Είναι όντως νεκρό το σχέδιο Σόιμπλε περί Grexit;

Η τρόικα ήρθε, είδε και απήλθε αφήνοντας πίσω της μια ακόμη (;) εμπλοκή, η Κομισιόν – δια του αντιπροέδρου της Βλάντις Ντομπρόφσκις – έρχεται και το Μαξίμου ετοιμάζεται για τη νέα ευρωπαϊκή, πολιτική μάχη: Είναι η μάχη που θα δείξει εάν πίσω από την εμπλοκή στο, άκρως ευαίσθητο κοινωνικά, θέμα των πλειστηριασμών βρίσκεται μόνον η «συνήθης» ακαμψία της τρόικας ή εάν πρόκειται για την πρώτη υπόγεια νάρκη στην συμφωνία του Αυγούστου.
Η χαοτική απόσταση στις θέσεις πιστωτών – κυβέρνησης για την προστασία της πρώτης κατοικίας και, κυρίως, οι «σκληρά αντικοινωνικές» όπως λέει κυβερνητικός παράγοντας, αξιώσεις των πιστωτών ενεργοποιούν  βαθύτερους προβληματισμούς. Και ξαναφέρνουν στο προσκήνιο το ερώτημα εάν το σχέδιο Σόιμπλε περί Grexit έχει θαφτεί βαθιά στη νύχτα της 12ης Ιουλίου ή εάν παραμένει η κρυφή εφεδρεία των σκληρών της ευρωζώνης.
Στο Μαξίμου ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν πειστεί ότι ο «άξονας Σόιμπλε» έχει υπαναχωρήσει οριστικά στα σχέδιά του για μια ευρωζώνη των ελίτ και των δύο ταχυτήτων. Εξ ου και η ευθεία δημόσια δήλωση Τσίπρα την Παρασκευή, ενώπιον μάλιστα του Φρανσουά Ολάντ, ότι «κάποιοι θέλουν ακόμη την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη» και η προειδοποίηση ότι «δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να επαναφέρει αυτή την ανόητη συζήτηση».
Πίσω από τις προκλητικές απαιτήσεις και τις καθυστερήσεις στην αξιολόγηση κυβερνητικές πηγές βλέπουν όχι αναγκαστικά συντεταγμένο σχέδιο αλλά «μια νέα ευκαιρία για τις σκληρές φράξιες της Ευρώπης που, ενδεχομένως, εγγράφουν υποθήκες για να εξαπολύσουν την επόμενη επίθεση». Το αξιοσημείωτο είναι πως την ίδια ανησυχία δείχνουν να συμμερίζονται και άλλα ευρωπαϊκά κέντρα, με απολύτως ενδεικτικές τις επίσης δημόσιες και καθαρές αιχμές Ολάντ κατά Σόιμπλε μέσα από την ελληνική Βουλή: «Σταθήκατε στο ύψος των περιστάσεων. Εκφράσατε τις δικές σα ευαισθησίες αλλά και τη δέσμευσή σας να μείνετε στην ευρωζώνη έναντι διχαστικών δυνάμεων αλλά και διαφόρων που σας συμβούλευαν να βγείτε για λίγο…», ήταν η φράση του γάλλου προέδρου που στόχευσε ευθέως στο Βερολίνο.
Απέναντι σ’ αυτή τη λανθάνουσα αλλά εν δυνάμει απειλή, η κυβέρνηση χαράσσει την στρατηγική της σε δύο άξονες: Επιταχύνοντας αφ’ ενός και κλείνοντας όλα τα μέτωπα για να ολοκληρωθεί άμεσα η αξιολόγηση και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και επιχειρώντας αφ’ ετέρου να «κάψει» τα όποια νέα σχέδια κρίσης θέτοντας το ζήτημα σε πολιτικό, ευρωπαϊκό και διεθνές, επίπεδο.
Το μήνυμα Ολάντ ότι το θέμα των πλειστηριασμών πρέπει να συζητηθεί στο Eurogroup κι, εάν χρειαστεί, ακόμη και σε επίπεδο αρχηγών κρατών δείχνει τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να χτίσει πάνω στο έδαφος των νέων συμμαχιών που άνοιξαν τα γεγονότα και η συνθηκολόγηση του καλοκαιριού – συμμαχιών, που στην ιδανική τους έκβαση θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε έναν νέο άξονα «αντι - Σόιμπλε», ήτοι σε μια νέα πρόταση ευρωρεαλισμού μεν αλλά με διακριτό κοινωνικό πρόσημο.
Πρόκειται για έναν στόχο εξαιρετικά φιλόδοξο και αβέβαιο, αλλά η επιλογή να αναζητηθεί πολιτική λύση στο θέμα των πλειστηριασμών μπορεί να αποτελέσει και το πρώτο κρας τεστ για τη νέα διαμόρφωση των συσχετισμών στην Ευρώπη. Κατά την αυριανή άφιξη Ντομπρόφσκις θα διερευνηθούν οι προθέσεις της Κομισιόν, η κυβέρνηση θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί παράλληλα την δεδηλωμένη θέση του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι για αποσύνδεση της αξιολόγησης από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ σε πιο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα οι ρευστές πολιτικές εξελίξεις σε Πορτογαλία και Ισπανία εκτιμάται ότι μπορεί να δώσουν πρόσθετη ώθηση σ’ αυτό τον δρόμο προς την πιο πολιτική και κοινωνική Ευρώπη.
Ατυχώς, δεν πρόκειται για δρόμο χωρίς λιτότητα, πρόκειται απλά για δρόμο «ευελιξίας», όπως τουλάχιστον τον προσδιόρισε ο Φρανσουά Ολάντ…

TVXS

Προκαλεί η τρόικα: Ζητά πλειστηριασμούς για 8 στους 10 δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη

Bαθύ χάσμα και οιωνοί ρήξης εκπέμπονται μετά τη νέα, μακρά  συνάντηση Σταθάκη - Τσακαλώτου με την τρόικα για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς, ένα θέμα που αναδεικνύεται σε κομβικό πεδίο αναμέτρησης της κυβέρνησης με τους πιστωτές.
Η συνάντηση των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών με τους «4» της τρόικας διήρκεσε περίπου 4 ώρες και οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών επιμένουν σε πολύ σκληρά κριτήρια για την προστασία της κατοικίας από τους πλειστηριασμούς.
Συγκεκριμένα, για να ενταχθεί ο οφειλέτης στις διατάξεις προστασίας του νόμου Κατσέλη ζητούν η αντικειμενική αξία του ακινήτου να μην ξεπερνά τα 120.000 ευρώ, οι συνολική οφειλή να έχει ως πλαφόν το ίδιο όριο (120.000 ευρώ) και να υπάρχει κλιμακωτό εισοδηματικό κριτήριο που αγγίζει το όριο της φτώχειας - δηλαδή, να ξεκινά από τις 8.180 ευρώ για άγαμο, να φθάνει τις 13.917 ευρώ για ζευγάρι και να προσαυξάνεται κατά 3.350 ευρώ για κάθε παιδί έως τρία παιδιά.
Κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν ότι εάν τα κριτήρια αυτά γίνουν αποδεκτά θα βρεθούν αυτομάτως εκτός προστατευτικών διατάξεων περίπου 8 στους 10 οφειλέτες (ποσοστό 17,3%) που έχουν ληξιπρόθεσμα δάνεια κι έχουν ενταχθεί ή επιδιώκουν να ενταχθούν στο νόμο Κατσέλη.
«Υπάρχει απόσταση» δήλωσε μετά το τέλος της συνάντησης υψηλόβαθμος παράγοντας του υπουργείου Οικονομίας, ενώ κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών ανέφεραν ότι «η κυβέρνηση είναι ανυποχώρητη» στο θέμα των κόκκινων δανείων και δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο να αναζητηθεί πλέον «πολιτική λύση». Το θέμα της δανείων και των πλειστηριασμών, πάντως, θα αποτελέσει το αντικείμενο και νέου, του τρίτου, ραντεβού των υπουργών με την τρόικα αύριο.
Ενδεικτικό είναι και το μήνυμα που στέλνουν πηγές του Μαξίμου τονίζοντας ότι είναι «ζήτημα αρχής για την κυβέρνηση η σταθερή επιμονή στην προστασία της πρώτης κατοικίας για τους οικονομικά αδύναμους».
Η ελληνική πλευρά προσήλθε στη σημερινή διαβούλευση με ελαφρώς τροποοιημένη, συμβιβαστική πρόταση σε σχέση με χθες, η οποία προβλέπει όριο αντικειμενικής αξίας ακινήτου τα 200.000 ευρώ για ένα άτομο, 250.000 ευρώ για ζευγάρι, το οποίο να προσαυξάνεται κατά 25.000 για κάθε παιδί μέχρι τρία. Οι συνολικές οφειλές μπορούν να ανέρχονται έως και τις 200.000 ευρώ και το εισοδηματικό κριτήριο στα 35.000 ευρώ.
Κατά τις ίδιες πηγές, η εν λόγω πρόταση καλύπτει περίπου 7 στους 10 δανειολήπτες που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές (ποσοστό 72,4%).

tvxs

Στίγκλιτς: Πρόβατον επί σφαγήν η Ελλάδα...

Την άποψη ότι το νέο μνημόνιο δεν έχει λογική ούτε για την Ελλάδα, ούτε για τους πιστωτές της χώρας εκφράζει σε νέο άρθρο του στους New York Times ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς. Ο Στίγλιτς αναλύει την επανάληψη της «λάθος συνταγής» και τα συμφέροντα πίσω από την εφαρμογή της.
Καταλήγοντας δικαιολογεί τον τίτλο του άρθρου του «Ελλάδα: Πρόβατον επί σφαγήν» γράφοντας: «Προς το παρόν η ελληνική κυβέρνηση έχει συμβιβαστεί, καταλήγει ο Τζόσεφ Στίγκλιτς. «Για την ώρα, η Ελληνική κυβέρνηση έχει συνθηκολογήσει. Ίσως, καθώς η χαμένη πενταετία γίνεται χαμένη δεκαετία, καθώς η πολιτική γίνεται όλο και πιο άσχημη, καθώς αυξάνονται οι αποδείξεις ότι οι πολιτικές αυτές έχουν αποτύχει, η τρόικα θα έλθει στα συγκαλά της. Η Ελλάδα χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους, καλύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πιο λογικούς στόχους για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι η τρόικα θα κάνει αυτό που κάνει τα τελευταία πέντε χρόνια: να επιρρίψει τις ευθύνες στο θύμα».

