Τα 5 θανάσιμα αμαρτήματα της «Ομάδας Αλήθειας»

 

Οι αποκαλύψεις για τον μηχανισμό προπαγάνδας με δημόσιο χρήμα που είχε στηθεί με το επίσημο όνομα «Ομάδα Αλήθειας» αναδεικνύουν τη σκοτεινή πλευρά της κυβέρνησης Μητσοτάκη

του Γιάννη Μυλόπουλου

Οι αποκαλύψεις φέρνουν στο φως πέντε κορυφαία αμαρτήματα της Ομάδας Αλήθειαςπου προσβάλλουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και αποκαλύπτουν το αληθινό πρόσωπο μιας κυβέρνησης που χρησιμοποιεί παρακρατικούς μηχανισμούς και λειτουργεί με όρους καθεστώτος για να εδραιώσει την επιρροή της και να διαιωνίσει την εξουσία της.

Το πρώτο αμάρτημα αφορά σε αυτό καθ’ εαυτό το στήσιμο ενός επαγγελματικού, δηλαδή ενός πληρωμένου, μηχανισμού προπαγάνδας.

Στη Δημοκρατία οι κυβερνήσεις δεν χρειάζονται προπαγανδιστικούς μηχανισμούς για να εδραιώσουν την κοινωνική τους επιρροή. Δεν χρειάζονται, δηλαδή, πληρωμένους κονδυλοφόρους, πλέον των κυβερνητικών θεσμών, για να γίνουν αρεστές.

Το μεγάλο ζητούμενο της δημοφιλίας μιας δημοκρατικής κυβέρνησης κερδίζεται μέσω των αποφάσεων που λαμβάνει, μέσω των μέτρων που εφαρμόζει και μέσω των έργων που εκτελεί.

Αν μια κυβέρνηση δεν καταφέρνει να γίνει αρεστή με τις αποφάσεις και τα έργα της, σημαίνει ότι βρίσκεται σε λάθος δρόμο.

Κι ακόμη, αν μια κυβέρνηση έχει ανάγκη να καταφύγει σε προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που επιτίθενται σε κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή, τότε είναι μια κυβέρνηση αποτυχημένη.

Και επιπλέον, μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί μηχανισμούς προπαγάνδας για να εξοντώσει ηθικά αυτούς που την κρίνουν είναι μια κυβέρνηση με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

Αφού προσβάλλει τους θεμελιώδεις κανόνες της Δημοκρατίας, που θέλουν να επικρατεί εκείνος που με την πολιτική του ικανοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό και με τον καλύτερο τρόπο τις κοινωνικές ανάγκες.

Και για να το ξεκαθαρίσουμε:

Δεν είναι ελεύθερη έκφραση η πληρωμένη προπαγάνδα, η συστηματική διαστρέβλωση της αλήθειας και η δολοφονία χαρακτήρων με σκοπό την εξόντωση όσων αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση.

Δεν είναι ελεύθερη έκφραση, για παράδειγμα, η διαπόμπευση και η δυσφήμιση σαν εντεταλμένων και σαν υπηρετών αλλότριων συμφερόντων των συγγενών των θυμάτων ενός τραγικού δυστυχήματος που διεκδικούν αλήθεια και δικαιοσύνη για τους δικούς τους ανθρώπους.

Δεν είναι ελεύθερη έκφραση, δηλαδή, η άθλια φράση ενός τρολ του διαδικτύου που αποδείχθηκε από τη δημοσιογραφική έρευνα ότι συνδέεται με την «Ομάδα Αλήθειας»:

«Η Καρυστιανού δεν έχασε παιδί. Δουλειά βρήκε»

Η πραγματική έννοια της ελεύθερης έκφρασης βρίσκεται σε αυτό ακριβώς που στραγγαλίζει η «Ομάδα Αλήθειας».

Ελεύθερη έκφραση είναι οι ελεύθερες φωνές που μπορούν να κρίνουν, να επικρίνουν και να κατακρίνουν. Όχι επειδή πληρώνονται, αλλά επειδή αυτό πιστεύουν. 

Και στο τέλος, βέβαια, κρίνονται και αυτές, όπως και οι κυβερνητικές φωνές από τον τελικό κριτή που στις δημοκρατίες δεν είναι άλλος από τον ίδιο το λαό.

Ο μηχανισμός πληρωμένης προπαγάνδας είναι ίδιο ολοκληρωτικών καθεστώτων γιατί προσβάλλει τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και της αντικειμενικής ενημέρωσης.

