Μπορούμε να σταματήσουμε τη ρητορική μίσους και τη διασπορά ψευδών ειδήσεων;

Οι όροι fake news, hate speech, hoax εμφανίζονται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία για να περιγράψουν φαινόμενα εξαπάτησης και παραπλάνησης των πολιτών κατά την προσπάθειά τους να ενημερωθούν.

Του Λευτέρη Κρέτσου

Τα φαινόμενα αυτά αυξάνονται με τις δυνατότητες διάχυσης της πληροφορίας που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η ανθρώπινη ανάγκη της συντροφικότητας γίνεται πλέον ψηφιακή και ικανοποιείται από ένα μίγμα ερεθισμάτων και ανταλλαγών που διαμορφώνουν από κοινού αλγόριθμοι, διαφημιστικές αναρτήσεις και οι κάθε λογής διαδικτυακές κοινότητες.

Σε καθημερινή βάση εκτιμάται ότι δημιουργούνται 1,5 εκατομμύριο νέες ιστοσελίδες παγκοσμίως και πραγματοποιούνται δισεκατομμύρια ψηφιακές ανταλλαγές περιεχομένου κάθε τύπου.

Ακόμη και οι μελέτες που αναφέρουν ότι ο συνολικός αριθμός των sites μειώθηκε το 2015 διαπιστώνουν ότι υπάρχει εκθετική ανάπτυξη της διακίνησης δεδομένων, τόσο ώστε πράγματι να μιλάμε για ένα νέο σύμπαν.

Αυτό το σύμπαν του roaming, των downloads, των big data, του streaming και του cloud computing λειτουργεί καταλυτικά και σε έναν βαθμό ανεξάρτητα από τον υπόλοιπο πραγματικό κόσμο, καθώς παράγει νέες αγορές και υπηρεσίες που επηρεάζουν τις προτιμήσεις, τις επιλογές και εν τέλει τις συνήθειες των πολιτών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν γεγονότα όπως το Brexit και η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.

Το διαδίκτυο και η επικοινωνιακή αξιοποίησή του από τα αντιμαχόμενα επιτελεία φαίνεται να έπαιξαν καθοριστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του δημοψηφίσματος για το Brexit όσο και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα outsiders κέρδισαν την κούρσα παρά την απροκάλυπτη υποστήριξη των mainstream μέσων ενημέρωσης τόσο στην Κλίντον όσο και στο βρετανικό κίνημα του Ναι - Μένουμε Ευρώπη.

Σε πολλές χώρες έχουν ήδη αρχίσει να ανησυχούν για το τι συνέβη στο διαδίκτυο και πώς ο κόσμος μας μπορεί να αλλάζει προς το χειρότερο από την ικανότητα διαφόρων κέντρων εξουσίας να προσελκύουν νέους, κυρίως, ανθρώπους στους κόλπους τους.

Ποια θα μπορούσε να είναι η λύση στο πρόβλημα; Μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες προκρίνουν τη δημιουργία μιας θέσης ανεξάρτητου «διαμεσολαβητή» (ombudsman), ο οποίος θα εξετάζει τις καταγγελίες και θα δίνει το πράσινο φως για να «κατεβούν» αναρτήσεις.

Πόσος χρόνος θα χρειάζεται, όμως, ώστε ο «διαμεσολαβητής» να μπορεί να ελέγξει μια κατηγορία;

Και δεν είναι μόνο ζήτημα όγκου αλλά και ζήτημα ποιότητας.

Σε μια τέτοια θέση ο οποιοσδήποτε θα είναι αναγκασμένος να εξετάσει όλες τις παραμέτρους, να μελετήσει το θέμα, να εξετάσει νόμους και νομολογία.

Προφανέστατα, λοιπόν, θα χρειαζόταν αρκετός χρόνος. Και μάλιστα για το ίδιο πράγμα που ένας έμπειρος αρχισυντάκτης θα μπορούσε να κάνει σε τρία λεπτά.

Η Γαλλία δείχνει ήδη τον δρόμο με ένα καινούργιο νομοσχέδιο που βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στη Γερουσία και που προβλέπει μια απλή διαδικασία: οι εταιρείες που δεν είναι σίγουρες για το τι πρέπει να κάνουν καθώς και για να αποφευχθεί ο υπερβάλλων ζήλος ή η λογοκρισία, ιδιαίτερα εάν υπάρχει καταγγελία, θα προσφεύγουν στον εθνικό διαμεσολαβητή.

Εάν το σύστημα λειτουργήσει, θα μπορούσαν να το αντιγράψουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Από πλευράς εταιρειών το Facebook έχει ξεκινήσει πιλοτικά ένα πρόγραμμα «επιβεβαίωσης στοιχείων».

Οταν συμπληρωθεί ένας μεγάλος αριθμός από χρήστες που «μαρκάρουν» ένα άρθρο ως ανακριβές, το Facebook ζητά από εθελοντές οργανισμούς να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία.

Εάν τα θεωρήσουν ανακριβή, η εταιρεία τα «μαρκάρει» ως «διαφιλονικούμενα (disputed)» και δεν έχουν πια «προτεραιότητα» στην εμφάνιση.

Δεν υπάρχουν ακόμα αποτελέσματα από τις δοκιμές, αλλά ένα τέτοιο σύστημα απαιτεί γερές επενδύσεις και δεν μπορεί να αφεθεί μόνο σε χέρια εθελοντών.

Δεν είναι άλλωστε τα κεφάλαια που λείπουν σε εταιρείες όπως το Facebook, η Google, το Twitter.

Στη Γερμανία, όπου οι νόμοι για τη ρητορική μίσους είναι αυστηρότατοι, το 2015 ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χέικο Μας, δημιούργησε μια «δύναμη κρούσης» με τις παραπάνω εταιρείες, με στόχο να συμφωνήσουν ένα σύστημα όπου παράνομες αναρτήσεις θα σβήνονται εντός 24ώρου.

Ομως τον περασμένο Σεπτέμβριο παρουσιάστηκε η έκθεση εργασιών η οποία έδειξε ότι το πρόγραμμα δεν πηγαίνει και τόσο καλά, το Facebook διαγράφει το 46%, το YouTube 10% και το Twitter 1% από τις αναρτήσεις που «μαρκάρονται» από απλούς πολίτες.

Ας σημειώσουμε ότι ο χρόνος απόκρισης για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων για τον αλγόριθμο του YouTube ή μετά από καταγγελία εταιρείας είναι πράγματι γύρω στις 24 ώρες ή και λιγότερες.

Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει άμεση ανάγκη ο κάθε πολίτης και μάλιστα από νεαρή ηλικία να «εκπαιδευτεί» στο πώς λειτουργούν τα μέσα, πώς διαμορφώνεται η ατζέντα τους, πώς να ανακαλύπτει τις κοινωνικές, πολιτικές ή οικονομικές ομάδες που κρύβονται πίσω από «τις γραμμές» που διαβάζει.

Και φυσικά ο ο εγγραμματισμός στα μέσα περιλαμβάνει τόσο τα παραδοσιακά μέσα, δημόσια και ιδιωτικά, αλλά και τα νέα μέσα.

Δεν είναι μόνο το διαδίκτυο που αλλάζει τα δεδομένα.

Τα fake news που ανακάλυψαν τώρα τα «παραδοσιακά μέσα» ως πρόβλημα είναι στην ουσία και δικό τους δημιούργημα, γιατί πολύ συχνά εδώ και δεκαετίες έχουν χρησιμοποιηθεί από τις -οικονομικές και πολιτικές- ολιγαρχίες ως μέσο παραπλάνησης και εξαπάτησης των πολιτών.

koutipandoras

Θες άδεια; Κάνε δήλωση

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Λίγο πριν ξεκινήσει η δίκη για τη «17 Νοέμβρη», αλλά και κατά τη διάρκειά της έγινε μεγάλη συζήτηση, εκτός και εντός δικαστικής αιθούσης, για τον χαρακτήρα των αδικημάτων της. Ηταν πολιτικά τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει ή ποινικά; Στη συζήτηση πήραν μέρος στελέχη κομμάτων, νομικοί, συνταγματολόγοι και ΜΜΕ.

Οσοι υποστήριξαν την πρώτη εκδοχή έλεγαν ότι ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχεις για την οργάνωση και τη δράση της, δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις ποινικό ένα έγκλημα που δεν έχει οικονομικό ή άλλο όφελος για τον δράστη.

Πολιτικούς στόχους έθετε η «17 Νοέμβρη» και είχε επιλέξει ως μέσο για να τους υπηρετήσει την ένοπλη βία.

Ακόμη και οι ληστείες τραπεζών και οι κλοπές αυτοκινήτων ήταν πράξεις ενταγμένες στη συγκεκριμένη λογική. Τα χρήματα από τις ληστείες και τα απαλλοτριωμένα αυτοκίνητα χρησιμοποιήθηκαν όχι για να ζήσουν τα μέλη της μέσα στη χλιδή και να κάνουν βόλτες στα τουριστικά θέρετρα, αλλά για να καλυφθούν οι ανάγκες της οργάνωσης.