Ολόκληρο το άρθρο:
Καθώς η ελληνική κρίση προχωράει στο επόμενο στάδιό της, η Γερμανία, η Ελλάδα και η «τριανδρία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (γνωστότερης ως «τρόικα») έχουν όλοι δεχθεί σοβαρές επικρίσεις. Αν και υπάρχει μπόλικη ευθύνη για να τη μοιραστούν, δεν θα πρέπει να «χάνουμε» αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Παρακολουθώ στενά αυτή την Ελληνική τραγωδία εδώ και πέντε χρόνια και έχω ασχοληθεί με τους εμπλεκόμενους από όλες τις πλευρές. Έχοντας περάσει την τελευταία εβδομάδα στην Αθήνα, μιλώντας σε απλούς πολίτες, νέους και ηλικιωμένους, καθώς και με νυν και πρώην αξιωματούχους, έχω καταλήξει στην άποψη ότι έχει να κάνει με πολλά περισσότερα από την Ελλάδα και το ευρώ.
Κάποιοι από τους βασικούς νόμους που απαιτεί η τρόικα αφορούν τη φορολογία και τις δαπάνες και την ισορροπία μεταξύ των δύο, και κάποιοι αφορούν τους κανόνες και τις ρυθμίσεις που επηρεάζουν συγκεκριμένες αγορές. Το εντυπωσιακό με το νέο πρόγραμμα (που ονομάζεται το «τρίτο μνημόνιο») είναι ότι και στις δυο περιπτώσεις δεν έχει λογική ούτε για την Ελλάδα ούτε για τους πιστωτές της χώρας.
Καθώς διάβαζα τις λεπτομέρειες, είχα την αίσθηση του déjà vu. Ως επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας στα τέλη της δεκαετίας του 1990, είδα από πρώτο χέρι στην Ανατολική Ασία τις καταστροφικές επιπτώσεις των προγραμμάτων που επιβλήθηκαν στις χώρες που είχαν στραφεί για βοήθεια στο ΔΝΤ. Αυτό προέκυψε όχι μόνο από τη λιτότητα, αλλά και από τις επονομαζόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπου πολύ συχνά το ΔΝΤ ξεγελάστηκε και επέβαλε απαιτήσεις που ευνοούσαν συγκεκριμένα συμφέροντα έναντι άλλων. Υπήρχαν εκατοντάδες όροι, ορισμένοι μικροί, ορισμένοι μεγάλοι, πολλοί άσχετοι, ορισμένοι σωστοί, ορισμένοι ξεκάθαρα λάθος, με τους περισσότερους να μην 'πιάνουν' τις μεγάλες αλλαγές που πραγματικά απαιτούνταν.
Το 1998 στην Ινδονησία, είδα το πώς το ΔΝΤ κατέστρεψε το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Θυμάμαι την εικόνα του Miche Camdessus, του γενικού διευθυντή του ΔΝΤ τότε, να στέκεται πάνω από τον πρόεδρο Suharto καθώς η Ινδονησία παρέδιδε την οικονομική της κυριαρχία. Σε συνάντηση στην Κουάλα Λουμπούρ τον Δεκέμβριο του 1997, προειδοποίησα πως θα υπήρχε αιματοχυσία στους δρόμους μέσα σε έξι μήνες• οι ταραχές ξέσπασαν πέντε μήνες αργότερα στην Τζακάρτα και αλλού στην Ινδονησία. Τόσο πριν όσο και μετά την κρίση στην Ανατολική Ασία, και στις κρίσεις στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική (πιο πρόσφατα στην Αργεντινή), τα προγράμματα αυτά απέτυχαν, μετατρέποντας τις οικονομικές επιβραδύνσεις σε υφέσεις και σε μεγάλες υφέσεις. Νόμιζα ότι είχαν πάρει τα μαθήματα από αυτές τις αποτυχίες, και έτσι εξεπλάγην που η Ευρώπη, ξεκινώντας πριν από πέντε χρόνια, θα επέβαλε το ίδιο αυστηρό και αναποτελεσματικό πρόγραμμα σε κάποιο δικό της μέλος.
Άσχετα από το αν θα εφαρμοστεί σωστά ή όχι το πρόγραμμα, θα οδηγήσει σε μη βιώσιμα επίπεδα χρέους, όπως έγινε και με την παρόμοια προσέγγιση στην Αργεντινή: οι μακροοικονομικές πολιτικές που απαιτούνται από την τρόικα θα οδηγήσουν σε βαθύτερη ύφεση την Ελλάδα. Γι' αυτό η νυν γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, είπε πως πρέπει να υπάρξει αυτό που κατ' ευφημισμόν λέγεται «αναδιάρθρωση χρέους» - δηλαδή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μια διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους. Έτσι, το πρόγραμμα της τρόικας είναι ασυνάρτητο: οι Γερμανοί λένε πως δεν θα υπάρξει διαγραφή και πως το ΔΝΤ πρέπει να συμμετέχει στο πρόγραμμα. Όμως το ΔΝΤ δεν μπορεί να συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα στο οποίο το επίπεδο χρέους δεν είναι βιώσιμο, και τα χρέη της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμα.
Η λιτότητα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την τρέχουσα ύφεση της Ελλάδας –μια πτώση του ΑΕΠ κατά 25% από το 2008, ένα επίπεδο ανεργίας στο 25% και με την ανεργία των νέων σε διπλάσιο επίπεδο. Όμως αυτό το νέο πρόγραμμα εντείνει την πίεση ακόμα περισσότερο: ένας στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μέχρι το 2018 (από περίπου 1% φέτος). Τώρα, αν οι στόχοι δεν επιτευχθούν –και είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα επιτευχθούν λόγω του σχεδιασμού του ίδιου του προγράμματος- θα επιβληθούν αυτόματα επιπλέον δόσεις λιτότητας. Πρόκειται για έναν ενσωματωμένο αποσταθεροποιητή. Το υψηλό επίπεδο ανεργίας θα οδηγήσει σε μείωση των μισθών, όμως η τρόικα δεν φαίνεται ικανοποιημένη από τον ρυθμό μείωσης του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Το τρίτο μνημόνιο απαιτεί επίσης τον «εκσυγχρονισμό» των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που σημαίνει την αποδυνάμωση των συνδικάτων μέσω της αντικατάστασης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Τίποτα από αυτά δεν έχει λογική ακόμα και από την οπτική γωνία των πιστωτών. Είναι σαν την φυλακή των οφειλετών του 19ου αιώνα. Όπως οι φυλακισμένοι οφειλέτες δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν το εισόδημα που θα τους επέτρεπε να αποπληρώσουν τα χρέη τους, έτσι και η όλο και βαθύτερη ύφεση στην Ελλάδα θα καταστήσει τη χώρα όλο και πιο ανίκανη να αποπληρώσει τα χρέη της.
Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις χρειάζονται, όπως και στην Ινδονησία, όμως υπερβολικά πολλές από αυτές που απαιτούνται ελάχιστη σχέση έχουν με την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Η λογική πίσω από πολλές βασικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν έχει εξηγηθεί σωστά, ούτε στον Ελληνικό λαό ούτε στους οικονομολόγους που προσπαθούν να τις κατανοήσουν. Απουσία τέτοιας εξήγησης, υπάρχει μια διαδεδομένη πεποίθηση στην Ελλάδα πως συγκεκριμένα συμφέροντα εντός και εκτός της χώρας χρησιμοποιούν την τρόικα για να πετύχουν αυτό που δεν θα μπορούσαν μέσω πιο δημοκρατικών διαδικασιών.
Σκεφτείτε την περίπτωση του γάλακτος. Οι Έλληνες ευχαριστιούνται το φρέσκο γάλα τους, που παράγεται τοπικά και που προμηθεύεται γρήγορα. Όμως οι Ολλανδοί και άλλοι ευρωπαίοι γαλακτοπαραγωγοί θα ήθελαν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους με το να φαίνεται ότι το δικό τους γάλα, που μεταφέρεται από μεγάλη απόσταση και είναι λιγότερο φρέσκο, είναι το ίδιο φρέσκο με το τοπικό προϊόν. Το 2014 η τρόικα ανάγκασε την Ελλάδα να αφαιρέσει την σήμανση «φρέσκο» από το πραγματικά φρέσκο γάλα της και να παρατείνει την επιτρεπόμενη διάρκεια ζωής του γάλακτος. Τώρα απαιτεί να καταργηθεί πλήρως ο κανόνας της διάρκειας ζωής πέντε ημερών για το παστεριωμένο γάλα. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι μεγάλοι παραγωγοί πιστεύουν πως μπορούν να «νικήσουν» τους μικρούς παραγωγούς της Ελλάδας.
Θεωρητικά, οι Έλληνες καταναλωτές θα επωφελούνταν από τις χαμηλότερες τιμές, ακόμα και αν έπρεπε να υποστούν την χαμηλότερη ποιότητα. Πρακτικά, η νέα λιανική αγορά απέχει πολύ από το να είναι ανταγωνιστική, και οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν πως οι χαμηλότερες τιμές σε μεγάλο βαθμό δεν πέρασαν στους καταναλωτές. Η δική μου έρευνα από καιρό επικεντρώνεται στη σημασία της πληροφόρησης και στο πώς συχνά οι εταιρείες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την έλλειψη πληροφόρησης. Αυτή είναι μια ακόμα τέτοια περίπτωση.
Ένα υποβόσκον πρόβλημα στην Ελλάδα, τόσο στην οικονομία όσο και στην πολιτική της χώρας, είναι ο ρόλος μιας ομάδας εύπορων ανθρώπων που ελέγχουν τομείς-κλειδιά, περιλαμβανομένων των τραπεζών και των μέσων ενημέρωσης, τους επωνομαζόμενους Έλληνες ολιγάρχες. Είναι αυτοί που αντιστάθηκαν στις αλλαγές που ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προσπάθησε να εφαρμόσει για να αυξήσει τη διαφάνεια και να αναγκάσει για μεγαλύτερη συμμόρφωση μέσω μιας πιο προοδευτικής φορολογικής δομής. Οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις που θα περιόριζαν τη δράση των Ελλήνων ολιγαρχών σε μεγάλο βαθμό έχουν παραμείνει εκτός ατζέντας –κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η τρόικα κατά το παρελθόν κατά καιρούς φαίνονταν να είναι στο πλευρό τους.
Καθώς έγινε από νωρίς ξεκάθαρο ότι οι Ελληνικές τράπεζες θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν, ήταν λογικό να απαιτηθούν δικαιώματα ψήφου για την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό ήταν απαραίτητο ώστε να διασφαλιστεί πως θα σταματήσει ο πολιτικά επηρεαζόμενος δανεισμός, περιλαμβανομένων των δανείων προς τα ολιγαρχικά ΜΜΕ. Όταν ξεκίνησε και πάλι αυτός ο δανεισμός –ακόμα και σε εταιρείες ΜΜΕ που από καθαρά εμπορικούς λόγους δεν θα έπρεπε να λάβουν δάνεια- η τρόικα έκανε τα στραβά μάτια. Σιώπησε επίσης όταν έγιναν προτάσεις για να ανακληθούν οι σημαντικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Παπανδρέου για τη διαφάνεια και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, που οδήγησαν σε δραστική μείωση των τιμών των φαρμάκων και έβαλαν φρένο στην οικογενειοκρατία.
Κανονικά, το ΔΝΤ προειδοποιεί για τους κινδύνους της υψηλής φορολόγησης. Ωστόσο, στην Ελλάδα, η τρόικα επιμένει σε υψηλούς πραγματικούς φορολογικούς συντελεστές ακόμα για τα πολύ χαμηλά εισοδήματα. Όλες οι πρόσφατες Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει την σημασία της αύξησης των φορολογικών εσόδων, όμως η λανθασμένη φορολογική πολιτική μπορεί να συμβάλει στην καταστροφή μιας οικονομίας. Σε μια οικονομία που το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν λειτουργεί σωστά, που οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν πρόσβαση στην πίστη, η τρόικα απαιτεί οι Ελληνικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων των οικογενειακών επιχειρήσεων, να πληρώσουν προκαταβολικά όλους τους φόρους τους, στην αρχή του έτους, πριν καν βγάλουν λεφτά και πριν καν γνωρίσουν ποιο θα είναι το εισόδημά τους. Η απαίτηση αυτή έχει στόχο να μειώσει την φοροδιαφυγή, όμως στις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η Ελλάδα, καταστρέφει τις μικρές επιχειρήσεις και αυξάνει το αίσθημα έχθρας τόσο έναντι της κυβέρνησης όσο και έναντι της τρόικας.
Η απαίτηση αυτή φαίνεται πως βρίσκεται σε αντίθεση και με άλλες απαιτήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα: να καταργήσει την διασυνοριακή παρακράτηση φόρου, δηλαδή την παρακράτηση φόρων επί χρημάτων που αποστέλλονται από την Ελλάδα σε ξένους επενδυτές. Αυτή η παρακράτηση φόρου είναι στοιχείο ενός καλού φορολογικού συστήματος σε χώρες όπως ο Καναδάς και αποτελεί ένα κρίσιμο κομμάτι της είσπραξης φόρων. Προφανώς, είναι λιγότερο σημαντικό να διασφαλιστεί ότι οι ξένοι πληρώνουν τους φόρους τους, απ' ότι να πληρώνουν οι Έλληνες.
Υπάρχουν πολλά ακόμα περίεργα στοιχεία των πακέτων διάσωσης της τρόικας, εν μέρει διότι κάθε μέλος της τρόικας έχει το δικό του «αγαπημένο φάρμακο». Όπως προειδοποιούν και οι γιατροί, μπορούν να υπάρξουν επικίνδυνες αλληλεπιδράσεις. Η μάχη, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Δεν αφορά καν μόνο τα χρήματα, αν και συγκεκριμένα συμφέροντα στην υπόλοιπη Ευρώπη και ορισμένα εντός της ίδιας της Ελλάδας έχουν εκμεταλλευτεί την τρόικα για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα σε βάρος του απλού Έλληνα πολίτη και της συνολικής οικονομίας της χώρας. Αυτό είναι κάτι που είδα επανειλημμένως από πρώτο χέρι όταν βρισκόμουν στην Παγκόσμια Τράπεζα, κυρίως στην Ινδονησία. Όταν μια χώρα είναι κάτω, μπορούν να γίνουν όλων των ειδών οι πονηριές.
Όμως αυτές οι διαμάχες πολιτικής στην πραγματικότητα αφορούν την ιδεολογία και την εξουσία. Όλοι το γνωρίζουμε. Και κατανοούμε πως δεν πρόκειται απλώς για μια ακαδημαϊκή διαμάχη μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς. Ορισμένοι από την Δεξιά επικεντρώνονται στην πολιτική μάχη: οι σκληροί όροι που έχουν επιβληθεί στην αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποτελούν προειδοποίηση σε οποιονδήποτε στην Ευρώπη αναφορικά με το τι μπορεί να πάθει αν αντισταθεί. Ορισμένοι επικεντρώνονται στην οικονομική μάχη: η ευκαιρία να επιβληθεί στην Ελλάδα ένα οικονομικό πλαίσιο που δεν θα μπορούσε να υιοθετηθεί με άλλον τρόπο.
Πιστεύω πως οι πολιτικές που επιβάλλονται δεν θα λειτουργήσουν, πως θα έχουν ως αποτέλεσμα μια ύφεση χωρίς τέλος, απαράδεκτα επίπεδα ανεργίας και αενάως αυξανόμενη ανισότητα. Πιστεύω όμως επίσης στην δημοκρατική διαδικασία –ότι ο τρόπος για να επιτευχθεί το οποιοδήποτε πλαίσιο θεωρεί κανείς ότι είναι καλό για την οικονομία είναι η πειθώς και όχι ο εξαναγκασμός. Η δύναμη των ιδεών είναι κατά αυτών που επιβάλλονται και απαιτούνται από την Ελλάδα. Η λιτότητα είναι αντιφατική• ο περιεκτικός καπιταλισμός –η αντίθεση αυτού που δημιουργεί η τρόικα- είναι ο μοναδικός τρόπος για να δημιουργηθεί μια μοιρασμένη και βιώσιμη ευημερία.
Για την ώρα, η Ελληνική κυβέρνηση έχει συνθηκολογήσει. Ίσως, καθώς η χαμένη πενταετία γίνεται χαμένη δεκαετία, καθώς η πολιτική γίνεται όλο και πιο άσχημη, καθώς αυξάνονται οι αποδείξεις ότι οι πολιτικές αυτές έχουν αποτύχει, η τρόικα θα έλθει στα συγκαλά της. Η Ελλάδα χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους, καλύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πιο λογικούς στόχους για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι η τρόικα θα κάνει αυτό που κάνει τα τελευταία πέντε χρόνια: να επιρρίψει τις ευθύνες στο θύμα.