Το δεύτερο δημοκρατικό αμάρτημα πίσω από τις αποκαλύψεις για την «Ομάδα Αλήθειας» είναι ότι αυτή είναι κρατικοδίαιτη. Πληρώνεται, δηλαδή, είτε άμεσα είτε έμμεσα με δημόσιο χρήμα για να κάνει κυβερνητική προπαγάνδα, για να μειώνει ηθικά και τελικά να εξοντώνει όσους αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση.

Οι εταιρείες που χρηματοδοτούν την «Ομάδα Αλήθειας» αποκαλύφθηκε από τη δημοσιογραφική έρευνα ότι είναι εταιρείες που αναλαμβάνουν δημόσιες συμβάσεις, δημόσια έργα και προμήθειες του δημοσίου. Και δεν είναι σύμπτωση, ασφαλώς, ότι ένα μέρος του δημόσιου χρήματος που εισπράττουν το επενδύουν για τη χρηματοδότηση της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Δεν ξεμπερδεύουν έτσι εύκολα οι κυβερνητικοί με το επιχείρημα ότι «ιδιώτες χρηματοδοτούν ιδιώτες». Ιδίως όταν αυτοί οι ιδιώτες είναι άμεσα ή έμμεσα κρατικοδίαιτοι, εργολάβοι δημόσιων έργων και εταιρείες συμβούλων του δημοσίου.

Η χρηματοδότηση με δημόσιο χρήμα, έστω και έμμεσα, του μηχανισμού κυβερνητικής προπαγάνδας εγείρει ζητήματα για τέλεση του ποινικού αδικήματος της απιστίας και είναι απορίας άξιο πως δεν έχει κινηθεί ακόμη κάποια εισαγγελική έρευνα. Για να διερευνήσει, επιτέλους, τη διαδρομή του χρήματος από το δημόσιο μέχρι τα ταμεία των μηχανισμών προπαγάνδας και μέχρι τις τσέπες των κομματικών στελεχών που ασκούνται επαγγελματικά στη δολοφονία χαρακτήρων.

Το τρίτο αμάρτημα που κρύβεται πίσω από την «Ομάδα Αλήθειας» είναι η διαπλοκή των εξουσιών. Μια διαπλοκή που κρύβεται πίσω από τις διαδρομές του δημόσιου χρήματος, μέρος του οποίου καταλήγει να εξυπηρετεί πολιτικά την κυβέρνηση.

Οι εργολάβοι που παίρνουν έργα από το δημόσιο για να εξυπηρετούν εμμέσως την κυβέρνηση που τους αναθέτει τις δουλειές, επιστρέφοντας μέρος του δημόσιου χρήματος που εισέπραξαν για να χρηματοδοτήσουν μηχανισμούς προπαγάνδας της κυβέρνησης που τους χρηματοδοτεί, είναι οι «νταβατζήδες» που είχε κατονομάσει ο Κώστας Καραμανλής ως πρωθυπουργός το 2004, επιτιθέμενος στη διαπλοκή των εξουσιών.

Το τέταρτο αμάρτημα που αποκαλύπτουν τα όσα έγιναν γνωστά για την «Ομάδα Αλήθειας» είναι το στήσιμο παρακρατικού μηχανισμού.

Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι «Ιδιώτες πληρώνουν ιδιώτες» είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι τους πληρώνουν για να κάνουν ένα έργο που, σύμφωνα με το νόμο, έχει ανατεθεί στους επικοινωνιακούς θεσμούς του κράτους.

Ποιο είναι ακριβώς το επικερδές παραγωγικό αντικείμενο για το οποίο πληρώνεται η «Ομάδα Αλήθειας»;

Πως, δηλαδή, αυτή η ιδιωτική εταιρεία συμβάλλει με τη δράση της στην οικονομική ανάπτυξη και στην κοινωνική ευημερία; Τι παράγει;

Είναι η δυσφήμιση των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης έργο παραγωγικό και αναπτυξιακό;

Και ποιος, εντέλει, ωφελείται από τη δράση αυτής της ομάδας;

Κι ακόμη, έχει αυτή η ομάδα απευθείας ανάθεση ή εντολή από την κυβέρνηση να την εξυπηρετεί επικοινωνιακά;

Εδώ υπάρχει σειρά ζητημάτων που η δικαιοσύνη οφείλει να ερευνήσει. Ζητήματα ως προς τη νομιμότητα αυτής της ιδιωτικής και συγχρόνως χρηματοδοτούμενης εμμέσως με δημόσιο χρήμα μη παραγωγικής δράσης.

