Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017

Τελικά υπάρχει δημοκρατία


Ανδρέας Λοβέρδος

Συντάκτης: Τάσος Παππάς
«Δεν εκδίδονται οι οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί. Πιστεύουμε στη Δικαιοσύνη. Πιστεύουμε στη Δημοκρατία» (Ανδρέας Λοβέρδος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης).
«Η ελληνική δικαιοσύνη αποφάνθηκε με βάση το θεσμικό και νομικό πλαίσιο της πατρίδας, τις αρχές και τις αξίες του κράτους δικαίου, κρατώντας ψηλά το κύρος της χώρας» (Νίκος Παναγιωτόπουλος τομεάρχης Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας).
Καλωσορίζουμε τους παράγοντες των δύο κομμάτων στην επικράτεια της σοβαρότητας και της λογικής. Ελπίζουμε να ακολουθήσουν και οι ηγεσίες τους. Θυμίζουμε ότι, άλλοτε τα γραφεία Τύπου των δύο κομμάτων, άλλοτε οι επικεφαλής των παρατάξεων, έχουν ισχυριστεί ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα δεν λειτουργεί, κινδυνεύει, ότι η παρούσα κυβέρνηση φλερτάρει με εκδοχές εκτροπής (κάποιοι έχουν μιλήσει για παρακράτος ακόμη και για τανκ), ότι οδηγούμαστε με μεγάλη ταχύτητα προς τη δημιουργία καθεστώτος τύπου Βόρειας Κορέας, ενώ μόλις χτες ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης με ερώτησή του στη Βουλή υπαινίσσεται διαπλοκή δημοσιογράφου (Κώστας Βαξεβάνης) με τμήματα της Δικαιοσύνης, υποστηρίζοντας ότι προαναγγέλλονται διώξεις κατά ευυπόληπτων επιχειρηματιών στο χώρο της μέσων μαζικής ενημέρωσης. Προφανώς τα τμήματα της Δικαιοσύνης που έχει στο μυαλό του ο κ. Γεωργιάδης είναι ελεγχόμενα από την κυβέρνηση.
Χτες επίσης, ο ίδιος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας με την ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος τους διέγνωσε καταρράκωση του κύρους της Ελλάδας λόγω των χειρισμών της κυβέρνησης. Άραγε, πρόκειται για άλλο κύρος απ' αυτό που ο υφιστάμενος του Ν. Παναγιωτόπουλος είπε ότι η Δικαιοσύνη, κράτησε ψηλά;
Η απόφαση της Δικαιοσύνης διέψευσε και τις μωρολογίες κάποιων τύπων που ήταν σίγουροι πώς η κυβέρνηση μεθοδεύει παρασκηνιακά την έκδοση των «οκτώ» για να κάνει το χατήρι του Ερντογάν και για να το πετύχει πιέζει και εκβιάζει τα μέλη του ανώτατου δικαστηρίου. Τώρα, είναι βέβαιο ότι θα πουν ότι με τις παρεμβάσεις τους απέτρεψαν την υλοποίηση του κυβερνητικού σχεδίου. Δοξάστε τους.
Ωστόσο αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η καρικατούρα αντιπολίτευσης που κάνουν στελέχη της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, μηδέ των ηγεσιών τους εξαιρουμένων. Εγκαλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ τότε που βρισκόταν στην αντιπολίτευση ότι ήταν μονίμως σε λογική απόλυτης άρνησης και υψηλόφωνης καταγγελίας. Είχαν δίκιο. Σήμερα όμως τον αντιγράφουν και συχνά τον ξεπερνούν με άλματα-ρεκόρ στο σκάμμα της υπερβολής και της παχυλής ανοησίας.
efsyn

Παράνομες εισπρακτικές: Η ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ!



Πως είναι να δουλεύεις σε εισπρακτική εταιρία;

του Διονύση Ρόκου

Όταν πούλησα την ψυχή μου στο διάβολο για τρεις και εξήντα

Για την ακρίβεια 380 ευρώ. Αυτός ήταν περίπου ο μισθός ημιαπασχόλησης σε εισπρακτική εταιρία το μακρινό 2005. Και τι καταπληκτική χρονιά αυτό το 2005. Οι πανηγυρισμοί από την κατάκτηση του Euro δεν είχαν ακόμα καταλαγιάσει, η Έλενα χτύπαγε πρωτιά με το My Number One και η εθνική σήκωνε ευρωμπάσκετ με αντίπαλο τη Γερμανία του τεράστιου του Ντιρκ του Νοβίτσκι. Το κραχ του ’99 έμοιαζε μακρινός εφιάλτης, στη Φαντασία Live δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε τις Τρίτες και λέξεις όπως ασφάλιστρα κινδύνου αθέτησης και ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, δεν υπήρχαν στο λεξιλόγιό μας.

Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Τίποτα απολύτως.

Όλα ξεκίνησαν όταν συνειδητοποίησα πως δεν έχω μία για να πάω διακοπές το καλοκαίρι. Φοιτητής εκείνη την περίοδο, πάταγα στη σχολή κάθε δεύτερη Πέμπτη με ευνοικό άνεμο, οπότε λέω ας κάνω ένα διάλειμμα και να πιάσω μια δουλειά. Είχα ένα γνωστό που δούλευε σε τηλεφωνικό κέντρο μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μου. Έλα μου είπαν. Θα είναι καλά μου είπαν...

Πάω το λοιπόν στην εταιρία, η οποία προσφέρει εισερχόμενες και εξερχόμενες κλήσεις για διάφορους πελάτες. Για παράδειγμα παίρνεις τηλέφωνα και πουλάς συνδέσεις εταιρίας κινητής τηλεφωνίας ή δέχεσαι κλήσεις και αναλαμβάνεις την εξυπηρέτηση πελατών εκ μέρους εταιρίας πακέτου τηλεοπτικών καναλιών. Ωραία μέχρι εδώ. Έλα όμως που εμένα με έβαλαν σε τμήμα ληξιπρόθεσμων οφειλών μεγάλης τράπεζας η οποία απ’ότι κατάλαβα ήταν και ο μεγαλύτερός πελάτης τους.

Η δουλειά πάει κάπως έτσι: ο εργαζόμενος της εισπρακτικής εταιρίας, καλεί τους πελάτες της τράπεζας οι οποίοι χρωστάνε, προσπαθώντας να διαπραγματευτεί το χρόνο και τον τόπο καταβολής της οφειλής. Αν έπαιρνες δηλαδή τηλέφωνο κάποιον και σου έλεγε π.χ. θα πληρώσω τη Δευτέρα στο τάδε κατάστημα, εσύ σημείωνες στην καρτέλα του μια υπόσχεση πληρωμής για τη Δευτέρα. Αν τα έβαζε όντως ο άνθρωπος τα λεφτά τη μέρα που σημείωνες, είχες μια επαληθευμένη υπόσχεση πληρωμής η οποία περιείχε και ένα μικρό μπόνους. Φυσικά το ποσό του μπόνους ήταν αστείο και σκοπό είχε να δώσει κίνητρο στους τηλεφωνητές να πιέσουν τους οφειλέτες να εξοφλήσουν.

Και κάπου εδώ υπάρχει η πρώτη αλητεία
Σύμφωνα με την ελληνική και κοινοτική νομοθεσία απαγορεύεται ρητά η δημοσιοποίηση προσωπικών αρχείων των πελατών μιας εταιρίας σε τρίτους, χωρίς πρώτα να τους ενημερώσει. 
Δηλαδή η τράπεζα δίνει κατά παράβαση του νόμου στοιχεία των πελατών της σε μια άλλη εταιρία η οποία αναλαμβάνει και πάλι παρανόμως να την εκπροσωπήσει. Στα στοιχεία αυτά συμπεριλαμβάνονται: ονοματεπώνυμο οφειλέτη, διεύθυνση, τηλέφωνα και ό,τι δάνεια και κάρτες έχει στο όνομά του. Για να καταλάβεις το μέγεθος της αλητείας, σου λένε ψευδώς ότι καλούν από την τράπεζα και άμα τους ζητήσεις τηλέφωνο για να τους καλέσεις πίσω, σου δίνουν τον αριθμό στα κεντρικά της τράπεζας για να μην καταλάβεις τη λαμογιά.

Μίσησα τη δουλειά από την πρώτη μέρα αν και άντεξα τελικά 3 ατέλειωτους μήνες. Είχα ακούσει στο τηλέφωνο όλο αυτόν τον καιρό από καντήλια μέχρι ανέκδοτα (τα δεχόμουν με την ίδια σοβαρότητα και τα δύο), αλλά είχε τύχει όμως να ακούσω και μια γιαγιά να κλαίει στο τηλέφωνο λόγω των οικονομικών προβλημάτων της, κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Βέβαια για να δικαιολογηθώ και ‘γω μπας και μετριαστούν και οι ρημάδες οι τύψεις, σαν καινούριος στην εταιρία αναλάμβανα ενημερώσεις πελατών που χρώσταγαν καναδυό μήνες, οπότε στο τηλέφωνο ήμουν αρκετά χαλαρός και όσο πιο ευγενικός λέγοντας "απλά να σας ενημερώσω" και "αν μπορείτε να καταβάλετε τη δόση για να αποφύγετε τους τόκους" και άλλες τέτοιες παπάτζες, λες και ο άλλος δεν ξέρει ότι χρωστάει τη δόση του ή ότι γουστάρει να του τα τρώνε οι τράπεζες στους τόκους.

