Kερδοληψία

Η πρώτη λέξη που έρχεται στον νου είναι η «ιδεοληψία». Αναφέρομαι στην εμμονή της κυβέρνησης να λύσει όλα τα συγκοινωνιακά και νοσοκομειακά προβλήματα της χώρας μέσω της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» και της ατομικής ευθύνης, χωρίς καμιά ενίσχυση των δημόσιων ή κοινής ωφέλειας οργανισμών.

του Νίκου Παρασκευόπουλου

 Φυσικά δεν πρόκειται για προσήλωση σε μια ιδέα, αλλά για πολιτική ενίσχυσης του αγοραίου κέρδους, ακόμα και με κόστος της υγείας των πολλών. Γι’ αυτό θα ήταν σωστότερο να αναφερόμαστε σε κερδοληψία.

«Ατυχος» ο υφυπουργός Μεταφορών προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή. «Γιατί δεν φροντίσατε για περισσότερα λεωφορεία, περισσότερους συρμούς, προσλήψεις προσωπικού;», βροχή οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων, «…είχατε από την άνοιξη χρόνο να προετοιμαστείτε». Φυσικά οι ερωτήσεις ούτε σε δημοσιογραφική επιθετικότητα οφείλονταν, ούτε «λαϊκισμούς» αντανακλούσαν. Ο συνωστισμός οδηγεί σε μετάδοση του ιού, κοινή και ευνόητη η επιστημονική θέση. Ψύχραιμος όμως ο υφυπουργός. Απαντούσε ότι αυτά χρειάζονται χρήματα και χρόνο, οι προσλήψεις προσωπικού προϋποθέτουν διαδικασίες για κάτι μήνες κ.λπ.κ.λπ.

Θλιβερά προσχήματα. Ούτε η κοινωνία, ούτε η δημοκρατία, ούτε η έννομη τάξη είναι τόσο ανάλγητες και απάνθρωπες όσο τα νεοφιλελεύθερα συστήματα, ώστε να αδιαφορούν για θανατηφόρες συνθήκες. Η κοινωνία, ο φορολογούμενος πολίτης που δικαιωματικά ζητά λογοδοσίες για τις δημόσιες διαχειρίσεις, εδώ παίζει την υγεία και τη ζωή του και θα καταλάβαινε. Τόσες απευθείας αναθέσεις για προμήθειες έχουν γίνει, εδώ που χρειάζονταν εξοπλισμοί πρώτης ανάγκης θα περίσσευε η τυπικότητα!

Είναι αλήθεια, χρειάζονται χρόνο οι διορισμοί. Ομως όταν υπάρχουν έκτακτες συνθήκες, υπάρχουν θεσμικές διέξοδοι. Θα μπορούσαν να προβλεφθούν προσλήψεις για επείγουσες ανάγκες με ΠΝΠ (Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου). Εδώ έγινε ΠΝΠ για να καταργηθεί η επί δεκαετίες δοκιμασμένη και επιτυχημένη διοίκηση του ΚΕΘΕΑ, χωρίς να υπάρχει καμιά ανάγκη, έκτακτη ή μη. Για τις πραγματικά έκτακτες ανάγκες της πανδημίας μπορούσαν και έπρεπε να βρεθούν τα χρήματα. Θυμίζω -μάλλον περιττά, όλοι το θυμούνται- το «μαξιλάρι» των δισ. που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ και την αναμενόμενη από την Ε.Ε. έκτακτη επιχορήγηση για τον κορονοϊό, πρόσθετη εγγύηση για την απορρόφηση κονδυλίων από το «μαξιλάρι».

Το θέμα λοιπόν δεν ήταν και δεν είναι ούτε οι τυπικές διαδικασίες, ούτε η έλλειψη πόρων. Η εγκληματική αδιαφορία για σωτήριες συνθήκες στη μαζική συγκοινωνία και στην περίθαλψη οφείλεται στην υπέρ της αγοράς και κατά του Δημοσίου αγκύλωση των αρίστων. Γι’ αυτό στον τίτλο του άρθρου πρέπει να προστεθεί ένα επίθετο: πρόκειται για εγκληματική κερδοληψία.

efsyn

Η αναβολή στράτευσης είναι δικαίωμα

του Σπύρου Γεωργάτου

Μέλι - γάλα λοιπόν οι Ερντογάν - Μακρόν. Σ’ εμάς θα μείνουνε τ’ αεροπλάνα κι οι φρεγάτες. Κι όχι μόνο αυτό. Εξετάζεται σοβαρά η υποχρεωτική στράτευση στα 18 κι η αύξηση της θητείας.

Οι λεπτομέρειες του φακέλου «Εθνική Άμυνα» έχουν σημασία. Σύμφωνα με δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, η Αεροπορία θα αποκτήσει 18 Rafale, ενώ το Ναυτικό 4 καινούριες φρεγάτες. Θα αγοραστούν νέα αντιαρματικά, τορπίλες, κατευθυνόμενοι πύραυλοι κι άλλα καλούδια. Τέλος, το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων θα αυξηθεί με την πρόσληψη 15.000 ανδρών και γυναικών.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας συμβούλεψε να δούμε το θέμα της στράτευσης στα 18 «χωρίς ταμπού». Η σχετική πρόταση έχει γίνει ξανά στο πρόσφατο παρελθόν. Την είχε κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συζήτηση με τον Στέλιο Ράμφο και την υιοθέτησε, όπως λέγεται, ο Πάνος Καμμένος όταν τον επισκέφτηκε στο Πεντάγωνο ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, εκπρόσωπος τύπου της τότε κυβέρνησης, είχε δηλώσει διορθώνοντας τον Καμμένο: «Δεν θεωρώ αυτή τη στιγμή ότι πρέπει να αλλάξει το καθεστώς υποχρεωτικής στράτευσης».  Μέσα στη σαφήνεια και την ακρίβειά της, η λιτή αυτή δήλωση απέκλειε μεν τη στράτευση στα 18 τη στιγμή εκείνη, αλλά δεν απέκλειε την πιθανότητα να ληφθούν τέτοια μέτρα στο μέλλον. Ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν κατηγορηματικός στην πρόσφατη ομιλία του στη  Θεσσαλονίκη. Άρα, αν δεν υπάρξουν δεύτερες σκέψεις, ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία θα καταψηφίσει αυτή τη ρύθμιση όταν και αν έρθει ποτέ στη Βουλή.

Υπάρχουν καλόπιστοι πολίτες, που βλέπουν με καλό μάτι τη στράτευση στα 18. Γι’ αυτό θα πρέπει να συζητήσουμε λίγο πιο αναλυτικά το όλο θέμα. Οι υποστηρικτές αυτής της πρότασης επικαλούνται πρώτα απ’ όλα ένα τεχνικής φύσεως ζήτημα: τη διαρροή περίπου 30.000 στρατεύσιμων μέσω διαδοχικών αναβολών, μετοίκησης στο εξωτερικό και τελικά εξαγοράς της θητείας.  Η αύξηση του αριθμού των ανδρών που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις προβάλλεται λοιπόν ως περίπου μονόδρομος, μπροστά στον κίνδυνο πολεμικής εμπλοκής με την Τουρκία. Όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, το σκεπτικό  αυτό είναι σαθρό, γιατί οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί είναι πιο πολύπλοκοι απ’ ό,τι φαίνεται με γυμνό μάτι και δεν καθορίζονται αποκλειστικά από το πλήθος των όπλων και το μέγεθος του στρατού που διαθέτει η κάθε χώρα. Αλλιώς, οι μικρές χώρες, που διαθέτουν ελάχιστο στρατό, δεν θα υπήρχαν καν στον χάρτη.

Το καίριο στην προκειμένη περίπτωση είναι άλλο: ότι η στράτευση στα 18 συνδέεται οργανικά με το νεοφιλελεύθερο δόγμα α λα ελληνικά, δηλαδή  την αποκατάσταση της «ευταξίας» στη δημόσια ζωή, την εικονική βελτίωση των δεικτών ανεργίας και τον φρονηματισμό των νέων όσο γίνεται νωρίτερα. Όπως γράφει ο  Χαρίδημος Τσούκας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Η στρατολογική νομοθεσία βρίθει ειδικών ρυθμίσεων, οι οποίες αλλάζουν κατά το δοκούν. Το αποτέλεσμα είναι να ανταμείβεται ο καιροσκοπισμός. (…) Υπάρχει μια χώρα, όμως, στην οποία οι φυγόστρατοι είναι ελάχιστοι – η Κύπρος. (…) Στην Κύπρο δεν έχεις την επιλογή να είσαι καιροσκόπος. (…) Ο διευθυντής μιας επιχείρησης μου έλεγε τις προάλλες ότι απορρίπτει κάθε βιογραφικό που δείχνει αποφυγή θητείας».

Πόσο γελοίο αλήθεια να επικαλείται το ακραίο κέντρο, που έχει διαπρέψει στον παραγοντισμό, την ανάγκη καταπολέμησης του καιροσκοπισμού! Αρκετά όμως η αντιπαράθεση στα σημεία. Η στράτευση στα 18 είναι ένα μέτρο ατελέσφορο, άδικο και κατ’ ουσίαν ρατσιστικό. Η στράτευση των αποφοίτων Λυκείου θα έρθει μετά από μια τεράστια ψυχολογική δοκιμασία που λέγεται «πανελλήνιες». Τί προοιωνίζεται λοιπόν το υποχρεωτικό μάντρωμα των 18ρηδων στους στρατώνες, έστω και για ένα διάστημα 12 μηνών, αν όχι τον εκφοβισμό και την «τιθάσευσή» τους μέσω της βίαιας αποκοπής από το κοινωνικό τους περιβάλλον; Η εφαρμογή μιας δήθεν ισονομίας σε ένα νεολαιίστικο ψηφιδωτό, που περιέχει χιλιάδες «προσωπικές ιστορίες», με κοινό παρονομαστή μια εφηβεία βιωμένη μέσα στο αφόρητο άγχος και  την αβεβαιότητα, δεν είναι καθόλου δίκαιη.  Η αναβολή λόγω σπουδών δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα που έχουν κερδίσει τόσο οι απόφοιτοι του Λυκείου με τον κόπο τους όσο κι οι οικογένειες τους με τον καθημερινό τους αγώνα. Σπουδές με χάσματα και διαλείμματα -κι αυτό το λέω προς πάσα κατεύθυνση- δεν εξυπηρετούν ούτε το καλό των σπουδαστών, ούτε τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας. Άλλωστε, αν η αναβολή λόγω σπουδών ήταν πράγματι ένα μέτρο τόσο εξόφθαλμα ανορθολογικό και ξένο προς το πνεύμα της ισονομίας, γιατί ακολουθήθηκε από την ελληνική Πολιτεία για τόσα και τόσα χρόνια; Ο εξ ανατολών κίνδυνος υπήρχε πάντοτε.

