To αυτομπουγέλωμα των "διασήμων" και η Παλαιστίνη

Οι «διάσημοι»  αυτομπουγελώνονται μπροστά στη κάμερα, για να συγκεντρώσουν υποτίθεται χρήματα για την αντιμετώπιση της νευρολογικής νόσου ALS…

Όμως οι Παλαιστίνιοι υπενθυμίζουν πως η αλληλεγγύη και η φιλανθρωπία δεν είναι παιχνίδι των VIP με μπουγελώματα. Στη  Λωρίδα της Γάζας το μπουγέλωμα απαγορεύεται καθώς υπάρχει τραγική έλλειψη του νερού… Το Ισραήλ ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος των υδάτινων πόρων… Εκτός από τον πύρινο θάνατο τα σιωνιστικά Ες-Ες καταδίκασαν τους Παλαιστίνιους και στο μαρτύριο της δίψας στήνοντας το  «Απαρτχάιντ του Νερού» Όμως ο «πολιτισμένος»  κόσμος ασχολείται αποκλειστικά με τον αποκεφαλισμό του αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Ράιτ Φόλεϊ, αυτός δεν είναι Άραβας, ανήκει στην εκλεκτή φυλή των λευκών… Οι δολοφονίες 5οο μικρών παλαιστινίων, αριθμός που καθημερινά μεγαλώνει δεν συγκινεί κανένα δυτικό μεγαλόσχημο…φιλάνθρωπο με ή χωρίς ράσα για να αυτομπουγελωθεί επιτέλους με κόκκινη μπογιά σε ένδειξη αποτροπιασμού για την συνεχή γενοκτονία από τους φασίστες σιωνιστές…

AΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΙΛΗ ΣΤΟ www.corfupress.com 

Η Γάζα του πολέμου, ο πόλεμος των αμάχων

του Πάνου Χαρίτου
Η εκεχειρία στη Γάζα δεν φτάνει με τη μορφή κάποιας επίσημης ανακοίνωσης.

