Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017

Μετά τον Κυριάκο τι;

Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει και την κρίσιμη παγίδα για την κυβέρνηση που θεωρεί - και με το δίκιο της - ότι σε κάθε αναμέτρηση στη Βουλή, ο Τσίπρας κλέβει εκκλησία...
Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Η πολιτική επικοινωνία είναι στην πραγματικότητα το όπλο των αδύναμων, όταν δεν έχουν περιεχόμενο, συνηθίζει να λέει ένας φίλος, πολιτικός επιστήμονας…
Πράματι – που θα έλεγε και ο Κυριάκος – η πρόσφατη  μονομαχία στη Βουλή για τη διαπλοκή, επιβεβαίωσε με μνημειώδη τρόπο, το αξίωμα του φίλου…
Ο Μητσοτάκης επιβάλλεται στην κοινή συνείδηση με την ίδια μεθοδολογία με την οποία επιβλήθηκαν ο Σημίτης και ο ΓΑΠ …
Εταιρίες δημοσκοπήσεων, ΜΜΕ, δημοσιολόγοι και δημοσιολογούντες διαμορφωτές της κοινής γνώμης, συνεπικουρούμενοι από «δίκτυα» και μεγαλοεργολάβους του life style, επέβαλαν συνειδητά και με το ζόρι πρόσωπα με περιορισμένη μεν προσωπικότητα, αλλά απεριόριστη ενδοτικότητα…
Άλλωστε το ένα χαρακτηριστικό είναι προϋπόθεση του άλλου…
Το μακέτο που δίνει ραντεβού στις κάλτσες, θα ήταν μια ανάμνηση της διανοητικής γελοιότητας των δύο ανδρών, εάν δεν επισκιάζονταν από την οικονομική δολοφονία της χώρας…
Ακόμη και στον αδηφάγο Βενιζέλο ή στον ακροδεξιό Σαμαρά που πολιτεύτηκε με όρους τους 50, δύσκολα θα μπορούσε κανείς  να καταλογίσει έλλειμμα προσωπικότητας και πνευματική ένδεια…
Ο προχθεσινός διασυρμός Μητσοτάκη στη Βουλή, δεν σχετίζεται μόνο με την κοινότοπη παραδοχή ότι σε ένα ματς για τη διαπλοκή, είναι εκ προοιμίου χαμένος από τα αποδυτήρια.
Η κενότητα του πολιτικού του λόγου, η νηπιακή του σκέψη, (χωρίς όμως την αθωότητα του νηπίου) η ανυπέρβλητη ροπή του προς την ευτέλεια, ή ρητορική ψιλομορφωμένης κουτοπόνηρης Κατίνας που καμαρώνει μόνη της στον καθρέφτη, με το εμβληματικό χασκόγελο στο τέλος να τινάζει τη μπάνκα στον αέρα, τον κατατάσσουν στη σειρά των γραφικών πολιτικών καρτούν…
Και όλοι εμείς πρέπει τώρα να πιστέψουμε σώνει και καλά ότι ο Μητσοτάκης έχει ρεύμα, την ώρα που στη Ν.Δ. σκίζουν από απελπισία τα ρούχα τους και οι επικοινωνιολόγοι τα πτυχία τους…
Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει και την κρίσιμη παγίδα για την κυβέρνηση που θεωρεί – και με το δίκιο της – ότι σε κάθε αναμέτρηση στη Βουλή, ο Τσίπρας κλέβει εκκλησία.
Αν το σύνδρομο του εφησυχασμού κυριαρχήσει, και η έννοια του αντιπάλου περιοριστεί στον Μητσοτάκη, η αποκαμωμένη οικονομικά και αποπροσανατολισμένη ιδεολογικά κοινωνία, μπορεί να στείλει σπίτι του τον Κούλη, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο σε ποιόν «σωτήρα» θα ακουμπήσει…
Μετά τον Κυριάκο τι, είναι το ερώτημα και όχι απέναντι στον Κυριάκο ποιος…
altsantiri

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

Τα ψέματα της «συμφωνίας αλήθειας»



Τα πρώτα μέτρα που θα πάρει ο πρόεδρος της Ν.Δ. μόλις αναλάβει την πρωθυπουργία και περιλαμβάνονται στη συμφωνία του με τους πολίτες χωρίζονται πρακτικά σε τρία κομμάτια: τα μέτρα που είναι στο πεδίο των διακηρύξεων, τα άμεσα μέτρα και τα μέτρα που θα χρειαστούν δύο χρόνια για την εφαρμογή τους.
της Άντας Ψαρρά
Όπως δήλωσε ο ίδιος, η πολιτική του θα στηρίζεται σε ένα τρίγωνο με τη λειτουργία των τραπεζών στην μία κορυφή, τις μεταρρυθμίσεις (δημόσια διοίκηση και επενδύσεις/επιχειρηματικότητα) στην άλλη, ενώ στην τρίτη θα δοθεί «μεγαλύτερη έμφαση στον περιορισμό των δαπανών σε συνδυασμό με λελογισμένο περιορισμό των φόρων, διεύρυνση της φορολογικής βάσης, επιθετική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής κυρίως μέσω της διεύρυνσης των ηλεκτρονικών πληρωμών».
Ειδικά πάντως για τις τράπεζες ο τρόπος που είναι γνωστό ότι επέλεξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) των πολλών και αλόγιστων δανείων και «θαλασσοδανείων» ήταν οι συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις και η ασυλία των τραπεζικών στελεχών μέχρι που η τρόικα επέβαλε πλήρη (;) έλεγχο.
Είναι γνωστό ότι μόνο το κόμμα της Ν.Δ. έχει 200 εκατομμύρια σε «κόκκινα» δάνεια.

Τα μέτρα «αλήθειας» του πρωθυπουργού

● Τα «διακηρυκτικά» μέτρα της «συμφωνίας αλήθειας» κινούνται στο συνηθισμένο πεδίο της σημερινής προεκλογικής τακτικής: Κανείς δεν περισσεύει, ο Τσίπρας μάς κάνει φτωχότερους και ηττημένους, όχι στην παροχολογία, υπογραφή συμφωνίας με κάθε πολίτη, θα έχουμε κυβέρνηση των ικανών κ.λπ.
● Τα άμεσα μέτρα: Θα μειώσουμε το ειδικό τέλος της ΕΡΤ στο μισό, όλες οι προσπάθειες ακύρωσης σημαντικών μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία (από τον ΣΥΡΙΖΑ) θα αντιστραφούν, θα αυξήσουμε το όριο υπαγωγής σε ΦΠΑ από τις 10.000 στις 25.000, θα μειώσουμε τον ΦΠΑ στα αγροτικά από το 24% στο 13% και θα καταργήσουμε τον φόρο κατανάλωσης στο κρασί.
Προφανώς τα μέτρα αυτά πλην εκείνου για την ΕΡΤ και της Παιδείας (που έχουν συμβολική πολιτική σημασία) θα έχουν ήδη συμφωνηθεί με τους θεσμούς στις επαφές του Κ. Μητσοτάκη, έτσι ώστε να μη θεωρηθούν μονομερείς ενέργειες και να μη μείνουν αποκλειστικά στον χώρο των καλών προθέσεων.
● Τα μέτρα σε βάθος διετίας: Μειώνεται ο φορολογικός συντελεστής στα επιχειρηματικά κέρδη από 29% στο 20% μέσα σε δύο χρόνια, μειώνεται ο ΕΝΦΙΑ κατά 30% μέσα σε δύο χρόνια, δέσμευση για μείωση φόρων 1,9 δισ., όλοι οι πολίτες θα έχουν εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα.
● Στη συμφωνία αλήθειας δηλώνεται η πρόθεση να αξιοποιήσει το Δημόσιο καλύτερα το δυναμικό του με αξιολόγηση και κινητικότητα, όχι με απολύσεις.
● Τέλος, δεσμεύεται για κάτι που πρωτίστως αφορά τους δήμους και σε μεγάλο βαθμό ήδη ισχύει, ότι δηλαδή κανένα παιδί δεν θα βρεθεί χωρίς θέση σε βρεφονηπιακό σταθμό.
Δεν διευκρινίζει εδώ αν αυτό θα ισχύει και για τα παιδιά προσφύγων και μεταναστών, αλλά ούτως ή άλλως το μεγάλο θέμα του προσφυγικού δεν αναφέρεται καν στη «συμφωνία αλήθειας», ίσως γιατί οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν αποτελούν έτσι κι αλλιώς μέρος του εκλογικού σώματος.

