Το ευρωπαϊκό τόξο μάς έβγαλε το μάτι

Φοβερή βοήθεια από τους «Μένουμε Ευρώπη».

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Όταν έφερε ο Τσίπρας στην Βουλή την πρόταση των δανειστών, οι ηγέτες του αυτοαποκαλούμενου «ευρωπαϊκού τόξου», ο Σαμαράς, ο Θεοδωράκης, ο Βενιζέλος, την απέρριψαν την πρόταση με μισό στόμα. Με μισό στόμα και μισή καρδιά.  Με το ζόρι, με μισόλογα, με ακριτομυθίες, με αινίγματα, με παροιμίες κι αφού είχαν ρίξει προηγουμένως κεραυνούς και κατάρες στην κυβέρνηση. Την ψιλοαπέρριψαν την   πρόταση των δανειστών και μετά ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, δυο εβδομάδες πέρασαν και οι ευρωπαίοι τοξοβόλοι δεν βρήκαν να πουν ούτε μια λέξη για το ΕΚΑΣ, τον ΦΠΑ στη ΔΕΗ, τις συντάξεις. Μόνο οι κεραυνοί και οι κατάρες για την κυβέρνηση τους απέμειναν, λες και έχουμε μάχη του σκότους με το φως,  το σκοτάδι είναι ο Τσίπρας, το φως οι δανειστές κι εμείς, οι ευρωπαίοι τοξοβόλοι, είμαστε υποχρεωτικά με το φως.
Μιλάμε για φοβερή στήριξη στην πιο κρίσιμη ώρα της διαπραγμάτευσης. Ο πρωθυπουργός παλεύει στη Σύνοδο Κορυφής να κερδίσει ό, τι περισσότερο μπορεί, να περιορίσει κατά το δυνατόν τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών κι αυτοί στέλνουν κόσμο στο Σύνταγμα να φωνάξει «ναι στην πρόταση Γιουνκέρ!», «όχι στις μονομερείς ενέργειες!», τα γράφουνε και στα αγγλικά, μην τυχόν  και δεν καταλάβουν οι δανειστές ότι είναι μαζί τους. Κατεβάζουν στο δρόμο 1500-2000 άτομα και μετά τους εμφανίζουν από τα κανάλια, τα site και τις εφημερίδες τους σαν λαοθάλασσα, σαν τη σιωπηρή πλειοψηφία που άνοιξε, επιτέλους, το στόμα της για να φωνάξει «ψηφίστε τη συμφωνία, ό, τι συμφωνία κι αν είναι». Το ακούνε οι δανειστές και σου λένε, αφού η πλειοψηφία στην Ελλάδα θέλει τη συμφωνία που έχουμε προτείνει, δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε καμία παραχώρηση.  
Φοβερή βοήθεια από τους «Μένουμε Ευρώπη». Φοβερή βοήθεια και από τον Σταύρο Θεοδωράκη, που βγήκε προχθές στην La Republica και αποκάλυψε ότι ο Τσίπρας, στην πρόσφατη συνάντηση που είχαν στο Μαξίμου, του είπε ότι,  αν δεν υπάρξει συμφωνία, θα πάει αμέσως σε εκλογές. Μην ανησυχείτε, αγαπητοί δανειστές, πείτε εσείς όχι στον Τσίπρα και μετά θα πάμε σε εκλογές, να τον ρίξουμε και να έρθουμε εμείς οι ευρωπαϊστές να υπογράψουμε ό, τι μας ζητήσετε. Είναι ωραίος ο Σταύρος. Του είπε, αν του είπε, κάτι ο πρωθυπουργός σε ένα κλειστό δωμάτιο κι αυτός το έκανε βούκινο στο διεθνή τύπο. Στο Περιστέρι, κάτι τέτοιους τους περιγράφαμε με μια λέξη που αρχίζει από «ρ», αλλά τώρα μένω στην  Κυψέλη και έχω ξεχάσει τα υπόλοιπα γράμματα.
Φοβερή η βοήθεια του ευρωπαϊκού τόξου. Βοήθεια προς τους δανειστές, βάστα με να σε βαστώ να ρίξουμε την παράλογη και επικίνδυνη κυβέρνηση της Αριστεράς και να έρθουμε εμείς οι λογικοί και οι πρόθυμοι. Πρέπει να πέσει τώρα η κυβέρνηση της Αριστεράς, διότι αν την σκαπουλάρει, αν επιτύχει στοιχειωδώς επωφελή συμφωνία, μπορεί να μακροημερεύσει επικινδύνως. Πρέπει κάποιος να μας σώσει επειγόντως, να βρεθεί ένας Παπαδόπουλος κι ας είναι κι ο Αλέκος, που αποφάσισε τώρα στα στερνά να κάνει κόμμα.  Κόμμα λογικόν και ευρωπαϊκόν.

avgi

ΓΟΒΕΣ ΣΤΙΛΕΤΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩ ΦΙΛΕΤΟ

# Μένουμε Ευρώπη δήλωσαν πάλι εχθές στο Σύνταγμα οι θαμώνες των μεταμεσονύχτιων Clubs του Κολωνακίου. Τα ζόμπι της «ανάπτυξης» που θησαύρισαν με τα λεφτά των δομημένων ομόλογων στο χρηματιστήριο. Γκλαμουράτοι και celebrities, συντηρητικά απολιθώματα και νεόκοποι απόγονοι δοσιλόγων. «Η ρήξη και η έξοδος από την ΕΕ/Ευρώ σήμερα θα είναι εγκληματική» δήλωσε και ο Μιχαλιάκος της ΧΑ. Μια άθλια πανστρατιά βρικολάκων που τάραξε νυχτιάτικα τον ανήσυχο ύπνο του μεγάλου αξιοπρεπή γέροντα Δημήτρη Χριστούλα, εκεί που έφυγε κάνοντας «θόρυβο» για να μας ξυπνήσει.
«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι΄αυτήν.
Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για την διατροφή μου.
Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (Πιάτσα Πορέτο του Μιλάνου).»

Akis Xenakis
Οι φωτό επο εδώ: (μαζί με πολλές άλλες …): http://info-war.gr

http://www.inred.gr/

Προσοχή στη διαφορά “παίρνω μέτρα” και “σας παίρνω τα μέτρα”

Του Κώστα Βαξεβάνη
Υπέρ των μέτρων της κυβέρνησης ή κατά; Είναι νέο μνημόνιο ή δεν είναι; Στην πραγματικότητα το ερώτημα είναι αν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο ή όχι. Η συμφωνία που προωθεί η κυβέρνηση δεν είναι ούτε σκίσιμο του μνημονίου ούτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν κοστολογημένα μέτρα γύρω στα 7,8 δις ευρώ. Αυτά τα μέτρα σήμερα συγκρίνονται από τα ΜΜΕ με τα μέτρα του mail Χαρδούβελη και εμφανίζονται ως δυσβάστακτα μέτρα. Γίνεται μια σκόπιμη σύγχυση για το ότι το θέμα δεν είναι πόσο κοστολογούνται τα μέτρα αλλά ποιούς αφορούν. Θα υπάρξουν 8 δις από οριζόντιο κόψιμο μισθών και συντάξεων, από φορολόγηση των πάντων, ή από αναλογική συνεισφορά του καθενός; Και το βασικότερο, με κάποια προοπτική ή χωρίς μέλλον; Σε αυτό οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα η κυβέρνηση και όχι με διαρροές.
Όσοι επί μήνες κινδυνολογούσαν πως η Οικονομία καταρρέει αν δεν υπάρξει συμφωνία, πως η χώρα καταστρέφεται, μπαίνουν τώρα στην κριτική της συμφωνίας. Αυτό το «ευρώ πάση θυσία» γίνεται «όχι το δικό μας ευρώ». Το δεύτερο που παρατηρώ, είναι πως η απαίτηση πολλών να μην υπάρξουν μέτρα, ταυτίζεται με την αντίληψη να μην υπάρχουν φόροι. Ενάντια σε ό,τι επικρατεί ως κυρίαρχη αντίληψη, οι φόροι δεν είναι κάτι κακό, αν επιστρέφουν στην κοινωνία. Αν δηλαδή οι φόροι χρησιμοποιούνται για τις κοινωνικές δαπάνες και τη λειτουργία του κράτους και όχι για να ταΐζουν τους κηφήνες και τη διαπλοκή είναι προοδευτικό μέτρο. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι φόροι αλλά το «ποιοί φόροι» και κυρίως σε «ποιούς φόροι». Αν λοιπόν προκύπτουν μέτρα 8 δις, τα οποία καλούνται να πληρώσουν αυτοί που πρέπει αλλά δεν πλήρωσαν ποτέ, αυτά τα μέτρα είναι μια διαφορά.
Έτσι ο χαρακτηρισμός «επώδυνα μέτρα» μπορεί να είναι εκ του πονηρού. Ως σήμερα οι δημοσιονομικές παρεμβάσεις γίνονταν με κόψιμο των κοινωνικών δαπανών και επίθεση οριζόντια στην κοινωνία. Τα νέα μέτρα σύμφωνα με την κυβέρνηση, οδηγούν τις παρεμβάσεις αυτές στα εισοδήματα, δηλαδή στην είσπραξη από αυτούς που έχουν εισοδήματα και όχι στις κοινωνικές δαπάνες που εκ των πραγμάτων ευνοούν τα φτωχότερα στρώματα. Είναι διαφορετικό μέτρο αυτό που εξασφαλίζει 1 δις από κόψιμο των δαπανών για τα νοσοκομεία, από το μέτρο που εξασφαλίζει 1 δις από φορολόγηση εισοδημάτων πάνω από 500.000 ευρώ το χρόνο. Στην πρώτη περίπτωση η κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα της κοινωνίας για να την ενταφιάσει, ενώ στη δεύτερη παίρνει μέτρα για την κοινωνία.
Δεν υπάρχουν όμως μόνο αυτά τα μέτρα. Υπάρχουν και μέτρα από τα άλλα, που συνεχίζουν να βαρύνουν τους πάντες ως έμμεσοι ή έκτακτοι φόροι. Αυτά τα μέτρα συνεχίζουν να επιβαρύνουν και τα φτωχότερα στρώματα. Και ενώ αυτά είναι συγκεκριμένα, οι διαβεβαιώσεις για πάταξη της λαθρεμπορίας ή της φοροδιαφυγής είναι αόριστες. Πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες και αποτελεσματικές για να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κοινωνία.   Τέτοια προοπτική δεν υπάρχει. Βασικές λειτουργίες του κράτους, όπως της Δικαιοσύνης, του ΣΔΟΕ, των διωκτικών μηχανισμών, είναι ακόμη παραδομένες στη διαφθορά και τη διαπλοκή. Συνεχίζουν να αδικούν την κοινωνία και να υπηρετούν τα χειρότερα κομμάτια της. Άρα τα άδικα μέτρα που επιβαρύνουν αυτούς που δεν θα έπρεπε, δεν αίρονται με κάποιες ανταποδοτικές λειτουργίες από το κράτος. Τι σημασία έχει να προβλέπεις μεγάλη φορολογία για τα μεγάλα εισοδήματα, όταν αυτά καταφέρνουν να είναι αδήλωτα;
Μπορούσαμε χωρίς όλα αυτά τα μέτρα; Η  άποψή μου είναι πως ναι. Αυτό απαιτεί όμως ένα μεγάλο βαθμό πολιτικής συνειδητότητας από τους πολίτες και όχι μόνο από την κυβέρνηση. Η απόφαση για ρήξη θα ήταν αποτελεσματική για την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά με σκληρό κόστος. Όταν η Ελλάδα προσκυνάει ως εικόνισμα το τραπεζικό ΑΤΜ ακόμα και αν δεν έχει δικά της λεφτά μέσα, δεν μπορεί να κάνει τη ρήξη. Οι πολίτες αυτής της χώρας, παραδομένοι επί χρόνια στο φόβο και την εικονικότητα, στη διαστρέβλωση και την προπαγάνδα, έμαθαν αν κρίνουν με όρους που είναι ασύμφοροι. Με την αγωνία για τις αγορές με τις οποίες δεν σχετίζονται, με το άγχος για το χρηματιστήριο που δεν ξέρουν ούτε πού πέφτει, με το φόβο για το αύριο που δεν γνωρίζουν. Μπορεί να γίνει η ρήξη; Ίσως και να μπορεί. Αλλά πρέπει να την αποφασίσει ο καθένας από εμάς με κάθε κόστος και όχι δι’ αντιπροσώπου απ’ τον καναπέ. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις για το «Μένουμε Ευρώπη» ακόμη και αν είχαν τη γραφικότητα των διοργανωτών τους, απέδειξαν πως η κοινωνία ανησυχεί για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ,ακόμη και αν είναι πρόδηλο πως αυτή είναι μαύρη ή επιζήμια. Απολογείται στο στερεότυπο και όχι στην ουσία.
Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη να φύγει από την μέγγενη του εκβιασμού από τον ευρωπαϊκό παράγοντα που θα επανέλθει με το επιχείρημα της χρηματοδότησης. Είναι υποχρεωμένη να αναμοχλεύσει στην Ευρώπη όλα τα πολιτικά θέματα που θα ξαναθέσουν το ερώτημα «τι Ευρώπη θέλουμε». Αλλά κυρίως είναι υποχρεωμένη να ασχοληθεί με το εσωτερικό μέτωπο και να αποκαταστήσει τη χώρα. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η παθογένεια στο Δημόσιο τομέα, η προσκόλληση του Ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο, η έλλειψη Δικαιοσύνης δεν σχετίζονται με τα οικονομικά μέτρα. Ας σταματήσουν λοιπόν οι υπουργοί να κρύβονται πίσω απ την διαπραγμάτευση και ας δείξουν πώς εννοούν τα μέτρα υπέρ της κοινωνίας. Όσο δημιουργείς πολιτική και κοινωνία με τηλεοπτικούς όρους και εμφανίσεις, τόσο τα media και όχι η πολιτική και η κοινωνία θα καθορίζουν το μέλλον.

koutipandoras

Πόσοι είναι οι συνταξιούχοι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Πόσα δαπανά το κράτος για τις συντάξεις τους;