Δεν την μαθαίνεις από τα έκτακτα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου. Για όλα τα παραπάνω χρειάζεται πολιτισμός. Απαιτείται έστω και ελάχιστο ρεύμα ή τουλάχιστον η δυνατότητα της κίνησης στους δρόμους για να ταξιδέψουν τα νέα. Εικοσιμία ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου η Γάζα παραμένει, μια πόλη φάντασμα. Η εκεχειρία γίνεται κατανοητή από τον επαναλαμβανόμενο ήχο των κυμάτων που σκεπάζουν τα ίχνη των τελευταίων βαμβαρδισμών στην παραλία της πόλης. Ταξιδεύει ως είδηση με τον άνεμο που σεργιανίζει τη μυρωδιά και τη σκόνη από τα αποκαίδια των μαχών, στις συνοικίες που κρύβεται η ζωή.
Την ησυχία που διαδέχεται την παύση των μαχών καλύπτει πάντα το κλάμα των μωρών από τα γύρω σπίτια. Κουρασμένα από τον ήχο των εκρήξεων, παραδίδονται στη σιωπή για όσο αυτή διαρκεί. Η πρώτη μισή ώρα αποτελεί το τέστ ειλικρίνειας από πλευράς πολιτών, ως προς τις προθέσεις των αντιμαχομένων. Μόλις πιστέψουν σε αυτήν, οι πόρτες των σπιτιών ανοίγουν δειλά. Στην αρχή ξεπροβάλλουν τα κεφάλια. Μερικές κλεφτές ματιές στο δρόμο κι έπειτα στον ουρανό. Πρώτα βγαίνουν οι άντρες.
Αφού επιβεβαιώσουν το διάλειμα του πολέμου, καλούν τις οικογένειες. Οι φωνές των παιδιών που στήνουν παιχνίδι μπροστά από τα σπίτια, επισημοποιούν την κατάπαυση του πυρός.
Η εκεχειρία εδώ και τρείς ημέρες δεν κρατά πολύ. Οι φαμίλιες που έχασαν δικούς τους τρέχουν να κηδέψουν τους ανθρώπους τους. Άλλοι να βρουν προμήθειες για τις επόμενες ημέρες. Όσοι ήρθαν από μακριά, εκμεταλεύονται το χρόνο για να γυρίσουν στις γειτονιές τους, αγωνιώντας για το τι θα αντικρύσουν.
Έτσι κι εχθές, εκατοντάδες εκτοπισμένοι κάτοικοι του Μπέιτ Χανούν και τις Μπέιτ Λάχια, πήραν το δρόμο για τα σπίτια τους. Μαζί με αυτούς και οι δημοσιογράφοι. Ανάμεσά τους και η Χάιντι.
Φωτογράφος ξένου ειδησεογραφικού πρακτορείου, μαζί με τον οδηγό της, τον Ασραφ.
Και τους δυο, τους γνωρίζω αρκετά χρόνια. Με τη Χάιντι έχουμε συνυπάρξει σε αποστολές σε διαφορετικά μέρη. Με τον ’Ασραφ έχουμε δουλέψει μαζί στο παρελθόν στη Γάζα. Οδηγός ταξί, που εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους παραγωγούς ειδήσεων στις εμπόλεμες περιόδους της Γάζας.
Θυμάμαι πάντα να μου μιλά για το σπίτι του, την οικογένειά του και πως ήθελε να χτίσει τρεις ορόφους για να μένουν όλοι μαζί. Είχε ταχθεί σε αυτό. Ήταν στόχος ζωής του, να κρατήσει την οικογένεια του ενωμένη.
Εχθές το πρωί, ο Ασραφ ζήτησε από τη Χάιντι το ρεπορτάζ να γίνει στη γειτονιά του. Να ρίξει μια ματιά στο σπίτι του.
Στην περιοχή είχαν ήδη καταφτάσει αρκετοί κάτοικοι πριν από αυτούς. Η εικόνα καταστροφής και ισσοπέδωσης στην περιφέρεια του Μπέιτ Χανούν δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνίας για το τι θα αντίκρυζαν στο κέντρο της συνοικίας.
Προχώρησαν με το αυτοκίνητο μέχρι εκεί που τα χαλάσματα των σπιτιών είχαν γίνει ένα με το δρόμο και συνέχισαν με τα πόδια μέχρι το σπίτι του Ασραφ.
Τριγύρω, επάνω στα ερείπια άλλων σπιτιών, κάποιοι αναζητούν προσωπικά τους αντικείμενα. Ένα κοριτσάκι μαζεύει όσα βιβλία της ανακαλύπτει κάτω από πλάκες τσιμέντου και σωρούς τούβλων.
Παραπέρα ένας ηλικιωμένος, στέκει αμίλητος στα χαλάσματα του σπιτιού του αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω του.
Ο Aσραφ και η Χάιντι φτάνουν στον προορισμό τους. Όμως αυτό που αντικρύζουν δεν είναι αυτό που ο Ασραφ περιμένε να δει. Τα τρία πατώματα, έχουν σωριαστεί σε μια άμορφη μάζα στο έδαφος. Προσωπικά αντικείμενα πουθενά. Πηγαίνει δεξιά κι αριστερά, αναζητώντας κάτι οικείο. Έπειτα πλησιάζει τη Χάιντι την αγκαλιάζει και ξεσπά σε λυγμούς.
Μένουν εκεί αγκαλιασμένοι για ώρα. Μια από τις πλεόν σκληρές προσωπικότητες που έχω γνωρίσει στη Γάζα, ο ’Ασραφ, κλαίει σαν μωρό κι αναρωτιέται πώς θα μπορέσει να ξαναχτίσει το σπίτι του.
Αν και ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει, οι κάτοικοι συνειδητοποιούν πως ο δικός τους πόλεμος θα ξεκινήσει την επομένη της λήξης των εχθροπραξιών.
Η εκεχειρία διακόπτεται πρόωρα. Ντόπιοι και δημοσιογράφοι εγκαταλείπουν την περιοχή, επιστρέφοντας στο κέντρο της Γάζας.
Δέκα παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους επτά παιδιά χάνουν τη ζωή τους σε αεροπορικό βομβαρδισμό από το Ισραήλ. Τη νύχτα ο αριθμός των θυμάτων στις τάξεις των Παλαιστίνιων, εκτινάσσεται. Τέσσερις ισραηλινοί στρατιώτες επίσης νεκροί από όλμο της Χαμάς κι άλλοι τέσσερις τραυματίες.
Η διαπραγμάτευση για μόνιμη εκεχειρία σκοντάφτει στον αφοπλισμό της Χαμάς για τον οποίο επιμένει το το Ισραήλ. Ο Μπαράκ Ομπάμα αν και ζήτησε από το Νετανιάχου να αποδεχθεί την πρόταση Κέρι, δίχως όρους και προυποθέσεις, δεν φαίνεται πως έπεισε το Τελ Αβιβ κι όσο εξακολουθούν οι εχθροπραξίες, τόσο πιο απρόβλεπτες γίνονται οι εξελίξεις.

πηγή: panosharitos.com

Δράση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, από σωματεία της Κέρκυρας

Σε δράση αλληλεγγύης στον Παλαιστιανιακό λαό προχωρούν την την Πέμπτη 31 Ιουλίου στις 8:00 μμ στο Πλακάδο πρωτοβάθμια σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Όπως ανακοινώθηκε στη σημερινή συνέντευξη τύπου των διοργανωτών, κεντρικός ομιλητής θα είναι ο   Ισμάτ Σάμπρι τέως πρόξενος της Παλαιστινιακής Αρχής στην Ελλάδα.
Την  εκδήλωση στηρίζουν οι:
ΕΛΜΕ, Ενιαίο Σωματείο Εργαζομένων Γενικού Νοσοκομείου,  Σύλλογος Διοικητικών Υπ/λων Ι. Πανεπιστημίου, Σύλλογος Εκπ/κων Πρωτ/θμιας Εκπ/σης, , Σύλλογος Εφοριακών Υπαλλήλων, Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων, Σύλλογος Εργαζομένων ΙΚΑ, Σύλλογος Εργαζομένων Περ/κής Ενότητας, Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων, Σωματείο Οικοδόμων, Σύλλογος εργαζομένων ΟΤΑ.