Η οποία, δίκην παρακρατικού μηχανισμού, παράγει έργο που εντέλει ωφελεί το κυβερνητικό κόμμα και την ίδια την κυβέρνηση, χωρίς όμως να έχει τέτοια εντολή ή τέτοια ανάθεση απ΄αυτήν.

Το πέμπτο αμάρτημα που αποκαλύφθηκε με αφορμή τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για την «Ομάδα Αλήθειας» είναι η υποκρισία της κυβέρνησης.

Τα κυβερνητικά στελέχη που έσπευσαν να χειροκροτήσουν τις ολοκληρωτικές μεθόδους χρηματοδότησης μηχανισμού κυβερνητικής προπαγάνδας δεν είπαν όλη την αλήθεια. Παρουσίασαν το όλο… επίτευγμα ως χρηματοδοτούμενο από ιδιώτες. Και άρα ως απολύτως νόμιμο και ηθικό.

Δεν είναι, όμως, ούτε νόμιμο, ούτε ηθικό. Έκρυψαν έντεχνα την αλήθεια, ότι πίσω από αυτούς που εμφανίζονται σαν χρηματοδότες της προπαγάνδας, κρύβονται άλλες εταιρείες που είναι εργολάβοι του δημοσίου.

Όπως έκρυψαν επίτηδες και την αλήθεια ότι όλοι αυτοί που σχετίζονται με την «Ομάδα Αλήθειας» είναι κομματικά στελέχη της ΝΔ, μέλη γνωστών πολιτικών οικογενειών της Δεξιάς και συνεργάτες, περιστασιακά, υπουργών των κυβερνήσεων της ΝΔ. Οι οποίοι δεν ανέλαβαν ανιδιοτελώς την υποστήριξη της κυβέρνησης μέσω μηχανισμών προπαγάνδας.

Τα ολοκληρωτικά και καθεστωτικά χαρακτηριστικά, η χρηματοδότηση με δημόσιο χρήμα κατ’ επίφαση ιδιωτικών εταιρειών που ασκούν κυβερνητική προπαγάνδα, η διαπλοκή των εξουσιών και οι διαδρομές του δημόσιου χρήματος, το στήσιμο παρακρατικού μηχανισμού και τέλος η υποκρισία και το ψέμα σαν μέθοδος κυβερνητικής επικράτησης είναι τα πέντε θανάσιμα αμαρτήματα για τη Δημοκρατία που αποκάλυψε η δημοσιογραφική έρευνα για την «Ομάδα Αλήθειας».

Πέντε αμαρτήματα που το καθένα ξεχωριστά και πολύ περισσότερο όλα μαζί είναι αρκετά για να καταδικάσουν πολιτικά την κυβέρνηση στη συνείδηση των πολιτών. Και πιθανόν να την καταδικάσουν και στη Δικαιοσύνη, αν και εφόσον αυτή επιληφθεί και ερευνήσει σε βάθος την υπόθεση.

Κουτί πανδώρας

Απόβαση στον πλανήτη των πιθήκων

 

Καλύτερα να σου αρπάζουν τα φρούτα και τους καθρέφτες τα άκακα μαϊμουδάκια των τροπικών, παρά να σου κλέβουν τη ζωή οι ομάδες αθλιότητας και αλητείας.

του Νίκου Παπαδογιάννη

Άρτι αφιχθείς από τη Νοτιοανατολική Ασία, από τόπο που ευτυχώς ο Εγκέλαδος της 28ης Μαρτίου άφησε ανέγγιχτο παρά τη γειτνίαση, έχω να σας εξομολογηθώ αυτό που εξομολογούμαι πάντοτε μετά από πολυήμερα ταξίδια στο εξωτερικό. Όπου και αν ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει. Όχι, δεν εννοώ ότι η πατρίς μου λείπει ούτε ότι είναι ο τόπος ο περιούσιος. Η Ελλάδα με πληγώνει διότι τρέχει ολοταχώς προς τα πίσω ή, στην καλύτερη περίπτωση, παραμένει στάσιμη. Και παρακολουθεί άπραγη τα τρένα να περνούν.