- Πέντε χρόνια περικοπές, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τους εμπνευστές των μνημονιακών νόμων.
- Ναι μεν οι συντάξεις έχασαν ένα μεγάλο ποσοστό και συρρικνώθηκαν, όμως η ανασφάλεια και η ανεργία, έσπρωξαν πολλούς στο να κατοχυρώσουν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα με αποτέλεσμα ο τελικός λογαριασμός να έχει πολύ μικρό όφελος για το Ελληνικό δημόσιο.
- Επιπλέον οι αποφάσεις του ΣτΕ έρχονται να αποκαταστήσουν αδικίες, με 
αποτέλεσμα να βρισκόμαστε με τον ορατό κίνδυνο, η τελική δαπάνη να ξεπερνάει σύντομα το πρό μέτρων ποσό.
- Αν συνυπολογίσουμε και την πτώση του ΑΕΠ, το τελικό νούμερο στο κλάσμα παρουσιάζεται αυξημένο σε σχέση με τα πρό μέτρων στοιχεία.
- Αποτυχημένα μέτρα, αποτυχημένες πολιτικές, που οι "εταίροι" και οι "θεσμοί" απαιτούν να συνεχιστούν.
"Στους 468.422 ανήλθε ο αριθμός των συνταξιούχων του Δημοσίου το 2014. Σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, η δαπάνη για συντάξεις του Δημοσίου με βάση τον Ετήσιο Απολογισμό ανήλθε σε 5.974.673.510 ευρώ.
 Τα στοιχεία διαβιβάστηκαν στη Βουλή από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Δημήτρη Μάρδα στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, μετά από ερώτηση του Ευάγγελου Μπασιάκου (ΝΔ), και σε αυτά περιλαμβάνεται ο αριθμός των συνταξιούχων του δημοσίου ανά έτος, από το 2010 και μετά, η μεταβολή του αριθμού των συνταξιούχων και η δαπάνη για συντάξεις του Δημοσίου την τελευταία πενταετία.
 Όπως ειδικότερα γίνεται γνωστό, το 2010 ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων του δημοσίου ανήλθε σε 413.246 και η δαπάνη για συντάξεις του δημοσίου ανήλθε σε 6.253.101.199 ευρώ.
 Το 2011 ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων του δημοσίου διαμορφώθηκε σε 432.994, η μεταβολή του αριθμού των συνταξιούχων του δημοσίου σε σχέση με το 2010 είναι 19.748 συνταξιούχοι, η ποσοστιαία μεταβολή ήταν 4,78% ενώ η δαπάνη για συντάξεις του Δημοσίου ανήλθε σε 6.572.354.084 ευρώ.
 Το 2012 ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων του δημοσίου ανήλθε σε 441.768, η μεταβολή του αριθμού των συνταξιούχων ήταν 8.774, η ποσοστιαία αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων ήταν 2,03%, η δαπάνη για συντάξεις του Δημοσίου ήταν 6.564.057.274 ευρώ.
 Το 2013 ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων του Δημοσίου ανήλθε σε 452.829, η μεταβολή του αριθμού των συνταξιούχων του δημοσίου ήταν 11.061, η ποσοστιαία αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων ήταν 2,50%, η δαπάνη για συντάξεις του δημοσίου ήταν 5.867.633.261 ευρώ.
 Το 2014 ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων του δημοσίου ανήλθε σε 468.422, η μεταβολή των συνταξιούχων του δημοσίου ήταν 15.593, η ποσοστιαία αύξηση του αριθμού συνταξιούχων ήταν 3,44% και σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία η δαπάνη για συντάξεις του Δημοσίου με βάση των ετήσιο απολογισμό ανήλθε σε 5.974.673.510 ευρώ.

http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/

ΥΠΕΣ: Τέλος στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας στους ΟΤΑ

Τη δέσμευση της κυβέρνησης να καταργήσει το νόμο που έφερε την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας στους δήμους επισήμανε ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, μετά από συνάντηση που είχε με εκπροσώπους των εργαζομένων (ΠΟΕ-ΟΤΑ).
Οι εργαζόμενοι στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης έθεσαν στον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης μία σειρά αιτημάτων.
Ανάμεσα σε άλλα, οι εργαζόμενοι ζήτησαν την παρέμβαση του Υπουργείου στο κύμα, όπως ανέφεραν, ιδιωτικοποιήσεων στον τομέα καθαριότητας ορισμένων δήμων, την κατάργηση του άρθρου 61 του Ν 3979 για την καθαριότητα, την άρση της απαγόρευσης προσλήψεων στους δήμους όπως και να συνοδευτεί η μείωση των ωρών υπηρεσίας του παιδαγωγικού προσωπικού στους βρεφονηπιακούς σταθμούς με ανάλογες προσλήψεις.
Ο Γ.Γ του ΥΠΕΣΔΑ, κ. Κώστας Πουλάκης άκουσε τα αιτήματα των εργαζομένων στους δήμους διευκρινίζοντας ότι οι πόρτες του Υπουργείου είναι πάντα ανοικτές, γεγονός που γίνεται εμφανές από την πέμπτη συνάντηση της ΠΟΕ-ΟΤΑ με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου αφότου ανέλαβε η νέα κυβέρνηση.
Τη θέση της κυβέρνησης κατά της ιδιωτικοποίησης των δημοτικών υπηρεσιών στο σύνολό τους και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα της καθαριότητας διατύπωσε ο Κώστας Πουλάκης αναφερόμενος στο άρθρο 61 του ν. 3979/2011 για την καθαριότητα.
Όπως χαρακτηριστικά είπε ήδη παρουσιάστηκε ο νέος Εθνικός Σχεδιασμός για τα απορρίμματα, στο πλαίσιο του οποίου επιδιώκεται σταδιακά, ο μετασχηματισμός του μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων που προωθήθηκε τα τελευταία χρόνια, με έμφαση στη δημόσια διαχείρισή τους, αντί της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των ΣΔΙΤ.
Επίσης ως πρώτη άμεση κίνηση που δείχνει την κατεύθυνση της κυβέρνησης είναι το άρθρο 49 του πρόσφατα ψηφισθέντος ν. 4325/2015  που έδωσε τη δυνατότητα παράτασης των ατομικών συμβάσεων εργασίας, όλων των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας στο Δημόσιο και τους ΟΤΑ ως το τέλος του 2015. Επίσης με στόχο να μην προκύψει κενό στην αποκομιδή των απορριμμάτων θα αντιμετωπιστεί σταδιακά και το θέμα της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών καθαριότητας συνεπώς και της κατάργησης του άρθρου 61 του ν. 3979/2011.
Αναφερόμενος στην πρόοδο που έχει σημειωθεί ο Γ.Γ του ΥΠΕΣΔΑ, κ. Κ. Πουλάκης θύμισε ότι έχει ήδη ψηφιστεί ο ν. 4325/2015 (ν. Κατρούγκαλου) ο οποίος επαναφέρει το τεκμήριο αθωότητας στο πειθαρχικό δίκαιο, καταργεί την πολιτική επιστράτευση καθώς και τη διαδικασία επανελέγχου των συμβάσεων εργασίας, που μετατράπηκαν σε αορίστου χρόνου και επίσης επαναφέρει όσους τέθηκαν σε διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν κατ’ εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών.
Ειδικά για την Αυτοδιοίκηση το ΥΠΕΣΔΑ κατέθεσε ήδη νομοσχέδιο που προβλέπει την κατάργηση του "Παρατηρητηρίου" και τη δημιουργία ενός νέου θεσμού, με στόχο τη στήριξη των δήμων και όχι το κλείσιμο και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών τους, σε συνεργασία με τους ΟΤΑ.
Επιπλέον περιλαμβάνει την τροποποίηση του θεσμικού πλαισίου για την Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας ΟΤΑ.
"Ξέρουμε ότι δεν επιλύουμε το σύνολο των αιτημάτων, προσπαθούμε όμως να προωθήσουμε λύσεις σε όσα ζητήματα είναι πιο ώριμα ή πιο πιεστικά" ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κώστας Πουλάκης καταλήγοντας ότι το Υπουργείο είναι ανοικτό σε περαιτέρω διάλογο στο πλαίσιο και της διαβούλευσης επί του νομοσχεδίου. Εφόσον κατατεθούν και άλλα αιτήματα από την ΠΟΕ-ΟΤΑ ή άλλους φορείς θα συζητηθούν και πιθανόν να ενταχθούν στο τελικό κείμενο του νομοσχεδίου που θα πάει στη Βουλή.

.capital.gr

Ολιγαρχικός πολτός

του Νίκου Σκοπλάκη
Στην παράταξη των μετριοπαθών δεν υπάρχουν μετριοπαθείς. Σκούζουν για «βία της Αριστεράς» και «εχθροπάθεια», μέχρι να εκτοξεύσουν απειλές με ακροδεξιούς συμβολισμούς, κρυπτόμενοι θρασύδειλα πίσω από τις πλάτες της τρόικας και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων, που έχουν κατισχύσει σε ένα πρωτοφανών διαστάσεων δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε. Και οι μεν, και οι δε κάθε άλλο παρά χτυπούν στα τυφλά: είναι σε θέση να γνωρίζουν από κοινού ότι μια πραγματική -και όχι υποθηκευμένη- σταθεροποίηση της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα θα αρχίσει να ξηλώνει την κεντρικά σχεδιασμένη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, επομένως να ακυρώνει τη στυγνή περιθωριοποίηση των καταπιεζόμενων τάξεων σε ένα κενό δικαιωμάτων.
Τα τρία κόμματα του νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού στην Ελλάδα (διαφοροποιημένα μόνο στη φαντασία των επιτηδευμένα αφελών) και οι διάσπαρτες δυνάμεις των κερδισμένων του Μνημονίου κουκουλώνονται μέσα στο ιδεολόγημα του «ευρωπαϊσμού», για να εννοήσουν ότι η κοινωνία τούς ανήκει απόλυτα και μπορούν να καταργήσουν την ψήφο της, σε ευθυγράμμιση με τους ανεξέλεγκτους «θεσμούς». Η αυθαιρεσία χωρίς αιδώ θεωρείται απαράκαμπτο προνόμιο στην κοινωνική ψυχοπαθολογία αυτού του «ευρωπαϊσμού», γι' αυτό βρίζει ως παλαβούς όσους τολμούν να αντιτάξουν πολιτικά επιχειρήματα σε αυτό το κράμα φυσικής - κοινωνικής επιλογής, το οποίο, με τη βοήθεια του ΔΝΤ και της νεοφιλελεύθερης Ε.Ε., ενίσχυσε τις επικερδείς ανισότητες.
Αυτού του περιεχομένου ο «ευρωπαϊσμός», μέσα σε συνθήκες ασφυκτικής πίεσης, δομείται σε μοχλό σύγκρουσης, σαν μια καρικατούρα Μαϊντάν των μαϊντανών, όπου το αντιδραστικό μήνυμα ανταγωνίζεται τους βαρβαρισμούς των διατυπώσεών του στις ομοιόμορφου στιλ πικέτες. «No to public trade unionism» (sic) απαντούσαν οι Έλληνες «ευρωπαϊστές» στους Γερμανούς ταχυδρομικούς, οι οποίοι διαδηλώνουν «δεν θα πληρώσουμε τον λογαριασμό της ιδιωτικοποίησης». Η καρικατούρα Μαϊντάν των μαϊντανών δεν θέλει κοινωνικό κράτος, αναδιανομή, συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, δημόσια περιουσία και αξιοπρεπείς συντάξεις στον «ευρωπαϊσμό» της. Την ίδια μέρα, άλλωστε, που το "Spiegel" ανασκεύαζε το «παραμύθι των ελληνικών συντάξεων πολυτελείας», οι πικετοφόροι «ευρωπαϊστές» αναπαρήγαγαν ανενδοίαστα το παραμύθι έξω από το Κοινοβούλιο. Στην πρακτική τους, η έννοια της Ευρώπης επιβάλλεται να παραμείνει ταυτόσημη με τον ήρωα του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού Σόιμπλε, ο οποίος αρίστευσε στις συναλλαγές με τον έμπορο όπλων, Κάρλχαϊντς Σράιμπερ. Ή με τον Πρόντι, τον Χορστ Κέλερ (πρώην πρόεδρο της Γερμανίας και στέλεχος του ΔΝΤ), τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και τον υπέρμαχο της λιτότητας και της τάξης Γκαουβάιλερ (CSU), οι οποίοι, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του ίδιου "Spiegel", υπηρετούσαν τη μονοσήμαντη «ευρωπαϊκή ιδέα» και την πολυσήμαντη τσέπη τους, προσφέροντας ειδικές υπηρεσίες στον δικτάτορα του Καζαχστάν Ναζαρμπάγιεφ.
«Το χρήμα κατατρώει συνειδήσεις» τιτλοφορείται το άρθρο του περιοδικού. Ναι, αλλά στον «ευρωπαϊσμό» τής αυθαιρεσίας δεν χρειάζονται συνειδήσεις. Χρειάζονται ιεραρχίες των εκβιασμών, φοβικά και λουμπενοποιημένα τσούρμα, ταυτιστική προσήλωση στον νεοφιλελευθερισμό και τον ιδεολογικό του διάκοσμο, ανεξάντλητες εφεδρείες εξαθλίωσης και αηδείς τσιριτσάντζουλες σε όσους έχουν σφετεριστεί την ενημέρωση. Μέσα από τους προηγούμενους, αναπαράγεται και το άσβεστο μίσος για τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη θωράκιση της δημόσιας εκπαίδευσης, που κατ' ευθείαν από τη γραφίδα του Κων/νου Τσάτσου το 1965 περνάει στην καρδιά του «ευρωπαϊσμού» το 2015: «Εις τον τομέα της Παιδείας ευρισκόμεθα προ του χάους».
Αυτός ο «ευρωπαϊσμός» επικαλείται τις περί δικαίου και ηθικής δοξασίες ενός νεοαριστοκρατισμού απολύτως εχθρικού απέναντι στην έννοια της ισότητας και της κοινωνικής δημοκρατίας. Ταυτίζεται με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη αφήγηση της Ε.Ε., διότι έχει αφομοιώσει τον αχαλίνωτο ατομισμό, την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού επί του πολιτικού, την ξενόφοβη επιχειρηματολογία για τους πρόσφυγες, τις κοινωνικές πρακτικές της μικροαστικής συντηρητικής τάξης, την πειθάρχηση στην ιδιωτικοποίηση, την προσήλωση στην ηθική του «χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλησέ το». Η Γαλλική Επανάσταση και ο Διαφωτισμός θεωρούνται από καιρό ανεπιθύμητοι εξτρεμισμοί σε αυτόν τον «ευρωπαϊσμό», ενώ αντιθέτως βρίσκει θέση στις πικέτες του ένα σύνθημα, που δεν θα είχαν αντίρρηση να χρησιμοποιήσουν οι ακροδεξιοί «ευρωσκεπτικιστές» της Δανίας: «War against the redish cliantel state» (sic).
Ο χειρότερος κίνδυνος για την Αριστερά είναι να αλλάξει στρατηγική, αναδιπλούμενη από το τέλος της λιτότητας σε μια διασκευή της. Αυτό επιδιώκει ο «ευρωπαϊσμός» της ολιγαρχίας: τα κοινωνικά στηρίγματα της Αριστεράς έχει στο στόχαστρο για να πνίξει τη δημοκρατία στον ολιγαρχικό πολτό του.