corfutime

Ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος ατενίζουν τη σφαγή των νηπίων

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη   Σκίτσο: Latuff 

Δεκαέξι μέρες ανελέητου σφυροκοπήματος, 650 νεκροί (250 παιδιά), 2.000 τραυματίες (900 παιδιά), 100.000 εκτοπισμένοι (30.000 παιδιά) και η ελληνική κυβέρνηση ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Σφάζονται τα νήπια έξω από την πόρτα τους κι εκείνοι σιωπούν αιδημόνως, ούτε έναν λόγο συμπόνιας για τα θύματα δεν έχουν βρει οι άθλιοι. Λάθος. 
Ο Βενιζέλος ξεστόμισε λόγο συμπόνιας: «Πρέπει να σεβαστούμε τα αθώα θύματα» είπε, προεξοφλώντας ότι τα θύματα θα πέσουν οπωσδήποτε, δεν μπορούμε να τα σώσουμε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα σεβαστούμε μετά θάνατον, να μην τους παίρνουμε τα πορτοφόλια και τα χρυσά δόντια.
Καλύτερα να μη μιλούν, γιατί όταν μιλούν, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα.
«Θα πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στην αποδοχή της αιγυπτιακής πρωτοβουλίας, ως τη μόνη λύση που μπορεί να οδηγήσει σε άμεση κατάπαυση του πυρός στην περιοχή» είπε ο υπουργός των Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος - ναι, φίλε μου, είτε το θέλεις είτε δεν το θέλεις, στο εξωτερικό σε εκπροσωπεί ο Βενιζέλος.
Να προωθηθεί το σχέδιο των χουνταίων της Αιγύπτου, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Ισραήλ. Αυτή είναι, εν ολίγοις, η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, ίδια κι απαράλλαχτη, κοίτα να δεις σύμπτωση, με την πρόταση των ΗΠΑ και της Γερμανίας.
Καλύτερα να μη μιλούν, γιατί όταν μιλούν, μιλούν σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη: «Το Ισραήλ αναπτύσσει αντιπυραυλικά συστήματα για να προστατεύσει τους πολίτες του , ενώ η Χαμάς χρησιμοποιεί τους πολίτες για να προστατεύσει τους πυραύλους της», έγραψε ο άνθρωπος που πριν από λίγα χρόνια εκθείαζε τα φασιστικά πονήματα του Πλεύρη κατά των Εβραίων.
Ο αντισημιτισμός είναι η συγκολλητική ιδεολογία των λογής φασιστών και ακροδεξιών -η Ν.Δ. του Σαμαρά βρίθει από συνωμοσιολόγους αντισημίτες-, όταν βλέπουν όμως τη φασίζουσα κυβέρνηση του Ισραήλ να κάνει επίδειξη ισχύος, ταυτίζονται ενστικτωδώς με τον Νετανιάχου κι ας είναι και Εβραίος.
Εντάξει οι δεξιοί. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που επί των ημερών του Ανδρέα Παπανδρέου τόνωσε τις σχέσεις της Ελλάδας με την Παλαιστίνη, εκείνοι γιατί σιωπούν; Σιωπούν διότι όλα αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια, τώρα έχουμε άλλες δουλειές, έχουμε να υπηρετήσουμε την ευρωπαϊκή ιδέα, δηλαδή τη Μέρκελ. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο σφιχτός εναγκαλισμός με την κυβέρνηση του Ισραήλ ήταν στρατηγική επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου, είναι αμαρτία να παίρνει πάνω του όλες τις αμαρτίες ο Βενιζέλος.
Πολλά μπορείς να καταλογίσεις στον ελληνικό λαό, φιλοπόλεμο όμως δεν μπορείς να τον πεις. Κι όταν γίνεται πόλεμος, είναι σε συντριπτικά ποσοστά, πάνω από 90%, υπέρ των αδυνάτων. Ακόμη πιο συντριπτικά είναι τα ποσοστά συμπαράστασης στους Παλαιστίνιους κάθε φορά που τους σφαγιάζουν οι Ισραηλινοί. Γι' αυτό είναι μέγιστη ντροπή να μας κυβερνούν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο κι όσο τους κρατάμε στην κυβέρνηση, η μισή ντροπή θα είναι δική τους κι η άλλη μισή δική μας.