tvxs

Επιτροπή για το Χρέος: Είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο

«Η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει, διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο». Αυτό αναφέρεται στα συμπεράσματα της προκαταρκτικής έκθεσης της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος .
Ακολουθεί αναλυτικά η Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους:
Σύνοψη
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να συνεχίσει τα αποτυχημένα προγράμματα μακροοικονομικής προσαρμογής που της επέβαλαν οι δανειστές και στο να προχωρήσει, σπάζοντας τα δεσμά του χρέους, σε μια αληθινή αλλαγή. Πέντε χρόνια αφότου ξεκίνησαν τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, η χώρα παραμένει βυθισμένη σε κρίση –οικονομική και κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική. Το μαύρο κουτί του χρέους μένει σφραγισμένο, και μέχρι πρότινος κανένας επίσημος φορέας, ελληνικός ή ξένος, δεν επεδίωξε να φέρει στο φως την αλήθεια για το πώς και γιατί η χώρα καθυποτάχθηκε στο καθεστώς της Τρόικας. Το χρέος, στο όνομα του οποίου ισοπεδώθηκαν τα πάντα, παραμένει ο γνώμονας της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής, που οδήγησε στη βαθύτερη και πιο μακρόχρονη ύφεση σε ευρωπαϊκό έδαφος και σε καιρό ειρήνης.
Επείγει λοιπόν να εξετασθεί μεθοδικά, και είναι κοινωνική μας ευθύνη, μια σειρά νομικών, κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων σε σχέση με το χρέος. Για ν’ αποκριθεί σ’ αυτή την ανάγκη η Βουλή των Ελλήνων σύστησε τον Απρίλιο του 2015 την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος. Η εντολή που ανατέθηκε στην Επιτροπή Αλήθειας ήταν να ερευνήσει πώς δημιουργήθηκε και διογκώθηκε το δημόσιο χρέος, με ποιούς τρόπους και για ποιούς λόγους συνάφθηκε, και πώς επηρέασαν την οικονομία και τη ζωή του ελληνικού λαού οι καταναγκαστικές προϋποθέσεις (αιρεσιμότητες, conditionalities) οι οποίες συνόδευαν τα νέα δάνεια. Και επίσης να κάνει γνωστά στο εσωτερικό και το εξωτερικό τα ζητήματα που συνδέονται με το ελληνικό δημόσιο χρέος, καθώς και να ερευνήσει ποιές επιλογές υπάρχουν για την κατάργηση του, και ποιά επιχειρήματα μπορούν να διατυπωθούν σχετικά.
Η Επιτροπή Αλήθειας παρουσιάζει στην Προκαταρκτική Έκθεση τα προσωρινά της πορίσματα, τα οποία δείχνουν ότι ολόκληρο το πρόγραμμα προσαρμογής, στο οποίο καθυποτάχθηκε η Ελλάδα, ήταν και παραμένει ένα πρόγραμμα με σαφείς πολιτικές στοχεύσεις. Ο τεχνικός χαρακτήρας των μακροοικονομικών μεταβλητών και των προβλέψεων για την εξέλιξη του χρέους επέτρεψε, μολονότι αυτοί οι αριθμοί επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την ίδια την επιβίωση των ανθρώπων, οι συζητήσεις για το χρέος να μείνουν μέχρις στιγμής σε τεχνικό επίπεδο, και ειδικότερα να εστιαστούν στο ερώτημα αν οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα διευκολύνουν την αποπληρωμή του χρέους. Αυτήν ακριβώς την επιχειρηματολογία αμφισβητούν τα γεγονότα που περιλαμβάνονται στην Έκθεση.
Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας. Ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο.
Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι η μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εξαρχής προδήλως γνωστή ευθύς στους διεθνείς δανειστές, τις ελληνικές αρχές και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Μολαταύτα οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έκρυψαν την αλήθεια από τους πολίτες παριστάνοντας ότι δήθεν η διάσωση αφορούσε την Ελλάδα και όχι τις τράπεζες, και συνάμα εξυφαίνοντας μια αφήγηση που στόχευε να εμφανίσει τον ελληνικό πληθυσμό σαν δήθεν άξιο των αδικοπραξιών των δανειστών.
Τα ποσά που διατέθηκαν μέσω των προγραμμάτων διάσωσης (μνημονίων) του 2010 και του 2012 ελέγχονταν από το εξωτερικό μέσα από περίπλοκες διευθετήσεις, οι οποίες απέκλειαν κάθε δημοσιονομική αυτονομία. Οι δανειστές υπαγόρευσαν αυστηρά τον τρόπο διάθεσης των δανειακών κεφαλαίων ‘διάσωσης’, και έτσι είναι αποκαλυπτικό ότι κατευθύνθηκαν στην κάλυψη των τρεχουσών δημόσιων δαπανών λιγότερα από τα 10% των κεφαλαίων που εισπράχθηκαν.
Η Προκαταρκτική Έκθεση παρουσιάζει μια πρώτη χαρτογράφηση των κεντρικών προβλημάτων και ζητημάτων του δημόσιου χρέους. Επισημαίνει τις κομβικής σημασίας παρανομίες οι οποίες συνδέθηκαν με τη σύναψη των δανείων, και ανιχνεύει τη νομική θεμελίωση επάνω στην οποία μπορεί να βασιστεί η μονομερής αναστολή της αποπληρωμής του.
Τα ευρήματά της εκτίθενται σε εννέα κεφάλαια, ως ακολούθως:
Το Πρώτο Κεφάλαιο, Το χρέος πριν από την Τρόικα, αναλύει την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η διόγκωση του χρέους δεν οφειλόταν στις δήθεν υπέρμετρες δημόσιες δαπάνες, οι οποίες στην πραγματικότητα παρέμεναν χαμηλότερες από τις δημόσιες δαπάνες άλλων χωρών της ευρωζώνης. Οφειλόταν μάλλον στην πληρωμή εξαιρετικά υψηλών επιτοκίων δανεισμού στους πιστωτές, στις υπερβολικά υψηλές και αδικαιολόγητες στρατιωτικές δαπάνες, στην απώλεια φορολογικών εσόδων εξαιτίας των αθέμιτων εκροών κεφαλαίου, στην ανακεφαλαιοποίηση ιδιωτικών τραπεζών από το κράτος, και στις διεθνείς ανισορροπίες οι οποίες δημιουργήθηκαν από την ελαττωματική σχεδίαση της ίδιας της Νομισματικής Ένωσης. Η υιοθέτηση του ευρώ οδήγησε σε δραστική αύξηση του ιδιωτικού χρέους στην Ελλάδα, στο οποίο βρέθηκαν εκτεθειμένες όχι μόνον οι ελληνικές, αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Το γεγονός αυτό κλιμάκωσε μια τραπεζική κρίση το 2009, που με τη σειρά της επιβάρυνε το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, υπερτονίζοντας τη σημασία των δημόσιων ελλειμάτων και του δημόσιου χρέους, βοήθησε το 2009 να παρασταθεί η εξελισσόμενη τραπεζική κρίση σαν κρίση δημόσιου χρέους.
Το Δεύτερο Κεφάλαιο, Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους, 2010-2015, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρώτη δανειακή σύμβαση, του 2010, αποσκοπούσε πρωταρχικά στη διάσωση των ελληνικών και άλλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών, και επέτρεψε στις τελευταίες να μειώσουν την έκθεσή τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.
Το Τρίτο Κεφάλαιο, Το ελληνικό δημόσιο χρέος ανά δανειστή, 2015, παρουσιάζει την εριζόμενη φύση του σημερινού ελληνικού χρέους, σκιαγραφώντας τα κεντρικά χαρακτηριστικά των δανείων, τα οποία αναλύονται παρακάτω, στο Όγδοο Κεφάλαιο.
Το Τέταρτο Κεφάλαιο, Μηχανισμοί του συστήματος χρέους στην Ελλάδα, αποκαλύπτει τους μηχανισμούς που κατασκευάστηκαν μέσα από τις δανειακές συμβάσεις, από τον Μάιο του 2010 και μετά. Οι μηχανισμοί αυτοί δημιούργησαν ένα βαρύ φορτίο νέου χρέους προς τα άλλα κράτη της ευρωζώνης και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ, EFSF), ενώ παράλληλα παρήγαγαν καταχρηστικά κόστη, βαθαίνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την κρίση. Οι μηχανισμοί αυτοί αποκαλύπτουν πώς το μεγαλύτερο μέρος των δανειακών κεφαλαίων μεταβιβάστηκε απευθείας στους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς. Αντί να ωφελήσουν την Ελλάδα επιτάχυναν, με τη χρήση χρηματοπιστωτικών εργαλείων, τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων.
Το Πέμπτο Κεφάλαιο, Αιρεσιμότητες εναντίον βιωσιμότητας, παρουσιάζει πώς οι δανειστές επέβαλαν, μαζί με τις δανειακές συμβάσεις, παραβιαστικές αιρεσιμότητες οι οποίες εξάλειψαν άμεσα την οικονομική βιωσιμότητα του χρέους. Αυτές οι αιρεσιμότητες (προϋποθέσεις), στις οποίες οι δανειστές εξακολουθούν να επιμένουν, μείωσαν το ΑΕΠ και αύξησαν τον δημόσιο δανεισμό, επιβαρύνοντας επομένως την αναλογία δημόσιου χρέους / ΑΕΠ, και καθιστώντας έτσι το δημόσιο χρέος ακόμη λιγότερο βιώσιμο. Επιπλέον, επέφεραν δραματικές αλλαγές στην κοινωνία και προκάλεσαν ανθρωπιστική κρίση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί σήμερα να θεωρηθεί εντελώς μη βιώσιμο.
Το Έκτο Κεφάλαιο, Οι επιπτώσεις των ‘προγραμμάτων διάσωσης’ στα ανθρώπινα δικαιώματα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα τα οποία επιβλήθηκαν στο πλαίσιο των λεγόμενων ‘προγραμμάτων διάσωσης’ έπληξαν άμεσα τις συνθήκες ζωής του ελληνικού λαού και παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία ωστόσο οφείλουν, τόσο η Ελλάδα όσο και οι εταίροι της, να σέβονται, να προστατεύουν και να προάγουν σύμφωνα με το εσωτερικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Οι δραστικές προσαρμογές, που επιβλήθηκαν στην ελληνική οικονομία και σε ολόκληρη την κοινωνία, προκάλεσαν ραγδαία υποβάθμιση του επιπέδου ζωής και παραμένουν ασύμβατες προς την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το Έβδομο Κεφάλαιο, Νομικά ζητήματα σχετικά με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, αναλύει ότι υπήρξε παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από την πλευρά τόσο της ίδιας της Ελλάδας όσο και των δανειστών της, δηλαδή των (πιστωτριών) χωρών της ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που επέβαλαν τα μέτρα αυτά στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες (κράτη και όργανα ή θεσμοί) παρέλειψαν να εκτιμήσουν τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συνεπάγονταν οι πολιτικές που οι ίδιοι επέβαλαν στην Ελλάδα και, επιπλέον, παραβίασαν άμεσα το ελληνικό Σύνταγμα απογυμνώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα από τα περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματά της. Οι συμφωνίες συμπεριλαμβάνουν καταχρηστικούς όρους, που πρακτικά καταναγκάζουν την Ελλάδα να παραδώσει στους δανειστές σημαντικές πλευρές της εθνικής της κυριαρχίας. Αυτό αποτυπώνεται στη ρήτρα εφαρμογής του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου στις δανειακές συμβάσεις, η οποία διευκόλυνε την παράκαμψη του ελληνικού Συντάγματος αλλά και των διεθνών υποχρεώσεων σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του εθιμικού δικαίου, πολλές ενδείξεις κακόπιστης συμπεριφοράς εκ μέρους των συμβαλλόμενων μερών, και ο καταχρηστικός χαρακτήρας αυτών των συμβάσεων καθιστούν τις συναφθείσες συμβάσεις άκυρες.
Το Όγδοο Κεφάλαιο, Αποτίμηση του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου, και μη βιώσιμου χαρακτήρα του χρέους, παρέχει μια αποτίμηση του ελληνικού δημόσιου χρέους με βάση τους ορισμούς του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου, και μη βιώσιμου χρέους, τους οποίους υιοθέτησε η Επιτροπή Αλήθειας. Το Όγδοο Κεφάλαιο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, είναι μη βιώσιμο, διότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να το εξυπηρετήσει χωρίς να πλήξει καίρια την ικανότητά της να αναποκρίνεται στις βασικές υποχρεώσεις της για προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επιπλέον, το κεφάλαιο περιέχει στοιχεία για ενδεικτικές περιπτώσεις παράνομου, αθέμιτου, και επονείδιστου χρέους προς κάθε έναν δανειστή.
Το χρέος προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η σύναψή του έγινε κατά παράβαση του καταστατικού του ίδιου του ΔΝΤ, ενώ επιπλέον οι όροι του παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα, το διεθνές εθιμικό δίκαιο, και τις συνθήκες τις οποίες έχει κυρώσει η Ελληνική Δημοκρατία. Είναι επίσης αθέμιτο, διότι οι όροι του επιβάλλουν πολιτικές οι οποίες παραβιάζουν τις υποχρεώσεις προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τέλος, είναι επονείδιστο (απεχθές), διότι το ΔΝΤ γνώριζε ότι τα μέτρα τα οποία επέβαλλαν οι πολιτικές του ήταν αντιδημοκρατικά και αναποτελεσματικά, και θα οδηγούσαν σε σοβαρές παραβιάσεις των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων.
Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η ΕΚΤ υπερέβη τις αρμοδιότητές της επιβάλλοντας, μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα, την εφαρμογή των προγραμμάτων μακροοικονομικής προσαρμογής (λόγου χάρη, την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας). Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι επίσης αθέμιτο και επονείδιστο, διότι ο κύριος λόγος ύπαρξης του Προγράμματος Αγοράς Ομολόγων (Securities Market Programme, SMP) ήταν να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, επιτρέποντας στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους.
Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παρέχει  δάνεια χωρίς μετρητά (cash-less loans) τα οποία πρέπει να θεωρηθούν παράνομα, επειδή παραβιάζουν όχι μόνον το Άρθρο 122(2) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ/TFEU), αλλά και πολλά κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, καθώς και πολιτικές ελευθερίες. Περαιτέρω, η Συμφωνία Πλαίσιο (Framework Agreement) του ΕΤΧΣ, του 2010, καθώς και η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Agreement) του 2012, περιλαμβάνουν πολλαπλούς καταχρηστικούς όρους, οι οποίοι αποκαλύπτουν σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά από την πλευρά του δανειστή. Το ΕΤΧΣ παραβιάζει επίσης με τη δράση του τις δημοκρατικές αρχές, γεγονός που καθιστά αυτά τα συγκεκριμένα χρέη αθέμιτα και επονείδιστα.
Τα διμερή δάνεια πρέπει να θεωρηθούν παράνομα διότι παραβιάζουν τη διαδικασία που προβλέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα. Κατά τη σύναψή τους υπήρξε σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά εκ μέρους των δανειστών, ενώ επίσης περιέχουν όρους που παραβιάζουν το νόμο και τη δημόσια τάξη. Τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές δίκαιο παραβιάστηκαν κατά τη σχεδίαση των μακροοικονομικών προγραμμάτων, προκειμένου να παρακαμφθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον τα διμερή δάνεια είναι αθέμιτα, διότι δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού, αλλά απλώς επέτρεψαν στους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας να σώσουν τους εαυτούς τους. Τέλος, τα διμερή δάνεια είναι επονείδιστα διότι τόσο οι πιστώτριες χώρες όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνώριζαν τις ενδεχόμενες παραβιάσεις, αλλά τόσο το 2010 όσο και το 2012 απέφυγαν να εκτιμήσουν ποιές επιπτώσεις θα είχαν στα ανθρώπινα δικαιώματα η μακροοικονομική προσαρμογή και η δημοσιονομική σταθεροποίηση, που ήταν και οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση των δανείων.
Το χρέος προς τους ιδιώτες δανειστές πρέπει να θεωρηθεί παράνομο διότι οι ιδιωτικές τράπεζες πριν από τη δημιουργία της Τρόικας έδρασαν ανεύθυνα και δεν έδειξαν τη δέουσα επιμέλεια στη διαχείριση του δανεισμού, ενώ ορισμένοι ιδιώτες δανειστές, όπως κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds), ενήργησαν επίσης κακόβουλα. Μέρος του χρέους προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι αθέμιτο για τους ίδιους λόγους για τους οποίους είναι και παράνομο. Επιπλέον, οι ελληνικές τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με αθέμιτο τρόπο από τους φορολογούμενους. Τέλος, το χρέος προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι επονείδιστο, διότι οι μεγάλοι ιδιώτες δανειστές γνώριζαν ότι τα δάνεια αυτά συνήφθησαν για ίδιο όφελος και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού.
Η Προκαταρκτική Έκθεση καταλήγει επισημαίνοντας ορισμένα πρακτικά ζητήματα. Το Ένατο Κεφάλαιο, Νομική θεμελίωση της αποκήρυξης και αναστολής πληρωμών του ελληνικού δημόσιου χρέους,  εκθέτει ποιές επιλογές υπάρχουν όσον αφορά την ακύρωση του χρέους, και ιδίως τις συνθήκες υπό τις οποίες ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στην αποκήρυξη του χρέους ή στην αναστολή της αποπληρωμής του.
Τα νομικά επιχειρήματα που επιτρέπουν σε ένα κυρίαρχο κράτος να αποκηρύξει μονομερώς το παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο χρέος είναι πολλαπλά· όσον αφορά την ελληνική περίπτωση, μια τέτοια μονομερής κυριαρχική πράξη θα μπορούσε να θεμελιωθεί στα εξής επιχειρήματα: καταρχάς στην κακή πίστη την οποία επέδειξαν οι δανειστές, ωθώντας την Ελλάδα να παραβιάσει το εσωτερικό της δίκαιο και τις διεθνείς της υποχρεώσεις σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη νομική υπεροχή και προτεραιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε διεθνείς συμφωνίες, όπως εκείνες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους δανειστές ή με την Τρόικα. Τη χρήση καταναγκασμού. Την επιβολή άδικων και ανεπιεικών όρων, οι οποίοι κατάφωρα παραβιάζουν το Σύνταγμα και την εθνική κυριαρχία. Τέλος, το δικαίωμα το οποίο αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο στο κράτος, να παίρνει μετρα ενάντια σε παράνομες ενέργειες δανειστών, οι οποίες πλήττουν τη δημοσιονομική του κυριαρχία, το υποχρεώνουν να αποδεχθεί παράνομα, αθέμιτα και επονείδιστα χρέη, και παραβιάζουν την οικονομική του αυτοδιάθεση και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Όσον αφορά τη μη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, κάθε κράτος έχει νόμιμο δικαίωμα να επικαλείται την ύπαρξη κατάστασης ανάγκης σε εξαιρετικές περιστάσεις, προκειμένου να διαφυλάξει ουσιώδη συμφέροντα τα οποία απειλούνται από κίνδυνο μεγάλο και παρόντα. Σε τέτοια περίπτωση το κράτος μπορεί να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεών του, οι οποίες επαυξάνουν τον κίνδυνο, όπως συμβαίνει με τις εκκρεμείς δανειακές συμβάσεις. Τέλος, τα κράτη έχουν δικαίωμα να κηρύξουν μονομερώς πτώχευση όταν δεν είναι βιώσιμη η εξυπηρέτηση του χρέους, στην οποία περίπτωση δεν διαπράττουν διεθνώς παράνομη πράξη και, επομένως, δεν φέρουν ευθύνη.
Προοίμιο
Η αξιοπρέπεια του λαού βαραίνει περισσότερο από το
παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο και μη βιώσιμο χρέος
Έχοντας ολοκληρώσει την προκαταρκτική φάση της έρευνάς της, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει θύμα μιας προσχεδιασμένης επίθεσης, η οποία οργανώθηκε  από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό το βίαιο, παράνομο και ανήθικο εγχείρημά τους έχει μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη στο δημόσιο.
Παρουσιάζοντας τούτη την Προκαταρκτική Έκθεση στις ελληνικές αρχές και τον ελληνικό λαό, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι ολοκλήρωσε την πρώτη φάση της εντολής της, η οποία περιγράφεται στην από 4 Απριλίου του 2015 απόφαση της Προέδρου της Βουλής. Η Επιτροπή ελπίζει πως η  Έκθεση θα αποδειχθεί χρήσιμο εργαλείο ώστε να εγκαταλειφθεί η καταστροφική λογική της λιτότητας, και να προστατευθούν από τους κινδύνους που σήμερα τα απειλούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, η αξιοπρέπεια του λαού και το μέλλον των επερχόμενων γενεών.
Σε απάντηση εκείνων που προσπαθούν να επιβάλουν άδικα μέτρα, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να επικαλεστεί τη ρήση του Θουκυδίδη «και όνομα δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν Δημοκρατία κέκληται»  (Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, Επιτάφιος του Περικλή (2.37) – «και ως προς το όνομα καλείται Δημοκρατία επειδή η εξουσία δεν είναι στα χέρια των λίγων, αλλά των πολλών»).

