τα γονίδιά μας έχουν αντισώματα κατά του ρατσισμού. Και αρπαχτήκαμε από την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην ασκήσει αναίρεση για να δηλώσουμε ανακουφισμένοι, ηθικά νικητές, καθαροί. Και να διακινήσουμε το σενάριο ότι τελικά επρόκειτο για προβοκάτσια, στημένη από τους γνωστούς ιδεοληπτικούς, με στόχο να αμαυρωθεί η εικόνα της χώρας.

Τι αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο; Οτι «το κράτος παρέβη τις υποχρεώσεις του προκειμένου να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, να προστατέψει τα θύματα, να διερευνήσει αποτελεσματικά τα διαπραχθέντα αδικήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους». Για την Ελλάδα μιλάει. Οχι για τη Μανωλάδα.

καθημερινή

Δεν είναι εξοργιστικό όλοι αυτοί να σου κουνούν το δάχτυλο;

Το ένα μετά το άλλο σκάνε τα κανόνια στους διαπρύσιους αντιΣΥΡΙΖαίους μόλις έλαβε τέλος τα πάρτι με τα θαλασσοδάνεια των τραπεζών. Η κρίση έδειξε τη γύμνια τους, την ένδυα επιχειρημάτων, την απόσταση από τη λογική και το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Toυ Δημήτρη Χατζηνικόλα

Στο Mega οι εργαζόμενοι είναι οκτώ μήνες απλήρωτοι και το κανάλι χρωστάει της Μιχαλούς σε Θαλασσοδάνεια, εφορία και ασφαλιστικά ταμεία.

Στο Βήμα και στα Νέα τα ίδια και χειρότερα. Απλήρωτα χρέη, απλήρωτοι εργαζόμενοι και γάτες Ιμαλαΐων που αφήνουν τις «τρίχες» τους καθημερινά στα περίπτερα της επικράτειας.

Στον ΣΚΑΙ και την Καθημερινή δίνουν μικρόφωνα και γραφίδες στον κάθε μισάνθρωπο και αντικομουνιστή Κασιμάτη και κάθε Πορτοσάλτε και Μπογδάνο, που προσεχώς θα τους δούμε και βουλευτές με τον Κυριάκο, (τόση ανιδιοτέλεια και δεοντολογία), ενώ τους έσωσαν προσωρινά τα πιτόγυρα των πεινασμένων του survivor.

Στον όμιλο Real σκάνε κανόνια και οι απλήρωτοι εδώ και τέσσερις μήνες εργαζόμενοι βάζουν πλάτη για να παριστάνει ο εκδότης τους τον μεγαλοπαράγοντα και να αλλάζει γραμμή σαν τα πουκάμισα κάθε φορά που δεν του κάνουν τα κέφια.

Στον Ελεύθερο Τύπο οι εργαζόμενοι τελούν εν αναμονή της απόφασης για την ένταξη του στο άρθρο 106 και συνεχίζουν να πληρώνονται έναντι των μισθών τους. (Και στην «Αυγή» επίσης για να είμαστε ακριβοδίκαιοι ).

Κι όταν πολλοί εκ των παραπάνω κλίθηκαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για τα κανάλια τους και τις δημόσιες συχνότητες, σφύριξαν κλέφτικα, ξεσήκωσαν το σύμπαν και τελικά, ας μην κρυβόμαστε, κέρδισαν.

Ας έρθουμε τώρα και στους πολιτικούς. Οι εξεταστικές για τους πρώην υπουργούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πέφτουν βροχή. Βροχή και τα σκάνδαλα, ΚΕΛΠΝΟ, Novartis, Ερρίκος Ντυνάν, εξοπλιστικά και πάει λέγοντας.

Ο Σημίτης βλέπει τους υπουργούς του τον έναν μετά τον άλλο να παρελαύνουν στις πάσης φύσεως εξεταστικές ενώ στα τηλεπαράθυρα του ΣΚΑΙ δηλώνει φοβισμένος και ζητά εκλογές για να έρθει ο Μητσοτάκης.

Ο Κυριάκος πάλι, που δεν πλήρωνε τα δάνεια του Κήρυκα να μη ξεχνιόμαστε, συνεχίζει να μη δίνει στη δημοσιότητα, ως οφείλει, το πόθεν έσχες της συζύγου του και κανείς δεν ενοχλείται από την ύβρη έναντι του νόμου ενώ παρέα με τη Φώφη το σκάνε με ελαφρά πηδηματάκια όταν έρχεται στη Βουλή το θέμα του Γιάνου Παπαντωνίου. Παρεμπίπτοντος, το ίδιο βράδυ η Φώφη πήγε στο πάρτι του Βαρδή (όχι που θα κάτσει να σκάσει η ψυχοκόρη του).