Αν αφαιρέσουμε τα ιδεολογικά περιβλήματα, αποδεικνύεται εύκολα ότι η στράτευση στα 18 δεν έχει άλλωστε καμιά ουσιαστική σημασία. Πρώτον, ποιος θα υποκαταστήσει τις επιστημονικές ειδικότητες στον στρατό, αν αρχίσουν να λείπουν οι γιατροί κι μηχανικοί που υπηρετούν μετά το τέλος των σπουδών τους; Δεύτερον, τί ακριβώς θα κερδίσει το Γενικό Επιτελείο αποτρέποντας τις 30.000 αναβολές που καταλήγουν στη μη υπηρέτηση της θητείας; Μηδαμινά πράγματα. Αφού μπορούν να προσληφθούν 15.000 μισθωτοί, ας προσληφθούν λοιπόν στις Ένοπλες Δυνάμεις μερικοί επαγγελματίες στρατιώτες παραπάνω.

Δεν γράφω χωρίς επιφύλαξη τη λέξη «επαγγελματίες στρατιώτες». Ο επαγγελματικός στρατός είναι στα μάτια μου ό,τι και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο: κάτι που μοιάζει σωστό, αλλά δεν είναι. Βέβαια, ακόμα χειρότερο και αμοραλιστικό είναι να σκέφτεται κανείς με όρους «αναλώσιμων στρατιωτών», δηλαδή απρόθυμων, απροετοίμαστων και ανυποψίαστων παιδιών, που θα σταλούν -ο μη γένοιτο- στο πεδίο της μάχης, έτσι, για μπούγιο.

Η υποχρεωτική στράτευση στα 18 είναι προδήλως ένα μέτρο ρατσιστικό, γιατί σ’ αυτή την «εύκολη λύση» αντικατοπτρίζεται όλη η αποξένωση, η έλλειψη εμπιστοσύνης και το μίσος, ναι το μίσος, που υπολανθάνει απέναντι στους νέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία δεν πρέπει να παρασυρθεί  σε μια «πατριωτική» - ή ακόμα χειρότερα - σε μια «λογιστική» λογική στα θέματα άμυνας, βάζοντας νερό στο κρασί του. Φυσικά, η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να συνομιλεί με ανθρώπους που έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες για τα εθνικά θέματα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται στο πεδίο της εθνικιστικής μυθοπλασίας και των κάθε λογής ιδεολογημάτων που διακινεί η Νέα Δημοκρατία.

Όταν μιλάμε για νέους εξοπλισμούς, μαζικές προσλήψεις στον στρατό και υποχρεωτική στράτευση στα 18, πρέπει να καταλάβουμε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο μεταγγίζονται πόροι και ανθρώπινο δυναμικό από εκεί που χρειάζονται, την Υγεία και την Παιδεία, σε μια τρύπια δεξαμενή. Γι’ αυτό, η επεξεργασία μιας νέας πολιτικής, ενός ολοκληρωμένου  σχεδίου προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας εν μέσω κρίσης, θα πρέπει να απασχολήσει στο μέλλον την νοήμονα Αριστερά.

tvxs

Οι ρινόκεροι του Ιονέσκο σε μία συνέντευξη

Υπάρχει ατομική ευθύνη στους ιερείς, στον Μπακογιάννη, στον Κουμουτσάκο και σε λοιπούς αξιωματούχους;

του Θύμιου Γεωργόπουλου

 Η αρχή της απροσδιοριστίας (ή της αβεβαιότητας) είναι αξίωμα της κβαντικής μηχανικής, σύμφωνα με το οποίο είναι αδύνατο να μετρηθεί ταυτόχρονα και με ακρίβεια η ταχύτητα και η θέση ενός σωματιδίου.

Η αρχή της αβεβαιότητας βρίσκει εφαρμογή και στην πολιτική. Όσο περισσότερο αυξάνεται η ταχύτητα των πολιτικών γεγονότων (που γίνονται ανέλεγκτα) τόσο περισσότερο καθίσταται απροσδιόριστη η θέση της κυβέρνησης (όταν δεν έχει επεξεργασμένη πολιτική αντιμετώπισης). 
Είναι τότε που το πουλόβερ αρχίζει να ξηλώνεται. 

Η πρόσφατη «συνέντευξη» του πρωθυπουργού –στα πλαίσια της ΔΕΘ- κατέδειξε περίτρανα ότι το κυβερνητικό πουλόβερ ξηλώνεται τόσο γρήγορα ώστε ήδη έχει μείνει ζιπουνάκι. 
Γιατί συνέντευξη δεν την λες όταν κάποιος (ο πρωθυπουργός) επιλέγει τις ερωτήσεις που τον βολεύουν για να του υποβληθούν, όταν ο χορηγός (Πέτσας) συντονίζει τους ερωτώντες από την λίστα του και όταν τα χορηγούμενα media υποβάλουν ερωτήσεις στον μεγάλο τους χορηγό, μάλλον σικέ τηλεπαιχνίδι το λες ή και θέατρο του παραλόγου. 

Ο “Ρινόκερος” του Ιονέσκο.

Επειδή όλοι δεν γίναμε ρινόκεροι και πολλοί αντιστεκόμαστε στον παχυδερμισμό (όπως ο Μπερανζέ του Ιονέσκο), ρωτάμε τους ρινοκερότιδους της ενημέρωσης να μας απαντήσουν αυτοί, αφού δεν τόλμησαν να ρωτήσουν αυτοί για να μας απαντήσει ο πρωθυπουργός:

Η Μόρια δημιουργήθηκε επί κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (όπως είπε ο Κυριάκος) ή κατασκευάστηκε το 2010 για να στεγάσει προσωρινά 2.330 ανθρώπους;

Η κυβέρνηση της ΝουΔου κομπάζει ότι αποσυμφόρησε την Μόρια κατά 11.000 πρόσφυγες, χωρίς κανείς να υπενθυμίζει ότι την παρέλαβαν με 5.500 ενώ όταν κάηκε άφησαν άστεγους 13.000. Ποιος και με ποια πολιτική έκανε την Μόρια κολαστήριο των 24.000;

Δεν ενδιαφέρουν οι καταγγελίες των διεθνών ΜΜΕ  αλλά και της Γερμανικής κυβέρνησης για τις παράνομες επαναπροωθήσεις αιτούντων άσυλο;

Η αλλαγή στάσης απέναντι στην Συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί την μεγαλύτερη σύγχρονη πολιτική εξαπάτηση;

Η απόλυτη εφαρμογή της Συμφωνίας και η ψήφιση των τριών Μνημονίων συνεργασίας δημιουργεί διχασμό και έντονες αναταράξεις της κυβερνητικής κοινοβουλευτικής ομάδας;

Τι προτίθεται να κάνει ο πρωθυπουργός με όσους δεν πειθαρχήσουν (π.χ. Σαμαράς) στην ονομαστική ψηφοφορία;

Για το δεύτερο κύμα του κορονοϊού υπάρχει οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη;

Στην ατομική ευθύνη οφείλεται η μηδενική αύξηση των κλινών ΜΕΘ, η μείωση των υγειονομικών κατά 5.000 μεταξύ του Μαΐου 2019 και του Μαΐου 2020, η μείωση των αναπληρωτών καθηγητών κατά 20.000 και η ταυτόχρονη αύξηση των μαθητών ανά τάξη;

Υπάρχει ατομική ευθύνη στους ιερείς, στον Μπακογιάννη, στον Κουμουτσάκο και σε λοιπούς αξιωματούχους;

Υπάρχει παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από την Τουρκία ή όχι επειδή ο θόρυβος των παρακείμενων πλοίων δεν επέτρεψε στο Oruc Reis να πραγματοποιήσει έρευνες; 

Πως ονομάζονται οι συνομιλίες στο Βερολίνο που καταλήγουν (όπως παραδέχτηκε ο πρωθυπουργός) σε «έγγραφη συμφωνία» (χωρίς κανείς από τα πολιτικά κόμματα να γνωρίζει κάτι) και σε τι διαφέρει από την μυστική διπλωματία;

Όταν μιλάτε για ελληνοτουρκικές διαφορές, ποιες εννοείται εκτός από την υφαλοκρηπίδα των νησιών;

Αν στις πλημμύρες της Μάνδρας ευθύνεται η περιφερειακή αυτοδιοίκηση γιατί στην Εύβοια απαλλάσσεται κάθε ευθύνης;

Αν στο Μάτι δεν καταγράφηκε κανένα ακραίο φυσικό φαινόμενο γιατί οι απώλειες ανθρώπινων ζωών και οι καταστροφές του «Ιανού» αποδίδονται σε τέτοιο φαινόμενο;

Αν το Μάτι μπορούσε να εκκενωθεί σε 20 λεπτά, η Εύβοια σε πόσα δευτερόλεπτα εκκενώνεται κατά τον καθηγητή Συνολάκη;

Τελικά -και χωρίς επικίνδυνες ερωτήσεις- ισχύει ότι: “Κι αλευρωμένος να ‘ναι ο ποντικός, η γάτα τον γνωρίζει”.

κουτι πανδωρας

«Αυτοπροστασία» από τις ευθύνες και «καραντίνα» από τα πραγματικά προβλήματα

του Μηνά Κωνσταντίνου

Ήταν Σάββατο, 21 Μαρτίου και είχαμε συμπληρώσει ήδη τουλάχιστον μία εβδομάδα εθελοντικού «Μένουμε Σπίτι και βλέπουμε Τσιόδρα», όταν ο συμπαθής καθηγητής δάκρυζε μπροστά στις κάμερες, ανάμεσα στους αριθμούς για νέα κρούσματα και ανθρώπους που διασωληνώθηκαν ή έχασαν τη ζωή τους. «Μου έγραψε κάποιος γνωστός μου, πολύ σοβαρός επιστήμονας, από τους καταξιωμένους ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο. Μου είπε πως κάνουμε πολύ μεγάλη φασαρία για λίγους ηλικιωμένους και ανήμπορους από τα χρόνια νοσήματα συμπολίτες μας» θα δήλωνε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας. Την επόμενη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ανακοίνωνε απαγόρευση κυκλοφορίας και καραντίνα, διαφημίζοντας την υπευθυνότητα και την αποφασιστικότητά του, και σπεύδοντας να εμφανιστεί ως στρατηλάτης στον πόλεμο κατά του κορονοϊού.

 «Η απάντηση που δίνω και την αφήνω στην κρίση σας, είναι ότι το θαύμα της ιατρικής επιστήμης του 2020 είναι η παράταση της ποιοτικής ζωής αυτών των ατόμων, πολλοί από τους οποίους (σ.σ. στο σημείο αυτό κόπιασε)… είναι μανάδες και πατεράδες μας. Είναι γιαγιάδες και παππούδες. Τους τιμούμε και τους σεβόμαστε όλους. Τους προστατεύουμε όλους, αλλά κατ’ εξοχήν αυτούς. Δεν μπορούμε να υπάρχουμε, ούτε να έχουμε ταυτότητα χωρίς αυτούς».