tvxs

Πως τα ΜΜΕ της διαπλοκής χρηματοδοτήθηκαν για να γίνουν οι ερπύστριες της «τρόικας»

Πηγή:Τυπολογίες

Ήταν Οκτώβριος του 2012 όταν η τότε κυβέρνηση συζητούσε το τρίτο κατά σειρά Μνημόνιο που επέβαλε το ΔΝΤ και η «τρόικα». Είχε προηγηθεί η σαφής παρέμβαση του Πολ Τόμσεν για τα ελληνικά media, που τα είχε χαρακτηρίσει κύριο παράγοντα της διαφθοράς και της διαπλοκής στην Ελλάδα, μαζί με τις τράπεζες και τους πολιτικούς.
Η εντολή της «τρόικας» για εκτεταμένες παρεμβάσεις στην ελληνική οικονομία είχε τελικά στόχο -και τον πέτυχε- την πλήρη καταστροφή της χώρας. Ελληνικά media κατάφεραν να εξελιχθούν στους απαραίτητους συνεταίρους της «τρόικας» αρχικά και των ξένων δανειστών αργότερα. Η πρώτη επαφή έγινε μέσω εταιρείας lobbying, η οποία τον Απρίλιο του 2010 είχε καλέσει διευθυντές μεγάλων ΜΜΕ και τους είχε παρουσιάσει τα οφέλη του Μνημονιακού προγράμματος και την απόλυτα στάση υπέρ του που θα έπρεπε να τηρήσουν.
Τα ΜΜΕ ανταμείφθηκαν αδρά για την υπηρεσία τους αυτή. Οι λαλίστατοι της «τρόικας» δεν έβγαλαν τσιμουδιά για τη διαπλοκή των media με το πολιτικό σύστημα. Και ενώ οι υπάλληλοι της «τρόικας» απαιτούσαν σκληρά μέτρα περικοπών για μισθούς και συντάξεις, έκλεισαν τα μάτια στην παραβίαση των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα media.
Ποιος έκοψε τις 2 σελίδες
Τον Οκτώβριο του 2012 στο σχέδιο του τρίτου Μνημονίου, στις σελίδες 42 και 43, υπήρχε το κεφάλαιο για τις «ηλεκτρονικές επικοινωνίες». Σε αυτό οριζόταν το χρονοδιάγραμμα της «τρόικας» για την υποχρέωση της χώρας να προχωρήσει την τηλεοπτική αδειοδότηση (Μάρτιος του 2013) και να δώσει τις συχνότητες στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Όταν το τρίτο Μνημόνιο πήγε στη Βουλή, οι σελίδες 42 και 43 έλειπαν! Κανένας, όμως, από την «τρόικα», που ήλεγχε όλα τα υπουργεία και τους υπουργούς, δεν είχε πρόβλημα με αυτό. Αντιθέτως, επέβαλαν στην κυβέρνηση, π.χ., την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών στον Τύπο, που αποτελούσε αίτημα των μεγάλων εκδοτών για να φύγουν από την αγορά οι μικρές εφημερίδες.
Παρά ταύτα η κατάρρευση μεγάλων συγκροτημάτων δεν άργησε να ακολουθήσει. Το διάστημα που το Mega έλαβε ομολογιακό δάνειο 50 εκατ. ευρώ χωρίς εγγυήσεις, δεν χορηγήθηκε νέο δάνειο στη Χ.Κ. Τεγόπουλος, με δύο τεράστια ακίνητα σε Αθήνα και Κορωπί και ολόκληρη εκτυπωτική μονάδα. Μετά και το κλείσιμο του Alter, τηλεοπτικοί σταθμοί μετατράπηκαν σε ερπύστριες της «τρόικας», προκειμένου να περνάνε τα καταστροφικά μέτρα, βαφτίζοντας τους εργαζομένους ολόκληρων κλάδων της οικονομίας «τεμπέληδες»

Υπήρχε και άλλος δρόμος

Από την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης στις 23 Απριλίου του 2010, μέχρι τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015, η κυρίαρχη -αν όχι και μοναδική- άποψη ήταν πως η Ελλάδα δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να σκύψει το κεφάλι, να εφαρμόσει τα Μνημόνια και να υπακούσει τυφλά στις εντολές των εταίρων και της Τρόικας.
Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών, ολιγαρχών, καναλαρχών -και των δούλων τους- τα έδωσε όλα, για να πείσει τους Έλληνες πολίτες πως δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή.
Τους Έλληνες που δεν πείστηκαν και κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους, ανέλαβαν να τους πείσουν με απίστευτη βία οι δυνάμεις καταστολής.
Τα αποτελέσματα της επιβολής της κυρίαρχης άποψης ήταν -μεταξύ άλλων- να φτωχοποιηθεί η ελληνική κοινωνία, να αυξηθούν οι αυτοκτονίες, να μεταναστεύουν μαζικά οι Έλληνες, να διαλυθεί ο τομέας της Υγείας, και να αυξηθεί το δημόσιο χρέος.
Η μία και μοναδική λύση οδηγούσε στην απόλυτη καταστροφή από την οποία υποτίθεται πως θα μας έσωζε.
Μετά από όλα αυτά -και αφού πέρασαν πέντε ολόκληρα χρόνια-, οι Έλληνες έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου σημαίνει πως οι Έλληνες δεν είναι πια ικανοποιημένοι από την άποψη που προσπάθησε να επιβάλει επί πέντε χρόνια το πολιτικό και ολιγαρχικό σύστημα.
Κι ενώ μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων είχε πειστεί τα προηγούμενα χρόνια πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν που προπαγάνδιζαν καθημερινά οι Πρετεντέρηδες, οι Μπάμπηδες -και άλλοι καμμένοι-, ξαφνικά βλέπουμε πως η νέα κυβέρνηση διαπραγματεύεται σκληρά, ενώ αναζητεί και άλλους τρόπους, για να βγάλει τη χώρα και τους πολίτες από την δύσκολη θέση που τους έφεραν οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Σκληρή διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, επιτροπή της Βουλής για τις γερμανικές επανορθώσεις, επιτροπή της Βουλής για τον λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους, επιτροπή για τα Μνημόνια, «άνοιγμα» της εξωτερικής πολιτικής μέχρι και τη Ρωσία του Πούτιν.
Αν μη τι άλλο, αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει ζωή και αξιοπρέπεια στους πολίτες, αν και δεν είναι η ίδια υπεύθυνη για το κακό που συνέβη στη χώρα μας.
Δηλαδή, υπήρχε άλλος δρόμος όλα αυτά τα χρόνια αλλά οι πολιτικοί που κυβερνούσαν ήταν δεμένοι από τους «εταίρους» και από τους Έλληνες ολιγάρχες, οπότε ξεπούλησαν τη χώρα και τους πολίτες, για να επιβιώσουν πολιτικά οι ίδιοι.
Φυσικά, η επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση από τους ολιγάρχες μέσα από τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ τους, είναι λυσσαλέα.
Προσέξτε τη λύσσα των ιδιωτικών ΜΜΕ εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Επιτροπής Αλήθειας για τον Λογιστικό Έλεγχο του Δημοσίου Χρέους.
Βέβαια, η κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να απαιτήσει από τους χρεοκοπημένους καναλάρχες και ολιγάρχες να πληρώσουν επιτέλους αυτά που τους αναλογούν, οπότε εξηγείται απόλυτα η λύσσα των ΜΜΕ των ολιγαρχών.
Παράλληλα, ξέρουν πως ο έλεγχος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, την υπόθεση της Siemens -και άλλα καυτά θέματα- θα φέρει τα δικά τους ονόματα στο προσκήνιο. Γιατί δεν τα φάγαμε μαζί. Αυτή η καραμέλα έλιωσε.
Δεν είναι δυνατόν από τη μία οι ολιγάρχες να κάνουν σημαία επί πέντε χρόνια πως η χώρα χρεοκόπησε επειδή οι Έλληνες δανείζονταν και ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, και από την άλλη -ακόμα και σήμερα- η χρεοκοπημένη Καθημερινή να παίρνει δάνειο 36 εκατομμύρια ευρώ.
Υπήρχε λοιπόν άλλος δρόμος όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν συνέφερε τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη, τον Λάτση, τον Αλαφούζο και τα άλλα παιδιά.
Όπως είπα κάποτε σε έναν γνωστό και κοντό ολιγάρχη, «δεν γίνεται να έχω εγώ, ο γιος του οικοδόμου,τα ίδια συμφέροντα με εσένα, τον γιο του εφοπλιστή».
Ε ναι, δεν γίνεται. Το παραδέχτηκε και αυτός.