Τα αληθινά μέτρα του πρώην υπουργού

Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε τότε (όπως και τώρα) στις 30.12.2014: «Τα ζητήματα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης είχαν κλείσει εδώ και μήνες, διότι προτάξαμε μια ατζέντα ποιοτικών (!) μεταρρυθμίσεων και πείσαμε την τρόικα να αφήσουμε πίσω τους ποσοτικούς στόχους».
Πράγματι, στον τομέα των χιλιάδων αναγκαστικών απολύσεων παρά τις σφοδρές αντιδράσεις των υπό απόλυση/διαθεσιμότητα υπαλλήλων με τη βοήθεια και των επιστρατεύσεων απεργών, το «πρόγραμμα» είχε προχωρήσει.
Η αξιολόγηση διά χειρός Μητσοτάκη με τις αναγκαστικές ποσοστώσεις μοιραία βέβαια οδηγούσε σε απολύσεις, «υπήρχαν επιφυλάξεις για τον εκ των προτέρων καθορισμό ποσοστών για ικανούς και μη υπαλλήλους καθώς πρόκειται για αυθαίρετα ποσοστά και για μη επιστημονική προσέγγιση» (Θ. Πασχάλης 16.1.2016).
Στο ίδιο άρθρο ο Θ.Π. έγραφε ότι η συγκεκριμένη πολιτική του υπουργού οδηγούσε σε «κατάργηση στην ουσία του νόμου Ραγκούση για την αξιοκρατική επιλογή γενικών διευθυντών, διευθυντών και τμηματαρχών από Συμβούλια Επιλογής Προϊσταμένων υπό την εποπτεία του ΑΕΠ.
Η σειρά στη λίστα που προέκυψε με τους γενικούς διευθυντές έγινε κουρελόχαρτο και τοποθετήθηκαν με υπουργικές αποφάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη ημέτεροι καταπατώντας τη σειρά προτεραιότητας».
Επίσης από το φίλα προσκείμενο (σήμερα) στον αρχηγό της Ν.Δ. «Πρώτο Θέμα» (5.11.2013) αντιγράφουμε:
«Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, άνοιξε τον “χορό” των ιδιωτικοποιήσεων και έστειλε το μήνυμα για ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΕΥΑΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΕΛΒΟ και ΛΑΡΚΟ. Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγειλε συγχώνευση των συγκοινωνιακών φορέων ως προς το εταιρικό σχήμα, χωρίς να διευκρινίζει περισσότερα, αλλά φέρνοντας στη μνήμη όλων εποχές του 1992 και την κυβέρνηση του Κώστα Μητσοτάκη. Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ξέχασε τους διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ, τονίζοντας ότι όσοι δεν προχώρησαν στη συμπλήρωση των στοιχείων τους θα πρέπει να θεωρούν δεδομένο ότι θα τεθούν σε αυτοδίκαιη αργία».
Υπενθυμίζουμε ότι το 2013 πέρασε κατά πλειοψηφία η τροπολογία Μητσοτάκη που προέβλεπε την κατάργηση ή συγχώνευση δημόσιων οργανισμών με απλά προεδρικά διατάγματα.
Πολλές από τις μεγάλες απεργίες του 2013-2014 υπαλλήλων της δημοτικής αστυνομίας, σχολικών φυλάκων, διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ, καθαριστριών, γιατρών ΕΟΠΥΥ (κι ενώ συνεχιζόταν το μεγάλο πάρτι στον οργανισμό), υπαλλήλων και δημοσιογράφων της ΕΡΤ δεν είχαν αποτέλεσμα και οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν στον αέρα.
Οι απαιτήσεις της τρόικας και τα νούμερα των υπό αναγκαστική απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων ζάλιζαν ακόμα και τις προσκείμενες στην κυβέρνηση Σαμαρά εφημερίδες.
«Από πού θα φύγουν 12.500 υπάλληλοι», έγραφαν «Τα Νέα» στις 16.11.2013. κατονομάζοντας τις δεξαμενές «κινητικότητας» -Ταμεία, ΝΠΙΔ, δήμοι, Υγεία- και «Η τρόικα απαιτεί: Ομαδικές απολύσεις διά νόμου» («Τα Νέα», 6.3.2014).
Ενδιαφέρον έχει ότι (εκ των υστέρων φυσικά) το 2015 ο πρώην υπουργός Παιδείας Αν. Λοβέρδος είχε δηλώσει: «Η αντιπαράθεσή μου με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης ήταν εκτός ορίων για τις απολύσεις των εκπαιδευτικών που με πίεζε να κάνω και δεν έκανα καμία» (20.1.2015).
Παραμονές των εκλογών του 2015 με τροπολογία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέστειλε τις απολύσεις λίγες ώρες μετά τη διαφαινόμενη αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Με την ίδια τροπολογία αποδοχές που κρίθηκαν μη νόμιμες σε προϊσταμένους και διευθυντές των οποίων μετά η εκλογή ακυρώθηκε δεν αναζητούνται.
Επιχειρώντας να βάλει... τάξη στο Δημόσιο, είχε διορίσει στο γραφείο του 25 συμβούλους, ενώ στο διετές σχέδιο που είχε ανακοινώσει ο Κ. Μητσοτάκης τόνιζε: «Ο δημόσιος τομέας θα εξακολουθήσει και κατά τα επόμενα χρόνια να μειώνεται προς όφελος του ιδιωτικού».
Αυτή ήταν βέβαια μια άλλη συμφωνία αλήθειας!
efsyn

Αν ο Τσοχατζόπουλος πεθάνει στη φυλακή...



O Ακης Τσοχατζόπουλος ήταν μέρος μιας πολιτικής τάξης πού χρησιμοποίησε τον σοσιαλισμό και τoν "τρίτο δρόμο" για προσωπικό όφελος και αξιώματα. Διέβρωσε και κακοποίησε την μεταπολιτευτική στροφή και επιθυμία (μετά την πτώση της χούντας) για Κοινωνική Αναγέννηση και Αλλαγή και τις παραμόρφωσε σε θεσμό και αντίληψη για προσωπικό όφελος, βόλεμα και ατομικισμό.
Του Κάιν
Πίσω από την καταδίκη του ΄Ακη Τσοχατζόπουλου σε 25,5 χρόνια σκεπάσθηκε και απαλλάχθηκε πολιτικά και νομικά η ανευθυνότητα και διαφθορά των "συντρόφων" του στο ΠΑΣΟΚ πού απολαμβάνουν σήμερα τα "δώρα" της θητείας τους από το πάντρεμα του "σοσιαλισμού" με τον "πολιτισμό" της μίζας ,του ρουσφετιού και του πλουτισμού.
Η ποινή όμως της "συλλογικής ευθύνης" είναι φασισμός, γεμάτη αίμα και αδικίες.
Ο ΕΝΑΣ δεν θα αφήνεται μέχρι εξόντωσης στο κελί για τις αμαρτίες ΟΛΩΝ των άλλων και οι "αναμάρτητοι" μάλιστα να ρίχνουν και πέτρες σ΄ αυτόν τον μισοπεθαμένο ΕΝΑΝ....
Γι αυτό είμαι απέναντι στις επιλογές και την απάθεια ενός δικαστικού-πολιτικού συστήματος πού έχει απορρίψει αιτήσεις αποφυλάκισης ενός κρατουμένου (όποιος κι αν είναι αυτός,ο χειρότερος εγκληματίας....)πού στα 76του χρόνια η τσακισμένη υγεία του πρέπει να ανοίγει πόρτα στην ευαισθησία και όχι στην απαξίωση και στην βαρβαρότητα. Κανείς δεν έχει να πάρει "ευχαρίστηση" από την εξόντωση ενός βαριά άρρωστου κρατουμένου εκτός από τους οπαδούς του δόγματος του σαδισμού και της εκδίκησης.
Δεν θα συμπορευθώ με την "ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος" και δεν θα συμβαδίσω με κανένα "αγριεμένο πλήθος" που με κρεμάλες και εκτελέσεις στο Σύνταγμα και στο Γουδί νομίζει πως θα ξεπλύνει και θα εξαγνίσει την προσωπική του ευθύνη και συμμετοχή στο "όνειρο της "καλοπέρασης" του Εγώ.
Στην υπόθεση του Ακη Τσοχατζόπουλου έχουν ήδη γίνει εκ μέρους της εξουσίας συνεχείς παράνομες πράξεις στο όνομα της "συλλογικής ευθύνης". Η κόρη του Αρετή κρατήθηκε στις φυλακές 2,5 χρόνια αλλά κυρίως η γυναίκα του η Βίκυ Σταμάτη για 3,5 χρόνια (μέχρι την αποφυλακισή της το 2015 και μετά από 6 αρνητικές αιτήσεις) στάλθηκε μέχρι και στο ψυχιατρείο γιατί ήταν η στοχοποιημένη συντροφός του.
Και δεν ήταν τιμή για "όλους εμάς" η σιωπή μας 3,5 χρόνια για την παράνομη φυλάκισή της!
Δεν πρέπει να επιτραπεί στην φασιστική αντίληψη της "συλλογικής ευθύνης" να αποφασίζει παρά μόνο στον πολιτικό ορθολογισμό και το ηθικό της δικαιοσύνης.
΄Εστω (εγκληματικά)καθυστερημένα είναι ώρα ο Ακης Τσοχατζόπουλος να βγεί από την φυλακή για λόγους υγείας.΄Εχει συμπληρώσει τα 2/5 της ποινής του ,τηρεί τις προϋποθέσεις για την αποφυλάκιση ,δεν είναι "επικίνδυνος" για την χώρα . Δεν είναι ώρα για "λαϊκές τιμωρίες και δικαστήρια" δεν υπάρχει χώρος και για άλλο μίσος όταν ένας φυλακισμένος(ακόμα και ένας καταχραστής του δημοσίου χρήματος κατά το κατηγορητήριο) έχει γίνει σκιά του εαυτού του στις φυλακές και του ανοίγει την αγκαλιά ο θάνατος....
Αυτό το βασανιστήριο πού γίνεται στον Τσοχατζόπουλο,είναι το ίδιο πού γίνεται στον Σάββα Ξηρό.Και στις δύο υποθέσεις το βασανιστήριο της παραμονής στη φυλακή σε καταδικασμένους(για διαφορετικούς λόγους) που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα υγείας, πρέπει να σταματήσει.Η πολιτική της εκδίκησης,του ρεβανσισμού και της αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή (ακόμα και αυτών πού αδιαφορούσαν όσο ήταν στην κορυφή της εξουσίας για τις ζωές των άλλων...),είναι προθάλαμος μιας χειρότερης κοινωνίας πού φέρνει θύελλες που δεν θερίζονται!!!
koutipandoras