Αυτά δήλωνε πως απάντησε τότε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας, που το επόμενο διάστημα θα συντρόφευε κάθε οικογένεια και πολιτη αυτής της χώρας, στον μακρύ δρόμο της αγωνίας και της ανασφάλειας, πρωτίστως -τότε- για την υγεία τους. Ο Σ. Τσιόδρας θα ανακοίνωνε εκείνη την ημέρα 35 νέα κρούσματα σε σύνολο 600 τεστ σε πολίτες στη χώρα μας. Τα κρούσματα ήταν τότε 287.000 παγκοσμίως, με τους θανάτους περίπου στους 12.000.

Μία ημέρα αργότερα, ο Πρωθυπουργός θα αντικαθιστούσε τον καθηγητή στο απογευματινό ραντεβού, δηλώνοντας πως «το Κράτος οφείλει κατά το Σύνταγμα να «μεριμνά για την Υγεία των Πολιτών» και να παρεμβαίνει όταν η άσκηση της ατομικής ελευθερίας υπερβαίνει τον συνταγματικό της σκοπό και απειλεί την κοινωνία», και ανακοινώνοντας lockdown για τη χώρα. Στη συνέχεια δεν θα δίσταζε να κάνει ένα μικρό remix στα λεγόμενα του Σ. Τσιόδρα, τονίζοντας πως απέναντι στον ιό είμαστε όλοι ίσοι, αλλά «κάποιοι είναι πιο ευάλωτοι».

«Οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι γονείς μας. Οι συμπολίτες μας με χρόνια νοσήματα που και αυτοί πρέπει, εν μέσω κρίσης, να βρουν καταφύγιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Δεν σταμάτησαν οι Έλληνες να αρρωσταίνουν και από άλλες ασθένειες. Και πρέπει να μεριμνήσουμε και γι’ αυτούς» δήλωνε συγκινημένος, τόσο για τα υπερήφανα γηρατειά, όσο και για το πλήθος των υπόλοιπων πολιτών των ευπαθών ομάδων.

Από τότε έχουν περάσει ακριβώς έξι μήνες. Με το εγκληματικό άνοιγμα του τουρισμού και την καταστροφή τουριστικών οικονομιών της χώρας, με τις πενιχρές και βασιζόμενες αποκλειστικά στις χορηγίες των «εθνικών ευεργετών» ενισχύσεις των κλινών ΜΕΘ και χωρίς ουσιαστικές προσθήκες, με την αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τάξη και χωρίς προσλήψεις εκπαιδευτικών, με πλήρη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, με την αύξηση της ανεργίας, την επιδότηση της αεργίας και με την κατοχύρωση έως και απλήρωτων υπερωριών, με απευθείας αναθέσεις, με Σκοιλ Ελικικού, με τους Μεγάλους Περιπάτους, με κόσμο στοιβαγμένο σε μετρό και λεωφορεία, με τις μάσκες – αλεξίπτωτα των 6 εκατ. ευρώ, με επιδοτήσεις των μέσων ενημέρωσης και φιλικών επιχειρηματιών… Η λίστα είναι ατελείωτη, και δεν είναι μόνο του Πέτσα.

Έξι μήνες αργότερα, τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε αρμόδιους και μη υπουργούς, και ενίοτε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, να κάνουν δηλώσεις και να προχωρούν σε διαπιστώσεις που θαρρείς πως αρμόζουν στο πρώτο κύμα της πανδημίας, και όχι τόσους μήνες μετά το ξέσπασμά της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο εξαφανισμένος και επιφορτισμένος με την εκποίηση τμημάτων της δημόσιας υγείας, υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας, μόλις την Τετάρτη συμμετείχε σε σύσκεψη για την «καταγραφή» των διαθέσιμων κλινών σε όλη τη χώρα, ωσάν να απουσίαζε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Στην επόμενη εμφάνισή του, στις 13 Απριλίου και 33 ημέρες μετά το μήνυμά του για το «Μένουμε Σπίτι», ο Πρωθυπουργός εμφανιζόταν σχεδόν νικητής, ευχαριστώντας το πόπολο που τον εμπιστεύτηκε για να καταφέρει τη νίκη (και) έναντι του κορονοϊού:

«Στην αρχή αυτής της περιπέτειας, ζήτησα την ισχύ της εμπιστοσύνης σας. Και μου την προσφέρατε απλόχερα. Πιστεύω ότι, με σκληρή δουλειά, σας την ανταποδίδω καθημερινά. Δεν ξεχνώ, όμως, ότι αυτή η κατάσταση δεν θα συνεχιστεί επ’ αόριστον. Μετά την κρίση, η κάθε εξουσία οφείλει να εγκαταλείπει το απυρόβλητο της ανάγκης, δυναμώνοντας την λογοδοσία. Γιατί καμία έκτακτη συνθήκη δεν μπορεί να αμφισβητεί τη δημοκρατική ευαισθησία».

Σήμερα, στη χώρα μας μετράμε περισσότερα από 350 κρούσματα καθημερινά, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο έχουν καταγραφεί περισσότερα από 31 εκατομμύρια, με σχεδόν ένα εκατομμύριο νεκρούς. Περισσότερες από 180 ημέρες από το πρώτο μήνυμα Μητσοτάκη για την πανδημία, έπειτα από τον θάνατο 366 συμπολιτών μας και με τους δείκτες των όσων τεστ γίνονται να βγάζουν περίπου τρία θετικά για κάθε εκατό τεστ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε πως η αντιμετώπιση της πανδημίας είναι πρόβλημα του καθενός μας, πως με την ύφεση του 15% που κατάφεραν ήδη οι χειρισμοί του στην οικονομία δεν τολμάει να ξανακλείσει την οικονομία παρότι αναγνωρίζει πως μόνο έτσι μπορεί να κάμψει την εξάπλωση του ιού, και κυρίως, αυτό το εκβιαστικό, διχαστικό, χυδαίο δίλημμα.

«Αυτοπροστασία ή Καραντίνα»: Φαίνεται πως σήμερα, ο φίλος του κύριου Τσιόδρα πήρε τηλέφωνο κατευθείαν τον Μητσοτάκη.

thepressproject

Οι καμένοι και τα βούρλα

Δηλητήριο στο μυαλό και μίσος στο βλέμμα, η Ελλάδα των κοινωνικά αναλφάβητων

 του Νίκου Παπαδογιάννη

Για την εθνική επέτειο του μπάσκετ ξεκίνησα να γράψω, αλλά άλλαξα ρότα πριν καλά καλά ολοκληρώσω την πρώτη αράδα. Ποιος νοιάζεται για το Ευρωμπάσκετ 2005 και για τον Διαμαντίδη, όταν είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στη σκατοψυχία και στον μισανθρωπισμό;

Όσες κούπες και αν σηκώσουμε στη μπάλα, πορτοκαλί ή ασπρόμαυρη, δεν έχουν το παραμικρό νόημα αν γίνουμε όλοι Τσιάρτες.

Κάποτε ταξίδευα στις διεθνείς διοργανώσεις του μπάσκετ ζαλωμένος με γαλανόλευκη σημαία και μάλιστα τη στόλιζα μπροστά στο έδρανό μου, για να δείχνω από πού έρχομαι και με ποιον είμαι.

Από τότε που μαγάρισαν τη σημαία οι λογής λογής πατριδοκάπηλοι, την κλείδωσα ερμητικά στο συρτάρι με τα αζήτητα. Δεν πρόκειται να την ανασύρω από αυτό, παρά μόνο όταν αισθανθώ υπερήφανος για τον τόπο μου και τους συμπατριώτες μου. Και δεν βλέπω να συμβαίνει σύντομα κάτι τέτοιο.

Πρόσφατα ξεκίνησα να φτιάχνω μία μαύρη λίστα, με τις πόλεις και τα νησιά που αρνούμαι να επισκεφτώ επειδή με κάνουν να ντρέπομαι για την ελληνική καταγωγή μου.

Αυτό το συναίσθημα συνήθως προκύπτει από τη μαζική αντίδραση των κατοίκων τους ενάντια στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και στους άλλους αναξιοπαθούντες αυτού του κόσμου. Ή ακόμη και στα ζώα.

Το προηγούμενο λήμμα στον κατάλογο της αισχύνης ήταν η Νάξος, με αφορμή την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να αρνηθεί την ονομασία «Μανώλης Γλέζος» στο Γενικό Λύκειο του νησιού.

Στην περίπτωση της Νάξου είχαμε κατάφωρη προσβολή της ιστορικής μνήμης, με άξονα πάντοτε την καλπάζουσα αμορφωσιά και τη συλλογική τάση προς τη μεσαιωνική ακροδεξιά.

Το κατόρθωμα των κατοίκων των Καμένων Βούρλων, ωστόσο, ξεπερνά κάθε προηγούμενο βδέλυγμα και κάθε πανελλήνιο ρεκόρ απανθρωπιάς.

Πολίτες της λουτρόπολης του Ευβοϊκού, που δεν είναι δα ακριτική ούτε «υποφέρει» από το μεταναστευτικό όπως τα νησιά, βγήκαν στους δρόμους για να αποτρέψουν την προσωρινή  εγκατάσταση 39 ανήλικων προσφυγόπουλων στον τόπο τους, εμποδίζοντας μάλιστα την πρόσβαση των φορτηγών που μετέφεραν εφόδια επιβίωσης (τροφή και κουβέρτες).

Πολλοί γονείς πήραν παραμάσχαλα και τα παιδιά τους, φοβούμενοι μη τυχόν και μεγαλώσουν δίχως ρατσιστικά αισθητήρια ο μικρός Ιόλαος και η μικρή Ιοκάστη.

Φοβούνται, οι φθονεροί γονείς, ότι θα έρθουν οι ξένοι να μας αλλοιώσουν τον πολιτισμό. Εγώ πάλι φοβάμαι ότι οι ξένοι δεν θα βρουν πολιτισμό για να αλλοιώσουν, όταν -με το καλό- έρθουν.

Οι κυρ Παντελήδες φαίνεται ότι έγιναν πλειοψηφία στην πολιτικά αναλφάβητη ελληνική  κοινωνία. Ή τουλάχιστον δρουν σαν πλειοψηφία εφ’ όσον τους ανέχεται με τη σιωπή της (και με την ψήφο της) η αποχαυνωμένη πλειονότητα.

Εάν υπάρχει πολιτικό προσωπικό που οφείλει να λογοδοτήσει σε αυτό το διαρκές έγκλημα ενάντια στη χώρα, αυτό αποτελείται από όλες τις εκφάνσεις της Δεξιάς και κυρίως από τις δύο τελευταίες φαιογάλαζες κυβερνήσεις.  

Η Νέα Δημοκρατία τόσο του Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και του Αντώνη Σαμαρά νομιμοποίησε με χίλιους τρόπους τη μισαλλοδοξία και τον σκοταδισμό. Και έκανε τη χώρα σαν τα μούτρα της.

Οι καμένοι και τα βούρλα αποθρασύνονται επειδή βλέπουν στα υπουργικά και βουλευτικά έδρανα ανθρώπους με παρόμοια μυαλά και παρόμοιο μίσος στο βλέμμα.

Οργανώνουν παραβατικές κινητοποιήσεις και σηκώνουν χέρι σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η εξουσία θα τους πει μπράβο, ενώ η αστυνομία θα κοιτάζει αλλού.