pitsirikos

La Tribune: Πώς ο Τσίπρας γύρισε το παιχνίδι

Για «γύρισμα του παιχνιδιού» από τον Αλέξη Τσίπρα κάνει λόγο η γαλλική «La Tribune», υπογραμμίζοντας πως η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να προσαρμοστεί στην «στρατηγική της ασφυξίας». «Η πίεση γύρισε πίσω στην Άνγκελα Μέρκελ» γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν στην ανάλυσή του.
Ο γνωστός αρθρογράφος - αναλυτής αναφέρεται σε «αξιοσημείωτη αλλαγή πορείας». Η Ελλάδα αφού κατάφερε να μην ενδώσει στην πίεση των πιστωτών της βρίσκεται πλέον σε ισχυρότερη θέση, καθώς πλέον ο δανειστής θα πρέπει να επιλέξει αν θα δεχτεί τους όρους του οφειλέτη ή θα τα χάσει όλα.
Παρουσιάζοντας την «στρατηγική της ασφυξίας» και των πιέσεων από τους ευρωπαίους πιστωτές, τονίζει πως αυτή η «ευρωπαϊκή στρατηγική βασίστηκε σε μια βεβαιότητα, πως η Ελλάδα θα αρνείτο να αναστρέψει το παιχνίδι επιλέγοντας τη χρεοκοπία ή την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ». Αυτή η βεβαιότητα όμως «δεν είχε κανένα νόημα», καθώς, όπως αναφέρει, «η ελληνική κυβέρνηση ήδη από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου είχε προχωρήσει σε σοβαρές παραχωρήσεις για να αποφευχθεί η ρήξη». «Στην πραγματικότητα αυτό ήταν και το αδύναμο σημείο της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Αντίθετα ο Αλέξης Τσίπρας ανέπτυξε τη δική του στρατηγική η οποία φαίνεται να αποδίδει καρπούς».
Το πρώτο μέρος αυτής της στρατηγικής ήταν να κερδίσει χρόνο. Η Αθήνα μπήκε στο παιχνίδι των ευρωπαίων. Όμως οι παραχωρήσεις αυξάνονταν σταδιακά. «Τον Φεβρουάριο εγκατέλειψε την ιδέα για διαγραφή μέρους του χρέους. Λίγο αργότερα δεσμεύτηκε να μην προχωρήσει σε ‘μονομερείς ενέργειες’ και αποδέχτηκε να παρουσιάσει νέα λίστα μεταρρυθμίσεων και να προχωρήσει σε ορισμένες ιδιωτικοποιήσεις. Οι Ευρωπαίοι εξέλαβαν αυτές τις κινήσεις ως αποτυχία δήλωναν ικανοποιημένοι. Όμως στην πραγματικότητα αυτές οι παραχωρήσεις δεν έγιναν για τους ευρωπαίους αλλά για τον ελληνικό λαό, ώστε να διαφανεί η βούληση της κυβέρνησης για διαπραγμάτευση με την Ευρώπη και η ειλικρινής δέσμευση για παραμονή στο ευρώ, διατηρώντας όμως το βασικό αίτημα αυτό για το οποίο ψήφησαν όλοι οι Έλληνες, όχι μόνο αυτοί που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος της λιτότητας και της ταπείνωσης του ελληνικού λαού», γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν.
Όπως σημειώνει, με την στρατηγική αυτή της ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε την εντύπωση πως οι ευρωπαίοι ενισχύθηκαν, όμως στην πραγματικότητα αποδυναμώνονται. Όσο περνάει ο καιρός οι Έλληνες εξοργίζονται ακόμη περισσότερο από τη στάση των ευρωπαίων και ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται όλο και πιο δημοφιλής που δεν υποκύπτει στις πιέσεις. Η ‘νέα τρόικα’ θυμίζει όλο και περισσότερο την παλιά και η λέξη ‘ρήξη’ ακούγεται όλο και περισσότερο. Όμως ο Έλληνας πρωθυπουργός γνωρίζει πως μια κατά μέτωπον επίθεση δεν  συμφέρει την Ελλάδα και έτσι εξαπέλυσε μια «επίθεση φιλίας» προς την Άνγκελα Μέρκελ ενώ ζήτηση και τη σύγκληση της μίνι Συνόδου Κορυφής. Παράλληλα απέστειλε και τη λίστα με τις μεταρρυθμίσεις στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα «καλής θέλησης».
«Ξέρει όμως πως για να πετύχει μια το στόχο του θα πρέπει να σταθμίσει τις δυνάμεις μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών», αναφέρει και υπογραμμίζει πως για αυτό από την Αθήνα στέλνουν και μηνύματα πως ακόμη και η ρήξη είναι πιθανή, αν και «αναμφίβολα ο Αλέξης Τσίπρας δεν επιθυμεί τη ρήξη». Ο Ρομαρίκ Γκοντάν, αναφερόμενος τόσο στην επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, όπου θα συναντηθεί με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο και στα δημοσιεύματα του Reuters και της Telegraph, όπου Έλληνες αξιωματούχοι φέρονται να ενημερώνουν πως σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία, στις 9 Απριλίου, δεν θα πληρώσει τη δόση του ΔΝΤ και πως η Ελλάδα επεξεργάζεται σχέδιο απευθείας ρήξης.
Η πίεση πλέον είναι και στην πλευρά των ευρωπαίων. Αν συνεχίσουν τη στρατηγική της ασφυξίας κινδυνεύουν πολύ, σχολιάζει ο Ρομαρίκ Γκοντάν, προσθέτοντας πως «ο χρόνος δεν κυλά πλέον υπέρ τους». Το να πιέζεις οικονομικά την Ελλάδα μπορεί να είναι μια «καλή ευκαιρία για να την αναγκάσεις να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά μπορεί να θέσει επίσης σε κίνδυνο τις υπόλοιπες κυβερνήσεις της ευρωζώνης». Το επόμενο Euroworking Group θα είναι «η ευκαιρία» για τους Ευρωπαίους να σταθμίσουν τους κινδύνους της στρατηγικής τους, δεδομένης και της χρονικής στιγμής που είναι προγραμματισμένο να διεξαχθεί, μία ημέρα πριν από τη λήξη της αποπληρωμής του ΔΝΤ και δύο ημέρες μετά την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στη Μόσχα.
Όπως και στις παραμονές της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε την Άνγκελα Μέρκελ προ των ευθυνών της. Γνωρίζει πως η καγκελάριος δεν είναι πρόθυμη να αναλάβει το κόστος και τους κινδύνους μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ. «Η Άνγκελα Μέρκελ στις 20 Φεβρουαρίου αποκήρυξε σαφώς τη στρατηγική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο ενός Grexit», γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν, προσθέτοντας πως «σε κάθε περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε στην καγκελάριο το δίλημμα  να πάρει το πολιτικό ρίσκο μιας ελληνικής χρεοκοπίας ή να πάρει το ρίσκο μιας παροχής βοήθειας στην Ελλαδα χωρίς τις μεταρρυθμίσεις». «Δίλημμα για το οποίο θα κληθεί να πάρει απόφαση μέσα στο Σαββατοκύριακο του Πάσχα (των καθολικών)», συμπληρώνει ο Γκοντάν.
Καταλήγοντας ο αναλυτής τονίζει πως ο Αλέξης Τσίπρας αν και υποτιμήθηκε από τον ξένο Τύπο επιδεικνύει στρατηγική ενός έξυπνου ηγέτη. «Ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να μην είναι σίγουρος για τη νίκη, αλλά αποδείχτηκε πως είναι ένας από τους λίγους ευρωπαίους ηγέτες που μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι, από άποψη τακτικής, απέναντι στην Άνγκελα Μέρκελ».

tvxs

Ο Σόιμπλε θέλει να ξαναστείλει την «τρόικα» στην Αθήνα

TVXS Ανάλυση
Με τρία σαφή αιτήματα και δύο, εξίσου σαφή, «όχι» περιμένουν Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ τον Γιάνη Βαρουφάκη στο σημερινό Eurogroup – ένα ακόμη Eurogroup, που θα γίνει υπό την απειλή της χρηματοδοτικής ασφυξίας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες από Βρυξέλλες και Βερολίνο, οι εταίροι και δανειστές θα βάλουν, αφ ενός, στο τραπέζι ζήτημα ιδιωτικοποιήσεων και κατάργησης εξαιρέσεων στον ΦΠΑ και, αφ’ετέρου θα ζητήσουν σαφέστερη κοστολόγηση των γνωστών 7 προτάσεων Βαρουφάκη. Το τρίτο αίτημά τους είναι λιγότερο ουσιαστικής αλλά κατ’ εξοχήν υψηλής συμβολικής σημασίας για την ελληνική κυβέρνηση και αφορά την απαίτηση να έρθουν άμεσα στην Αθήνα για ελέγχους τα λεγόμενα «τεχνικά κλιμάκια» - μια απαίτηση, την οποία οι πληροφορίες αναφέρουν πως προβάλει επιτακτικά η γερμανική πλευρά.
Στίγμα προθέσεων επ’ αυτού έδωσε ήδη ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ με την απαντητική επιστολή του στον Γιάνη Βαρουφάκη, στην οποία αναφέρει: «Εχουμε συμφωνήσει ότι οι συζητήσεις με τους θεσμούς θα λάβουν χώρα στις Βρυξέλλες. Οι τεχνικής φύσης εργασίες για την υποστήριξη αυτής της διαδικασίας θα γίνουν στην Αθήνα».
Την ίδια ώρα, τα παράλληλα μηνύματα που στέλνουν Βρυξέλλες και Βερολίνο είναι πως στο σημερινό Eurogrpoup δεν θα υπάρξουν αποφάσεις και ότι εάν η ελληνική κυβέρνηση θέλει να δει ρευστό στα ταμεία της πρέπει «να μιλήσει και να τα βρει με τους θεσμούς».
«Μιλήστε με τους θεσμούς» ήταν και το γενικό στίγμα της απαντητικής επιστολής Ντάισελμπλουμ, ενώ η γερμανική πλευρά ζητά ξεκάθαρα επιστροφή στο γνωστό σύστημα ελέγχων και αξιολόγησης των εποχών της τρόικας: Πριν γίνει οποιαδήποτε εκταμίευση, ζητά κάθε «μεταρρυθμιστικό μέτρο» - όπως το χαρακτηρίζει – να συμφωνείται και να εγκρίνεται από τους θεσμούς και εν συνεχεία να επικυρώνεται από την ελληνική Βουλή.
Κυβερνητικές πηγές μόνον ευτυχείς δεν δήλωναν με αυτήν την στάση και, κυρίως, με την αξίωση του Βερολίνου για αποστολή των τεχνικών κλιμακίων στην Αθήνα. Και τούτο διότι θεωρούν ότι δεν γίνεται για λόγους ουσίας, αλλά γιατί ο Σόιμπλε θέλει να επαναφέρει «λάθρα» την τρόικα με στόχο την πολιτική ταπείνωση της κυβέρνησης.
Οι δανειστές αντιτείνουν ότι οι «εν Αθήναις διαβουλεύσεις» είναι αναγκαίες προκειμένου να αποτιμηθεί η κατάσταση των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας και χρεώνουν «έλλειμμα αξιοπιστίας» στην κυβέρνηση. Ως μοχλό πίεσης, δε, χρησιμοποιούν τα δύο «όχι» που θα εισπράξει εκ νέου ο Γιάνης Βρουφάκης σήμερα στο Eurogroup – την άρνηση της ΕΚΤ να επιτρέψει αύξηση των πωλήσεων εντόκων γραμματίων για τη χρηματοδότηση του κράτους και την άρνηση Σόιμπλε να συζητηθεί ενδεχόμενη τμηματική εκταμίευση της δόσης των 7,2 δις ευρώ πριν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση από τους «θεσμούς».
Παρά τη σκληρή αυτή γραμμή των εταίρων, πάντως, κυβερνητικές πηγές έλεγαν χθες το βράδυ ότι η ελληνική πλευρά θα επιμείνει στην προσέγγιση της διαπραγμάτευσης με πολιτικούς όρους, δεν θα αποδεχθεί επιστροφή σε μνημονιακά μέτρα και πρακτικές και θα θέσει άπαντες ενώπιον των ευθυνών τους. Σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν φαίνεται να στερείται – διαπραγματευτικού τουλάχιστον νοήματος – και η δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη στην Corriere della Serra για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας: «Μπορώ να πω ότι έχουμε τα αναγκαία χρήματα για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», είπε, προσθέτοντας: « Για όλα τα υπόλοιπα θα δούμε…»

tvxs

Die Zeit: Ο Τσίπρας τερματίζει την ελληνική ταπείνωση

“Ο Τσίπρας τερματίζει την ταπείνωση”, είναι ο τίτλος άρθρου γνώμης που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική σελίδα της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit και στο οποίο επισημαίνεται ότι “οι Έλληνες μπορούν και πάλι να επεξεργάζονται οι ίδιοι το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεών τους”. 

Η Ελλάδα “δε σώθηκε, αλλά ανακτά ένα κομμάτι της ακεραιότητάς της”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος και επισημαίνει ότι το νέο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα είναι προ πάντων δικό της.
“Η πιο σημαντική επιτυχία για τον Αλέξη Τσίπρα: δεν θα υπάρξουν νέα δραστικά μέτρα λιτότητας”, τονίζει ο συντάκτης, αλλά διευκρινίζει ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα σπαταλήσει χρήματα σε κοινωνικά προγράμματα. Αντιθέτως, εξηγεί, το νέο σχέδιο είναι προς το συμφέρον των Ευρωπαίων εταίρων, καθώς προβλέπει μεταρρυθμίσεις στους τομείς της φορολογίας και της Δικαιοσύνης.
”Η νέα κυβέρνηση θέλει να καταπολεμήσει ειδικά τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά. Σε αυτό όλοι οι προκάτοχοί του έχουν (εσκεμμένα) αποτύχει”, προσθέτει ο αρθρογράφος, και συνεχίζει αναφέροντας ότι μέχρι τώρα ο ελληνικός λαός υφίστατο μέτρα τα οποία υπαγορεύονταν από τους πιστωτές.
“Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάφερε τώρα να διώξει την τρόικα από τη χώρα, όπως είχε υποσχεθεί πριν από τις εκλογές. Αλλά πέτυχε έναν καλό συμβιβασμό στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ”, καθώς οι μεταρρυθμίσεις δεν θα υπαγορεύονται από το εξωτερικό, αλλά θα τις επεξεργάζονται από κοινού οι πιστωτές με την ελληνική κυβέρνηση. Επιπλέον, για πρώτη φορά σε αυτή την κρίση τίθενται τα κοινωνικά και ανθρωπιστικά ζητήματα, επισημαίνεται.
Ο αρθρογράφος καταλήγει σημειώνοντας ότι πριν από τις ελληνικές εκλογές πολλοί στην Ευρώπη εξέφραζαν φόβο ότι η Ελλάδα θα βυθιζόταν στο χάος εάν εκλεγόταν αριστερή κυβέρνηση, αλλά τώρα φαίνεται ότι “ο Τσίπρας μαζί με τις άλλες χώρες του ευρώ μπορούν να επεξεργαστούν ένα σκεπτικό με το οποίο η χώρα του μπορεί να παραμείνει στη νομισματική ένωση”. Το μεγάλο ζήτημα, ωστόσο, αυτό του ελληνικού χρέους, παραμένει, τονίζει και υπενθυμίζει ότι οι εταίροι αποκλείουν ενδεχόμενο “κουρέματος”.