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που διατύπωσαν αυτή την άποψη δεν αθώωναν τη «17 Νοέμβρη».

Την αποδοκίμαζαν και στο ηθικό πεδίο (ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα) και στο πολιτικό (αναποτελεσματικός τρόπος αντίδρασης) και δεν ζητούσαν να κριθεί με επιείκεια.

Η άλλη πλευρά υποστήριξε ότι σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όσοι παραβιάζουν τους νόμους και το Σύνταγμα δεν μπορούν να διεκδικήσουν τον «τιμητικό» τίτλο του πολιτικού εγκληματία.

Οι παράνομες πράξεις τους ανήκουν στην περιοχή του κοινού ποινικού δικαίου και ως τέτοιες πρέπει να δικαστούν.

Καταλαβαίνοντας όμως ότι δεν είχαν να κάνουν με κλασικού τύπου ποινικά εγκλήματα προσπάθησαν, για να δικαιολογήσουν την προσέγγισή τους, να παρουσιάσουν τη «17 Νοέμβρη» εκτός όλων των άλλων και ως μια συμμορία κλεφτών, ληστών και πλιατσικολόγων.

Κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε στο δικαστήριο. Ακόμη ψάχνουν οι διωκτικές αρχές να βρουν τα λεφτά τα οποία υποτίθεται πως είναι κάπου κρυμμένα.

Αντιθέτως, όποιος παρακολούθησε την ακροαματική διαδικασία σχημάτισε αβίαστα την εντύπωση- από τις ερωτήσεις και τις παρεμβάσεις δικαστών, εισαγγελέων, συνηγόρων και κατηγόρων- ότι ήταν μια ιστορία βαθιά πολιτική.

Πάντως η θέση που κυριάρχησε και στον δημόσιο διάλογο και στους δικαστές όλων των βαθμών που εξέτασαν την υπόθεση ήταν αυτή περί ποινικών εγκλημάτων.

Με βάση λοιπόν αυτή την αντίληψη το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να δεχθεί ότι οι καταδικασθέντες είναι πολιτικοί κρατούμενοι.

Ερχεται όμως το αρμόδιο για τη χορήγηση ολιγοήμερων αδειών συμβούλιο των φυλακών και απαιτεί από τον Δ. Κουφοντίνα να αποκηρύξει τις πολιτικές θέσεις του, αλλιώς δεν θα πάρει την άδεια που σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο δικαιούται από το 2011.

Αν όμως ο Κουφοντίνας δεν είναι πολιτικός κρατούμενος γιατί του ζητούν πολιτική δήλωση μετανοίας;

Το έχουν κάνει με τους ποινικούς κρατουμένους; Το συμβούλιο των φυλακών με σαθρά επιχειρήματα και διαδικαστικά τερτίπια χλευάζει τον νόμο του κράτους.

efsyn

Αλλότρια συμφέροντα

"Η νομική υπηρεσία τής γερμανικής Βουλής -παρά και ενάντια στα όσα έχει ισχυριστεί ο Σόιμπλε- αποφαίνεται ότι στην περίπτωση που το ΔΝΤ αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, δεν χρειάζεται νέα απόφαση από το γερμανικό Κοινοβούλιο για τη συνέχισή του".

EDITORIAL

Η διοίκηση του ΔΝΤ συνεδριάζει σήμερα για να εξετάσει και το ελληνικό ζήτημα.

Στο τέλος της συνεδρίασης ενδεχομένως να γνωρίζουμε αν το Ταμείο θα μείνει στο ελληνικό πρόγραμμα και, εφόσον αποφασίσει να μείνει, με ποιους όρους και προϋποθέσεις.

Αν το ΔΝΤ αποχωρήσει και ο Σόιμπλε πράξει όσα δηλώνει, το πιθανότερο είναι να μπούμε στην περιπέτεια της αμφισβήτησης του προγράμματος - ακόμη και της αναστολής εκτέλεσής του για κάποιο διάστημα.

Αν παραμείνει, το πιο πιθανό είναι ότι αυτό θα συνοδεύεται με νέο κύκλο παράλογων απαιτήσεων για τη χώρα μας, τις οποίες πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αποδεχτεί η κυβέρνηση, καθώς άλλο είναι ο συμβιβασμός -ακόμη και επώδυνος- και άλλο ο αυτοχειριασμός.

Το θέμα, ωστόσο, είναι πιο σύνθετο απ' ό,τι φαίνεται.

Το ΔΝΤ μπήκε στο ελληνικό πρόγραμμα γιατί οι Αμερικανοί, σε μια συγκεκριμένη περίοδο, ήθελαν να έχουν λόγο στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη.

Οι Γερμανοί το δέχτηκαν με χαρά, γιατί ήθελαν τους Αμερικανούς συμμετέχοντες και όχι ανταγωνιστές σε αυτή την κρίση.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτό θα συνεχιστεί, καθώς η νέα αμερικανική ηγεσία, μάλλον, προτιμά τον ρόλο του ανταγωνιστή.

Νέα δεδομένα διαμορφώνονται στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς και απόδειξη γι' αυτό είναι όσα αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα μας.

Η νομική υπηρεσία τής γερμανικής Βουλής -παρά και ενάντια στα όσα έχει ισχυριστεί ο Σόιμπλε- αποφαίνεται ότι στην περίπτωση που το ΔΝΤ αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, δεν χρειάζεται νέα απόφαση από το γερμανικό Κοινοβούλιο για τη συνέχισή του.

Δεν το ξέρει αυτό ο Σόιμπλε; Το ξέρει πολύ καλά.

Δηλώνει, όμως, ότι θα λάβει την πολιτική απόφαση να ξαναθέσει το πρόβλημα από την αρχή απειλώντας τους Αμερικανούς -στην περίπτωση που αποχωρήσει το Ταμείο- με κατάρρευση της Ελλάδας, λόγω της γεωπολιτικής αξίας που έχει γι' αυτούς η χώρα μας.

Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, σε μια κομβική στιγμή όπου αλλότρια συμφέροντα παίζονται στη δική μας πλάτη.

Τι θα βγει από αυτά, θα φανεί σύντομα.

Το βέβαιο είναι πως πέρα από τις απειλές, για την ώρα τουλάχιστον, κανέναν δεν συμφέρει να καταρρεύσουμε.

efsyn

Τραμπισμός, η μεγάλη ευκαιρία για την ανεξαρτησία της Ευρώπης

του Κώστα Λάμπου
To αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου», Rifkin Jeremy [1]. 

Η ισορροπία δυνάμεων που προέκυψε από την ήττα το ναζισμού στον 2ο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο έδωσε την ευκαιρία στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) να βγουν από το καβούκι τους, να επεκταθούν οικονομικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη και να καταστούν ηγέτιδα δύναμη της λεγόμενης Δύσης, πράγμα που τους επέτρεψε να σχεδιάσουν και να προωθήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους. Η ίδια ισορροπία δυνάμεων διάσπασε την Ευρώπη στα τέσσερα, στην Ανατολική υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και στη Δυτική υπό τον έλεγχο των ΕΠΑ, της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθιστώντας την ανίκανη να ακολουθήσει μια αδέσμευτη πορεία βασισμένη πάνω στις δικές της ιστορικές, αγωνιστικές και ανθρωπιστικές πολιτισμικές παραδόσεις[2].

Η ‘αμερικανική βοήθεια’ προς τις αποδεκατισμένες και ερειπωμένες χώρες της Ευρώπης  έστρωσε τον δρόμο της πολύπλευρης εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΕΠΑ και λειτούργησε ως διεκπεραιωτής του ‘αμερικανικού ονείρου’ για την παγκόσμια αμερικανοκρατία. Στην πορεία αυτό το όνειρο εξελίχθηκε στην στρατηγική της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την ενιαιοποίηση του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του σκληρού πυρήνα του με τη μορφή του αμερικανισμού[3] και στόχο να υποτάξει με κάθε τρόπο τις χώρες που αρνούνται ή/και στέκονται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, όπως λ. χ. η νεοκαπιταλιστική Ρωσία και η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα καθώς και οι άλλες χώρες που εκφράζονται από το ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ και επιδιώκουν να κρατήσουν μακριά τις ΕΠΑ γιατί ‘η Ασία ανήκει στους Ασιάτες’.