Το αυγό του φιδιού το κράτησαν ζεστό όχι μόνο οι συμμορίτες της Χρυσής Αυγής, αλλά και οι Βορίδηδες και οι Γεωργιάδηδες και οι Μπογδάνοι και οι Βελόπουλοι και οι Πλεύρηδες.

Και δεν είναι εύκολο πράγμα, να βρεθεί αντίδοτο στο δηλητήριο, τώρα που αυτό πέρασε στις φλέβες των νοικοκυραίων.

Η λίστα με τις περιοχές στις οποίες έριξα μαύρη πέτρα στο δόξα πατρί ολοένα μεγαλώνει. Περιλαμβάνει νομούς, νησιά, κωμοπόλεις, προάστια, χωριά, λίγο ακόμη και θα πιάνει την Ελλάδα ολόκληρη.

Μιας και ξεκίνησα αυτό το κείμενο με αναφορά στο μπάσκετ, σημειώνω ότι το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται δεν βρίσκεται μέσα στα ελληνικά σύνορα, αλλά στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού.  

Ζωντανό σύμβολο ενάντια στη διάχυτη αθλιότητα της χώρας που τη γαλούχησε, η οικογένεια Αντετοκούνμπο προσέφερε οικονομική βοήθεια στους πλημμυροπαθείς της Καρδίτσας, αυτούς που μέχρι τώρα εισπράττουν από το Κράτος μόνο λεζάντα και κούφια λόγια.

Αντίθετα με εκατομμύρια αμνήμονες νεοέλληνες, ο Γιάννης, τα αδέλφια του και η μάνα τους δεν λησμονούν ποτέ ότι η σπορά τους προέρχεται από ένα τρύπιο φουσκωτό.

κουτι πανδωρας

Πώς απαντάμε στους «ψεκασμένους»;

 του Τάσου Τσακίρογλου

Τα παιδιά μας πρέπει να διδάσκονται ότι οι επιστημονικές θεωρίες χτίζονται πάνω σε αποδείξεις μέσω της επιχειρηματολογίας, της εξαντλητικής συζήτησης, του πειράματος και της επαλήθευσης. Πρέπει να τους μάθουμε ότι οφείλουν να διασταυρώνουν την αξιοπιστία των πηγών κάθε πληροφορίας και είδησης.

Υπάρχουν αντίδοτα στη διασπορά των θεωριών συνωμοσίας που γνωρίζουν μεγάλη άνθηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού; Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη δυσπιστία στην επιστήμη που επηρεάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο;

Ερωτήματα όπως αυτά περνούν σίγουρα από το μυαλό κάθε εχέφρονος ανθρώπου που παρατηρεί σχεδόν ανήμπορος την πλημμυρίδα των fake news, των «εναλλακτικών» θεωριών και των ανορθολογικών ισχυρισμών.

Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα και η λύση στο θεμελιώδες αυτό πρόβλημα δεν μπορεί να βρεθεί με μαγικό τρόπο. Απαιτείται προγραμματισμός, σχέδιο και μεθοδικότητα. Και πάνω απ’ όλα χρόνος.

Ωστόσο εκείνο που θα μπορούσε να βοηθήσει αποφασιστικά θα ήταν η συστηματική προώθηση της «επιστημονικής εγγραμματοσύνης» στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τι ακριβώς είναι αυτό;

Σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών του υπουργείου Παιδείας της Αυστραλίας, είναι «η ικανότητα να χρησιμοποιούμε την επιστημονική γνώση, την κατανόηση και τις ερευνητικές ικανότητες για να θέτουμε ερωτήματα, να αποκτούμε νέες γνώσεις και να εξηγούμε επιστημονικά φαινόμενα […], αλλά και να βγάζουμε συμπεράσματα βασισμένα σε αποδείξεις που να νοηματοδοτούν τον κόσμο και να αναγνωρίζουμε το πώς η κατανόηση της επιστήμης μάς βοηθά να πάρουμε υπεύθυνες αποφάσεις και να διαμορφώσουμε την ερμηνεία των πληροφοριών που διαθέτουμε».

Σήμερα οι μαθητές διδάσκονται μεμονωμένα και απρόσωπα γεγονότα, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν την ιστορία και τις διαδικασίες μέσω των οποίων οι επιστήμονες γνωρίζουν όσα γνωρίζουν – δηλαδή στερούνται μιας εκπαίδευσης στην επιστημονική εγγραμματοσύνη.

Η σύνδεση των επιστημονικών γνώσεων με τις κοινωνικές ανάγκες τις οποίες ήρθαν να καλύψουν είναι καθοριστική για την κατανόησή τους και την ένταξή τους σ’ ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο.

Η σημερινή δυσπιστία των ανθρώπων προς την επιστήμη δεν αφορά την ευφυΐα τους ή το εκπαιδευτικό τους υπόβαθρο. Απόδειξη είναι το ότι ακόμα και άτομα υψηλού μορφωτικού επιπέδου ενδίδουν στους πειρασμούς του ανορθολογισμού και των μεταφυσικών δοξασιών.

Και αυτό είναι εν μέρει φυσιολογικό, γιατί η επιστήμη είναι γεμάτη παράδοξες ιδέες που αντίκεινται στη λεγόμενη κοινή λογική, όπως για παράδειγμα το ότι η ύλη αποτελείται από κινούμενα άτομα ή ότι ο χρόνος είναι σχετικός.

Τα παιδιά μας πρέπει να διδάσκονται ότι οι επιστημονικές θεωρίες χτίζονται πάνω σε αποδείξεις μέσω της επιχειρηματολογίας, της εξαντλητικής συζήτησης, του πειράματος και της επαλήθευσης. Πρέπει να τους μάθουμε ότι οφείλουν να διασταυρώνουν την αξιοπιστία των πηγών κάθε πληροφορίας και είδησης.

Τέλος, να αναγνωρίσουμε και τον ρόλο του συναισθήματος στη μάθηση. Επιστημονικά θέματα που αντιπροσωπεύουν κοινωνικές ανησυχίες, όπως για παράδειγμα η καραντίνα ή η επίδραση των δικτύων 5G, μπορεί να είναι πηγές συναισθηματικών αντιδράσεων των παιδιών, τις οποίες εκμεταλλεύονται κατάλληλα οι διάφοροι «ψεκασμένοι», οι ακροδεξιοί, οι ρατσιστές και οι φασίστες.

Βέβαια το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας είναι μια κυβέρνηση που στο όνομα του πολιτικού κόστους κάνει τεράστιες παραχωρήσεις στη μεταφυσική, στη θρησκεία και στον ανορθολογισμό και μέχρι σήμερα αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση για τον συνωστισμό στις Εκκλησίες ή για τη μετάδοση του κορονοϊού μέσω της διαδικασίας της «Θείας» μετάληψης.

Η υποκρισία και η υπόκλιση μπροστά στις προλήψεις και στην κοινωνική καθυστέρηση είναι ο χειρότερος σύμβουλος στην πολιτική και αφήνει ανοιχτό τον δρόμο στους απατεώνες, στους επιτήδειους και στους ακροδεξιούς κάθε είδους.

efsyn

Μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε…

του Γιάννη Τεκίδη

 Όχι τον Κίτσο τον λεβέντη της λαϊκής παροιμίας και την παρέα του, αλλά τα άλλα τα λεβεντόπαιδα της κατ ευφημισμό πλέον Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), τον πρόεδρό της τον κ. Παναγόπουλο και τους λοιπούς επαγγελματίες εργατοπατέρες συνεργάτες του. Πάνω από ένα χρόνο τώρα η κυβέρνηση του Κυριάκου κατεδαφίζει με νόμους και ΠΝΠ εργατικά δικαιώματα, συνδικαλιστικές ελευθερίες, καθιερώνει όλη το γκάμα των ελαστικών μορφών εργασίας, λεηλατεί μεροκάματα και μισθούς, καταργεί την αμοιβή της υπερωριακής εργασίας αντικαθιστώντας της με τα ρεπό, διαλύει την επιθεώρηση εργασίας και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Το τελευταίο ήταν υπόσχεση του Μητσοτάκη σε επιχειρηματίες ότι εφόσον εκλέγονταν πρωθυπουργός, θα συμμάζευε τους … ενοχλητικούς υπαλλήλους ελεγκτές της επιθεώρησης, για να μην μπαίνουν στον κόπο να τους δέρνουν οι ίδιοι και να τους πετάνε έξω από τα μαγαζιά τους , οι…θρασείς που τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Ο περίφημος Ν.1264 για τα συνδικαλιστικά, εμβληματικός και άξιος των αγώνων των εργαζομένων της μεταπολιτευτικής περιόδου, αμφισβητείται στην ολότητα του και ξηλώνεται αργά, αλλά σταθερά.

Τα παραπάνω και όσα έπονται στον τομέα της εργασίας – για όσους ακόμη την έχουν – ήταν και είναι απαιτήσεις της ασύδοτης εργοδοσίας και του ΣΕΒ. Και για να μη τους στενοχωρεί άλλο ο Κυριάκος μια και οι περισσότεροι έδωσαν τα πάντα προκειμένου αυτός να εκλεγεί, όρισε υπουργό εργασίας τον ΣΕΒ. Και ενώ η εργασία και οι συνθήκες που την περιβάλλουν μετατρέπεται και νομικά σε μεσαιωνική γαλέρα, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, η ανώτερη συνδικαλιστική τους έκφραση παραμένει άλαλη και εξαφανισμένη. Σε τέτοιο δε βαθμό που να αναρωτιέται ο καθένας, μήπως πήραν των ομματίων τους οι άνθρωποι και μετανάστευσαν. Ο λαλίστατος και … ακράτητος αγωνιστής πρόεδρος της ΓΣΕΕ, έτοιμος με την προηγούμενη κυβέρνηση και για το παραμικρό να κηρύξει κοινωνική επανάσταση, τον ψάχνουν λέει, μέχρι και οι δικοί του στο σπίτι. Ξεπέρασε και αυτός όπως και οι ψευδεπίγραφοι Σοσιαλιστές της ΠΑΣΚΕ , την αξέχαστη εποχή των περίφημων δοτών εγκάθετων στην τότε ΓΣΕΕ, των Μακρή και Θεοδώρου. Ο Μακρηθεοδωρισμός δηλαδή ολοζώντανος μπροστά μας μετά από εξήντα τόσα χρόνια, γραβατωμένος και κουστουμαρισμένος σαν να μην άλλαξε τίποτα. Εκλεγμένοι οι σύγχρονοι εργατομπαμπάδες, μέσα από  εκλογομαγειρέματα , ίντριγκες, διαγραφές σωματείων και αντιπροσώπων μη αρεστών στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, χρόνια τώρα οι ίδιοι, στις ίδιες θέσεις δυσφημούν κάθε έννοια συμμετοχής και συλλογικού αγώνα, δυσφημούν την ίδια της έννοια της ανιδιοτελούς συνδικαλιστικής δράσης, εξυπηρετώντας προσωπικές ματαιοδοξίες κυβερνητικές και προπάντων κομματικές σκοπιμότητες.
Το ερώτημα είναι μέχρι πότε θα τους ανέχονται σωματεία και μέλη, εργαζόμενοι και άνεργοι και δεν παίρνουν την μεγάλη πρωτοβουλία για την ανατροπή της εγκάθετης συνδικαλιστικής σαβούρας. Συνδικαλιστές δημοκράτες που ασφυκτιούν, αγανακτούν, απελπίζονται πολλές φορές από τις αμετροεπείς και προδοτικές συμπεριφορές των κακώς εννοούμενων επαγγελματιών συνδικαλιστών στην κορυφή των οργανώσεων τους, υπάρχουν παντού. Συνδικαλιστές που σέβονται πρώτα τον εαυτό τους, που προτάσσουν πριν από όλα τα συμφέροντα των συναδέλφων τους, αυτών που παράγουν και μοχθούν. Συνδικαλιστές που εννοούν να κρεμούν τα κομματικά τους σακάκια έξω από τα γραφεία των σωματείων τους, που να εμπνέουν σεβασμό και εμπιστοσύνη στους γύρω τους, που να τιμούν τον ρόλο που τους ανατέθηκε από τους συναδέλφους τους.
Τρόποι να υλοποιήσουν τους ευγενείς πόθους υπάρχουν και μπορεί να βρεθούν. Θέληση ισχυρή και αποφασιστική υπάρχει;

left

Τσαρλατάνοι Μακεδονομάχοι

Πού είστε όλοι εσείς που φωνάζατε μαζί τους στις πλατείες για την Μακεδονία; Πού είστε όλοι εσείς που κάνατε λόγο για προδοσία;