Η μεταφυσική της δραχμής



της Κατέ Καζάντη
Από καιρού εις καιρόν, παρέα με το Grexit, έρχεται στη δημόσια σφαίρα η συζήτηση για την πιθανότητα αλλαγής του ευρώ και της επαναφοράς της δραχμής. 
Η νομισματική πολιτική εργαλειοποιείται, για να χρησιμοποιηθεί ιδεολογικά και από τις δύο πολιτικές πλευρές: από τα δεξιά, από τις συστημικές γενικώς δυνάμεις, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα νοείται ως Αρμαγεδδών, απόλυτη καταστροφή, οπισθοχώρηση σε προηγούμενα στάδια της ιστορίας. Από τα δε αριστερά, δεν λογαριάζεται βεβαίως πύλη του Παραδείσου, προτείνεται όμως, χοντρικά, ως δίοδος, μοχλός επιστροφής στην εθνική κυριαρχία, αφού η απεξάρτηση από την επιτροπεία στην οικονομία θα αποκαταστήσει, επιπλέον, και πολιτικά και πολιτισμικά τραύματα.
Αλλά έτσι όπως διαμορφώθηκαν οι συνθήκες εμπέδωσης του καπιταλισμού, από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και μετά, η προοπτική της «Ευρώπης των λαών» θάφτηκε και η ελπίδα για πιθανούς μετασχηματισμούς μετατοπίστηκε στη σφαίρα της ουτοπίας. Η δε ιστορική σύγκλιση, ο μεγάλος, ιδεολογικο-πολιτικός, συνασπισμός συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών φρόντισε να μετατρέψει σταδιακά σε κουρελόχαρτο κάθε κοινωνικό συμβόλαιο των από πάνω με τον κόσμο της εργασίας. Οι κυρίαρχες τάξεις έπαιζαν χωρίς πολιτικό αντίπαλο, η δε θεσμική αντιδημοκρατική διολίσθηση επήλθε ως φυσικό επόμενο.  Έτσι, η επανάπτωση στη νεοφασιστική, και σε άλλες, βαρβαρότητες ήταν ζήτημα χρόνου. Θα συνέβαιναν, είτε διαθέταμε το ενιαίο νόμισμα είτε όχι. Εντός της ζώνης του ευρώ εμπεδώθηκαν μεν οι κοινωνίες των ανισοτήτων, της εκπτώχευσης και της περιστολής των δικαιωμάτων, εκτός αυτής όμως τίποτε διαφορετικό, αναπτυξιακό ή άλλο, συνέβη.
Είναι γεγονός πως η, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο βίαιη, προλεταριοποίηση του Ευρωπαίου πολίτη είναι απολύτως συνδεδεμένη με τις «ντιρεκτίβες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της οικονομικής – νομισματικής πολιτικής που ασκεί. Ετούτη φυσικά θα άλλαζε με τη μεγάλη σχάση και το διαμελισμό εις τα εξ ων συνετέθη, πόσο όμως υπέρ των λαών; Οι οικονομικές ελίτ, δίχως ταξικές συγκρούσεις, υφίστανται μεν προσωρινά δημιουργικές, τύπου Σουμπέτερ, καταστροφές, επιστρέφουν όμως δριμύτερες. Οι νομισματικές μεταλλάξεις δεν είναι παρά κομμάτι της τελεολογίας του καπιταλισμού, ο οποίος για να συντριβεί, και όχι να συντρίβει, χρειάζεται –πάντα χρειαζόταν- δυναμικές διεθνείς συμμαχίες και αγώνες διαρκείας.
«…Το σπάσιμο από τη διεθνιστική θέση, πάντα και απαρέγκλιτα, οδηγεί στον εθνικό μεσσιανισμό, δηλαδή, στο να αποδίδει κανείς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ανωτερότητας και ποιότητας στη δική του χώρα, τα οποία, υποτίθεται, της επιτρέπουν να παίζει έναν ρόλο πού δεν μπορούν να παίξουν άλλες χώρες…». Η αποστροφή του Τρότσκι («Διαρκής Επανάσταση») ταιριάζει γάντι στα αποσχιστικά από την Ε.Ε. και το νόμισμά της ιδεολογικά ρεύματα που αναπτύσσονται, κυρίως από τα κάτω, σε πολλές χώρες. Όταν όμως η διαχείριση της ανεργίας και της φτώχειας αντικαθιστά τη μόνιμη δουλειά και τις κρατικές παροχές σε υγεία – παιδεία, δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί η επιστροφή στην αυτοαναφορικότητα.
Η διατύπωση, έτσι, της επιστροφής σε εθνικά νομίσματα, ως απαρχή για την ανάπτυξη, ή τη μετάβαση στο σοσιαλισμό, μοιάζει να λησμονεί πως οι παραγωγικές δυνάμεις του καπιταλισμού, δεν μπορούν, εδώ ένα δυο αιώνες, να συμβιβαστούν με τα πλαίσια του  εθνικού κράτους. Θα αναζητούν μονίμως ζωτικό χώρο για να σωρεύουν, δια της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, υπερκέρδη και θα συντρίβουν όποιον αντιστέκεται. Με δραχμή, ευρώ, ρούβλι ή στερλίνα, παραμένει αδιάφορο. Στόχος είναι να συντριβούν οι αντιδρώντες, πράγμα που ο υπαρκτός καπιταλισμός του καιρού μας, προτού καταπέσει από τις αντιφάσεις του, αν καταπέσει, είναι ικανός να το κάνει.
Για να διατυπώσεις, βέβαια, αντιπαράδειγμα στον καπιταλισμό είναι δύσκολη υπόθεση. Η μετάβαση στο σοσιαλισμό «ξεδιπλώνεται στη διεθνή αρένα, ολοκληρώνεται στην παγκόσμια αρένα», περνά μέσα από παλινωδίες και πολιτικούς συμβιβασμούς, μπορεί όμως να νοηθεί μόνο στη βάση των ταξικών αγώνων, σε εθνική και διεθνή κλίμακα. Όσο δε επιτακτικό κι αν είναι να συντελεστεί τώρα, παίρνει χρόνο. Η ιδεολογικοποίηση των εργαλείων, όπως το νόμισμα, δεν είναι παρά μια μορφή εικονολατρείας, που, ενίοτε, συσκοτίζει τον τελικό σκοπό.  Και τούτο βέβαια αφορά και το ευρώ, έτσι όπως το επικαλείται η νεοδεξιά του ακραίου κέντρου.
http://www.artinews.gr/

«Αδιαφορούσαν για τους νόμους»

«Ο δήμαρχος είναι ο κύριος διατάκτης».
του Νίκου Φωτόπουλου
«Ο δήμαρχος είναι ο κύριος διατάκτης». Για άλλη μια φορά με την κατάθεσή της η οικονομική επιθεωρήτρια Αναστασία Τσεμπερά «καίει» τον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλο για τη δεύτερη μεγάλη υπόθεση απώλειας χρημάτων από τα δημοτικά ταμεία, αυτήν της παγίας προκαταβολής, που ζημίωσε τον δήμο με ακόμη 1,2 εκατομμύρια ευρώ.
Σαφής και ξεκάθαρη ήταν η επιθεωρήτρια του υπουργείου Οικονομικών την πρώτη μέρα της κατάθεσής της ενώπιον του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, σχετικά με την κατανομή ευθυνών για τις οποίες επιμόνως ρωτήθηκε από την έδρα του δικαστηρίου.
Απαντώντας στο ερώτημα για το αν οι αντιδήμαρχοι οικονομικών της διοίκησης Παπαγεωργόπουλου, τρεις εκ των οποίων είναι κατηγορούμενοι στην υπόθεση της παγίας, είχαν την αποκλειστική ευθύνη των ελέγχων και των υπογραφών, η κυρία Τσεμπερά τόνισε ότι σύμφωνα με τον νόμο «ο δήμαρχος είναι ο κύριος διατάκτης» και παρότι παρέχει δικαιώματα και αρμοδιότητες στους αντιδημάρχους, αυτός φέρει σε κάθε περίπτωση την τελική ευθύνη.
Μεταφέροντας στο δικαστήριο τα όσα διαπίστωσε από την εξονυχιστική έρευνα στα οικονομικά του Δήμου Θεσσαλονίκης αναφορικά με τη διαχείριση της παγίας προκαταβολής, έκανε λόγο για «δαιδαλώδεις διαδικασίες» και υιοθέτηση «τεχνασμάτων» που αποσκοπούσαν στη μη εφαρμογή του νόμου.
«Είχαν παραγκωνιστεί οι νόμοι και αδιαφορούσαν για την εφαρμογή τους. Το ρευστό πήγαινε όπου ήθελε, όχι όπου όριζε ο νόμος», κατέθεσε, παρατηρώντας ότι βρήκε δαπάνες ακόμη κι από διόδια και... ταχυφαγεία που καλύφθηκαν από το ταμείο της παγίας!

