Οι Ελληνοαμερικανοί να αποφασίσουν για τον Τραμπ, όχι για τον Έλληνα πρωθυπουργό...

Ο Ντ. Τραμπ αποτελεί την πιο εμβληματική πολιτική έκφραση- είναι πρόεδρος των ΗΠΑ γαρ- του κύματος μισαλλοδοξίας με το οποίο το λούμπεν προλεταριάτο αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. 
Κι αν στο οικονομικό πεδίο και λίγος προστατευτισμός δεν βλάπτει σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία; που λειτουργεί για τους ισχυρούς και μετατρέπει σε πρόσφυγες και μετανάστες τους πιο αδύναμους, όταν η αντίληψη της μη ρεαλιστικής στροφής στα έθνη- κράτη μεταπηδά και στο κοινωνικό κομμάτι τότε η απανθρωπιά παίρνει τον πρώτο λόγο. Τουλάχιστον ο Ντ. Τραμπ δεν υποφέρει από την υποκρισία των νεοφιλελεύθερων από τη μία να μην υπάρχει κανένας έλεγχος στη ροή των προϊόντων και των υπηρεσιών, αλλά από την άλλη να συνηγορούν στο χτίσιμο τειχών για να μένουν έξω από τα χωράφια τους όσοι καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειες της απληστίας τους...

Αν ήμουν Αμερικανός, δεν θα ψήφιζα τον Ντ. Τραμπ. Δεν τον είχε ψηφίσει, άλλωστε, ούτε η πλειοψηφία των Αμερικανών το 2016, αλλά χάρη στο απαρχαιωμένο σύστημά τους έγινε ένοικος του Λευκού Οίκου. Ούτε είμαι εναντίον της έκπτωσης ενός οποιουδήποτε εν ενεργεία προέδρου από το αξίωμά του αν έχει κάνει κάτι ποινικώς κολάσιμο. Αρκεί, όμως, η αμαρτία του να είναι σοβαρή κι όχι γιατί πέρασε με κόκκινο το φανάρι ή ρώτησε τον πρόεδρο μιας άλλης χώρας αν έχει στοιχεία σε βάρος τού γιου τού σημαντικότερου αντιπάλου του για την προεδρία...

Αν οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα σοβαρότερο σε βάρος του, τότε ας επιτρέψουν στον αμερικανικό λαό να αποφασίσει αυτός στις προεδρικές εκλογές τού επόμενου φθινόπωρου αν θέλει τον Ντ. Τραμπ για μια νέα τετραετία ή όχι κι όχι το Κογκρέσο ή το Ανώτατο Δικαστήριο. Στον αμερικανικό λαό, εξάλλου, εντάσσονται και οι ελληνοαμερικανοί, πολλώ δε μάλλον εκείνοι τρίτης ή τέταρτης γενιάς, οι οποίοι είναι εθνικώς ωφέλιμο να ψηφίζουν και στις ελληνικές εκλογές...

Αλίμονο, όμως, αν τους επιτραπεί- όπως και σε οποιονδήποτε άλλον ομογενή δεν έχει γεννηθεί στην Ελλάδα ή δεν την έχει επισκεφθεί ποτέ ή δεν μιλά καν ελληνικά- η ψήφος τους να είναι καθοριστική για το εκλογικό αποτέλεσμα. Ως προς το τελευταίο οι ξένοι που δεν έχουν ελληνική υπηκοότητα, αλλά ζουν χρόνια στην Ελλάδα έχουν πολύ περισσότερα δικαιώματα αφού εκείνοι είναι, όπως κι όλοι οι υπόλοιποι που ζούμε σε αυτήν τη χώρα, που θα υποστούν τις συνέπειες της ψήφου εκείνων για τους οποίους το "Ελλάντα" είναι μια πολύ όμορφη καρτ ποστάλ και τίποτα παραπάνω...
τρυπιο ευρω

Το ΑΣΕΠ της Νέας Δημοκρατίας

του Τάσου Παππά

Φουντώνουν οι γκρίνιες στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος επειδή τοποθετούνται σε θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού πρόσωπα που δεν προέρχονται από την παράταξη. Πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αγωνίστηκαν με πάθος την περίοδο που το κόμμα τους ήταν στην αντιπολίτευση, χρησιμοποιώντας θεμιτά και βρόμικα μέσα, για να ξεκουμπιστούν οι προσωρινοί ενοικιαστές και να επιστρέψει στη φυσική του θέση ο νόμιμος ιδιοκτήτης της χώρας. Επαθαν την πλάκα τους όταν διαπίστωσαν πως η θεωρία περί αριστερής παρένθεσης που τους πούλαγε η ηγεσία τους ήταν μια μεγαλοπρεπής φούσκα.

Απορούσαν πώς γίνεται η κυβέρνηση των άπλυτων μαδουριστών να κλείνει επωφελείς συμφωνίες για τη χώρα με πολλούς γείτονες. Εκπλήσσονταν δυσάρεστα όταν δεν επιβεβαιώνονταν οι καταστροφολογικές προβλέψεις του αρχηγού τους για κατάρρευση της οικονομίας και περιθωριοποίηση της Ελλάδας. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν τα καλά λόγια των εταίρων μας και των διεθνών οργανισμών για τις επιδόσεις της οικονομίας. Πήγαν να σκάσουν όταν έμαθαν ότι προτείνεται ο Τσίπρας για το Νόμπελ Ειρήνης. Δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είδαν τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ να συναντιέται με τον Πάπα και αυτός, ο επικεφαλής του καθολικισμού, να υποστηρίζει δημοσίως την υποψηφιότητα ενός δηλωμένου άθεου για το Νόμπελ.

Πάνω στην απόγνωσή τους εξαιτίας της αντοχής που έδειχναν οι αντίπαλοί τους, αλλά και εξαιτίας της απλόχερης στήριξης που τους έδιναν αυτοί που όφειλαν να τους πολεμούν, άρχισαν να παραλογίζονται. Φλέρταραν με την ιδέα μήπως είναι σε εξέλιξη μια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον του ταπεινού και αυτοδημιούργητου αρχηγού τους. Ευτυχώς για την ψυχική ισορροπία τους, η κανονικότητα, όπως τη φαντάζονται, επέστρεψε στη χώρα.

Ο αδίστακτος Τσίπρας δεν οργάνωσε πραξικόπημα, όπως φοβόντουσαν, πήγε σε εκλογές, δεν έκανε νοθεία, όπως υποψιάζονταν, τις έχασε και παρέδωσε με κάθε επισημότητα, το μέγαρο Μαξίμου στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στο θέμα αυτό μπερδεύτηκαν λίγο. Ο άξεστος, αγραβάτωτος και πληβείος Τσίπρας, που έμαθε πολιτική στις καταλήψεις των Λυκείων, συμπεριφέρθηκε άψογα, σε αντίθεση με τον μεγαλοαστό Σαμαρά που κάκιωσε επειδή έχασε τις εκλογές το 2015 και αρνήθηκε να πράξει ό,τι επιτάσσει ο κώδικας της τάξης του.