του Θεόκριτου Αργυριάδη

 Υπάρχουν στιγμές, πρόσωπα, πολιτικές αποφάσεις που για την ορθότητα τους ή όχι θα κριθούν από την ιστορία. Έτσι και η στάση της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα του Μακεδονικού, τόσο ευρισκόμενη στην αντιπολίτευση, όσο και όταν ανέβηκε στην κυβέρνηση. Πριν, όμως, αναλάβει δράση ο ιστορικός του μέλλοντος, αποφάσισα να ασκήσω και εγώ, ένας ταπεινός, μελλοντικός πολιτικός επιστήμονας (σε καλό δρόμο είμαστε, όλο και μειώνονται τα χρωστούμενα μαθήματα) την δική μου κριτική.

Πάμε τώρα στα σοβαρά. Προ ολίγων ημερών, κατέφθασε στην χώρα μας για να συναντηθεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Ζόραν Ζάεφ, ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας. Όσο κι αν προσπάθησε ο Μητσοτάκης και το συνάφι του, δίνοντας γραμμή στη Λίστα Πέτσα, ώστε να μην γίνει γνωστή αυτή η συνάντηση, τα social media έδειξαν για ακόμη μια φορά τα δόντια τους, την δύναμη τους, διακινώντας την είδηση, κάνοντας την γνωστή σε όλους. Ο άνθρωπος που τσίριζε «δεν θα υποδεχτώ ποτέ πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας» και τον υποδέχθηκε θερμά και του χτύπησε τον αγκώνα (χειραψία αλά κορονοϊός) και τον ευχαρίστησε για την συμφωνία.

Επιτρέψτε μου τώρα να σας ταξιδέψω δύο χρόνια πίσω, στο κοντινό 2018. Πολιτικός αναβρασμός επικρατεί στην ενδοχώρα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει σε συμφωνία με τα Σκόπια, στοχεύοντας στην λύση του Μακεδονικού ζητήματος, που ταλανίζει εδώ και 35-40 χρόνια την εξωτερική μας πολιτική. Κάπως έτσι ξεκινά η μεγαλύτερη πολιτική εξαπάτηση ψηφοφόρων στην ιστορία μας.

Μακεδονομάχοι, περικεφαλαίες, πανοπλίες, «Μέγα Αλέξανδροι», άρχισαν να ξεπροβάλλουν από παντού. Διαδηλώσεις, πορείες για την ελληνικότητα της Μακεδονίας διοργανώνονταν σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας, με αποκορύφωμα αυτές της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Ε ναι, αυτή ήταν η ευκαιρία της Νέας Δημοκρατίας για να πιάσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Το ήξεραν όλοι. Ή θα πουλούσαν παραμύθι και ψέμα για να τσιμπήσουν ψήφους από τους επίδοξους Μακεδονομάχους ή θα παρακαλούσαν το ΚΙΝΑΛ για να συγκυβερνήσουν.

Ας μη γελιόμαστε. Όποτε κι αν γίνονταν οι εθνικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχανε και η ΝΔ θα κέρδιζε. Το μόνο που θα άλλαζε χωρίς την Συμφωνία των Πρεσπών, θα ήταν ότι η Νέα Δημοκρατία δύσκολα θα έφτανε την αυτοδυναμία και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν περίπου δύο μονάδες πάνω από την επίδοση που τελικά πέτυχε (τόσο υπολογίζεται η φθορά του από το Μακεδονικό).

Εντελώς διαφορετικές ισορροπίες. Αμφισβήτηση προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ήττα για τον Αλέξη Τσίπρα, την οποία όμως εύκολα θα μετέφραζε ως προσωπική νίκη στη μάχη των ηγετών, καθώς ο Τσίπρας κουβαλούσε και μια πεντάχρονη κυβερνητική φθορά. Τέλος πάντων, ας ξεπεράσουμε τις υποθέσεις και ας επανέλθουμε.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, σύσσωμη η ΝΔ ξεχύθηκε σε τηλεοπτικά πάνελ και διαδηλώσεις, υψώνοντας τους αντιπολιτευτικούς τόνους, ακολουθώντας μια ακραία πολιτική μίσους προς την «προδοτική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σπέρνοντας τον εθνικό διχασμό στους πολίτες.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρω τις δηλώσεις Κυρανάκη για «εθνική ήττα», τονίζοντας ότι «η Νέα Δημοκρατία δεν θα υπερασπιστεί την συμφωνία», ο Γεωργιάδης έκανε λόγο για «εθνικό έγκλημα», ενώ ο Σαμαράς προχώρησε ένα βήμα παραπέρα την πολιτική χυδαιότητα υποστηρίζοντας ότι «ο Τσίπρας ξεπούλησε την Μακεδονία ως αντάλλαγμα της μη περικοπής συντάξεων». Αυτοί που κατηγορούσαν τους συριζαίους ως λαϊκιστές, αποδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι λαϊκιστές του αιώνα!

Ανάλογη πολιτική κατεύθυνση ακολούθησε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε, κάνοντας λόγο για «εθνικό λάθος», «προδοσία», καθιστώντας σαφή την πρόθεση του περί άσκησης βέτο στην ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την μία φορούσε τις μακεδονικές περικεφαλαίες, ενώ από την άλλη πανηγύριζε καθώς και το θέμα διευθετήθηκε και το πολιτικό κόστος βάραινε αποκλειστικά τον Τσίπρα.

Σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη εθνικιστές, ακροδεξιούς, θιγμένους, πικραμένους και εγκεφαλικά καμμένους, η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο έριξε δίχτυα αλλά τα γέμισε κιόλας. Έριξε τα δίχτυα της υποκρισίας, των ψεμάτων και της εξαπάτησης, τα οποία εξαργυρώθηκαν με χιλιάδες ψήφους ανθρώπων που, ξανά, τους πίστεψαν.

Οι ίδιοι ψηφοφόροι που το 2015 δεν ήθελαν να τους βλέπουν στα μάτια τους, κατηγορώντας τους για την οικονομική καταστροφή, τώρα, σα να μην πέρασε μια μέρα, τους ξανά εμπιστεύτηκαν με κλειστά τα μάτια, πιστεύοντας ανυπόστατες εξαγγελίες περί ακύρωσης της συμφωνίας. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό το πισωγύρισμα; Φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά είναι καιρός να πάψουμε να νταντεύουμε τον Έλληνα ψηφοφόρο.

Τον Έλληνα ψηφοφόρο που δεν θα σταματήσει ποτέ να μας εκπλήσει, ως επί το πλείστον αρνητικά. Που έχει αποδείξει ότι κάτι συμβαίνει κατά την εκλογική περίοδο, δεν ξέρω τι, αλλά κάτι που του αφαιρεί την μνήμη. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί αυτό το πισωγύρισμα στις πολιτικές επιλογές; Οι συνωμοσιολόγοι θα πουν ότι μας ψεκάζουν, εγώ θα πω ότι η μνήμη προσθέτει δύναμη και όποιος την χάνει γίνεται έρμαιο στα χέρια επικίνδυνων ανθρώπων.

Κέρδισαν, λοιπόν, τις εκλογές, έχοντας συγκεκριμένη και απόλυτη θέση, τόσο ως προς την συμφωνία όσο και ως προς αυτούς που την ψήφισαν. Ωστόσο, δεν άργησε να φανεί το ψέμα, η απατεωνιά, η εκμετάλλευση και η πατριδοκαπηλία της νέας κυβέρνησης. Η στροφή στην στάση της ΝΔ στο Μακεδονικό ήταν 180 μοιρών.

Παραμέρισαν τις πορείες, τις υποσχέσεις, το πόσο «εθνικά επιζήμια» ήταν η συμφωνία, τους χιλιάδες που τους πίστεψαν και τους εμπιστεύτηκαν και προχώρησαν στην τήρηση κατά γράμμα της συμφωνίας. Ναι, είναι γεγονός. Η Νέα Δημοκρατία τιμά και σέβεται απόλυτα την συμφωνία. Μια στάση που, πραγματικά, ήταν τόσο αναμενόμενη.

Και όσο κι αν στην ακροδεξιά πτέρυγα (Σαμαράς, Γεωργιάδης, Βορίδης, Πλεύρης κτλ) προσπαθούσαν κάπως να δικαιολογηθούν, κάπως να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, διατηρώντας το ακραίο, εθνικιστικό κοινό τους, έρχεται και αυτός ο κατεργάρης Ζάεφ και τους το κάνει το μαγαζί, οίκο ανοχής με μια του κουβέντα. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε μάχες για εμάς, είμαι πολύ ευχαριστημένος από την στάση του». Τι να μαζέψεις και ποιος να σε πιστέψει πια; Ο Ζάεφ απλά επιβεβαίωσε την υποκρισία τους.

Αλήθεια, πού είστε όλοι εσείς που φωνάζατε μαζί τους στις πλατείες για την Μακεδονία; Πού είστε όλοι εσείς που κάνατε λόγο για προδοσία; Πού είστε μακεδονομάχοι μου; Αλήθεια, τι είναι πιο τίμιο; Να υποστηρίζεις με επιχειρήματα και να προχωράς στην σύναψη μιας συμφωνίας με τους βόρειους γείτονες σου, λύνοντας ένα χρόνιο πρόβλημα και στοχεύοντας στην ενδυνάμωση της εξωτερικής σου πολιτικής ή να εξαπατάς τους πολίτες, υφαρπάζοντας την ψήφο τους και αλλάζοντας ρητορική ανεβαίνοντας στην κυβέρνηση; Προσέξτε. Δεν σας ρωτώ αν η συμφωνία είναι ή όχι θετική αλλά ποια στάση ήταν πιο τίμια και ξεκάθαρη.