Είναι όμως πια φανερό πως το σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου με τη μορφή του παγκοσμιοποιημένου αμερικανισμού συναντά εμπόδια ανυπέρβλητα που έχουν σχέση τόσο με τις εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου, όσο και με το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα μέσω της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που γονάτισε τις ΕΠΑ και τις αναγκάζει σε αναδίπλωση και σε αναθεώρηση, όχι εγκατάλειψη,  του σχεδίου τους για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η πολιτική εκφράζεται πια ως τραμπισμός , μια μορφή φασισμού, που εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς στρατηγικούς εταίρους των ΕΠΑ όπως η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζητά νέους στρατηγικούς εταίρους, όπως  η Ρωσία με την ελπίδα ότι θα διασπάσει το  ασιατικό μέτωπο και θα υποτάξει τον μεγάλο ανταγωνιστή για την παγκόσμια ηγεμονία, την Κίνα. Το πιθανότερο είναι ο τραμπισμός να καταρρεύσει από την αντίσταση του ίδιου του αμερικανικού λαού στο βαθμό που αυτός θα κατανοήσει τους πραγματικούς σκοπούς του. Εξίσου πιθανό είναι να μην βρει ανταπόκριση από την ευρωασιατική  Ρωσία τα συμφέροντα της οποίας την συνδέουν αναπόσπαστα με την Ευρώπη και την Ασία, οπότε θα περιοριστεί στην αμερικανική ήπειρο επεκτείνοντας την κυριαρχία των ΕΠΑ στην Κεντρική και στην Νότια, στη  Λατινική, Αμερική, αλλά γι αυτό θα χρειαστεί να πείσει πρώτα τους πολίτες των ΕΠΑ και να αντιμετωπίσει τους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.

Το κρισιμότερο ζήτημα για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη φάση είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην  πρόκληση του τραμπισμού που προκαλεί κρίση στις ετεροβαρείς αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις. Αυτή η κρίση αποτελεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση την καλύτερη ευκαιρία για να απαλλαχθεί από την αμερικανική εξάρτηση και να απαντήσει με επιτάχυνση της εμβάθυνσης των διαδικασιών σύγκλισης των οικονομιών των χωρών μελών της.

Η ενότητα της ΕΕ προϋποθέτει την αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της, πράγμα που οφείλει να αποκλείει   νεογερμανικούς ηγεμονισμούς[4] και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό της και να καλλιεργεί την ολοκλήρωση  των διαδικασιών απόκτησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας και την σφυρηλάτηση ενός μετακαπιταλιστικού, αμεσοδημοκρατικού[5], ανθρωποκεντρικού  κοινωνικού μοντέλου, που θα ξαναβάλει την Ευρώπη  στην πρωτοπορία του διαχρονικού αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, κοινωνική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Επειδή όμως αυτές οι εξελίξεις σε κοινωνίες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας υπονομεύονται από τις πλουτοκρατικές ολιγαρχίες, τα σκοταδιστικά[6] και εξουσιαστικά ιερατεία  και τους επαγγελματίες  πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, γι αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναδειχτούν σε υποκείμενο της ιστορίας, για να σταματήσουν την καπιταλιστική παρακμή που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να διαμορφώσουν μια αντίστοιχη στο σημερινό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων αρχιτεκτονική των κοινωνιών και της παγκόσμιας κοινότητας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα,  την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα.

Διαφορετικά ο τραμπισμός και οι σύμμαχοί του Λεπενισμός, Πεπεγκριλισμός, Χρυσαυγιτισμός, νεοναζισμός, αριστεροδεξιός λαϊκισμός κ.λπ., κ.λπ. ως όνειρο και όργανο του σκληρού πυρήνα του παγκόσμιου κεφαλαίου θα εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο φασισμό, στον εφιάλτη των εργαζόμενων ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας.

[1].  Rifkin Jeremy Το ευρωπαϊκό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.
[2].  Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; Monthly Review, τεύχος Ιούνη 2009.
[3].  Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[4] . Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.
[5].  Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
[6]. Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

TVXS

Να άρουμε τον φόβο για τη ζωή

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε όλοι ήρωες. Όταν φοβόμαστε για τη ζωή μας, ακόμη περισσότερο όταν φοβόμαστε για τη ζωή των παιδιών μας, είμαστε συχνά έτοιμοι να στερηθούμε -έστω εν μέρει, έστω προσωρινά- την ελευθερία μας.

του Γιώργου Φαράκλα*

Κάθε νέο τρομοκρατικό χτύπημα γεννά τον πειρασμό του περιορισμού της ελευθερίας. Κάθε νέα κρίση γεννά τον πειρασμό μιας αυταρχικής εξουσίας. Στις δύο περιπτώσεις αποδεικνύεται πόσο ισχυρός είναι ο φόβος για τη ζωή.

Αυτό δεν είναι παράλογο. Η ζωή είναι προϋπόθεση της ελευθερίας. Γι' αυτό, όταν μια μη δημοκρατική εξουσία εγκαθιδρύει κοινωνικό κράτος, συνήθως οι πολίτες δεν βιάζονται να τη ρίξουν. Πρότυπο πατερναλισμού υπήξε η Πρωσσία του Βίσμαρκ. Πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι οι «αριστερές» δικτατορίες, που ικανοποιούν το δικαίωμα στην υγεία, στην παιδεία και στην εργασία όλων. Θα λέγαμε ότι οι λεγόμενες «αριστερές» δικτατορίες είναι μακροβιότερες από τις «δεξιές» απλώς γιατί είναι «πατερναλιστικές». Τι σημαίνει αυτό;

«Δεσπότης» είναι όποιος διοικεί την πολιτεία όπως οι πατέρες του παρελθόντος το σπίτι τους. Όταν ήσαν καλοί άνθρωποι (κάτι που δεν συνέβαινε πάντα), προστάτευαν τα μέλη του οίκου τους. Τέτοιοι πατέρες είναι οι «πατερναλιστές» ηγέτες, οι οποίοι φροντίζουν για τη ζωή των πολιτών και έτσι απομακρύνουν τον φόβο για τη ζωή. Ο πατερναλιστικός δεσποτισμός έτσι νομιμοποιείται στα μάτια των ανθρώπων που φοβούνται για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Το παράξενο είναι όμως ότι συμβαίνει να νομιμοποιείται στα μάτια τους -έστω για λιγότερο χρόνο κατά μέσον όρο- και μια εξουσία αντίθετη με το κοινωνικό κράτος που συνάμα, αν δεν είναι ακόμα απροκάλυπτα δεσποτική, πάντως ρέπει προς τον δεσποτισμό.

Ο φόβος για τη ζωή παίζει πρωτεύοντα ρόλο και σε αυτή την εκ πρώτης όψεως παράλογη επιλογή. Κοινωνικό κράτος σημαίνει αλληλεγγύη με τους συμπολίτες μας, όπως η υποδοχή προσφύγων σημαίνει αλληλεγγύη με τους συνανθρώπους μας. Όμως ο φόβος για τη ζωή που γεννούν η κρίση αλλά και τα τρομοκρατικά χτυπήματα εμφανίζει την αλληλεγγύη ως επικίνδυνη για την ευημερία μας. Τότε οι διαθέσιμες επιλογές τείνουν να περιορίζονται σε δύο.

Η μία επιλογή είναι να θωρακιστούμε κατά των φτωχότερων συμπολιτών μας και των ατυχέστερων συνανθρώπων μας. Εδώ στηρίζεται η αποδοχή μιας εξουσίας που περιορίζει την ελευθερία μας χωρίς να μας προσφέρει τα αγαθά της πατερναλιστικής «δεσποτείας». Αντ᾽ αυτού μάς προσφέρει την αίσθηση ότι ανήκουμε σε μια κλειστή λέσχη προνομιούχων που αμύνονται συλλογικά κατά των φθονερών άλλων. Αυτή η επιλογή κολακεύει την αυταρέσκειά μας. Δεν είναι ιδιαίτερα ηθική. Είναι χοντρικά η ακροδεξιά επιλογή.

Η άλλη επιλογή είναι να άρουμε τον ίδιο τον φόβο για τη ζωή. Να οπλίσουμε τη δημοκρατία με το όπλο που καθιστά ελκυστικές τις πατερναλιστικές δεσποτείες για ανθρώπους που φοβούνται για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Ο Μπενουά Αμόν εξελέγη υποψήφιος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος για την προεδρία της χώρας γιατί έθεσε ζήτημα «καθολικού εισοδήματος». Το καθολικό εισόδημα αποτελεί απάντηση στην παγκόσμια άνοδο της γοητείας του δεσποτισμού.

Η εισαγωγή του καθολικού εισοδήματος θα καταργούσε σε μεγάλο βαθμό τον φόβο για τη ζωή. Άρα θα καταργούσε σε μεγάλο βαθμό τον πειρασμό να θυσιάσουμε την ελευθερία μας στον βωμό της ασφάλειάς μας, άρα και τον πειρασμό να σώσουμε τον εαυτό μας εις βάρος των άλλων, φτωχότερων συμπολιτών μας και ατυχέστερων συνανθρώπων μας. Θα μας γλύτωνε από τον πειρασμό της ανηθικότητας, δηλαδή από τον ακροδεξιό πειρασμό, στον οποίο παραμένουν έκθετες όσες κοινωνίες δίνουν στα μέλη τους λόγους να φοβούνται για τη ζωή, τη δική τους και των παιδιών τους.

Μαρξιστές και αντιμαρξιστές θεωρούν τον φόβο της ανεργίας, άρα για τη ζωή, καλό για την κεφαλαιοκρατική οικονομία. Ίσως έχουν δίκιο. Όμως είναι κακός για την πολιτική ελευθερία.

*διδάσκει Πολιτική Φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

avgi

... άλλο Βολταίρος και άλλο συνεταίρος.