Πηγή: avgi.gr

Παζαρεύοντας την εκεχειρία

του Πάνου Χαρίτου
Του παραλογισμού του πολέμου προηγείται πάντα ο άνθρωπος. Άλλωστε πόλεμος δίχως αυτόν δεν γίνεται. Ο άνθρωπος ορίζει τις αιτίες ενός πολέμου, τον επαναπροσδιορίζει ανάλογα με τα ζητούμενα, κλιμακώνει ή περιορίζει τη δράση του και τον σταματά όταν κατακτά τα προσδοκώμενα ή εξαναγκάζεται από τα γεγονότα και τις πιέσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες από ξένες διπλωματικές πηγές, ήδη από χθες το μεσημέρι, είχε διαμορφωθεί ένα πλαίσιο πιθανής αποδοχής της εκεχειρίας από τις εμπλεκόμενες πλευρές στον πόλεμο της Γάζας.
Το εν λόγω σχέδιο, μέχρι την ώρα που γράφτηκε αυτό το κείμενο, ήταν μια αναθεωρημένη εκδοχή της αιγυπτιακής πρότασης, με πινελιές από μια συνεργασία μέσω τρίτων με το Κατάρ. Από την προηγούμενη εβδομάδα είχα επισημάνει πως το Ισραήλ δεν επιθυμούσε εμπλοκή της Τουρκίας, η οποία τελικά έμεινε εκτός των διαμεσολαβητών, και πως η Χαμάς δεν εμπιστευόταν την Αίγυπτο. Η διαπραγμάτευση εξακολούθησε μεν στην Αίγυπτο, ωστόσο δίχως τις επαφές που πραγματοποίησε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς στην Ντόχα τίποτα δεν θα είχε προχωρήσει.
Ο Αμπάς συναντήθηκε στο Κατάρ με το πολιτικό και στρατιωτικό σκέλος της Χαμάς, της ισλαμικής Τζιχάντ και φέρεται να διαπραγματεύτηκε τα ανταλλάγματα για την εκεχειρία με τις δυο ισλαμικές οργανώσεις.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, το Ισραήλ απέρριψε το αίτημα της Χαμάς για άρση του αποκλεισμού της Γάζας. Έτσι κι αλλιώς οι πιέσεις της Ουάσιγκτον προς τις δυο πλευρές ήταν για άμεση εκεχειρία, δίχως όρους και προϋποθέσεις.
Η αντιπρόταση που έγινε από τον Παλαιστίνιο πρόεδρο προς την ηγεσία της Χαμάς δεν είχε γίνει γνωστή μέχρι που ολοκληρώθηκε αυτό το άρθρο. Διπλωματικοί κύκλοι πάντως εκτιμούσαν πως για να χρυσώσει το "χάπι" ο Αμπάς, θα αναλάμβανε τη δέσμευση να βάλει στο μισθολόγιο τα μέλη της Χαμάς που εργάζονται στον δημόσιο τομέα και παραμένουν απλήρωτοι επί επτά μήνες. Αυτό άλλωστε αποτελούσε αίτημα της Χαμάς και πριν τον πόλεμο. Ενδεχομένως επίσης να αποδεχθεί την εκπροσώπηση της οργάνωσης στις τάξεις της PLO, κάτι που διεκδικεί η Χαμάς εδώ και μια δεκαετία.
Τέλος, η πλευρά του Αιγύπτιου προέδρου Αλ Σίσι φέρεται να συμφωνεί αρχικά με την ιδέα μιας πιο χαλαρής πολιτικής στα σύνορα με τη Γάζα, κάτι που απλώς σημαίνει πως θα προχωρήσει ίσως σε ένα μόνιμο άνοιγμα των συνόρων (αυτό που ζητάνε από το Ισραήλ, να προκύψει από την Αίγυπτο).
Αναφορικά με το Ισραήλ, το αίτημα που είχε θέσει περί αφοπλισμού της ισλαμικής οργάνωσης εννοείται πως δεν θα γινόταν αποδεκτό σε καμία περίπτωση.
Η αντιπρόταση της Αιγύπτου φέρεται να είναι για μια ξένη, ίσως κυανόκρανη δύναμη, η οποία θα αναλάβει την επιτήρηση του βόρειου, ανατολικού και νοτίου τομέα της Γάζας ώστε να διασφαλίσουν την παύση της εκτόξευσης ρουκετών. Ενδεχομένως η δύναμη να μπορούσε να είναι κι από τις τάξεις της Φατάχ, ώστε μέσω της εκεχειρίας να επαναφέρουν την οργάνωση της οποίας ηγείται ο Αμπάς στη Γάζα.
Νικητές και ηττημένοι
Μετά από 14, σήμερα 15 ημέρες πολέμου, το ερώτημα που γεννάται είναι: ποιος κέρδισε τον πόλεμο. Κανένας.
Το Ισραήλ ανέφερε ως στόχο την καταστροφή των τούνελ και το σταμάτημα των ρουκετών. Έχουν χαρτογραφήσει και καταστρέψει 40 τούνελ. Αστείος αριθμός μπροστά στο τι υπάρχει και οι ρουκέτες εξακολουθούν.
Γιατί όμως δεν συνεχίζει;
Πρώτον, γιατί η περίοδος χάριτος ή αλλιώς σιωπής απέναντι στις "παράπλευρες απώλειες" έληξε. Ακόμα κι ο Τζον Κέρι, όταν κατά λάθος πιάστηκε με το μικρόφωνο ανοιχτό στον αέρα του Fox News, είπε αυτά που λέει κατ' ιδίαν στο τηλέφωνο στον Νετανιάχου...
Το Ισραήλ σκότωσε περισσότερους από 500 Παλαιστίνιους και τραυμάτισε κοντά 3.500. Η πλειοψηφία, άμαχοι. Παιδιά, γυναίκες. Βομβάρδισε νοσοκομεία και σχολεία. Στα κοινωνικά δίκτυα έχασε τη μάχη των εντυπώσεων. Στο πεδίο των μαχών έχασε 25 στρατιώτες και τουλάχιστον 75 τραυματίστηκαν.
Τα παραπάνω στατιστικά δεν μπορεί να ανήκουν στον πλέον ηθικό στρατό -όπως αυτοχαρακτηρίζεται- ούτε στην πλέον εξελιγμένη πολεμική μηχανή.
Το ότι αναλογικά έχασαν περισσότερους στρατιώτες από ό,τι το 2006 στον Λίβανο υποδεικνύει την ελαφρότητα εκτίμησης του αντιπάλου και την προχειρότητα του σχεδιασμού.
Ασχέτως των δημόσιων τοποθετήσεων, το Τελ Αβιβ επιζητεί την απομάκρυνσή του από τη Γάζα.
Η Χαμάς επίσης έχασε το μισό της οπλοστάσιο, την αφρόκρεμα των μαχητών της, η Γάζα ξεσπιτώθηκε, μάτωσε, πενθεί και εξακολουθεί να αιμορραγεί.
Το όφελος, μια αύξηση των ποσοστών της Χαμάς, που μπορεί να αντιστάθηκε, αλλά δεν κέρδισε τίποτα ως αντίκρυσμα, αφού ο αποκλεισμός από το Ισραήλ εξακολουθεί.
Ο Μαχμούντ Αμπάς απώλεσε ακόμα περισσότερο την εμπιστοσύνη της Δυτικής Όχθης. Ο νικητής δεν προκύπτει πουθενά. Οι μεγάλοι χαμένοι ξεχειλίζουν τα δωμάτια των νοσοκομείων και στοιβάζονται σε πρόχειρες τρύπες στα νεκροταφεία της Γάζας. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα, τελικά γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος;