Σχεδόν επί πέντε χρόνια είχαν μείνει στην «απέξω» και ήλπιζαν ότι με την αποχώρηση των συμμοριτών θα ερχόταν η σειρά τους για να διοικήσουν δημόσιους οργανισμούς, να καταλάβουν νευραλγικά πόστα στο κράτος και να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Παρατηρούν όμως ότι ο αρχηγός τους προτιμά πρώην πασόκους, πρώην κνίτες και κάποιους άκαπνους οι οποίοι ήταν απόντες όταν αυτοί συγκρούονταν στα μαρμαρένια αλώνια με τους αριστεριστές. Και εξοργίζονται. Στην κριτική τους απάντησε ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της Ν.Δ., Νίκος Ρωμανός, μιλώντας στην εκπομπή ΝΕΤ 24 του ATTICA TV με τους Βασίλη Ταλαμάγκα και Γιάννη Κορωναίο.

Ο κ. Ρωμανός ανέφερε ότι «κατανοώ αυτή την κριτική, να βάζει το κάθε κόμμα στις θέσεις που θέλει τους δικούς του. Αλλά η δικαίωση του αγώνα κάθε στελέχους της παράταξης είναι να πετύχει αυτή η κυβέρνηση. Και αυτό θα γίνει με το να κυβερνήσουμε με τους καλύτερους και όχι με τους δικούς μας». Με τους καλύτερους λοιπόν πορεύεται η σημερινή κυβέρνηση. Κατά σατανική σύμπτωση στους καλύτερους ανήκουν τα ανίψια, οι κουμπάροι, τα ξαδέλφια, οι σύζυγοι, οι συμπεθέρες, οι κολλητοί και φυσικά εκείνοι που δοκίμασαν και απέτυχαν να εκλεγούν βουλευτές, ευρωβουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειάρχες.

Παρ’ όλα αυτά, η προσφορά είναι μεγάλη. Η Νέα Δημοκρατία είχε καλλιεργήσει προσδοκίες για «αποκατάσταση» σε πολλούς. Οι θέσεις όμως είναι περιορισμένες και δυστυχώς το κομματικό ΑΣΕΠ έχει όρια στις προσλήψεις. Κάποια παραθυράκια θα βρεθούν, ωστόσο πόσοι να χωρέσουν πια!

Ανάγωγα

Αυτή δεν είναι κυβέρνηση, είναι το τσίρκο Medrano. Ευτυχώς, δήλωσε ο κ. Χατζηδάκης, καταφέραμε να σώσουμε τη ΔΕΗ. Ναι, την επιχείρηση που, όπως μας έλεγε, ετοιμαζόταν να βάλει λουκέτο. Οι άλλοι, οι ακατονόμαστοι, κατέστρεφαν συστηματικά επί σχεδόν πέντε χρόνια τη ΔΕΗ, αλλά οι σημερινοί κυβερνήτες πέτυχαν μέσα σε δύο μήνες να την επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο. Λάθος, δεν πρόκειται για το τσίρκο Medrano, εδώ έχουμε να κάνουμε με θαυματοποιούς. Μήπως η ιεραρχία της Εκκλησίας να εξετάσει την περίπτωση να τους εντάξει στην κατηγορία των αγίων;

efsyn

Μαθήματα από τη χρεοκοπία της Thomas Cook

του Γιάννη Σιώτου

Στην αρχή, αιφνιδιασμός. Στη συνέχεια, αναζητούν αιτίες και αφορμές. Μετά έρχονται οι απολογισμοί: πόσοι θα χάσουν τις δουλειές τους, πόσα φέσια θα μπουν στις αγορές, ποιες θα είναι οι μακροχρόνιες επιπτώσεις... Στο τέλος, όσο εκκωφαντικός και αν είναι ο θόρυβος από την «κανονιά», η χρεοκοπία μετατρέπεται σε ιστορικό γεγονός.

Αυτό θα συμβεί και με την περίπτωση της Thomas Cook. Αφού περάσει η πρώτη μπόρα, οι μόνοι που θα τη θυμούνται είναι εκείνοι που έφαγαν «φέσι». Για όσους μάλιστα βρεθούν να παλεύουν με τη χρεοκοπία, το όνομα της βρετανικής πολυεθνικής θα γίνει συνώνυμο της καταστροφής.

Και όμως σε κάτι τέτοιες οικονομικές «τραγωδίες» κανείς δεν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει μέχρι τον πυρήνα του προβλήματος: χρεοκοπίες «μεγάλων» γίνονταν και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, το θέμα βρίσκεται στο κατά πόσον αυτές μπορούν να γονατίσουν την ευρύτερη οικονομία.

Για να το πούμε απλά, πόσο εξαρτημένη είναι μια οικονομία από επιχειρήσεις τέτοιου μεγέθους και εμβέλειας και τι στεγανά έχουν προβλεφθεί, ώστε το πρόβλημα να περιοριστεί σε όσο το δυνατόν μικρότερες οικονομικές και παραγωγικές μονάδες.

Μια και η επικαιρότητα είναι εστιασμένη στην περίπτωση της Thomas Cook, καλό είναι να προσπεράσουμε τις άμεσες επιπτώσεις και να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα.

Η συμβολή της βρετανικής πολυεθνικής στο «τουριστικό θαύμα», όπως αποκαλούσαν την επέλαση των τουριστών στη χώρα μας, ήταν καθοριστική. Ηταν η εταιρεία που είχε δεσπόζουσα θέση στη βρετανική αγορά. Για τις πολιτικές ηγεσίες αντιπροσώπευε μια δεξαμενή τουριστών που μαζί με την TUI, τον γερμανικό πολυεθνικό γίγαντα του τουρισμού, ουσιαστικά καθόριζαν την πορεία της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας και κατ' αναλογία της ελληνικής οικονομίας.

Γι’ αυτόν τον λόγο, οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου τούς «κανάκευαν», τους καλόπιαναν και δεν τους χαλούσαν χατίρι. Με το επιχείρημα ότι «κάνουν πολιτική» και έχοντας είτε κοντόφθαλμους σχεδιασμούς είτε άγνοια της πραγματικότητας, αρνούνταν να δουν κατάφατσα την πραγματικότητα. Και ποια είναι η πραγματικότητα; Πολύ απλά, ότι κολοσσοί σαν την Thomas Cook με τις ευλογίες των κυβερνήσεων έγιναν... απαραίτητοι.