Υπήρχαν όμως και άτομα που δούλευαν εκεί, τα οποία δεν ξέρω τι σκατά είχαν μέσα στο κεφάλι τους. Νόμιζαν προφανώς ότι είναι κάποιου είδους τραπεζικοί νταβατζήδες πουσυμπεριφέρονταν λες και χρώσταγαν στους ίδιους. Οι οικονομικοί αυτοί βιτζιλάντεέπαιρναν τηλέφωνα συνεχώς σε σπίτια, κινητά, τηλέφωνα εργασίας και μίλαγαν στους ανθρώπους με τον χειρότερο τρόπο.


Μερικά χρόνια μετά βγήκαν στη φόρα τα κρυφά βίντεο με την εκβιαστική δράση των εισπρακτικών
Πέρυσι, ειρηνοδικείο επιδίκασε αποζημίωση 6.000 ευρώ σε δικηγόρο, επειδή δέχτηκε οχλήσεις από εισπρακτική εταιρία χωρίς να έχει ενημερωθεί από την τράπεζά του πως αυτή διαβίβασε τα στοιχεία του, κάτι που δημιουργεί φυσικά καιδεδικασμένο.
Οι ανάγκες μια κοινωνίας καθορίζουν την ηθική της. Η ανεξέλεγκτη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος συνέβαλε στη φτωχοποίηση της κοινωνίας μας. Άρα η λειτουργία αυτών των εταιριών εκτός από παράνομη σύμφωνα με την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων είναι και ανήθικη.

Σε όσους υποστηρίζουν τη λειτουργία των εισπρακτικών, εύχομαι πραγματικά να μην χρειαστεί ποτέ να πέσουν στα νύχια τους.

Σε όσους εργάζονται σε εισπρακτική μια υπενθύμιση: Η ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ


πηγή provocateur.gr

4,1 αβάσταχτα μίλια



“Μέσα στον Γενάρη μήνα, παίρνουν τα παιδιά τους, ανεβαίνουν σε μια βάρκα στο Αιγαίο... και προφανώς πνίγονται” ήταν τα λόγια που στοίχειωναν το μυαλό μου τα 21 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διανύσω τα 4.1 μίλια της ταινίας μικρού μήκους που προτάθηκε για το φετινό Όσκαρ στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ.
του Πέτρου Κατσάκου
 Με σφιγμένο στομάχι και κομμένη ανάσα παρακολούθησα από την ηλεκτρονική σελίδα των “New York Times” αυτό το “προφανώς” του τηλεσχολιαστή να παλεύει με τα κύματα, να ψάχνει απεγνωσμένα το σωσίβιο και να τρέμει από το κρύο μέσα στον Γενάρη της απόγνωσης.
Παιδιά γυμνά, γυρισμένα ανάποδα να βγάζουν από τα σωθικά τους το Αιγαίο. Κραυγές φόβου, χαστούκια απανωτά στην ψυχή και τη συνείδηση του θεατή. Μια βάρκα μεσοπέλαγα στο καταχείμωνο και οι άντρες με τη στολή να παλεύουν κόντρα στα “προφανώς” τού εκ του ασφαλούς κριτή των πάντων. Μάχη καθημερινή να μη χαθεί ούτε μια ζωή, φωνές για ένα ασθενοφόρο που αργεί να έρθει. Μια κουβέρτα, ρε παιδιά. Μια κουβέρτα. Δύσκολο να την αντέξεις αυτή την ταινία κι ας ήταν μικρού μήκους.
Γολγοθάς αληθινός να την πας ώς τους τίτλους τέλους σε μια ακτή βαμμένη στο πορτοκαλί πλαστικό. Αβάσταχτο να αντέξεις το βλέμμα των παιδιών πάνω στο σκάφος του Λιμενικού. Ατέλειωτα αυτά τα τέσσερα και κάτι μίλια ώς τη στεριά. Χωρίς σενάριο, δίχως ευρήματα. Μόνο σκαμπανεβάσματα της κάμερας πάνω στα κύματα σε ένα πέλαγος κραυγών αγωνίας. Φόρος τιμής σε όσους πάλεψαν και παλεύουν κόντρα στο πιο απάνθρωπο “προφανώς” που ακούσαμε ποτέ. Ένα σπαρακτικό καλωσόρισμα μικρού μήκους σε αυτούς που τα κατάφεραν κι ένα βουρκωμένο αντίο σε αυτούς που βγήκαν στην ακτή μέσα σε μια μαύρη πλαστική σακούλα.
Κυριάκος Παπαδόπουλος το όνομα του “πρωταγωνιστή” κυβερνήτη του σκάφους του Λιμενικού, Δάφνη Ματζιαράκη η νεαρή δημιουργός που διεκδικεί το Όσκαρ και “4,1 Miles” ο τίτλος της ταινίας.
Γενάρης τότε στο Φαρμακονήσι. Κι από Γενάρη σε Γενάρη, ήταν πολλοί που πήραν τα παιδιά τους και μπήκαν σε μια βάρκα. Άλλοι πέρασαν τα συρματοπλέγματα και έφυγαν, άλλοι εγκλωβίστηκαν, μα δόξα τω Θεώ τους ή τον Θεό μας τα έσωσαν τα παιδιά τους. Και τα παιδιά αυτά, τα μουσκεμένα από δάκρυα και Αιγαίο που “προφανώς” και δεν πνίγηκαν χάρη στους Κυριάκους Παπαδόπουλους, ξεπηδούν σήμερα από την οθόνη των 4,1 μιλίων και παίρνουν τον δρόμο για ένα σχολείο. Μα όπως τότε έπρεπε να παλέψουν με τα κύματα, τώρα έχουν απέναντί τους τα τέρατα της στεριάς και της διπλανής μας πόρτας. Και πάλι όμως θα τα καταφέρουν. Κι αυτή τη φορά τα “προφανώς” θα μείνουν στο γυαλί, αρκεί να μην αντιλαμβανόμαστε τα πάντα ως θεατές. Είτε της μικρής είτε της μεγάλης οθόνης.
left

Άτιμε ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνεις τους υδραυλικούς στη φοροδιαφυγή για την οποία είχαν διαβάσει μόνο στα βιβλία...



Είναι τόσο περίπλοκο το νέο σύστημα φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών που μόνο η πράξη θα δείξει αν είναι πράγματι τόσο άδικο για την πλειονότητά τους όσο θέλει η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία να το παρουσιάζει. Το να καταβάλλει, πάντως, κάποιος εισφορές με βάση τα πραγματικά του εισοδήματα (έστω με του 2015, αφού, πώς να το κάνουμε, δεν έχουν υποβληθεί φορολογικές δηλώσεις για το 2016) κι όχι με βάση πόσα χρόνια είναι ασφαλισμένος μόνο άδικο δεν είναι ούτε πρόκειται, άλλωστε, για ελληνική πατέντα...
Του Γιάννη Συμεωνίδη 
 Για να μην κοροϊδευόμαστε, εξάλλου, και μεταξύ μας, οι "κακοί" δημόσιοι υπάλληλοι είναι ίσως η μοναδική επαγγελματική κατηγορία στην Ελλάδα που πληρώνει στην ολότητά της φόρους έως και για το τελευταίο ευρώ που εισπράττει. Φυσικά υπάρχουν κι έντιμοι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά όταν ακούω κάποιους από αυτούς να δηλώνουν πως το κράτος τούς οδηγεί στη φοροδιαφυγή, σαν να μην ξέρουν τίποτα οι ίδιοι για το έγκλημα όλα αυτά τα χρόνια, τότε γελάω και κλαίω μαζί...
Η μεγάλη ενοχή, βεβαίως, του κράτους, η οποία σήμερα αδικεί τους έντιμους, είναι πως άργησε πολύ να λάβει ακόμα και στοιχειώδη μέτρα, όπως το πλαστικό χρήμα που κι αυτό η "επάρατος" Αριστερά καθιέρωσε με κίνητρα, για να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή. Τι λέει, επομένως, σήμερα στους ελεύθερους επαγγελματίες, κλείνοντάς τους πονηρά το μάτι; "Ναι μεν κάποιοι από εσάς μπορεί να πληρώσετε στο δημόσιο ταμείο περισσότερα από τα μισά από αυτά που δηλώνετε, αλλά αυτά που δηλώνετε δεν είναι τα πραγματικά σας εισοδήματα γι' αυτό βγάλτε το σκασμό"!...Προφανώς αυτός δεν είναι τρόπος για να ασκείς φορολογική και φοροελεγκτική πολιτική, μόνο που δικαίωμα να της ασκούν κριτική, και πολύ αυστηρή μάλιστα, έχουν αποκλειστικώς εκείνοι που δεν αποκρύβουν εισοδήματα. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ζητήσουν πρωτίστως συγγνώμη από όλους τους συμπολίτες τους που χαντακώνονται εξαιτίας τους...Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πως το κράτος νοιάζεται μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους του; Μου θυμίζει πολύ τους θεσσαλονικείς που κλαίγονται όλη την ώρα για την Αθήνα κι εν μέρει φυσικά έχουν δίκιο. Μόνο που είναι λογικό το κράτος να δείχνει ιδιαίτερη σπουδή για τους υπαλλήλους του, αφού αυτό είναι ο εργοδότης τους. Αναφορικά με τον ιδιωτικό τομέα, χρέος του είναι να επιβάλλει στους ιδιώτες εργοδότες κανόνες και να ελέγχει την εφαρμογή τους. Η ευθύνη του μέχρι εκεί φτάνει και είναι πράγματι σοβαρή για τα ελλείμματα που παρουσιάζονται σήμερα στην προστασία των ιδιωτών εργαζομένων.Οι τελευταίοι, ωστόσο, οφείλουν πρωτίστως να επιτίθενται στον βιαστή τους κι όχι σε εκείνον που ενδεχομένως κρατά τσίλιες ή κλειστά μάτια. Δεν είναι τυχαίο, όμως, πως ακόμα και σκληροί φιλελεύθεροι- νεοφιλελεύθεροι δεξιοί, όταν αφορά ένα πρόβλημα την πάρτη τους θα αναρωτηθούν "μα, τι κάνει η πολιτεία", αυτός ο "πατερούλης" που τόσο αγαπάμε να μισούμε αλλά όλοι, μα όλοι- Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι- σε αυτόν απευθυνόμαστε σε ώρα ανάγκης...
πηγή:tripioevro.blogspot.gr

