Επικίνδυνο παιχνίδι με μια εθνική ήττα

Το πλήθος ήταν μεγάλο, το ίδιο και το πάθος, δεν ήταν όμως εκείνο που θα μπορούσε να διαμορφώσει πολιτικά και διπλωματικά τετελεσμένα. Πολύ περισσότερο, δεν ήταν εκείνο που θα δημιουργούσε συνθήκες πολιτικής ανατροπής.

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Το συλλαλητήριο της Αθήνας για το Μακεδονικό ήταν απλώς το εξελιγμένο «σίκουελ» της Θεσσαλονίκης: Πολλές χιλιάδες κόσμου –μάλλον κατά τι περισσότερες από τις 140.000 που έδωσε η αστυνομία και εμφανώς πολύ λιγότερες από το… 1,5 εκατομμύριο που μέτρησαν οι διοργανωτές – διαδήλωσαν ένα μίγμα εθνικού θυμού και αντικυβερνητικής οργής, το πατριωτικό συναίσθημα έγινε και πάλι το όχημα νομιμοποίησης μισαλλόδοξων και εθνικιστικών κηρυγμάτων, και στην πλατεία παρέλασαν ξανά, πλάι-πλάι, χρυσαυγίτες, ακροδεξιά τάγματα, εκκλησιαστικές και παρεκκλησιαστικές ομάδες και πάσης φύσεως και προέλευσης φανατικοί.

Ο Σαμαράς κι ο Μίκης

Η μία διαφορά με την Θεσσαλονίκης ήταν πως το χθεσινό, αθηναϊκό συλλαλητήριο έγινε καθαρά πλέον υπό την πολιτική αιγίδα της Νέας Δημοκρατίας, παρουσία ενός πρώην πρωθυπουργού και πρώην προέδρου της. Ο Αντώνης Σαμαράς, με την χθεσινή του συμμετοχή στο συλλαλητήριο, έδειξε μάλλον καθαρά όχι μόνον ποιος ηγείται του νέου δεξιού εθνικισμού αλλά και ποιος δίνει πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση στην συντηρητική παράταξη.

Η δεύτερη διαφορά ήταν πως αυτή την εθνικιστική πολιτική και ρητορική επέλεξε κι ανέλαβε να απενοχοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο Μίκης όμως είναι απλά ο Μίκης, Και η ιστορία και το έργο του έχουν προ πολλού υπερβεί τον – όποιον – πολιτικό του λόγο.

Τούτων δοθέντων, τα μηνύματα ήδη αποτιμώνται και αναλύονται και όλος ο πολιτικός κόσμος καλείται να προχωρήσει στην επόμενη, και καθοριστική, φάση της διαπραγμάτευσης για το Μακεδονικό αντιμετωπίζοντας νέες προκλήσεις.

«Γνώμονας το πατριωτικό συμφέρον»

Από την κυβέρνηση, οι πρώτοι οιωνοί δείχνουν πως η αντίδραση του κόσμου στην σύνθετη ονομασία με χρήση του όρου «Μακεδονία» προσμετράται μεν, αλλά δεν αλλάζει την δεδομένη πρόθεση να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια για λύση.

«Γνώμονας της κυβέρνησης είναι το πατριωτικό συμφέρον, η μετριοπάθεια, η σύνεση και η επιμονή σε καθαρές θέσεις με στόχο τη συνεργασία, τη συνεννόηση και την συνανάπτυξη. Αυτή την στάση θα τηρήσει αταλάντευτα η ελληνική κυβέρνηση με πατριωτική ευθύνη γιατί κάθε άλλη μόνο σε εθνικές ήττες μπορεί να καταλήξει» αναφέρει η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού αμέσως μετά το συλλαλητήριο, δείχνοντας καθαρά και την δέσμευση του Μαξίμου στον δρόμο της λύσης.

Σε ανάλογο μήκος κύματος κινήθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, γράφοντας στο twitter: «Σήμερα διαψεύστηκαν οι δημοσκοπήσεις της διαπλοκής. Φάνηκε η γύμνια της ΝΔ, αλλά και όσων δεν άκουσαν τον λόγο Οικουμενικού Πατριάρχη. Εκατομμύρια Ελλήνων πατριωτών έκαναν την επιλογή τους. Συνεχίζω, λοιπόν,με ήσυχη συνείδηση και ευθύνη να διαπραγματεύομαι για το καλό της πατρίδας».

Δεν είναι μια εύκολη πρόκληση, καθώς πέραν της διαχείρισης της ήδη σύνθετης διαπραγματευτικής διαδικασίας, η κυβέρνηση θα πρέπει να εξηγήσει επαρκώς και πειστικά στους πολίτες – και σε όσους ήταν χθες στο Σύνταγμα και στους πολύ περισσότερους που δεν ήταν εκεί – γιατί η τρέχουσα συγκυρία συνιστά μοναδικό «παράθυρο ευκαιρίας» στο Μακεδονικό και γιατί η μη λύση μπορεί όντως να οδηγήσει σε εθνική ήττα.

Η ΝΔ «ποντάρει» στην αποσταθεροποίηση

Η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει επίσης να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει μέχρι τέλους να επενδύει στο πατριωτικό συναίσθημα των πολιτών ποντάροντας στην διαμόρφωση κλίματος αποσταθεροποίησης για την κυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς και οι συν αυτώ έδειξαν ότι έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους – κι ας είναι μια επιλογή που δεν συνάδει με τη βαριά ιστορική ευθύνη του πρώην πρωθυπουργού στο Μακεδονικό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην χθεσινή του δήλωση μετά το συλλαλητήριο ήταν ξανά αμφίσημος, αμήχανος και ασαφής. Δεν ζήτησε να φύγει η κυβέρνηση, απλώς το υπαινίχθηκε αορίστως– «οι Ελληνες», είπε, «είναι προφανές πια ότι δεν εμπιστεύονται τον κ. Τσίπρα, τον κ. Καμμένο και τον κ. Κοτζιά να διαπραγματευθούν ο,τιδήποτε» - για να καταλήξει λέγοντας: «Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έχω χρέος να ακούω το λαικό αίσθημα χωρίς όμως να πυροδοτώ πάθη και διχασμούς. Κυρίως όμως έχω το καθήκον να εξασφαλίσω ότι θα πορευθούμε με ενότητα , αυτοπεποίθηση και ρεαλισμό με γνώμονα πάντα το εθνικό συμφέρον».

Εάν το «εθνικό συμφέρον» και ο «ρεαλισμός» σημαίνει ότι η ΝΔ επιστρέφει οριστικά στο 1992 και απορρίπτει εκ προοιμίου – όπως κάνει ο Αντώνης Σαμαράς – κάθε ονομασία με την λέξη «Μακεδονία», ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να το πει καθαρά και να το πει από τώρα. Αναλαμβάνοντας και εκείνος το μερίδιο της ιστορικής ευθύνης που θα του αναλογεί στην επόμενη εθνική ήττα…

πηγή: tvxs.gr

Συλλαλητήρια και λοιπά μυστήρια

Όταν η χθεσινή συγκέντρωση (των 150.000) στο Σύνταγμα προσφέρει χαρές

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Ξέρω ότι δεν το περιμένετε, ότι θα σας εκπλήξει, αλλά πήρα κι εγώ χαρές από το χθεσινό συλλαλητήριο! Μάλιστα χάρηκα κι ας διαφωνούσα εξ αρχής τόσο με τη διεξαγωγή του όσο με τους στόχους του. Και για να μην τα πολυλογώ, θα σημειώσω πως η πρώτη μου χαρά αφορούσε στο γεγονός ότι δεν χύθηκε σταγόνα αίμα.
Ε ναι παιδιά, αλήθειες να λέμε. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα μας είχαν γανώσει τα’ αυτιά.. από παντού ότι θ’ ανοίξουν κεφάλια και μύτες, ότι θα σπάσουν χέρια και ποδάρια, ότι πέσουν μπουνίδια και κλωτσίδια. Ότι θα χυθεί αίμα! Για να κάθονται από μια γωνία οι παντοτινά καλοπροαίρετοι γείτονές μας και να γλεντάνε με τους μαλάκες που γίνονται μαλλιοκούβαρα για ένα κράτος πορδή των Βαλκανίων. Αλλά δεν έγινε τίποτε και δόξα τω Θεώ και την Παναγία. Γιατί καλός είναι κι ο καυγάς κι εμένα μ’ αρέσει και δεν λέω ποτέ όχι σε λίγο βρισίδι και καμιά μούντζα και ίσως και κάνα γιαουρτάκι να φτιάχνεις δέρμα. Αλλά αίμα, ποτέ! Ποτέ γαμώ την την τρέλα μου, τελεία και παύλα.