Πηγή: Αυγή

Η ελληνική πρόταση για οικ. μέτρα και χρέος

Δόθηκε στη δημοσιότητα, από το Μέγαρο Μαξίμου, όλη η ελληνική πρόταση που κατατέθηκε στους πιστωτές.
Ακολουθούν τα βασικά στοιχεία της πρότασης όπως παρουσιάστηκαν από κυβερνητικές πηγές:
1. Η πρόταση της κυβέρνησης δεν αποτελεί μέρος του προγράμματός της. Είναι αποτέλεσμα σκληρών και επίπονων διαπραγματεύσεων προκειμένου να υπάρξει συμφωνία που δεν θα θίγει τα εργασιακά δικαιώματα, δεν θα διαλύει τον κοινωνικό ιστό και θα δίνει προοπτική. Μια πρόταση, που, όμως, δεν καταδικάζει τη χώρα σε σκληρή λιτότητα και συνιστά μία βιώσιμη λύση για την ελληνική οικονομία, χωρίς επιβάρυνση για τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα. Η κυβέρνηση δεν επιζητά μια ακόμα συμφωνία που θα παρατείνει την αβεβαιότητα αλλά διεκδικεί μία λύση που θα διευθετεί μεσοπρόθεσμα ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική οικονομία και κοινωνία.
2. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να διευθετηθεί το ζήτημα του χρέους και της μεσοπρόθεσμης χρηματοδότησης ώστε να μπει τέλος στον φαύλο κύκλο της αβεβαιότητας. Να μην αναγκάζεται η χώρα να παίρνει συνεχώς νέα δάνεια προκειμένου να ξεπληρώνει τα προηγούμενα. Για αυτό ακριβώς ως μία λύση ουσιαστική έχει προταθεί η εξαγορά των ομολόγων Τρισέ [SMP Bonds] ύψους 27 δισ. ευρώ από τον ESM, ώστε με αυτό τον τρόπο να λήγουν μετά το 2022, να έχουν χαμηλότερα επιτόκια, ενώ να δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να συμμετέχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
3. Το σχέδιο συμφωνίας περιλαμβάνει ακόμα την χρηματοδότηση της ανάπτυξης, ιδίως στις υποδομές και τις νέες τεχνολογίες, μέσω ενός επενδυτικού πακέτου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
4. Η ελληνική πρόταση προβλέπει χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα 1% και 2% για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, έναντι 3% και 4,5% που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Μόνο για το 2016 η οικονομία θα απαλλαγεί από μέτρα ύψους 8,2 δισ. ευρώ! Σε βάθος πενταετίας ο συνολικός δημοσιονομικός χώρος που εξασφαλίζεται φτάνει τα 15,4 δισ. ευρώ, πάνω, δηλαδή, από το 8,5% του σημερινού ΑΕΠ!
5. Η κυβέρνηση τροποποίησε τις κλίμακες στην εισφορά αλληλεγγύης προκειμένου να μην πληρώνουν οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είχε εξαγγείλει μείωση κατά 30% της εισφοράς αλληλεγγύης μόνο αν το 2014 είχε πρωτογενή πλεόνασμα 1,5%. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, όμως, το 2014 το πρωτογενές πλεόνασμα ήταν μόλις 0,4%, γεγονός που δεν θα οδηγούσε σε μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης. Η πρόταση της κυβέρνησης είναι:
12.000 – 20.000 ευρώ 0,7% [από 1%]
20.001 – 30.000 ευρώ 1,4% [από 2%]
30.001 – 50.000 ευρώ 2,0% [από 2%]
50.001 – 100.000 ευρώ 4,0% [από 3%]
100.001 – 500.000 ευρώ 6,0% [από 4%]
Πάνω από 500.000 ευρώ 8,0% [νέα κλίμακα]
6. Στο ΦΠΑ παραμένουν οι τρεις συντελεστές 23%,13% και 6% [από 6,5%]. Ενέργεια, νερό, εστίαση διατηρούνται στο μεσαίο συντελεστή ενώ μειώνεται, έστω κατά 0,5%, ο ΦΠΑ σε φάρμακα/βιβλία. Οι θεσμοί ζητούσαν δύο συντελεστές [11% και 23%] όπου τα φάρμακα εντάσσονταν στο 11% και ενέργεια, νερό, εστίαση στο 23%.
7. Οι θεσμοί ζητούσαν:
Την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος φορολογίας εισοδήματος.
Την κατάργηση των επιδοτήσεων για το πετρέλαιο θέρμανσης.
Την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης των αγροτών.
Τη διενέργεια μελέτης για την κοινωνική πολιτική με στόχο την περικοπή δαπανών κατά 0,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 900 εκατ. ευρώ.
Η κυβέρνηση δεν θα προχωρήσει στην εφαρμογή των παραπάνω μέτρων. Αντίθετα, τα μέτρα που προτείνει μεταφέρουν τα βάρη στα υψηλότερα στρώματα, βρίσκει νέες πηγές εσόδων και μειώνει τις δαπάνες, όχι από τον πυρήνα του κοινωνικού κράτους, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά από εκεί όπου υπάρχουν περιθώρια. Συγκεκριμένα:
Αυξάνεται από το 2016, κι όχι από το 2015, ο συντελεστής φορολογίας των ΑΕ και ΕΠΕ [όχι των ελεύθερων επαγγελματιών και των ατομικών επιχειρήσεων] από το 26% στο 29%.
Επιβάλλεται έκτακτη εισφορά 12% στις επιχειρήσεις με κέρδος πάνω από 500.000 ευρώ.
Αυξάνεται ο φόρος πολυτελείας [αυτοκίνητα άνω των 2500 κ.εκ., πισίνες, αεροπλάνα, ιδιωτικά σκάφη άνω των 10 μέτρων].
Εφαρμόζεται ο φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων και θα διεξαχθούν διαγωνισμοί για τις τηλεοπτικές άδειες και τις άδειες κινητής τηλεφωνίας.
Επιβάλλεται φορολογία στα ηλεκτρονικά παίγνια (VLTs).
Μειώνονται οι αμυντικές δαπάνες κατά 200 εκατ. ευρώ.
8. Φορολογική διοίκηση
Οι θεσμοί ζητούσαν :
Τη μείωση του ποσού των 1500 ευρώ και την κατάργηση του ανώτατου ορίου 25% στις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών για χρέη στην εφορία
Την αύξηση του επιτοκίου που εφαρμόζεται στο πρόγραμμα ρύθμισης οφειλών
Η κυβέρνηση με βάση το πρόγραμμά της πέτυχε και θα περιληφθούν στην συμφωνία τα παρακάτω:
Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου πετρελαίου, μεταξύ άλλων και μέσω του εντοπισμού των αδήλωτων δεξαμενών.
Εντατικοποίηση των ελέγχων στα τραπεζικά εμβάσματα [π.χ. λίστα Λαγκάρντ] και εφαρμογή μέτρων για την εθελοντική αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων.
Ενίσχυση της διοικητικής επίλυσης διαφορών για την επιτάχυνση των εκκρεμών υποθέσεων.
Προώθηση των ηλεκτρονικών πληρωμών.
Φοροαπαλλαγές σε μόνιμους κατοίκους νησιών με χαμηλά εισοδήματα.
9.  Οι πρόωρες συντάξεις θα περιοριστούν από το 2016 σταδιακά [και όχι από 30.06.2015] μέχρι το 2025, διατηρώντας τις εξαιρέσεις για ειδικές κατηγορίες [βαρέα και ανθυγιεινά, μητέρες ΑΜΕΑ], χωρίς να θίγονται θεμελιωμένα δικαιώματα.
10. Το ΕΚΑΣ δεν θα καταργηθεί αλλά θα αντικατασταθεί από το 2020 από ένα νέο πλαίσιο προστασίας των χαμηλοσυνταξιούχων.
11. Δεν θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, που θα μείωνε τις συντάξεις κατά 500 εκατ. ευρώ.
12. Θα αυξηθεί η σύνταξη ανασφάλιστων του ΟΓΑ.
13. Παραμένουν οι φόροι υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν το ασφαλιστικό σύστημα.
14. Δεν αλλάζουν τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης στα 67 έτη, όπως ζητούνταν για όσους βγουν στη σύνταξη από την 30η Ιουνίου 2015.
15. Στην αγορά εργασίας η κυβέρνηση:
Δεν αποδέχθηκε τη διατήρηση του ισχύοντος πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέχρι το τέλος του 2015, και θα επαναφέρει το προηγούμενο πλαίσιο.
Δεν αποδέχθηκε τις μαζικές απολύσεις και τον συνδικαλιστικό νόμο σύμφωνα με τις «καλές πρακτικές» των χωρών της ΕΕ.
Δεν αποδέχθηκε «να μην ανακληθούν οι νομικές παρεμβάσεις της προηγούμενης περιόδου στα εργασιακά». Αυτό σημαίνει ότι είναι έτοιμη να νομοθετήσει για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την αύξηση του κατώτατου μισθού.
16. Αγορές προϊόντων: Η κυβέρνηση κατέθεσε μια ολοκληρωμένη πρόταση για την πάταξη των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων, την πτώση των τιμών των προϊόντων και τη συνακόλουθη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Η πρόταση αυτή περιλαμβάνει μια σειρά από πρωτοβουλίες για τη μείωση του διοικητικού κόστους, την προώθηση των εξαγωγών, και την απλοποίηση των διαδικασιών λειτουργίας των επιχειρήσεων σε συνεργασία με Διεθνείς Οργανισμούς. Περιλαμβάνει επίσης στοχευμένες παρεμβάσεις σε κλειστές αγορές, απορρίπτοντας την προσέγγιση των θεσμών για την εφαρμογή των «υπολοίπων» του προηγούμενου προγράμματος σε σχέση με την απελευθέρωση της αγοράς του γάλακτος, των αρτοποιείων, των φαρμακείων και την λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές.
17. Ενέργεια: Η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση των θεσμών για την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, καθώς και τη λειτουργία της «μικρής ΔΕΗ».
18.  Δημόσιος Τομέας: Δεν θα γίνει καμία περικοπή σε μισθούς του δημόσιου τομέα, με βάση τα όσα ίσχυαν στις 31/12/2014.
19. Διαφθορά: Μέχρι το τέλος Ιουλίου, η κυβέρνηση θα καταθέσει μια ολοκληρωμένη Στρατηγική Πρόταση ενάντια στη διαφθορά.
20. Στις ιδιωτικοποιήσεις η συμφωνία προβλέπει:
Ελάχιστο ποσό επένδυσης για κάθε ιδιωτικοποίηση.
Προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων.
Δέσμευση από τη πλευρά των επενδυτών για την προώθηση της τοπικής οικονομίας.
Υποχρεωτική συμμετοχή του δημοσίου στο κεφάλαιο.
Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομίας.
21. Εξαιρείται η μεταφορά [πώληση] των μετοχών του ΟΤΕ από τη λίστα των προαπαιτούμενων των θεσμών.

TVXS

Δεν θα μας χρεοκοπήσουν!

"Τρέμουν στην ιδέα ότι όλη αυτή η φραστική πολεμική εκ μέρους της Αθήνας δεν αποκλείεται να προοιωνίζεται ειλημ­μένη απόφαση του Τσίπρα"

Αρθρογράφος: Γιώργος Δελαστίκ
Τρελάθηκαν εντελώς οι δανειστές της χώρας μας; Το ΔΝΤ, με πρόσχημα ότι δεν έχει γίνει η αξιολόγηση, δεν έχει καταβάλει δανειακές δόσεις από πέρυσι τον Αύγουστο. Δεν έχει δώσει έτσι στην Ελλάδα από τότε μέχρι σήμερα το καθόλου ευκατα­φρό­νητο ποσό των... 3,6 δισεκατομ­μυρίων ευρώ. Μας «χρωστάει» υπό το πρίσμα αυτό 3,6 δισ. ευρώ και μας απειλεί ότι θα μας... κηρύξει χρεοκοπημένους, αν δεν του δώσουμε στις 30 Ιουνίου 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ! Είναι σοβαροί αυτοί του ΔΝΤ; Μας «χρωστάνε» 3,6 δισ., τους χρωστάμε 1,6 στο τέλος Ιουνίου και θα μας πουν... «χρεοκοπήσατε»! Πάνε καλά;
Χειρότερος ο Γερμανός Κλάους Ρέγκλινγκ, του πρώτου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, γνωστού ως ESM από τα αγγλικά αρχιγράμματά του. Αν δεν πληρώσετε στις 30 Ιουνίου το ΔΝΤ, δήλωσε δημοσίως, έχω δικαίωμα να σας ζητήσω να μου πληρώσετε αμέσως και με τη μία και τα... 140 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει δανείσει την Ελλάδα ο μηχανισμός ESM!
Είναι καλά το άτομο; Ούτε 180 δισεκατομμύρια ευρώ δεν είναι πλέον το ΑΕΠ της χώρας από 235 δισ. ευρώ που ήταν προ Μνημονίου το 2009. Θα πάρει ο Τσίπρας τα 140 από τα 180 δισ. ευρώ για να τα δώσει στον ESM του Ρέγκλινγκ αφήνοντας τη χώρα να διαλυθεί και να πεθάνει; Ετσι νομίζει ο Γερμανός;
Μονομερή διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα εισπράξει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ο Κλάους Ρέγκλινγκ, αν ποτέ τολμήσει να απαιτήσει από τον Τσίπρα να του δώσει αμέσως πίσω όλα τα δανεικά - και τα 140 δισεκατομμύρια ευρώ! Ηδη η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνστα­ντοπούλου, κατά την παρουσίαση των πορισμάτων της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος που συγκρότησε το Κοινοβούλιο από Ελληνες και ξένους ειδικούς επιστή­μο­νες και πολιτικούς, διακήρυξε χωρίς ενδοιασμούς: «Το χρέος που επισείεται εναντίον της χώρας είναι παράνομο, μη νόμιμο, απεχθές, επονείδιστο, μη βιώσιμο»! Πάρτε νερό και βρέξτε τους, τους Γερμανούς!
Καταπέλτης και στη συνέχεια η πρόεδρος της Βουλής. «Η Ελλάδα ήταν και παραμένει θύμα μιας προσχεδιασμένης επίθεσης, η οποία οργανώθηκε από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή» κατήγ­γειλε και συνέχισε: «Αυτό το βίαιο, παράνομο και ανήθικο εγχεί­ρη­μά τους έχει μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη στο Δημό­σιο... Προκύπτουν σοβαρά επιχειρήματα απονομιμοποίησης του χρέους και αναστολής της πληρωμής του»!
Πανικοβλήθηκαν οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι δανειστές. Τρέμουν στην ιδέα ότι όλη αυτή η φραστική πολεμική εκ μέρους της Αθήνας δεν αποκλείεται να προοιωνίζεται ειλημ­μένη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να παρατείνει τις διαπραγμα­τεύσεις και πέρα από τις 30 Ιουνίου. Πέρα δηλαδή από την ημερομηνία που έχει προκαθορίσει ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε ως την ημέρα υπο­τα­γής του Τσίπρα στους όρους της Γερμανίας.
Θα αντέξει ο Τσίπρας να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις πέρα από τις 30 Ιουνίου, μην έχοντας όμως πλη­ρώ­σει τα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ στο ΔΝΤ; Αν έκανε κάτι τέτοιο, θα έφερνε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τόσο τους Αμερικανούς όσο και τους Γερμανούς. Τους Αμερικανούς επει­δή ελέγχουν το ΔΝΤ. Τους Γερμα­νούς επειδή στις 20 Ιουλίου η Ελλά­δα πρέπει να δώσει 3,5 δισεκα­τομ­μύ­ρια ευρώ στην ΕΚΤ, λεφτά που φυσι­κά ούτε έχει ούτε μπορεί να βρει.
Η υπερδύναμη του πλανήτη και η υπερδύναμη της Ευρώπης στον οικονομικό τομέα θα αποφάσιζαν έτσι τη χρεοκοπία της μικροσκοπικής Ελλάδας. Πολύ βαρύ για να το αντέξει η Ευρώπη και ο υπόλοιπος πλανήτης...