avgi

Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι αντισημιτισμός

Η κατηγορία του αντισημιτισμού, όταν απευθύνεται στην Αριστερά και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, αποτελεί ελεεινή συκοφαντία που στοχεύει στο να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να μετατρέψει τον θύτη σε θύμα.
Η σύγχρονη προπαγάνδα για να γίνει αποτελεσματική πρέπει να αντιστρέφει τους όρους με τους οποίους σκεφτόμαστε συνήθως ένα ζήτημα. Οι πολίτες είναι πλέον αρκετά εκπαιδευμένοι πολιτικά ώστε να μην πείθονται από τα κλασικά προπαγανδιστικά κλισέ. Επιπλέον, η δράση των κινημάτων όχι μόνο έχει διαμορφώσει μια πλατιά δυσπιστία απέναντι στην εξουσία, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις έχει καταστήσει γενικά αποδεκτές τις ευαισθησίες των κοινωνικών μειονοτήτων. Κατά συνέπεια, ο σκοπός πλέον της προπαγάνδας δεν είναι να πείσει για το δίκαιο του ισχυρού ή του εκμεταλλευτή ή του επιτιθέμενου, αλλά να παρουσιάσει τον ισχυρό ως αδύναμο, τον εκμεταλλευτή ως εκμεταλλευόμενο, τον επιτιθέμενο ως αμυνόμενο. Στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που συμπαθεί τα θύματα θεωρώντας ότι συνήθως αυτά έχουν δίκιο, ο κεντρικός στόχος της προπαγάνδας είναι να πείσει ότι ο κατά γενική ομολογία θύτης είναι στην πραγματικότητα το θύμα -και το αντίστροφο.
Στην ελληνική πολιτική ζωή παραδείγματα αυτής της στρεψόδικης προπαγάνδας ήταν οι λόγοι με τους οποίους δικαιολογήθηκαν οι περικοπές στους μισθούς αρκετών κατηγοριών εργαζομένων (κυρίως δημοσίως υπαλλήλων) καθώς και τα μέτρα εναντίον των μεταναστών. Οι μεν περικοπές δικαιολογήθηκαν όχι ως δρακόντειες οικονομίες εις βάρος των αδυνάμων, αλλά ως πράξεις μισθολογικής δικαιοσύνης και κατάργησης αντικοινωνικών προνομιών. Δηλαδή οι εκ της κοινωνικής θέσης τους εκμεταλλευόμενοι και ασθενείς οικονομικά παρουσιάστηκαν ως εκμεταλλευτές κι εύποροι. Οι δε μετανάστες που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους με κίνδυνο να πνιγούν στα νερά του Αιγαίου παίρνουν τη μορφή της απειλητικής στρατιάς που καραδοκεί στις ακτές της Τουρκίας.
Στο διεθνές πεδίο, το πιο ακραίο παράδειγμα της προπαγάνδας που παρουσιάζει τη θύτη ως θύμα, είναι το Παλαιστινιακό –κάτι που ξαναβλέπουμε τις τελευταίες μέρες με τη σφαγή στη Γάζα. Το Ισραήλ, που συστηματικά παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και κατέχει παράνομα παλαιστινιακά εδάφη, παρουσιάζεται ως δεχόμενο επίθεση, ένα αθώο θύμα του ισλαμικού φονταμενταλισμού των Αράβων. Όσοι κάνουν κριτική στην ισραηλινή πολιτική και στέκονται στο πλευρό των Παλαιστινίων (με προεξάρχουσα την Αριστερά) αργά ή γρήγορα θα κατηγορηθούν για αντισημιτισμό: «Είσαι με τους Παλαιστίνιους γιατί κατά βάθος διακατέχεσαι από το παραδοσιακό ευρωπαϊκό μίσος για τους Εβραίους».
Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια ναζιστικές ομάδες επιχείρησαν να καπηλευτούν  το Παλαιστινιακό ζήτημα για να νομιμοποιήσουν πολιτικά την αντισημιτισμό τους. Η δράση τους είναι απολύτως περιθωριακή κι έχει καταγγελθεί τόσο από το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη όσο και από την Αριστερά. Η κατηγορία του αντισημιτισμού δεν απευθύνεται όμως μόνο σε αυτούς (κάτι που είναι απολύτως δικαιολογημένο) αλλά σε όλους όσοι στηρίζουν την Παλαιστίνη.