Χολή όμως; Χολή και πάρα πολλή μάλιστα χύθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη. Που βρήκε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει λογαριασμούς δεκαετιών και να ξεστομίσει από του βήματος αδιανόητες ανοησίες και ασυναρτησίες. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η δεύτερη χαρά που πήρα από το χθεσινό συλλαλητήριο. Τόσο άθλιος ήταν ο λόγος του συνθέτη, που θα αναγκάσει κάποιους από τους σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας να ενεργοποιηθούν, να κινητοποιηθούν και να υψώσουν ανάστημα. Και να αφήσουν για άλλη φορά, για άλλο χωροχρόνο τις μεμψιμοιρίες και τις μουρμούρες και τις γκρίνιες. Κι έτσι, χωρίς να το θέλει βεβαίως, ο Μίκης πρόσφερε υπηρεσία στον τόπο και στις προοδευτικές δυνάμεις του! Και μου ‘δωσε κι εμένα του δόλιου μια χαρά μεγάλη.

Από εκεί και πέρα, τα γνωστά καλαμπούρια με τα νούμερα. Επ’ αυτών έχω να πω τα εξής. Το χθεσινό συλλαλητήριο ήταν μικρότερο, γύρω στο 70 %, της τελικής συγκέντρωσης για το «ΟΧΙ». Αν η συγκέντρωση για το «ΟΧΙ» είχε ένα μύριο κόσμο, τότε η χθεσινή είχε επτακόσιες χιλιάδες. Αν η συγκέντρωση για το «ΟΧΙ» είχε διακόσιες χιλιάδες κόσμο, όπως είναι και η μάλλον σωστότερη εκτίμηση, τότε το χθεσινό είχε κάπου εκατόν πενήντα χιλιάδες συγκεντρωμένους. Τελεία και παύλα και να μην το κουράζουμε άλλο.

Άλλωστε τα κομματικά επιτελεία γνωρίζουν άριστα πόσους και πόσες είχε χθες στο Σύνταγμα –άλλο τώρα αν για δικούς τους λόγους πετάνε νούμερα στον αέρα. Κι άμα δεν ξέρουν, μπορούν πολύ εύκολα να πάρουν τηλέφωνο στον Περισσό και να τους ενημερώσουν. Οι άνθρωποι του ΚΚΕ, ως γνωστόν, μπορούν να υπολογίσουν τον πληθυσμό εκάστης συγκεντρώσεως με ακρίβεια εκατοντάδας…(δείτε ΕΔΩ)

Υ.Γ. 1: Λείπανε και τα αλόγατα χθες από το συλλαλητήριο και χάσαμε τη ζωοφιλική νότα!

Υ.Γ. 2: Όπως με ενημερώνουν από το κοντρόλ, ένα φαινόμενο παγκοσμίου ενδιαφέροντος είναι σε εξέλιξη από χθες το πρωί: Γεννάνε τα κοκόρια του Αντώνη Σαμαρά!

Υ.Γ. 3: Λυπούμαι αλλά το σύνθημα «Γερά, γερά στα χνάρια του Μελά», πιο πολύ σε Ζαφείρη παρά σε Παύλο παραπέμπει.

 newpost.gr

Φευ, ένα μεγαλειώδες συλλαλητήριο, μια ιστορική στιγμή

του Κωνσταντίνου Πουλή

Δεν χρειάζεται να μας εξηγούν πόσο δεν είναι φασίστες όσοι κατέβηκαν στο συλλαλητήριο. Και βέβαια δεν είναι. Ούτε θέλω να επιμείνω στο επιχείρημα που ακούστηκε όλες αυτές τις μέρες, ότι ανέχθηκαν τους φασίστες δίπλα τους. Προφανώς πιστεύω ότι αυτά ισχύουν. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα, που με ουρανομήκη μυωπία αντιμετώπισαν η Πλεύση Ελευθερίας και η Λαϊκή Ενότητα, είναι πως όταν επιχειρήσεις να θέσεις το κοινωνικό πρόβλημα ως πρόβλημα εθνικό, αυτή τη δουλειά θα την κάνει χίλιες φορές καλύτερα από σένα ο αυθεντικός εθνικιστής. Ακούσατε προσεκτικά τους ανθρώπους που έλεγαν ότι μπορεί να χάσαμε το εισόδημά μας, αλλά δεν θα μας πάρουν την πατρίδα μας; Έχουν ξανακουστεί αυτά, όταν φτωχοί άνθρωποι έμεναν χωρίς φαΐ για να αγοράσουν ζωστήρες για την παραστρατιωτική στολή τους. 

Αυτές τις μέρες, με τις ευλογίες ενός κομματιού της Αριστεράς, καταφέραμε να ξαναβγάλουμε τους φασίστες από τη θέση άμυνας και να τους δώσουμε το προνομιακό πεδίο που ζητούν, για να εκφράσουν την κοινωνία: να πουν ότι δεν είμαστε χωρισμένοι με βάση κανένα συμφέρον, υπάρχουν κακοί ξένοι και καλοί Έλληνες, ενωμένοι και ακομμάτιστοι. Και μαζί να κάψουν τη Libertatia, να επιτεθούν στο Εμπρός και ποιος ξέρει τι άλλο, στις ώρες που θα ακολουθήσουν.

Ο εθνικισμός πάντοτε προσποιείται ότι διατυπώνει έναν λόγο ενωτικό, ενώ στην πραγματικότητα η επιθυμία του είναι να ενώσει κάποιους ενώπιον ενός κοινού εχθρού. Αν λοιπόν δεν ανήκεις στους οπαδούς στους οποίους απευθύνεται το σάλπισμα, ο λόγος αυτός δεν είναι ενωτικός, είναι λόγος μίσους. Κατανοώ ότι όσοι συμμετείχαν σε αυτό το όντως πολυπληθές συλλαλητήριο θα αντιμετωπίζουν με συγκαταβατικά χαμόγελα την αγωνία μου για το πόσο ογκώδες ήταν.



Καταλαβαίνω ότι τους προξενεί πολύ μεγάλη χαρά ότι μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί, συγκινήθηκαν τόσο πολύ, είχαν τόσο μεγάλο πάθος. Και, όπως έχει ειπωθεί με άλλη αφορμή, «πεντακόσιοι άνθρωποι που βροντοφωνάζουν ένα σύνθημα με μία φωνή, δεν μπορεί παρά να έχουν δίκιο». Επίσης, κατανοώ πόσο μεγάλη διαφορά έχει το γεγονός ότι μίλησε ο Μίκης Θεοδωράκης, σε σχέση με όλον τον υπόλοιπο συρφετό. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή: άλλα συλλογιέται ο μπεκρής κι άλλα ο ταβερνιάρης. Όλοι οι παραπάνω πανηγυρίζουν γι’ αυτό που είναι για μένα εφιάλτης. Στην προκειμένη περίπτωση θα ήθελα να πω σε όσους χαμογελούν, όμως, ότι κλαίει καλύτερα όποιος κλαίει τελευταίος. Το χαμόγελο δεν θα κρατήσει για πολύ, και ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός.

Αν το συλλαλητήριο διέθετε ένα κεντρικό αίτημα, το αίτημα αυτό είναι παράλογο και ανεδαφικό. Ας γίνει το δημοψήφισμα, ας κερδίσει με ποσοστό 90% η επιδίωξη να μην περιέχεται ο όρος Μακεδονία στη σύνθετη ονομασία, θα έχουμε κάνει μια τρύπα στο νερό. Όσον αφορά τα «Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική» καλύτερα να παραμείνουν ασχολίαστα. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίον το χαμόγελο των συμμετεχόντων θα παγώσει στα χείλη τους. 

Μιλώντας για διεκδικήσεις, περνώ στο δεύτερο κομμάτι. Οι πιο προκλητικές φράσεις του Μίκη Θεοδωράκη ήταν προφανώς οι ανοησίες που ξεστόμισε για τον αριστερόστροφο φασισμό. Οι πιο θλιβερές ωστόσο φράσεις που είπε είχαν σχέση με την απόπειρα κολακείας αυτού του κατατσακισμένου λαού, τον οποίον προσπάθησε να εμφανίσει ως ήρωα, που τον εμπνέει για να είναι και εκείνος ασυμβίβαστος. Δεν είναι καθόλου ηρωικός αυτός ο λαός, αντιθέτως βγήκε στο δρόμο μόνο υπό τον όρο ότι δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα η διαμαρτυρία του. Μέχρι τότε, ζει ταπεινωμένος και λέει κι ευχαριστώ. Όσο για την κολακεία του λαού και όλα τα φληναφήματα για τα πώς του Έλληνα ο τράχηλος δεν υποφέρει ζυγό, αυτά είναι εθνικισμός για τα κοφίνια. 