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

ΔυΝαΤα σεμινάρια για… δημοσιογράφους!!!

του Νίκου Μητσιάλη

Καταθέτοντας στην Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής για το Χρέος, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης υποστήριξε ότι υπήρξαν δημοσιογράφοι οι οποίοι παρακολουθούσαν «σεμινάρια» στην Ουάσιγκτον αλλά και στην Αθήνα προκειμένου να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ αλλά και της Κομισιόν. 

Στη συνέχεια, ανέφερε σε σχετική ερώτηση του μέλους της επιτροπής Λεωνίδα Βατικιώτη, ότι δημοσιογράφοι τους οποίους συναντούσε στην Ουάσιγκτον του είχαν αποκαλύψει ότι είχαν κληθεί για να παρακολουθήσουν αυτά τα σεμινάρια. Όμως την μεθεπομένη των δηλώσεων του, ο κύριος αυτός προσπάθησε ανεπιτυχώς να τα μαζέψει, δηλώνοντας στο STAR: «Δεν γνωρίζω πως διοργανώνονται και τι λέγονται σε αυτά σεμινάρια και εν πάση περιπτώσει δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι το Ταμείο διοργανώνει αυτά τα σεμινάρια προκειμένου να επηρεάσει». Λίγο αργότερα με δηλώσεις του στο MEGA, ανασκευάζοντας τα προηγούμενα, επαναβεβαίωσε στην ουσία, τα όσα αρχικά κατάθεσε προσπαθώντας ανεπιτυχώς να λειάνει κατά το δυνατόν τις αρχικές αιχμές του κατά «δημοσιογράφων», φερέφωνων του ΔΝΤ…

Το όργιο της παραπληροφόρησης και η συχνότατη χρήση της ηλεκτρονικής ή της έντυπης μονταζιέρας όλα αυτά τα μαύρα κατοχικά χρόνια της μνημονιακής οικονομικής κόλασης δείχνουν ξεκάθαρα, ποια είναι αυτά τα μέσα μαζικής παραγωγής συνεχούς ψεύδους… Και φυσικά ποιοι έμμισθοι υπάλληλοι - κατ’ όνομα δημοσιογράφοι - τα υπηρέτησαν και εξακολουθούν να τα υπηρετούν… Είναι ανόητο λοιπόν να περιμένει κανείς τον όποιον Ρουμελιώτη να του επιβεβαιώσει ότι το ΔΝΤ ή η Κομισιόν διαθέτει ειδικά προγράμματα «επιμόρφωσης» προθύμων «δημοσιογράφων» προκειμένου αυτοί στη συνέχεια να παρουσιάζουν το θανατηφόρο προϊόν αυτών των οργανισμών ως απαραίτητο φάρμακο για την εξυγίανση της οικονομίας της πατρίδας τους… Το μάρκετινγκ έχει καταστεί απαραίτητο εργαλείο προκειμένου να μπει στον εγκέφαλο του υποψήφιου αγοραστή η χρησιμότητα και του πιο απλού καθημερινού εμπορεύματος… Ενός απορρυπαντικού ή μιας…σερβιέτας! Είναι τουλάχιστον απλοϊκό αν όχι ύποπτο να υποστηρίζει κανείς ότι για να περάσουν τα κολασμένα τους προγράμματα τα ευαγή ιδρύματα ΔΝΤ, Κομισιόν και ΕκΤ δεν θα χρειάζονταν ένα δυνατό και καλό δουλεμένο μάρκετινγκ! Και βεβαίως για την επιτυχία αυτής της συνεχούς καθημερινής πλύσης εγκεφάλου, νοικιασμένους παπαγαλίνους «δημοσιογράφους» στην υπηρεσία τους.

Πρωταρχικός στόχος η μαζική ενοχοποίηση των ελλήνων ως υπεύθυνων για την υπερχρέωση της χώρας και εξ αυτού η αδρανοποίησή τους! Παράλληλα να λειτουργήσουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και ταυτόχρονα να πείσουν ότι για το καλό μας, προχωρούν οι τροϊκανοί στον προοδευτικό οικονομικό ακρωτηριασμό μας, με αναισθητικό την αποφυγή… χρεοκοπίας! Είναι ανάγκη να μας το πει κάποιος Ρουμελιώτης, ότι το ΔΝΤ είχε και έχει στη δούλεψη του έναν αριθμό ενοικιασμένων «δημοσιογράφων» που ρετουσάρουν με το αζημίωτο το «σωτήριο» έργο του? Σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, από το ξημέρωμα οι νοικιασμένοι παπαγάλοι, μας κτυπάνε στα αυτιά, «σαν σφυριά στ’ αμόνι» πόσα δις σήκωσαν οι τρομοκρατημένοι από αυτούς, μικρό καταθέτες από τις τράπεζες… Ποια δεοντολογία επιτρέπει δημοσιογράφοι να έχουν επανδρώσει μια σειρά γραφεία τύπου οργανισμών, νοσοκομείων, υπουργείων κλπ,  με το αζημίωτο και ταυτόχρονα να αρθρογραφούν… Περιμένοντας ο αναγνώστης ή ο ανύποπτος τηλεθεατής, να ενημερωθεί από αυτούς όλους, από μια τους αμερόληπτη και κατατοπιστική ανάλυση γεγονότων… Και δεν είναι ένας και δεν είναι δέκα, δυστυχώς είναι πολλοί και αναγνωρίσιμοι! Αυτοί είναι οι χρήσιμοι στο σύστημα και για αυτό τους βολεύει σε ποικίλες θέσεις αργομισθίας…

Παράξενη και η έκρηξη της κυρίας Λιάνας Κανέλλη στην Κοινωνία ώρα Mega, όταν η συζήτηση πέρασε στις καταγγελίες Ρουμελιώτη, λέγοντας οργισμένη ότι: «Σας αφήσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι τους πολιτικούς να μας πιάνετε τον κώλο», ζητώντας εκείνη, ονόματα και όχι γενικές καταγγελίες που λασπώνουν όλους τους δημοσιογράφους… Τι να τα κάνει τα ονόματα η πανέξυπνη Λιάνα, όταν συχνά-πυκνά στην τηλεοπτική «Ανατροπή», κάθεται δίπλα με τον κ. Πρετεντέρη ο οποίος έχει ομολογήσει ότι: «Όλοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο το χρέος, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό…» Δικαιολογώντας τον συνεχή βιασμό της αλήθειας με το ανεπανάληπτο: «Αυτό ήταν μια αυτοσυγκράτηση…» Το ολιγότερο, μια επανάληψη λογοκρισίας δηλαδή, την οποία ο Γιάννης ονομάζει αυτοσυγκράτηση και η Λιάνα ζητάει - πολύ σωστά - ονόματα δημοσιογράφων και όχι γενικές καταγγελίες, ενώ στα πάνελ ενίοτε αυτοί βρίσκονται δίπλα της…                                                                                                                    

Εμπρός, της κάθε «αναΝτροπής» οι ψεκασμένοι, της Μονταζιέρας ειδήσεις εμπρός, εμπρός!!! 

http://faiakas.blogspot.gr

Financial Times: Τα βόρεια προάστια και η ελληνική ελίτ είναι οργισμένοι με την κυβέρνηση

Στην άλλη όψη της Ελλάδα στρέφει την προσοχή τους οι Financial Times. Όχι στις φτωχές συνοικίες, ούτε στην επαρχία.
Υπό τον τίτλο «Οι εύποροι Έλληνες είναι οργισμένοι με τις ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης» σημειώνει πως οι ελίτ της Αθήνας κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα ότι ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού.
 Η δημοσιογράφος της εφημερίδας, Χένρι Φόι, πήγε ως τα περιβόητα βόρεια προάστια και συνομίλησε με πολίτες που θεωρούνται μέλη της ελίτ.
Ο πρώτος της σταθμός ήταν το ξενοδοχείο Semiramis, σε μια βραδινή έξοδο όπου περιλάμβανε σαμπάνια, πούρα, πισίνες και με μια προσποίηση ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.
 Ώρες νωρίτερα, € 1,6 δις ευρώ είχαν διαφύγει από τις ελληνικές τράπεζες, με αποτέλεσμα η τράπεζα της Ελλάδας να ζητήσει από την ΕΚΤ επιπλέον οικονομική ενίσχυση 2 δις ευρώ».
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Αυτό το πλήθος των Ελλήνων, που αποτελείται από ευκατάστατους επιχειρηματίες, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και κοσμικούς φαίνεται εκνευρισμένο από το γεγονός ότι η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού. Το ενδεχόμενο να κλείσουν οι αναλήψεις μετρητών και να τεθεί όριο στις αναλήψεις τους εξοργίζει ακόμη περισσότερο κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ευθύνεται για την επιδείνωση της οικονομικής κρίσης, εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι ηγέτες της Ευρωζώνης θα τους σώσουν».
 «Η κυβέρνηση είναι ανίκανη. Καταστρέφει τη χώρα. Είναι κομμουνιστές και δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα», δηλώνει μια 40 χρονη τραπεζίτης, τονίζοντας ότι «πρέπει να υπάρξει το συντομότερο συμφωνία».
 Για την εύπορη ελληνική κοινωνία, η ζωή χωρίς το ευρώ είναι σχεδόν αδιανόητη. Το ενιαίο νόμισμα καθιστά ευκολότερο για αυτούς να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό, να αγοράζουν ακίνητα και πολυτελή αγαθά οπουδήποτε στην Ευρώπη.
 Καθώς όμως η κρίση συνεχίζεται και κλιμακώνεται, μια άλλη κατηγορία ελλήνων, κυρίως υποστηρικτές της αριστεράς κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, εξισώνουν την παραμονή στο ευρώ με εξοντωτικές περικοπές των δημοσίων δαπανών και μεγάλες κοινωνικές ανισότητες.
Μέχρι τώρα, ένα μεγάλο μέρος της ελίτ της χώρας περιφρονεί και καταδικάζει τις ενέργειες του Τσίπρα και τον τρόπο που διαπραγματεύεται με τους πιστωτές της χώρας.
«Όσοι έχουν λίγα ή πολλά για να χάσουν είναι πλέον φανερά ενοχλημένοι από την ελληνική κυβέρνηση» δηλώνει ο Πάτροκλος Κουδούνης, ιδρυτής μια εταιρείας συμβούλων.
 «Η εργατική τάξη αντίθετα, χωρίς χρήματα και άδειους τραπεζικούς λογαριασμούς δεν έχει τίποτα για να ανησυχεί» συνεχίζει ο Κουδούνης.
Ο φόβος για το τι θα μπορούσε να συμβεί από αύριο Δευτέρα, συμπεριλαμβανομένων των προειδοποιήσεων για έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων έχει οδηγήσει πολλούς πλούσιους έλληνες να μετακινήσουν μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής περιουσίας τους στο εξωτερικό, ή να συσσωρεύουν σωρούς μετρητών στα σπίτια τους.
Σύμφωνα με τραπεζικά στοιχεία, από το τέλος του Απριλίου έως σήμερα περισσότερα από 70 δις ευρώ έχουν μεταφερθεί σε τράπεζες του εξωτερικού.
 

Πηγή: Financial Times:  iefimerida.gr

Ανοικτή συνέλευση για δράσεις κατά της εκποίησης του Ερημίτη

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ
ΔΕΝ ΕΚΠΟΙΕΙΤΑΙ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

"Ήρθε η ώρα να υπερασπιστούμε τη γη μας.
Σας καλούμε σε ανοικτή συνέλευση στην πλατεία Δημαρχείου την Πέμπτη 25/06/2015 και ώρα 20:30 να συνδιαμορφώσουμε και να συναποφασίσουμε τις δράσεις μας".

Πρωτοβουλία Ενάντια Στην Υποταγή

Αυτό που συγκαλύπτει η Ευρωζώνη για την Ελλάδα

«Μου φαίνεται εξαιρετικά άστοχος ο ισχυρισμός ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν ήδη φανεί πολύ γενναιόδωροι απέναντι στην Ελλάδα.(...) Αυτό είναι εντελώς λάθος. Αν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί φάνηκαν γενναιόδωροι με κάποιους, αυτοί ήταν οι αρχικοί πιστωτές της Ελλάδας, που περιλάμβαναν τις τράπεζες διαφόρων κρατών εντός και εκτός Ευρώπης».