Τις τελευταίες δεκαετίες, στο όνομα της μεγέθυνσης της αγοράς η εξάρτηση του ελληνικού τουρισμού από τις πολυεθνικές του τουρισμού γιγαντώθηκε και η τύχη του βρέθηκε στα χέρια μιας δράκας ανθρώπων.

Και τι έκαναν οι ηγεσίες; Τίποτα. Κανείς δεν αναρωτήθηκε τι θα συνέβαινε αν κάποιος από αυτούς βάραγε κανόνι ή αν εκβίαζε, προκειμένου να εξασφαλίσει αποικιοκρατικούς όρους ή αν απαιτούσε την... Ακρόπολη προκειμένου να εξακολουθήσει και τον επόμενο χρόνο να φέρνει τις καραβιές των τουριστών.

Και το χειρότερο; Αφησαν την τουριστική αγορά ανυπεράσπιστη, αφού θεώρησαν περιττή οποιαδήποτε άμυνα για την περίπτωση που κάτι θα πήγαινε στραβά. Ετσι σήμερα εμφανίζονται περίλυποι, να κλαίνε πάνω από το «φέρετρο» της εκλιπούσης Thomas Cook και να τάζουν υποστήριξη στη «χήρα» και στα «ορφανά», δηλαδή σε όσους βρέθηκαν στη δίνη της χρεοκοπίας του βρετανικού πολυεθνικού κολοσσού.

Δυστυχώς οι πολιτικές αυτές δεν περιορίζονται στον τουρισμό, αλλά αφορούν το σύνολο της ελληνικής οικονομίας. Η ελληνική οικονομική ιστορία βρίθει ιστοριών με «επενδυτές» Ελληνες και ξένους που εκβίαζαν –είτε απευθείας είτε διά αντιπροσώπων– για να τους γίνουν τα χατίρια. Και τις περισσότερες φορές οι κυβερνήσεις τούς τα έκαναν, προφασιζόμενες το μέγεθος της αγοράς.

Ομως τις τελευταίες δεκαετίες το πρόβλημα γιγαντώθηκε και από το 2010 πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά πλέον η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε μια κατάσταση οικονομικής ομηρίας από 100, άντε 200 εταιρείες που ελέγχονται από πολυεθνικές και Ελληνες ολιγάρχες.

Αυτή είναι η πραγματικότητα –όσο δυσάρεστη και αν ακούγεται στα αυτιά ορισμένων– και δυστυχώς οι πολιτικές ηγεσίες, αντί να αναζητήσουν τρόπους για να περιορίσουν αυτή την εξάρτηση, παρίσταναν τους... αδιάφορους και την άφηναν να απλώνεται σαν τη γάγγραινα.

Μέχρι τις εκλογές του Ιουλίου, η στάση αυτή είτε ήταν σιωπηλή είτε γινόταν με την επίκληση της οικονομικής κρίσης. Οι κυβερνήσεις ήξεραν, αλλά προσπαθούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα.

Από τις εκλογές του Ιουλίου και μετά όμως, η σιωπηλή οικονομική ομηρία μετατράπηκε σε επίσημη πολιτική. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς, όχι μόνο διαβάζοντας και ακούγοντας τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών, αλλά παρακολουθώντας την ατζέντα των συναντήσεων που έχει ο πρωθυπουργός με υποψήφιους... επενδυτές.

Στο όνομα της ανάπτυξης η κυβέρνηση είναι έτοιμη να παραδώσει την ελληνική οικονομία δεμένη χειροπόδαρα σε μια χούφτα επιχειρηματίες –παλιούς και νέους–, και για να το καταφέρει τους προσφέρει δώρα του στιλ στα «δύο σαμπουάν το ένα δώρο». Παρουσιάζουν τους «επενδυτές» σαν μεσσίες και στο όνομα της... σωτηρίας αδιαφορούν για το μέλλον.

Και το μέλλον σίγουρα θα είναι ζοφερό, γιατί το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται οι «σωτήρες» είναι η τσέπη τους. Αν κάτι πάει στραβά, θα μας εγκαταλείψουν μόνους με τα ερείπια που θα έχουν αφήσει στο διάβα τους. Και τότε η περίπτωση της Thomas Cook θα φαντάζει σαν ένα απλό κρυολόγημα.

efsyn

Πέτρινα τείχη

του Παντελή Μπουκάλα

Μια φορά κι έναν καιρό τα τείχη ήταν πέτρινα. Τα ύψωναν οι άνθρωποι για να προστατευτούν από τους εχθρούς τους. Τώρα, και πέτρες να χρησιμοποιηθούν, τη δουλειά θα την κάνει το μπετόν αρμέ – κυρίως δε τα ηλεκτροφόρα σύρματα, οι νάρκες, οι υπερτεχνολογικές παγίδες. Αλλά ποιοι είναι σήμερα οι εχθροί, ποιοι απειλούν τις ΗΠΑ..
λ.χ., την Ουγγαρία ή την Ελλάδα; Μα οι «εισβολείς», όπως είπε προχθές ο υπουργός Ανάπτυξης (των τηλεεμφανίσεών του) Αδωνις Γεωργιάδης. Ο όρος που χρησιμοποίησε είναι ο αγαπημένος των όπου γης σαλβινιστών-ορμπανιστών-τραμπιστών.

Ο παλιός συμμαχητής του υπουργού πάντως, ο Κυρ. Βελόπουλος, προτιμά τον επαυξημένο όρο «λαθροεισβολείς» για τους αφικνούμενους «τζιχαντιστές, βιαστές και παιδεραστές». Και προτείνει τη λύση «εκτοπισμός στα ξερονήσια», με την οποία συμφωνεί (ουδεμία έκπληξη πια) ο πεφωτισμένος κ. Γιώργος Κύρτσος. Είναι μάλιστα συγκινητικό το γεγονός ότι ο εκ των πραγμάτων κοινοβουλευτικός διάδοχος του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, παρότι βουλευτής και επισημότατος αρχηγός κόμματος πια, άρα συχνός καλεσμένος στα κανάλια, συνεχίζει να δαπανά τις οικονομίες του για να αγοράζει μπόλικο τηλεοπτικό χρόνο προς διαφώτιση ημών των ραθυμούντων. Και εμπορεύεται από κει, με άνεση χρόνου, παραφαρμακευτικά σκευάσματα (το όνομά τους έχει πάντα ένα ωραίο καταληκτικό νι, σαν τεκμήριο ελληνικότητας), «ειλατήρια» (μα ναι) του Χριστού, χειρόγραφα του Αδάμ και του Δευκαλίωνα (ακόμα τα ψάχνει σε παλαιοβιβλιοπωλεία) και σενάρια ακραίας σωβινιστικής και ισλαμοφαγικής φαντασίας.