Συνεπώς αντί να συζητούμε για το μεγαλείο του Μίκη Θεοδωράκη, το αγωνιστικό του παρελθόν και τι ωραία τραγούδια έχει γράψει, προτείνω να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς επιτυγχάνει η στάση του αυτή τη στιγμή. Ο ταπεινωμένος άνθρωπος διψάει για κάτι που θα τον βγάλει από την ταπείνωση του. Μετά τη γελοιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνει με το χειρότερο τρόπο ο εθνικισμός. Άνθρωποι που δεν τόλμησαν να ψελλίσουν μία κουβέντα χάνοντας τα σπίτια τους, θα νιώθουν υπερήφανοι γιατί είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και κάθε φορά που θα το λένε αυτό, είτε φορούν στολές από το Jumbo είτε όχι, θα μου έρχεται στο μυαλό το ίδιο πράγμα μόνο: Ποιος Μεγαλέξανδρος, βρε κακομοίρη, που ρουφιανεύεις τον συνάδελφο για την αγάπη του αφεντικού και ονειρεύεσαι ασπίδες και πανοπλίες;



Ξέρω ότι είναι δείγμα κακής ρητορικής όταν κανείς για ψύλλου πήδημα μεταφέρεται στη χιτλερική Γερμανία για να κάνει παραλληλισμούς, ωστόσο με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή συζητούμε για φασίστες με τη βούλα, για κανονικούς νεοναζί, εκτιμώ ότι η σύγκριση αυτή είναι θεμιτή. Ένα από τα πράγματα λοιπόν που σοκάρουν όταν κάνεις μελετά την ιστορία του μεσοπολέμου είναι πως ούτε εκείνοι οι άνθρωποι ήταν ορκισμένοι εθνικοσοσιαλιστές που αρέσκονταν να ψήνουν Εβραίους στα κρεματόρια. Και πάλι υπήρχαν βαθμοί συνενοχής. θα με ρωτήσει κανείς ποιο είναι το έγκλημα στο οποίο γίνονται συνένοχοι αυτή τη στιγμή όσοι συμμετέχουν σε ένα συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Την απάντηση την έχει δώσει διεξοδικά ο Δημήτρης Ψαρράς μελετώντας την άνοδο της άκρας δεξιάς.

Η Χρυσή Αυγή τη δεκαετία του ’90 ήταν ακόμη μία μικρή κλειστή συμμορία νεοναζί εγκληματιών. Τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία τής έδωσαν τη μεγάλη ευκαιρία να απευθυνθεί σε ευρύτερα ακροατήρια. Αυτή τη στιγμή η υποκατάσταση των κοινωνικών αγώνων ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, από την αδιέξοδη μάχη για την ονομασία της γειτονικής χώρας, είναι το καλύτερο σενάριο που θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει και η πλευρά των Ελλήνων ακροδεξιών, που βλέπουν τα συνθήματά τους να εκφωνούνται σε κατάμεστους δρόμους, αλλά και η κυβέρνηση, που παρακολουθεί την διάλυση της κοινωνίας να συμβαίνει χωρίς να ανοίγει ρουθούνι.

Η ιδέα πως εφόσον τα κίνητρα είναι ευγενή, διότι πηγάζουν από τη δίκαιη αγανάκτηση και οργή του κόσμου απέναντι στα μνημόνια, τότε η διαμαρτυρία είναι θεμιτή, μου φαίνεται εντελώς παράλογη, κι ας παρέσυρε (από ειλικρινή εθνικισμό ή κυνική ψηφοθηρία) μεγάλο μέρος της οργανωμένης Αριστεράς. Δεν καθαγιάζει ένα κίνημα η ερμηνεία των κινήτρων του. Μόνο τα αιτήματά του. Και τα συγκεκριμένα αιτήματα μου είναι εντελώς ακατανόητα.

Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι για αυτό το λόγο το θέμα είναι ανόητο, ασήμαντο ή ανύπαρκτο. Αντιθέτως, με δεδομένο ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να σκοτωθούν για τα εθνικά ιδεώδη, είναι αντικειμενικά εξαιρετικά σημαντικό. Ένα ζήτημα που κατεβάζει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο δεν είναι ανύπαρκτο, όσο και να μην μας αρέσει. Το ερώτημα είναι, ωστόσο, ένα: ποιος κερδίζει.

thepressproject

Η κυβέρνηση να ευχαριστήσει τους οργανωτές του συλλαλητήριου.

του Στέλιου Κούλογλου

Η σουρεαλιστική Ελλάδα διαδήλωσε σήμερα. Οι παπάδες που τώρα διεκδικούν τη Μακεδονία και τον Μέγα Αλέξανδρο, παρότι είναι η εκκλησία τους που μίσησε και έκανε ότι περνούσε από  το χέρι της για να καταστρέψει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ο Μίκης αγκαλιά με τους απογόνους όσων τον βασάνισαν στη Μακρόνησο, τον έστειλαν εξορία και απαγόρευσαν τα τραγούδια του. Και  τα οποία, οι περισσότεροι από τους διοργανωτές, μισούν και απεχθάνονται ακόμα.

Παραθρησκευτικές οργανώσεις, Χρυσή Αυγή και λοιποί συγγενείς στα επίσημα τους, πολιτικάντηδες κάθε είδους ψαρεύοντας στα θολά νερά της ακροδεξιάς. Ο «Ζορό» Μάκης Ψωμιάδης χωρίς τη στολή του και ο Σαμαράς να κοιτάει με ύφος Νέρωνα το πλήθος: αν δεν ήταν η πολιτική του καριέρα, κανείς δεν θα θυμόταν το μακεδονικό σήμερα, που θα έλεγε και ο πατέρας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πως να μην την κλαις ΑΥΤΗ τη Ρωμιοσύνη. Καλά τον Ρίτσο δεν τον ντράπηκε ο Μίκης;

Όμως αν και μαζική, κατώτερη όμως από τις προσδοκίες των οργανωτών και των ΜΜΕ που την διαφήμιζαν τόσες μέρες, η σημερινή συγκέντρωση στη πραγματικότητα μπορεί να δουλέψει υπέρ της κυβέρνησης. Πρώτον γιατί στις διαπραγματεύσεις μπορεί ακριβώς να επικαλεστεί μια ισχυρή αντιπολίτευση μέσα στη χώρα. Δεύτερον επειδή η καιροσκοπική, τυχοδιωκτική στάση του Κ. Μητσοτάκη του στερεί όλο το κύρος και κάθε ίχνος σοβαρής υποστήριξης σε διεθνές επίπεδο. Και τρίτον γιατί συνεχίζοντας τις προσπάθειες για να βρεθεί λύση, η κυβέρνηση αναβαθμίζει τη χώρα και αναβαθμίζεται διεθνώς. Τόσο η ίδια όσο και ο Αλέξης Τσίπρας.

Βεβαίως δεν πρέπει να υποτιμηθεί η δύναμη των μύθων στην πολιτική. Πέρα από τους φαρισαίους και τους υποκριτές, οι περισσότεροι συγκεντρωμένοι δεν είναι ότι πιστεύουν ότι η ελληνική Μακεδονία κινδυνεύει να πέσει στα χέρια ενός κράτους που δεν έχει ούτε συμμαχίες, ούτε σοβαρό στρατό. ‘Η ότι επιμένοντας ότι δεν θέλουν καμία ονομασία για την γειτονική χώρα που να περιέχει τον όρο «Μακεδονία» μπορεί να κερδηθεί η μάχη.

Δεν αντιμετωπίζονται με λογικά επιχειρήματα γιατί οι μύθοι δεν έχουν λογική, για αυτό είναι μύθοι. Αλλά είναι ισχυροί, γιατί δίνουν απάντηση σε κρίσεις ταυτότητας. Όπως είναι ισχυρός, παραδείγματος χάριν στην σημερινή μετακομουνιστική Πολωνία, ο μύθος των εχθρών, «ισλαμιστών» προσφύγων, σε μια χώρα που έχει πλημμυρίσει με δικούς της μετανάστες την υπόλοιπη Ευρώπη ενώ δεν έχει δεχθεί ούτε ένα πρόσφυγα! ‘Η ο μύθος του Τραμπ που πίστεψαν οι Αμερικανοί πολίτες, ότι αν κτίσει ένα τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, θα σταματήσουν τα ναρκωτικά και οι πρόσφυγες.

tvxs

Πολύ μάγκες είμαστε

του Γιώργου Κυρίτση

Η ισχυρή Ελλάς θυμίζει τα παιδάκια της Τετάρτης που τις φάγανε από την Πέμπτη και δέρνουν τα πρωτάκια για να στανιάρουν. Μια κοινωνία που έχει ταπεινωθεί από τον διεθνή της περίγυρο με την επιβολή των Μνημονίων και τη διεθνή κατασυκοφάντηση αναζητάει ευκαιρία να επιβεβαιωθεί ως μέγεθος πάνω σε μια πολύ μικρότερη, αδύναμη και ασταθή χώρα.