Ο αδάμαστος συμπατριώτης μας ακούει «Μαλαισία» και σκέφτεται «τρίτος κόσμος», αλλά οι αδυσώπητες στατιστικές καταδεικνύουν ότι οι δύο χώρες έχουν παρόμοιοκατά κεφαλή εισόδημα και παρόμοια ποιότητα ζωής. Το τελευταίο το διαπίστωσα και διά γυμνού οφθαλμού. Δεν είδα πουθενά ζητιανιά και κακομοιριά ούτε απώλεια αξιοπρέπειας. Ο θυμός, το μίσος και ο ραγιαδισμός τείνουν να γίνουν νεοελληνικό χαρακτηριστικό, βαρύ κι ασήκωτο στην εθνική μας πλάστιγγα όταν στο απέναντι ζύγι τοποθετηθούν η ανύπαρκτη ευγένεια, η ξεχασμένη καλοσύνη και η αγάπη που ξεμυτίζει τεχνητά μόνο ως καρύκευμα της μαγειρίτσας ή γέμιση για τα μελομακάρονα.

Ποιος φευγάτος θα νοσταλγήσει πια την Ελλάδα της αμορφωσιάς, της μισαλλοδοξίας και της ηθικής χρεοκοπίας; Είκοσι λεπτά σερφαρίσματος στο διαδίκτυο εκεί στα ξένα ήταν αρκετά για να εκτοξευτεί το κινητό στην κοντινότερη πράσινη θάλασσα. Και, όχι, δεν υπήρχε κίνδυνος να τραυματίσω κάποιον λουόμενο με το ιπτάμενο αντικείμενο. Στη χερσόνησο της Ινδοκίνας δεν έχει φτάσει ακόμη το πατροπαράδοτο κερδοσκοπικό έθιμο του σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα. Οι κάτασπρες αμμουδιές, έτη φωτός καλύτερες από τις ελληνικές, ανήκουν ακόμη στα καβουράκια τους.

Στη χειρότερη περίπτωση θα σας χαλάσει τη ραστώνη στην Παντάι Τένγκα ένα περαστικό τζετ σκι. Στην καλύτερη, θα πεταχτεί από το κοντινότερο δέντρο μία αδέσποτη αγέλη μακάκων και θα σας κλέψει τα φρούτα μέσα από την τσάντα. Οι αθεόφοβοι έχουν μάθει πώς να ανοίγουν το φερμουάρ, οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος να πάρουν μαζί και το σακ βουαγιάζ: κρατάνε τα χρήσιμα και αφήνουν πίσω τους τα περιττά. Εκτός πια και αν το βρουν ξέχειλο από μπανάνες και μάνγκο, οπότε θα το δείτε να απομακρύνεται στα χεράκια της πονηρής μαϊμούς. Σας ομιλεί ο παθών αυτοπροσώπως.

Καλύτερα όμως να σας κλέβει άκακο μαϊμουδάκι του Ινδικού, παρά γαλάζιος πίθηκας της Μεσογείου. Προτιμότερο το πρωτεύον από τους δευτερεύοντες και τους τριτεύοντες. Φαντάζεστε να είχαν οι δεξιοί τέσσερα χέρια ο καθένας, όπως τα πιθηκάκια; Ομάδα αληθείας, σου λέει ο άλλος. Αλητείας, διορθώνω, με το θάρρος του ανθρώπου που έχει –τόσο ατομικά όσο και ως συντάκτης του Documento– πέσει θύμα δολοφονίας χαρακτήρα από δαύτον τον εσμό.

Ότι υπήρχε αυτός ο ανεξέλεγκτος μηχανισμός προπαγάνδας στο Χ (το πάλαι ποτε Τwitter) το γνώριζαν και οι πέτρες. Ότι η ευαγής δράση του γινόταν κατ’ εντολή κάποιων κυβερνητικών στρατηγείων το υποψιάζονταν οι πάντες και τ’ αδέλφια τους. Τώρα πλέον υπάρχουν αποδείξεις, στοιχειοθετημένες από την έρευνα κανονικών δημοσιογράφων, καθώς και ξεδιάντροπη στήριξη με φαιογάλαζα δεκανίκια.

«Μακάρι να είχαμε και άλλες Ομάδες Αληθείας», ξεστόμισε κάποιος γραβατωμένος από το γυαλί. Χρειαζόμαστε λέει προστασία, από την αθλιότητα της Αριστεράς. Με δικά μας έξοδα, για το δικό μας καλό. Γκρήνμπεργκ σπήκινγκ. Πιστεύετε ότι στην τριτοκοσμική Μαλαισία θα έμενε ατιμώρητο τέτοιο σκάνδαλο; Στους δρόμους θα τον έκαιγαν ζωντανό, τον πολυχρονεμένο τους βασιλέα, εάν ανακάλυπταν ότι ξοδεύει τα ρίνγκιτ από τους φόρους για να θωρακίσει το στέμμα του.