H ΝΔ αποφάσισε να απαντήσει, αντί του προέδρου της, την ώρα που επιμένει πως οι αποκαλύψεις του Documento, αφορούν ένα προσωπικό θέμα. Αλλά αν η ΝΔ θέλει να πάρει πάνω της αυτό που εδώ και ώρες έχει χαρακτηριστεί ως #Mareva_Gate, είναι δική της υπόθεση. Δική μας είναι να επαναλάβουμε τα ερωτήματα που θέτει η δημοσιογραφική έρευνα:

του Κώστα Βαξεβάνη

1. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις 30 Ιουνίου 2006 καταθέτει δήλωση Πόθεν Έσχες, χωρίς τα στοιχεία της συζύγου του λέγοντας πως είναι σε διάσταση.Την ίδια μέρα η Μαρέβα Μητσοτάκη δημιουργεί εταιρεία στο Παρίσι η οποία αγοράζει 11 μέρες μετά το ιστορικό σπίτι του Βολταίρου έναντι μερικών εκατομμυρίων.Πρέπει ή όχι να ελεγχθεί η προέλευση των χρημάτων;

2. Τον Οκτώβριο του 2015, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει σε εκπομπή πως επί 5 χρόνια ήταν σε διάσταση με τη σύζυγό του, αλλά πλέον είναι μαζί. Με απλή αριθμητική προκύπτει ότι το 2011 (2006+5) έληξε η διάσταση. Γιατί δεν έχει κάνει από τότε δήλωση Πόθεν Έσχες;

3. Μπορεί ένας πολιτικός να δηλώνει ότι είναι σε διάσταση με τη σύζυγό του και να μην ελέγχεται το Πόθεν Έσχες της;

4. Το δηλωμένο στην Εφορία ακίνητο σημαίνει πως αποκτήθηκε και με νόμιμο χρήμα; Δηλαδή ο Τσοχατζόπουλος με τα δηλωμένα σπίτια κακώς καταδικάστηκε;

5. Γιατί η Μαρέβα Μητσοτάκη εμφανίζεται με διπλό ΑΦΜ στα Φύλλα Εφημερίδας της Κυβέρνησης;

Πραγματικά δημιουργεί ερωτήματα η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη, όποτε κάποιος αναφέρεται στη σύζυγό του ως δημόσιο πρόσωπο που οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια, να αντιδρά με το φόβο πως θα αναφερθεί σε στοιχεία της προσωπικής ζωής. Δεν μας αφορούν αυτά. Μας αφορά το δημόσιο συμφέρον. Αυτό για να μην τρέμει όποτε προαναγγέλουμε κάποιο ρεπορτάζ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να απαντήσει στο δημοσίευμα, προσπαθεί, όπως έκανε και στη Βουλή να εμπλέκει την κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό και Υπουργούς με την ίδια ευκολία που μπερδεύει τα Πόθεν Έσχες του. Κατανοούμε ότι πίσω από κάθε δημοσιογραφική αποκάλυψη βλέπει «πιστόλια», αφού λειτουργεί με πιστόλια δημοσιογράφους, αλλά δεν είναι όλοι ίδιοι.Ας ρωτήσει και τον πατέρα του. Εκτός αν ισχύει αυτό που λένε,πως νοιώθεις συνεχώς με το πιστόλι στον κρόταφο

Με την ευκαιρία της αποκάλυψης πως η οικογένειά του κατέχει το σπίτι του Βολταίρου, εύχομαι να πάψει να μπερδεύει τον Ρουσώ με τον Μοντεσκιέ και να μάθει κάτι περισσότερο από το Βολταίρο, πέρα από τη φράση του που επιμελώς εφαρμόζει, πως «Η πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας”. Αν μάθει και ορθογραφία για να συμπληρώνει τα Πόθεν Έσχες του χωρίς ορθογραφικά λάθη που απειλούν με τύφλωση όποιον τα διαβάζει, ακόμη καλύτερα. Και προσοχή, άλλος Βολταίρος, άλλο συνεταίρος.Για παράδειγμα Παπασταύρου

ΥΓ: Και μια «φιλική» συμβουλή. Σταμάτα να πουλάς επικοινωνιακά την lifestyle εκδοχή του πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από την προσωπική σου ζωή, αφού δεν μπορείς να αντέξεις τη σκέψη όσων πιθανολογείς ότι σχολιάζουν.

Νωρίτερα από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Τα πληρωμένα πιστόλια του Μεγάρου Μαξίμου, για άλλη μια φορά, βυθίζουν την πολιτική ζωή του τόπου στο βούρκο. Δεν διστάζουν να αφήσουν χυδαία υπονοούμενα για την προσωπική ζωή του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι η διάσταση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας με τη σύζυγό του ήταν περίπου σκηνοθετημένη για να μην δηλωθεί στο πόθεν έσχες ένα ακίνητο που είχε η ίδια αγοράσει και είναι δηλωμένο στην Γαλλική εφορία!..

Βαξεβάνης, Καλογρίτσας, Τσίπρας και Παππάς είναι ένα και το αυτό.Τους πληρωμένους εκτελεστές συμβολαίων θα τους κρίνει η Ελληνική Δικαιοσύνη. Τους πολιτικούς τους καθοδηγητές θα τους κρίνει ο Ελληνικός λαός».

Δείτε εδώ τι αποκαλύπτει το Documento που κυκλοφορεί την Κυριακή

Δείτε την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τις αποκαλύψεις

koutipandoras

Το προεκλογικό παιχνίδι του Σόιμπλε (και της Μέρκελ) με την Ελλάδα

TVXS- Aνάλυση

Με έναν κεντρικό πολιτικό όρο, με πρόθεση σταθμισμένων παραχωρήσεων και με τρεις σκληρούς προβληματισμούς μπαίνει, από αύριο, η κυβέρνηση στην τελική φάση της αναμέτρησης με τους δανειστές.

Ο όρος, όπως έλεγε χθες υψηλόβαθμος κυβερνητικός παράγοντας είναι πως «δεν υπάρχει συμφωνία εάν δεν συμφωνηθούν όλα». Είναι ένα μήνυμα, δε, που μπορεί να αποτελεί και απάντηση στην «γενναιόδωρη» - και καθόλου αθώα - πρόταση Σόιμπλε «να εφαρμόσει ο Τσίπρας τουλάχιστον το 60% των συμφωνηθέντων».

Οι υπαναχωρήσεις, από τη μείωση του αφορολόγητου έως την έκταση του κόφτη, θα κριθούν ακριβώς, από τα αντισταθμιστικά οφέλη αυτής της «συμφωνίας σε όλα».

Και οι τρεις προβληματισμοί εκπορεύονται όλοι από το -δυσμενές- γεγονός ότι το ελληνικό ζήτημα έχει γίνει πλέον, αμετάκλητα, μέρος του γερμανικού προεκλογικού παιχνιδιού.

Ο «σκληρός» Σόιμπλε και η «πολιτική» Μέρκελ

Το πρώτο στοιχείο που επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές είναι ότι τα «τελεσίγραφα» Σόιμπλε προς την Αθήνα κλιμακώνονται όσο ανεβαίνουν τα ποσοστά του ακροδεξιού AfD και όσο εντείνεται η δημοσκοπική πίεση από τους σοσιαλδημοκράτες μετά την υποψηφιότητα Σουλτς. Ο γερμανός υπουργός χρησιμοποιεί την τιμωρία της Ελλάδας ως όπλο συγκράτησης του συντηρητικού πολιτικού του ακροατηρίου και όσο σκληραίνει η προεκλογική μάχη στη Γερμανία τόσο θα σκληραίνει και η στάση Σόιμπλε.

Το δεύτερο γεγονός είναι ότι η Μέρκελ θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Και γέρνει, έστω και με πιο «πολιτική» γλώσσα, όλο και περισσότερο προς την γραμμή Σόιμπλε.

Στη Μάλτα, η Άνγκελα Μέρκελ παρέπεμψε ξανά τον Αλέξη Τσίπρα στους θεσμούς, ενώ με μια κίνηση ακόμη πιο ενδεικτική τάχθηκε για πρώτη φορά ανοιχτά υπέρ της Ευρώπης των «διαφορετικών ταχυτήτων» -υπέρ δηλαδή του γνωστού σχεδίου Σόιμπλε.

Το εξωθεσμικό Eurogroup

 Το δε τρίτο, και επακόλουθο, πρόβλημα είναι ότι «θεσμοί» σημαίνει αποφάσεις στο Eurogoup. Και το Eurogroup το ελέγχει επίσης ο Σόιμπλε.

Κατά τις ίδιες κυβερνητικές πηγές, δεν ήταν τυχαία η αναφορά Τσίπρα από τη Μάλτα σε εξωθεσμικά όργανα -δηλαδή το Εurogroup- που αποφασίζουν σε κλειστές πόρτες για τις τύχες των λαών.
Ανάλογη θέση έχουν, και την εκφράζουν και ημιεπισήμως πλέον, και η Κομισιόν και η ΕΚΤ. Η επιρροή τους όμως παραμένει αδύναμη και η δομή των κέντρων λήψης αποφάσεων στην Ευρώπη δεν πρόκειται να αλλάξει μέσα στον επόμενο, ούτε τον μεθεπόμενο μήνα…

Ποιες δεν είναι «υπαναχωρήσεις αρχών»

Με αυτά τα δεδομένα, το καλό σενάριο στο νέο μπρα ντε φερ που ξεκινά από αύριο, παραμένει μια συμφωνία έως τον Μάρτιο με το, κατά το δυνατό, λιγότερο επώδυνο τίμημα για την Ελλάδα.