Ένας καλός τρόπος να καταλαβαίνουμε τη σημασία, το μέγεθος, το βάρος των πραγμάτων και των επιλογών είναι να τις δοκιμάζουμε πάνω μας ή έστω να φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση αυτού που θα τις υποστεί.

Ζητάμε από την ΠΓΔΜ να τα δώσει όλα και τα ζητάμε και τα απαιτούμε σαν να είναι απλά και αυτονόητα και εύκολα και δεν μας αρκούν κιόλας. Ζητάμε από μια χώρα να αλλάξει το όνομά της με το οποίο την έχουν αναγνωρίσει σχεδόν όλες οι άλλες χώρες του κόσμου και να πάρει ένα όνομα που θα έχουμε επιλέξει εμείς. Και μας φαίνεται απολύτως απλό να ξεαναγνωριστεί από 130 χώρες και να ξαναναγνωριστεί με την επωνυμία της επιλογής μας. Ζητάμε επίσης να καταργηθούν και να απαγορευθεί η χρήση όλων των προσδιοριστικών που σχετίζονται με την ονομασία που αλλάζει και να αντικατασταθούν με άλλα της αρεσκείας μας. Ζητάμε επίσης να αλλάξουν το σύνταγμά τους καταλλήλως ώστε να είμαστε σίγουροι.

Όλα αυτά τα ζητάμε από μια χώρα που βγαίνει από μια μακρά περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας κυβερνάτο από τους αντίστοιχους Σαμαράδες και Καρατζαφέρηδες, οι οποίοι «πουλούσαν Μεγαλέξανδρο» με αποτέλεσμα δρόμοι, πλατείες, αεροδρόμια κ.λπ. στη γείτονα να φέρουν το όνομά του. Η νέα κυβέρνηση της ΠΓΔΜ δηλώνει διατεθειμένη να τα καταργήσει όλα αυτά και εν πάση περιπτώσει μπαίνει σε διαπραγμάτευση.

Έχουμε επίσης την απαίτηση ή την ψευδαίσθηση ότι, επιβάλλοντας λεόντειους όρους σε μια μικρή γειτονική χώρα, οι σχέσεις ανάμεσα στους δύο λαούς θα βελτιωθούν, ότι δεν θα μείνουν πικρίες και αισθήματα εθνικής ταπείνωσης στη μόνη από τις γειτονικές μας χώρες με την οποία δεν είχαμε ποτέ αντιπαραθέσεις και πολέμους. Φτιάχνουμε στο μυαλό μας φανταστικούς εχθρούς και με τις πράξεις μας τους κάνουμε πραγματικούς, διότι, κακά τα ψέματα, οι μόνες προωθητικές και μεσομακροπρόθεσμα θετικές συμφωνίες είναι οι win-win. Οι άλλες εμπεριέχουν το σπέρμα της επόμενης σύγκρουσης, η οποία δεν ξέρουμε υπό ποιες συνθήκες μπορεί να διεξαχθεί, ούτε αν θα έχουμε το πάνω χέρι όπως τώρα.

avgi

Πήγαν για «καπέλωμα» και βγήκαν κουρεμένοι...

"All in"... έτσι λέγεται στο πόκερ όταν ο παίχτης παίζει όλα του τα ρέστα σε ένα χαρτί που ο ίδιος θεωρεί δυνατό ή όταν απλά θέλει να μπλοφάρει ώστε να ωθήσει τους υπόλοιπους παίχτες να "πάνε πάσο".

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Τα ρέστα τους λοιπόν παίξανε λοιπόν ΝΔ, ΣΚΑΪ, διαπλοκή, Χρυσή Αυγή, εκκλησία και παραστρατιωτικές ομάδες, στο συλλαλητήριο της Αθήνας για το "Μακεδονικό".

Η εκτίμηση της αστυνομίας για την προσέλευση στο συλλαλητήριο ήταν, με στρογγυλοποίηση προς τα πάνω, 140-150.000 κόσμου. Όπως φαίνεται από τις εικόνες που τραβήχτηκαν με drone αλλά και από την εικόνα των δρόμων πέριξ του Συντάγματος, ο αριθμός του πλήθους ήταν -αισιόδοξα- κοντά σε αυτόν τον αριθμό. Και όλα αυτά: με δωρεάν μετακίνηση με λεωφορεία απ' όλη την Ελλάδα, με υπέρμετρη στήριξη από τη ΝΔ, την εκκλησία και τα κανάλια και με καιρικές συνθήκες, σχεδόν εαρινές. Η συμμετοχή λοιπόν του κόσμου στην Αθήνα ήταν σημαντική, αλλά -αναλογικά- αισθητά μικρότερη από αυτή στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως στο συλλαλητήριο δεν κατέβηκε και κόσμος με αγνές προθέσεις. Κάθε άλλο. Γι' αυτόν ακριβώς τον κόσμο θα έπρεπε να είναι προσβλητική η με το "έτσι θέλω", μετατροπή του συλλαλητηρίου από εθνικό σε... αντικυβερνητικό, από τον Άρη, τον Άδωνη, τον Κυριάκο, το Βορίδη, τη Βούλτεψη τον Κασιδιάρη και τα άλλα παιδιά, σύσσωμης της Δεξιάς πολυκατοικίας.

Σε πολιτικό λοιπόν επίπεδο, η προσπάθεια της ΝΔ να περάσει επικοινωνιακά το συλλαλητήριο της Αθήνας ως νέο #παραιτηθείτε, μετατράπηκε σε ένα πραγματικό φιάσκο για την ακροδεξιά ηγετική της ομάδα.

Υπήρχαν όμως και "επιτυχίες" στο σημερινό συλλαλητήριο. Γιατί για κατόρθωμα πρόκειται το "ξέπλυμα" της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης από τη ΝΔ και την εκκλησία. Πρώτη φορά η Χρυσή Αυγή κατεβαίνει τόσο συντεταγμένα και τόσο επιδεικτικά σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Απ' ότι φαίνεται η απόπειρα του ψηφοθηρικού "ψαρέματος" στα θολά νερά (μυαλά) της ακροδεξιάς, από τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατόρθωσε να συσπειρώσει τους νεοναζί και περιθωριακά μορφώματα και οργανώσεις της ακροδεξιάς. Μένει να δούμε την εφιαλτική συνέχεια.

ΥΓ. Κερδισμένοι από το συλλαλητήριο, ο -υπαίτιος του "Μακεδονικού ζητήματος"- Αντώνης Σαμαράς που έκανε αρχηγική εμφάνιση στο Σύνταγμα και η Ντόρα Μπακογιάννη που δικαιώνεται εσωκομματικά με τη διακριτικότητα που επέδειξε σε αντίθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος επέλεξε τον τυχοδιωκτισμό και τη συστράτευσή του με την κυρίαρχη ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματος.

ΥΓ2. Από αύριο, μέρος της διαπλεκόμενης ηγετικής ομάδας της ΝΔ θα έχει να ασχοληθεί με τις αποκαλύψεις του Documento για τη Novartis... και εκεί δεν τους σώζει κανένα συλλαλητήριο...

koutipandoras

Erga omnes ή erga... mones;

του Κώστα Βρατσάλη*

Είμαι πολύ επιφυλακτικός όταν ακούω τον προσδιορισμό κάποιου ζητήματος ως “εθνικού”. Θέλεις η θεωρία που δεν με βοηθά σ’αυτόν τον όρο, θέλεις ο Μιχαλολιάκος που βρίζει όλους ως προδότες του έθνους και όλοι αυτόν ως συνεχιστή του Φον-Γιοσμά1, ο προσδιορισμός του όρου “έθνος” είναι από ζητούμενος έως αδύνατος. Ζητούμενος, με την έννοια ότι υπάρχουν διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις αλλά και πρακτικές που απορρέουν απ’αυτόν. Αδύνατος, με την έννοια ότι ορισμένες θεωρητικές προσεγγίσεις είναι εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, οι δε πρακτικές τους για την επίλυση των διαφορών είναι ο διάλογος για κάποιους και τα μαχαιρώματα για κάποιους άλλους.