Χωρίς λογαριασμούς

Επισήμανε, μάλιστα, την υποχρέωση του πρώην δημάρχου να παρακολουθεί κάθε μήνα την κίνηση του ταμείου, τονίζοντας ότι κατά την έρευνά της δεν βρήκε κανέναν μηνιαίο λογαριασμό που να αποτυπώνει την κίνηση της παγίας.
Η δίκη διεκόπη για να συνεχιστεί σήμερα, με την κυρία Τσεμπερά να συνεχίζει την κατάθεσή της.
Υπενθυμίζεται ότι στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθονται συνολικά 16 άτομα και η βασική κατηγορία που τους αποδίδεται είναι αυτή της απιστίας στην υπηρεσία.
Εκτός από τον πρώην δήμαρχο, για την υπόθεση κατηγορούνται ο άλλοτε γενικός γραμματέας Μιχάλης Λεμούσιας, τρεις πρώην αντιδήμαρχοι Οικονομικών και 11 υπάλληλοι οικονομικών υπηρεσιών του δήμου.
efsyn

Το ψάρωμα του Ψινάκη



Όταν ο Μαραθώνιος κάνει μαλλιοκούβαρα τον Μαραθώνα

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Είναι κάτι παροιμίες τρε μπανάλ, που ντρέπεσαι να τις ξεστομίσεις. Κι από την άλλη έχουν τόσο μα τόσο δίκιο, που δεν υπάρχει κι άλλος τρόπος να εκφρασθείς σε κάποιες μάλλον ιδιαίτερες καταστάσεις. Βλέπε την περίπτωση με τον Ηλία Ψινάκη και την Δημαρχία του Μαραθώνα και την διοργάνωση του οριτζινάλ Μαραθωνίου, που ξεκίνησε ως υπέρλαμπρο στόρι φουλ κουδούνια και φιόγκους και πυροτεχνήματα και κατέληξε σε ένα μαλλιοτράβηγμα άνευ προηγουμένου. Με χθεσινή ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου εναντίον του Δημάρχου. Κι εδώ είναι που μπαίνει η παροιμία η μπανάλ, αλλά απολύτως αληθινή: Είδανε το τυρί, αλλά δεν είδανε τη φάκα!..
Κάθομαι και διαβάζω το ρεπορτάζ:
Από το Μάιο του 2015, ο Ηλίας Ψινάκης έχει συστήσει μια Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Ίδρυμα Μαραθώνα» (“Marathon Foundation”), πρόεδρος της οποίας είναι ο ίδιος, μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου έχουν υπάρξει κατά καιρούς μόνο συγγενικά και φιλικά του πρόσωπα και ως έδρα της εταιρίας δηλώνεται το σπίτι του Δημάρχου Μαραθώνα.
Παρά το γεγονός ότι ο Ηλίας Ψινάκης γνωστοποιεί προς πάσα κατεύθυνση ότι η συγκεκριμένη εταιρία συστήθηκε με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα (“την έφτιαξα για να παρακάμψω τις δυσκολίες του Δημοσίου”, δήλωσε χαρακτηριστικά), αρνείται πεισματικά εδώ και ένα χρόνο να παρουσιάσει στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης οποιοδήποτε στοιχείο για τη λειτουργία της.
Ως εκ τούτου, το Δημοτικό Συμβούλιο Μαραθώνα, με απόλυτη ομοφωνία και ψήφους 33-0, κάλεσε χθες τον Ηλία Ψινάκη αφενός να αφαιρέσει το όνομα «Μαραθώνας» από την επωνυμία της εταιρίας του και αφετέρου να δημοσιοποιήσει όλα τα οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας του. Επίσης ενημέρωσε πρεσβείες, δημόσιους φορείς, ιδρύματα ότι η εταιρεία “Marathon Foundation” δεν έχει καμία σχέση με τον Δήμο Μαραθώνα και ότι πρέπει να της κόψουνε τις δωρεές.
Όπου βεβαίως τα πήρε κρανίο ο Δήμαρχος και απείλησε ότι θα μηνύσει το Δημοτικό Συμβούλιο και είπε και το καταπληκτικό: «Τη δική μου εταιρία θα τη διοικώ όπως το θέλω εγώ, θα της δίνω ότι όνομα γουστάρω, και όποιος θέλει να την ελέγξει ας πάει στον εισαγγελέα». Υποθέτω ότι θα πρόσθεσε και τα δικά του τα «νόστιμα» για τις «κουλές» και τις «τρελές» και όλα τα υπόλοιπα που τον κάνανε τηλεοπτικό αστέρα και συνώνυμο της ελληνική αλεγρίας. Όπως τον Αύγουστο του 2015 ένα πράγμα, όταν δεν του παραχώρησε το ΚΑΣ τον Τύμβο του Μαραθώνα για συναυλία και έσπευσε να χαρακτηρίσει τα μέλη του «καμιά 15αριά ξινές, οπισθοδρομικές και ανοργασμικές»…

Αλλά αυτός είναι ο Ψινάκης παιδιά, τι περιμένατε. Τα έφερε τα σελέμπριτις μία, τα έφερε τα σελέμπρις δύο, τα είδατε από κοντά και χαρήκατε, βγάλατε και καναδυο σέλφις να δείχνετε στη γειτόνισσα να πρασινίζει από τη ζήλεια, τι άλλο θέλατε δηλαδή; Να σας κάνει και συνεταίρους στο μεγαλεπήβολο σχέδιό του; Τη θεωρία του ρηγκανισμού, το trickle down, δεν το είχατε ακούσει ποτέ; Πρώτα θα φάνε οι πλούσιοι κι ό,τι περισσέψει απ’ το τραπέζι θα πέσει στο πάτωμα για να μασουλήσουν και οι φτωχοί.
Προσοχή, δεν κατηγορώ τον Ψινάκη για κανένα αδίκημα! Αυτό μας έλειπε τώρα, να παριστάνουμε τους εισαγγελείς. Στο κάτω κάτω της γραφής, τα συγκεκριμένα θέματα αφορούν στους δημότες του και στο Δημοτικό Συμβούλιο του Μαραθώνος. Αλλά ρε παιδιά, κοντεύει τρία χρόνια Δήμαρχος ο κύριος Ηλίας, τώρα θυμηθήκατε ότι η εταιρεία του είναι ιδιωτική και δεν δίνει λογαριασμό πουθενά; Τώρα σας φανερώθηκε; Τόσον καιρό όλα ήταν ρόδινα και τώρα γίνανε όλα ρόιδο; Άδικο έχει ύστερα να ρωτάει η παροιμία, αν είδατε μόνο το τυρί και αγνοήσατε τη φάκα; Αλλά η αλήθεια είναι ότι η χλίδα τυφλώνει…

newpost-zoornalistas

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2017

Μάλλον λάθος θυμόμαστε…


Βασίλης Πάικος

του Βασίλη Πάικου
Μάλιστα, τ’ ακούσαμε κι αυτό. Ότι διαπλοκή δεν υπήρξε πριν από το 2015, ποτέ και πουθενά. Κι ότι αν σήμερα υπάρχει, αυτή δημιουργήθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, από το χέρι του ΣΥΡΙΖΑ…
Πρόκειται για την άποψη της ΝΔ, όπως διατυπώθηκε μετά το τέλος των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, και την δημοσιοποίηση του πορίσματός της. Ότι, λέει, η ίδια η Εξεταστική απέδειξε πως όλ’ αυτά που συνέβησαν με τη δανειοδότηση (την όσο έκνομη) κομμάτων και ΜΜΕ, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το φαινόμενο της διαπλοκής. Η οποία διαπλοκή, στο κάτω-κάτω, δεν υπήρξε ποτέ. Τόσο απλά. Κι όλ’ αυτά, προφανώς, στο πλαίσιο της «Συμφωνίας της Αλήθειας» του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον ελληνικό λαό…
Φαίνεται λοιπόν πως όλοι εμείς, οι πολίτες αυτής της Χώρας, λάθος πιστεύαμε και λάθος θυμόμαστε τόσα χρόνια. Και πως, εντέλει, κάπου μπάζει η λογική και η νοημοσύνη μας, αλλά και η μνήμη μας.
Και πως επιτέλους, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε επειγόντως.
-Μάλλον λάθος θυμόμαστε, λοιπόν, πως ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υποστήριζε ότι ήταν η διαπλοκή η οποία –διά χειρός Αντώνη Σαμαρά- έριξε την Κυβέρνησή του το 1993.
-Μάλλον λάθος θυμόμαστε πως ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε μιλήσει το 2004 για τους «νταβατζήδες» που αλωνίζουν και διαφεντεύουν τη Χώρα. Εκτός κι αν πίστευε πως οι περί ων ο λόγος «νταβατζήδες» από μόνοι τους ξεφύτρωσαν, από το πουθενά. Δίχως πολιτική κάλυψη και συνδρομή. Οπότε διαπλοκή μηδέν.
-Μάλλον λάθος θυμόμαστε πως ο Κώστας Καραμανλής είχε χαρακτηρίσει τον Κώστα Σημίτη «αρχιερέα της διαπλοκής». Όλως αδίκως ασφαλώς, και εντελώς άκομψα. Αλλ’ αφού διαπλοκή δεν υπήρχε, από πού κι ως που να έχει και «αρχιερέα»;
-Μάλλον λάθος θυμόμαστε ότι επί Κώστα Καραμανλή επιχειρήθηκε να περιοριστεί και να ελεγχθεί η ισχύς των λεγόμενων εξωθεσμικών κέντρων εξουσίας. Δια της εισαγωγής της περί «βασικού μετόχου» συνταγματικής ρήτρας. Με άτσαλο και ανεπεξέργαστο τρόπο βεβαίως, έτσι ώστε τα σχετικά κατέπεσαν. Η πρόθεση ωστόσο υπήρξε, και η απόπειρα έγινε. Ή μήπως δεν θυμόμαστε καλά;
-Μάλλον λάθος θυμόμαστε ότι εκεί στα 1988-89 ζήσαμε την επιτομή της διαπλοκής, με το σκάνδαλο Κοσκωτά. Όταν τράπεζες, ΜΜΕ και πολιτική εξουσία έγιναν ένα κουβάρι. Το οποίο κουβάρι εκλήθη να το λύσει το Ειδικό Δικαστήριο. Και το έλυσε με τον τρόπο του.
-Και μάλλον λάθος καταλάβαμε, από την εξέλιξη των εργασιών και από το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής για τη δανειοδότηση πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ, ότι αποκαλύφθηκε περίτρανα η «τριγωνική διαπλοκή». Εκτός κι αν δεχτούμε πως οι τράπεζες έδιναν αφειδώς τα δάνεια με τις εγγυήσεις «του αέρα», και δίχως να εξυπηρετούνται τα προηγούμενα δάνεια, χωρίς καμιά απολύτως πολιτική παρέμβαση. Από την καλή τους την καρδιά.
-Ναι, μάλλον λάθος θυμόμαστε, και λάθος καταλάβαμε. Είναι ζήτημα νοημοσύνης τελικά…
Ώστε όλα από το 2015;
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ισχυρισμό της ΝΔ και των «παρακολουθημάτων» της, πως είναι εκείνος που επιχειρεί, στις μέρες μας, να οργανώσει τη δική του διαπλοκή, εντάξει, ας περιμένουμε να το διαπιστώσουμε, να το δούμε με τα μάτια μας. Και αφού το δούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Να ρίξουμε και το ανάθεμα, αν χρειάζεται.
Για την ώρα πάντως, από τα δεδομένα που υπάρχουν στη διάθεσή μας προκύπτει ότι:
-Επί ΣΥΡΙΖΑ στήθηκε η Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνηση της έκνομης δανειοδότησης κομμάτων και ΜΜΕ, ως παράγωγο της «τριγωνικής διαπλοκής» του τραπεζικού συστήματος, των ΜΜΕ και του πολιτικού προσωπικού της Χώρας.
-Επί ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διαγωνισμός για την αδειοδότηση των καναλιών, και για την καταβολή του οφειλομένου τιμήματος για τη χρήση των συχνοτήτων.
-Επί ΣΥΡΙΖΑ αποκλείσθηκε από τη συμμετοχή στον ως άνω διαγωνισμό, ως μη πληρών τους τεθέντες όρους, ο επίδοξος καναλάρχης, ο φερόμενος ως εκλεκτός της Κυβέρνησης, ως η ατμομηχανή της «νέας, της συριζέικης διαπλοκής».
-Επί ΣΥΡΙΖΑ οι διάφοροι ισχυροί του τόπου (οι κατά Καραμανλή νταβατζήδες) περνούν ένας-ένας από το Ταμείο ή από τον εισαγγελέα «δι υπόθεσίν τους».
-Επί ΣΥΡΙΖΑ κατέπεσε με πάταγο (μέσα σε μόλις δυο εβδομάδες), το δηλητηριώδες σενάριο σύμφωνα με το οποίο η υπόθεση Ψυχάρη-Μουλόπουλου υπήρξε προϊόν συναλλαγής του Τσίπρα με το αφεντικό του ΔΟΛ. Με στόχο την επί το κυβερνητικότερο αλλαγή γραμμής των μέσων του συγκροτήματος, και με αντάλλαγμα τη διάσωσή του. Δεδομένου ότι ούτε αλλαγή γραμμής, στο ελάχιστο, παρατηρήθηκε, και απ’ ό,τι δείχνουν οι εξελίξεις, ο Τσίπρας δεν μερίμνησε και τόσο για τη διάσωση του ομίλου.
-Αυτά είναι τα δεδομένα που υπάρχουν για την ώρα, αυτά ξέρουμε, μ’ αυτά πορευόμαστε. Για το μέλλον ποιος μπορεί να πει, ποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά, ποιος παίρνει όρκο; Άλλωστε θα μας τα δείξει όλα η ζωή…
http://www.athina984.gr/