Για την αντίκρουση της κατηγορίας περί αριστερού αντισημιτισμού θα αρκούσε να ανατρέξει κανείς στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης για να αντλήσει τα αναγκαία συμπεράσματα. Ο αντισημιτισμός είναι ιδεολόγημα της Άκρας Δεξιάς, άρρηκτα συνδεδεμένο με τις αντιλήψεις που στρέφονταν ενάντια στον Διαφωτισμό και τον μαρξισμό. Από την εποχή κιόλας της υπόθεσης Ντρέιφους η Αριστερά μπήκε στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στον αντισημιτισμό, με αποκορύφωμα τον ηρωικό αγώνα ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό. Την ώρα που η Αντίδραση στοχοποιούσε τον Εβραίο, η Αριστερά πάλευε για τη συναδέλφωση των εργαζομένων και την ισότητα των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκείας ή εθνικότητας.
Πέρα όμως από τη πολιτική ιστορία (που δεν πρέπει να ξεχνάμε), υπάρχει και το παρόν. Γιατί η εναντίωση στην πολιτική του ισραηλινού κράτους συνιστά έκφραση απέχθειας εναντίον του εβραϊκού λαού γενικά; Κατ’ αρχάς δεν ασπάστηκαν και δεν ασπάζονται όλοι οι Εβραίοι τη σιωνιστική ιδεολογία  που αποτελεί το θεωρητικό πλαίσιο του ισραηλινού κράτους. Είτε για θρησκευτικούς είτε για πολιτικούς λόγους, υπήρξαν και υπάρχουν Εβραίοι που είτε θεωρούν ότι το Ισραήλ δεν είναι πραγματικά εβραϊκό κράτος είτε απορρίπτουν την ιδέα ενός Ισραήλ στη γη της Παλαιστίνης. Δεν ταυτίζονται λοιπόν όλοι οι Εβραίοι με το Ισραήλ, εξού και δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση των όρων «ισραηλινός» και «ισραηλίτης».
Επιπλέον, γιατί όταν λέει κανείς ότι ο Νετανιάχου κάνει εγκλήματα στη Γάζα, εγκαλεί συνολικά τους Εβραίους; Γιατί δεν περνάει από κανενός το μυαλό ότι όταν καταγγέλλουμε τον Ομπάμα στην πραγματικότητα στρεφόμαστε εναντίον του συνόλου των Αμερικανών ή αντιστοίχως εναντίον όλων των Ρώσων όταν εγκαλούμε τον Πούτιν; Τι σχέση έχει το απολύτως ιρασιοναλιστικό-μεταφυσικό μίσος για τους Εβραίους, με την τελείως ορθολογική απαίτηση να σεβαστεί επιτέλους το Ισραήλ τη διεθνή νομιμότητα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ; Τι μπορεί να συνδέει τη φασιστική μετατροπή των Εβραίων σε αποδιοπομπαίους τράγους με τη στήριξη στο δίκαιο αίτημα για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ήτοι στο 22% της ιστορικής Παλαιστίνης; Από πού και ως πού το να καταγγέλλεις τον παράνομο εποικισμό της Δυτικής Όχθης και τον αποκλεισμό της Γάζας σημαίνει ότι μισείς τους Εβραίους; Αλλά πάνω απ’ όλα, γιατί το να παλεύεις να σταματήσει η συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, σε ταυτίζει με τους θιασώτες του Ολοκαυτώματος;
Η κατηγορία του αντισημιτισμού όταν απευθύνεται στην Αριστερά και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, αποτελεί ελεεινή συκοφαντία που στοχεύει στο να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να μετατρέψει τον θύτη σε θύμα. Χρησιμοποιείται για να δώσει ηθικό έρεισμα στις κυνικές επιδιώξεις της ισραηλινής ελίτ (καθώς και των δυτικών κυβερνήσεων που τη στηρίζουν), που στο όνομα των γεωπολιτικών συμφερόντων της διαπράττει συστηματικά μαζικά εγκλήματα.
Η Αριστερά στεκόταν, στέκεται και θα στέκεται αταλάντευτα στο πλευρό του δίκαιου αγώνα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση, όπως ακριβώς βρισκόταν, βρίσκεται και θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό και σε κάθε μορφής ρατσισμό.