Το Μακεδονικό ζήτημα αυτές τις μέρες φαίνεται να συμπυκνώνει, με τη δική του ιδιαιτερότητα βέβαια, όλες τις παραπάνω αντιφάσεις. Αυτές τις μέρες όμως, εμπεριέχει και κάτι άλλο αυτή η “συζήτηση”. Εμπεριέχει επιπλέον υποκρισία και κουτοπονηριά από ορισμένους, πολιτικούς ή μη, φορείς. Δεν αναφέρομαι στις πολιτικές δυνάμεις της γειτονικής χώρας, που ο Γκρούεφσκι τούς έπεισε ότι ο Αριστοτέλης ήταν μακρινός συγγενής του όταν αυτός ήταν 13 χρόνων. Έτσι κι αλλιώς δεν αποκλείεται να ξαναγράψουν τις επόμενες βδομάδες κάποια κεφάλαια της ιστορίας τους. Θα αναφερθώ, επιγραμματικά όμως, στις δικές μας πολιτικές δυνάμεις και μάλιστα μόνο όσον αφορά στη συνέπεια των θέσεών τους στον όρο Μακεδονία, από το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι σήμερα.

Το 1946 ιδρύεται η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, αποτελούμενη από έξι Δημοκρατίες που μία εξ αυτών ήταν η Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Το 1977, στην Αθήνα, ο Μακεδόνας “Εθνάρχης” συμφώνησε η γλώσσα τους να λέγεται μακεδονική.

Κανείς εδώ, ούτε και η Εκκλησία, έθεσε κάποιο ζήτημα. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η δημιουργία νέων κρατών προκάλεσε έντονα προβλήματα με τις αλυτρωτικές διακηρύξεις τού νεοσύστατου κράτους με πρωτεύουσα τα Σκόπια. Δημοκρατία της Μακεδονίας το όνομα του κράτους για τους γείτονές μας και για άλλα 140 κράτη, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας η προσωρινή ονομασία του για εμάς. Ήταν σύνθετο όνομα; Πιο σύνθετο δεν γίνεται. Εμπεριείχε τον όρο Μακεδονία; Εντελώς. Ήταν προσωρινό; Αν τα 25 χρόνια θεωρούνται προσωρινά, τότε ναι. Ποιοι τα δέχονταν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα; Οι πάντες. Ποιοι θα τα ξαναδεχτούν - ανεχτούν αν δεν υπάρξει συμφωνία; Πάλι οι πάντες. Τι κερδίζουμε λοιπόν ως χώρα με όλους αυτούς που αρνούνται συμφωνία με σύνθετη ονομασία; Απολύτως τίποτα, αφού σ’ αυτή την περίπτωση και σύνθετη θα παραμείνει (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) και το Μακεδονία θα εμπεριέχει και αλυτρωτική θα συνεχίζει να είναι και η προσωρινότητα θα διαιωνίζεται, εις βάρος μας όμως αυτή τη φορά.

Αν εξαιρέσουμε α) την ηγεσία των Χρυσαυγιτών, απογόνων των Φον-Γιοσμάδων, που μαζεύεται και οργανώνει τα βράδια την εξόντωση των σημερινών κομμουνιστοσυμμοριτών στην ταβέρνα «Tα έξι γουρουνάκια»2 και β) τον Λεβέντη, που ο Τσίπρας τού “εκμυστηρεύτηκε” στην τελευταία συνάντηση ότι Κυριακή των Απόκρεω μπορεί να προκηρύξει εκλογές, τα άλλα κόμματα και η Ντόρα Μπακογιάννη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τάσσονται υπέρ μιας λύσης με σύνθετη ονομασία. Όχι όμως και η Νέα Δημοκρατία, που αποφάσισε να... απέχει από οποιαδήποτε συζήτηση του θέματος. Προφανώς και δεν πείθει ότι στη θέση της αυτή κατέληξε λόγω μη ενημέρωσής της από την κυβέρνηση. Ούτε νομίζω ότι η μη θέση της αφορά μόνο στην αδυναμία της να συμβιβάσει τις 3,5 συνιστώσες της -Καραμανλικούς, Μητσοτακικούς, Σαμαρικούς και Βορίδη. Η Ν.Δ. προτιμά να μην λυθεί αυτό το εθνικό ζήτημα, όπως και η ίδια το χαρακτηρίζει, με στόχο να το εκμεταλλευτεί για φθορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. και, αν είναι δυνατόν, και πτώση της. Η Ν.Δ. με τις συνιστώσες της προτάσσει τη μη λύση του προβλήματος (νά γιατί είμαι επιφυλακτικός με τον χαρακτηρισμό “εθνικό”) για να μην πιστωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μικρόψυχη στάση της Ν.Δ. που σαμποτάρει μια ονομασία “έναντι όλων” (Erga omnes) και προτιμά να προκύψει πάλι μια ονομασία “για εμάς μόνο”. Erga mones δηλαδή...

1 Ο ταγματασφαλίτης Ξενοφών Γιοσμάς (1906-1975), γνωστός και ως “Φον Γιοσμάς”, στην απολογία του με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας στη δίκη για τη δολοφονία Λαμπράκη έλεγε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς, το έκανα για το καλό της πατρίδος... Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ' αριθμ. 1 τίμιον Έλληνα”, εφημερίδα “Ελευθερία” 13.12.1966 (http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=13&db=12&da=1966)

2 Η συμμορία του Ξεν. Γιοσμά, που στρατολόγησε και τον Γκοτζαμάνη, δολοφόνο του Λαμπράκη, σύχναζε το '60 στην ταβέρνα “Τα έξι γουρουνάκια”.

* Ο Κώστας Βρατσάλης είναι καθηγητής πανεπιστημίου

avgi

Και «πατριώτες» και διεφθαρμένοι;

Το εισαγγελικό πόρισμα για τη Novartis παίρνει το δρόμο για τη Βουλή και αναμένεται να προκαλέσει πολιτικό σεισμό για πολλούς πρώην υπουργούς και πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα για δωροδοκία και ξέπλυμα μαύρου χρήματος θα «θάψουν» τις προσδοκίες όσων επιχειρούν να ανακάμψουν στην εξουσία και θα δρομολογήσουν πολιτικές εξελίξεις. 

Ιδιαίτερα αν αποκαλυφθεί ότι στα χρόνια της χρεοκοπίας, έπαιρναν «βαλίτσες» από εταιρίες που λυμαίνονταν τις προμήθειες φαρμάκων ενώ αυτοί ισοπέδωναν τη δημόσια υγεία και επιμέριζαν τις ευθύνες στους πολίτες. Η υπόθεση προσθέτει ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο, αποκαλυπτικό, για τη διαφθορά, ιδιαίτερα σε ένα κλάδο που η κυβέρνηση «πόνταρε» πολλά και άνοιξε μέτωπο, ως κατεξοχήν πεδίο άσκησης κοινωνικής πολιτικής σε αντιδιαστολή με τις πολιτικές που τη συρρίκνωσαν.

Σημαντικό μήνυμα είναι ο ρόλος των whistleblowers. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που μεγάλος αριθμός πληροφοριοδοτών προστατεύτηκαν και κατέθεσαν, με πρωτοβουλία των αρχών των ΗΠΑ προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος . Καθώς μέχρι σήμερα κυβερνήσεις και διωκτικές αρχές κάνουν συνήθως το αντίθετο, είναι ένα ισχυρό μήνυμα ώστε η πρακτική να ενσωματωθεί στην ευρωπαϊκή και την εγχώρια νομοθεσία.

Αν το αποδεικτικό υλικό είναι ισχυρό, η υπόθεση Novartis θα αποτελέσει τεράστιο σκάνδαλο. Αν μάλιστα αγγίζει πρόσωπα τόσο ψηλά, όσο αναφέρουν οι πληροφορίες, τότε η όψιμη δημαγωγία γύρω από το Μακεδονικό δεν θα προστατέψει κανέναν. Αντίθετα θα επιβεβαιώσει και πάλι ότι η «πατρίδα» είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων.

tvxs

Για τον κύριο Μίκη Θεοδωράκη

του Νίκου Μπογιόπουλου

Όταν μπήκαν οι Αμερικάνοι στην Καμπούλ μπήκαν υπό τους ήχους του «Μαουτχάουζεν» του Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν κάτι για το οποίο ο Μίκης Θεοδωράκηςδεν είχε καμία ευθύνη.
Για το γεγονός ότι στο συλλαλητήριο στην Αθήνα μετά το τέλος της ομιλίας του κυρίου Θεοδωράκη ακούγονταν οι μελοποιημένοι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου και από κάτω χόρευαν ο Μιχαλολιάκος, ο Κασιδιάρης και οι Παναγιώταροι, γι’ αυτό την κύρια, την αποκλειστική, την..
απόλυτη ευθύνη φέρει ο ίδιος ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης.
Πριν από λίγες μέρες στον «Ημεροδρόμο» είχαμε γράψει τα εξής:

«Ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με ανακοινώσεις που έχουν γίνει – και δεν έχουν μέχρι τώρα διαψευστεί από τον ίδιο – θα είναι κεντρικός ομιλητής στο εν λόγω συλλαλητήριο. Πράγμα που ήδη αξιοποιούν πολλοί και διάφοροι για το «ξέπλυμά τους». Εφόσον αυτό συμβεί, δύο κουβέντες. Πρώτη κουβέντα: Κρίμα… Δεύτερη κουβέντα: Ο μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης δεν έχει το αλάθητο. Κι αν αυτό ισχύει για τον παγκόσμιο μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, πόσω μάλλον για τον «πολιτικό» Θεοδωράκη. Η άποψη που έχει για το «Μακεδονικό» ο Μίκης είναι λαθεμένη. Μεγαλύτερο, όμως, θα είναι το λάθος να υπερασπιστεί αυτή τη λάθος θέση του με το ασύγγνωστο λάθος μιας συμμετοχής του σε ένα συλλαλητήριο με τέτοιους διοργανωτές και με τέτοια συνθήματα. Από εκεί και πέρα τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, αλλά και τους αγώνες του, δεν μπορεί να τους «κοντύνει» κανείς. Ούτε καν ο ίδιος».