Χμ, μπορεί και όχι, τώρα που ξανασκέφτομαι το ποιόν των απανταχού εστεμμένων και των γαλαζοαίματων. Εμείς ωστόσο βαυκαλιζόμαστε ότι είμεθα Ευρώπη, ένα κράτος κραταιό του κόσμου του Δεύτερου προς Πρώτον, η κοιτίδα της Δημοκρατίας, το λίκνο της λαϊκής βούλησης και των θεσμών. Πώς είναι δυνατόν να ανεχόμαστε ακόμη την κυβέρνηση που μετέτρεψε το παρακράτος σε κράτος και τη διαφθορά σε τρόπο ζωής; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ξεσηκωθούμε και να τους πετάξουμε στον κάδο των αχρήστων;

Στη Μαλαισία οι πίθηκοι χοροπηδάνε στα δέντρα και αρπάζουν για παιχνίδι τους καθρέφτες των αυτοκινήτων, στην Ελλάδα στρογγυλοκάθονται στους κυβερνητικούς θώκους και έχουν μόνιμο στασίδι στα αργυρώνητα κανάλια. Δεν είναι μόνο ένα ή δύο τα παρατράγουδα που ξεκίνησαν από τις Ομάδες Αλητείας και επιβραβεύτηκαν για την αριστεία τους με υπουργικά χαρτοφυλάκια. Γνωστά τα ονόματα, γνωστές και οι διευθύνσεις. Ακόμα και σε όσους δεν έχουν δει ποτέ την εκπομπή της Πάνια.

«Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Ρωμανός», γύρισα και είπα στον χαλκέντερο σερβιτόρο από το Ραβαλπίντι, που είχε προλάβει να περάσει από την Αθήνα. «Και εγώ Αγαπηδάκη», πρόσθεσε η Ελληνίς του διπλανού καθίσματος. Όταν του εξηγήσαμε περί τινος πρόκειται, μας κοιτούσε με ορθάνοιχτο στόμα σαν να έβλεπε κομπάρσους από τον Πλανήτη των Πιθήκων.

Ομολογώ ότι παραληρώ, αλλά μη φανταστείτε ότι με βάρεσε ο ήλιος των τροπικών. Η αναγκαστική παλιννόστηση στην Ελλάδα ήταν αυτή που με βάρεσε και μάλιστα κατακέφαλα. Αρκεί ένα ημίωρο μποτιλιαρίσματος στην Αττική Οδό για να εξαϋλωθούν δύο εβδομάδες ξεγνοιασιάς, ένα ημίωρο δελτίο ειδήσεων για να τσιτώσουν ξανά τα νεύρα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, αισθάνεται κανείς ότι προσγειώνεται σε έναν βάλτο χωρίς ορίζοντα, έρμαιο μίας συννεφιάς που κρέμεται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια και δεν εξανεμίζεται ούτε με το καθημερινό δελτίο θυέλλης.

Ενάμιση μήνα μετά τον αυθόρμητο παλλαϊκό ξεσηκωμό για τα Τέμπη, το καθεστώς ανασυγκροτήθηκε και η χώρα επέστρεψε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις αδράνειας και αδιαφορίας. Στην πρόσφατη γενική απεργία, που γείωσε και τη δική μου πτήση από τη Σιγκαπούρη, η συμμετοχή έπεσε στα ποσοστά προηγούμενων κινητοποιήσεων και ο κατάκοπος από την απρογραμμάτιστη επαναστατική γυμναστική πολίτης άραξε στον καναπέ του, μπουκωμένος με μπλε χαπάκια όχι Βιάγκρα, αλλά Λεξοτανίλ.

Πότε με το καλό θα ξαναπεράσουμε στην αντεπίθεση; Από Οκτώβρη και βλέπουμε, αφού τώρα έχουμε άγιον Πάσχα και αμέσως μετά ξεκινούν τα εξίσου ιερά μπάνια του λαού. Η Ελλάδα με πληγώνει στα ταξίδια μου όχι γιατί είναι ωραία, αλλά επειδή γρονθοκοπεί σαν γοριλάκι το ψωροπερήφανο στήθος της, την ίδια στιγμή που φτωχότερα έθνη την προσπερνούν και την αφήνουν πίσω.