Πάντως, όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις, στο εσωτερικό της ΝΔ επικρατεί αναβρασμός. Ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε τα χαρτιά του, κάνοντας γνωστό ότι θα ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία στις επικείμενες τρεις συμφωνίες μεταξύ της χώρας μας και της Βόρειας Μακεδονίας, που θα έρθουν σύντομα στη Βουλή. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει αναστάτωση, ενώ στο παρασκήνιο ήδη κυκλοφορεί ότι ο Αντώνης Σαμαράς είτε θα απουσιάσει είτε θα ψηφίσει όχι. Άραγε τι στάση θα κρατήσουν οι λοιποί ακροδεξιοί;

Το θρίλερ έχει ακόμη πολλά επεισόδια. Φτιάξτε ποπ κορν, αράξτε και διασκεδάστε ελεύθερα. Φανταστείτε μόνο εκείνη την μέρα να «αρρωστήσουν» και να απουσιάσουν 15-20 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Θα γελάσει και το ποικιλόχρωμο ερίφιο (κοινώς παρδαλό κατσίκι)!

ΚΟΥΤΙ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Αυτή η κάμπια δεν θα γίνει ποτέ πεταλούδα...

 

Οι πορφυρογέννητοι δεν αισθάνονται πως χρωστούν σε κανέναν, πολλώ δε μάλλον πως πρέπει να απολογούνται για τα λάθη ή και τις λαμογιές τους. Τρανό παράδειγμα ο Κ. Μπακογιάννης, ο οποίος με το χαμόγελο του Γκούφι στα χείλη ανακοίνωσε στους Αθηναίους που πλήττονται από την πανδημία, την ανεργία, την εργασιακή επισφάλεια πως πήγαν στο βρόντο τα δύο εκατομμύρια ευρώ τους που σπατάλησε για τον μεγάλο περίδρομο, ο οποίος έχει κι ουρά μερικών δεκάδων εκατομμυρίων. Ακόμα και το γλωσσικό μπέρδεμα με το γκαζόν και το ζαμπόν μαρτυρά την αλαζονεία τού γόνου που ό,τι κι αν κάνει, ξέρει ότι η μαμά κι ο θείος θα καθαρίσουν για πάρτη του...

Όπως είναι υποκριτικό Αριστεροί πολιτικοί να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, το ίδιο υποκριτικό είναι η οικογένεια Μητσοτάκη να ομνύει υπέρ τού ιδιωτικού τομέα την ίδια ώρα που έχει μετατρέψει εδώ και δεκαετίες το δημόσιο χρήμα σε δικό της. Θα μου πείτε πως δεν είναι βασιλική οικογένεια με κληρονομική διαδοχή, αλλά πως ο λαός τής έχει δώσει τα αξιώματα που κατά καιρούς κατέχουν τα μέλη της. 

Υπό μία έννοια είναι σωστό, πάντοτε άλλωστε θα υπομένουμε τις επιλογές ενός λούμπεν προλεταριάτου που ακόμα και η Αριστερά θωπεύει τις αδυναμίες του αντί να το εκπαιδεύσει. Από την άλλη, ωστόσο, σκεφτείτε τη δύναμη του επικοινωνιακού μηχανισμού τής "αγίας" οικογένειας, τη βαθιά της διείσδυση μέσω ρουσφετιών στη δημόσια διοίκηση, την αμέριστη συμπαράσταση που απολαμβάνει από ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά κεφάλαια κι απαντήστε μου πόσο εύκολο είναι να την ανταγωνιστεί ένας νέος πολιτικός που δεν προέρχεται από τζάκι, δεν έχει πολλά χρήματα ούτε τις κατάλληλες διασυνδέσεις...

Το χαρακτηριστικό παράδειγμα της οικογένειας Μητσοτάκη μαρτυρά και τα όρια της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Το όνομα, το χρήμα, το κοινωνικό στάτους, οι γνωριμίες, οι εξυπηρετήσεις και η διαπλοκή δημιουργούν στην ουσία ένα ολιγαρχικό σύστημα το οποίο ο λαός καλείται να επικυρώνει με την ψήφο του στη χάση και στη φέξη δήθεν ελλείψει εναλλακτικής επιλογής... 

Κι όμως, είναι αδιανόητο σε αρκετές χώρες πλέον να χρησιμοποιείται η ηλεκτρονική ψηφοφορία και για τις βουλευτικές εκλογές και να αναρωτιόμαστε ακόμα για την πρακτικότητα της άμεσης δημοκρατίας. Όχι πως, χωρίς την κατάλληλη παιδεία, ο λαός δεν θα κάνει λάθη και τότε, μόνο που η ισοπολιτεία, που επεκτείνεται και στην ισονομία και στην ισότητα γενικότερα, θα είναι πολύ περισσότερο ρεαλιστική από ό,τι σήμερα. Ιδίως σε βάθος χρόνου, όταν η άμεση δημοκρατία θα έχει συνδράμει τα μέγιστα στον υψηλότερο των στόχων, στην κοινωνική δικαιοσύνη, τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου...

ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ

Τι κρύβεται πίσω από το κυνικό δίλημμα Μητσοτάκη «αυτοπροστασία ή καραντίνα»

της Μαρίνας Αλεξανδρή

 Τα αλλεπάλληλα «διαγγέλματα» του πρωθυπουργού την περασμένη άνοιξη ήταν το εργαλείο του Μαξίμου για την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της πανδημίας. Πάνω σ’ αυτές τις τηλεοπτικές εμφανίσεις στήθηκε η επιχείρηση χτισίματος του «ηγετικού προφίλ» και της «πολιτικής γιγάντωσης» Μητσοτάκη, δια της αξιοποίησης του απόλυτου κοινωνικού σοκ που είχε προκαλέσει το πρώτο κύμα του κορονοϊού.

Το σημερινό μήνυμα –«διάγγελμα» Μητσοτάκη ήταν προϊόν μιας τελείως διαφορετικής ανάγκης: Της ανάγκης συγκάλυψης και μετάθεσης των ευθυνών από μια κυβέρνηση κι έναν πρωθυπουργό που δίνουν πια καθημερινά δείγματα πλήρους αποτυχίας και ανεπάρκειας σε όλα τα επίπεδα διαχείρισης της κρίσης – από την ανυπαρξία στοιχειώδους προετοιμασίας για την θωράκιση του ΕΣΥ και την ασφαλή λειτουργία των σχολείων έως τις καθημερινές εικόνες κινδύνου και ντροπής στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Σύμφωνα με την κυβερνητική εκδοχή το «μήνημα» του πρωθυπουργού – το οποίο, ούτως ή άλλως, δεν κόμισε τίποτα νέο σε ό,τι αφορά τους χειρισμούς της κυβέρνησης στην πανδημία – ήταν το τελευταίο «καμπανάκι» πριν υπάρξει «αναγκαστική επιβολή» νέου lockdown.

Σύμφωνα με τα πραγματικά γεγονότα και δεδομένα, η τηλεοπτική εμφάνιση Μητσοτάκη ήταν η αγωνιώδης προσπάθεια του πρωθυπουργού να μεταθέσει και πάλι στους πολίτες, στην περίφημη «ατομική ευθύνη», το βάρος που δεν μπορεί να σηκώσει ο ίδιος και η κυβέρνησή του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, άλλωστε, έθεσε το δίλημμα σχεδόν σε κυνική διάσταση απευθυνόμενος στους πολίτες: «Θα το πω ανοιχτά: Το δίλημμα είναι "Αυτοπροστασία ή Καραντίνα"», διαμήνυσε, απειλώντας ουσιαστικά με lockdown και πετώντας για μια ακόμη φορά το μπαλάκι στους πολίτες.

Πίσω από αυτόν τον κυνισμό βρίσκεται, σύμφωνα με πληροφορίες, η αγωνία – σε βαθμό πανικού – που έχει κυριεύσει το Μαξίμου για το γεγονός ότι το δεύτερο κύμα της πανδημίας διαπιστώνεται πως βαίνει ανεξέλεγκτο.

Η πρώτη πηγή αυτής της αγωνίας, που αποτυπώνεται και στις κυβερνητικές συσκέψεις, είναι το οριακό σημείο στο οποίο δείχνει να περιέρχεται το σύστημα υγείας. Η διαρκής αύξηση των διασωληνωμένων ασθενών είναι το στοιχείο που επισημαίνεται πρώτο από τους λοιμωξιολόγους, )και η αντοχή των ΜΕΘ θα δοκιμαστεί το επόμενο διάστημα με άδηλη έκβαση.

Δεύτερη πηγή μεγάλης ανησυχίας, την οποία επίσης έχει δείξει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι οι τραγικές καθημερινές εικόνες συνωστισμού στα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα οποία τείνουν να εξελιχθούν σε hot spot του κορονοϊού. Σύμφωνα με πληροφορίες ο εκνευρισμός στο Μαξίμου είναι μεγάλος για τον υπουργό Μεταφορών Κώστα Καραμανλή, ούτε το «επιτελικό κράτος» όμως, ούτε ο αρμόδιος υπουργός δείχνουν μέχρι στιγμής ικανότητα ουσιαστικής παρέμβασης.

Ο τρίτος μεγάλος φόβος είναι ο ορατός κίνδυνος να αποδειχθεί το lockdown στην Αττική πραγματικός μονόδρομος. Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις, Χρήστος Σταϊκούρας και Αδωνις Γεωργιάδης φέρονται να έχουν δηλώσει κατηγορηματικά στο Μαξίμου πως δεν υπάρχουν οικονομικές αντοχές για νέο «κλείσιμο της οικονομίας» - εξ ου και οι δραματικοί τόνοι που επέλεξε στο σημερινό μήνυμα για το θέμα των οικονομικών συνεπειών του lockdown ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Κατά τις πληροφορίες, οι λοιμωξιολόγοι του υπουργείου Υγείας έχουν προειδοποιήσει ότι τα έως τώρα μέτρα δεν δείχνουν να αποδίδουν και πως εάν η κυβέρνηση περιμένει δέκα ημέρες ακόμη για να σταθμίσει την αποτελεσματικότητά τους μπορεί να είναι πολύ αργά για να ανασχεθεί μια εκθετική αύξηση των κρουσμάτων.

Επίσης ενδεικτικό της κυβερνητικής αγωνίας είναι και το γεγονός  ότι ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας αποφάσισε, μαζί με τον επικεφαλής της επιτροπής εμπειρογνωμόνων Σωτήρη Τσιόδρα, να καλέσουν αύριο τους εκπροσώπους όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων στο υπουργείο προκειμένου να τους ενημερώσουν για την κατάσταση.

Το κυβερνητικό σκεπτικό είναι να καταστεί η αντιπολίτευση συνυπεύθυνη – όπως και οι πολίτες – για την αντιμετώπιση της κατάστασης. ¨Η διαφορετικά, το Μαξίμου αναζητά επειγόντως πολιτικό και κοινωνικό άλλοθι μπροστά στην απειλή πλήρους εκτροχιασμού της υγειονομικής κρίσης.