 http://left.gr

Αλήθεια ποιος χρειάζεται την εκεχειρία στη Γάζα;

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: Πάνος Χαρίτος
Στην ηλεκτρονική της έκδοση, η εφημερίδα Haaretz του Ισραήλ κυκλοφορεί σήμερα με ένα άκρως επιτυχημένο τίτλο: «Αλήθεια γιατί συζητάμε για εκεχειρία, όταν το Ισραήλ διαθέτει το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome;" αναρωτιέται.
Η αλήθεια είναι πως οι απώλειες του Ισραήλ θα ήταν σε άλλο επίπεδο εφόσον δεν διέθετε το συγκεκριμένο όπλο. Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου άμυνας της χώρας άλλωστε, προχώρησε σε μια δήλωση νωρίς το πρωί σημειώνοντας πως, «η Χαμάς αποτελεί την καλύτερή διαφήμιση για την προώθηση του IronDome". Η εφημερίδα ασκεί κριτική και δεν είναι το μόνο μέσο που κινείται σε αυτή την κατεύθυνση αναφορικά με την επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα, τους στόχους και τα ζητούμενάτης.
Η καλύτερη διαφήμιση στην οποία αναφέρεται ο αξιωματούχος του υπουργείου άμυνας του Ισραήλ έχει κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 170 παλαιστίνιους. Ο αριθμός των τραυματιών δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί διότι ,αλλάζει με τα λεπτά που κυλούν. Είναι πάντως περισσότεροι από 1.100. Στην αντίπερα όχθη, οι αριθμοί που σχετίζονται με τη ζωή και το θάνατο είναι σε καλύτερη μοίρα. Περίπου 7 τραυματίες συνολικά, μόλις δυο σε σοβαρή κατάσταση. Όμως τα παιδιά μεγαλώνουν με τους ήχους των σειρήνων που τρομάζουν εξίσου. Μεγαλώνουν με το φόβο και το μίσος για αυτούς που στέλνουν τις ρουκέτες στα μέρη τους. Αλλά αυτό δεν απασχολεί και ιδιαίτερα. «Σε λίγο καιρό οι στρατιωτικές δυνάμεις άλλων χωρών θα στέκουν στην ουρά για να παραγγείλουν το  Iron Dome". Αλήθεια, ακόμα κι αν το αντιπυραυλικό σύστημα του Ισραήλ δεν άφηνε ούτε μια ρουκέτα να πέσει στο έδαφος, ακόμα κι αν υπήρχε η δυνατότητα εξαφάνισης, εξάλειψης της Χαμάς, της ισλαμικής Τζιχάντ και των όποιων παλαιστινιακών ισλαμικών οργανώσεων, αυτό θα αποτελούσε νίκη ;
Η βία γεννά τη βιά - Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις
Όπως τα παιδιά στο Ισραήλ σχηματίζουν την εικόνα του τέρατος, του αιμοσταγούς δολοφόνου, για αυτούς που στέκουν πίσω από τους εκτοξευτήρες ρουκετών στη Γάζα, αντίστοιχη είναι η εικόνα και για την πλειοψηφία των παιδιών στη Γάζα, σχετικά με τους πιλότους των μαχητικών αεροσκαφών, των ελικοπτέρων, των στρατιωτών του Ισραήλ. Οι γενιές που μεγαλώνουν με το φόβο του άλλου, δεν έχουν τις πιθανότητες με το μέρος τους για μια ειρηνική συνύπαρξη. Ο Μαχάτμα Γκάντι του οποίου το Ισραήλ έχει δώσει το όνομά του σε μια από τις εθνικές οδούς που διασχίζουν το ανατολικό τμήμα της χώρας είχε πεί σε μια από τις ομιλίες του, όταν οι βρετανοίστρατιώτες τον ακολουθούσαν στην ξυπόλυτη περιπλάνησή του  πως η τακτική του «οφθαλμός αντι οφθαλμού θα επιφέρει απλά την τύφλωση όλων μας».