Τραμπ: Ο πραγματισμός του νέου φασισμού


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
Ενδεικτικές της σύγχυσης που φέρνει ο πραγματισμός του νέου φασισμού και η στροφή των ψηφοφόρων της Δύσης στην ακροδεξιά είναι οι αναλύσεις που θεωρούν τον Τραμπ «απλώς ρεαλιστή» και τις κατηγορίες εναντίον του για ρατσισμό, σεξισμό, ομοφοβία και εθνικισμό, έωλες και τυφλές. 
Ο κίνδυνος από αυτές τις αναλύσεις είναι η επανάληψη της προ του Β΄ΠΠ αυταπάτης για τις προθέσεις των Ναζί. Και η άφεση αμαρτιών στον Τραμπ, την Λεπέν και την νέα εκσυγχρονισμένη ακροδεξιά μόνο και μόνο επειδή πιθανά θα μας εξυπηρετήσουν ως χώρα κάποιες όψεις της πολιτικής Τραμπ. 
Μερικές παρατηρήσεις λοιπόν:
1. Ναι, ο Τραμπ είναι πραγματιστής. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Ο πραγματισμός του ενός συχνά είναι ο θάνατος του άλλου. Εδώ, στην περίπτωση Τραμπ μπορεί ο πραγματισμός του σε θέματα παγκοσμιοποίησης όπως η άρνηση της TPP να μας «συμφέρει» ή οι αλήθειες που λέει για τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό και την «Γερμανική Ευρώπη» αλλά υπάρχει και ο άλλος πραγματισμός του - ο σεξισμός (που απαντήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες στην πρόσφατη διαδήλωση), ο ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες, ο ολοκληρωτισμός της δύναμης απέναντι στους αντιπάλους του...
2. Και ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι πραγματιστές ήταν - απλά μιας άλλης εποχής. Το παίζαν και σοσιαλιστές. «Απλά» εθνικιστές σοσιαλιστές... Εκλέχθηκαν θυμίζω πρώτα κανονικά με εκλογές και μετά πήραν όλες τις εξουσίες πάνω τους και έφτιαξαν το καθεστώς τους. 
3. Ο πραγματισμός των ακροδεξιών της Δύσης είναι πλέον χαρακτηριστικό κάθε νέου φασιστικού κόμματος - έχουν εκσυγχρονιστεί πλέον. Παράδειγμα οι διαφορές στον λόγο της Λεπέν με τον λόγο του πατέρα της - εκείνος ως παλαιών φασιστικών αρχών δεν είχε ελπίδα να πλειοψηφήσει, εκείνη ως «πραγματίστρια» έχει. Μέχρι και εύσημα στον Α.Τσίπρα έδινε ελπίζοντας σε ένα οικειοθελές grexit...
4. Η διαχείριση της παγκοσμιοποίησης είναι το μεγάλο τους ατού. Εκεί που η σοσιαλδημοκρατία απέτυχε και η αριστερά έμεινε στα ευχολόγια, εκείνοι φέρνουν πίσω το κράτος-έθνος και τον προστατευτισμό. Κι όταν το ελεύθερο εμπόριο έχει καταστήσει ανέργους τη δυτική εργατική τάξη και κατεστραμμένους από τον ανταγωνισμό των φτηνών κινέζικων προϊόντων τους μικρομεσαίους Ευρώπης και Αμερικής, καταλαβαίνει κανείς εύκολα την γοητεία του νέου φασισμού. Το που όμως θα καταλήξει αποκτώντας δύναμη και εξουσία και το ποιοι θα είναι η νέοι Εβραίοι αυτήν την φορά το σκέφτεται κανείς;
5. και τελευταίο: Ρεαλισμός είναι η κυβέρνηση μιας χώρας να αξιοποιεί συμφέρουσες όψεις της πολιτικής χωρών με διεθνή επιρροή και επίσης επιλογές των νέων ηγετών τους όπως ο Τραμπ σήμερα και πιθανά η Λεπέν ή ο Πέπε Γκρίλο αύριο. Αυτή όμως είναι η δουλειά μιας κυβέρνησης και της διπλωματίας της, όχι και ενός λαού ή μιας κοινωνίας που αναζητεί την αξιακή της ανασυγκρότηση! 
Άλλο διπλωματία και συνεργασία κυβερνήσεων σε αμοιβαία επωφελείς τομείς και άλλο το ιδεολογικοπολιτικό «ξέπλυμα» φασιστοειδών, ρατσιστών και «σεξιστών στην εξουσία» μέσα στην κοινωνία. Πρόκειται για δυο διαφορετικά πράγματα που όταν συγχέονται φέρνουν αυταπάτες με τραγικά αποτελέσματα. Δεν είναι ο Τραμπ ένας αθώος πραγματιστής όπως δεν είναι ο Μητσοτάκης ένας αθώος μεταρρυθμιστής ή όπως δεν ήταν ο Σημίτης ένας αθώος εκσυγχρονιστής. 
Η διάκριση και η μνήμη σώζουν σε αυτές τις περιπτώσεις.
tvxs

Ποιος είδε τη διαπλοκή και δεν τη... θυμήθηκε!



της Άντας Ψαρρά
Στο «συμβόλαιο αλήθειας με τον λαό» του Κυριάκου Μητσοτάκη τελικά δεν περιλαμβάνεται η πάταξη της διαπλοκής δεδομένου ότι σύμφωνα και με την ανακοίνωση τόσο της Ν.Δ. όσο και του Μάκη Βορίδη που συμμετείχε στην εξεταστική επιτροπή: «Το αμαρτωλό τρίγωνο της διαπλοκής, τραπεζιτών - πολιτικών - μιντιαρχών δεν αποδείχτηκε».
Προφανώς τα εκατοντάδες εκατομμύρια «κόκκινων» δανείων των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) και των περισσότερων από ένα δισ. ευρώ των ΜΜΕ με τις συνεχώς ανακεφαλαιοποιούμενες τράπεζες να τα παρέχουν και να δίνουν κι από πάνω εκατοντάδες εκατομμύρια σε διαφημιστικά πακέτα ήταν μαγική εικόνα που κατασκεύασε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝ.ΕΛΛ., το ΚΚΕ, το Ποτάμι και κάποια ελάχιστα «κατευθυνόμενα» έντυπα που είχαν αυτές τις εμμονές.
Μάλιστα οι σχετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου για το ακαταδίωκτο των τραπεζικών στελεχών όπως και ο νόμος για τον βασικό μέτοχο ήταν όλα τυχαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες για το καλό της πλουραλιστικής ενημέρωσης.
Τέλος, το 40σέλιδο σκεπτικό του ΣτΕ με αφορμή την προσφυγή για τον νόμο Παππά προφανώς για τη διαχρονική παρανομία των καναλιών είναι σκέτη φλυαρία. Ακόμα και η ΕΣΗΕΑ ξέχασε να σχολιάσει το πόρισμα για τη διαπλοκή και το σκεπτικό του ΣτΕ, ούσα προφανώς απασχολημένη με την προσπάθεια υπεράσπισης της ελευθερίας του Τύπου που σήμερα ειδικά κινδυνεύει.
Επί δεκαετίες οι πολίτες άκουγαν για διαπλοκή αλλά διαπλοκή δεν έβλεπαν, τα δύο κόμματα την εντόπιζαν μόλις περνούσαν εναλλάξ στην αντιπολίτευση μέχρι τη στιγμή που συγκυβέρνησαν, οπότε και όλα κρίθηκαν καλώς καμωμένα με τη βοήθεια και των εθνικών δημοσκόπων. Ούτε διαπλοκή ούτε τρίγωνα διαπλοκής ούτε επιλεκτικά «μισθωμένοι» δημοσιογράφοι και ΜΜΕ. Ολα αυτά ήταν κατασκευές κακόβουλων πολιτικών, μοχθηρών ΜΜΕ και των ακόμα χειρότερων πρώην διοικήσεων της ΕΣΗΕΑ.
Μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν αποκαλύπτει πολιτικούς και ΜΜΕ που για άγνωστους λόγους τροφοδότησαν την… παραπλανητική αυτή ιστορία περί δήθεν διαπλοκής, ενώ σήμερα σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στην «απειλή» της ελευθερίας του Τύπου. Εφόσον μάλιστα ο αρχηγός της Ν.Δ. συντάσσει τώρα το συμβόλαιο αλήθειας με τον λαό, υπερασπιζόμενος και συγκεκριμένα ΜΜΕ που κρίνει ότι στοχοποιούνται, ίσως μια μικρή αναδρομή να του φρεσκάρει τη μνήμη.