Οταν τα βουβάλια τσακώνονται...


Συνεδρίαση του Eurogroup με τη συμμετοχή του Πόλ Τόμσεν και της Ντάλια Βελκουλέσκου

Συντάκτης: Τάσος Παππάς
Κι εκεί που είχα αρχίσει να πιστεύω τους διάφορους έγκυρους αναλυτές του διεθνών ΜΜΕ και τους εγχώριους καλά πληροφορημένους διαύλους της ενημέρωσης, ότι οι δανειστές είναι μία φωνή, μία γροθιά και ζητούν τα ίδια πράγματα από την Ελλάδα, ήρθαν δύο γεγονότα που με κλόνισαν.
Από τη μία έχουμε τη νέα έκθεση του ΔΝΤ (τα αξίζουν τα λεφτά τους οι συντάκτες εμπειρογνώμονες, αφού γράφουν αράδα εκθέσεις, ασχέτως αν σπανίως πέφτουν μέσα στις προβλέψεις τους), η οποία μας λέει ότι το ελληνικό χρέος είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο, ακόμη κι αν παραμείνουν τα πλεονάσματα στο υψηλό επίπεδο που απαιτεί το πρόγραμμα.
Αφήνω ασχολίαστη την αναφορά ότι το Ταμείο είναι κατά της λιτότητας (γελάνε και οι πέτρες), όπως επίσης και την αυτοκριτική τοποθέτηση ότι τα προηγούμενα προγράμματα δεν ήταν κοινωνικά δίκαια (και τι κάνατε για να τα διορθώσετε;).
Η αιχμή για τους Ευρωπαίους είναι προφανής. Πρέπει να είσαι είτε βλαξ είτε φανατικός είτε υπάλληλος του Σόιμπλε για να μην το αντιλαμβάνεσαι.
Εκτός αν είσαι και τα τρία στη συσκευασία του ενός, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.
Από την άλλη, έχουμε την απάντηση του ESM, δηλαδή της Γερμανίας με κοινοτικό μανδύα, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, αφού το ελληνικό χρέος είναι απολύτως διαχειρίσιμο εφόσον βεβαίως οι μεταρρυθμίσεις εφαρμοστούν πλήρως.
Επισημαίνει μάλιστα το ESM, με ενόχληση που δεν κρύβεται, ότι οι αιτιάσεις του ΔΝΤ είναι κινδυνολογικές. Βαριά μπηχτή.
Μοιάζει αυτό με κοινή γραμμή των θεσμών, όπως μας έλεγαν και συνεχίζουν να μας λένε κόμματα της αντιπολίτευσης και οι ιμάντες τους στην ενημέρωση και στις οικονομικές ελίτ;
Οση φαντασία κι αν διαθέτεις, όσο πρόθυμος κι αν δηλώνεις για να προσφέρεις τη στήριξή σου στους δανειστές, δεν μπορείς να μην εντοπίσεις τη μεγάλη απόκλιση. Κραυγάζει.
Το ΔΝΤ και το Βερολίνο δεν έχουν την ίδια άποψη για το ελληνικό πρόβλημα.
Αν οδηγηθείς σ’ αυτό το αυτονόητο συμπέρασμα, τότε οφείλεις να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα: να παραδεχτείς ότι για την καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης τη βασική ευθύνη δεν τη φέρει η κυβέρνηση, αλλά οι δανειστές, οι οποίοι δυσκολεύονται να καταλήξουν σε κοινή θέση.
Ετσι δημιουργείται η εντύπωση (όχι η βεβαιότητα, γιατί μ’ αυτούς ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, άλλωστε είναι μανούλες στο μανιπουλάρισμα) ότι το ΔΝΤ ψάχνει τρόπους να αποχωρήσει και το Βερολίνο, για να δικαιολογήσει στους Γερμανούς πολίτες τη μη εμπλοκή του Ταμείου στο πρόγραμμα, κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση ότι αρνείται να ψηφίσει από τώρα τα επώδυνα μέτρα που θα λάβει το 2019, αν χρειαστεί, όπως απαιτεί το ΔΝΤ.
Και μέσα σ’ αυτό το κλίμα χαμηλής έντασης έσκασε η είδηση ότι η Κομισιόν και η ΕΚΤ σχεδιάζουν ένα είδος ευρωομολόγου, κίνηση που προκάλεσε ακαριαία την οργισμένη αντίδραση του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών.
Κι άλλη ασυμφωνία χαρακτήρων στον ορίζοντα. Αγαπημένη οικογένεια δεν τη λες...
EFSYN

Οι δέκα μέρες που τρόμαξαν τον κόσμο



"Ήταν αρκετό λοιπόν το πρώτο δεκαήμερο της εξουσίας ενός ανθρώπου που δρα με την ίδια επίφοβη και επικίνδυνη απλοϊκότητα ή πνευματική γύμνια είτε σαν επικεφαλής ενός ριάλιτι είτε σαν επικεφαλής μιας παντοδύναμης χώρας για να γίνουν παγκοσμίως αντιληπτά ο τόνος, ο τρόπος και το ήθος της διακυβέρνησής του".

του Παντελή Μπουκάλα
Συνήθως, αν όχι πάντα, χρειάζεται να περάσουν οι εκατό πρώτες ημέρες της θητείας ενός νέου προέδρου ή πρωθυπουργού για να θεωρηθεί επαρκές το δείγμα και σαφώς αποκαλυπτικό των προθέσεών του. Στην περίπτωση του 45ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, όλα γίνονται πολύ πιο γρήγορα. Θα ’λεγε κανείς ότι γίνονται σχεδόν με ταχύτητα Ιντερνετ, στο οποίο άλλωστε (και συγκεκριμένα στο Twitter, που φαίνεται αίφνης κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του) κωδικοποιεί τις λεπτές του σκέψεις και τις ανακοινώνει στο μάλλον εμβρόντητο κοινό, οικουμενικό βεβαίως και όχι αποκλειστικά αμερικανικό. Ηταν αρκετό λοιπόν το πρώτο δεκαήμερο της εξουσίας ενός ανθρώπου που δρα με την ίδια επίφοβη και επικίνδυνη απλοϊκότητα ή πνευματική γύμνια είτε σαν επικεφαλής ενός ριάλιτι είτε σαν επικεφαλής μιας παντοδύναμης χώρας για να γίνουν παγκοσμίως αντιληπτά ο τόνος, ο τρόπος και το ήθος της διακυβέρνησής του.