Εξ ου και δεν λανθάνει της προσοχής το τελευταίο μήνυμα Τσίπρα από τη Βουλή – ότι η συμφωνία και η αξιολόγηση θα κλείσει «χωρίς υπαναχωρήσεις αρχών», χωρίς όμως να επαναλαμβάνεται η δήλωση του πρωθυπουργού ότι δεν θα υπάρξει «ούτε ένα ευρώ σε νέα μέτρα».

Το ΔΝΤ και ο οδικός χάρτης

Η συνεδρίαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ τη Δευτέρα για την βιωσιμότητα του χρέους θα δείξει και πάνω σε ποιο -τελικό- κλίμα θα επιχειρηθεί αυτή η συμφωνία. Διότι απόφαση του Ταμείου για την συμμετοχή στο ελληνικό πρόγραμμα δεν θα υπάρξει μεν, θα διαφανεί όμως ένα πρώτο στίγμα περί του ρόλου του Ταμείου παγκοσμίως στην εποχή Τραμπ.

Από εκεί και πέρα όλες οι πλευρές θα αναγκαστούν να ανοίξουν κάποια τουλάχιστον από τα χαρτιά τους έως το EuroWokringGroup της 9ης Φεβρουαρίου: Η μεν Αθήνα να δώσει ένα κατ’ αρχάς στίγμα του τι συμπεριλαμβάνεται και τι όχι στις «υπαναχωρήσεις αρχών», και οι δανειστές τί – και εάν – προτίθενται να περιλάβουν επί της ουσίας στα ανταλλάγματα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος και στα πλεονάσματα.

Ο κρίσιμος μήνας Μάρτιος

Εάν υπάρξουν οιωνοί σύγκλισης, τότε παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο συμφωνίας είτε στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, είτε σε έκτακτη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις αρχές Μαρτίου.

Πέραν του Μαρτίου όμως τα πάντα εισέρχονται σε τελείως διαφορετική τροχιά και γίνονται απρόβλεπτα. Και, επ’ αυτού, κυβερνητικές πηγές στην Αθήνα τονίζουν με ένταση δύο πράγματα: Αφ’ ενός το ότι «δεν υπάρχει συμφωνία εάν δεν συμφωνηθούν όλα» και αφ΄ετέρου ότι «δεν θα αφήσουμε τον Σόιμπλε να μας σπρώξει στην παγίδα του Ιουλίου»…

tvxs

Οι νταβατζήδες φύλακες του ήθους!

"Όταν όμως το σύμπλεγμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ο Κυριάκος πιάνονται κυριολεκτικά στα πράσα -χρυσά πράσα είναι η αλήθεια- τότε οι ξεφτίλες, που σκίζουν τα καλτσόν τους για τον πλουραλισμό και την ενημέρωση, σφυρίζουν κλέφτικα. Κι όχι κλέφτικα της τουρκοκρατίας, αλλά κλέφτικα σκέτο".

του Θανάση Καρτερού

Φιλοσοφήστε το, ξεκινώντας από δύο ενδεικτικά παραδείγματα: Πρώτον, τι θα είχε γίνει, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τσεπώσει 200 εκατομμύρια από τις τράπεζες και τις φέσωνε, φορτώνοντας το χρέος στα θύματα της ανακεφαλαιοποίησης - δηλαδή σε όλους μας. Δεύτερον, τι θα είχε γίνει αν ο Τσίπρας είχε τσεπώσει 700 χιλιάρικα, πάλι από τράπεζα, και επί χρόνια και χρόνια όχι μόνο δεν πλήρωνε ούτε ευρώ, αλλά δεν τολμούσε να τον ενοχλήσει και κανείς. Ποιος Θεός θα κρατούσε τα κεραμίδια μας ξεκάρφωτα; Σε ποια κόλαση θα μας έστελναν τα μεγάλα ΜΜΕ; Πόσα τρολ θα τραγουδούσαν για της φυλακής τα σίδερα, που είναι για τους λεβέντες; Σε ποια τρύπα θα τρέχαμε να κρυφτούμε, υπό τα πυρά των μιντιακών εισαγγελέων;

Όταν όμως το σύμπλεγμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ο Κυριάκος πιάνονται κυριολεκτικά στα πράσα -χρυσά πράσα είναι η αλήθεια- τότε οι ξεφτίλες, που σκίζουν τα καλτσόν τους για τον πλουραλισμό και την ενημέρωση, σφυρίζουν κλέφτικα. Κι όχι κλέφτικα της τουρκοκρατίας, αλλά κλέφτικα σκέτο. Θάβουν τα άθαφτα, κοροϊδεύουν με πράσινα άλογα και κόκκινα παράλογα περί off shore της Αυγής και κατοικίας του Τσίπρα από πλειστηριασμό πολύτεκνου, καταφεύγουν σε κάθε ευτέλεια και κάθε μαλακία, για να μη φτάσει η αλήθεια στον κόσμο. Ακόμα χειρότερα, να φτάσει με το κεφάλι κάτω. Οι ψεύτες πάνε χέρι-χέρι με τους κλέφτες. Η ενημέρωση, ο πλουραλισμός, όλα τα ωραία, στην υπηρεσία των ιερών αγελάδων του Συστήματος.

Μου ήρθαν, όπως και σε σας φαντάζομαι, όλα αυτά, παρακολουθώντας πώς γνωστά μεγάλα ΜΜΕ και πασίγνωστοι δημοσιογράφοι, λαχανιασμένοι ακόμα από το «παρά λίγο» του Παππά, παρουσίασαν και σχολίασαν την τελευταία συζήτηση στη Βουλή. Άμα δεν ήξερες, θα πίστευες ότι ο Τσίπρας, η Αριστερά, ο Φούφουτος, εγκαθίδρυσαν τη διαπλοκή. Και ο Κυριάκος, οι Βενιζέλος, οι βαρόνοι, όλος ο γκρίζος κόσμος των μπαταχτσήδων, της μπάμπουσκας, του αέρα, που έκαναν τις τράπεζες χωράφι τους, και τη χώρα τσιφλίκι τους, δίνει τη μάχη του καλού! Για να μην πέσουν η αγία ενημέρωση, η οσία πληροφόρηση, ο θείος πλουραλισμός, στα χέρια της Αριστεράς. Οι νταβατζήδες ανέλαβαν την περιφρούρηση των ηθών από τον Τσίπρα!

Σχόλιο ουδέν. Κουράγιο, γιατί πολλά θα δούμε και θα ακούσουμε ακόμα. Ας κρατάμε πάντως καλού-κακού κι έναν αντιλυσσικό. Θα χρειαστεί όπως πάμε...

left

Κομμένο χέρι...

"Βαριά και χρόνια τα προβλήματα του Τύπου, δεν εξηγούνται με συνωμοσιολογικού τύπου απαντήσεις και δεν θεραπεύονται με φάρμακα διαπιστωμένης αναποτελεσματικότητας"

του Παντελή Μπουκάλα
Ποιος είπε πως οι σκιτσογράφοι είναι μόνο για να δωρίζουν χαμόγελα; Σε πολλές από τις καλύτερες στιγμές τους προξενούν μελαγχολία, δεν σε μεταφέρουν σε κάποιον ελαφρό και ανέμελο κόσμο. Παράδειγμα το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου στην πρώτη σελίδα των «Νέων», Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου: Ενα τσεκούρι καρφωμένο στο κούτσουρο, οι γραμμές του αίματος, και χάμω ένα κομμένο χέρι και μια πένα. Το σκίτσο είναι ανοιχτό. Δεν κλείνει στις γραμμές του καμία ερμηνεία, δεν υποδεικνύει ποιος κρατούσε το τσεκούρι, έδωσε μια και απορφάνισε την πένα, ούτε αφήνει υπονοούμενα για το ποιόν του δράστη και τις επιδιώξεις του. Επί δεκαετίες στον Τύπο ο Μητρόπουλος, επί δεκαετίες στο Συγκρότημα Λαμπράκη, και στην τωρινή περίοδό του (στην οποία θα του ταίριαζε περισσότερο ο τίτλος Συγκρότημα Ψυχάρη), με το σκίτσο του σκαλίζει ένα επιτύμβιο. Δεν καταθέτει τα πορίσματα ενός εξονυχιστικού ρεπορτάζ που θα ήταν ταυτόχρονα πολιτικό, οικονομικό και αστυνομικό.