του Σάιμον-Ρεν Λιούις  -μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου 
Κάθε φορά που γράφω για την Ελλάδα, ένα μεγάλο ποσοστό των σχολίων (ίσως να πλησιάζουν και τα μισά) θα μπορούσαν να συνοψισθούν ως εξής: πώς μπορείς να παίρνεις το μέρος της Ελλάδας όταν η οικονομία της είναι τόσο αντιπαραγωγική και οι κυβερνήσεις της τόσο ανίκανες και μάλιστα μετά από όσα έχουμε κάνει για αυτούς; Δεν έχω καμία ψευδαίσθηση γύρω από τις ανεπάρκειες και τη διαφθορά που ενδημούν στην ελληνική οικονομία. Ούτε και σκοπεύω να αναγορευθώ σε υπερασπιστή οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης.
Μου φαίνεται εξαιρετικά άστοχος ο ισχυρισμός ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν ήδη φανεί πολύ γενναιόδωροι απέναντι στην Ελλάδα. Υπάρχει η γενική πεποίθηση ότι, αν δεν είχαν παρέμβει, η λιτότητα που θα αναγκαζόταν να εφαρμόσει η Ελλάδα θα ήταν πολύ χειρότερη. Είναι εντελώς λάθος. Αν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί φάνηκαν γενναιόδωροι με κάποιους, αυτοί ήταν οι αρχικοί πιστωτές της Ελλάδας, που περιλάμβαναν τις τράπεζες διαφόρων κρατών εντός και εκτός Ευρώπης.
Ας υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί ηγήτορες της Ευρωζώνης είχαν αδρανήσει, αφήνοντας τα πράγματα να πάρουν την πορεία τους όταν ξεκίνησε η αναταραχή των αγορών για την Ελλάδα στις αρχές του 2010. Αυτό θα είχε προκαλέσει άμεση χρεοκοπία, και η ελληνική κυβέρνηση θα αιτούνταν βοήθεια από το ΔΝΤ. (Στην πραγματικότητα, στα τέλη του 2009 οι αρχές της Ευρωζώνης υπαινίσσονταν ότι μια ενδεχόμενη βοήθεια από το Ταμείο δεν θα ήταν «ούτε αρμόζουσα ούτε ευπρόσδεκτη»)[1]. Σε αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένους τους περιορισμένους πόρους του ΔΝΤ, θα είχε υπάρξει κηρυχθεί χρεοκοπία για το σύνολο του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Εάν είχε συμβεί αυτό, το ομολογουμένως μεγάλο πρόγραμμα βοήθειας του ΔΝΤ (αρχικά 30 δισ. ευρώ, επαυξημένο κατά 12 δισ. τα επόμενα χρόνια),[2] θα είχε χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τα πρωτογενή ελλείμματα που αναπόφευκτα θα είχε η Ελλάδα μέχρι να πετύχει δημοσιονομική ισορροπία. Πράγματι, αυτά τα 42 δισ. ευρώ του ΔΝΤ είναι πολύ κοντά στο σύνολο των πραγματικών πρωτογενών ελλειμμάτων της Ελλάδας από το 2010 (και περιλαμβάνουν το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών).
Όλα αυτά σημαίνουν πως η εμπλοκή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν βοήθησε καθόλου την Ελλάδα. Με μόνη τη στήριξη του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα είχε υποστεί τον ίδιο βαθμό λιτότητας με αυτόν που όντως εφάρμοσε. Τα πρόσθετα χρήματα που δόθηκαν από τις ευρωπαϊκές αρχές χρησιμοποιήθηκαν για να πληρωθούν οι πιστωτές της Ελλάδας, αρχικά καθυστερώντας τη χρεοκοπία το 2010-2011, και μετά επιτρέποντας τη μερική χρεοκοπία του 2012. (Δεν είμαι σίγουρος ότι ΔΝΤ και Ευρωπαίοι βλέπουν τη διχοτόμηση που περιέγραψα με αντίστοιχη καθαρότητα, αλλά αν χρησιμοποιήθηκαν χρήματα του ΔΝΤ για να πληρωθούν πιστωτές της Ελλάδας, τότε το ΔΝΤ πρέπει να ερωτηθεί γιατί έκανε κάτι τέτοιο).
Οι λόγοι για τους οποίους οι ευρωπαϊκές αρχές ήταν τόσο γενναιόδωρες απέναντι στους πιστωτές της Ελλάδας είναι μάλλον ξεκάθαροι: ανησυχούσαν μήπως η κρίση χρέους μεταδοθεί σε άλλες χώρες.[3] Το ΔΝΤ συμφώνησε με το πρόγραμμα μόνο με την προϋπόθεση της μερικής χρεοκοπίας, παρότι οι οικονομολόγοι του απέφευγαν να εγγυηθούν ότι το ελληνικό χρέος που θα απέμενε ήταν βιώσιμο κατά μεγάλη έστω πιθανότητα.[4]
Το κλειδί εδώ είναι πως τόσο οι ευρωπαϊκές αρχές όσο και το ΔΝΤ έκαναν λάθος. Η κρίση μεταδόθηκε ούτως ή άλλως, και το «ντόμινο» διακόπηκε μόνο όταν η ΕΚΤ συμφώνησε να εφαρμόσει το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων ΟΜΤ (πρακτικά, να γίνει πιστωτής ύστατης καταφυγής). Επρόκειτο για ένα τεράστιο λάθος αυτών που σχεδίασαν την πολιτική: «σπατάλησαν» τεράστια χρηματικά ποσά για να αποτρέψουν κάτι που τελικά συνέβη. Αν οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης είχαν ξοδέψει χρήματα σε τέτοια κλίμακα και τόσο αχρείαστα οπουδήποτε αλλού, θα είχαν σοβαρό πρόβλημα με τους ψηφοφόρους τους.
Αυτό όμως δεν συνέβη, κι ο λόγος είναι ότι η συγκάλυψη του λάθους ήταν πολύ εύκολη. Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ επαναλαμβάνουν αενάως ότι τα χρήματα πήγαν στη διάσωση της Ελλάδας και όχι των πιστωτών της. Και υπονόησαν ότι, αν τα χρήματα δεν επιστραφούν, τότε θα φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις ή ο ελληνικός λαός. Το ότι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δέχτηκαν, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, να συμμετάσχουν σε αυτή την απάτη, είναι πραγματικά αξιοθρήνητο, παρότι μπορεί να απαντούσαν ότι δεν τους δόθηκε άλλη επιλογή. (Κάποιοι, περισσότερο κυνικοί, ίσως να αναρωτιόνταν πόσοι από τους πιστωτές ήταν Έλληνες κροίσοι).[5]
Η απάτη έχει πλέον αποκτήσει τη δική της δυναμική. Αντί για ένα συνεργατικό εγχείρημα που θα έστηνε την Ελλάδα στα πόδια της, γινόμαστε μάρτυρες ενός συγκρουσιακού έπους. Αν το επίσημο αφήγημα είναι πως δώσαμε όλα αυτά τα χρήματα στους Έλληνες κι αυτοί χρειάζονται κι άλλα, τότε πρέπει να τους επιβάλουμε πολύ σκληρούς όρους και περισσότερη λιτότητα για να δικαιολογήσουμε την επιπλέον «γενναιοδωρία» μας. Ακόμα και εντός της τρόικας, υπάρχουν εκείνοι που το «παίζουν» σκληροί για να γίνουν αρεστοί το ακροατήριό τους,[6] πιστεύοντας ίσως ότι στο τέλος θα επικρατήσουν ούτως ή άλλως οι πιο λογικές φωνές. Το πρόβλημα με αυτό το έργο είναι παρόμοιο με την επιβολή επιπλέον μέτρων λιτότητας: και τα δύο ζημιώνουν την οικονομία που υποτίθεται ότι βοηθούν. (Κάποιοι έχουν μια πιο δυσοίωνη εξήγηση για αυτά που συμβαίνουν, περιλαμβανομένης μιας αλλαγής καθεστώτος στην Ελλάδα). [7]
Όλα αυτά δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν και τόσο: οι πολιτικοί κάνουν εκείνο που κάνουν συνήθως οι πολιτικοί. Το πραγματικά λυπηρό είναι πως η δημαγωγία τους φαίνεται να πιάνει: οι πολιτικοί που χρησιμοποιούν το χαρτί του εθνικισμού μπορούν εύκολα να αποκρούσουν την κριτική που τους γίνεται για τα λάθη τους. Προφανώς, αυτό γίνεται συνέχεια γύρω μας: το βλέπουμε στην Ουκρανία με τον Πούτιν, στις βρετανικές εκλογές με τη Σκωτία. Αναρωτιέμαι αν και πότε θα έρθει ο καιρός που αυτές οι τακτικές αντιπερισπασμού θα αποτυγχάνουν. Και, έστω κι αν είναι μάταιο, θα ζητήσω από όσους βλέπουν στην Ελλάδα απλώς ένα αχάριστο έθνος, να καταλάβουν ότι τους κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια τους.

Ο Simon Wren-Lewis διδάσκει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το άρθρο (εδώ μεταφράζονται αποσπάσματα) δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του mainlymacro.blogspot.gr (18.5.2015).

[1] Βλ. IMF Country Report No. 13/156, παρ. 8
[2] “Financial assistance to Greece”, στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
[3] Βλ. Karl Whelan, “IMF On Greece: We Screwed Up But It’s Really The Eurozone’s Fault”, Forbes, 5.6.2013
[4] Βλ. IMF Country Report 13/156, παρ. 14 (ό.π.)
[5] “Bailout plan is all about ‘rescuing banks and rich Greeks”, Spiegel Online, 18.5.2015
[6] Christian Odendahl, “Greece: after a deal, work on a solution”, Centre for European Reform, 11.6.2015
[7] Mark Weisbrot, “Germany is bluffing on Greece”, Al Jazeera America, 12.6.2015

avgi

Πέντε εικόνες μιας χώρας σε πρόβλημα

Ο δημοσιογράφος Paul Mason στα πλαίσια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ του για την Ελλάδα αλλά και ως ανταποκριτής του Channel 4 στην Αθήνα σκιαγραφεί πέντε εικόνες από την Ελλάδα. 
Το άρθρο μεταφέρεται στην Ελλάδα αποκλειστικά από το TPP με την άδειά του.