Οι αρχηγοί της Ν.Δ.

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (ο κατασκευαστής) καταγγέλλει τα εναντίον του «διαπλεκόμενα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα». Η ήττα του 1993 τον οδήγησε να εισαγάγει στο πολιτικό λεξιλόγιο τον όρο «διαπλοκή» σύμφωνα με τα «ΝΕΑ».
Κώστας Καραμανλής (ο αποφασιστικός) εξαγγέλλει το 2004 «την αποφασιστικότητά του να συγκρουστεί με τη διαπλοκή. Παίρνοντας “πάσα” από βουλευτή μέχρι πρότινος δημοσιογράφο, ο οποίος του ζήτησε “να σπάσει αυγά για να γίνει ομελέτα με τον 'βασικό μέτοχο'” ο κ. Καραμανλής φέρεται να είπε: Δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε άλλα κέντρα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή του τόπου, γιατί είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα.
Αρκεί να κάνουμε εμείς τη δουλειά μας ως νομοθέτες και η Δικαιοσύνη τη δική της δουλειά» («Καθημερινή» 7/10/2004).
Αντώνης Σαμαράς (ο ανανήψας): «Η διαπλοκή δεν θα καταφέρει να μας κόψει τον δρόμο» (29/4/2012).

Οταν η ΕΣΗΕΑ αγωνιούσε

«Αλληλοαντιγράφονται μέχρις αυτοκτονίας τα ελληνικά κανάλια» («ΤΑ ΝΕΑ», 14/3/2002)
Παραμονές της δημόσιας συζήτησης για την ποιότητα της τηλεοπτικής ενημέρωσης –που διοργάνωσε το ΕΣΡ στο Ζάππειο (27-28/2/2002), χωρίς ορατό αποτέλεσμα– το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ κάλεσε τους διευθυντές των καναλιών για μια «ανταλλαγή απόψεων».
Οπως ήταν αναμενόμενο, οι διευθυντές, αν και παραδέχτηκαν ότι το περιεχόμενο των δελτίων ειδήσεων και των ενημερωτικών προγραμμάτων έχει πάμπολλα προβλήματα, δεν θέλησαν να υιοθετήσουν καμιά από τις προτάσεις της ΕΣΗΕΑ (ούτε καν την κατάργηση της δραματικής μουσικής υπόκρουσης στις ειδήσεις τους δεν υιοθέτησαν).
Με περισσότερη ή λιγότερη σαφήνεια ομολογήθηκε η εξάρτησή τους από τις εμπορικές προτεραιότητες των επιχειρήσεων ΜΜΕ και περιγράφηκαν οι προσωπικές τους αντιφάσεις σε μια καθημερινότητα που ορίζεται κατά βάση από τα αφεντικά τους και την AGB.
Στο όνομα επομένως της ελευθερίας της αγοράς και της έκφρασης (των επιχειρήσεων ΜΜΕ), η περίφημη «αυτορρύθμιση των δημοσιογράφων» –στοιχείο που θα μπορούσε να εγγυηθεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο ενημέρωσης της ελληνικής κοινωνίας– παραμένει μια από τις κεντρικές μας αυταπάτες.
■ Δημοσκόπηση (VPRC) 2002: Το 74,2% των δημοσιογράφων (σε όλη τη χώρα σε όλα τα Μέσα) δεν είναι ικανοποιημένοι από την ποιότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν τα ΜΜΕ. Μόνο 3,3% θεωρούν ότι η τηλεόραση δείχνει τα γεγονότα όπως είναι. Το 53,9% των Ελλήνων δημοσιογράφων θεωρούν ότι τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν την εξουσία αλλά την ασκούν! Στο ερώτημα αν δέχονται παρεμβάσεις, το 79,8% απαντά πως ναι, ενώ το 12,4% απλώς... αυτολογοκρίνεται.
Η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας από την πολιτική και την οικονομική εξουσία είναι πρακτικά ανέφικτη. Το 69,8% των δημοσιογράφων πιστεύει ότι η δουλειά τους δεν είναι ανεξάρτητη από τα κόμματα, το κράτος και τους πολιτικούς, ενώ η πεποίθηση των ίδιων των δημοσιογράφων για το σημαντικό βαθμό επιρροής της εξουσίας του χρήματος στα ΜΜΕ φτάνει στο 82,8%. Το πέρασμα της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ σε μεγάλες επιχειρήσεις θεωρείται από το 83,7% των δημοσιογράφων ότι εμποδίζει τη δουλειά τους.
Ειδικά για την τηλεόραση, οι δημοσιογράφοι δίνουν αποστομωτικές απαντήσεις στους «κυνηγούς» της AGB, υπεύθυνους για την ενημέρωση του λαού μας. Το 21,2% υποστηρίζει ότι η τηλεόραση χαρακτηρίζεται από την οικονομική διαπλοκή, το 16,4% πιστεύει ότι χαρακτηρίζεται από κατάχρηση εξουσίας, το 13% από ανευθυνότητα, το 10% από κυνισμό και ακολουθούν ο σεξισμός (8,1%), η ξενοφοβία κ.ο.κ.
Και η χαριστική βολή στην αξιοπιστία του επαγγέλματος έρχεται με την απάντηση στο ερώτημα για τον αριθμό των διεφθαρμένων δημοσιογράφων: «Αρκετούς» τους βρίσκει το 48,1% και «όχι πολλούς» το 43,8%! Αν στα προηγούμενα προστεθούν και οι απαντήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσιογράφων που έχουν σχέση με την επαγγελματική τους ανασφάλεια, τις χαμηλές αμοιβές και την αφόρητη εργασιακή αταξία που βιώνουν (ωράρια, συνθήκες, συμβάσεις κ.λπ), τότε, δυστυχώς, χάσαμε.
Σε συνθήκες ανασφάλειας, διαφθοράς, φόβου και φτώχειας, λέει η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, δεν μπορεί να υπάρξει ελευθεροτυπία ούτε και δημοκρατία. Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά συνέβαιναν προ κρίσης!

Η εφημερίδα που «αποκάλυψε» τη διαπλοκή


«Πρώτο Θέμα» (11/6/2006): «Κυβερνητική επιχείρηση χειραγώγησης της Δικαιοσύνης. Στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και σε υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια είναι έκδηλο το άγχος να κλείσουν όλες οι δικαστικές υποθέσεις που είναι βραχνάς για την κυβέρνηση. Εχει επίσης εκτιμηθεί ότι η Δικαιοσύνη είναι το “απόλυτο εργαλείο” για την άσκηση πολιτικής σε μείζονος σημασίας θέματα, όπως είναι οι σχέσεις της κυβέρνησης με τα οικονομικά συμφέροντα και τον Τύπο.
Στο μικροσκόπιο έχουν τεθεί όλοι οι δικαστικοί που χειρίστηκαν “ενδιαφέρουσες” και “καυτές” υποθέσεις. Πολλοί στο ανώτατο δικαστήριο κάνουν λόγο -με στοιχεία- ότι συγκεκριμένες υποθέσεις, ως προς την εξέλιξή τους, καθοδηγούνται από ψηλά και προετοιμάζονται ανάλογα.
 