Αυτό το ρεπορτάζ όμως το έχει απόλυτη ανάγκη ο ελληνικός Τύπος, αν όσοι τον υπηρετούν δεν θέλουν να πληθύνουν τα κομμένα χέρια και τα ορφανά μολύβια - ή κομπιούτερ. Αν δεν θέλει να δει να επεκτείνεται η εφιαλτική ανεργία σε μερικές εκατοντάδες ακόμα δημοσιογράφους, τεχνικούς και υπαλλήλους. Εχει ανάγκη να ψάξει και να ψαχτεί. Να σκεφτεί όσο το δυνατόν πιο τίμια, με σκληρά αυτοκριτική ειλικρίνεια, και να μιλήσει τσεκουράτα, θα έλεγα, ανακτώντας και ανανοηματοδοτώντας το τσεκούρι του σκίτσου. Αν συνεχίσει να πορεύεται με τις ψευδαισθήσεις του, πως είναι η τέταρτη εξουσία, πως όλες οι πόρτες ανοίγουν μόλις πεις δημοσιογράφος, πως όλο και κάποια λύση θα βρεθεί για τα καταρρέοντα οικονομικά του Ταμείου αφενός, των περισσότερων μιντιακών επιχειρήσεων αφετέρου, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι το περιβόητο «ξήλωμα του πουλόβερ» θα συνεχιστεί μέχρι πλήρους απογυμνώσεως.

Βαριά και χρόνια τα προβλήματα του Τύπου, δεν εξηγούνται με συνωμοσιολογικού τύπου απαντήσεις και δεν θεραπεύονται με φάρμακα διαπιστωμένης αναποτελεσματικότητας. Για την τεράστια πτώση των πωλήσεών του δεν ευθύνεται αποκλειστικά το Διαδίκτυο. Και η επίσης τεράστια μείωση της αξιοπιστίας του, καταγραμμένη και σε απανωτές δημοσκοπήσεις, δεν είναι παραπροϊόν της δράσης σκοτεινών κύκλων κάπου εκεί έξω. Τα χέρια που κρατούσαν το τσεκούρι ήταν αρκετά. Ενα από όλα τους, όσο κι αν φαίνεται τεχνικά δύσκολο, είναι δικό μας. Είναι το αυτοκαταστροφικό χέρι όσων ξέχασαν ποια η δουλειά μας, που γράφει καθ’ υπαγόρευση ή, εθελόδουλα κομματιζόμενο, υπογράφει αστήριχτα και ευτελή κείμενα. Ναι, οι εξουσίες θέλουν τους ταπεινούς θεράποντές τους και τα φερέφωνά τους. Ναι, οι τράπεζες έδιναν απλόχερα τα δάνεια χωρίς να απαιτούν σοβαρές εγγυήσεις, κι εμείς –όσοι δανειοδοτούνταν δηλαδή, όχι πάντα για την προκοπή της επιχείρησής τους– δελεαστήκαμε, σαν άμαθοι. Κι ωστόσο, κατά κάποιον τρόπο αυτοακρωτηριαστήκαμε.

καθημερινή

Άλλο δορυφόρος, άλλο -αγράμματοι- δορυφόροι

του Κλέαρχου Τσαουσίδη

Τι είναι ένας δορυφόρος; Κάτι που προφανώς δικαιούνται να έχουν μόνο κάποιες πολύ ισχυρές χώρες (Σομαλία, Σουδάν, Λιβύη), ενώ στην Ελλάδα, την πτωχή και μαραμένη έπειτα από δύο χρόνια συριζαίικης καταιγίδας, το μόνο δορυφορικό που της αρμόζει είναι τα κανάλια που δείχνουν μπάλα. Δεν δείχνουν όμως σε ποιο δάσος έχει πιάσει πυρκαγιά, πού αρχίζουν οι πλημμύρες να γίνονται επικίνδυνες, ποιοι επώνυμοι χτίζουν παράνομα τις βίλες τους μέσα στο δάσος ή παρά θιν’ αλός.

Δεν απόρησα λοιπόν με τις αντιδράσεις στην απόφαση του αρμόδιου υπουργού, του Νίκου Παππά, να ιδρυθεί Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών. Κατανοητές οι αντιδράσεις διότι οι δορυφόροι «βλέπουν»! Γι’ αυτό οι ομάδες ψηφιακού πολέμου των κυβερνώντων, αυτών που ξεπούλησαν το 2013 τον ελληνικό δορυφόρο Hellas Sat, χλεύασαν την απόφαση σε στιλ «όλα τα ‘χει η Μαριωρή, ο φερετζές τής λείπει». Οι ημιμαθείς, αυτοαποκαλούμενοι «δημοσιογράφοι», του Διαδικτύου μαζί με τους γνωστούς ρυπαρογράφους της «πολυφωνίας» εξάντλησαν όλα τα αποθέματα βλαχομπαρόκ.

Από κοντά, το άνθος της γκλαμουράτης ελληνικής διανόησης, αυτοί που συνουσιάσθηκαν με τη μισή Αθήνα κι οι άλλες που βρίζουν την Αριστερά διότι ήταν κι ο μπαμπάς τους τέτοιος: Άκου, λέει, να έχει κι η Ελλάδα διαστημική υπηρεσία και δορυφόρο (η Τουρκία έχει δύο, η Βουλγαρία τον Bulsatcom και όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες τον δικό τους).

Γι’ αυτούς τους ξενόδουλους / ξενομανείς, με αρχές άνοιας, η Ελλάδα δικαιούται να διαθέτει κανένα τυροκομείο, όπως ο παππούς τους, ή κανένα κέντρο «ψυχαγωγίας» των ναυτών του 6ου Στόλου, όπως η γιαγιά τους. Οι «μενουμευρώπη» αγνοούν (;) ότι υπάρχει Ευρωπαϊκός Διαστημικός Οργανισμός (European Space Agency) και ότι η σημερινή Ελλάδα ήταν από τις ελάχιστες χώρες που δεν συμμετείχαν ενεργά;

Χέρι χέρι

Οι Σαμαράς - Βενιζέλος πούλησαν το 2013, στην Ντόιτσε Τέλεκομ, ήδη μεγαλομέτοχο του ΟΤΕ, και τον ελληνικό δορυφόρο, αυτόν που παραγγέλθηκε το 1999 επί Σημίτη (το ξέχασαν κι αυτό οι «εκσυγχρονιστές»;) και εκτοξεύθηκε το 2006, επί Καραμανλή. Η γερμανική κρατική εταιρεία, όμως, δεν τον χρειαζόταν (αλλά τον αγόρασε) και τον μεταπούλησε, βγάζοντας και κέρδος, στην Arabsat, μια εταιρεία που ιδρύθηκε το 1976 (!) από 22 αραβικά κράτη. Προφανώς οι κάτοικοι αυτών των χωρών (Μαυριτανία, Κατάρ, Ιορδανία, Λίβανος, Μπαχρέιν, Ιράκ, Υεμένη, Ομάν κ.λπ.) έχουν υψηλότερο μορφωτικό και ψηφιακό επίπεδο από αυτό των Ελλήνων, σύμφωνα με τους αγράμματους τρολαδόρους του αθηναϊκού μπιντέ και τους θλιβερούς επαρχιώτες κρατικοδίαιτους του σαλονικιώτικου καμπινέ.

Στην ιστοσελίδα της Arabsat γράφει: «Η Arabsat διατηρεί επίσης στρατηγικές συμμαχίες με τις περισσότερες από τις κορυφαίες δορυφορικές εταιρείες παγκοσμίως (...) και με την απόκτηση του Hellas Sat, ενός από τους κορυφαίους ομίλους τηλεπικοινωνιών της νοτιοανατολικής Ευρώπης».

Πούλησαν τον δορυφόρο και από τότε πληρώνουμε νοίκια για την ΕΡΤ στην EUTELSAT και σε άλλους δορυφόρους για τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών εθνικής ασφάλειας. Εθνική προδοσία, θα φώναζε ο Άδωνις, αν αυτό γινόταν επί ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα μπορεί να ζητήσει συγγνώμη...

Όμως οι πρωταγωνιστές της διατεταγμένης μπαρούφας επιμένουν: Τι ανάγκη έχουμε από μια τέτοια υπηρεσία; Βλέπετε, την έννοια δορυφόρος τη γνωρίζουν μόνο στον πληθυντικό ως συνώνυμη των εαυτών τους.

Το καλό κράτος

Ο στόχος είναι σαφής, με κάθε αφορμή: να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και να ξαναρχίσει η αφειδής και άνευ όρων δανειοδότηση των πυλώνων της «πολυφωνίας» τους. Κράζουν, λοιπόν, οι τιμητές των πάντων για το Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών και τον δορυφόρο. Ξεχνούν ότι αν δεν καλύψουμε τη θέση που είχαμε με δικό μας δορυφόρο, αυτή θα δοθεί σε γείτονες (μήπως στην εύπορη πΓΔΜ ή στην Αλβανία); Ούτε ξεχνούν, ούτε αγνοούν. Τους ενοχλεί το ότι ο δορυφόρος παρέχει και εφαρμογές πολιτικής και εθνικής προστασίας. Και το ρίχνουν στην παλαβή, δεξιοί παπαγάλοι, απροσάρμοστοι πασόκοι και «νεοαριστεροί» χούλιγκαν: «Γίναμε NASA» γράφουν! Και σκιτσάρουν (τι κατάντια!).