του Paul Mason  Αρχική πηγή: Channel 4

1. Ένας διχασμένος λαός;
Όσο η ώρα πλησιάζει μπορείς να νιώσεις στην ατμόσφαιρα ότι όλα έχουν αλλάξει. Για έξι μήνες η κεντροδεξιά στην Ελλάδα περίμενε να δει τον Αλέξη Τσίπρα να προσπαθεί -και να αποτυγχάνει- στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την άρση της λιτότητας. Τώρα το παλαιό πολιτικό σκηνικό αντιλαμβάνεται ότι ο Τσίπρας είναι αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος: Aν το τελικό κείμενο συμβιβασμού που θα παραδοθεί στους πιστωτές σήμερα δεν γίνει αποδεκτό ο Τσίπρας είναι αποφασισμένος να κηρύξει στάση πληρωμών στο ΔΝΤ στο τέλος Ιουνίου, κάτι που πιθανώς θα έχει συνέπειες για το τραπεζικό σύστημα την Δευτέρα το βράδυ.
Ο μηχανισμός έκτακτης ανάγκης της ΕΚΤ -γνωστός ως ELA- μπορεί καταστατικά να χρησιμοποιείται μόνο όσο η Ελλάδα «βρίσκεται σε πρόγραμμα» που έχει συμφωνηθεί με τους πιστωτές. Απ’ όσα γνωρίζω ήταν ο Ντράγκι που την Παρασκευή επενέβη προσωπικά προκειμένου να μην τερματιστεί ο ELA.
Έτσι, όταν την Πέμπτη η αντιπολίτευση είδε να συντελείται ένα bankrun που στοίχησε στο τραπεζικό σύστημα παραπάνω από 5 δισεκατομμύρια ευρώ σε μια εβδομάδα, πήρε τους δρόμους.
Η συγκέντρωση ξεκίνησε από κάλεσμα στο Facebook και σε αυτή συμμετείχαν και νέοι επαγγελματίες για τους οποίους η παραμονή στο Ευρώ αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια καλύτερη και καθαρότερη διακυβέρνηση στο μέλλον. Ωστόσο οι περισσότεροι που συμμετείχαν υποστηρίζουν ένα πολιτικό κατεστημένο που προσέθεσε 320 δισεκατομμύρια ευρώ σε χρέη και που υπέγραψε τα μνημόνια με την Ευρώπη και το ΔΝΤ που κατέστρεψε το 25% της οικονομίας της χώρας.
Όταν οι διαδηλωτές πέρασαν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και έφτασαν μέχρι την είσοδο του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν υπήρχε ούτε ένας ένστολος να τους εμποδίσει. Τα συνθήματα που επικράτησαν ήταν υπέρ της Ευρώπης και κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Με τα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές κατηγορούσαν την κυβέρνηση για τακτικές της Σοβιετικής Ένωσης . Παρόντα ήταν και στελέχη της συντηρητικής δεξιάς, συμπεριλαμβανομένου και του βουλευτή που θα ήθελε να αναλάβει την Νέα Δημοκρατία, τον Άδωνι Γεωργιάδη.
Η αριστερά τρόμαξε. Παρόλο που η συγκέντρωση των δεξιών συγκέντρωσε περίπου 7000 ανθρώπους ηλικίας μεγαλύτερης των 65 ετών και έγινε στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και των blogger του για την μεγαλύτερη μάζα της κοινωνίας αύξησε την αγωνία.
Η «μαλακή» αριστερή κοινωνία, επίσης υπέρ των τεχνοκρατών και του Ευρώ ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ επειδή υποσχέθηκε ότι θα μειώσει την λιτότητα παραμένοντας στο Ευρώ και για να επιτεθεί στην διαφθορά. Επίσης υποσχέθηκε ότι θα στείλει στο παρελθόν τα δακρυγόνα και τα αστυνομικά σώματα που είχαν ευθεία σχέση με το φασισμό.
Τώρα, κάθε λογικός άνθρωπος στην Ελλάδα σκέφτεται το εξής σενάριο: Αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να έρθει σε συμφωνία τη Δευτέρα, χρεοκοπήσει και οι τράπεζές της κλείσουν, βγάζοντας δεκάδες χιλιάδες συντηρητικών στους δρόμους, τότε τι μπορεί να συμβεί μετά; Ο ΣΥΡΙΖΑ αφαίρεσε τις μπαριέρες στο Κοινοβούλιο και ακινητοποίησε τα ΜΑΤ. Οπότε τώρα τι μπορεί αν συμβεί αν την επόμενη φορά παράλληλα με τους ευγενείς τεχνοκράτες κατέβουν στους δόμους μαζί τους οι συντηρητικοί κρατώντας εθνικές σημαίες και θρησκευτικά σύμβολα;
Η προοπτική της ανοιχτής σύγκρουσης μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς στην Ελλάδα τρομάζει τους νέους, αφού οι παπούδες τους έζησαν πολέμους με τανκς, βασανιστήρια και αντάρτικο. Παρόλο που κανείς δεν υπονοεί ότι η σημερινή κρίση θα τελειώσει κάπως έτσι το τι θα μπορούσε να συμβεί παραμένει αναπάντητο. Μπορεί η ελληνική δημοκρατία και η κοινωνία να έχει συγκεντρώσει τέτοιες εντάσεις που θα απελευθερωθούν αυτή την εβδομάδα αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει; Κάτι τέτοιο θα έπαιζε πιθανά δραστικό ρόλο στις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα και των δανειστών.
2. ΣΥΡΙΖΑ: Στους προβολείς της ιστορίας
Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι ακόμα υπό εξέλιξη. Ο Αλέξης Τσίπρας μοίρασε τα υπουργεία μεταξύ τριών ευδιάκριτων πολιτικών τάσεων: Τους υπέρ της εξόδου από το Ευρώ στα αριστερά του κόμματος που πήραν το υπουργείο ενέργειας, στους νομικούς και ακαδημαϊκούς της γενιάς μετά το 1968 και τουλάχιστον σε 6 υπουργεία σε ανεξάρτητους βουλευτές με καριέρα στην αριστερά ή τους αγώνες (συν σε τρεις εθνικιστές του συνεργαζόμενου κόμματος).
Αλλά αυτό που ανακάλυψαν είναι ότι η εξουσία είναι μια συσκευή που λειτουργεί μόλις και μετά βίας. Οι κοινωνικές υπηρεσίες, σύμφωνα με έναν υπουργό που μίλησα, αντιμετωπίζουν τη νέα κυβέρνηση με εχθρότητα και συχνά διαρρέουν πληροφορίες προς την αντιπολίτευση. Το ελληνικό κράτος έχει γίνει τόσο εξαρτημένο από τις πελατειακές σχέσεις που αδυνατεί να λειτουργήσει ως το θεσμικό «αμορτισέρ» που θέλησαν να επιβάλλουν οι νέοι υπουργοί στο επίπεδο της λήψης επιχειρησιακών αποφάσεων.
Και όταν φτάνουμε στις τράπεζες, ο αρμόδιος υπουργός είναι ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Γιάννης Δραγασάκης, αλλά η ουσιαστική ρυθμιστική αρχή του συστήματος είναι η ΕΚΤ. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκήσει επιρροή στον τραπεζικό τομέα εν καιρώ κρίσης. Στο μεταξύ ο Διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας, είναι ο πρώην συντηρητικός υπουργός Οικονομικών ο οποίος εναντιώνεται στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την ελληνική κυβέρνηση.
Σήμερα υπάρχει απογοήτευση για την αργοπορία του ΣΥΡΙΖΑ στην αλλαγή του τρόπου που λειτουργεί το κράτος τόσο εντός του κόμματος, όσο και στον ευρύτερο πληθυσμό.
Ως αποτέλεσμα αυτών οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ και οι βοηθοί τους έχουν αναπτύξει ένα σύστημα διαχείρισης που βρίσκεται σε συνεχή εκτελεστική κατάσταση που επηρεάζει τις κρίσιμες διεθνείς διαπραγματεύσεις. Τα τεχνικά και λειτουργικά καθήκοντα καταναλώνουν πολύτιμη ενέργεια που σε ένα λειτουργικό κράτος θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για την λήψη πολιτικών αποφάσεων και την ακρόαση των αιτημάτων της κοινωνίας.
Όσο για την επικοινωνία, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει χώρο στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Υπάρχουν μόνο νέα αναδυόμενα διαδικτυακά μέσα και κάποιοι αρθρογράφοι στα φιλελεύθερα και συντηρητικά ΜΜΕ της χώρας.
Όλες αυτές οι σχετικά μικρές δυσλειτουργίες θα μετατραπούν σε μεγάλο πρόβλημα αν επέλθει στάση πληρωμών και οι τράπεζες χρειαστεί να κλείσουν ή να εθνικοποιηθούν.
Παρακολούθησα τον αγώνα με την κατάρρευση του Βρετανικού τραπεζικού συστήματος τον Οκτώβριο του 2008: Σε 24ωρη βάση οι εποχικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με fast food στα χέρια μιλούσαν συνεχόμενα με την Ουάσιγκτον, την Κεντρική Τράπεζα, τους τραπεζίτες. Σχεδίασαν ένα σχέδιο εξόδου στη βάση της καλής πρόθεσης και στη βάση των προσωπικών σχέσεων που είχαν χτιστεί επί δεκαετίες σε επιχειρηματικά δείπνα. Οι υπάλληλοι του Gordon Brown έσωσαν ή θυσίασαν μέρη του οικονομικού συστήματος, τράπεζα-τράπεζα, μιλώντας με κάθε Διευθύνοντα Σύμβουλο ξεχωριστά.
Στο ελληνικό κράτος δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο, και όχι εξαιτίας της ίδιας της κυβέρνησης. Πλέον υπάρχει η σιωπηρή αντίσταση της Τράπεζας της Ελλάδος η οποία δεσμεύεται από τους κανόνες της Ευρωζώνης και ενεργεί για το λογαριασμό των δανειστών στην Ελλάδα και όχι για τους πολίτες της.
Δεν αμφιβάλω ότι ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης έχει ένα Σχέδιο Β σε περίπτωση ρήξης ή μιας τραπεζικής κρίσης. Το ερώτημα είναι αν ο ελληνικός κυβερνητικός μηχανισμός είναι αρκετά ανθεκτικός για να το διαχειριστεί.
3. Σε ποια κρίση θα μοιάζει
Ο Βρετανός δημοσιογράφος Ambrose Evans Pritchard παρομοιάζει την επερχόμενη «επίθεση» της Τρόικας με τον πόλεμο στο Ιράκ. Αν υπάρχει αυτή η αναλογία δεν θα είναι ευχάριστα να παραμένεις στο καταφύγιο. Οι δυναμικοί της κατάστασης που έφτασαν ξανά και ξανά σε κορυφώσεις τους τελευταίους έξι μήνες θα συμπιεστούν σε μόλις μερικές ημέρες.
Αν σταθούμε λοιπόν στην άκρη του βατήρα, αυτά ενδέχεται να είναι τα όσα θα προκύψουν:
Την Κυριακή θα μαζευτεί η ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες. Από δευτερογενείς πηγές μαθαίνω ότι θα προσφερθεί στους πιστωτές ένα σχέδιο με κάποιες υποχωρήσεις από την ελληνική τελική προσφορά που συζητήθηκε πριν από δύο εβδομάδες αλλά δεν έχω στη διάθεσή μου κάποια άλλη λεπτομέρεια.
Ωστόσο η ΕΚΤ ανέφερε στους Έλληνες ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Οι δανειστές θα παρουσιάσουν ένα τελεσίγραφο και το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα είναι ότι θα περιλαμβάνει κάποια μορφή ενδιάμεσης χρηματοδότησης ή αναδιάρθρωσης πληρωμών.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να αποδεχτούν περισσότερη λιτότητα από αυτή που περιλαμβάνει η ελληνική πρόταση στους ψηφοφόρους τους. Πράγματι δυσκολεύονται ήδη να παρουσιάσουν στους οπαδούς τους την συμφωνία που ήδη έχουν αποδεχτεί. Για την Κυριακή το βράδυ έχει προγραμματιστεί φιλοκυβερνητική διαδήλωση. Αν δεν είναι μαζική και η αντισυγκέντρωση της Δευτέρας είναι μεγαλύτερη τότε η αποτελεσματικότητά της θα είναι σαν άχυρο στον άνεμο.
Τη Δευτέρα αν δεν υπάρχει συμφωνία η συζήτηση για το χρέος και τη δημοσιονομική πολιτική θα μπορούσε εύκολα να μετατεθεί για τις 30 Ιουνίου ή και ακόμα παραπέρα, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακοινώνει στάση πληρωμών αλλά απλά ζητήσει περισσότερο χρόνο για να πληρώσει.
Ωστόσο το πρόβλημα βρίσκεται στο τραπεζικό σύστημα. Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν ότι επιτάχυνση των εκροών ενορχηστρώθηκε από επιχειρηματικούς ομίλους και ακόμη ενθαρρύνονται από το προσωπικό και την διοίκηση των τραπεζών. Ωστόσο καμία ένδειξη δεν έχει δημοσιευθεί.
Αλλά όποια και αν είναι η αιτία της επιτάχυνσης του πανικού στα τραπεζικό σύστημα την περασμένη εβδομάδα το αποτέλεσμα είναι η πλήρης εξάρτησή τους από τον ELA. Σε αντίθεση με την Βρετανία το 2008, η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει στην ανάληψη και την εκτελεστική λειτουργία των τραπεζών μέσω εθνικοποίησης ή μετατροπής των μετοχών σε κεφάλαιο. Δεν μπορεί καν να αλλάξει τις διοικήσεις τους. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η ΕΚΤ μέσω του τοπικού της αντιπροσώπου, του κύριου Στουρνάρα που διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της προηγούμενης κυβέρνησης.
Τη στιγμή που θα αποσυρθεί ο ELA οι τράπεζες θα πρέπει να κλείσουν ή να επέλθει αυστηρός περιορισμός αναλήψεων ή ακόμα και να ανακεφαλαιοποιηθούν.
Τότε το συνολικό πρόβλημα της διαίρεσης της κυριαρχίας στην Ευρωζώνη θα εστιαστεί σε μια μόνο στιγμή: Η ΕΚΤ θα μπορούσε να διατάξει, όπως έκανε στην Κύπρο, ένα Bail in (κούρεμα) στις καταθέσεις και οι αποταμιευτές θα μπορούσαν να χάσουν μέρος των χρημάτων τους. Αν η αριστερή κυβέρνηση αντισταθεί σε κάτι τέτοιο αυτό θα σημάνει την απαγκίστρωση του μηχανισμού διακυβέρνησης της Ευρωζώνης.
Έτσι, ακόμα και δεδομένης της δέσμευσής της για παραμονή στο ενιαίο νόμισμα θα είναι σε πόλεμο και αποσχισμένη από τις δομές της. Αν η ΕΚΤ αποσύρει όπως απείλησε το σύστημα πληρωμών τότε η Ελλάδα θα είναι μέρος του Ευρώ μόνο κατ’ όνομα.
4 Ο Αλέξης Τσίπρας
Το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι τώρα όλοι εστιάζουν σε αυτόν. Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ χθες το 47% των Ελλήνων δηλώνουν ότι θα τον ψήφιζαν αν οι εκλογές γίνονταν σήμερα.
Όσοι τον γνωρίζουν υποστηρίζουν ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι αποφασισμένος να μην παραδοθεί και ότι αν η αυριανή επιχείρηση για συμβιβασμό αποτύχει το πιθανότερο είναι να συγκαλέσει εκλογές. Μπορεί στην πραγματικότητα να έχει λίγες επιλογές αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να παραιτηθεί σε περίπτωση που υπάρξει στάση πληρωμών προκειμένου να προκαλέσει εκλογές.
Αλλά για ποιο λόγο θα γίνουν οι εκλογές; Ο Τσίπρας ανέβηκε στην εξουσία προκαλώντας ένα κύμα ελπίδας βασισμένη σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Το γνωστό και ως Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αποσύρθηκε από αυτό οπότε παραμένει το ερώτημα σε μια νέα εκλογική διαδικασία θα υποστηρίξει ένα πρόγραμμα που οδηγεί σε έξοδο από το ευρώ, στάση πληρωμών και εσωτερική κοινωνική αναταραχή; Ή θα ζητήσει από τους Έλληνες να στηρίξουν την 47σέλιδη πρόταση συμβιβασμού που προσέφερε στους πιστωτές κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων πριν από δύο εβδομάδες;
Αν δεν υπάρξουν εκλογές μια άλλη επιλογή θα ήταν η επιβολή ενός δημοψηφίσματος που θα έδινε το λόγο στους Έλληνες πολίτες. Αυτό θα απαιτούσε από την ΕΚΤ να κρατήσει ζωντανές τις τράπεζες για μια ακόμη εβδομάδα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να πει: Αν ψηφίσετε για το πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί με αναταραχές τότε δεν θα πρέπει να γίνει αποδεχτή η νομιμότητά του και ίσως να είναι καλύτερα να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για μια άλλη μάχη.
Μετά την σημερινή συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου και τις προκαταρκτικές διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, ο Τσίπρας έχει μόνο λίγες επιλογές: Στάση πληρωμών, Υποχώρηση ή Παραπομπή της απόφασης από τον ελληνικό λαό.
5. Η Τρόικα
Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της Δευτέρας, η φερεγγυότητα του μηχανισμού διακυβέρνησης της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, έχουν υποστεί ζημιά.  Για να καταλάβει κανείς το γιατί αρκεί να μελετήσει την τελική εικόνα: το γράφημα με τις προβλέψεις των δανειστών σε αντιπαραβολή με το ποια είναι η πραγματική ζημιά που δημιουργεί η λιτότητα στο ΑΕΠ.
Η τελευταία από τις τρείς γραμμές είναι η πραγματικότητα.  Οι δύο επάνω γραμμές δείχνουν τα οικονομικά παραληρήματα των οργανισμών των οποίων οι λάθος προβλέψεις οδήγησαν στην κατάρρευση της Ελληνικής παραγωγής, την άνοδο του φασισμού, την πτώση του μέσου προσδόκιμου ζωής, και την αύξηση κατά 50% στις αυτοκτονίες ανδρών στην Ελλάδα.
Όλες αυτές οι προβλέψεις έγιναν ενώ οι δανειστές είχαν πλήρη γνώση της Ελληνικής πραγματικότητας.  Ήξεραν για την έντονα προστατευμένη νοοτροπία των μικρών επιχειρήσεων, τα παντοδύναμα συνδικαλιστικά σωματεία, τον πελατειακό χαρακτήρα του δημοσίου καθώς και την διαπλοκή της επιχειρηματικής ελίτ.  Εκτός αυτού, οι προβλέψεις έγιναν εν μέσω έντονης κριτικής από οικονομολόγους κει δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων.
Αφού προκάλεσαν την κατάρρευση, τώρα το ΔΝΤ και η ΕΚΤ (που θεσμικό τους καθήκον είναι η διατήρηση της σταθερότητας) θα συμβάλουν στην ανατροπή μιας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, έτσι θα το εκλάβει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της Ευρώπης.
Διακυβεύονται πολλά γιατί αν το Ελληνικό καπιταλιστικό οικοδόμημα μπορούσε να αναμορφωθεί και να γίνει πιο μοντέρνο, λιγότερο διεφθαρμένο και οικονομικά σταθερό, θα ήταν μεγάλη επιτυχία.  Η Ελλάδα βρίσκεται στο στρατηγικό σταυροδρόμι του δυτικού κόσμου και οι Κινέζοι έχουν τους λόγους τους που θέλουν να αγοράσουν τα λιμάνια της και να ανακατασκευάσουν το σιδηροδρομικό της δίκτυο.  Ο οικονομολόγος του ινστιτούτου Bruegel, Szolt Davas περιέγραψε τις δυνατότητες ανάκαμψης της Ελλάδας σε μια λεπτομερή ανάρτηση στο blog
 Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέσει και στην θέση της έρθει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, φίλα προσκείμενη στο ΔΝΤ και τις πρακτικές του -που είναι το μόνο που μπορεί να συμβεί μια και τα κόμματα της παραδοσιακής αντιπολίτευσης είναι κατακεραυνωμένα- οι δανειστές είναι έτοιμοι να κάνουν γενναίες ενέσεις ρευστού και κεφαλαίων για την υποδομή, ακόμα και να μειώσουν το χρέος της Ελλάδας.  Το έχουν δηλώσει.
Την ίδια ώρα επισπεύδουν την πτώση της κυβέρνησής βλέποντας την αδυναμία να ανταποκριθεί στις βραχυπρόθεσμες πληρωμές του χρέους μέσω μιας πλήρους και αργεντίνικου στιλ στάσης πληρωμών. Οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και του μηχανισμού «σωτηρίας» EFSF δήλωσαν αυτή την εβδομάδα ότι εφόσον η Ελλάδα χάσει μια πληρωμή τότε θα ανακηρύξουν χρεοκοπία επειδή υπάρχουν ρήτρες (από το 1914) που λένε ότι δεν μπορεί να γίνει στάση πληρωμής παρά μόνο στο σύνολο του χρέους.
Όλα αυτά θα γίνουν την ώρα που οι λαοί της Ευρώπης θα παρακολουθούν προσεκτικά. Ναι, μπορεί πολλοί άνθρωποι να έχουν βαρεθεί με την ελληνική κρίση αλλά επίσης γοητεύονται από αυτή γιατί συνδυάζει υποβάθμιση, καυτή νυχτερινή ζωή, graffiti και μεσογειακό πάθος για το βασικό δίλλημα του καπιταλισμού του 21ου αιώνα:
Θα πρέπει να λειτουργεί για τους πλούσιους ή για όλους;