Το διάταγμα με το οποίο απαγορεύει την είσοδο στις ΗΠΑ Σύρων προσφύγων αλλά και πολιτών από άλλες έξι χώρες της Ασίας και της Αφρικής, κατά βάση μουσουλμανικές, φανέρωσε καθαρότερα και από την εμμονή του να χτίσει τείχος στα σύνορα με το Μεξικό (και μάλιστα με έξοδο των Μεξικανών) προς τα πού θέλει να κινήσει –ή να λακτίσει– τον πλανήτη: προς τον «πολιτισμό» της ανευθυνότητας (υποστηρίζουμε παντού τα συμφέροντά μας, ακόμα και διά των όπλων, αδιαφορούμε όμως για τις βαριές συνέπειες της πολεμικής πολιτικής μας στον τοπικό πληθυσμό), της μισαλλοδοξίας, του εθνικιστικού απομονωτισμού και της μηδενικής αλληλεγγύης (και μάλιστα εν ονόματι του χριστιανισμού). Οσα όρια είχε θέσει ο Μπαράκ Ομπάμα, από τον αριθμό των αποδεκτών προσφύγων έως τα ποσοστά των ρύπων που αντιβαίνουν στο Πρωτόκολλο του Παρισιού, όλα σαρώνονται. Μαζί και η στοιχειώδης έγνοια για την υγειονομική κάλυψη των ανασφάλιστων.

Ετσι εξηγείται γιατί απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ δεν βρίσκονται ήδη από τις πρώτες μέρες του μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, διασημότητες του καλλιτεχνικού κόσμου και οργανώσεις μαύρων, αλλά και δικαστικοί (όσοι ακύρωσαν την ισχύ του διατάγματός του), πολιτικοί του ίδιου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ξένοι ηγέτες (του Καναδά λ.χ., του Μεξικού, της Ευρώπης, όχι όλης βέβαια), καθώς και ολοένα περισσότεροι «ανώνυμοι» συμπατριώτες του. Εκλεγμένος είναι φυσικά ο νέος πρόεδρος, αν και η υστέρησή του κατά περίπου 3.000.000 ψήφους από τη Χίλαρι Κλίντον οδήγησε τη φιλαυτία του σε μια επιπλέον εμμονή, ότι το εκλογικό αποτέλεσμα νοθεύτηκε εις βάρος του. Και βεβαίως είχε προειδοποιήσει προς τα πού θα πορευτεί. Δεν ηγείται, ωστόσο, μιας περιφερειακής και περιτειχισμένης χώρας που η στάση της δεν επηρεάζει το παγκόσμιο γίγνεσθαι και τη μοίρα τόσων και τόσων λαών και κρατών ξεχωριστά. Ο πολιτισμός τού «λόγον διδόναι» αφορά οποιονδήποτε πολιτικό. Και πολύ περισσότερο έναν πλανητάρχη, που, είτε μιλάει είτε «γράφει» είτε δρα, μας τρομάζει το ίδιο.

καθημερινή

Oταν το «βάλε πλάτη» έγινε η ιστορία της ζωής μας...



της Μαρίας Δεδούση
Κάποτε, προ κρίσης, ο τότε εργοδότης μου με φώναξε και μου ζήτησε να βάλω πλάτη ώστε οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν να δουλεύουν παρά τις σημαντικές πλέον και συνεχιζόμενες καθυστερήσεις των πληρωμών, οι οποίες οφείλονταν σε διάφορους παράγοντες. 
Ήταν αλλιώς η φάση τότε, δεν κράταγες εύκολα άνθρωπο απλήρωτο. Τζαρτζαριστήκαμε, δεν μ' άρεσε η ιδέα, για πολλούς και διάφορους λόγους που ήταν τόσο ιδεολογικοί, αλλά είχαν να κάνουν και με τη συγκεκριμένη περίπτωση και δεν είναι της παρούσης. Εκείνος, αυτονόητα, μου εξηγούσε τα περί δυσκολιών της εταιρείας, μπλα μπλα μπλα, να βοηθήσουμε, να στηρίξουμε, να, να, να...
Λογικά όλα, πιθανώς κι εγώ στη θέση του τα ίδια θα έλεγα. Και τότε, το θυμάμαι σαν να είναι τώρα, κάτι ξύπνησε μέσα μου, μάλλον ο Μαρξ, και του είπα αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν:.. Ξέρεις, τάδε μου, που σε συμπαθώ και σε εκτιμώ και πολύ -αλήθεια είναι αυτό-, ωραία όλα αυτά που μου λες, στα δύσκολα “μαζί", αλλά στα εύκολα, όταν η εταιρεία πήγαινε σφαίρα και έτρεχαν τα μύρια δεν θυμάμαι να τα μοιραστήκαμε.
Ξέρω, δεν ακούγεται ούτε συχνά ούτε καλά από “στέλεχος” αυτό. Μονο που τα “στελέχη" απλώς συνομιλούν με τον εργοδότη. Δεν πρέπει να αυταπατώνται ότι γίνονται εργοδότες...
Θύμωσε. Πολύ. Δεν με ξέρεις καλά, ρώτα να μάθεις, κάποιοι έγιναν πλούσιοι εδώ μέσα, και τέτοια. Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω για να μάθω. Ήξερα. Οι πάντες ήξεραν και ξέρουν. Φυσικά και έγιναν κάποιοι πλούσιοι εκεί μέσα, όπως και παντού μέσα. Ήταν εκείνοι που στα δύσκολα πηδούσαν πάντα πρώτοι (αν όχι εκ των προτέρων) από το πλοίο, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα. Γεγονός είναι, πάντως, ότι οι άλλοι, εκείνοι που κοιμόντουσαν πάντα στα γραφεία 24ωρα ολόκληρα είτε από καύλα για τη δουλειά, είτε από συνέπεια, δεν έγιναν ποτέ πλούσιοι. Ήταν οι αυτονόητοι, οι δεδομένοι, που δεν χρειάστηκε ποτέ να τους ανταμείψεις επιπλέον του μισθού τους για να συνεχίσουν. Το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Ακούω αντιρρήσεις; Μάλλον όχι.
Έκτοτε το “βάλε πλάτη” έγινε η ιστορία της ζωής μας. Τόση πλάτη ούτε ο Άτλας, φίλε, έγινε η πλάτη μας οροπέδιο ολόκληρο, να στηρίξουμε τις δουλειές μας, γιατί οι δουλειές μας μάς χρειάζονταν στην πορεία περισσότερο κι απ’ όσο τις χρειαζόμασταν εμείς. Τσακίστηκαν οι πλάτες από το πολύ βάρος, με το ζόρι στέκεσαι όρθιος πλέον, αλλά σπρώχνεις ακόμα. Συνήθισες κιόλας, θα σου φαινόταν και περίεργο να μην χρειάζεται να βάλεις πλάτη, να μην το παίρνεις προσωπικά, να μην κάνεις κάθε μέρα τη μία υπέρβαση μετά την άλλη. Θα σου φαινόταν περίεργο, επίσης, αν κάποιος εκτιμούσε τις υπερβάσεις και στο έδειχνε με οποιονδήποτε τρόπο πέρα από το να εξακολουθείς να έχεις δουλειά… Έστω και με ένα “ευχαριστώ”. Δεν θα σου πει κανείς ευχαριστώ όμως, διότι εδώ έχει επιτευχθεί το τέλειο: Δεν κάνεις πλέον εσύ χάρη, που σκοτώνεσαι, αλλά εκείνος που εξακολουθεί να σου παρέχει εργασία, άσχετο αν την πληρώνεσαι ή όχι.
Τίποτα παράξενο. Τα ίδια, άλλωστε, σου λέει και το κράτος: Βάλε πλάτη να με στηρίξεις γιατί τα σκάτωσα, ή γιατί τα σκάτωσαν οι άλλοι, ή γιατί σκατώθηκαν μόνα τους, λίγη σημασία έχει. Στο μεταξύ, όσο τα πράγματα σκατωνόντουσαν, κάποιοι έγιναν πλούσιοι, αλλά δεν ήσουν εσύ. Γιατί αν ήσουν δεν θα χρειαζόταν να βάλεις πλάτη πουθενά, ούτε και θα σ’ έκοφτε κιόλας.
Κι αν ένα ωραίο πρωί δεν θέλεις ή δεν μπορείς να βάλεις άλλη πλάτη και διεκδικήσεις το αυτονόητο, να πληρώνεσαι για τη δουλειά σου, ξέρωγω; Τότε είσαι κακός, απείθαρχος, ταραξίας, εχθρος της εταιρείας και -κυρίως- των εργαζομένων. Διότι αν δεν βάλεις πλάτη και απαιτήσεις να πληρώνεσαι, η εταιρεία θα κλείσει και οι άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά. Πρόσεξε: Χωρίς δουλειά, όχι χωρίς λεφτά, διότι χωρίς λεφτά μπορεί να έχουν μείνει έτσι κι αλλιώς. Αυτό είναι το διά ταύτα και όλα τα άλλα εγώ τα περνάω μπάι. Καταλήξαμε, πολλοί εξ ημών, να δουλεύουμε για να υπάρχουν δουλειές και όχι για να πληρωνόμαστε απαραίτητα απ’ αυτές. Και χωριστήκαμε σ’αυτούς που βάζουν πλάτη, επειδή μπορούν βασικά, ή επειδή φοβούνται, ή επειδή οτιδήποτε, και στους άλλους, που εξακολουθούν να απαιτούν να αμοίβονται με στοιχειώδη συνέπεια και αξιοπρέπεια για το έργο που προσφέρουν. Εχθροί μεταξύ μας.
Οι άνθρωποι στο ΔΟΛ, στο Mega, στο οπουδήποτε, όπως παντού, χωρίστηκαν κι αυτοί στα δύο κάποια στιγμή. Κάποιοι παραμυθιάστηκαν, κάποιοι φοβήθηκαν, κάποιοι παγιδεύτηκαν. Άλλοι απλώς δεν έδιναν δεκάρα γιατί ανήκαν στην κατηγορία "κάποιοι έγιναν πλούσιοι εδώ μέσα”.
Που είναι το σωστό και που το λάθος; Αυτονόητο είναι αυτό, ακόμα και στην πραγματικότητα στην οποία έχει χαθεί κάθε λογική και κάθε ορθολογισμός. Να μην χάνουμε τουλάχιστον τα δικά μας λογικά. Θα σου πει, βέβαια, ο άλλος, εσύ πήρες ρίσκο για να κάνεις δική σου επιχείρηση και να έχει ο κόσμος δουλειά; Τι μιλάς; Μιλάω γιατί δεν το πήρα και δεν έκανα. Αντιθετως έγινα ένας πολύ συνεπής εργαζόμενος, πιθανώς και ικανός, και κυρίως έγινα ένας άνθρωπος που ξέρει να τηρεί τις συμφωνίες του στο ακέραιο. Κάθε είδους. Και η σχέση υπαλλήλου-εργοδότη είναι απλώς μια συμφωνία: Κάνεις αυτό κι εγώ σε πληρώνω. Η πραγματικότητα στην οποία εσύ κάνεις 10Χαυτό κι εγώ παύω να σε πληρώνω είναι απλώς ΣΤΡΕΒΛΗ.
Αυτά, πάω να συνεχίσω κι εγώ τις υπερβάσεις μου κι αν έχω, μετά απ’αυτό το σεντονάκι, δουλειά και αύριο, εδώ θα μαστε να τα λέμε…