Ο Στουρνάρας, ο οποίος κάθε μέρα χτυπά το καμπανάκι του κινδύνου για τη νυν κυβέρνηση όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, όντας μεγαλοτραπεζίτης, σύμβουλος, ακόμη και υπουργός δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε για την κατασπατάληση χρήματος και ανθρώπινων πόρων. Τώρα ένοιωσε ότι κινδυνεύει η Ελλάς.

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι, θαυμαστές του κάθε Σημίτη, Στουρνάρα και Πικραμένου, βγάζουν καθημερινά τη χολή τους για την κυβέρνηση της Αριστεράς και προσωπικά για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Με αυτά και μ’ αυτά το δανεικό χρήμα «πέταξε» σε off shore, η χώρα υπερχρεώθηκε και τελικά το 2010 πτώχευσε και με τη βούλα. Από τότε απλά διαχειριζόμαστε, με λάθος τρόπο είναι αλήθεια, το κανόνι.

Κανείς από τους παραπάνω δεν ζήτησε μια απλή συγνώμη. Κανείς δεν πήγε σπίτι του. Το αντίθετο, σήμερα παριστάνουν και τους αγανακτισμένους για την καταστροφή της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και παρακαλούν τον Σόιμπλε και τον Γερούν να στήσουν στη γωνία τον Αλέξη.

Είναι απορίας άξιο πως όλοι οι παραπάνω βρίσκουν τόσο θράσος σε σημείο ακόμη και να απειλούν τον σημερινό πρωθυπουργό με εξεταστικές (το έκανε ο Βενιζέλος την Τρίτη στη Βουλή. Ναι ο γνωστός Βενιζέλος, μη γελάτε).

Δεν γνωρίζω αν ο Α. Τσίπρας και οι σημερινοί κυβερνώντες βγάλουν τη χώρα από την επιτροπεία. Για την ακρίβεια με τον επελαύνοντα παγκοσμίως νεοφιλελευθερισμό και με τον Σόιμπλε και την Λαγκάρντ βασικούς παίκτες στην ελληνική κρίση χρέους, διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις.

Γνωρίζω όμως ότι όποιος δεν κατατρέχετε από το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας δεν ενοχλείται διόλου από την προσπάθεια στήριξης των απλών ανθρώπων αυτού του τόπου και τη διαπραγμάτευση για να λειανθούν οι ακόρεστες ορέξεις των δανειστών.

Και μην ακούτε τις ανοησίες ότι ανεβαίνει ο λογαριασμός των μέτρων. Τόσα κι άλλα τόσα ζήτησαν και πέτυχαν από την πρόθυμη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου οι Τροϊκανοί. Και 4,5% πλεονάσματα παρακαλώ και 12 μειώσεις συντάξεων και PSI και κατάργηση των δώρων στον ιδιωτικό τομέα και ων ουκ έστιν αριθμός καταστροφικών μέτρων.

Μόλις προ ημερών η UNICEF με έκθεσή της μιλά για μισό εκατομμύριο παιδιά στην Ελλάδα, που ζουν σε φτωχές οικογένειες και για δραματική αύξηση της παιδικής φτώχειας από το 22,6% το 2008, στο 55,1% το 2014.

Ούτε ο Στουρνάρας, ούτε ο Σημίτης, ούτε ο Λιαργκόβας, ανησύχησαν. Δεν χτύπησαν κανέναν καμπανάκι. Αντιθέτως μάλιστα, ο κ. Στουρνάρας χρησιμοποίησε την πτώση της ζήτησης στην κατανάλωση ψωμιού και γάλακτος (5 και 7% αντίστοιχα) το πρώτο δίμηνο του 2017 σαν εφαλτήριο για να ζητήσει να κλείσει εδώ και τώρα η αξιολόγηση, δηλαδή να μειωθούν κι άλλο τα εισοδήματα των μισθωτών και των συνταξιούχων που δεν έχουν να αγοράσουν γάλα και ψωμί!

Δεν είναι εξοργιστικό που όλοι αυτοί σου κουνούν το δάχτυλο; Που καταπίνουν την κάμηλο (μίζες, θαλασσοδάνεια, κομματικοί στρατοί, αναξιοκρατία) και διυλίζουν τον κώνωπα (διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές); Που θέλουν η χώρα να ξαναγυρίσει στο καταστροφικό της παρελθόν; 

πηγή:www.documentonews.gr