Σήμερα αποδείχθηκε ότι υπήρξε κάποιος που επιχείρησε όντως να «κοντύνει» τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη. Κι ήταν ο ίδιος. Ο πολιτικός κύριος Μίκης Θεοδωράκης. Που επέτρεψε το έργο του του να γίνει το ηχητικό φόντο σε μια συγκέντρωση που «όσοι συμμετείχαν δεν ήταν όλοι φασίστες», αλλά που όλοι οι φασίστες ήταν εκεί.
Όσο για την ομιλία του; Οι ύμνοι και οι πανηγυρισμοί από εκείνους που πολέμησαν τα τραγούδια του, από εκπροσώπους, από  υποστηρικτές και «σπορές» αυτών που τα απαγόρευαν, αποτελούν ασφαλή ένδειξη για το περιεχόμενο της.
Έχει συμβεί όχι λίγες φορές, αλλού να βρίσκεται το έργο μεγάλων δημιουργών και αλλού να πορεύονται οι ίδιοι οι δημιουργοί.
Σε ό,τι μας αφορά θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε αρχές και να πορευόμαστε σύμφωνα με τους στίχους των τραγουδιών που κανένας δεν μπορεί να λερώσει ή να παραφράσει. Αυτοί είναι οι στίχοι. Eλπίδα, φάρος και ξόρκι μαζί:

Όταν σφίγγουν το χέρι
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

Όταν χαμογελάνε
ένα μικρό χελιδόνι
φεύγει μέσα απ’ τ’ άγρια γένια τους

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα

(Γιάννης Ρίτσος )

 imerodromos

Η δεύτερη φορά δεν είναι λάθος, είναι συνενοχή

Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ή μάλλον κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

του Πέτρου Κατσάκου

Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ή μάλλον κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Τους ακούς να σφυρίζουν τάχα αδιάφορα το “Μακεδονία ξακουστή” και κάνουν πως δεν ακούν τις ξιφολόγχες να ακονίζονται στα πεζοδρόμια. Κι αυτό όποιος έχει μάτια το βλέπει κι όποιος έχει αυτιά το ακούει. Την ώρα που τα “τάγματα εφόδου” του πολιτικού μορφώματος ετοιμάζονται για ένα δυναμικό σαββατοκύριακο στο κέντρο της Αθήνας, κάποιοι μηρυκάζουν υποτιθέμενα σενάρια τρομοκράτησης των αγνών πατριωτών ώστε να υπονομευθεί το συλλαλητήριο της Κυριακής. Κατασκευάζοντας έναν συνωμοσιολογικό αχταρμά με λίγο Μαξίμου, μια δόση Ρουβίκωνα και μπόλικες απειλές για αίμα, κάποιοι επιχειρούν να απενοχοποιήσουν την κυριακάτικη συνεύρεσή τους με ό,τι πιο σκοτεινό, αποκρουστικό και αιμοσταγές έχει γεννήσει το μεταπολιτευτικό σύστημα της χώρας, σηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους για τις προθέσεις αυτών που επιθυμούν μια δυναμική επανεμφάνιση στους δρόμους της πρωτεύουσας.

Μέρες και νύχτες του 2012 επιθυμούν να αναβιώσουν οι μελανοχίτωνες της Χ.Α., που αίφνης σήκωσαν και πάλι κεφάλι μέσα στο εθνικιστικό και υπερπατριωτικό παραλήρημα που η χώρα βιώνει με αποκλειστική ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας, που στην αγωνιώδη προσπάθειά της να εκφράσει ψηφοθηρικά τη “σοβαρή Χρυσή Αυγή” κατάφερε τελικά να ρίξει νερό στον μύλο των νεοναζί, που βρήκαν πεδίο πρόσφορο να εκφράσουν και πάλι την εγκληματική τους νοοτροπία.

Η πύρινη κατάληξη του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης, με την πυρπόληση μιας κατάληψης και τη βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος που για κάποιους πέρασαν σκοπίμως απαρατήρητα, ήταν ένα πρώτο δείγμα γραφής των προθέσεων του σκληρού πυρήνα των “μακεδονομάχων” για το τι περίπου μέλλει γενέσθαι στην Αθήνα. Και όσοι επιμένουν να συγχέουν τις προειδοποιήσεις με τον δήθεν εκφοβισμό των πολιτών που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο της Κυριακής είναι οι ίδιοι που τα χρόνια που προηγήθηκαν της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα δεν είχαν δει και δεν είχαν ακούσει τίποτα για τα όσα συνέβαιναν τις νύχτες στα πέριξ του Άγιου Παντελεήμονα. Είναι οι ίδιοι που στις σχεδόν καθημερινές τηλεοπτικές παρουσίες του Παναγιώταρου και της Σκορδέλη έβλεπαν μόνο πρόσωπα δικαίως αγανακτισμένων κατοίκων της Αθήνας, που απλώς ήθελαν να καθαρίσει η πόλη από τις ορδές των “λάθρο” και κουνούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι στην προπαγάνδα του φόβου και του μίσους. Αυτοί που τους νομιμοποίησαν τότε είναι έτοιμοι να επαναλάβουν το ίδιο λάθος. Μόνο που τη δεύτερη φορά δεν είναι λάθος, αλλά συνενοχή.

avgi

Ο Μητσοτάκης στην οδό της απωλείας

Ανατινάζει τη ΝΔ, τη χώρα και τον εαυτό του

Του Γ. Λακόπουλου

Σχεδόν όλοι οι συνομιλητές του Κυριάκου Μητσοτάκη το τελευταίο διάστημα φεύγουν με μια απορία: «τα πιστεύει αυτά που λέει;». Αυτά που λέει τα αποκαλεί «σχέδιο» και περιγράφονται ως εξής: Εγκατέλειψε την εθνική γραμμή για σύνθετη ονομασία στο θέμα των Σκοπίων και πριμοδοτεί τα συλλαλητήρια, γιατί πιστεύει ότι «είναι σημαντικές αντικυβερνητικές εκδηλώσεις, θα τον βοηθήσουν να.. απορροφήσει την ακροδεξιά και να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων» – εννοώντας έναντι του Τσίπρα και του… Καραμανλή!
Ορισμένοι από όσους μίλησαν μαζί του έφτασαν στο σημείο να ανταλλάξουν μεταξύ τους εντυπώσεις για να σιγουρευτούν ότι δεν κατάλαβαν λάθος. Ότι αυτές οι θεωρίες εμφανίζονται δημοσίως και από συγκεκριμένους αρθρογράφους που σχετίζονται μαζί του και σε ΜΜΕ που κατ’ ουσία τον χειραγωγούν, δεν αφήνουν αμφιβολία: ο πρόεδρος της ΝΔ μπήκε στην οδό της απώλειας. Για το σύνολο των πολιτικών παρατηρητών  ο τρόπος που πολιτεύεται στο Σκοπιανό βλάπτει τη χώρα, καταστρέφει τη ΝΔ και απομονώνει τον ίδιο εντός και εκτός της Ελλάδας.
Για να αρχίσουμε από το τελευταίο. Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη ο πρόεδρός της ΝΔ είναι δακτυλοδεικτούμενο πρόσωπο. Ακόμη και για το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο επικεφαλής του οποίου Ζοζέφ Ντολ τον αποδοκίμασε  στην ίδια ένταση με τον επικεφαλής των Ευρωσοσιαλιστών Τζιάνι Πιτέλα.
Στο Ευρωκοινοβούλιο και σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί στην Ελλάδα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό που περιέγραψε με μια φράση ο Βαγγέλης Βενιζέλος: «Δεν θα υπάρξει καλύτερη ευκαιρία για λύση».
Ξένοι δημοσιογράφοι και αναλυτές, παρατηρώντας τους πρωταγωνιστές των συλλαλητηρίων τους οποίους στηρίζει και ακολουθεί ο Μητσοτάκης προσωπικά, αρχίζουν να προβληματίζονται για το ενδεχόμενο να μετατρέψει τη ΝΔ σε οιονεί ακροδεξιά πολιτική δύναμη. Σε κάθε περίπτωσή πάντως από εδώ και πέρα το μόνο που δεν θα θέλουν θα είναι να τον έχουν ως συνομιλητή τους.