Ολοι οι αυτοθαυμαζόμενοι εκπρόσωποι και φρουροί του δυτικού πολιτισμού πρεσβεύουν τη θεωρία της αντικατάστασης. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, είτε την πόρτα της Ευρώπης κουρταλούν είτε των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι πιόνια (μίσθαρνα ή εν αγνοία τους) σ’ ένα εωσφορικό σχέδιο: Ερχονται μαζικά στη Δύση, τάχα σαν αγέλη απειλούμενων προβάτων, ώστε, γεννοβολώντας απεριορίστως, να αντικαταστήσουν τους κυρίαρχους λευκούς, να τους πάρουν την εξουσία. Σταδιακά, ύπουλα ή εξ εφόδου.
Ειδικά για την Ελλάδα, όσοι ποθούν τον διαμελισμό της (σιωνιστές, ισλαμιστές, παπικοί, γιογκιστές, πιλατιστές) σκαρφίστηκαν όπως ξέρουμε το σχέδιο «Φαιδώρα», που ακούγεται φαιδρό αλλά δεν είναι. Είναι φαιδρότατο. Τάχα «δομές φιλοξενίας» τα ισλαμοστρατόπεδα που γέμισαν την Αττική, με στρατηγικά κέντρα τους τις καταλήψεις στο αθηναϊκό κέντρο. Ευτυχώς αυξήθηκαν τα θαύματα εσχάτως, αλλιώς μαύρο φίδι που θα μας έτρωγε.
καθημερινη

To παζάρι ΝΔ-ΚΙΝΑΛ για τον εκλογικό νόμο (και τον Πρόεδρο…)

Για την κυβέρνηση ο εκλογικός νόμος και η ψήφος των ελλήνων του εξωτερικού είναι στρατηγικό «χαρτί» του πολιτικού της σχεδιασμού. Και μπορεί η δημόσια θέση της, ειδικά σε ό,τι αφορά την ψήφο των αποδήμων, να είναι το προσκλητήριο σε εθνική συνεννόηση και σε «μήνυμα ενότητας του ελληνισμού», στην πραγματικότητα όμως απλώς παίζει παιχνίδι τακτικής και «ψαρεύει» προθέσεις, κυρίως από την πλευρά του ΚΙΝΑΛ.

Η πραγματική επιδίωξη του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να χρησιμοποιήσει τον εκλογικό νόμο ως διαπραγματευτικό χαρτί που θα καθορίσει την τελική στάση του τόσο στην επιλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας όσο και στο πότε θα πάει σε εκλογές.  Διεκδικεί την στήριξη του ΚΙΝΑΛ είτε στο σύνολο, είτε σε επιμέρους αλλά κρίσιμες παραμέτρους, του νέου εκλογικού συστήματος, πιέζοντας σε διπλό μέτωπο: Αφενός με το διαρκή διεμβολισμό του παλαιού ΠΑΣΟΚ και τον προσεταιρισμό στελεχών κυρίως του εκσυγχρονιστικού μπλοκ και, αφετέρου, με την απειλή των διπλών εκλογών που θα «κάψουν» την απλή αναλογική και θα συμπιέσουν περαιτέρω το κόμμα της Φώφης Γεννηματά. Και ως «δόλωμα», μέσω ανοιχτών διαύλων κατά τις πληροφορίες, προτείνει την συναινετική εκλογή Προέδρου προερχόμενου από την κεντροαριστερά, στην περίπτωση που το Κίνημα Αλλαγής δείξει πρόθεση συμπόρευσης με την ΝΔ στο νέο εκλογικό σύστημα.

Με δεδομένο, ωστόσο, το «απαγορευτικό» που έχει δείξει ήδη ο Γιώργος Παπανδρέου σε οποιαδήποτε συζήτηση περί αλλαγής του συνταγματικού άρθρου έτσι ώστε η απλή αναλογική να καταργηθεί από τις επόμενες κιόλας, και όχι τις μεθεπόμενες εκλογές, μένει μόνον ένα – καίτοι – καθοριστικό πεδίο άσκησης της τακτικής Μητσοτάκη: Η νομοθετική ρύθμιση για την ψήφο των ελλήνων του εξωτερικού η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα δια της αλλοίωσης του εκλογικού σώματος.

Εδώ, η κυβέρνηση μάλλον καθυστερεί σκοπίμως την κατάθεση της τελικής πρότασής της, παρ’ ότι την έχει προαναγγείλει – και περιγράψει – επανειλημμένα ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος. Τα κίνητρα αυτής της καθυστέρησης είναι εμφανή: να ζυμωθεί κοινό πεδίο με το Κίνημα Αλλαγής έτσι ώστε η τελική ρύθμιση να συγκεντρώσει 180 ψήφους και να ισχύσει τουλάχιστον από τις μεθεπόμενες εκλογές.

Πρόκειται για μια προοπτική που δείχνει πιθανή, μετά τουλάχιστον την χθεσινή παρουσίαση της πρότασης του ΚΙΝΑΛ. Οι βασικοί άξονες της πρότασης προβλέπουν ότι οι έλληνες του εξωτερικού θα μπορούν να συμμετέχουν στις εκλογές με επιστολική ψήφο, η ψήφος τους θα προσμετράται στο συνολικό εθνικό εκλογικό αποτέλεσμα, και η πραγματική εκπροσώπηση των απόδημων εξασφαλίζεται με την δημιουργία μιας νέας ενιαίας «Περιφέρειας Ελλήνων Κατοίκων Εξωτερικού», που θα εκλέγει 5-7 βουλευτές, μέσω των ειδικών ψηφοδελτίων των κομμάτων.

Πρόκειται για μια πρόταση που, παρά την κριτική του ΚΙΝΑΛ προς την κυβέρνηση, βρίσκεται πολύ κοντά στην «φιλοσοφία» και το πλαίσιο που έχει περιγράψει η ΝΔ. Μόλις αυτή την εβδομάδα, άλλωστε, από την Νέα Υόρκη ο Τάκης Θεοδωρικάκος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο χρήσης της δυνατότητας της επιστολικής ψήφου για τους έλληνες του εξωτερικού και προανήγγειλε ότι η «η ψήφος τους θα είναι ισοδύναμη με την ψήφο των υπολοίπων Ελλήνων». Από αυτά τα δύο μηνύματα προκύπτουν και οι δύο βασικές πιθανές συγκλίσεις με το ΚΙΝΑΛ, όπως και οι ισάριθμες δομικές διαφορές με τον ΣΥΡΙΖΑ: Πρόκειται για την επιστολική ψήφο και την προσμέτρηση της ψήφου των αποδήμων στο γενικό εκλογικό αποτέλεσμα, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει κατηγορηματικά στην δική του πρόταση, επισημαίνοντας ότι συνιστά στην πράξη αλλοίωση του εκλογικού σώματος της χώρας.