Και αναφέρουν ότι σε αυτές ανήκει η υπόθεση -δευτεροβάθμια δίκη- πρώην εκδότη εφημερίδας που έχει καταδικαστεί για εκβιασμό σε 18 χρόνια, για τον οποίον καταβάλλεται συντονισμένη προσπάθεια προκειμένου να πέσει στα μαλακά. Οπως επίσης και για ιδιοκτήτη άλλου ΜΜΕ όπου ασκούνται πιέσεις για διώξεις, αλλά και για πολύ μεγάλη επιχειρηματική οικογένεια που έχει μπει στο στόχαστρο, με δικαστικές περιπέτειες που έχουν “οργανωθεί” σε βάρος της».
■ «Πρώτο Θέμα»(18/6/2006): «Το “μαύρο χρήμα” της Ν.Δ. και η αδράνεια της Δικαιοσύνης. Απορίας άξιον είναι το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη δεν κινήθηκε στην κατεύθυνση της σε βάθος διερεύνησης των καταγγελιών περί “μαύρου χρήματος” στα ταμεία της Ρηγίλλης [...]».
■ «Πρώτο Θέμα» (5/8/2007): «Νέα πρόκληση από την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία χωρίς καν να κρατά τα προσχήματα, “επενδύει” στη διαπλοκή για να ενισχύσει το ηγετικό της προφίλ και να διεκδικήσει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, μόλις το επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες.
Ολες οι φωτογραφίες εφημερίδων είναι από το «Πρώτο Θέμα» | 
Το περασμένο Σαββατοκύριακο η υπουργός Εξωτερικών πέρασε ένα “χρυσό” weekend στην κοσμική Μύκονο, φιλοξενούμενη στην παραμυθένια βίλα του επιχειρηματία κ. Θεόδωρου Βασιλάκη της “Aegean”. Ταυτόχρονα έδωσε ηχηρό “παρών” τόσο στο πάρτι του εφοπλιστή και κουμπάρου της κ. Βαγγέλη Μαρινάκη όσο και στο ετήσιο πάρτι του κ. Σπύρου Μεταξά με καλεσμένους δεκάδες επιχειρηματίες και τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο.
Οι κινήσεις της έρχονται σε πλήρη αντίθεση τόσο με τις οδηγίες του πρωθυπουργού περί διαπλοκής όσο και με τα όσα υποστήριζαν η ίδια και ο πατέρας της όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το τριήμερo της διαπλοκής επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η φιλόδοξη θυγατέρα του κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εργάζεται στην κατεύθυνση “αναζήτησης ισχυρών οικονομικών συμμάχων”. Το να αδυνατεί η ίδια η κυρία Μπακογιάννη να συναισθανθεί το μέγεθος της πρόκλησης που συνιστά η λατρεία της με τη διαπλοκή είναι ίσως αναμενόμενο λόγω οικογενειακών καταβολών».
■ «Πρώτο Θέμα» (7/5/2006): «Ο ορισμός της διαπλοκής με “γαλάζιους” εφοπλιστές και... βαρόνους». Αναφέρεται στην προσπάθεια πώλησης του «Ελευθέρου Τύπου» σε μια ομάδα φιλοκυβερνητικών εφοπλιστών.
Την ίδια περίοδο (2005-2007) η εφημερίδα του Θ. Αναστασιάδη με 23 συνεχόμενα ρεπορτάζ παρουσίαζε... συμπτωματικά το σπουδαίο έργο του ομίλου των εφοπλιστών Λασκαρίδη στο πλαίσιο της προσπάθειας πώλησης μετοχών της εφημερίδας στον όμιλο μέχρι που η πώληση ναυαγεί και τότε η εφημερίδα κυκλοφορεί με τον τίτλο «Γιατί δεν πωλείται η δημοσιογραφία!» (29/7/07) με τους εκδότες που μέχρι την παραμονή της έκδοσης διαπραγματεύονταν με τον εφοπλιστή να καταγγέλλουν τους ανταγωνιστές τους ότι «υποκύπτουν στο δέλεαρ του ναυτιλιακού κεφαλαίου».
Σε όλο το διάστημα που προηγήθηκε, η εφημερίδα κρατούσε θετική στάση σε όλα τα αιτήματα του κλάδου (ιδιωτικοποίηση λιμανιών, ένταξη των εφοπλιστών στο χρηματιστήριο κ.λπ.), ενώ προσέφερε απόλυτη στήριξη στο οικονομικό δίδυμο της κυβέρνησης, Αλογοσκούφη - Δούκα («Ελευθεροτυπία» 27/1/2008).

Ο διωκόμενος...

  • Το 1999 ο ΑLPHA έκοψε την εκπομπή του Αναστασιάδη «ΟΛΑ» γιατί έβαλε μία κοπέλα να κάνει «συμβολικό» στριπτίζ. Ο ίδιος αμέσως μετά παραδέχτηκε στο μικρόφωνο ότι πλήρωνε κοπέλες με 50.000 και 100.000 δρχ. για να πούνε ψέματα στην κάμερα ότι κάνουν τη δουλειά ερωτικού συνοδού ώστε να «αποκαλύπτουν» δημόσια πρόσωπα και καλλιτέχνες: «Αν της δίναμε 150.000 δρχ. θα έλεγε ότι πήγε με τον Τριανταφυλλόπουλο και αν της δίναμε 200.000 θα έλεγε ότι κοιμήθηκε με τον Χατζηνικολάου». Ο Θ. Αναστασιάδης «προσπάθησε να εμπλέξει τη Ν.Δ. με ισχυρισμούς ότι πιέζει το κανάλι» («Ελ. Τύπος» 8/12/1999).
  • Την περίοδο της γνωστής υπόθεσης Ζαχόπουλου με το ροζ DVD που διακίνησε ο Θ. Αναστασιάδης με αποτέλεσμα την τραγική υπόθεση της απόπειρας αυτοκτονίας του γ.γ. του ΥΠΠΟ της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή είχε αναρωτηθεί τότε στο «Πρώτο Θέμα» (22/12/2008): «Κι αν όντως έχει κάποιος δημοσιογράφος στοιχεία για οιονδήποτε... και τον ρωτήσει για να τα… τσεκάρει, θα φταίει αυτός αν ο άλλος από την απελπισία του πάει και αυτοκτονήσει;».
  • Φυσικά δεν είχε συμπληρώσει σε εκείνο το άρθρο του ότι δεν θα ήταν δυνατός κανένας εκβιασμός αν δεν υπήρχε η απειλή προς τον Χ. Ζαχόπουλο ότι το προσωπικό αυτό «υλικό» επρόκειτο θα μεταδοθεί άμεσα από τηλεοπτική εκπομπή.
  • Θ. Αναστασιάδης στην Εξεταστική το 2016: «Εμείς πήγαμε μπροστά ενάντια στη διαπλοκή. Αν θέλαμε θα είχαμε 5 καράβια και 10 μπουλντόζες και θα παίρναμε πολλά μικρά περιφερειακά έργα. Αυτό είναι το κόλπο και θα το δείτε σε λίγο που θα βγει. Εγώ δεν είμαι μέρος της διαπλοκής διότι δεν έχω σχέση με το Δημόσιο. Διαπλοκή με την εξουσία θα υπάρχει, εκτός αν πάρετε μέτρα. Κάποιοι μέτοχοι πούλησαν το "Μέγκα" και τους εργαζόμενους. Αυτό είναι κραυγαλέα διαπλοκή που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Εχω πετάξει διαφημίσεις τραπεζών γιατί μου χάλαγαν το δισέλιδο. Προέχει το δημοσιογραφικό υλικό»!
efsyn

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017

Δραχμοφιλία ή ευρωφοβία;



Συντάκτης: Τάσος Παππάς
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης και ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος εξέφρασαν με έντονο τρόπο την ανησυχία τους γιατί το σενάριο του Grexit επιστρέφει στο προσκήνιο.
Και οι δύο πιστεύουν ότι την ευθύνη γι’ αυτή την εξέλιξη φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Μητσοτάκης στο άρθρο του στον Economist είπε ότι αν δεν υπάρξει αμέσως πολιτική αλλαγή, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και ο κίνδυνος για έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη θα μεγαλώσει, ενώ ο κ. Βενιζέλος («Αθήνα 9,84») έκανε λόγο για κλίμα δραχμοφιλίας που διογκώνεται, σημειώνοντας μάλιστα πως αυτό δεν γίνεται τυχαία αλλά καλλιεργείται συστηματικά από τον Αλ. Τσίπρα.
Ο κ. Μητσοτάκης λέει τη μισή αλήθεια. Το Grexit ποτέ δεν έφυγε από το τραπέζι. Είναι ο σταθερός στόχος του Β. Σόιμπλε, ο οποίος μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και επανέρχεται δριμύτερος κάθε φορά που εκτιμά πως οι περιστάσεις τον ευνοούν. Το προσπάθησε τον Ιούλιο του 2015, αλλά απέτυχε γιατί έπεσε πάνω στις ισχυρές αντιρρήσεις της Γαλλίας και του Ντράγκι.
Πάντως δεν εγκατέλειψε το σχέδιό του. Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο κ. Βενιζέλος ήταν αυτός που αποκάλυψε ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών το 2012 (ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν στην κυβέρνηση) του πρότεινε έναντι βοήθειας την αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ. Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ δεν είναι ακριβής στην κριτική του.
Δεν υπάρχει στην Ελλάδα κλίμα δραχμοφιλίας. Υπάρχει σίγουρα κλίμα ευρωφοβίας, που δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η αίγλη του ευρώ έχει υποχωρήσει θεαματικά. Από τα ογδοντάρια που έπιανε στα γκάλοπ μέχρι πριν από μερικά χρόνια, σήμερα μάχεται για να κρατήσει την πρωτιά από το εθνικό νόμισμα στις προτιμήσεις των πολιτών. Η διαφορά είναι οριακή. Η πτωτική τάση του ευρώ είχε αρχίσει προτού έρθει στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Επίσης ο Ευ. Βενιζέλος κάνει πως δεν βλέπει ότι και σε άλλες χώρες που δεν έχουν μνημόνιο πυκνώνουν οι αντιδράσεις κατά της ευρωζώνης. Για έξοδο της χώρας του από το ευρώ μιλάει ο Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία (το κόμμα του είναι πρωτοδεύτερο στις δημοσκοπήσεις), για έξοδο της χώρας της από το ευρώ μιλάει και η Λεπέν στη Γαλλία (το κόμμα της είναι πρώτο στις μετρήσεις).
Συνεπώς δεν πρόκειται για ελληνική εξαίρεση. Επίσης αν ήθελε ο Τσίπρας να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρωζώνης θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει αμέσως μετά το δημοψήφισμα.
Και ο κ. Βενιζέλος και η υπόλοιπη αντιπολίτευση και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο και όλοι οι θεσμοί, με μία φωνή, έλεγαν στους Ελληνες και στον Τσίπρα, προφανώς για να τους τρομοκρατήσουν, ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα είναι «όχι» στο ευρώ και το «ναι» στο δημοψήφισμα είναι «ναι» στο ευρώ. Τότε ο Τσίπρας, αν και το «όχι» θριάμβευσε, δεν το έκανε. Κι ας είχε την έξωθεν νομιμοποίηση να το κάνει.