Σε ό,τι αφορά τη ΝΔ ο ισχυρισμός ορισμένων ότι «ο Κυριάκος ένωσε τη Δεξιά», καταρρέει μπροστά σε δυο οφθαλμοφανείς συνέπειες των επιλογών του.
Πρώτον η «ένωση» έγινε υπέρ της ακροδεξιάς καθώς ποτέ ως τώρα -ειδικά η Χρυσή Αυγή- δεν είχε την ευκαιρία της ώσμωσης με ένα μέρος της κομματικής βάσης της ΝΔ με ορούς προνομιακούς για την ίδια -την ακροδεξιά, που καπηλεύεται τα συλλαλητήρια και ενίοτε επιβάλλει το ύφος, τα συνθήματα και τη ρητορεία.
Δεύτερο είναι ολοφάνερο ότι ο πρόεδρος της ΝΔ έκοψε το κόμμα του στα δύο και πολλοί όπως ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν το κρύβουν. Από τη μια πλευρά στοιχίζεται ο καραμανλικός άξονας με την κλασική θέση ότι τα συλλαλητήρια δεν προσφέρουν και υπάρχει ήδη εθνική γραμμή για το Σκοπιανό που αποδέχεται τη σύνθεση ονομασία εφόσον διασφαλιστούν τα υπόλοιπα. Με αυτή τη θέση συντάσσονται η Ντόρα Μπακογιάννη που υπήρξε συνδιαμορφώτρια, ο Νίκος Δένδιας, η Όλγα Κεφαλογιάννη, ο Βαγγ. Μειμαράκης  αλλά και ο γραμματέας Κώστας Τσιάρας και άλλοι ακόμη, ενώ ο αντιπρόεδρος Κωστής Χατζηδάκης προσπαθεί «να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται» από την επικράτηση της γραμμής Γεωργιάδη.
Απέναντι του βρίσκεται η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ με τον Αντώνη Σαμαρά επικεφαλής και τους Άδωνι Γεωργιάδη και Μάκη Βορίδη συντονιστές, σε συνύπαρξη με την ποικιλώνυμη ακροδεξιά, εκκλησιαστικούς και παρεκκλησιαστικούς κύκλους, εθνικιστές, βασίζουσες συσπειρώσεις, επαγγελματίες υπερπατριώτες και ορισμένα σούργελα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισημοποίησε τον διχασμό τασσόμενος με τη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ και τη δεύτερη ομάδα. Είτε από φόβο και αδυναμία ελέγχου των πραγμάτων, είτε όπως λένε κάποιοι που τον γνωρίζουν καλά «αυτός είναι και απλώς ως τώρα το έκρυβε με το προσωπείο του εκσυγχρονιστή». Σε κάθε περίπτωσή από αυτή τη περιπέτεια η ΝΔ θα βγει τραυματισμένη καθώς γυρίζει πολλά χρόνια πίσω.

Τραυματισμένη θα βγει η χώρα σε περίπτωσή που η ένταση με την οποία αρνείται τη λύση ο Μητσοτάκης ενισχύσει τις αντίστοιχες δυνάμεις του Γκρουέφσκι στα Σκόπια που εμποδίζουν τη λύση. Επίσης αν δημιουργηθούν στην Ελλάδα συνθήκες που δεν επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να προχωρήσει -όπως εμφανώς επιδιώκει ο Μητσοτάκης, χωρίς δισταγμό. Ούτως άλλως, πάντως, η εικόνα που στέλνει στη διεθνή κοινή γνώμη η ΝΔ με τα συλλαλητήρια και τις τοποθετήσεις του αρχηγού της δεν είναι κολακευτική για την Ελλάδα.

Περισσότερο από όλους τραυματισμένος όμως θα βγει ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Εφόσον ο Αλέξης Τσίπρας προχωρήσει στη λύση όπως δείχνει αποφασισμένος, το κύρος του στον διεθνή χώρο θα εκτοξευθεί σε αντίθεση με την απομόνωση του Μητσοτάκη. Αυτό θα διευκολύνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς και σε άλλα θέματα: την οικονομία, τις επενδύσεις, τη μεταμνημονιακή συνεργασία και την υπόλοιπη ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής.
Ο Μητσοτάκης θα υποστεί τη διεθνή κατακραυγή αν θεωρηθεί ότι παρεμπόδισε τη λύση. Αλλά θα είναι χειρότερα γι’ αυτόν αν η λύση προχωρήσει και ψηφιστεί από τη Βουλή. Από την επόμενη θα πρέπει ή να δηλώσει ότι την ασπάζεται –και να αποδοκιμαστεί από όσους υποκινήθηκαν από τον ίδιο να εναντιωθούν- ή να «δεσμευτεί» ότι αν γίνει πρωθυπουργός θα την ακυρώσει και να γίνει περίγελως εντός και εκτός της χώρας. Αυτή θα είναι μάλλον η χαρά του Άδωνι και του Σαμαρά, αν δεν είναι και η επιδίωξη τους. Με λύση ή χωρίς, ο πρόεδρος της ΝΔ δεν στέκεται.

 anoixtoparathyro

Εργασιακή κόλαση στον τουριστικό παράδεισο

Πριν αλλάξουν οι συσχετισμοί και οι προτεραιότητες στο παραγωγικό μοντέλο, ώστε να ενισχυθεί και πάλι η μικρομεσαία επιχείρηση, το να αποκαλύπτεται η κόλαση της εκμετάλλευσης πίσω από τους παραδεισένιους -κατά πώς τους λένε- προορισμούς είναι πρωτίστως ανθρωπιστικό καθήκον.

της Κατέ Καζάντη

Έγινε, περίπου, είδηση της ημέρας. Την εύρισκε κανείς αριστερά τε και δεξιά: ξενοδοχειακή μονάδα στην Κω, από κείνες τις μεγάλες και ιλουστρέ, οι οποίες, τάχα, φέρουν την ανάπτυξη σε κάθε τόπο, πριν προσλάβει τους υπαλλήλους της, τους έβαζε να υπογράφουν πως θα βαρύνονται με πρόστιμα, διαφόρων διαβαθμίσεων - 30 ευρώ εάν παραπονεθεί πελάτης, 10 ευρώ για τις καθυστερήσεις προσέλευσης. Και πως, ακόμα, θα τους υποβάλλει σε σωματικό έλεγχο, μην τυχόν και, φεύγοντας, υφαρπάξουν κατιτίς απ’ την περιουσία του εργοδότη.

Καινοφανές; Ουδόλως, θα έλεγαν οι παροικούντες ή όσοι κατανοούν τι σημαίνει βαριά βιομηχανία σε συνθήκες καπιταλισμού. Το υπόδειγμα της Κω είναι μια απολύτως κοινότοπη περίπτωση όπου οι νεοφεουδαλιστικές σχέσεις εργασίας είναι το κυρίαρχο μοντέλο.

Αν «η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το ιστορικό προτσές του χωρισμού του παραγωγού από τα μέσα παραγωγής», σε έναν τόπο χειμαζόμενο -κυριολεκτικά- από τον επεκτατισμό της τουριστικής βιομηχανίας τούτη η συσσώρευση αποτελεί συμβάν διαρκείας.

Διότι: η μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα, η οποία αναπτύχθηκε σε τουριστικές περιοχές όπως η Κως, εκεί όπου το νησιωτικό έδαφος ευνοούσε τις φαραωνικές ξενοδοχειακές μονάδες, δεν άντεξε, φυσικά, τον ανταγωνισμό. Κι επειδή η συντεταγμένη Πολιτεία, αντί να θέσει όρια -στον αριθμό των κλινών, στα περιβαλλοντικά ζητήματα κ.ο.κ.-, πριμοδότησε τους μεγαλοβιομήχανους του τουρισμού στην κοινωνία του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ο μικρομεσαίος έχασε τα δικά του μέσα παραγωγής, κοινώς τη μικρή του επιχείρηση, και μετατράπηκε σε νεόπτωχο. Προγραμμένοι προλετάριοι πλέον, έγιναν βορά στις σχέσεις εκμετάλλευσης που δημιουργήθηκαν.