Εν προκειμένω, πρόκειται για μια αλλοίωση που ευνοεί τόσο την ΝΔ όσο και το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ καθώς αμφότεροι έχουν πολύ πιο ισχυρούς δεσμούς με τα λόμπι της ομογένειας και των Αρχιεπισκοπών του εξωτερικού. Πρόκειται, ωστόσο, και για έναν σχεδιασμό που παραμένει ακόμη εξαιρετικά μετέωρος καθώς, πλην των άλλων, υπάρχει και άποψη συνταγματολόγων  σύμφωνα με την οποία η συγκεκριμένη διάταξη, ακόμη κι εάν πρόκειται να έχει ισχύ από τις μεθεπόμενες και όχι από τις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να συγκεντρώσει 200 και όχι 180 ψήφους. Τέτοια πλειοψηφία στην παρούσα Βουλή δεν υπάρχει, αφού εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ αρνητικό είναι και το ΚΚΕ και τα δύο κόμματα μαζί συγκεντρώνουν 101 έδρες.

tvxs

Ο ορισμός του λαϊκισμού

Οι πρώτοι τρεις μήνες διακυβέρνησης, αλλά και η προχθεσινή συγκλονιστικά κυνική ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικοί για το τι ακριβώς σημαίνει λαϊκισμός.

του Γιώργου Μελιγγώνη

Κάθε φορά που η αξιωματική αντιπολίτευση αναδεικνύει κάποια από τις –εντυπωσιακές, είναι η αλήθεια- κυβιστήσεις της νέας κυβέρνησης, η απάντηση των «γαλάζιων» είναι η ίδια: «μην μιλάτε εσείς, που θα σκίζατε τα Μνημόνια».

Μάλιστα, κάθε φορά που ο πρωθυπουργός βρίσκεται στο εξωτερικό και αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, περιγράφει εαυτόν ως τον πολιτικό που έβαλε τέλος στον... λαϊκισμό, εννοώντας ότι η δική του εκλογική νίκη σηματόδοτησε και την επικράτηση της «λογικής» έναντι των «λαϊκιστών του ΣΥΡΙΖΑ».

Βεβαίως, η έννοια του «λαϊκισμού» στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά ταλαιπωρημένη γλωσσικά, αλλά και πολιτικά –ίσως περισσότερο ταλαιπωρημένη κι από την έννοια των «μεταρρυθμίσεων».

Σε κάθε περίπτωση, οι πρώτοι τρεις μήνες διακυβέρνησης, αλλά και η προχθεσινή συγκλονιστικά κυνική ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικοί για το τί ακριβώς σημαίνει λαϊκισμός.

«Νωρίς το απόγευμα της 23ης Ιουλίου πέρυσι μία μικρή πυρκαγιά ξέσπασε σε λόφο έξω από την Αθήνα. Οι πυροσβεστικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν χιλιάδες τέτοιες φωτιές κάθε χρόνο. Αυτή όμως ήταν διαφορετική. Οδηγημένη από ισχυρότατους ανέμους, εξαπλώθηκε γρήγορα και έφθασε στην προαστιακή κωμόπολη του Ματιού. Μόλις μπήκε στην πευκόφυτη οικιστική περιοχή κατέστη αδύνατο να περιοριστεί. Οι άνθρωποι έτρεχαν για να σώσουν τη ζωή τους πριν δοθεί οιαδήποτε εντολή εκκένωσης», είπε χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την έδρα του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, για να συνεχίσει: «102 δεν τα κατάφεραν. Πέθαναν σε μια πύρινη κόλαση. Όλα έγιναν σε λιγότερο από τέσσερις ώρες. Η καταστροφή του Μάτι συγκλόνισε βαθύτατα την ελληνική κοινωνία». «Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι η άμεση συνέπεια της κλιματικής αλλαγής. Δεν είναι πρόβλημα που μπορούμε να μεταθέσουμε για λίγες δεκαετίες», κατέληξε ο πρωθυπουργός.

Συμπέρασμα: τότε έφταιγε η Δούρου που δεν εκκένωσε, ο Τόσκας που δεν συντόνισε, ο Τσίπρας που δεν ήξερε, οι επικεφαλής των Σωμάτων Ασφαλείας που τα έκαναν όλα λάθος –εκτός ίσως από έναν που έγινε Γενικός Γραμματέας του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Τώρα, φταίει η κλιματική αλλαγή και οι «ισχυρότατοι άνεμοι». Τώρα, δηλαδή, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης «πήρε» τις εκλογές «πατώντας» σε 102 φέρετρα, ανακάλυψε την κλιματική αλλαγή.

Τα ίδια, βεβαίως, και στο προσφυγικό: εν μία νυκτί, οι προσφυγικές ροές δεν οφείλονται στο «σουρωτήρι» των συνόρων, που ήταν το κυρίαρχο αφήγημα της ΝΔ επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, τώρα είναι οι «γεωπολιτικές ανακατατάξεις», ο «απρόβλεπτος Ερντογάν»  και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ως εάν ο Ερντογάν άρχισε να «κάνει νερά» χθες ή ως εάν ο πόλεμος στη Συρία ξεκίνησε προχθές.

Η αποθέωση της κυβίστησης, βεβαίως, αφορά στο Μακεδονικό –θα την ζήλευε και η Κομανέτσι: οι «γαλάζιοι» έδιναν το «παρών» στα συλλαλητήρια, οι μισοί εξ αυτών μιλούσαν για «ακύρωση» της  Συμφωνίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιστράτευε καφενειακές θεωρίες συνωμοσίας περί «ανταλλαγής της Μακεδονίας με τις συντάξεις» και τώρα... η λύση είναι η «αυστηρή τήρηση της Συμφωνίας». Η οποία, βεβαίως, σύμφωνα με την κυρίαρχη λογική της ΝΔ, αφορά μόνο τους άλλους, αφού τα ¾ των βουλευτών της την παραβιάζουν κατάφωρα, μιλώντας για «σκοπιανούς», αποκαλώντας την Βόρεια Μακεδονία «κρατίδιο» και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Βεβαίως, όταν οι «γαλάζιοι» τα ακούνε αυτά, αντιγυρίζουν το ίδιο επιχείρημα: «μα, οι ΣΥΡΙΖΑίοι θα έσκισαν τα Μνημόνια». Υπάρχει, όμως, μία μικρή διαφορά: όταν, προεκλογικά, οι «γαλάζιοι» έλεγαν όσα έλεγαν για το Μακεδονικό, το προσφυγικό και το Μάτι, έπαιζαν ενσυνειδήτως θέατρο. Όσα έλεγε πριν το 2015 ο Τσίπρας τα πίστευε και προσπάθησε, επί ένα εξάμηνο, να τα κάνει πράξη, συγκρουόμενος με όλη την Ευρώπη. Και όταν αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, ξαναζήτησε την εντολή των πολιτών και νέα νομιμοποίηση. Δεν αρκέστηκε στο να πει κυνικά ένα «συγγνώμη, λάθος».

kontranews

Η κυβέρνηση των ρεκόρ

του Τάσου Παππά

Δύο μήνες μετά την άνετη εκλογική νίκη της, η Νέα Δημοκρατία αφοπλίζει το ένα μετά το άλλο τα βαριά πολιτικά όπλα με τα οποία πυροβολούσε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και της εξασφάλισαν τον τριπλό εκλογικό θρίαμβο (ευρωεκλογές- αυτοδιοικητικές, εθνικές εκλογές).