Είχε επίσης αναφέρει πως: «Οι πεποιηθήσεις σας γίνονται οι σκέψεις σας, οι σκέψεις σας γίνονται οι λέξεις σας, τα λόγια σας γίνονται οι πράξεις σας, οι ενέργειές σας γίνονται οι συνήθειές σας, οι συνήθειες γίνονται ο αξίες σας, οι αξίες σας είναι το πεπρωμένο σου». Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα το κείμενο κατά αυτό τον τρόπο. Για να είμαι ειλικρινής άλλα είχα στο μυαλό μου όταν επέστρεφα στο ξενοδοχείο από το βόρειο τμήμα της Γάζας  όπου χιλιάδες παλαιστίνιοι εγκαταλείπουν τις εστίες τους κατόπιν της οδηγίας – προειδοποίησης από το Ισραήλ ό,τι οι συνοικία τους θα αποτελέσει στόχο. Πρόσφυγες για πολλοστή φορά οι παλαιστίνιοι του συγκεκριμένου τομέα της Γάζας οδηγήθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη σε οχτώ από τα σχολεία της περιοχής.
Όσοι τουλάχιστον χωρούν εκεί.  Οι υπόλοιποι σε φίλους συγγενείς ή σε ό,τι άλλο προσφέρει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Μια από τις οικογένειες που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, ήταν αυτή του Μοχάμεντ Αλ Μάσρι. Παρατήρησα τα εφτά παιδιά τους να βγαίνουν από το σπίτι σε απόλυτη τάξη, κρατώντας το χέρι ο ένας του άλλου. Δεν άφησαν από το χέρι τους το διπλανό αδελφό τους ακόμα κι όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο που θα τους μετέφερε στο σχολείο που θα αποτελέσει τη νέα τους κατοικία για όσο χρειαστεί. Πλησίασα τη μητέρα και ρώτησα γιατί κρατιούνται κατά αυτό τον τρόπο.
«Έτσι κοιμήθηκαν όλο το βράδυ» μου απάντησε. «Οι βόμβες έπεφταν δίχως σταματημό για τουλάχιστον τρείς ώρες. Οι ισραηλινοί ήθελαν να καταλάβουμε πως πρέπει να φύγουμε από εδώ και το σπίτι δεν σταμάτησε να κουνιέται. Είδα το μεγάλο μου γιό να μιλάει στα υπόλοιπα παιδιά μας και μετά να πιάνουν το ένα το χέρι του άλλου. Δεν ήξερα τί τους είπε κι έτσι πήγα να τον ρωτήσω. Μου απάντησε πως αν κάτι συνέβαινε, αν μια βόμβα χτυπούσε το σπίτι, έτσι που κρατιόνταν θα έφευγαν όλοι μαζί και δεν έμενε κάποιος πίσω, μόνος του. Έπειτα μας ζήτησαν να βάλουμε τα χέρια μας μαζί για να είμαστε όλη η οικογένεια ενωμένη ό,τι κι αν συμβεί. Παιδιά είναι καταλαβαίνεις...» μου είπε κι έκλεισε τη φράση της.
Με αυτή της τη φράση ήθελα να ξεκινήσω το κομμάτι ετούτο. Όμως στη διαδρομή το βλέμμα ταξίδεψε στα χαλάσματα των χθεσινών βομβαρδισμών. Ο ήχος που βασάνιζε την ακοή όλη τη νύχτα απέκτησε εικόνα, η εικόνα συνοδεύτηκε από λέξεις, η λογική όμως δυσκολεύτηκε να τα βάλει σε τάξη. Πλέον οι ξένες δυνάμεις, με την όποια επιρροή διαθέτουν, αναμένεται να πιέσουν στο βαθμό που μπορούν ή επιθυμούν το Ισραήλ για μια εκεχειρία. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος τους, κυρίως γιατί ο τρόπος με τον οποίο το επιχειρούν, δεν θα αποδώσει. Δεν αναφέρομαι στη Χαμάς σε ότι αφορά την εκεχειρία, διότι είναι έτοιμοι να τη δεχθούν χωρίς πιέσεις.
Επικοινωνιακά και τουλάχιστον στις τάξεις των παλαιστίνιων η οργάνωση φέρεται να έχει αποκομίσει τα ζητούμενα που δεν ήταν άλλα από την αντίσταση. Και μόνο το γεγονός ό,τι ακόμα, είναι επιχειρησιακά ενεργοί και μάλιστα με το Ισραήλ να αναζητά τους εκτοξευτήρες ρουκετών μεγάλης εμβέλειας, μετά από έξι ημέρες βομβαρδισμών, έχει επαναφέρει τη δημοτικότητά της σε ποσοστά παρελθόντος.
Όμως για το Ισραήλ, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και οι δυο πλευρές θέλουν να κλείσουν αυτή την αναμέτρηση ως νικητές. Για τον ισραηλινό πρωθυπουργό το σενάριο της νίκης δεν προκύπτει για την ώρα. Για αυτό και οι επόμενες ημέρες ασχέτως των κινήσεων στη σκακιέρα της διεθνούς διπλωματίας, αναμένεται να κυλήσουν πολεμικά. Και πιθανότατα πολύ πιο βίαια και έντονα από τα μέχρι τώρα δεδομένα.  

http://left.gr