Η σφετεριστική, οδυνηρή μετάβαση του είδους της επιχειρηματικότητας, από τη μικρομεσαία στην απολύτως συγκεντρωτική και η επικράτηση, επιπλέον, της βιομηχανίας του all Inclusive έφεραν τις εργασιακές σχέσεις δεκαετίες πίσω. Η συστημική κρίση, με την ανεργία να διογκώνεται πανελλαδικά, έκανε επίσης τη δουλειά της. Έτσι, έχουμε εργασία 30 ημερών τον μήνα με πληρωμή για 20, 12ωρο με σύμβαση 6ωρου και με μισθούς εξευτελιστικά χαμηλούς, ασφάλιση στο κατώτερο που ορίζει ο νόμος κ.ο.κ. Κλασική, στην ιστορία του καπιταλισμού, περίπτωση, όπου ο μικροϊδιοκτήτης καταντά υπάλληλος-υπόδουλος του κεφαλαίου.

Αλλά η έως εξαντλήσεως εκμετάλλευση των εργαζομένων στα θέρετρα των -όχι πάντα- καλοζωισμένων, με τις ανάλογες παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας ή τις με κόλπα υπερβάσεις της είναι, εννοείται, παγκόσμιο φαινόμενο. Η δικτατορία των tour operators γεννά τέρατα και εθνικούς ανταγωνισμούς, με το προλεταριοποιημένο, σχεδόν όλων των βαθμίδων, προσωπικό να είναι ευεπίφορο σε κάθε είδους έκπτωση.

Ο μεγάλος κατήφορος δεν έφερε τις ανάλογες αντιδράσεις. Οι καταγγελίες των εργαζομένων μοιάζουν δυσανάλογα λίγες, αφού ο φόβος, συνήθως, παίρνει το πάνω χέρι από το αγωνιστικό φρόνημα.

Έτσι, η αντίδραση του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Σερβιτόρων Κω είναι όντως μια καλή είδηση. Το οποίο σωματείο, όπως λέει η ανακοίνωση, «θα προχωρήσει σε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μείνει αυτή η κατάπτυστη σύμβαση στα χαρτιά».

Πριν αλλάξουν οι συσχετισμοί και οι προτεραιότητες στο παραγωγικό μοντέλο, ώστε να ενισχυθεί και πάλι η μικρομεσαία επιχείρηση, το να αποκαλύπτεται η κόλαση της εκμετάλλευσης πίσω από τους παραδεισένιους -κατά πώς τους λένε- προορισμούς είναι πρωτίστως ανθρωπιστικό καθήκον.

AVGI

Ψαρεύοντας στα θολά ακροδεξιά νερά

Οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου της Κυριακής στο Σύνταγμα έχουν επισημοποιηθεί και είναι μια σειρά από οργανώσεις, ομογενειακές κυρίως, την ύπαρξη των οποίων αγνοούν οι περισσότερο.

Αν κάποιος αναζητήσει το παρελθόν και τα πρόσωπα που απαρτίζουν κάποιες από αυτές θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για οργανώσεις με χουντικό παρελθόν, αντικομουνιστική υστερία και μεταμφυλιακές προσεγγίσεις, μεταξύ άλλων, όπως μαρτυρά το πλαίσιο που θέτουν.

Για πρώτη φορά καλούν δειλά κάποια κόμματα και η ίδια ΝΔ σε ανεπίσημο τόνο, όπου ομολογείται κυνικά ότι το Μακεδονικό χρησιμοποιείται καιροσκοπικά ως πρόσχημα για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση, να γίνει ότι δεν κατάφεραν οι «παραιτηθείτε». Κάτι που προκαλεί αναταράξεις και στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ανάμεσα στα συνθήματα της Θεσσαλονίκης, ενα αποκαλούσε τους πολιτικούς «προδοτες και πουλημένους». Προκαλεί εντύπωση ότι ούτε αυτο δεν ενοχλεί τους βουλευτές της ΝΔ που θα πάρουν μέρος ψαρεύοντας στα θολα ακροδεξια νερά.

Είναι σαφές ότι οργανωτές ανήκουν στον ακροδεξιό χώρο και θέτουν αντίστοιχο πλαίσιο ενώ μετά το φιάσκο  στη Θεσσαλονίκη κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν είναι υποψιασμένος. Πρόκειται για γραφικούς ακροδεξιούς και χρυσαυγίτες με πανοπλίες και περικεφαλαία.

Και επειδή πολλή κουβέντα έγινε, όπως και στο παρελθόν με τους «παραπλανημένους» της Χρυσής Αυγής... Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Πως λέγονται αυτοί που συμμετέχουν και καλούν σε συλλαλητήριο που διοργανώνουν ακροδεξιοί, οι οποίοι μάλιστα βγάζουν και «ψηφίσματα» στο όνομά τους; Την απάντηση ας τη δώσουν όσοι πρόκειται τελικά να στοιχηθούν πίσω τους, γιατί οι υπόλοιποι μάλλον... «τσουβαλιάζουν». 

tvxs

Ένας παράδεισος βγαλμένος από κόλαση

του Δημήτρη Σταράκη

Το νέο προβλήθηκε στις οθόνες μας από τα δελτία ειδήσεων: Χαρές και πανηγύρια για τα νέα γραφεία της Amazon στο Σιάτλ, τα οποία έχουν την καινοτόμα όψη τροπικού δάσους από τον Αμαζόνιο. Η εταιρεία ανακοίνωσε μάλιστα ότι επένδυσε 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε κτίρια και υποδομές τα τελευταία έξι χρόνια στην πόλη του Σιάτλ, ενώ μέσα σε όλα αυτά ήρθε και το απαραίτητο κερασάκι στην τούρτα: Άλλες 50.000 θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν από τις επενδύσεις της και έπεται η συνέχεια.

Φωτογραφίες, χαμόγελα, εντυπωσιακά σκηνικά και φαντασμαγορικές εικόνες. Όλα αυτά θα ήταν πραγματικά υπέροχα, αν η εταιρεία δεν αποτελούσε τη σύγχρονη γαλέρα της σύγχρονης εργασιακής κουλτούρας. Έχουμε πλέον πάμπολλα ρεπορτάζ για τις συνθήκες εργασίας στις αποθήκες της Amazon και τα συμπεράσματα είναι σοκαριστικά. Το σύνθημα «Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία» συνοψίζει την εξαιρετικά σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης εκμετάλλευσης και την επιστροφή στην εποχής της βιομηχανικής επανάστασης, όταν οι εργάτες θα έπρεπε να προσφέρουν και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους, προκειμένου να πετύχουν τη μέγιστη απαιτούμενη απόδοση από τον εργοδότη τους. Οι New York Times έχουν χαρακτηρίσει «εργασιακή κόλαση» την κατάσταση στις περίφημες αποθήκες αλλά και στα γραφεία της, αφού η εργοδοσία ωθεί τους ανθρώπους που χτίζουν τον πλούτο της εταιρείας πέραν από τα όρια της κατάρρευσης. Η Sunday Mirror, σε δημοσιογραφική έρευνα που πραγματοποίησε στις αποθήκες της Amazon στο Τύλμπουρυ του Έσεξ, έδειξε ανθρώπους να φεύγουν εξαντλημένοι με ασθενοφόρα και να παραπαίουν από τα εξαντλητικά ωράρια. Πώς ανταμείβει όμως η εταιρεία τους εργάτες της για την απόλυτη εξάντληση τους; Τους μοιράζει λίγα μικρά… σοκολατάκια.

Γιατί όμως εξαντλούνται εκεί οι εργάτες: Στις αποθήκες της Amazon, η κάθε κίνηση του εργάτη χρονομετρείται και έχει προαποφασιστεί, ακόμα και ο χρόνος που χρειάζεται για να πάει, να μείνει και να γυρίσει από την τουαλέτα και το φαγητό του. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα διοικητικά στελέχη της εταιρείας διαψεύδουν τα πάντα, αλλά οι εργάτες της που έχουν πραγματοποιήσει και πραγματοποιούν συναντήσεις ζητούν να εργαστούν σαν άνθρωποι και όχι σαν άψυχες μηχανές. Γιατί μόνο ως τέτοιες αντιμετωπίζονται άνθρωποι, οι οποίοι εργάζονται σε χώρους χωρίς φυσικό φως και ύπαρξη ρολογιών, αλλά με οθόνες που τους δείχνουν διαρκώς πόσο υπολείπονται για να φτάσουν τους στόχους εκπλήρωσης των εργασιακών τους καθηκόντων.

Αυτή η Amazon προβλήθηκε χθες από τα δελτία ειδήσεων και της χώρας μας. Ένας πρότυπος παράδεισος φτιαγμένος από τα πιο διαλεκτά υλικά της κολάσεως.

altsantiri