thepressproject

Ποιος κερδίζει από το Grexit;

 Όσοι επενδύουν στο "μαύρο" της χώρας, είναι εκείνοι που θέλουν να κερδίσουν εις βάρος της...

Το πολιτικό σχόλιο της ημέρας, με το πενάκι του Γιάννη Δερμεντζόγλου
tvxs

Ιδού γιατί όσοι απειλούν με χρεοκοπία την Ελλάδα απλά λένε ... μπαρούφες: Κανείς διεθνής νόμος δεν προβλέπει κάτι τέτοιο

Στον αποήχο των απειλών, όπως αυτή του ανεκδιήγητου Πολωνού προέδρου της ΕΕ, Νόναλντ Τουσκο, που απειλούσε την Ελλάδα ότι "'Η θα συμφωνήσει με τις απαιτήσεις των δανειστών μέχρι τη Δευτέρα ή θα χρεοκοπήσει", η απάντηση που δίνουν οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης είναι ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να πτωχεύσει την Ελλάδα, από τους νυν δανειστές.
Ούτε η ΕΚΤ,  ούτε οι χώρες του Eurogroup, ούτε φυσικά το ΔΝΤ. Ο λόγος; Αυτός που ξέρουν όλοι, αλλά έντεχνα το κρύβουν: Δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για την πτώχευση μίας χώρας από μία άλλη χώρα! Δεν υπάρχει τίποτα που να καθορίζει τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αρνηθεί να πληρώσει τα επαχθή δάνεια.
Αντίθετα με το 2012 που το χρέος ήταν προς τους ιδιώτες και η μη αποπληρωμή του θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία κατάσταση ανάλογη με της Αργεντινής, καθώς οι ιδιώτες πιστωτές μπορούσαν να προσφύγουν σε διεθνή δικαστήρια και να ζητήσουν τα λεφτά τους κατάσχοντας εθνικά περιουσιακά στοιχεία, τώρα απλώς δεν υπάρχει μία τέτοια δυνατότητα για κανέναν από τους λεγόμενους, "θεσμούς"!
Τόσο απλά.
Μπορούν να κάνουν πολλά μέσω ΕΚΤ, αλλά όχι κρίσιμα: Δεν μπορούν να μας αναγκάσουν να επιστρέψουμε τα λεφτά που έδωσαν στις τράπεζές τους το 2012, αντικαθιστώντας το χρέος μας προς αυτούς και χρεώνοντάς μας ανάλογα.
Αυτό "ξέχασαν" να το πούνε στους λαούς τους και στα Κοινοβούλια των χωρών τους όταν ψήφιζαν νόμους δανειοδότησης της Ελλάδας, απλώς και μόνο για να πληρωθούν οι τράπεζές τους.
Για να πάμε σε μια άλλη απλή περίπτωση οικεία στους ενασχολούμενους με την άμυνα, οι πιστώσεις FMS των ΗΠΑ είναι δάνεια που δίνονται για να αγοράζονται αμερικανικά όπλα.
Ορισμένα κράτη δεν πλήρωσαν ποτέ τα δάνεια αυτά για διάφορους λόγους, π.χ. γιατί άλλαξαν γεωστρατηγικό στρατόπεδο. Τέθηκε ποτέ θέμα πτώχευσής τους από τις ΗΠΑ; Ποτέ! Γιατί δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για κάτι τέτοιο.
Και σε τελική ανάλυση τι σημαίνει "χρεοκοπία" μιας χώρας από μία άλλη χώρα; Ας μας πει ο Ν.Τουσκ ή ο κάθε γραφειοκράτης των Βρυξελλών τι σημαίνει "χρεοκοπία" πέρα από την τυπική χρεοκοπία που βιώνει η χώρα από το 2010 και την ουσιαστική που βιώνει από το 1989;
Ο ίδιος ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Τζόσεφ Στίγκλιτς, αλλά και οι ξένοι οίκοι, όπως η S&P, η Fich και η Moody's σε διαδοχικές εκθέσεις τους έχουν δηλώσει τις τελευταίες ημέρες ότι ΔΕΝ υπάρχει χρεοκοπία για την Ελλάδα με την τυπική έννοια του όρου, αν δεν πληρωθεί το ΔΝΤ ή οι Ευρωπαίοι δανειστές.
Και αυτό γιατί κανένα κράτος δεν μπορεί να πτωχεύσει κανένα άλλο, ούτε κανένας διεθνής οργανισμός δεν προβλέπεται να πτωχεύσει ένα κράτος! Το αντίθετο θα ίσχυε αν οι πιστωτές μας ήταν ιδιώτες και δεν είχε μεταβιβαστεί το χρέος το 2012.
Αναφερόμενος στην περίπτωση μη πληρωμής των δανειστών από την Ελλάδα ο Τ.Στίγκλιτς γράφει στο «Project Syndicate».
"Δεν υπάρχει ενιαίος νόμος για το χρέος, ούτε δυνατότητα μιας χώρας να πτωχεύσει μία άλλη".
Στις 15 Ιουνίου η Standard & Poor's δημοσιοποίησε έκθεση σύμφωνα με την οποία η μη καταβολή των 6,7 δισ. ευρώ που οφείλει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δεν σημαίνει χρεοκοπία και δεν θα θα θεωρηθεί από τον οίκο ως κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας!
Όπως εξηγεί Standard & Poor's - άποψη που έχει εκφράσει και η Moody's- δεν θεωρεί ότι ένα κράτος κηρύσσει πτώχευση εάν δεν προχωρήσει στην αποπληρωμή δόσης σε πιστωτές του λεγόμενου επίσημου τομέα, όπως είναι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα. Επομένως, η S&P σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα υποβαθμίσει την Ελλάδα στην κατηγορία επιλεκτική χρεοκοπία (selective default).
Ούτε εάν η Ελλάδα δεν καταβάλει το οφειλόμενο ποσό στην ΕΚΤ, "ο Standard & Poor's δεν θα υποβαθμίσει το κρατικό αξιόχρεο της Ελλάδας σε 'SD' (σ.σ. selective default, επιλεκτική χρεοκοπία)".
«Εξ όσων γνωρίζουμε, η ΕΚΤ διακρατεί το σύνολο των κρατικών ομολόγων τα οποία είχε λάβει κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής τους το 2012. Αυτός είναι ο λόγος που η μη εξόφληση των ομολόγων δεν θα επηρεάσει άμεσα τους ιδιώτες πιστωτές", επιχειρηματολογεί ο S&P.
Αυτά τα γνωρίζει η κυβέρνηση και για τον λόγο αυτό εκ του ασφαλούς παίζει "σκληρό" παιχνίδι-και καλά κάνει.
Τα χρονοδιαγράμματα των πληρωμών είναι τα εξής: 1,6 δισεκ. ευρώ στο ΔΝΤ ως την 30ή Ιουνίου, 6,7 δισεκ. ευρώ στην ΕΚΤ σε δύο δόσεις, την πρώτη, ύψους 3,45 δισεκ. ευρώ, την 20ή Ιουλίου και τη δεύτερη, ύψους 3,2 δισεκ. ευρώ, έως την 20ή Αυγούστου.
Αυτά χωρίς συμφωνία που να προβλέπει "κούρεμα" του χρέους, ΔΕΝ θα πληρωθούν.

 defencenet.gr

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

του Άρη Χατζηστεφάνου

Κάθε καλοκαίρι, στις 19 Ιουνίου, αρκετοί θυμούνται τη φράση «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» που φέρεται να είπε το 1827 ο Κολοκοτρώνης ξεκινώντας την εκστρατεία του εναντίον των νενέκων του Ιμπραήμ. Φέτος όμως, με τις καταγγελίες περί προσκυνήματος και εθνικής προδοσίας να εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε την ιστορία της φράσης και από μια άλλη οπτική γωνία.

Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Πριν από δύο χρόνια δημοπρατήθηκε μια επιστολή του 1822, στην οποία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει για πρώτη φορά τη φράση «φωτιά και τσεκούρι» καλώντας τους κατοίκους χωριών της Αχαΐας να συμμετάσχουν στην πολιορκία της Πάτρας… ή να υποστούν τις συνέπειες. Παρ' όλα αυτά η φράση έχει ταυτιστεί στο συλλογικό υποσυνείδητο (αν και όχι αναγκαστικά και στα βιβλία των ιστορικών) με την έναρξη των επιχειρήσεων του Γέρου του Μοριά εναντίον όσων είχαν προσκυνήσει τον Ιμπραήμ ακολουθώντας το παράδειγμα του Δημητρίου Νενέκου.

«Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου» | 

Αρβανίτης οπλαρχηγός της επαρχίας Πατρών, ο Νενέκος, αφού πολέμησε με γενναιότητα στα πρώτα χρόνια της επανάστασης, εξαγοράστηκε μετά το 1825 και έμεινε πιστός στον Ιμπραήμ και μετά την έλευση του Καποδίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων το όνομα του Νενέκου έγινε συνώνυμο του δωσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας. Αντίστοιχο παράδειγμα σε άλλες χώρες είναι το όνομα Κούισλινγκ, από τον δεξιό Νορβηγό πολιτικό που κάλεσε τη ναζιστική Γερμανία να εισβάλει και να «σώσει» τη χώρα του - και φυσικά ανταμείφθηκε με τη θέση του δοτού πρωθυπουργού.

Παρά το γεγονός ότι η φράση του Κολοκοτρώνη αποδίδεται συνήθως σε συνιστώσες της λεγόμενης ροβεσπιερικής Αριστεράς, η οποία δεν καταδικάζει την επαναστατική βία «απ’ όπου και αν προέρχεται», είναι αναρίθμητα τα περιστατικά όπου χρησιμοποιήθηκε από τη φιλοχουντική, τη φιλοβασιλική ή τη φιλοφασιστική Δεξιά (ή συνδυασμούς των προηγουμένων). «Φωτιά και Τσεκούρι» λεγόταν το βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ για τον εμφύλιο πόλεμο - το οποίο τασσόταν τόσο μεροληπτικά με τους νικητές ώστε εξυμνήθηκε μόνο στα χρόνια της επταετίας (οπότε και τυπώθηκε) και στη συνέχεια ξεχάστηκε για χρόνια ακόμη και από την Ακρα Δεξιά.

Φωτιά και τσεκούρι φώναζαν και χουντικοί αλλά ακόμη και χιτλερικοί στις επετείους μίσους στην Πηγάδα του Μελιγαλά, την εποχή μάλιστα που τις επισκεπτόταν και ο Αντώνης Σαμαράς. Και φυσικά με φωτιά και τσεκούρι απειλούσε τη Νέα Δημοκρατία (!) ο Μάκης Βορίδης, όταν ακόμη διατηρούσε τον τίτλο του πνευματικού τέκνου του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Θεωρητικά κάθε σοβαρή αναφορά σε φωτιές και τσεκούρια -εκτός επαναστατικής περιόδου- είναι εκ προοιμίου καταδικαστέα. Από τη στιγμή όμως που πολιτικοί, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα να απειλούν τα μέλη της κυβέρνησης ακόμη και με εκτελεστικό απόσπασμα όπως αυτό στο Γουδί, η λεκτική βία επέστρεψε ακόμη και στο εσωτερικό της Βουλής.