facebook-zoornalistas

H αβάσταχτη κενολογία του πραγματικού λαϊκισμού



του Κωστή Γιούργου
Οι λέξεις προδίδουν. Ο «λαϊκισμός», λέξη φορτισμένη εξ αρχής αρνητικά, προδίδει το αντίθετο εκείνου το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκει καταγγελτικά, δηλαδή την αφύπνιση του «λαού» απέναντι στη δημαγωγία.
Προδίδει βαθύτατη αποστροφή προς το «λαό», στην πιο απαξιωτική από τις εκδοχές της έννοιας «λαός»: Αυτή της μάζας των αδαών και ανεπίδεκτων παιδείας, πολιτικής και άλλης, του κοινωνικού πολτού των ανίκανων και αναρμόδιων να έχουν λόγο και ρόλο στα κοινά – των αναγκαστικά, ωστόσο, και ενοχλητικά παρόντων στον κόσμο του οποίου την ηγεμόνευση ασκεί αυτόκλητα η ελίτ των προικισμένων.
Η λέξη δεν είναι καινούρια. Στο λεξιλόγιο της κυρίαρχης οικονομικο-πολιτικής ελίτ αφυπνίστηκε όταν η κρίση άρχισε να παράγει πολιτικά αποτελέσματα, όταν η πολιτική της δομικής λιτότητας προκάλεσε «αυτοανάφλεκτα» την αμφισβήτησή της στο πολιτικό πεδίο. Στα καθ’ ημάς, είχε προηγηθεί, όπως καλά θυμόμαστε, η «θεωρία των δύο άκρων», στην οποία είχε καταφύγει το «πολιτικό κέντρο» εκπόρευσης της στοχευμένης φτωχοποίησης για να δυσφημίσει την κοινωνική δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση που το περικύκλωναν. Λεκτική απόδοση της «θεωρίας των δύο άκρων» είναι σήμερα ο «λαϊκισμός».
Καθώς στον ευρωπαϊκό ορίζοντα συσσωρεύονται τα σύννεφα της αβεβαιότητας, με ορατό τον κίνδυνο της ρήξης, με τις κάλπες στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία ανοιχτές, με την ανησυχητική έξαρση του ευρωσκεπτικισμού και την επαπειλούμενη έλευση μιας υπολογίσιμης ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο, στη Γηραιά Ήπειρο η αντιλαϊκιστική ρητορεία παρουσιάζει έξαρση, επικουρούμενη από τις ανησυχίες στις οποίες έχει εμβάλει την ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων η εκλογή Τραμπ.
Αμφισβητώντας τη δημοκρατική νομιμοποίηση
Η καταγγελία του «λαϊκισμού» έχει συγκεκριμένη στόχευση: Να συμπεριλάβει, συλλήβδην και αδιακρίτως, στην κατηγορία της ανυποληψίας τις πολιτικές και τους πολιτικούς που αμφισβητούν (ή «αμφισβητούν») την κυρίαρχη ευταξία. Αλλά και συγκεκριμένη εκπόρευση: την κυρίαρχη οικονομική και πολιτική ελίτ. Που για να συσκοτίσει τους λόγους οι οποίοι επιβάλλουν τη σαφή διάκριση ανάμεσα σε διαμετρικά αντίθετες πολιτικές επιδιώξεις, συγχέει πολύ διαφορετικά κριτήρια: Τον διαυγή πολιτικό λόγο με τη δημαγωγία, την ειλικρινή υπεράσπιση των πραγματικών θυμάτων της κρίσης με τις απατηλές υποσχέσεις, την τεκμηριωμένη καταγγελία των ωφελούμενων από την κρίση με τις απλουστευτικές πολιτικές προτάσεις, την άρνηση παραίτησης από την προσπάθεια με την προσκόλληση στους κυβερνητικούς θώκους. Η επιδίωξή τους δεν κρύβεται: Θέλουν να αμφισβητηθεί η ειλικρίνεια και η δημοκρατική νομιμοποίηση πολιτικών φαινομένων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κομμάτων και κινημάτων της αριστεράς που αντιμάχονται την κυρίαρχη λιτότητα, ταυτίζοντάς τα με τις εκφάνσεις της ακροδεξιάς στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία…
Αποκαλύπτονται, άθελά τους, ως αυτό που πραγματικά είναι: Εκπρόσωποι του γνήσιου λαϊκισμού. Που διεκδικούν το μονοπώλιο της εκπροσώπησης του «αληθινού λαού», ενός ιδεολογήματος το οποίο προσαρμόζουν στα εκάστοτε συμφέροντά τους. Ο πραγματικός λαϊκισμός, τον οποίο εκπροσωπούν, είναι διχαστικός. Απόδειξη ο κοινωνικός αυτοματισμός τον οποίο καλλιέργησαν συστηματικά στην Ελλάδα η «κυβέρνηση τεχνοκρατών» του κ. Παπαδήμου και η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αντιπαραθέτοντας την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.
Σε απόλυτη ευθυγράμμιση, ο κ. Μητσοτάκης, τότε που, προαλειφόμενος για πρόεδρος της ΝΔ, θέλησε να μειώσει τη σημασία της κατίσχυσης της Αριστεράς στις κάλπες της δημοκρατίας, είχε μιλήσει για «αδαή πλειοψηφία», δείχνοντας τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Διέπραξε ό,τι πιο επικίνδυνα λαϊκιστικό: Αντιπαρέθεσε το πολιτικό σώμα, διακρίνοντας ανάμεσα σε υπεύθυνους, συνετούς πολίτες, και σε αδαείς χειραγωγούμενους.
Ο «νέος πατριωτισμός»
Στην ίδια διχαστική αντιπαράθεση εξακολουθεί να στοιχηματίζει το πολιτικό του μέλλον και ως πρόεδρος της ΝΔ ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, καθώς η συμμόρφωσή του με τις επιταγές των δανειστών δεν του αφήνει άλλο περιθώριο κινήσεων. Ό,τι αποθησαυρίσει σε πολιτικό κεφάλαιο θα είναι από τη σύγκρουση με την κυβέρνηση της Αριστεράς και τον Αλέξη Τσίπρα. Απευθυνόμενος πρόσφατα στον ελληνισμό της διασποράς, εξέθεσε τον κορυφαίο λόγο για τον οποίο πρέπει να του ανατεθεί επειγόντως η διακυβέρνηση της χώρας: Την πάλη του κόμματός του «απέναντι στο λαϊκισμό που τα τελευταία χρόνια κυριάρχησε στην πατρίδα μας», στη «μάχη απέναντι στο λαϊκισμό και στο ψέμα», την οποία μάχη όρισε ως τον «νέο πατριωτισμό». Πατριωτισμός εναντίον αντιπατριωτισμού, λοιπόν. Αν αυτό δεν είναι η επιτομή του λαϊκισμού, τότε τι είναι;
Είναι, πιθανότατα, η κινδυνολογία. «Δυστυχώς δικαιωθήκαμε. Όσο καθυστερεί η διαπραγμάτευση, τόσο πιο δύσκολο είναι το κλείσιμο, το οποίο, ως φαίνεται, θα συνοδευτεί με περισσότερα μέτρα και επώδυνες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις», ήταν το πρώτο σχόλιο από το επιτελείο του κ. Μητσοτάκη για τα αποτελέσματα του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης. Η λέξη που προδίδει σ’ αυτή τη φράση είναι η λέξη «δυστυχώς» – τόσο χαιρέκακα υποκριτική στην προσπάθειά της να κρύψει τη λαχτάρα για μια ακόμη «αριστερή παρένθεση» κοντά στις τόσες διαψευσμένες.
Έπρεπε να αρκεστούν σε αυτό το σχόλιο. Δεν το έκαμαν. Όπως το συνηθίζει, ο κ. Μητσοτάκης βιάστηκε να γεμίσει με δικά του λόγια το κενό από την αναμονή των εξελίξεων, καταθέτοντας ως πιθανό σενάριο ο πρωθυπουργός «στο τέλος, ασθμαίνοντας, θα δεχθεί τα πάντα». Μη παραλείποντας, ευκαιρίας δοθείσης, το πληκτικό, και επίμονα λαϊκιστικό, επίμετρο: «αφού ένα πράγμα τον απασχολεί μόνο, η παραμονή του στην εξουσία. Με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσο. Ανεξαρτήτως κόστους. Ανεξαρτήτως επιπτώσεων για την ελληνική οικονομία». Χωρίς, ωστόσο, ο πρόεδρος της ΝΔ να αποκλείσει και το ενδεχόμενο της ηρωϊκής εξόδου του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, στο αδιέξοδο, όπως είπε, που έχει βρεθεί, μπορεί «να σκηνοθετήσει άλλη μια τεχνητή σύγκρουση και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, υψώνοντας για άλλη μια φορά το λάβαρο της αντίστασης και χτίζοντας νέα τεχνητά διλήμματα».
Δύο σχεδόν βεβαιότητες που αλληλοαναιρούνται, ισοδυναμούν με μια βέβαιη κενολογία – όταν δεν προδίδουν αβεβαιότητα για το επιθυμητό ή όχι των εκλογών. Ιδιάζον χαρακτηριστικό αυτό του λαϊκισμού εκδόσεως Κυριάκου Μητσοτάκη.
εποχή