TVXS

«Μπαμπά, μαμά, τι είναι κορονοϊός;»

του Ευάγγελου Θεοδώρου 

Tους τελευταίους έξι μήνες, το κατά πόσο ο COVID-19 είναι επικίνδυνος για τη σωματική ακεραιότητα και υγεία των παιδιών, έχει συζητηθεί αρκετά. Αντίθετα, λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στην επίδραση των ιδιαίτερων συνθηκών που βιώνει ένα παιδί στην “εποχή του COVID-19”, όσον αφορά τον ψυχικό του κόσμο.

 
Πιο συγκεκριμένα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα σχετικά με όσα “νιώθει” ένα παιδί σήμερα, με τις έντονες ανακατατάξεις και διαφοροποιήσεις στη ζωή και τις συνήθειες του να αποτελούν πραγματικότητα και να επηρεάζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα του.

Τι νιώθει ένα παιδί στην εποχή του κορονοϊού;
 
“Ο «κορονοϊός» - ό,τι κ όσο ακατανόητο να είναι αυτό το «κορονοϊός» για ένα παιδί - είναι ένα από τα πολλά νέα πράγματα του κόσμου που καλείται να ανακαλύψει κ να εμπλακεί”, δηλώνει στο tvxs ο Αθανάσιος Μαρβάκης, καθηγητής στο παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ειδίκευση στην κλινική κοινωνική ψυχολογία.
 
Ο καθηγητής συνεχίζει, αναφέροντας ότι “όπως και για όλα τα άλλα πράγματα αυτού του κόσμου «προς ανακάλυψη κ εμπλοκή» έτσι κ με τον κορονοϊο η «επαφή» κ η γνωριμία δεν πραγματοποιείται άμεσα αλλά διαμεσολαβημένα – από πράξεις, λόγια, αντικείμενα. Δεδομένων των – κοινωνικών κι γνωστικών - περιορισμών των παιδιών, οι πράξεις και παραλήψεις, τα λόγια, τα αντικείμενα αυτά που διαμεσολαβούν (σ)τη σχέση τους με τον κόσμο προέρχονται αφενός από τον άμεσο κοινωνικό περίγυρο – τους γονείς, συγγενείς, γείτονες, φίλους, παιδαγωγούς”.
 
Επεξηγώντας με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια τα όσα προαναφέρει, ο κ. Μαρβάκης δηλώνει επίσης πως “το παιδί, δηλαδή, δεν «γνωρίζει» τον κορονοϊό – άμεσα, αλλά, συνήθως, ακούει (για) κάτι, μέσα από τις πράξεις/παραλήψεις, τα λόγια (κάποιοι ονομάζουν κάτι ως «κορονοϊο») και τα αντικείμενα με τα οποία έχει ή έρχεται σε επαφή. Για τα (μικρά) παιδιά σημαντικές, κυρίαρχες είναι (ακόμη) οι παραστάσεις (π.χ. εικόνες) και τα συναισθήματα που ακούν, βλέπουν, αντιλαμβάνονται – και όχι (ακόμη) «αφηρημένες» έννοιες – όπως «ιός», κλπ”. Με άλλα λόγια λοιπόν, ο κύριος Μαρβάκης, επισημαίνει την υποκειμενική υπόσταση του ερωτήματος “τι νιώθει ένα παιδί σήμερα, στην εποχή του κορονοϊού”.
 
Μάλιστα, ενδέχεται το ερώτημα αυτό να μην έχει καν βάση, αν συλλογιστεί κανείς πως η έννοια του κορονοϊού, ερμηνεύεται και επεξηγείται διαφορετικά από κάθε παιδί, ανάλογα τα ερεθίσματα που λαμβάνει (και τον τρόπο που τα σκέφτεται).  Άλλωστε, “οι πράξεις/παραλήψεις, τα λόγια, τα αντικείμενα, οι παραστάσεις κλπ. του κοινωνικού περίγυρου και των προσβάσιμων media είναι το «υλικό» με  οποίο το κάθε παιδί συν-δημιουργεί ενεργά κ δημιουργικά τον δικό του ψυχικό «κόσμο» και αναπτύσσει κ καλλιεργεί σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο”, όπως αναφέρει ο καθηγητής.

“Είναι σχεδόν αυτονόητο για τα παιδιά να καλούνται να αντιδράσουν σε πράγματα που δεν είναι αποτελέσματα δικών τους πράξεων”

Βέβαια, παρά την υποκειμενικότητα στον τρόπο ερμηνείας που αναφέρθηκε προηγουμένως, υπάρχουν ορισμένες (σχεδόν) αντικειμενικές σταθερές, οι οποίες άλλαξαν αρκετά τη ζωή και τις συνήθειες ενός παιδιού εν έτει 2020. Πιο συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για το κλείσιμο των σχολείων την Άνοιξη, την καραντίνα αλλά και την ενδεχόμενη παραμονή στο σπίτι για περισσότερες ώρες (τουλάχιστον κατά τους πρώτους μήνες της εξάπλωσης του COVID-19).

“Για τα παιδιά, είναι σχεδόν αυτονόητο να συμβαίνουν και να αλλάζουν πράγματα γύρω τους τα οποία δεν είναι αποτέλεσμα δικών τους πράξεων και στα οποία καλούνται να (αντι)δράσουν. Συνεχείς αλλαγές – και αντίστοιχες (αντι)δράσεις τους - είναι, συνεπώς, κάτι το αυτονόητο και καθημερινό”, δηλώνει ο καθηγητής Μαρβάκης, ο οποίος βέβαια επισημαίνει ότι οι σημαντικότερες επιδράσεις από τις σημερινές αλλαγές στην καθημερινότητα ενός παιδιού, χωρίζονται σε δύο.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει: “Σημαντικότερο – ως «επίδραση» - είναι αφενός το «κλίμα» που υπάρχει ή δημιουργείται γύρω από αυτήν την «αλλαγή» - είτε στον κοινωνικό περίγυρο των παιδιών ή στα media στα οποία τα παιδιά έχουν πρόσβαση. Επίσης, σημαντικό σε τέτοιες «αλλαγές» είναι οι συνέπειες για τις ευκαιρίες και δυνατότητες των παιδιών να γνωρίσουν τον κόσμο και να συμμετέχουν σ’ αυτόν. Για παράδειγμα, στο βαθμό που το σχολείο αποτελούσε έναν «ευχάριστο» χώρο κοινωνικής αλληλεπίδρασης, η έλλειψη του, ως έλλειψη ευκαιριών, συνιστά απώλεια για το παιδί – η οποία απώλεια μπορεί να επιδεινωθεί επιπλέον από την ενδεχόμενη απομόνωση, π.χ. στο σπίτι”.

Όταν εγώ ήμουν παιδί.. υπήρχε ο κορονοϊός

Βέβαια, λαμβάνοντας υπόψη τα λεγόμενα του καθηγητή, ενδεχομένως να προκύπτουν εύλογα ερωτήματα, σχετικά με το πως θα επηρεάσουν οι συγκεκριμένες συνθήκες την ευρύτερη και μελλοντική ψυχοσύνθεση του σημερινού παιδιού, και κατ’ επέκταση, του μελλοντικού ενήλικα.

Αξίζει στο σημείο αυτό βέβαια, να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τον κ. Μαρβάκη, οι ιδιάζουσες συνθήκες που ονομάζονται εν συντομία “η εποχή του κορονοϊού”, δεν είναι αποτέλεσμα του ίδιου του COVID-19 αλλά “πολύ συγκεκριμένες πολιτικές  (και παραλήψεις πολιτικών) – ως πράξεις”.

Εντός λοιπόν του συγκεκριμένου πλαισίου, γίνεται κατανοητό πως “δεν υπάρχει καμία εύκολη και απλή γραμμή «επαφής» ή και «υπαιτιότητας» που ξεκινάει από κάτι που το ονομάζουμε «κοροναϊό» και τελειώνει σε κάτι που το ονομάζουμε «ψυχοσύνθεση του παιδιού» (ως ίσως παθητικού απο/δέκτη)”, όπως αποσαφηνίζει ο καθηγητής Μαρβάκης και συνεχίζει, τονίζοντας πως “αυτό με το οποίο (και) τα παιδιά έρχονται σε επαφή – και άρα μπορεί να αποτελέσει ερέθισμα, ανάμνηση, βίωμα, κλπ. για την καλλιέργεια των σχέσεων τους με τον εαυτό τους και με τον κόσμο τους – είναι μια σειρά από ανθρώπους (σίγουρα όχι μόνο οι γονείς τους), καταστάσεις, λόγια, αντικείμενα και media στον προσβάσιμο «περίγυρο» τους που διαμορφώνουν το υλικό, το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα παιδιά καλούνται να διαμορφώσουν τις επιθυμίες και ανάγκες τους, τις δεξιότητες και σχέσεις τους, δηλαδή την προσωπικότητα τους”.

Με άλλα λόγια λοιπόν, παράγοντες όπως το γονεϊκό, κοινωνικό αλλά και πληροφοριακό περιβάλλον ενός παιδιού, παίζουν σημαντικό ρόλο, στον τρόπο με τον οποίο όλη αυτή η κατάσταση, θα αποτελέσει “ερέθισμα, ανάμνηση και βίωμα” για τη μελλοντική ψυχοσύνθεση ενός παιδιού.

Βέβαια, ενδεχομένως όλη αυτή η κατάσταση να αποτελέσει και ένα “μάθημα” για τα παιδιά του σήμερα, σύμφωνα με τον καθηγητή, όταν εκείνα πλέον θα έχουν μεγαλώσει και θα μπορούν να “αντιληφθούν τον κόσμο γύρω τους με αφηρημένες έννοιες”: “Ότι τα ίδια συνεχίζουν να παραμένουν περιορισμένα και εξαρτημένα από τους λιγοστούς πόρους που μπορούν να τους παράσχει (ή όχι) ο κοινωνικός τους περίγυρος – όσο σύγχρονες και αναπτυγμένες να αυτοαποκαλούνται οι κοινωνίες στις οποίες ζούνε.”

tvxs

Για τις κυβερνητικές ευθύνες ούτε άχνα;

Το κυβερνητικό αφήγημα περί ατομικής ευθύνης εξακολουθεί να δεσπόζει στη δημόσια συζήτηση. Κουβέντα όμως για την κρατική ευθύνη.

 του Τάσου Παππά

Το κυβερνητικό αφήγημα περί ατομικής ευθύνης εξακολουθεί να δεσπόζει στη δημόσια συζήτηση. Φροντίζουν να το συντηρούν οι κατασκευαστές του, δηλαδή ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. Φροντίζουν να το νομιμοποιούν με το επιστημονικό εκτόπισμά τους ορισμένοι επιδημιολόγοι. Φροντίζουν να το διακινούν και να το εκλαϊκεύουν τα μπουκωμένα μέσα ενημέρωσης. Αποθεώνουν τους πολίτες για την πειθαρχία τους και τους εαυτούς τους για την ετοιμότητά τους όταν τα κρούσματα μειώνονται, εγκαλούν τους πολίτες για ανευθυνότητα όταν η κατάσταση ξεφεύγει, ενοχοποιώντας τους προκαταβολικά για τις συνέπειες που θα προκληθούν από τα νέα μέτρα που θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να πάρει.