http://www.press-gr.com/

Και τώρα τι; Όλα τα σενάρια

TVXS-  Ανάλυση

Τα περίστροφα όπλισαν, τα βαριά χαρτιά έπεσαν στο τραπέζι από Μέρκελ και Ντράγκι, και η πιο σκληρή ευρωπαϊκή παρτίδα πόκερ που είδαμε από την αρχή της ελληνικής κρίσης θα παιχτεί μέσα στις επόμενες  20 ημέρες.
Το πρώτο τελεσίγραφο εκπνέει εντός πενθημέρου, στις 11 του μήνα η ΕΚΤ θα κλείσει την πρώτη στρόφιγγα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και η ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να δώσει τη «μητέρα των μαχών» υπό το μαρτύριο της σταγόνας.
Πού θα οδηγήσει η μάχη και ποιος θα χάσει – εάν χάσει– τη μοιραία μπλόφα; Τα βασικά σενάρια, μαζί με όλες τους τις παραλλαγές, συμπυκνώνονται πλέον στα εξής τρία: «Ατακτη» υποχώρηση, έντιμος συμβιβασμός και μετωπική ρήξη. Η «άτακτη υποχώρηση»: Είναι η περίφημη… κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα στην οποία ποντάρει τα ρέστα του πρώτος – αν και, ίσως, μόνος πλέον - ο Αντώνης Σαμαράς. Θα υλοποιούσε πλήρως τα σενάρια της «αριστερής παρένθεσης», εξ ου και ο πρώην πρωθυπουργός μετέθεσε χθες για μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup κάθε εσωκομματική διαδικασία κριτικής και αυτοκριτικής (;) για την εκλογική ήττα.
Έχει ελάχιστες πιθανότητες να υλοποιηθεί καθ΄ ότι θα ισοδυναμούσε με ιδανική αυτοχειρία όχι μόνον της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και κάθε περαιτέρω εθνικής προσδοκίας. Μια πλήρης υποχώρηση σημαίνει ότι ο όποιος ευρωπαϊκός διάλογος θα έχει ξανά ως αφετηρία το περίφημο «e-mail Χαρδούβελη» και τη «βίβλο Μέρκελ» που κατατέθηκε στη χθεσινοβραδυνή συνεδρίαση του EuroWorkingGroup – μια «βίβλο» που, πέραν των άλλων, περιλαμβάνει 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο, νέες μειώσεις συντάξεων και εθνικά αυτοκτονικά πλεονάσματα της τάξης του 4,5%.
Η γερμανική «βίβλος», όπως και η συνάντηση Βαρουφάκη-Σόιμπλε συζητήθηκαν διεξοδικά χθες και στη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου, όπου η αποτίμηση ήταν πως πρόκειται για κινήσεις καθαρής πολιτικής πίεσης που σηματοδοτούν και την πραγματική έναρξη της διαπραγμάτευσης. Αναλόγως αποτιμάται από το Μαξίμου και η «επίθεση Ντράγκι», με την επισήμανση μάλιστα ότι έχει ελάχιστο, άνευ σημασίας, οικονομικό κόστος.
Ο «έντιμος συμβιβασμός»: Προς την κατεύθυνση αυτή οδηγούν, μέχρι στιγμής, όλοι οι οιωνοί, με πρώτο το μήνυμα που έστειλε ο πρωθυπουργός στη χθεσινή συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ: «Σεβόμαστε τους κανόνες, σεβαστείτε τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία», διαμήνυσε ο Αλέξης Τσίπρας, βάζοντας ουσιαστικά και το πλαίσιο της διαπραγματευτικής τακτικής που θα ακολουθήσει η ελληνική πλευρά στο επόμενο καυτό πενθήμερο.
Η μάχη κάθε άλλο παρά εύκολη διαγράφεται, αλλά ακόμη και στη σκιά των αλλεπάλληλων… χειροβομβίδων που πετά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε διακρίνονται δίοδοι εκτόνωσης: Από ελληνικής πλευράς εκπέμπονται σήματα, διακριτικής έστω, υπαναχώρησης σε πεδία όπως εκείνο των ιδιωτικοποιήσεων, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στο χθεσινό κυβερνητικό συμβούλιο έβαλε φρένο στον ποταμό των υπουργικών εξαγγελιών, ενώ εγκαταλείπεται – εξίσου διακριτικά – και ο όρος «κούρεμα» στην μεγάλη μάχη για τη μείωση του χρέους. Από τα διεθνή media, δεν διέφυγε άλλωστε της προσοχής και η δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη ότι το 60% με 70% των μεταρρυθμίσεων που περιελάμβανε το Μνημόνιο ήταν σωστές, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύονταν και με άλλες βαθύτερες δομικές αλλαγές και ότι «δεν θα βάζαμε το κάρο μπροστά από το άλογο».
Την ίδια ώρα, και από την ευρωπαϊκή πλευρά υπάρχουν καλυμμένα, αλλά ευκρινή, μηνύματα περί πιθανής αποδοχής μιας βραχυπρόθεσμης συμφωνίας-γέφυρας. Σύμφωνα με το Bloomberg, η Γαλλία – η μόνη ίσως σταθερή στήριξη στην οποία μπορεί να ποντάρει η Αθήνα αυτή τη στιγμή – πιέζει επίμονη για μια «ενδιάμεση, βραχυπρόθεσμη συμφωνία» η οποία θα μπορούσε να κλειδώσει ακόμη και στο προγραμματισμένο Eurogroup της 16ης Φεβρουαρίου.
Ακόμη, δε, κι ο «σκληρός» υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκαμπριελ μέσα στο μπαράζ των προειδοποιητικών μηνυμάτων που έστειλε χθες προς την Αθήνα, βρήκε περιθώριο να επισημάνει: «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών δήλωσε βεβαίως ότι το θέμα δεν είναι να μην έχουμε πλέον απολύτως κανένα πρόγραμμα, αλλά για το ότι ως τις 28 Φεβρουαρίου - οπότε και εκπνέει το τελευταίο πρόγραμμα - θα έχουμε ένα νέο πρόγραμμα. Εάν αυτό θα είναι μεσοπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο, θα το δούμε».
Μια τέτοια, βραχυπρόθεσμη συμφωνία δεν αρκεί μεν για να άρει η ΕΚΤ το εμπάργκο στην αποδοχή των ελληνικών ομολόγων, μπορεί όμως υπό την χρηματοδοτική κάλυψη του ELA να δώσει χρόνο στους πολιτικούς να επεξεργαστούν μια μακροπρόθεσμη λύση κι ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα.
Η «μετωπική σύγκρουση»: Είναι το έσχατο σενάριο, που άπαντες ξορκίζουν μεν, αλλά και άπαντες – πλην της Ελλάδας – επικαλούνται προς ενίσχυση της διαπραγματευτικής τους θέσης. Εάν φθάσουμε έως εκεί και στην απόλυτη ρήξη, η τελευταία πράξη του δράματος θα παιχτεί και πάλι από την ΕΚΤ: Ο Μάριο Ντράγκι θα κλείσει και την τελευταία στρόφιγγα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, κηρύσσοντας και επισήμως κρατική πτώχευση.
Οσο αμετακίνητες, όμως, κι αν εμφανίζονται στη δημόσια ρητορική τους και οι δύο πλευρές, κανείς από τους πρωταγωνιστές του ευρωπαϊκού μπρα ντε φερ δεν θα έπαιζε τα ρέστα του στο μοιραίο. Ούτε καν η Μέρκελ.
Διότι όπως έχει αποδείξει και η, προσφιλής στον Γιάνη Βαρουφάκη, Θεωρία των Παιγνίων, συνήθως κερδίζει εκείνος που έχει και τα λιγότερα να χάσει. Ουδεμία θεωρία όμως έχει αποδείξει ότι μια ελληνική κατάρρευση αποτιμάται περισσότερο από την απαρχή μιας νέας ευρωπαϊκής αποσύνθεσης…

Τρόικα τέλος

Ο ελληνικός λαός δείχνει με κάθε τρόπο ότι από την πλευρά του είναι διατεθιμένος να στηρίξει ολόψυχα μια συνεπή προσπάθεια να ανακτήσει η χώρα την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της.
Τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης ήδη κάνουν λόγο, με δραματικούς τόνους, για σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα, διαπιστώνοντας ρήξη της Ελλάδας με το καθεστώς επιτήρησης.
Στο εσωτερικό της χώρας, αντιπολιτευόμενα κόμματα και κυρίαρχα ΜΜΕ σπεύδουν να πάρουν θέση στο πλευρό της τρόικας, επιπλήττοντας για ανευθυνότητα την κυβέρνηση επειδή τόλμησε να μεταφέρει στους δανειστές τη θέληση του ελληνικού λαού.
Πέντε χρόνια δεν είναι λίγα και η στάση που τήρησαν οι τελευταίες κυβερνήσεις έχει δημιουργήσει έναν ισχυρό εθισμό στην υποταγή και την απόλυτη πειθαρχία στα κελεύσματα των «ισχυρών».
Επιτετραμμένοι και αξιωματούχοι συνήθισαν να παρελαύνουν στην Αθήνα, προσβάλλοντας με τις δηλώσεις τους τον ελληνικό λαό και αντιμετωπίζοντας μόνο «προσοχές» από εκείνους που παρίσταναν τους κυβερνώντες.
Στην πραγματικότητα, ο νέος υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, δεν έκανε κάτι άλλο, πέρα από το να μεταφέρει στον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ τη βούληση του ελληνικού λαού να απαλλαγεί, αν μη τι άλλο, από την επιτήρηση μιας Επιτροπής που μόνο δεινά και καταστροφή του προξένησε.
Στις δηλώσεις του ο Γ. Βαρουφάκης, μεταξύ άλλων, τόνισε:
«Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ των θεσμοθετημένων θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ, οι διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ, οργανισμοί και θεσμοί με τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει διαβουλεύσεις και τους οποίους θεωρεί εταίρους της.
Αλλά να ξεκαθαρίσουμε, να διαχωρίσουμε αυτό από μια Επιτροπή η οποία είναι εντεταλμένη στο σχεδιασμό αυτού του προγράμματος, του οποίου τη λογική η κυβέρνησή μας έχει απορρίψει, είναι εντεταλμένη με την παρακολούθηση και εφαρμογή αυτού του προγράμματος που εμείς έχουμε απορρίψει.
Η κυβέρνησή μας θα πορευτεί με γνώμονα την καλύτερη δυνατή συνεννόηση με τους θεσμοθετημένους, νόμιμους θεσμούς της Ευρωζώνης, της Ε.Ε. και με το ΔΝΤ. Αλλά με μια τριμερή επιτροπή που στόχο έχει την εφαρμογή ενός προγράμματος του οποίου εμείς θεωρούμε ότι τη λογική είναι αντιευρωπαϊκή, με αυτή που σύμφωνα και με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι σαθρά δομημένη επιτροπή, δεν έχουμε στόχο να συνεργαστούμε».
Στο μεταξύ, λίγες ώρες πριν, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο του Eurogroup φέρεται να του διαμήνυσε ότι «το πρόγραμμα αυτό απορρίφθηκε από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Δεν έχω το δικαίωμα να την αγνοήσω. Κανείς δεν το έχει. Θεμελιώδης αρχή της Ε.Ε είναι ο σεβασμός στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας».
Το μήνυμα που εκλαμβάνει ο λαός από αυτές τις τελευταίες εξελίξεις, αλλά και από άλλες κινήσεις που έγιναν, είναι ενθαρρυντικό. Είμαστε ακόμα στην αρχή μιας πορείας που σαφώς δεν έχει κριθεί και θα εξαρτηθεί κυρίως από την αποφασιστηκότητα που θα επιδειχθεί.
Ο ελληνικός λαός δείχνει με κάθε τρόπο ότι από την πλευρά του είναι διατεθιμένος να στηρίξει ολόψυχα μια συνεπή προσπάθεια να ανακτήσει η χώρα την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της. Αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη που μπορεί και πρέπει να επιδειχθεί απέναντι σε όσους δείχνουν να μην καταλαβαίνουν το μήνυμα της 25ης Ιανουαρίου.

 http://www.e-dromos.gr

Ο Σαμαράς τηλεφώνησε στον Ντάισελμπλουμ και ζήτησε συγγνώμη για τον Βαρουφάκη!

Πηγή: Λάκης Μπέλλος - "Εφημερίδα των Συντακτών"

♦ Αυτό που ψιθύρισε ο Ντάισελμπλουμ στον Βαρουφάκη ήταν: «Μόλις σκότωσες την τρόικα».

♦ Δεν του είπε όμως πόσους έχεις σκοτώσει η τρόικα.

♦ Ο Ψινάκης είπε ότι ο Βαρουφάκης δεν έπρεπε να κάνει "Ουάου" , αλλά να πει στον Ντάϊσεμπλουμ "Τι μας λες μωρή;".

♦ Ο Σαμαράς τηλεφώνησε στον Ντάισελμπλουμ και ζήτησε συγγνώμη για τον Βαρουφάκη. Του είπε ότι οι Έλληνες δεν είναι το ίδιο. Θα 'ρθει πάλι αυτός στα πράγματα και θα βάλει υπουργό που θα τον κάνει ό,τι θελει.

♦ Τράτζικ, είπε η Βούλτεψη. Ο Βαρουφάκης με τη μηχανή είναι σαν τον Γαρδέλη στο « Καμικάζι, αγάπη μου».

♦ Ο Σαμαράς ξαναπήρε τηλέφωνο και ζήτησε συγγνώμη.

♦ Η κοινή συνέντευξη Τύπου Βαρουφάκη- Ντάισελμπλουμ ήταν σαν κοινή συνέντευξη Μαρινάκη-Μελισσανίδη.

♦ Η μηχανή του Βαρουφάκη είναι Πόρσε Καγιέν. Ο Βαρουφάκης έκανε «Ουάου» στον Ντάισελμπλουμ. Ο Ρουβάς είναι;

♦ Τσαντίσαμε τον Ντάισελμπλουμ. Είμαστε πολύ αγενείς. Ο Στουρνάρας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό.

♦ Ο Ολλανδός είπε ότι την άλλη φορά που θα έρθει να του έχουν τον Χαρδούβελη.

♦ Ο Σαμαράς ξαναπήρε τηλέφωνο και ζήτησε συγγνώμη από τον Ντάισελμπλουμ.

ΚΑΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ! Δικαστικό μπλόκο στις απολύσεις Μητσοτάκη!

Του Θάνου Πασχάλη
ereportaz.gr
Δεκάδες δικαστήρια σε όλη τη χώρα βάζουν με τις αποφάσεις τους (προσωρινές διαταγές,ασφαλιστικά μέτρα,πρωτόδικες αποφάσεις,αγωγές κλπ )«ταφόπλακα» στην συμφωνία της Κυβέρνησης με την Τρόικα για 15.000 απολύσεις υπαλλήλων του Δημοσίου μέχρι το τέλος του περασμένου χρόνου.
Παρότι μέχρι σήμερα εκκρεμεί, με βάση τη μνημονιακή δέσμευση, η απόλυση άλλων6.500 υπάλληλων,ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των 15.000 απολύσεων στο δημόσιο ,από τους 8.500 που πέρυσι τέθηκαν αρχικά στο καθεστώς της διαθεσιμότητας και στη συνέχεια απολύθηκαν,ελάχιστοι από αυτούς βρίσκονται σήμερα εκτός Δημοσίου.

Αν εξαιρέσει κανείς τους 2.700 υπαλλήλους της πρώην ΕΡΤ που απολύθηκαν με το «λουκέτο»της εταιρείας (δεν υπάρχει πια η νομική οντότητα της πρώην ΕΡΤ ώστε να στραφούν νομικά εναντίον της επιδιώκοντας δικαστικά την
παραμονή τους στην εργασία) και μερικές εκατοντάδες γιατρών και οδοντιάτρων του πρώην ΙΚΑ που επέλεξαν είτε να συνταξιοδοτηθούν είτε να διατηρήσουν το ιδιωτικό τους ιατρείο αντί να ενταχθούν ως πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης στον ΕΟΠΠΥ ,οι υπόλοιποι υπάλληλοι ,όπως σχολικοί φύλακες,διοικητικοί υπάλληλοι στα Πανεπιστήμια και το Πολυτεχνείο,καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών,δημοτικοί αστυνομικοί,αλλά και γιατροί και οδοντίατροι του πρώην ΙΚΑ κλπ παραμένουν κανονικά στην εργασία τους με προσωρινές αποφάσεις δικαστηρίων.
Διαβάστε την απόφαση [εδώ]
http://www.ereportaz.gr