Ανάγωγα

Και καλά το πόρισμα της πλειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.) είναι προϊόν σκοπιμοτήτων. Θέλουν τα κυβερνητικά κόμματα να πλήξουν το ηθικό πλεονέκτημα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που επί τόσα χρόνια πορεύτηκαν κρατώντας στο ένα χέρι το Σύνταγμα και στο άλλο το Ευαγγέλιο.
Τα άλλα κόμματα, τα μικρότερα, δηλαδή το ΚΚΕ, το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων, γιατί γράφουν στα πορίσματά τους ότι την ευθύνη για τη διαπλοκή την έχουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ;
Παίρνουν γραμμή από την Κουμουνδούρου; Τι είδους συμφωνία είναι αυτή και με ποια ανταλλάγματα. Για ψάξτε το εκεί στην Πειραιώς και στη Χ. Τρικούπη γιατί μυρίζομαι συνωμοσία εις βάρος σας!
efsyn

Τα παιδιά της πιάτσας, ο αστυνόμος Μπέκας και Λύκος της Wall Street


Σκιές

της Σοφίας Βιδάλη*
Οι ειδήσεις στην τηλεόραση διαδέχονται με ταχύτητα και ένταση η μια την άλλη. Δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις το σημαντικό και το άχρηστο. Κι όμως, κάποιες «δείχνουν» τα σημαντικά ζητήματα, που άλλαξαν την καθημερινότητά μας.
Ετσι, αν βγάλεις το χιόνι που σκεπάζει τη χώρα και την τηλεόραση αυτήν την περίοδο –περίεργο! Χιόνι χειμωνιάτικα! –, βλέπεις ότι οι σημαντικές ειδήσεις «αφηγούνται» ιστορίες για την κίνηση του χρήματος, της εξουσίας και τη διαδικασία αναπαραγωγής τους, για οικονομικά σκάνδαλα που διέλυσαν τη χώρα.
Αν και είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος τι έγινε, είναι ανάγκη να αντιληφθούμε ότι η συστηματική παρανομία δεν είναι πια υπόθεση του παραδοσιακού υποκόσμου.
Οι συνεχείς μεταμορφώσεις του συστήματος παραγωγής και διανομής παράνομου πλούτου στη χώρα μας (που έγιναν ανάμεσα στα σκάνδαλα Κοσκωτά, Siemens, Novartis και χρηματοδότησης των ΜΜΕ) άλλαξαν την κοινωνική σύνθεση του υποκόσμου: σταδιακά περάσαμε στο παγκοσμιοποιημένο οργανωμένο σύστημα αλληλοδιαφθοράς εξουσιών και στη μαζική, ατέρμονη παραγωγή μαύρου χρήματος, με τη συμμετοχή της μεσαίας και αστικής τάξης και τη σύμπραξη του παραδοσιακού υποκόσμου.
Ο καιρός που τον υπόκοσμο αποτελούσαν ομάδες παρανόμων του κοινωνικού περιθωρίου έχει περάσει και είμαστε πλέον ενώπιον ενός νέου υποκόσμου.
Εξάλλου, ποτέ ο υπόκοσμος δεν ήταν αυτό που ο «πολύς κόσμος» νομίζει: ήταν πάντα ένα σύστημα παράνομης οικονομίας, διαθέσιμο να διαπράξει οτιδήποτε για να επιτύχει τους στόχους του· ένας κόσμος κοινωνικά ανομοιογενής, που οι πιο φτωχοί ήταν και οι πιο εκτεθειμένοι· οι πιο δυνατοί, που συνομιλούσαν με την εξουσία, έμεναν στη σκιά.
Τα «παιδιά της πιάτσας», που περιγράφει ο Τσιφόρος, αποτελούσαν την κοινωνική βάση και τις εφεδρείες που επιστρατεύει ο «πάνω υπόκοσμος» σε καιρούς κρίσης.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει· όλοι αυτοί ανήκουν στο παρελθόν. Οι «εφεδρείες» πια είναι άνθρωποι «στα όριά τους», που τους εκμεταλλεύονται τα οργανωμένα δίκτυα εγκλήματος, προσφέροντάς τους μια «διέξοδο» στη μόνιμη παρανομία, και ο «πάνω υπόκοσμος» είναι άνθρωποι μορφωμένοι, εξειδικευμένοι, εύποροι και έτοιμοι για όλα, σε μια κοινωνία που θεωρούν ότι τους ανήκει, ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα.
Ομως και οι διώκτες τους έχουν αλλάξει: Οι χωροφύλακες καταργήθηκαν και ο αστυνόμος Μπέκας, ο ιδεατός αστυνομικός του Γιάννη Μαρή, που εξιχνίαζε εγκλήματα μιας αστικής μετεμφυλιακής Αθήνας, δεν υπάρχει πια (αν υπήρξε ποτέ):
Αν τον δείτε σήμερα, θα είναι πολύ σκεπτικός για τη δουλειά του, χωμένος ανάμεσα σε υπολογιστές και αναφορές, εκτιμήσεις κινδύνου και διαγράμματα profiling, θα έχει μετατεθεί σε κάποια υπηρεσία οικονομικής αστυνομίας και θα ψάχνει για μαύρα ταμεία, στημένα παιχνίδια και ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Αλλά ούτε η καλή κοινωνία που ερευνούσε ο Μπέκας υπάρχει.
Η παλιά αστική τάξη, αυτή που αναδείχτηκε από τα liberty του μεταπολέμου, την οικολογική καταστροφή του Σκαραμαγκά, την άγρια εξάπλωση του Λεκανοπεδίου της πρωτεύουσας, την ολιγοπωλιακή πίτα των ΜΜΕ της Μεταπολίτευσης, που έδωσε δουλειές στα νέα μεσαία στρώματα δικηγόρων, γιατρών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών και όχι μόνον, αυτή η «αστική τάξη» δεν υπάρχει:
Αποδείχτηκε ότι μεγάλο μέρος της δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το κράτος που την τροφοδοτεί· ότι γι' αυτήν η πολυθρύλητη ελεύθερη αγορά ταυτίζεται με τα καρτέλ, ο αγώνας για το χρήμα και την εξουσία είναι αυτοσκοπός, η σχέση της με τη νομιμότητα είναι ίδια με αυτήν του λεγόμενου υποκόσμου και τελικά αποδείχτηκε ότι ο υπόκοσμος περιλαμβάνει πολλούς εκπροσώπους της, συχνά πιο επικίνδυνους από τον παραδοσιακό υπόκοσμο.
Σήμερα, όπως και στο παρελθόν, κάποιοι από την καλή κοινωνία της Μεταπολίτευσης θα μπουν στο πάνθεον των εγκληματιών για να σωθούν άλλοι, ψηλότερα από αυτούς· κάποιοι άλλοι θα δώσουν ονόματα και διευθύνσεις και θα «εξαφανιστούν», χωρίς να υποστούν κυρώσεις ανάλογες με τη βλάβη που προκάλεσαν· τέλος, κάποιοι θα περάσουν, αν δεν πέρασαν ήδη, στην επόμενη μέρα, ως «παράγοντες» του μέλλοντος.
Ετσι συμβαίνει πάντα. Θα μείνουν μόνον κάποιοι αστυνομικοί και δικαστές που θα ξέρουν, αλλά δεν θα μπορούν να αποδείξουν, κάποιοι μάρτυρες που θα κάνουν πίσω για να σωθούν, ενώ κάποιοι πολιτικοί θα «ξεπλυθούν».
Και πού είναι η είδηση, θα μου πείτε. Πουθενά, απαντώ. Είδηση θα ήταν ότι όλα αυτά δεν θα γίνουν έτσι. Υπάρχει όμως μια πρόκληση για το πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση: ότι όλα αυτά μπορούν και να μη γίνουν έτσι. Η ελπίδα, άλλωστε, πεθαίνει τελευταία.
* Καθηγήτρια ΔΠΘ
efsyn