Κουβέντα όμως για την κρατική ευθύνη. Ούτε λέξη για την άρνηση της κυβέρνησης να αυξήσει το προσωπικό στα μέσα μαζικής μεταφοράς και να πυκνώσει τα δρομολόγια ώστε να μην παρατηρείται σαρδελοποίηση των επιβατών. Ποιες αποστάσεις να κρατήσεις σ’ έναν μικρό χώρο όπου στοιβάζονται άνθρωποι και ο ένας ακουμπάει τον άλλο; Ούτε λέξη για την άρνηση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε προσλήψεις εκπαιδευτικών και δημιουργία νέων αιθουσών ώστε να μη συνωστίζονται δάσκαλοι και μαθητές. Ούτε λέξη για την άρνηση της κυβέρνησης να προσλάβει επιτέλους γιατρούς και νοσηλευτές ώστε να καλυφθούν τα πολλά κενά και μην επιβαρυνθεί κι άλλο το ήδη ταλαιπωρημένο δημόσιο σύστημα υγείας.

Ούτε λέξη για το άτσαλο άνοιγμα των συνόρων τον Ιούλιο και τον Αύγουστο για να υποδεχτούμε όπως όπως τους τουρίστες, προκειμένου να μειώσουμε το κόστος για τη βαριά βιομηχανία μας. Ούτε λέξη για την επιλογή της κυβέρνησης να μην επιβάλει υγειονομικά πρωτόκολλα σε όλες τις πύλες εισόδου της χώρας. Ούτε λέξη για την αλλοπρόσαλλη τακτική των αρμόδιων υπουργών, οι οποίοι την Πέμπτη ανακοίνωναν 65% πληρότητα στα πλοία και την Παρασκευή την ανέβαζαν στο 85% χωρίς να λένε τι μεσολάβησε και τους υποχρέωσε να αλλάξουν γραμμή.

Ούτε λέξη για την αδράνεια της κυβέρνησης όταν έχει απέναντί της συμπεριφορές εκλεκτών της που παραβιάζουν τις οδηγίες που η ίδια έχει εκδώσει. Διαπραγματεύεται με την ηγεσία της Εκκλησίας, κάτι που δεν πράττει με καμία άλλη συλλογικότητα, τι θα ισχύει στους ναούς και πώς πρέπει να κινούνται στους χώρους λατρείας οι πιστοί και οι παπάδες. Και όλα αυτά δημοσίως, αδιαφορώντας για τα μηνύματα που παίρνουν οι κοινοί θνητοί. Στην ορκωμοσία της ανασχηματισμένης κυβέρνησης ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί φόραγαν, ως όφειλαν, μάσκες, αλλά οι ιερείς που τους όρκισαν δεν φόραγαν.

Και η επιτομή της υποκρισίας; Εξερχόμενος ο πρωθυπουργός έκανε παρατήρηση σε δημοσιογράφο επειδή δεν φορούσε σε ανοιχτό χώρο μάσκα, παρατήρηση που δεν έκανε στους ρασοφόρους με τους οποίους πριν από λίγα λεπτά συνυπήρχε σε κλειστό χώρο. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βγάλει από πάνω της το βάρος των ευθυνών. Αυτή τη δουλειά ξέρει, αυτή κάνει. Τα φιλικά μέσα ενημέρωσης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, προσφέρουν απλόχερα και χωρίς αστερίσκους την υποστήριξή τους γιατί δεν είναι αχάριστα. Δίνουν αφού προηγουμένως πήραν.

Έτσι γίνεται στη διαπλοκή. Άλλωστε το ταγκό, όπως λέει η φράση-κλισέ, θέλει δύο. Για την ώρα υπάρχουν οι δύο. Ως πότε; Θα το δούμε. Οι επιστήμονες όμως δεν επιτρέπεται να υποδύονται τους ανήξερους, δεν επιτρέπεται να λειτουργούν σαν κυβερνητικοί εκπρόσωποι, δεν επιτρέπεται να κρατούν τις διαφωνίες τους στις κλειστές συσκέψεις, δεν επιτρέπεται να συμπεριφέρονται με παρεξηγήσιμη μονομέρεια.

Ανάγωγα

Τόσους δικηγορικούς συλλόγους έχουμε στην Ελλάδα, υπάρχουν επίσης ενώσεις δικαστών και εισαγγελέων. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν μια δήλωση που θα αποδοκιμάζει εκείνους τους υπουργούς που παραβιάζουν το τεκμήριο αθωότητας πολιτών; Ηδη έχουν καταδικάσει, έχουν κλείσει στις φυλακές και έχουν απελάσει από τη χώρα τους κατηγορούμενους για τον εμπρησμό της Μόριας. Μήπως για τους πρόσφυγες και μετανάστες δεν ισχύει το τεκμήριο αθωότητας; Τι σόι φιλελεύθερη κυβέρνηση είναι αυτή; Τι σόι νομικό πολιτισμό υπηρετούν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης;

EFSYN

Πλάκα μάς κάνουν;

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 «Το υπουργείο Οικονομικών με στόχο τη διευκόλυνση των φορολογουμένων προχωρά σε νομοθετική ρύθμιση με την οποία δίνεται η δυνατότητα στους πολίτες είτε να καταβάλουν την πρώτη από τις έξι μηνιαίες δόσεις του ΕΝΦΙΑ έως τις 30 Σεπτεμβρίου είτε να καταβάλουν τις πρώτες δύο δόσεις του ΕΝΦΙΑ (Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου) μέχρι τις 30 Οκτωβρίου, χωρίς καμία επιπλέον προσαύξηση».

Μόνο ως χοντρή πλάκα μπορούμε να εκλάβουμε τη χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών περί «διευκόλυνσης των φορολογουμένων» με την καταβολή διπλής δόσης ΕΝΦΙΑ τον Οκτώβριο.

Υποτίθεται ότι τα εκκαθαριστικά έπρεπε να αναρτηθούν τέλος Αυγούστου. Χθες μάθαμε ότι «θα ξεκινήσουν να αναρτώνται από τις 25 Σεπτεμβρίου, αργά το απόγευμα». Σεβαστό ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη η απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ για τους περίπου 10.000 κατοίκους των 28 μικρών ακριτικών νησιών. Αλλά γιατί πρέπει να «τιμωρηθούν» οι υπόλοιποι 7 εκατ. φορολογούμενοι με τη... διευκόλυνση της διπλής δόσης;

Τι τραγικό θα συνέβαινε στα δημόσια έσοδα αν οι 6 δόσεις του ΕΝΦΙΑ απλώς μετετίθεντο κατά έναν μήνα, αφού έτσι κι αλλιώς με υπαιτιότητα της κυβέρνησης και της ΑΑΔΕ καθυστέρησαν τα εκκαθαριστικά; Θα πληττόταν η... κουλτούρα πληρωμών των έτσι κι αλλιώς εξουθενωμένων φορολογουμένων; Είπαμε: μόνο ως πλάκα στέκει η ανακοίνωση. Αλλά δεν είναι εποχή για πλάκες, σωστά;

efsyn

Ο Μεγάλος Κλαυσίγελος

 

Στον πλανήτη έχει επικρατήσει μια μεταφορά της θεωρίας του χάους σύμφωνα με την οποία το πέταγμα μιας πεταλούδας σε μια γωνιά του πλανήτη προκαλεί καταστροφή σε μια άλλη, θέλοντας να δείξει την ευαίσθητη επίδραση μεταξύ των διαφορετικών συστημάτων.  

Στην πρώιμη μορφή αυτής της μεταφοράς και επειδή οι πεταλούδες προηγουμένως υπήρξαν κάμπιες, μια κάμπια εισχωρεί στο γκαζόν της Ομόνοιας και 2 εκατ. ευρώ κάνουν φτερά από τις τσέπες των φορολογουμένων.

Με απλοϊκό τρόπο ο Κώστας Μπακογιάννης επιχείρησε να παρουσιάσει το φιάσκο  του Μεγάλου Περιπάτου ως κάτι ασήμαντο που απλώς απέτυχε και ξηλώνεται, πλην όμως  η πολιτική κατακραυγή και το ύψος της απίστευτης σπατάλης είναι επικών διαστάσεων, δείχνοντας την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο αλλά και το δημόσιο συμφέρον όσοι κατέχουν την εξουσία ως «κληρονομικό δικαίωμα».

Ο Κώστας Μπακογιάννης με χαρακτηριστική ελαφρότητα μας είπε ότι έκανε ένα τεράστιο δημόσιο έργο στο πόδι χωρίς καμία μελέτη, ότι έκανε πειράματα που αντιστέκονται ακόμη και στην πιο κοινή λογική στο πιο κεντρικό σημείο της χώρας, ότι δαπάνησε 2 εκατ. ευρώ χρήματα φορολογουμένων παρακάμπτοντας κυνικά τις διαδικασίες με το πρόσχημα της πανδημίας, ότι ταλαιπώρησε εκατομμύρια πολίτες και τελικά διαπίστωσε ότι ήταν λάθος  και άρα, ούτε γάτα ούτε ζημιά!.

Για την ακρίβεια, ακολουθώντας τις χιπστεράδικες συμβουλές  επικοινωνιολόγων γέμισε με πράσινο και κίτρινο  χρώμα το κέντρο αντιμετωπίζοντας τις ζωές των πολιτών και την πόλη ως προσωπικό του επιτραπέζιο παιχνίδι. Τελικά, η προχειρότητα, η άγνοια των πραγματικών συνθηκών και η ασχετοσύνη των συμβούλων του οδήγησαν σε ένα άνευ προηγουμένου φιάσκο και  γελοιοποίηση  με τις λαμαρινένιες ζαρντινιέρες, τις ξεραμένες ουασιγκτόνδες και τους φοίνικες που επιχείρησαν να μετατρέψουν την Πανεπιστημίου σε Μαϊάμι, δείχνοντας ότι αυτό που κυριάρχησε ήταν τελικά ένας κιτς αισθητικός νεοπλουτισμός. 

Στο τέλος της ημέρας υπονόμευσε κάθε σοβαρή συζήτηση για την αναγκαία προώθηση της βιώσιμης αστικής κινητικότητας στο κέντρο της Αθήνας, γεμίζοντας καχυποψία τους πολίτες. Γιατί πιλοτικές εφαρμογές, μπορεί κάποιος να κάνει σε μια γειτονιά ή στο σπίτι του, όχι όμως στο κέντρο της Αθήνας. Κάπως έτσι, ο Κώστας Μπακογιάννης υποστήριξε στο τέλος ότι η Ομόνοια, το άλλο φιάσκο του δημάρχου, κιτρίνισε επειδή μια κάμπια εισχώρησε στο γκαζόν.

Να ήταν μόνο η κάμπια...

tvxs