Την απάντηση την έλαβαν από την ίδια τη... NASA: «Πολύ θετικό βήμα η πρωτοβουλία ίδρυσης της Ελληνικής Διαστημικής Υπηρεσίας (...) που έπρεπε να είχε υλοποιηθεί δεκαετίες πριν» γράφει η ερευνήτρια της αμερικανικής αεροδιαστημικής υπηρεσίας Ελένη Αντωνιάδου. Κι επειδή, ως Ελληνίδα, προφανώς διάβασε στο Facebook όλες τις αηδίες των «ειδικών» της αρπαχτής, επανήλθε: «Είναι άλλο πράγμα η Διαστημική Υπηρεσία, άλλο η Διαστημική Βάση, άλλο η Αστροναυτική Βάση και άλλο η Βάση Εκτόξευσης Πυραύλων».

Κατάλαβαν κάτι οι παπαγάλοι; Ναι, ότι το τέλος πλησιάζει και χωρίς θαλασσοδάνεια και έκτακτα «πριμ», σε λίγο δεν θα έχουν ούτε για το ρεύμα. Έτσι, αυτοί, οι αντικρατιστές, βάζουν φωνή μεγάλη: Μα πού είναι το κράτος; Πετάει λεφτά για δορυφόρους, όταν εμείς χανόμαστε;

avgi

Το πρόβλημα της ΝΔ: στη Βουλή ο Κυριάκος δεν στέκεται απέναντι στον Τσίπρα

του Γιώργου Λακόπουλου

Αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε αυξημένο αίσθημα αυτοσυντήρησης θα αρκούσε να κάνει μόνο ένα πράγμα για να ανακτήσει την πρωτοκαθεδρία στην πολιτική σκηνή: να οδηγεί μια φορά την εβδομάδα  τον αρχηγό της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη στη Βουλή. 

Το βράδυ της Τετάρτης φάνηκε για μια ακόμη φορά η διαφορά κλάσης ανάμεσα στους δύο άνδρες -σε ό,τι αφορά τη δημόσια παρουσία τους.

Πέρα από τα λάθη της κυβέρνησής του, τους λάθος ανθρώπους που χρησιμοποιεί και τις υστερήσεις που χρεώνεται ο Τσίπρας παραμένει ο κυρίαρχος των κοινοβουλευτικών αιθέρων -τουλάχιστον όσο έχει απέναντί του τον σημερινό πρόεδρο της ΝΔ.

Στην πολιτική καθημερινότητα ο Κυριάκος κρύβει τις αδυναμίες του πίσω από το επικοινωνιακό ιμπέριουμ που διαθέτει, καθώς τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης είναι μαζί του.

Για την ακρίβεια είναι εναντίον του Τσίπρα. Όχι ανεξήγητα. Κάποιοι μιντιάρχες έχουν να δώσουν λόγο στη Δικαιοσύνη για την εμπλοκή τους σε σκανδαλώδεις υποθέσεις, συνήθως δανειακού χαρακτήρα, ή έχουν άλλες εκκρεμότητες με την Πολιτεία.

Αλλά στην τετ α τετ αναμέτρηση των δυο ανδρών, όσα και αν καταλογίζει κανείς στον Τσίπρα, όσες ευθύνες και αν έχει  για πολλά στα δυο χρόνια που κυβερνάει,  δεν μπορεί μην αναγνωρίζει ότι ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ δεν μπορεί να σταθεί απέναντί του. Ειδικά στην συζήτηση της Τετάρτης οδηγήθηκε σε ναυάγιο.

Η αρτιότητα της κοινοβουλευτικής παρουσίας του Πρωθυπουργού κατανίκησε το ρηχό πολιτικό λόγο του. Ο Κυριάκος διολισθαίνει διαρκώς στο ύφος Σαμαρά. Κοπιάρει την ευτελή επιχειρηματολογία και τις ελαφρές προσεγγίσεις, τις  εύκολες ατάκες , την αβάσταχτη επανάληψη της μονοτονίας και την αλλαζονεία.  Στο λόγο του  κυριαρχεί η παραπολιτική..Με τόσους  συμβούλους κάνει ό,τι πρέπει να αποφεύγει.

Η εμφανής προσωπική αδεξιότητα της σκηνικής παρουσίας του επιβαρύνεται από την επιλογή ύφους και ρητορικής που εμφανώς δεν μπορούν να υποστηρίξουν το  ρόλο του.  Άλλο οι προετοιμασμένες εμφανίσεις και άλλο η αντιπαράθεση στο ανοιχτό πεδίο. Εκεί ή τόχεις ή δεν τόχεις.

Ακόμη και αυτή την περίοδο ο Τσίπρας, παρότι βρίσκεται με τη πλάτη στον τοίχο έναντι της κοινωνίας, παρά τα βαρίδια που σέρνει και τον συρφετό υπουργών που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους – αλλά και παρά την πίεση που δέχεται από την αξίωση του ΔΝΤ για νέα μέτρα, την εχθρότητα συντηρητικών  κύκλων στην Ευρώπη και τον πόλεμο φθοράς από εγχώρια  ΜΜΕ- δεν δυσκολεύτηκε να κατισχύσει του αντιπάλου του.

Τα πλεονεκτήματα που δίνουν στον Μητσοτάκη οι δημοσκόποι και τα φίλια ΜΜΕ  δεν τον ωφέλησαν σε μια κοινοβουλευτική αναμέτρηση που απαιτούσε ελκυστικό λόγο και επαρκή επιχειρηματολογία-  και δεν είχε κανένα από τα δύο.

Αν ο Τσίπρας βρίσκεται σε δύσκολη θέση, λόγω της πολιτικής που είναι υποχρεωμένος να ασκεί, ο Κυριάκος βρίσκεται σε δυσκολότερη, λόγω της ώσμωσης του κόμματός του με άνομα συμφέροντα.

Το θέμα της συζήτησης ήταν το πόρισμα για τα δάνεια των κομμάτων  και των ΜΜΕ. Σ’ αυτή τη συζήτηση ο Τσίπρας έκλεβε από εικόνισμα.

Μίλησε καθαρά για την δανειοδότηση εκδοτών και κομμάτων με στοιχεία και ονόματα. Ο Κυριάκος προσπαθούσε να πετάξει τη μπάλα μακριά του -αμήχανος και σε λάθος γραμμή. Δεν μπορείς να σταθείς σε μια τέτοια συζήτηση όταν λες ότι όλα έγιναν κανονικά με τη … δανειοδότηση των κομμάτων. Ή όταν το μόνο πρόβλημα που βρίσκεις στη δανειοδότησή των ΜΜΕ αφορά την .. Αυγή!

Ο ένας μιλούσε για το 1,3  τρισεκ.  των θαλασσοδανείων, για τις μίζες, για τη συγκάλυψη και ο άλλος του απαντούσε για τον… λαϊκισμό. Ο ένας αναδείκνυε πώς απομυζούσε ένα συγκεκριμένο σύστημα τους δημόσιους πόρους και ο άλλος του έλεγε ότι   …είναι με τον Σόιμπλε.

Ο Πρωθυπουργός μιλούσε για τα όργια των τραπεζικών χρηματοδοτήσεων και τις ευθύνες  των κομμάτων, ρωτούσε πού πήγαν τα λεφτά των δανείων και ο πρόεδρος της ΝΔ έλεγε ότι τον επηρεάζει ο .. Βαξεβάνης – όταν δεν έχει απαντήσει ακόμη ο ίδιος ούτε στον Βαξεβάνη.

Ο Τσίπρας μιλούσε για το «τρίγωνο της διαπλοκής»- κόμματα, τράπεζες,  ΜΜΕ -και ο Κυριάκος αντέτασσε τις δημοσκοπήσεις της «Διεθνούς Διαφάνειας».

Με απλά λόγια από τη φύση της συζήτησης προέκυψε ότι ο πρόεδρος της ΝΔ πήγε ως πρόβατο επί σφαγή. Ατύχησε δραματικά γιατί δεν μπορεί να μετάσχει χωρίς περιορισμούς σε μια τέτοια συζήτηση.

Ενώ για τον Τσίπρα είναι προνομιακό πεδίο ο Κυριάκος δεν έχει το περιθώριο να μιλήσει για όλους και για όλα. Κάποιοι από αυτούς τους όλους είναι δίπλα του -και αυτός δίπλα τους.Διαισθανόμενος τη δυσχερή θέση του έφτασε στο σημείο να λέει ότι ο πρόεδρος της Βουλής δεν μπορεί να του κάνει υποδείξεις για τη διαδικασία. Το «όχι σε εμένα υποδείξεις», υποδήλωνε εσωτερικό αδιέξοδο. Το βαρίδι για την αξιωματική αντιπολίτευση σ’ αυτή τη συζήτηση ήταν ο ίδιος ο αρχηγός της. Το αναδείκνυε και η ασύδοτη παρουσία του Άδωνι που έσπευδε θορυδωδώς προς επικουρία του…

Σε μια περίοδο που οι συνθήκες στη χώρα την ευνοούν,  η ΝΔ έφυγε ηττημένη από μια κοινοβουλευτική αναμέτρηση, κυρίως λόγω της αδυναμίας του επικεφαλής της να σταθεί απέναντι στον αντίπαλό του -ειδικά στο συγκεκριμένο θέμα. Αλλά και λόγω της υποχρέωσης απολογηθεί προσωπικά για το δάνειο της οικογενειακής εφημερίδας. Όταν ξεκινάς από εκεί, είσαι χαμένος. Ήταν αγώνας άνισος…και τα πτυχία δεν βοηθούν σ’ αυτό.