Για το ΠΑΣΟΚ του 1981 χρειάστηκαν αρκετοί μήνες για να συμφιλιωθεί με την ατίθαση πραγματικότητα και να φτάσει στο σημείο να εγκαταλείψει (όχι ρητά, αλλά στα μουλωχτά) τις πιο ριζοσπαστικές πλευρές της πολιτικής διακήρυξης και του κυβερνητικού προγράμματός του.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 χρειάστηκαν επτά μήνες και μία συντριπτική ήττα που τον οδήγησε στον συμβιβασμό για να αποσύρει από το προσκήνιο τους ηδύφθογγους λεονταρισμούς του και τον αχαλίνωτο βολονταρισμό του. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έσπασε το ρεκόρ.

● Από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής της έδωσε δείγματα γραφής για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η εθνικώς επιζήμια συμφωνία, κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η επονείδιστη πράξη, σύμφωνα με κορυφαία στελέχη του κόμματος, η προδοτική ενέργεια, όπως διατυμπάνιζαν οι ακροδεξιοί του κόμματος, τώρα πρέπει να εφαρμοστεί και να τηρηθεί κατά γράμμα.

Ο αντιπρόεδρος του κόμματος έλεγε προεκλογικά ότι δεν θα αποκαλέσει ποτέ το γειτονικό κράτος Βόρεια Μακεδονία, ο ίδιος άνθρωπος όμως από τη θέση του υπουργού Ανάπτυξης κάλεσε τον ομόλογό του στην Ελλάδα και στο επίσημο έγγραφο αποκαλεί τη χώρα με το νέο συνταγματικό όνομά της. Οι συγγραφείς κωμωδιών διαμαρτύρονται γιατί κινδυνεύει η δουλειά τους.

● Ο αρχισυμμορίτης Τσίπρας, αυτός ο άθεος, αυτός ο αριστεριστής, αυτός ο μαδουρίστας, αυτός ο τυχοδιώκτης που είχε βάλει σκοπό της ζωής του να συκοφαντήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του και γι’ αυτό εμπνεύστηκε, οργάνωσε και εκτέλεσε τη σκευωρία της Novartis (χαρακτηρισμοί και περιγραφές τόσο του κ. Μητσοτάκη όσο και των κορυφαίων παραγόντων της παράταξης) δεν θα γλίτωνε το Ειδικό Δικαστήριο.

Οι τσιρίδες της Ν.Δ. μάς διαβεβαίωναν ότι θα πλήρωνε πανάκριβα την αποκοτιά του να τα βάλει με το κόμμα της τάξης και της ηθικής. Αυτός ο άθλιος όμως δεν πρόκειται να κατηγορηθεί για όσα ανίερα διέπραξε, επειδή ο μεγάθυμος πρωθυπουργός έχει την άποψη πως με τους πρώην πρωθυπουργούς δεν πρέπει να ασχολείται η Δικαιοσύνη, αλλά η Ιστορία. Αρα, ο μέχρι χτες αρχισυμμορίτης Τσίπρας μπορεί να εμφανιστεί ως θύμα του βδελυρού συνωμότη Παπαγγελόπουλου. Γελάνε και οι πέτρες.

● Μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και τα περισσότερα στελέχη της έστησαν έναν μακάβριο χορό κανιβαλισμού. Για την καταστροφή έφταιγαν ο Τσίπρας, η Δούρου, οι διορισμένοι από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής των μηχανισμών αντιμετώπισης κρίσεων. Ενας πρώην υπουργός, σοβαρός άνθρωπος κατά γενική ομολογία, δεν δίστασε να δηλώσει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη φονική πυρκαγιά δεν έχει την πολιτική νομιμοποίηση να συνεχίσει να διοικεί τη χώρα. Ο Τσίπρας μάλιστα κατηγορήθηκε ότι έκρυβε τους νεκρούς -για ποιο λόγο να κάνει κάτι που δεν θα μπορούσε να μείνει μυστικό δεν μας το είπαν ποτέ.

Οταν η τότε κυβέρνηση (οι ευθύνες της είναι δεδομένες) επιχείρησε να χρεώσει το γεγονός αποκλειστικά στις κακοτεχνίες, στην άναρχη δόμηση και στα ακραία καιρικά φαινόμενα που οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, η Ν.Δ. τη χλεύασε και βγήκε στα κεραμίδια, μιλώντας για επικίνδυνη και εγκληματικά ανίκανη κυβέρνηση, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να αναζητήσει ποινικές ευθύνες όταν θα ερχόταν στην εξουσία.

Προχτές ο πρωθυπουργός από το βήμα του ΟΗΕ αναφέρθηκε στην τραγωδία στο Μάτι και έκανε λόγο για ακραία καιρικά φαινόμενα που έχουν τη ρίζα τους στην κλιματική αλλαγή. Θα μπορούσε κάποιος να καγχάσει με την πιρουέτα του κ. Μητσοτάκη, αλλά δεν τον αφήνουν οι 102 νεκροί και η επιχείρηση τυμβωρυχίας που οργάνωσε η Δεξιά με τη βοήθεια των... ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης.

---

Ανάγωγα

Ο διευθύνων σύμβουλος της Thomas Cook ζήτησε συγγνώμη και εξέφρασε τη λύπη -την ιδιαίτερη λύπη για την ακρίβεια- του ιδίου και των υπολοίπων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου για την κατάρρευση. Αυτοί όμως οι ατσίδες της οικονομίας (φαντάζομαι πως θα έχουν πολλά διδακτορικά από φημισμένα πανεπιστήμια) εισέπραξαν μπόνους την τελευταία πενταετία ύψους 20 εκατομμυρίων λιρών. Αραγε θα τα επιστρέψουν; Αραγε το κράτος θα δημεύσει τις παχυλές περιουσίες τους; Πιπέρι στη γλώσσα. Αυτά είναι κομμουνιστικά πράγματα.

efsyn

Μητσοτάκης στον ΟΗΕ και Κυριάκος στην Ελλάδα

του Μηνά Κωνσταντίνου

Η εβδομαδιαία επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, σύμφωνα πάντα με τις «κυβερνητικές πηγές» που πλημμύρισαν τον Τύπο, περιστράφηκε γύρω από τη διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα και τις συναντήσεις του με ηγέτες και επιχειρηματίες για επενδύσεις. Και για τα δύο, τα ρεπορτάζ που διαβάσαμε ήταν πολλά ενώ θα γραφούν πολύ περισσότερα. Ωστόσο, υπήρξαν αρκετά σημεία του ταξιδιού του Κυριάκου Μητσοτάκη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού που καλό θα ήταν να μην περάσουν απαρατήρητα.