Η τρόικα δίνει στην κυβέρνησή της μια τελευταία ευκαιρία

του Στέλιου Κούλογλου
Πίσω από τις δήθεν διαπραγματεύσεις, την αδιαλλαξία των δανειστών, τις παλινωδίες μιας κυβέρνησης που το καλοκαίρι έδιωχνε την τρόικα και τώρα πετάει από την χαρά της που επιστρέφει, πίσω δηλαδή από όλα τα κωμικοτραγικά που ζήσαμε τους τελευταίες μήνες κρύβεται μια απλή φράση: στις συζητήσεις στο Παρίσι οι δανειστές έλεγαν στον κ. Χαρδούβελη ότι «δεν μας νοιάζει ποιος είναι κυβέρνηση στην Ελλάδα». H φράση που έλειπε ήταν: «αυτό που μας νοιάζει είναι να πάρουμε τα λεφτά μας».
Τόσο η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου όσο και οι δανειστές γνωρίζουν καλά ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα ούτε πιθανότητες επιτυχίας έχει, ούτε έχει σαν στόχο την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας: το ζητούμενο είναι να αποπληρωθεί το χρέος, ξεζουμίζοντας με κάθε είδους φόρους τον πληθυσμό. Είναι γνωστό πχ ότι, σύμφωνα με τα μνημόνια, το 70% από το -βγαλμένο με ιδρώτα και αίμα- πρωτογενές πλεόνασμα πηγαίνει κατευθείαν στο ταμείο των δανειστών και το ίδιο συμβαίνει με τις δόσεις των νέων δανείων.
Το ίδιο ίσχυε και για τον πλασματικό προϋπολογισμό του 2015, που μαγείρευαν δανειστές και κυβέρνηση από το καλοκαίρι του 2014. Η πρόβλεψη ότι το 2015 θα σημειωθεί 2,9% ανάπτυξη δεν είχε καμιά σχέση με την πραγματικότητα, όπως είχε εξηγηθεί από τις στήλες του Tvxs. Ελληνική κυβέρνηση και τρόικα είχαν συμφωνήσει ότι το καλοκαίρι του 2015 θα διαπιστωνόταν δημοσιονομικό κενό και θα λαμβάνονταν νέα, επαχθή και φορομπηχτικά μέτρα.
Το πρόβλημα προέκυψε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε για τα καλά κεφάλι στις δημοσκοπήσεις από τα τέλη Αυγούστου. Η πρώτη δημοσκόπηση μετά τις διακοπές, της Palmos Analysis για το Tvxs, έδειχνε τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με 8 μονάδες και σε παραπλήσια αποτελέσματα κατέληγαν άλλες έρευνες που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει για πρόεδρο προκαλώντας πρόωρες βουλευτικές εκλογές, η λήψη νέων μέτρων το καλοκαίρι του 2015 δεν ήταν πλέον σίγουρη. Η τρόικα δεν ήταν βέβαιη ότι θα έπαιρνε τα λεφτά της και για αυτό σκλήρυνε την θέση της, ζητώντας από την κυβέρνηση να πάρει εδώ και τώρα νέα μέτρα. Η κυβέρνηση αντέτεινε ότι, αν τα έπαιρνε τώρα, δεν θα μπορούσε να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές. Αυτό ήταν και το περιεχόμενο των «σκληρών διαπραγματεύσεων» των τελευταίων εβδομάδων: όχι αν, αλλά πότε θα ληφθούν τα νέα μέτρα.
Τοτε εμφανίστηκαν και οι διαφωνίες στο εσωτερικό της τρόικας. Η μεν Ευρωπαική Επιτροπή που επηρεάζεται περισσότερο από τους πολιτικούς φίλους της κυβέρνησης, τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και το Βερολίνο, προτιμούσε να βάλει πλάτη στην κυβέρνηση, ενώ οι τεχνοκράτες της ΕΚΤ και ιδίως του ΔΝΤ ήθελαν να εξασφαλίσουν τα λεφτά τους. Οι λεονταρισμοί του Α. Σαμαρά που θα έδιωχνε το ΔΝΤ και τα σχετικά, έριχναν λάδι στη φωτιά. Παρά τις συνεχείς υποχωρήσεις, τους εξευτελισμούς που η ελληνική κυβέρνηση υπέμενε με αξιοθαύμαστη... καρτερικότητα και τα mail αποδοχής των νέων μέτρων, η τρόικα δεν επέστρεφε στην Αθήνα. Απειλούσε αντίθετα ότι θα παρατείνει μονομερώς το μνημόνιο για 6 μήνες, δίνοντας στην ετοιμόρροπη ελληνική κυβέρνηση την χαριστική βολή.
Τότε ο Σαμαράς ζήτησε μια τελευταία ευκαιρία. Χωρίς νέα μέτρα τώρα, να επιχειρήσει να συγκεντρώσει 180 βουλευτές, παρατείνοντας έτσι την ζωή της κυβέρνησης. Μετά από δεκάδες τηλεφωνήματα και παρακάλια σε Βρυξέλλες και Βερολίνα, η τρόικα αποφάσισε να του την δώσει  και έτσι φτάσαμε στην δίμηνη παράταση του μνημονίου, που ανακοινώθηκε χθες. Για τους δανειστές είναι μια win win κίνηση, κερδίζουν δηλαδή σε κάθε περίπτωση.  Παρακρατώντας την δόση του δανείου, θα έχουν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο, αν τελικώς δεν μαζευτούν οι 180, γίνουν εκλογές και βγάλουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (διαβάστε εδώ περισσότερα για το αίμα που θα χυθεί. Αν πάλι τα καταφέρουν οι φίλοι Σαμαράς-Βενιζέλος, τόσο το καλύτερο.
Για να πετύχουν το σκοπό τους, οι τελευταίοι θα χρησιμοποιήσουν κάθε δυνατό μέσο. Θα πρέπει να περιμένουμε πολλά ανάμεσα στην πρώτη και τις άλλες δύο ψηφοφορίες. Μπορεί η τρόικα  να έδωσε στην κυβέρνηση της μια τελευταία ευκαιρία, αλλά εμείς δεν έχουμε ακόμη δει τίποτα.

* Η γελοιογραφία είναι του Soloup από το Ποντίκι

tvxs

Όλα για τους 180: Οι «πρόθυμοι» και οι «απρόθυμοι»

TVXS - Aνάλυση
Σκηνικό έντασης στο εσωτερικό, γύρω από τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό και επίδειξη πυγμής από την κυβέρνηση που απαγορεύει τις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Είναι μια κάποια λύση η κατασκευή εσωτερικών εχθρών την ώρα που το αδιέξοδο στη συνεννόηση με τους δανειστές βαθαίνει. Με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής, η παράταση του μνημονίου πρέπει να θεωρείται δεδομένη και παίζεται αν αυτό θα αφορά κάποιες εβδομάδες, όπως ζητά η κυβέρνηση, τρίμηνο ή εξάμηνο όπως θέλουν οι έξω.
Η εμπλοκή βρίσκεται στην απαίτηση της Τρόικας για νέα μέτρα τα οποία η κυβέρνηση θέλει να μεταθέσει για μετά την εκλογή ΠτΔ επειδή θεωρεί ότι δύσκολα θα περάσουν από την παρούσα βουλή. Από τις Βρυξέλλες δόθηκε χθες σήμα για ολοκλήρωση της αξιολόγησης μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου ώστε να γίνουν μετά οι κυρώσεις της συμφωνίας από εθνικά κοινοβούλια όπου αυτό είναι απαραίτητο.
Σε κάθε περίπτωση σχεδιάζεται ήδη η επίσπευση της προεδρικής εκλογής για τις 12 Ιανουαρίου και είναι πιθανό οι βουλευτές να κληθούν να αποφασίσουν με τη χώρα στον αέρα, χωρίς δηλαδή να έχει παρθεί απόφαση για την εκταμίευση δόσης και χωρίς συμφωνία για την επόμενη μέρα (προληπτική γραμμή πίστωσης). Τα ποσά που πρέπει να εκταμιευθούν στο σύνολό του φθάνουν τα 7 δισ. (δάνεια της ευρωζώνης, του ΔΝΤ και επιστροφές κερδών της ΕΚΤ από ελληνικά ομόλογα). Οι πρώτες σοβαρές οικονομικές ανάγκες που θα προκύψουν θα είναι τον Μάρτιο-Απρίλιο με λήξεις ομολόγων ύψους 5 περίπου δισ. ευρώ.
Παρά το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση με τους πιστωτές πάει από το κακό στο χειρότερο, η κυβέρνηση εξακολουθεί να ελπίζει στη διασφάλιση των 180 ναι για την προεδρική εκλογή. Το γεγονός ότι τρεις βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, Ν. Τσούκαλης, Ν. Φούντα και Θ. Ψύρρας συνυπέγραψαν με ανεξάρτητους και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κείμενο που ζητά εκλογή ΠτΔ από την παρούσα Βουλή, συμφωνία για τη συνταγματική αναθεώρηση και καθορισμό ημερομηνίας εκλογών μέσα στο 2015 ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για το Μέγαρο Μαξίμου.
Πολύ περισσότερο που το κείμενο άλλαξε για να απαλειφθεί αναφορά σε εκλογές τον Μάιο, όπως είχε αποφασιστεί στην Κ.Ε της ΔΗΜΑΡ, αλλά και στην ανάγκη μιας προοδευτικής διακυβέρνησης. Ένας πόντος ακόμη για την κυβέρνηση είναι ότι η ανεξάρτητη Κ. Μάρκου πρότεινε Μ.Γιαννάκου και Π. Αυγερινό για ΠτΔ και τάχθηκε υπέρ της εκλογής του από την παρούσα Βουλή. Ο Μ. Ανδρουλάκης στην ομιλία του στη Βουλή δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρος σχετικά με τις προθέσεις του, ενώ οι Σ. Λυκούδης, Β. Οικονόμου, Χρ. Αηδόνης, Γρ. Ψαριανός θεωρούνται «κλειδωμένοι» από την κυβέρνηση.
Από εκεί και πέρα ελπίζουν στις ψήφους των Μελά, Γιοβανόπουλου, Κουράκου, Νραβρή, Ιατρίδη, Κασαπίδη, χωρίς να αποκλείουν τους Πολύδωρα-Καπερνάρο. Με δεδομένο ότι Τατσόπουλος, Γιαταγάνα, Μακρή, Παραστατίδης, Τζάκρη, Βουδούρης έχουν ήδη επιλέξει όχθη, στην περιοχή του «όχι», οι ψήφοι των Μουτσινά-Μπόλαρη θα αποβούν καθοριστικές, ενώ θα προσμετρηθούν και οι ψήφοι των δύο Χρυσαυγιτών που ανεξαρτητοποιήθηκαν (Μπούκουρας, Χρυσοβαλάντης).
Σε κάθε περίπτωση για να βγει το άθροισμα που επιδιώκει η κυβέρνηση χρειάζεται η συγκατάθεση και βουλευτών των ΑΝΕΛ. Για το λόγο αυτό η χειραψία της Ε. Κουντουρά με τον Α. Σαμαρά και το φιλί με τον Δ. Σταματη έγινε παραπολιτικό, ενώ κάποιοι ελπίζουν στον Π. Χαϊκάλη, στον Γ. Δημαρά και στη Μ. Κόλλια παίρνοντας τοις μετρητοίς τη δήλωση του Π. Μελά που ήρθε σε ρήξη με τον Π. Καμμένο ότι τέσσερις βουλευτές των ΑΝΕΛ θέλοιυν να διαφοροποιηθούν από την κομματική γραμμή.

Στην τανάλια της τρόικα, η κυβέρνηση

Εξανεμίζονται οι ελπίδες στο Μέγαρο Μαξίμου ότι οι θεσμικοί εταίροι και πιστωτές θα στηρίξουν, έστω την τελευταία στιγμή την κυβέρνηση, προκειμένου να αποτραπούν οι πρόωρες εκλογές. Οι προσπάθειες που καταβάλλονται στο παρασκήνιο, για να έρθει βοήθεια από το Βερολίνο και την Κομισιόν, δεν αποδίδουν με αποτέλεσμα να μη διαφαίνεται διέξοδος. Είναι σαφές ότι την πιο σκληρή στάση κρατά το ΔΝΤ και αυτό φάνηκε ήδη από τη συνάντηση στο Παρίσι.
Κυβερνητικές πηγές εκτιμούν ότι το ΔΝΤ δεν θέλει να κλείσει η αξιολόγηση για να μην εκταμιευθεί η δόση και να βρεθεί η επόμενη κυβέρνηση χωρίς χρήματα την άνοιξη, όταν θα πρέπει να εκπληρωθούν σημαντικές δανειακές υποχρεώσεις. Αυτή η άποψη επιβεβαιώνει ότι στόχος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, εκείνο που έχει αλλάξει είναι ότι οι δανειστές δεν δίνουν μάχη πια για να σωθεί η κυβέρνηση Σαμαρά, όπως έκαναν το 2012 και πριν από τις ευρωεκλογές.
Από χθες το βράδυ κυκλοφορούν σενάρια ρήξης με την Τρόικα τα οποία κορυφώθηκαν από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «δεν θα δεχτεί παράλογες πιέσεις». Η διαρροή του email της ελληνικής πλευράς στην Καθημερινή έγινε από τις Βρυξέλλες, όπως έχουν μάθει στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου θεωρούν ότι και αυτό συνέβη από την πλευρά των πιστωτών προκειμένου να εκτεθεί η κυβέρνηση που όπως αποκαλύφθηκε προτείνει ακόμη και μέτρα για το καλοκαίρι, εφόσον αποτύχει ο προϋπολογισμός -που θα ψηφιστεί την Κυριακή- στην εκτέλεσή του. Το ενδεχόμενο ρήξης με την Τρόικα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εκλογές άμεσα και, πιθανότατα, ανεξάρτητα από την προεδρική εκλογή.
Η κατάσταση στο εσωτερικό των κοινοβουλευτικών ομάδων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι τετατεμένη. Αφενός οι βουλευτές δεν θέλουν να ψηφίσουν άλλα δημοσιονομικά μέτρα για να μην υποστούν το πολιτικό, εκλογικό κόστος. Αφετέρου αντιλαμβάνονται ότι χωρίς συμφωνία με την Τρόικα η κυβέρνηση δεν θα έχει εκλογικό δίλημμα να παρουσιάσει ούτε θα μπορεί να προσφέρει οποιοδήποτε άλλοθι για να μαζευτούν οι 180.
Μέχρι τώρα υπήρχε στο εσωτερικό της κυβέρνησης, σε κάποιους κύκλους τουλάχιστον, η σχεδόν μεταφυσική αισιοδοξία ότι κάτι θα γίνει τελικά. Μάλιστα, αρκετοί επικαλούνται την αισιοδοξία του πρωθυπουργού σε συζητήσεις μαζί τους. Ο Α. Σαμαράς φέρεται να έλεγε μέχρι χθες το βράδυ ότι περιμένει κάτι καλό από τους έξω και ότι είναι εφικτή η εκλογή ΠτΔ από την παρούσα Βουλή. Οι προσδοκίες του δεν επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δεν διαφαίνεται αυτή τη στιγμή κάποιος τρόπος λύτρωσης από την τανάλια της τρόικα που σφίγγει διαρκώς.

tvxs

Eπιβεβαιώνουν τα νέα "μέτρα" των 2 δις, αλλά τα "βαφτίζουν" προληπτικά

Επιβεβαιώνουν κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών ότι η κυβέρνηση έχει προτείνει στην τρόικα μέτρα για την κάλυψη ενδεχόμενου δημοσιονομικού κενού του 2015, ωστόσο «ξεκαθαρίζουν» πως τα μέτρα αυτά εντοπίζονται «προληπτικά», καθώς θα ενεργοποιηθούν μόνον εάν επαληθευτούν οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις της τρόικας.