Ένας κρεμασμένος μιλάει για σχοινί



Ο Γιάννης Βρούτσης κουνάει το δάχτυλο, θέλοντας να βγάλει και τ’ άλλο μάτι. Προφανώς, όχι το δικό του. Τον ενδιαφέρει μόνο αυτό που απέμεινε σε μισθωτούς και συνταξιούχους μετά το μεσοπρόθεσμο μνημονιακό φορτίο που εναπόθεσε στην πλάτη τους. Σοβαρός, μεστός και συνεργάσιμος, ιδίως όταν πρόκειται να συνδιαλλαγεί με τους πιστωτές.
του Άγγελου Προβολισιάνου
Ο Τομεάρχης Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Νέας Δημοκρατίας ισχυρίστηκε πρόσφατα πως ο συνδικαλιστικός νόμος και το απαράδεκτο -όπως ανέφερε- υπουργικό βέτο για τις ομαδικές απολύσεις θα κοστίσουν δις στη χώρα, αφού οι κυβερνητικές ιδεοληψίες κατά τη διαπραγμάτευση για τα εργασιακά παρακωλύουν την αξιολόγηση. 
Στο σχήμα ιεράρχησης του κ. Βρούτση, τα χρήματα προηγούνται έναντι των συνδικαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Το απέδειξε στην πράξη άλλωστε, όντας υπουργός. Δικαίωμά του, επίσης, να υπερασπίζεται συνειδητά το ΔΝΤ και όχι τους εργαζόμενους, ακόμα κι αν η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, που συστάθηκε από κοινού με τους δανειστές, «δεν βλέπει ανάγκη για αυστηρότερους κανόνες» αναφορικά με τον συνδικαλιστικό νόμο. Ο Γιάννης Βρούτσης, όμως, τις βλέπει.
Αυτοπροσδιορίζεται ως σκιώδης υπουργός Εργασίας, αλλά αρνείται να αποσαφηνίσει τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως προς την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ζήτημα - «αγκάθι» για το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης, με το Ταμείο να παραμένει αδιάλλακτο και τους ευρωπαίους εταίρους να κρατούν κλειστό το στόμα τους στο Χίλτον, παρά την υπονόμευση του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Βέβαια, υπάρχει εξήγηση για τη σιωπή του τομεάρχη. Ήταν ο υπουργός που τις κατάργησε το 2012.
Η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Ήθελε πείσμα και νεοφιλελεύθερο μεράκι. Ο Γιάννης Βρούτσης συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά. Οξυδερκής, ετοιμόλογος λαϊκιστής στα όρια του επιτρεπτού και νεοφιλελεύθερος. Πολύ νεοφιλελεύθερος για την ακρίβεια.
Ας πάμε όμως στα υπουργικά του πεπραγμένα. Ο τομεάρχης με το βαρύγδουπο τίτλο εφάρμοσε ένα πρωτοφανές -για τα ευρωπαϊκά χρονικά- μείγμα μέτρων, με κύριο στόχο τη μείωση του εργατικού κόστους. Η μνημονιακή ανταγωνιστικότητα στην αγορά εργασίας συντελέστηκε μέσα από ορδές ανέργων, με τους εργοδότες να βουτούν το χέρι στο πάρκινγκ των εξαθλιωμένων, πετώντας τους σε minijobs, ευέλικτες μορφές εργασίας ή στη σύγχρονη ανασφάλιστη δουλεία. Με χειρουργική ακρίβεια κατακερμάτισε το εργατικό δίκαιο και αποδιάρθρωσε τις εργασιακές σχέσεις, εξαϋλώνοντας τη συνδικαλιστική οντότητα, όποια κι αν ήταν. Ουσιαστικά, οι εργασιακές σχέσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα υποβαθμίζονταν σταδιακά, σαν πλάστιγγα που έγερνε πότε από τη μία και πότε από την άλλη, μέχρι να ολοκληρωθεί η συνολική υποβάθμιση.
Για να μην μακρηγορούμε, επί ημερών Βρούτση μπήκε ταφόπλακα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση καταργήθηκε. Το μέτρο αυτό δεν υφίσταται σε κανένα άλλο κράτος - μέλος της ΕΕ, με την πρωτοβουλία του κ. Βρούτση να μας ανάγει αυτομάτως σε εργασιακά πειραματόζωα. Από τότε, ο κατώτατος μισθός θεσπίζεται μέσω υπουργικής απόφασης και η δική του ήταν να τον μειώσει κατά 22%. Δεν έμεινε εκεί ο κ. Βρούτσης, αλλά υλοποίησε και τη μισθολογική διάκριση για τους νέους κάτω των 25, γνωστή και ως υποκατώτατος μισθός. Παράλληλα, αναστάλθηκαν μισθολογικές ωριμάνσεις και επιδόματα, ενώ μειώσεις συντάξεων και εφάπαξ δεν ξέφυγαν από το στόχαστρο του τότε υπουργού. 
Ο κοινωνικός αντίκτυπος των πεπραγμένων Βρούτση ήταν άμεσος και με πολλαπλασιαστική δεινότητα. Στατιστικές μελέτες σημείωναν πως το 2014 το ποσοστό της ανεργίας υπερέβαινε το ιστορικό ανώτατο ποσοστό που καταγράφηκε στα τέλη της δεκαετίας του 50', όταν βρισκόταν σε έξαρση η εξωτερική μετανάστευση. Επιπρόσθετα, ο συνδυασμός των μέτρων του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου καταβαράθρωσαν το μέσο μισθό στην Ελλάδα, με τους εργοδότες να εκμεταλλεύονται το έλλειμμα συνδικαλιστικής προστασίας, ζητώντας επαναδιαπραγμάτευση με τους εργαζομένους σε ατομικό πλέον επίπεδο. Και πάλι, όμως, παρά τις νεοφιλελεύθερες προσπάθειες του Γιάννη Βρούτση, η Ελλάδα παρέμενε μία από τις πλέον μη ανταγωνιστικές χώρες της Ευρωζώνης και αντί να αξιοποιεί τους νέους επιστήμονες, τούς κούναγε το μαντίλι όταν εκείνοι ξενιτεύονταν για να βιοποριστούν με αξιοπρέπεια.
Πλέον, οι ίδιοι οι εργοδότες και οι εκπρόσωποι της αγοράς ζητούν να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και η αρχή της επεκτασιμότητας για να τελειώσει ο αθέμιτος ανταγωνισμός που προκλήθηκε από την εξατομικευμένη διαπραγμάτευση στην αγορά εργασίας. Ο Γιάννης Βρούτσης, όμως, προτιμά την υπάρχουσα κατάσταση.
Τα δεδομένα στις εργασιακές σχέσεις δεν έχουν αλλάξει επί ΣΥΡΙΖΑ και αναμφισβήτητα η πενιχρή μείωση της ανεργίας δεν αποτελεί επιχείρημα απέναντι στις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Ωστόσο, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά. Η διαπραγμάτευση για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, της αρχής της επεκτασιμότητας και της ευνοϊκότερης ρύθμισης, σε συνδυασμό με την άρνηση για οποιοδήποτε άλλο παζάρι περιστολής εργασιακών και συνδικαλιστικών κεκτημένων. Σημεία που αν κερδηθούν στη β' αξιολόγηση, θα οχυρώσουν τους μισθωτούς από το τσαλαπάτημα απολαβών και δικαιωμάτων.
Τι κι αν η υπουργός Εργασίας της Γερμανίας ζητά να λάβει τέλος στην Ελλάδα το ιδιότυπο ευρωπαϊκό πείραμα εργοδοτικής ασυδοσίας, ο τομεάρχης της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνει πρόθυμος να δώσει στους δανειστές ό,τι έχει απομείνει από αυτή την εργασιακή καρικατούρα. Ο Γιάννης Βρούτσης αποπειράθηκε να αλυσοδέσει μία γενιά και τώρα κουνάει το δάχτυλο για τα αποτελέσματα των δικών του υπογραφών. Απ' ό,τι φαίνεται, αν και κρεμασμένος στα μανταλάκια της συλλογικής συνείδησης, προτιμά να μιλά για σχοινί.
koutipandoras