Το πρόβλημα δεν ήταν πλέον ποιος θα πλειοδοτούσε σε ακραίες εκφράσεις, αλλά πώς θα προσδιορίσουμε ποιοι είναι οι σύγχρονοι νενέκοι που θα έπρεπε να τιμωρηθούν (πάντα συμβολικά) με φωτιά και τσεκούρι.

Με δεδομένο ότι ο Κολοκοτρώνης έδινε μια μάχη με ισχυρά εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, οι σύγχρονοι νενέκοι θα έπρεπε να είναι τα μέλη του λεγόμενου «κλαμπ της λογικής» που υποστηρίζουν τους δανειστές στη διαπραγμάτευση με την Αθήνα. Παρ' όλα αυτά τόσο ο Λ. Λιαρόπουλος («Γερά Γερούν»), ο Τζήμερος («Μέρκελ τράβα την πρίζα, ούτε ένα ευρώ στα λαμόγια») ή και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου («Ελπίζω το ΔΝΤ να μην υποχωρήσει») αντιμετωπίστηκαν με τη γνωστή φράση των μαυραγοριτών «Βάστα, Ρόμελ» και όχι με αναφορές σε νενέκους.

Μια πιθανή εξήγηση για το θέμα, την οποία αλιεύσαμε από το twitter, υποστηρίζει ότι ο Κολοκοτρώνης μαχόταν όσους προσκύνησαν στους Τούρκους, «από τους οποίους μας έσωσε η Ευρώπη» - υπονοείται δηλαδή ότι η ελληνική επανάσταση εξασφάλιζε την πορεία προς την Ευρώπη, όπως κάνουν και οι σημερινοί υποστηρικτές του Βερολίνου και συνεπώς δεν τους αρμόζει ο τίτλος του νενέκου.

Την κατάσταση όμως ήρθε να περιπλέξει ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, όταν έθεσε το δίλημμα «Κούγκι ή ευρωπαϊκή πορεία;» Εδώ μια πράξη αντίστασης της ελληνικής επανάστασης παρουσιάζεται σε αντιδιαστολή με τον φιλοευρωπαϊσμό, υπονοώντας ότι η πορεία προς την Ευρώπη δεν επιτυγχάνεται με πράξεις αυτοθυσίας και εθνικής αξιοπρέπειας αλλά περνά μέσα από την υποτέλεια και το «προσκύνημα».

Το πρόβλημα σε όλες αυτές τις προσεγγίσεις είναι ότι και οι δυο πλευρές συχνά συγχέουν τον ευρωπαϊσμό με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εάν όμως υποθέσει κανείς ότι η Ε.Ε. βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με τα ιδεώδη του ευρωπαϊσμού (ελευθερία, δημοκρατία κ.λπ.), το πρόβλημα λύνεται ως διά μαγείας. Υπό αυτή την έννοια μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Κολοκοτρώνης πράγματι μαχόταν για μια «πορεία προς την Ευρώπη» χρησιμοποιώντας όση βία είχε χρησιμοποιηθεί και στις άλλες αστικές επαναστάσεις της εποχής του. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, έγραψε κάποτε ο Σλαβόι Ζίζεκ, γεννήθηκε με τη λέξη οργή (από την πρώτη λέξη της Ιλιάδας, «μήνιν») και συνεπώς δεν έχει καμία σχέση ούτε με τους νενέκους του 19ου αιώνα ούτε με τους Κουίσλινγκ του 20ού.

Και εσείς έτσι σοφοί που γίνατε, με τόση πείρα, ήδη θα το καταλάβατε οι νενέκοι ποιοι είναι.

 infowar-efsyn

Η απαγωγή της Ευρώπης (από τη γελοιότητα της ελληνικής δεξιάς)

Τουλάχιστον από τη δεκαετία του 40 και μετά, η ελληνική δεξιά ήταν φανερό ότι στερούνταν ένα όραμα.

του Άκη Γαβριηλίδη
Είναι πολλοί και πολλές αυτές που έχουν διαπιστώσει, άλλοτε με ικανοποίηση, άλλοτε με πίκρα, άλλοτε με διάφορους συνδυασμούς συναισθημάτων, ότι στην Ελλάδα «η δεξιά ανέλαβε τη διαχείριση του κράτους και η αριστερά την ηθική υπεροχή και τη ρομαντική αίγλη του ηττημένου»[1].
Για ένα διάστημα δοκιμάστηκε το «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», το οποίο δεν παύει ακόμα να λειτουργεί σε πολλούς, αλλά κανείς δεν μπορεί πλέον να το επικαλεστεί απερίφραστα υπό αυτή τη μορφή, λόγω της φθοράς του από την πολλή έκθεση.
Από το 1975 και μετά, με τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο, δοκιμάζεται ως ιδέα ο «ευρωπαϊσμός», ο οποίος στην αρχή δεν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά κερδίζει βαθμιαία έδαφος αργότερα. Με αποτέλεσμα να φτάσει στις μέρες μας, σε μια περίοδο που στη διαχείριση της εξουσίας έχει βρεθεί η αριστερά, να επιχειρείται για πρώτη φορά να χρησιμοποιηθεί ως κεντρικό αίτημα σε μία μαζική συγκέντρωση.
Είναι μια αξιοπερίεργη ειρωνεία της ιστορίας ότι η υποτιθέμενη «ευρωπαϊκή ιδέα» φτάνει στο απόγειο της απήχησής της σε μια χώρα τη στιγμή που, παντού αλλού, βρίσκεται στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της, και ηχεί ολοένα και περισσότερο ως κενός λόγος που επαναλαμβάνεται μόνο και μόνο από τη δύναμη της συνήθειας.
Ωστόσο, η προβαλλόμενη «προσήλωση» όσων διαδήλωσαν χθες στο Σύνταγμα στην «Ευρώπη» δεν είναι μόνο αφελής και ανίδεη για όλους τους προβληματισμούς που έχουν διατυπωθεί σχετικά τηνιδέα –αλλά και με την πρακτική– της Ευρώπης τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι πάνω απ’ όλαυποκριτική. Και, επίσης, γελοία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτή την υποκρισία και τη γελοιότητα αποτελεί το πλακάτ που απεικονίζεται στην παρακάτω φωτογραφία. Ένα εκ πολλών πανομοιότυπων όσον αφορά το μέγεθος, τον τύπο των υλικών και τη γραμματοσειρά –συχνά και τις νοηματικές ή γλωσσικές αστοχίες.
Ο κύριος λοιπόν που υπερήφανα κραδαίνει το πλακάτ αυτό πάνω στις σκάλες της βουλής και σχηματίζει το σήμα της νίκης, (ποιας νίκης άραγε;), χωρίς καμία ντροπή διαδηλώνει ότι είναι υπέρ της κατάργησης του δικαιώματος του συνδικαλισμού.
Είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστεί κανείς μέσα από ποιες λογικές (;) διαστρεβλώσεις είναι δυνατό να προβάλλεται ως «ευρωπαϊσμός» η κατάργηση ενός δικαιώματος γενικά, και ειδικότερα ενός δικαιώματος που θεωρείται αυτονόητα τμήμα του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού κεκτημένου.
Η χθεσινή συγκέντρωση στο σύνολό της, και ο λόγος των οργανωτών της, μαρτυρούν μια απολύτως εργαλειακή, «α λα καρτ» επίκληση της «Ευρώπης». Διότι το αίτημά τους δεν είναι να μην φύγει η Ελλάδα από την «Ευρώπη», αλλά να μην φύγει από το Ευρώ. Το πρώτο είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο: δεν είναι στο χέρι κανενός να αποφασίσει ότι από αύριο η Ελλάδα θα ανήκει π.χ. στην Ωκεανία. Ακόμη και αν ήταν, το ενδεχόμενο αυτό δεν ήταν περισσότερο πιθανό χθες απ’ ό,τι οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τότε που έληξε η Πλειστόκαινη περίοδος. Αυτό που ήταν ενδεχόμενο, –ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν κάποιοι, οι οποίοι όμως έχουν εμφανή πολιτική ιδιοτέλεια-, είναι η Ελλάδα να αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα το οποίο χρησιμοποιούν στις συναλλαγές τους ορισμένα μόνο κράτη της Ευρώπης, όχι όλα (ούτε καν όλα τα κράτη της ΕΕ).
Το ιδανικό λοιπόν των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν χθες ήταν απλώς ένα κομμάτι χρωματιστό χαρτί με κάτι νούμερα απάνω. Δεν ήταν ούτε ο πλουραλισμός, ούτε η ελευθερία του τύπου, του συνέρχεσθαι και του συνετερίζεσθαι, ούτε ο σεβασμός των δικαιωμάτων των εθνικών ή σεξουαλικών μειονοτήτων –αιτήματα στα οποία οι περισσότεροι είναι κατηγορηματικά αντίθετοι-, ούτε γενικά κανένα δικαίωμα που να αποτελεί μέρος του θεωρούμενου ως ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου.
Από αυτή την άποψη, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική δεξιά με τη χθεσινή συγκέντρωση δεν σημείωσε κάποια σημαντική πρόοδο προς την εξεύρεση κάποιας πειστικής ιδέας που να βελτιώνει την ηθική της αίγλη. Βασικό ιδανικό της παραμένουν τα φράγκα.

[1] Βλ. π.χ. Γ. Θ. Μαυρογορδάτος, «Η ‘ρεβάνς’ των ηττημένων», Βήμα 17/10/1999.

πηγή: nomadicuniversality

Κρούγκμαν: Oι δανειστές πρέπει να φοβούνται περισσότερο το Grexit

Με νέο άρθρο του στο προσωπικό του ιστολόγιο την Παρασκευή, ο διακεκριμένος οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σχολιάζει τις εξελίξεις στην ελληνική διαπραγμάτευση, παρομοιάζοντας την Αθήνα του 2015 με το Μπουένος Άιρες του 2001.
 Επισημαίνει, παράλληλα, πως «έχει ήδη σπάσει η πρώτη γραμμή άμυνας ενάντια σε μια πιθανή έξοδο από το ευρώ».

Αναλυτικά το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν έχει ως εξής:
Τα περιθώρια για την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές γίνονται όλο και πιο στενά, αν και δεν έχουν κλείσει οριστικά. Δεν πρέπει να υπάρχουν βεβαιότητες για τις επιπτώσεις ενός Grexit.
Έχω μείνει σιωπηλός τον τελευταίο καιρό όσον αφορά τις εξελίξεις στην Ελλάδα επειδή ακριβώς δεν θέλω να συμβάλλω κι εγώ στη δημιουργία κλίματος πανικού. Εντούτοις, νιώθω πως πρέπει να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις.
Πρώτον, η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε μια έξοδο από το ευρώ έχει ήδη σπάσει. Καμία χώρα δεν θα σκεφτόταν να φύγει από το ευρώ υπό το φόβο ότι μια τέτοια κίνηση θα πυροδοτούσε «την μητέρα όλων των οικονομικών κρίσεων», καθώς όλοι θα έτρεχαν να αποσύρουν τα χρήματα από τις τράπεζες. Αλλά αυτός ο φόβος δεν ισχύει πλέον για την περίπτωση της Ελλάδας, καθώς η χρηματοπιστωτική σταθερότητα έχει ήδη δεχθεί μεγάλο πλήγμα. Η Αθήνα του 2015 είναι το Μπουένος Άιρες του 2001.
Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο, τίποτα δεν τον ενοχλεί περισσότερο από το ιδεολόγημα ότι για όλα ευθύνεται η αναποτελεσματικότητα των Ελλήνων, οι οποίοι υποτίθεται ότι δεν έχουν κάνει τίποτα. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα καλείται να εφαρμόσει τρομακτικά επώδυνα μέτρα.
Το πρόβλημα είναι ότι οι μεγάλες περικοπές δαπανών σε μια οικονομία χωρίς ανεξάρτητη νομισματική πολιτική και την δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της, οδηγούν σε τεράστια οικονομική συρρίκνωση. Το οποίο σημαίνει πως ότι κερδίζεται από το μέτωπο των δαπανών χάνεται από το μέτωπο των εσόδων.
Αυτό δεν είναι ένα λάθος των Ελλήνων, αλλά ουσιαστικά ένα σχεδιαστικό ελάττωμα του ίδιου του ευρώ. Όσον αφορά το Grexit, αυτήν την στιγμή κάποιοι από την πλευρά της τρόικας φαίνεται σχεδόν να καλωσορίζουν το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ.
Αυτό είναι αρκετά παράξενο αν αναλογιστεί κανείς τα συμφέροντα των δανειστών. Όντως, οι ζωές των δανειστών θα γίνουν πιο εύκολες, για λίγο, γιατί δεν θα είχαν να αντιμετωπίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά από την σκοπιά των πιστωτών, το Grexit είναι κάτι απόλυτα αρνητικό. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα έπαιρναν λιγότερα χρήματα πίσω σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη συμφωνία που κρατάει την Ελλάδα μέσα και η απόδειξη ότι το ευρώ είναι τελικά αναστρέψιμο θα προλειάνει το έδαφος για μελλοντικές κρίσεις, ακόμα και αν η ΕΚΤ καταφέρει να συγκρατήσει αυτήν την κρίση.
Και όπως γράφει και ο Μάρτιν Γουλφ, «η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει και οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να την αντιμετωπίσουν».
Οι Έλληνες από την άλλη πλευρά, μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με το οικονομικό χάος μετά την έξοδο από το ευρώ. Και ενδεχομένως η προειδοποίηση από την Τράπεζα της Ελλάδας ότι η υποτίμηση θα οδηγήσει την χώρα στον τρίτο κόσμο να είναι σωστή. Ωστόσο, θα ήθελα να γνωρίζω το μοντέλο και τα ιστορικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα αυτό.
Αλλά αν δεν συμβεί αυτή η εσωτερική κατάρρευση, ένα υποτιμημένο νόμισμα θα οδηγούσε τελικά σε μια ανάκαμψη, με ώθηση από τις εξαγωγές.
Το επιχείρημα είναι πως κανείς δεν πρέπει να έχει απόλυτες βεβαιότητες. Αλλά οι πιστωτές θα έπρεπε να ανησυχούν περισσότερο από τους Έλληνες για μια ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ.

Πηγή μετάφρασης: Euro2day
TVXS