Αναμφίβολα, ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της επίσκεψης Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ήταν η μνημειώδης ομιλία του στον ΟΗΕ για την «Κλιματική Αλλαγή», τον ευφημισμό δηλαδή που έχουν βρει οι πολυεθνικές και ο δυτικός κόσμος για να ονοματίσουν την καταστροφή του πλανήτη από την «ανάπτυξή» τους . Η ομιλία του Κ. Μητσοτάκη ήταν μνημειώδης, όχι τόσο για την «αποκάλυψή» του για τους αρχαίους Έλληνες που «κατανόησαν τις συνέπειες της διατάραξης της ευαίσθητης ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου και φύσης» χωρίς πρόσβαση στα επιστημονικά δεδομένα. Ούτε για την σύνδεση της ομιλίας του με τα 2.500 χρόνια από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε να ξεκινήσει την ομιλία στον ΟΗΕ με την περιγραφή της περσινής τραγωδίας στο Μάτι, υπογραμμίζοντας πως η συγκλονιστική αυτή καταστροφή είναι άμεση συνέπεια της Κλιματικής Αλλαγής:

Νωρίς το απόγευμα της 23ης Ιουλίου πέρυσι μία μικρή πυρκαγιά ξέσπασε σε λόφο έξω από την Αθήνα. Οι πυροσβεστικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν χιλιάδες τέτοιες φωτιές κάθε χρόνο.

Αυτή όμως ήταν διαφορετική. Οδηγημένη από ισχυρότατους ανέμους, εξαπλώθηκε γρήγορα και έφθασε στην προαστιακή κωμόπολη του Ματιού. Μόλις μπήκε στην πευκόφυτη οικιστική περιοχή κατέστη αδύνατο να περιοριστεί. Οι άνθρωποι έτρεχαν για να σώσουν τη ζωή τους πριν δοθεί οιαδήποτε εντολή εκκένωσης.

102 δεν τα κατάφεραν. Πέθαναν σε μια πύρινη κόλαση. Όλα έγιναν σε λιγότερο από τέσσερις ώρες.

Η καταστροφή του Μάτι συγκλόνισε βαθύτατα την ελληνική κοινωνία. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι η άμεση συνέπεια της κλιματικής αλλαγής. Δεν είναι πρόβλημα που μπορούμε να μεταθέσουμε για λίγες δεκαετίες.

Πρέπει να αντιμετωπιστεί εδώ και τώρα, καθώς οι επιπτώσεις της επηρεάζουν τις ζωές εκείνων που, μέχρι πρότινος, δεν ενδιαφέρονταν πολύ για το θέμα.

Η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν σχεδόν άμεση -εάν λάβει κανείς υπόψη και τη διαφορά της ώρας Ελλάδας με ΗΠΑ- και σίγουρα θα ακολουθήσει έντονη πολιτική αντιπαράθεση το προσεχές διάστημα. Μοιραία, το Μέγαρο Μαξίμου απάντησε πως τα όσα είπε ο πρωθυπουργός δεν διαγράφουν τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης, ωστόσο, είναι γεγονός πως ο Κ. Μητσοτάκης και ολάκερη η Νέα Δημοκρατία για πρώτη φορά αναγνώρισαν τις επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής στην συντέλεση της τραγωδίας.

Υπάρχει και το επιχείρημα «και τι θέλατε, να ξεφτιλίσει τον Τσίπρα και τη Δούρου στον ΟΗΕ;». Επιχείρημα φαιδρό, καθώς από τη μία δημιουργεί δύο Μητσοτάκηδες, εσωτερικού και εξωτερικού, και αποδεικνύει πως το όψιμο ενδιαφέρον του για την Κλιματική Αλλαγή δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό για το οποίο κατηγορείται ο… «κλασικός ο μαλάκας ο Έλληνας» που «όταν πάει στο εξωτερικό πειθαρχεί στους κανόνες, είναι όταν είναι στην Ελλάδα κάνει ότι του καπνίσει». Άλλωστε, μέχρι πρότινος ήταν οι ίδιοι που «δεν ενδιαφέρονταν πολύ για το θέμα» και αρνήθηκαν τον παραμικρό διάλογο επί του θέματος.

Όσο και να θέλουν στην κυβέρνηση να συνεχίσουν να πατούν σε δύο βάρκες, είναι η ίδια η οργάνωση του κράτους που μέχρι σήμερα δεν προβλέπει την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Κλιματικής Αλλαγής, και με τον τρόπο που εμπορεύτηκαν την τραγωδία και τον θάνατο εκατό και πλέον ανθρώπων, απαγόρευσε κάθε πιθανή συζήτηση για το ζήτημα, όπως και για μία σειρά δομικών προβλημάτων του κράτους. Για να μην πούμε πως ακόμα και σήμερα φιλοξενεί στις τάξεις της αρνητές της Κλιματικής Αλλαγής, και μάλιστα ορισμένοι από αυτούς είναι και βουλευτές….

Η «συνάντηση» με τον Τραμπ

Την Τρίτη, τόσο η πλειοψηφία των εφημερίδων, των τηλεοπτικών και των ηλεκτρονικών μέσων, φιλοξενούσαν εκτενή ρεπορτάζ για την «προγραμματισμένη για τις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα» συνάντησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ, τα οποία κατά βάσει επικαλούνταν «κυβερνητικές πηγές».

Οι εξελίξεις πρόλαβαν τον προγραμματισμό της ελληνικής αποστολής, και η παραπομπή του Ντ. Τραμπ «ακύρωσε» το ραντεβού τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον έγκριτο ανταποκριτή της Καθημερινής Κύπρου, Αποστόλη Ζουπανιώτη, ουδέποτε ήταν προγραμματισμένη μία τέτοια συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών Ελλάδας και ΗΠΑ.

«Να ξεκαθαρίσουμε ότι καμία συνάντηση του προέδρου Τραμπ που ήταν στο πρόγραμμα του δεν ακυρώθηκε. Αν ακυρώθηκαν άλλες που ήταν εκτός προγράμματος και θα γίνονταν στο περιθώριο της δεξίωσης, δεν το λέει ο Λευκός Οίκος» έγραψε σε ανάρτησή του στο twitter ο δημοσιογράφος.