Ο Θέμος, ο Άδωνις και τα κουπόνια



Άναυδος έμεινα από την ερώτηση που ο Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε στην Βουλή αναφορικά με τον Βαξεβάνη, τον Θέμο και τα Κουπόνια της εφημερίδας το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.
του Γιώργου Φλωρά
Αφορμή για την ερώτηση του Γεωργιάδη ήταν ένα κείμενο του Βαξεβάνη που, απευθυνόμενο προς τον Θέμο Αναστασιάδη, έλεγε: «Είσαι αυτός που θα απολογηθείς για το πόσα κουπόνια τύπωνες, πόσα μοίραζες και πόσα εμφανίζονταν στα ταμεία του Μαρινόπουλου. Γιατί όπως εσύ καλά ξέρεις, το κάθε κουπόνι είναι χρήμα και όποιος το τυπώνει πρέπει να ελεγχθεί για μαύρο χρήμα. Και θα ελεγχθεί σύντομα».
Για όσους δεν αντιλαμβάνονται το σχόλιο να θυμίσω ότι η εφημερίδα ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ προσφέρει εδώ και χρόνια ένα εκπτωτικό κουπόνι για κάθε «αναγνώστη» για αγορές προϊόντων από σούπερ μάρκετ.
Έμεινα άναυδος καθώς θεωρώ τον Γεωργιάδη ως ένα εξαιρετικά ενημερωμένο πολιτικό. Ως έναν άνθρωπο που «δεν του ξεφεύγει τίποτα». Με δεκάδες καθημερινές παρεμβάσεις έχει αποδείξει ότι γνωρίζει ό,τι γίνεται, ό,τι γράφεται, ό,τι ακούγεται. Και «κεραυνοβολεί» τους πολιτικούς του αντιπάλους. Κυρίως γνωρίζει άριστα το τι γίνεται εντός της Βουλής.
Άρα ο Γεωργιάδης, όταν κατέθετε την ερώτηση στην Βουλή με το απίθανο αίτημα να ανοιχθούν οι τηλεφωνικοί λογαριασμοί του Βαξεβάνη (πρωτοφανές αίτημα με βάση ένα κείμενο ενός δημοσιογράφου) ήξερε ότι αυτά που έγραφε ο Βαξεβάνης δεν ήταν κάτι που σχεδίαζε ο ίδιος στα σκοτεινά υπόγεια της εφημερίδας του. Ήξερε ο Γεωργιάδης ότι ήδη το θέμα Κουπόνια-Μαρινόπουλος-Πρώτο Θέμα έχει έρθει στην Βουλή και ήδη έχει απαντήσει σχετικά ο αρμόδιος Υπουργός. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Γεωργιάδης δεν ήξερε καθώς δεν ζήτησε συγγνώμη έως και σήμερα.
Συγκεκριμένα στις 6/9/2016 ο Βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος κατέθεσε ερώτηση στον Υπουργό Οικονομικών με τίτλο: «Σοβαρά ερωτήματα για τη συνεργασία Μαρινόπουλου – Πρώτου Θέματος και ιδιαιτέρως την προσφορά δωροεπιταγών αξίας 6 ευρώ με κάθε εφημερίδα».
Στην ερώτηση απάντησε ο Υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης στις 3/11/2016 και τον ενημέρωσε ότι «η εν λόγω ερώτηση διαβιβάστηκε στις αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες για τις δέουσες ενέργειές τους».
Άρα τι έγραψε ο Βαξεβάνης στο κείμενό του; Αυτά ακριβώς που έχουν καταγραφεί στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και το γεγονός ότι ήδη τα σχετικά γεγονότα ελέγχονται από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές. Αυτό δηλαδή που είναι γνωστό σε όλους, στον Γεωργιάδη, στο Πρώτο Θέμα και σε όλους τους δημοσιογράφους αρμόδιους για το Κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ.
Συνεπώς, ο Γεωργιάδης εξετέθη ανεπανόρθωτα προτρέποντας την Πολιτεία με παραπλανητικά στοιχεία (αφού απέκρυψε την αλήθεια) σε αντιδημοκρατικές ενέργειες ελέγχου των τηλεφωνημάτων ενός δημοσιογράφου. Και μάλιστα ενός δημοσιογράφου που με ενυπόγραφο άρθρο του έχει αποκαλύψει 2 μέρες τρομερά στοιχεία για τον εκδότη, που ο Γεωργιάδης υπερασπίζεται με ανακριβή στοιχεία (απέκρυψε ότι ήδη το θέμα ήταν γνωστό από την ερώτηση του Νικολόπουλου).
Ας δούμε όμως και την ουσία του θέματος.
Ο Νικολόπουλος ασχολείται με το ζήτημα Κουπόνια Μαρινόπουλος και Πρώτο Θέμα καθώς ήδη η Μαρινόπουλος έχει θεωρηθεί ως μια εστία σοβαρών παρανομιών που οδήγησαν στο μεγαλύτερο κανόνι στην χώρα και στην καταστροφή 1500 μικρομεσαίων επιχειρήσεων (με το μυθικό κούρεμα). Παντού στις εφημερίδες διαβάζουμε για χρήμα της Μαρινόπουλος στο εξωτερικό, σε θυγατρικές, σε offshore κλπ. Άρα εύλογο το ενδιαφέρον για κάθε σχετικό ζήτημα. Η Μαρινόπουλος, παρανομώντας καραμπινάτα, δεν δημοσίευε ισολογισμούς επί χρόνια εξαπατώντας όσους συναλλάσσονταν μαζί της αφού απέκρυπτε την αλήθεια, με την ανοχή όμως των τραπεζών που συνέχιζαν να την αιμοδοτούν.
Αναφέρει ο Νικολόπουλος τα ακόλουθα:
Η συνεργασία Πρώτο Θέμα-Μαρινόπουλος για τα κουπόνια διήρκεσε 5 χρόνια. Ο «αναγνώστης» της εφημερίδας πλήρωνε 4,25€ για να κερδίσει 6,00€ έκπτωση σε αγορές άνω των 20,00€ από την Μαρινόπουλος Δηλαδή αν ο πελάτης αγόραζε 21,00€ θα είχε έκπτωση 30% (τα 6,00€), ποσοστό έκπτωσης ασύλληπτα μεγάλο για το οργανωμένο λιανεμπόριο.
Επισημαίνει ο Νικολόπουλος ότι ο πελάτης του σούπερ μάρκετ μπορεί να αγόραζε και προϊόντα που είχαν εξαιρετικά χαμηλό περιθώριο κέρδους για την Μαρινόπουλος, με αποτέλεσμα οι συναλλαγές αυτές να ήταν εξαιρετικά ζημιογόνες για την χρεοκοπημένη εταιρεία.
Στην ερώτηση του ο Νικολόπουλος κάνει ορισμένους υπολογισμούς με βάση την κυκλοφορία της εφημερίδας ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, έναν μέσο όρο χρήσης του κουπονιού κλπ και καταλήγει ότι στα 5 χρόνια της συνεργασίας το ποσό που οι «αναγνώστες» της εφημερίδας αγόρασαν από την Μαρινόπουλος ανέρχεται σε 155.000.000€.
Προφανές συμπέρασμα της ανωτέρω συλλογιστικής είναι ότι για αυτά τα 155 εκ. ευρώ η ζημιά της Μαρινόπουλος ήταν τεράστια, αφού από τους ισολογισμούς της προκύπτει ότι λειτουργούσε με σημαντικά χαμηλό περιθώριο κέρδους.
Και καταλήγει ο Νικολόπουλος με συγκεκριμένα ερωτήματα.
Ποιο ήταν το συνολικό ποσό που πίστωσε τους πελάτες της η Μαρινόπουλος με τα κουπόνια της εφημερίδας ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. Πώς διαχειρίστηκε ο ΦΠΑ σε αυτές τις συναλλαγές. Ποια η σχέση των εβδομαδιαίων πωλήσεων της εφημερίδας με τον αριθμό των κουπονιών που κάθε εβδομάδα (τα κουπόνια είχαν εβδομαδιαία ισχύ) η Μαρινόπουλος πίστωνε το ταμείο της.
Από την προσωπική μου εμπειρία επιβεβαιώνω ότι η υπόθεση κουπόνια στο ταμείο ενός καταστήματος είναι εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα. Για παράδειγμα μπορεί ο -κακόπιστος- ταμίας του καταστήματος να τυπώσει μερικές δεκάδες κουπόνια σε ένα καλό έγχρωμο φωτοτυπικό, να τραβήξει μετρητά από το ταμείο και στην θέση τους να βάλει τα κουπόνια. Να τραβήξει πχ 500 ευρώ μετρητά και να πει ότι οι πελάτες έφεραν κουπόνια. Ειδικά αν οι πελάτες ή ο πελάτης είναι συνεννοημένοι με τον ταμία. Φυσικά στα ταμεία του Μαρινόπουλου αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει (αν και πολλά έχουν δει τα μάτια μας) όμως η απορία, εύλογη, αν υπήρχαν τα συστήματα ελέγχου από το ταμείο έως το λογιστήριο που θα εξασφάλιζαν ότι κάποιος πονηρός δεν θα τράβαγε κάθε εβδομάδα, πχ, 100.000€-200.000€ μετρητά από το ταμείο και στην θέση τους θα έβαζε κουπόνια. Έτσι η εταιρεία θα είχε δικαιολογία στην εφορία, τα χρήματα νομίμως θα έλειπαν από το ταμείο της και θα πηγαίναν σε μια τσέπη, εν αγνοία του επιχειρηματία. Και όπως αναφέρει και ο Βαξεβάνης (και παρεξηγήθηκε ο Γεωργιάδης ως υπερασπιστής του Θέμου) αυτό είναι μαύρο χρήμα, αν γίνεται φυσικά.
Ουδείς ισχυρίζεται, και φυσικά ούτε εγώ, ότι αυτό γινόταν από την Μαρινόπουλος, ειδικά δε σε συνεργασία με το Πρώτο Θέμα. Όμως για αυτό υπάρχει ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος που ήδη έχει λειτουργήσει και σύντομα το Υπουργείο Οικονομικών θα ανακοινώσει τα συμπεράσματά του. Ειδικά για μια υπόθεση που πλέον δεν είναι ιδιωτική καθώς η Μαρινόπουλος είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που έχουν γίνει στο ελληνικό επιχειρείν και μας αφορά όλους.
koutipandoras