Ενα από τα σχετικά δημοσιεύματα (εδώ από το In.gr):
Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει ήδη αναγνωρίσει μέτρα ύψους 1 δισ. ευρώ που θα εφαρμοσθούν από την 1η Ιανουαρίου 2015 και για να κάμψει τις αντιδράσεις των δανειστών συνένεσαι και σε πρόσθετες παρεμβάσεις 1 δισ. ευρώ , οι οποίες θα ενεργοποιηθούν εάν διαπιστωθεί τον Ιούλιο του 2015 η ύπαρξη αντίστοιχου δημοσιονομικού κενού στο προϋπολογισμό.
Στελέχη του υπουργείου Οικονομικών αναφερόμενα σήμερα στο ζήτημα ξεκαθαρίσαν σήμερα Τρίτη πως η κυβέρνηση δεν πρότεινε νέα δημοσιονομικά μέτρα στην τρόικα για να καλύψει πιθανό κενό του προϋπολογισμού.
Όπως τονίζουν η τρόικα συνεχίζει να ζητά πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα θεωρώντας ότι υπάρχει δημοσιονομικό κενό, ενώ η  ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι όπως τα προηγούμενα χρόνια οι προβλέψεις της επαληθεύτηκαν, έτσι και τώρα δεν θα υπάρξει κανένα δημοσιονομικό κενό.
«Αυτή είναι η σημαντικότερη διαφορά μας στη διαπραγμάτευση» σημειώνουν τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών και ξεκαθαρίζουν πως από την πλευρά της κυβέρνησης εντοπίζονται οι περιοχές από τις οποίες θα μπορούσε να καλυφθεί τυχόν διαφορά στην υποθετική περίπτωση που επαληθεύονταν οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις της τρόικας. «Αυτή η υποθετική περίπτωση, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί ούτε και τώρα», αναφέρουν κατηγορηματικά.
Στο ίδιο πλαίσιο οι ίδιοι κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών ξεκαθαρίζουν πως η τήρηση των δημοσιονομικών στόχων είναι κοινή υποχρέωση για όλες τις χώρες που βρίσκονταν και βρίσκονται σε πρόγραμμα, αλλά και για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης που δεσμεύονται από το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Στην βάση αυτή σημειώνουν πως η υποχρέωση κάλυψης πιθανού δημοσιονομικού κενού υφίσταται ανεξαρτήτως αξιολόγησης, ο δε σχετικός όρος ίσχυε για όλα τα προηγούμενα χρόνια και υπάρχει και στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής που ψηφίστηκε τον Απρίλιο του 2014.
Σημειώνεται πως η επιστολή που απεύθυνε η ελληνική πλευρά στην τρόικα με τα μέτρα που θα οδηγήσουν στην ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης περιλαμβάνει και παρεμβάσεις που θα εφαρμοσθούν εάν και εφόσον αναγνωρισθεί  την 1η Ιουλίου 2015 πιθανό δημοσιονομικό κενό
Τα σημαντικότερα από τα μέτρα αυτά σχετίζονται με :
-Την ακύρωση της μείωσης 30% της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης για το 2015 και το 2016, κάτι που θα συνιστούσε υπαναχώρηση από την πρωθυπουργική εξαγγελία στη ΔΕΘ.
-Αύξηση  της φορολογίας σε καπνό και αλκοόλ. Οι φόροι αυτοί θα αυξηθούν εάν ο ΕΟΠΥΥ καταγράψει υπέρβαση της επιχορήγησής του ύψους 560 εκατ. ευρώ για το 2015.
-Την επιβολή φόρου πολυτελείας σε μια σειρά από προϊόντα και την αύξηση των υφισταμένων φόρων.
Η επαναφορά της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης στα επίπεδα του 2014 αναμένεται να εισφέρει έσοδα 400 εκατ. ευρώ, η αύξηση των φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα και αλκοόλ αναμένεται να εισφέρει 500 εκατ. ευρώ, ενώ περίπου 100 εκατ. ευρώ αναμένονται από το φόρο πολυτελείας. Με τον τρόπο αυτό, εφόσον χρειασθεί, θα συγκεντρωθεί 1 δισ. ευρώ φόρων για το 2015.

Θανάσης Κουκάκης - In.gr

left

Πάλι καλά, που δεν ζήτησαν γυναίκες και παιδιά.

του Στέλιου Κούλογλου
Ούτε το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι δεν μπορεί να περιγράψει την κατάσταση. Με μια σειρά παιδαριώδη, εγκληματικά λάθη από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση μετέτρεψε την τρόικα σε απόλυτη ρυθμιστή του ελληνικού πολιτικού παιχνιδιού. Στις συζητήσεις την προηγούμενη εβδομάδα στο Παρίσι, οι δανειστές προσήλθαν μετά από παρακάλια και γνώριζαν πολύ καλά ότι κρατούσαν την τύχη της κυβέρνησης στα χέρια τους. Οι αποικιοκρατικού τύπου παρατηρήσεις τους ήταν του τύπου «έτσι γουστάρουμε» ενώ δεν άργησαν να κάνουν την κίνηση ματ: «αν δεν κάνετε όλα όσα ζητάμε», είπαν στην ελληνική αντιπροσωπεία, «το υπάρχον μνημόνιο θα παραταθεί για 6 μήνες».
Το success story, η έξοδος από το μνημόνιο, η προληπτική γραμμή χρηματοδότησης και όλη η κυβερνητική αφήγηση θα κατέρρεαν αυτομάτως. Οι Χαρδούβελης και σία γύρισαν στην Αθήνα, όπου οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος δεν χρειάστηκε να σκεφτούν πολύ: αφού πρόκειται για την παραμονή τους στην εξουσία, θα πάρουν και εκείνα τα μέτρα για τα οποία μέχρι τώρα δίσταζαν, μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο επαχθή που θα μετατρέψουν την κυβέρνηση από αντιδημοφιλή σε μισητή.
Την άτακτη υποχώρηση ανέλαβε να ανακοινώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός με ένα σουρεαλιστικό, ψυχολογικού τύπου άρθρο με τον τίτλο: «Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν χαράξει».Tα πιστεύει άραγε ο ίδιος; Του τα λένε οι σύμβουλοι στο Μαξίμου για να του δώσουν θάρρος μέσα στην μαύρη μαυρίλα; Θέλει ο ποιητής να αποφύγει να αναφερθεί στις νέες περικοπές μισθών και τις μειώσεις στις συντάξεις που αποδέχθηκε, στην αύξηση του ΦΠΑ ή στο ΔΝΤ που θα συμμετέχει περήφανο και στην νέα συμφωνία; To βέβαιο είναι ότι στα παγκόσμια χρονικά πρωθυπουργικής αρθρογραφίας δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο  στο οποίο πολιτικός να εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο και με αυτό το περιεχόμενο: να παραδέχεται δηλαδή ότι, αντί να προοδεύει όπως μέχρι τώρα διαλαλούσε, η χώρα βρίσκεται σήμερα στο πιο πυκνό σκοτάδι!
Την συνέχεια την ξέρουμε, αφού πρόκειται για επανάληψη του έργου που επαναλαμβάνεται μονότονα από το 2010: για να... σωθεί η χώρα θα πρέπει οι βουλευτές των κυβερνώντων κομμάτων να ψηφίσουν και αυτά τα μέτρα, όπως ψήφισαν μέχρι τώρα τα διαδοχικά μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, πολυνομοσχέδια και άλλα νομοθετικά τερατουργήματα που έφεραν την χώρα «στο πιο πυκνό σκοτάδι».
Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η τρόικα θα αρκεστεί στις νέες και πολύ γενναίες παραχωρήσεις της ελληνικής πλευράς και θα αποδεχθεί τις νέες προτάσεις που έστειλε χθες η κυβέρνηση. Αν δηλαδή οι δανειστές απλώς εκμεταλλεύτηκαν τα παιδαριώδη λάθη των αδίστακτων ερασιτεχνών που μας κυβερνούν για να αποσπάσουν περισσότερα νεοφιλελεύθερα μέτρα ή δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση συμφωνία, παρά μόνο αφού ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με την προεδρική εκλογή. Αν έχουν αποφασίσει δηλαδή να μην εκταμιεύσουν σε καμιά περίπτωση την δόση των 7 δις, ώστε τον Μάρτιο να μπορούν να εκβιάζουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή, πριν ξεκινήσουν καν οι διαπραγματεύσεις που ζητάει ο Τσίπρας για το χρέος. Να του στήσουν δηλαδή αμέσως μια κρίση, όπως την ελληνοτουρκική με τα Ίμια το 1996, αλλά οικονομική αυτή τη φορά.
Ο κ. Σαμαράς έχει πάντως σίγουρη την συμφωνία γιατί στο άρθρο του ψέγει την αξιωματική αντιπολίτευση επειδή... είχε προβλέψει την αποτυχία των «διαπραγματεύσεων», τις οποίες περιέργως θεωρεί τελειωμένες: «πόνταραν – γράφει - στο «ναυάγιο» της προσπάθειας για ολοκλήρωση του προγράμματος και διαψεύστηκαν επίσης»! Αν πάντως δεν είναι το γνωστό θέατρο των πιέσεων και δήθεν διαπραγματεύσεων όπου στο τέλος υποχωρεί η ελληνική κυβέρνηση, η τρόικα θα δυσκολευθεί να αποφύγει την συμφωνία. Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν αποφασίσει να δώσουν τα πάντα. Ευτυχώς που οι δανειστές δεν ζήτησαν τις γυναίκες και τα παιδιά. Ακόμη.

tvxs

Με... ψυχαναλυτικό άρθρο ο Σαμαράς κηρύσσει άτακτη υποχώρηση

TVXS - Ανάλυση

Νέες προτάσεις που φέρνουν αυξήσεις στις τιμές καθώς και μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, έστειλε η κυβέρνηση στην τρόικα το βράδυ του Σαββάτου. Οι νέες αυτές προτάσεις με τις οποίες καλύπτεται  το δημοσιονομικό κενό του 2015, που υπήρχε σύμφωνα με τους δανειστές, παραβιάζουν όλες τις κόκκινες γραμμές που είχαν τεθεί από την ελληνική πλευρά προκειμένου να επιστρέψει η τρόικα. Το σύνθημα της άτακτης υποχώρησης δίνει με άρθρο του στο σημερινό «Έθνος» ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που επιγράφεται «Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν χαράξει».
Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει η κυβέρνηση φέρεται να οπισθοχωρεί σε καίρια ζητήματα των εργασιακών και του ασφαλιστικού, ενώ ανακρούει πρύμναν και για τον χαμηλό ΦΠΑ.
Πιο συγκεκριμένα, η τρόικα για να επιστρέψει ζητά μειώσεις μισθών για όλες τις κατηγορίες στο Δημόσιο. Σύμφωνα με το Βήμα της Κυριακής, τρόικα και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει να κοπεί από τον Ιούλιο μέρος ή ίσως και ολόκληρο το επίδομα της προσωπικής διαφοράς των δημοσίων υπαλλήλων που οι αποδοχές τους υπερβαίνουν από 80 έως και 690 ευρώ το μήνα τις οροφές του ενιαίου μισθολογίου. Την ίδια στιγμή καθιερώνεται νέο κλιμάκιο με αμοιβές ιδιωτικού τομέα για τους νεοεισερχόμενους στο Δημόσιο. Οι πληροφορίες θέλουν τρόικα και κυβέρνηση να τα έχουν βρει, επίσης, για μειώσεις στα κονδύλια των έξτρα αμοιβών-επιδομάτων, των αποζημιώσεων για συμμετοχή σε συμβούλια, για εκτός έδρας, οδοιπορικά, υπερωρίες και οι αποδοχές σε όλες τις ΔΕΚΟ και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.
Οι παρεμβάσεις που αναμένονται στο ασφαλιστικό, είναι η αύξηση των ελάχιστων ετών ασφάλισης από 15 στα 20 έτη για την κατώτατη σύνταξη στο 67ο έτος ηλικίας, αλλά και οι αλλαγές στους συντελεστές βάσει των οποίων υπολογίζεται η σύνταξη και οι οποίες αναμένεται να έχουν ως επίπτωση νέες μειώσεις στις συντάξεις ως και 30%. Στα μέτρα που εξετάζονται είναι και η αύξηση του ορίου ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 62 για όλους και αυστηρότερα κριτήρια στη χορήγηση ΕΚΑΣ. Επιπλέον, στο επίκεντρο των συζητήσεων βρίσκεται και η παράταση του «παγώματος» των συντάξεων, το οποίο ισχύει έως το τέλος του 2015 και άρα απαιτείται νέα νομοθετική ρύθμιση.
«Ροζ κορδέλα» γίνεται και η κόκκινη γραμμή του ΦΠΑ, καθώς η κυβέρνηση ετοιμάζει αύξηση του χαμηλού συντελεστή του 6,5% που ισχύει σήμερα στο 8-10%. Αυτό μεταφράζεται σε επιβαρύνσεις στις τιμές φαρμάκων και επομένως της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης , βιβλίων, εφημερίδων, περιοδικών και στη διαμονή σε ξενοδοχεία, ενώ επηρεάζονται και τα νησιά για τα οποία ισχύει ειδικό καθεστώς.
Την ίδια στιγμή, μετά την απόσυρση του ΕΝΦΙΑ και του φόρου εισοδήματος που εξαιρέθηκαν ήδη από τη ρύθμιση των 100 δόσεων,  άγνωστο παραμένει αν όντως οι δόσεις θα παραμείνουν 100, καθώς οι δανειστές έχουν εκφράσει επανειλημμένως τη δυσφορία τους για το μέτρο.
Διακαής πόθος της ελληνικής πλευράς είναι η ομαλή ολοκλήρωση του υπάρχοντος προγράμματος στήριξης, ώστε από τη νέα χρονιά  να προσπαθήσει να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές  για την Προεδρική εκλογή. Στο... ψυχολογικού περιεχομένου άρθρο του στο Έθνος της Κυριακής που τιτλοφορείται «Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν χαράξει», ο Αντώνης Σαμαράς  αναφέρεται  στην εποχή μετά την κυοφορούμενη συμφωνία  κι όχι στα νέα σκληρά μέτρα, θέτοντας το δίλημμα  «ή μένουμε στο δρόμο της εξυγίανσης και τηρούμε τους στόχους, ή ανατρέπουμε τις μεταρρυθμίσεις και επιστρέφουμε στα ελλείμματα».
Το μετα-μνημονιακό κλίμα που προσπαθεί να χτίσει η κυβέρνηση, διαψεύδεται  ωστόσο από δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, το οποίο κάνει λόγο για τρίτο πακέτο διάσωσης που προορίζεται για την Ελλάδα Σύμφωνα με το περιοδικό υπάρχει ειλημμένη ευρωπαϊκή  απόφαση για πρόσθετη στήριξη ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Σε έκτακτο νομοσχέδιο τα νέα μέτρα
Την Τετάρτη ξεκινά στην Ολομέλεια της Βουλής η συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό, η οποία θα ολοκληρωθεί με ονομαστική ψηφοφορία την Κυριακή, παραμονές του Eurogroup. Αν υπάρξει συμφωνία, τα μέτρα που δεν περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό θα ενσωματωθούν σε νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης . Σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζονται και οι λύσεις νομοσχεδίου ενός άρθρου ή της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, αν παρουσιαστούν αντιδράσεις από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ.

TVXS