Apostoli Zoupaniotis@apostolosz

Να ξεκαθαρίσουμε ότι καμία συνάντηση του προέδρου Τραμπ που ήταν στο πρόγραμμα του δεν ακυρώθηκε. Αν ακυρώθηκαν άλλες που ήταν εκτός προγράμματος και θα γίνονταν στο περιθώριο της δεξίωσης, δεν το λέει ο Λευκός Οίκος.

183

8:22 π.μ. - 25 Σεπ 2019

Πληροφορίες και απόρρητο για τις Διαφημίσεις του Twitter

123 άτομα συζητούν σχετικά με αυτό

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει κανείς όταν επισκεφτεί τον ιστότοπο Factbase, που παρακολουθεί ενδελεχώς τη δραστηριότητα του Αμερικανού προέδρου, γεγονός που ειδικά στην περίπτωση που τελικά δεν βρεθεί νέα ώρα για συνάντηση και «κενό στο πρόγραμμά του» όπως θέλουν αρκετά δημοσιεύματα, θα πρέπει να απαντηθεί από το Μέγαρο Μαξίμου.

Η χειραψία με τον «κύριο Ζάεφ»

Ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να μην μπόρεσε να συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ, όμως το βράδυ της Τρίτης (ώρα Ελλάδας) συνάντησε για πρώτη φορά από την ημέρα που εξελέγη πρωθυπουργός, τον ομόλογό του από την Βόρεια Μακεδονία. Και πάλι, τα ρεπορτάζ των εφημερίδων βασίστηκαν στις «κυβερνητικές πηγές», που έσπευσαν να μας ενημερώσουν πως ο Κ. Μητσοτάκης είπε στον Ζ. Ζάεφ πως ο ίδιος «δεν θα υπέγραφε τη συμφωνία». Κατά τις ίδιες πηγές, συμπλήρωσε τη φράση του με τη δέσμευση πως θα τη σεβαστεί, και κάλεσε τον πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας να την εφαρμόσουν πιστά.

Μία εξέλιξη που έρχεται να ολοκληρώσει τον κύκλο κυβιστήσεων της κυβέρνησης -πια- της Νέας Δημοκρατίας, που από την ημέρα που ανέλαβε την εξουσία έχει επανειλημμένως ξεκαθαρίσει πως αυτή η συμφωνία θα πρέπει να εφαρμοστεί πιστά, πως δεν είναι προδοτική, πως σε διαφορετική περίπτωση οι Τούρκοι θα εκμεταλλεύονταν την κατάσταση, και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Βέβαια, μπορεί ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του να προσχώρησαν πλέον στους υπερασπιστές της Συμφωνίας των Πρεσπών, όμως το… μικρό γαλατικό χωριό του Αθηναϊκού Πρακτορείου συνεχίζει να αντιστέκεται, με τρόπο που θυμίζει την αντιμετώπιση της συνομιλίας του Κ. Μητσοτάκη με την Τ. Μέι και τη δέσμευσή του για το Μακεδονικο, όπως και την αποσιώπηση του τραγέλαφου της απάντησης στο BBC για την έλλειψη γυναικών στην κυβέρνησή του.

 

Ενώ, λοιπόν, η αγγλική έκδοση του ΑΠΕ – ΜΠΕ αναφέρθηκε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τρεις φορές στην «North Macedonia», η ελληνική έκδοση περιορίστηκε να αναφερθεί στη «συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ζόραν Ζάεφ», έναν ηγέτη που… μάλλον είναι από το χωριό, και δεν τον ξέρετε…

Η Μαρέβα στον ΟΗΕ

Ένα ακόμα από τα σημεία της επίσκεψης του Κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και στον ΟΗΕ, ήταν η συνοδεία του από τη σύζυγό του, όπως συμβαίνει βέβαια με πολλούς ηγέτες σε τέτοιες περιπτώσεις. Ωστόσο, σύμφωνα με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που είδαν το φως της δημοσιότητας, μία ακόμα απορία γεννήθηκε.

Σε αυτά, εμφανίζεται η Μαρέβα Γκραμπόφσκι εμφανίζεται να κάθεται στα έδρανα της ελληνικής αποστολής, παρότι όπως είναι γνωστό, οι θέσεις αυτές προορίζονται για τον εκάστοτε ηγέτη, τον υπουργό Εξωτερικών και συμβούλους. Άλλωστε, το αυτό πιστοποιεί και η θέση της συζύγου του Ντόναλντ Τραμπ και του Εμανουέλ Μακρόν, καθώς Μελάνια Τραμπ και Μπριζίτ Μακρόν εμφανίζονται σε αντίστοιχες φωτογραφίες να κάθονται σε άλλες θέσεις από αυτές των αποστολών των Αμερικανών και των Γάλλων.

Οι φωτογραφίες, τις οποίες μάλιστα αρκετά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έπαιξαν σε αντιπαραβολή με lifestyle τίτλους του τύπου «Οι πρώτες κυρίες στον ΟΗΕ», δημιουργούν ακόμα ένα εκκωφαντικό ερώτημα. Είτε η σύζυγος του πρωθυπουργού εκτελεί και χρέη συμβούλου, είτε η Μ. Γκραμπόφσκι απολαμβάνει κάποια προνόμια των οποίων δεν τυγχάνουν ούτε οι πρώτες κυρίες μεγάλων χωρών.

Σε κάθε περίπτωση, το εν λόγω γεγονός δημιουργεί ακόμα μία αντίφαση, για έναν πρωθυπουργό που πολιτεύτηκε και αντιπολιτεύτηκε την προηγούμενη κυβέρνηση, βάζοντας κολλητούς και συγγενείς στο στόχαστρό του. Και προπάντων, υπήρξε τιμητής της αξιοκρατίας, των θεσμών και των κάθε είδους πρωτοκόλλων.

Το ταξίδι του Κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Υπάρχει η συνάντησή του με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τον γενικό γραμματέα Γκουτέρες με τα ελληνοτουρκικά να βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα, και μία ακόμα ομιλία του, στην 74η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Άγνωστο μένει τι άλλο θα φέρει στις αποσκευές του κατά την επιστροφή.

Σίγουρα όμως, άμα τη επιστροφή του, οι απαντήσεις που θα κληθεί να δώσει ο Μητσοτάκης θα είναι πολλές. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του, για έναν πρωθυπουργό που σε τόσες λίγες ημέρες έχει παράξει περισσότερα παραπολιτικά σχόλια και πολιτικά ερωτήματα απ’ ό,τι ανακοινώσεις. Ή που τελικά -μέσα στο οικείο σύστημα της παντοδυναμίας στα ΜΜΕ- θα ξαναγίνει απλώς Κυριάκος. Και η ζωή συνεχίζεται…

thepressproject