Έτσι επανήλθε  στο παρασκήνιο η συζήτηση για την επικοινωνιακή -αλλά και την πολιτική- επάρκεια του Κυριάκου. Η «κλάκα» στα έδρανα της ΝΔ κάθε φορά που ανεβαίνει στο βήμα δεν μπορεί να κρύψει το πρόβλημα. Ειδικά τώρα που μετέθεσαν τη Ντόρα στα πίσω έδρανα -γιατί δεν τη θέλει δίπλα του.

http://www.anoixtoparathyro.gr/

Επιδημικό σαν γρίπη είναι το Grexit

του Πέτρου Μανταίου

Και να τη πάλι η δραχμούλα, φάτσα κάρτα στις εφημερίδες η μία όψη του νομίσματος, αυτή που απεικονίζει ένα ιστιοφόρο∙ υποθέτω, από τα ιστιοφόρα του Αγώνα της ανεξαρτησίας.

Τότε που «μεγαλουργούσαμε» με δραχμή.

Κακή λέξη διάλεξε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης, για να επισημάνει (ερωτηθείς βεβαίως, από δημοσιογραφικό δίδυμο του Σκάι) τα μάλλον αυτονόητα: την άλλη όψη του νομίσματος (της δραχμής), το Grexit.

Κάτι δηλαδή που ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι.

Αυτό πάλι με το Grexit, που πάει κι έρχεται, σαν πιάτο ανεπιθύμητο, που, κάθε τόσο, μπαίνει στο τραπέζι αλλά κανείς δεν το αγγίζει.

Και δεν μπαίνει από μας∙ καμιά κυβέρνηση, στα εφτά χρόνια της κρίσης των μνημονίων, δεν επιζήτησε, ευθέως είτε εμμέσως, έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη.

Το θέμα βάζουν κάθε φορά στο τραπέζι αυτοί που κυριαρχούν σήμερα στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη: οι Γερμανοί και οι περί αυτούς, με έναν ιδιότυπο «γκουρού» στα νομισματικά που ονομάζεται Σόιμπλε.

Και τι γίνεται τώρα; Πάλι οι ίδιοι άνοιξαν την παρτιτούρα στο βιολί της δραχμής.

Αυτόν το μήνα που κρίνεται (υποτίθεται) η δεύτερη αξιολόγηση.

Αλλά και κάτι πιο σημαντικό: αν θα μείνει στο πρόγραμμα διάσωσης το ΔΝΤ ή όχι.

Αντε πάλι η δραχμή, εκ Βερολίνου ορμώμενη. Και άντε πάλι οι δημοσιογράφοι, ιδίως οι τηλεοπτικοί, να ρωτούν τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Να πει τι; Οτι δεν πρέπει να πάμε σαν στραβοί στον Αδη; Γιατί αυτό είπε ο άνθρωπος.

Σαν γρίπη είναι το Grexit: επιδημικό, μεταδίδεται εύκολα, προκαλεί από ήπια έως σοβαρή νόσηση. Θέλει προσοχή. Από όλους…

efsyn

Τραγωδίες και γκαντεμίες

Όταν η Θεματική Εβδομάδα και η Αντιγόνη ξυπνάνε πάθη και μίση

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης
  
Το πιο ωραίο με αυτό το στόρι της Αντιγόνης που συσπειρώνει τις πλέον απίθανες και ετερόκλητες ομάδες, είναι το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία». Όπου σημειώνει ο τίτλος: «Κόβουν και την Αντιγόνη από τα σχολεία!» Επειδή όμως η διεύθυνση του φύλλου γνωρίζει πολύ καλά τον νόμο του Μέρφυ και δεν έχει καμιά όρεξη να πιαστεί στις δαγκάνες του, συμπλήρωσε με «καρτελάκι» ακριβώς κάτω από την λέξη «Αντιγόνη» το εξής: «του Σοφοκλή»!
Ε ναι ρε παιδιά, αυτό είναι. Το σκεφτήκανε οι άνθρωποι ορθά το ζήτημα και καταλήξανε ότι μπορεί να προκύψουν τίποτις καραμπόλες. Κι επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις καλόν είναι να φυλάς..
τα ρούχα σου για να έχεις τα μισά, προσθέσανε και τη διευκρίνιση. Διότι μπορεί ο Έλλην να νοιάζεται. αποκλειστικά και μόνο για τις εξελίξεις στο “The Voice” (συγγνώμη και στο “Rising Star”…), αλλά άμα του πατήσεις τα ιερά και τα όσια, αντιδρά ακαριαίως. Αντιγόνη είναι αυτή, δεν είναι κάνα Μαράκι ή καμιά Κατερίνα, να τη βαριέται και η μάνα της ακόμη. Και να μην την καταδέχεται ούτε ο Ντόναλντ Τραμπ…
Στα σοβαρά τώρα, περί εισηγήσεως πρόκειται. Περί προτάσεως από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και δεν έχει υιοθετηθεί ακόμη από κανένα Υπουργείο και κανέναν Υπουργό. Σε δουλειά να βρισκόμαστε όμως, μιας και το ουσιαστικό θέμα δεν είναι αυτό, είναι άλλο. Είναι η Θεματική Εβδομάδα με τίτλο «Σώμα και ταυτότητα» που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας σε όλα τα γυμνάσια της χώρας για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των μαθητών και μαθητριών σε θέματα όπως Σωματικές αλλαγές στην εφηβεία , Φύλο, Σεξουαλικός Προσανατολισμός και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Έμφυλα στερεότυπα και διακρίσεις με βάση το φύλο στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνία, Έμφυλη βία, Ενδοοικογενειακή βία, Βία κατά των γυναικών
Ομοφοβία και Τρανφοβία στην κοινωνία και στο σχολείο κλπ. κλπ. κλπ.
Καλά τα βλέπω εγώ όλα τα ανωτέρω και απολύτως αναγκαία να ακουστούν. Αφενός γιατί δεν είναι και τόσο αγία η ελληνική οικογένεια και αφετέρου γιατί δεν είναι δυνατόν να εκπαιδεύονται τα παιδάκια από τις τσόντες και τα memes του διαδικτύου. Πρέπει να ακούσουν και κάποιες υπεύθυνες φωνές, έστω κάποιες φωνές διαφορετικές από αυτές που ξέρουν, μπας και μπει μέσα τους ο σπόρος της αμφιβολίας. Για το αν θα φυτρώσει είναι άλλη ιστορία, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ακόμη και μια φράση μπορεί να κάνει τη διαφορά…
Οπότε είναι απορίας άξιον ότι η ΟΛΜΕ πάει κόντρα στην πρωτοβουλία καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για «αιφνιδιαστική και αποσπασματική τακτική». Ή μάλλον δεν είναι απορίας άξιον, γιατί αυτό που νοιάζει τους συνδικάλες είναι το δικό τους το μαγαζάκι και το πόσες ώρες παραπάνω ή παρακάτω θα διδάξουν τα μέλη του. Μαζί με τις συνακόλουθες πληρωμές βεβαίως και τις υπερωρίες, το λένε οι άνθρωποι ξεκάθαρα. Και ας πάνε στο καλό τα στερεότυπα, οι διακρίσεις και η βία. Θα τα μάθουν στην Οικιακή Οικονομία οι μαθητές και οι μαθήτριες!
Την ίδια ώρα κυκλοφορεί και ένα χαρτί προς υπογραφή των γονέων, για να εξαιρεθούν τα παιδιά τους από αυτή την κατάρα της Θεματικής Εβδομάδας. Διότι είναι αντίθετη με τις κοινωνικές αντιλήψεις και τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, χώρια ότι καταπατάει το άρθρο 16 του Συντάγματος. Ακούω ότι η εκκλησία το μοιράζει και διαβάζω ότι το χαρτάκι απειλεί με αστικές, ποινικές και πειθαρχικές ευθύνες. Και αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα έρθει η άγια ώρα που θα εξαιρούνται τα παιδιά από τα μαθήματα της Φυσικής και της Βιολογίας και των Μαθηματικών. Γιατί η Γη είναι επίπεδη ρε βλάκα, γιατί φτιαχτήκαμε από το πλευρό του Αδάμ ρε κορνέ και γιατί άπειρος είναι μόνο ο Θεός ρε χάπατο. Βοήθειά μας παιδιά, πάω να φέρω τη Μαυροδάφνη για τη μεταλαβιά!

newpost-zoornalistas