Πάρε ό,τι θέλεις, νταβατζή


Εκεί που το θράσος ξαναγράφει την Ιστορία, ξεπερνάει τα όρια και φτάνει μέχρι τη Ραφήνα που λέει ο λόγος, είναι η διαπίστωση του Κυριάκου ότι «το τρίγωνο της διαπλοκής υπάρχει, αλλά είναι του ΣΥΡΙΖΑ»
του Θανάση Καρτερού
Εντάξει, τα σκανδαλώδη κομματικά τους δάνεια -με τα οποία μας φέσωσαν, μέσω τραπεζών, με εκατοντάδες εκατομμύρια- ήταν απολύτως νόμιμα, ηθικά, και υπέρ της Δημοκρατίας. Άσχετο αν δεν πρόκειται ποτέ να πληρωθούν. Όλα σε τάξη, επίσης δεν υπήρξαν θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ - αυτά ήταν επίσης νόμιμα, ηθικά, και υπέρ της πολυφωνίας. Μη βρέξει και μη στάξει, τέλος, καμιά πολιτική ευθύνη για τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., που στα χρόνια της εξουσίας τους τόσο οι ένοικοι στα κυνοκομεία του δικομματισμού, όσο και τα κανίς των ΜΜΕ δένονταν με ξένα -δικά μας- λουκάνικα.
Εντάξει, όλα σε τάξη, μη βρέξει και μη στάξει λοιπόν. Έτσι αποφάνθηκαν στο πέρας της Εξεταστικής, με τα πορίσματά τους, ο Κυριάκος κι εκείνοι που κατάντησαν το ΠΑΣΟΚ γιουσουφάκι του. Συκοφαντίες του ΣΥΡΙΖΑ ο χορός των εκατομμυρίων, οι αλλαξομπαλιές, οι επισκέψεις από την πίσω πόρτα του Μαξίμου, οι δηλώσεις βαρόνων και βαρονέτων περί δανείων «με αέρα», η «γραμμή» των καναλιών. Ακόμα και ο Θέμος θύμα των συριζαίων είναι αν πιστέψουμε τον αξιόπιστο Λοβέρδο. Άσε που ο «Κήρυκας» των Χανίων προβιβάστηκε σε Κυριάκο των δανείων - όχι να πληρώνω κι ΕΓΩ!
Τέλος πάντων, όλα αυτά έχουν το θράσος τους, αλλά είναι κι αναμενόμενα. Εκεί όμως που το θράσος ξαναγράφει την Ιστορία, ξεπερνάει τα όρια και φτάνει μέχρι τη Ραφήνα που λέει ο λόγος, είναι η διαπίστωση του Κυριάκου ότι «το τρίγωνο της διαπλοκής υπάρχει, αλλά είναι του ΣΥΡΙΖΑ». Εμείς το φτιάξαμε, δηλαδή. Δεν ήταν στημένο όταν ο γενάρχης Μητσοτάκης πλούτιζε το λεξιλόγιό μας με τη λέξη διαπλοκή. Ούτε βέβαια όταν ο Καραμανλής (τους) μιλούσε έμπλεος οργής για νταβατζήδες. Όοοοχι. Ο Τσίπρας έστησε τη διαπλοκή. Γι’ αυτό του φέρονται όλα τα κανάλια με τόση τρυφερότητα!
Ό,τι και να πεις, αυτή είναι κεραμίδα. Όχι μόνο γιατί η Ν.Δ. μπουμπουνίζει αυτό που μέχρι τώρα ψιχάλιζε, ότι είναι ο πολιτικός εκπρόσωπος της διαπλοκής - και μυρίζει άσχημα, πανάθεμά τη. Ούτε μόνο γιατί αποκαλύπτει τη μετατροπή της ύλης ενός μεγάλου κόμματος σε ενέργεια της πιο διεφθαρμένης ελίτ. Αλλά και γιατί γνωστοποιεί θριαμβευτικά, και λακωνικά, στον επώνυμο της Ραφήνας, στους κεντροδεξιούς δον Κιχώτες και στους ενδιαφερόμενους «επενδυτές» τη νέα γραμμή. Του Κυριάκου: Πάρε ό,τι θέλεις, νταβατζή...
avgi

Από τη «Λίστα Τσίπρα» στο Club Med


της Γεωργίας Σαδανά
"Τα περιθωριακά κόμματα της Ευρώπης αποφάσισαν σήμερα, ότι ο καλύτερος εκπρόσωπός τους είναι ο κ. Τσίπρας. Κομμουνιστικά, σταλινικά απολιθώματα, με ακραίες θέσεις, απόγονοι των πιο σκληρών καθεστώτων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, βρήκαν στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα έναν ‘άξιο υποψήφιο’». 
Με αυτές τις φράσεις υποδέχτηκε η Νέα Δημοκρατία την επιλογή της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να αναδείξει τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα ως υποψήφιό της για τη θέση του Προέδρου της Κομισιόν, μόλις 3 χρόνια πριν.
Τότε, που η ριζοσπαστική Αριστερά για τους συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης έμοιαζε άλλοτε με πυρηνική απειλή κι άλλοτε με εξωτική εικόνα. Μια ουτοπία που δεν γειωνόταν με κανένα τρόπο στη δαιδαλώδη, γραφειοκρατική πραγματικότητα των Βρυξελλών και τη δημοσιονομική ορθοδοξία του Βερολίνου. 
Μολονότι η υποψηφιότητα Τσίπρα δεν κλόνιζε τη δεδομένη στιγμή το ευρωπαϊκό οικοδόμημα - με την Αριστερά στην Ευρώπη σε χαμηλά ποσοστά και την Ελλάδα στη γωνία, λόγω μνημονίων - ο υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς έδωσε το στίγμα των προθέσεών του ήδη από τις... συστάσεις, στο τηλεοπτικό ντιμπέιτ μεταξύ των υποψηφίων για την Προεδρία της Κομισιόν. 
«Ονομάζομαι Αλέξης Τσίπρας και προέρχομαι από μια χώρα που έγινε πειραματόζωο της πιο σκληρής λιτότητας» ήταν η εισαγωγική του φράση, για να διαπιστώσει δημόσια αργότερα: «Η Σύνοδος Κορυφής, είναι μια Σύνοδος, στην οποία συμμετέχουν 28 αρχηγοί και αποφασίζει η κα Μέρκελ». 
Ακόμη και αν στα 3 χρόνια που ακολούθησαν παραμένει ανοιχτό ένα κανάλι επικοινωνίας μεταξύ του ίδιου και της κας Μέρκελ, ο Έλληνας, πρωθυπουργός σήμερα, Αλέξης Τσίπρας δεν μοιάζει να έχει απομακρυνθεί πολύ από τον προγραμματικό του λόγο, τον στόχο του για μια «Ευρώπη των λαών». 
Διαφορετικά, δεν μπορεί να εξηγηθεί η προσωπική του πρωτοβουλία να συγκαλέσει για πρώτη φορά τη Σύνοδο των ηγετών του Ευρωπαϊκού Νότου τον περασμένο Σεπτέμβρη στην Αθήνα, μια άτυπη «Σύνοδο Κορυφής του Νότου», που συνεδριάζει εκ νέου σε λιγότερο από μια εβδομάδα, στις 28 Ιανουαρίου, στη Λισσαβόνα.
Οι συνειρμοί  πολλοί. Για άλλους η Λισσαβόνα προβάλλει ως αντίβαρο στα σενάρια της μετα - Βrexit - εποχής, για άλλους ακόμη και ως φόβητρο στους πιθανούς σχεδιασμούς αυτονόμησης του ευρωπαϊκού Βορρά, είτε ως ρεβάνς στις (συνυπο) δηλώσεις Σόιμπλε.
Σε κάθε περίπτωση, το ζητούμενο παραμένει διαρκές. Σε μια Ευρώπη που σείεται από τον εγκέλαδο του Brexit, του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς, που η κοινωνική συνοχή της ξεθωριάζει αποκαμωμένη από την σκληρή λιτότητα, η «Σύνοδος Κορυφής του Νότου» μπορεί να επαναφέρει, έστω και εξ' ανάγκης, την ισορροπία με τον Βορρά, να θέσει στο τραπέζι κομψά, αλλά και επιτακτικά την επικαιροποίηση της σχέσης μεταξύ των 28 κρατών - μελών, ώστε να μην «αποφασίζει η κα Μέρκελ»;
tvxs