Αφήστε, ξέρω, το έχω ξανακούσει το τροπάριο, το διαβάζω στα χείλη σας. «Εάν δεν σου αρέσει εδώ, να πας να ζήσεις με τους μακάκους στη Μαλαισία». Ε ναι λοιπόν, θα πάω, μόλις το επιτρέψουν οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις. Δεν θα καθίσω εγώ να βράσω στο ζουμί μου μέχρι να γίνω χυλός. Καλύτερα να ζήσω με τους μακάκους, παρά με τους μαλακάκους.

Κουτί πανδώρας

Τέμπη / 9+1 αποδείξεις για την ενοχή της κυβέρνησης

 

του Γιάννη Μυλόπουλου

Παρά την εργώδη προσπάθεια της επικοινωνιακής μηχανής της κυβέρνησης να αποκρούσει τις σε βάρος της κατηγορίες για τις ευθύνες της στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, υπάρχουν 9 + 1 ατράνταχτες αποδείξεις της ενοχής της που δεν μπορούν να συγκαλυφθούν.

1.   Η κυβέρνηση έχει αντικειμενική ευθύνη για την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών. Παρά το γεγονός της ιδιωτικοποίησης της λειτουργίας των σιδηροδρόμων,μια πολιτική που όπως σε όλον τον κόσμο, έτσι κι εδώ, φέρει μεγάλη ευθύνη για την κατάρρευση των υποδομών, των συστημάτων και του προσωπικού στα τρένα, εντούτοις η ευθύνη για την ασφάλεια παρέμεινε στο υπουργείο μεταφορών.

Αυτή είναι μια αλήθεια που η κυβέρνηση επέλεξε να συγκαλύψει δια της πλήρους υποβάθμισης της σχετικής συζήτησης.

2.   Η κατάρρευση όλων των ασφαλιστικών δικλείδων που λειτουργούσαν μέχρι το καλοκαίρι του 2019 στον σιδηρόδρομο.

• Ξεκινώντας από την τηλεδιοίκηση που στη Λάρισα έπαψε να λειτουργεί από το καλοκαίρι του 2019, όταν κάηκαν σε πυρκαγιά τα καλώδια του συστήματος και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να τα αποκαταστήσει.
• Και συνεχίζοντας με τη φωτοσήμανση η οποία, αν λειτουργούσε, θα έδινε σήμα λάθος πορείας στον μοιραίο μηχανοδηγό της επιβατικής αμαξοστοιχίας.
• Το σύστημα ενδοεπικοινωνίας στα τρένα, το GSM–R,του οποίου η προμήθεια έγινε από το 2018, αλλά το 2023, 5 ολόκληρα χρόνια μετά, δεν είχε τεθεί ακόμη σε λειτουργία. Και το οποίο αν λειτουργούσε, η μετωπική σύγκρουση θα είχε αποφευχθεί, καθώς θα ήταν εφικτή η επικοινωνία του σταθμάρχη με τους μηχανοδηγούς, αλλά και των μηχανοδηγών μεταξύ τους.
• Το Κέντρο Ελέγχου Λειτουργίας του ΟΣΕ στην οδό Καρόλου στην Αθήνα, του οποίου η λειτουργία διακόπηκε μετά το καλοκαίρι του 2019 και το οποίο, αν λειτουργούσε, θα διαπίστωνε και θα έστελνε εγκαίρως σήμα στον μηχανοδηγό της επιβατικής αμαξοστοιχίας για τη λάθος πορεία του.

Είναι σαφές και αναντίρρητο ότι το υπουργείο μεταφορών φέρει ακέραιη την ευθύνη για την κατάρρευση όλων των ασφαλιστικών δικλείδων, η απουσία των οποίων προκάλεσε ή δεν απέτρεψε τη μετωπική σύγκρουση των δυο αμαξοστοιχιών.

Και είναι περίεργο που ακόμη δεν έχει γίνει προανακριτική επιτροπή στη Βουλή για τις αντικειμενικές ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου που φέρει την ευθύνη.

Η οποία ήταν ενήμερη και ειδοποιημένη εγγράφως και κατ’ επανάληψη για τις τραγικές ελλείψεις σε ασφαλιστικές δικλείδες στους σιδηροδρόμους.

3.   Η κατάρρευση του σιδηροδρομικού προσωπικού. Η οποία ξεκίνησε στα χρόνια των μνημονίων και ήταν ευθύνη της κυβέρνησης μετά το 2019 να την έχει αποκαταστήσει. Και η οποία, αντ’ αυτού, επιδεινώθηκε έτι περαιτέρω.

Η απουσία ικανού και έμπειρου προσωπικού ήταν υπεύθυνη για το ότι τη μοιραία νύχτα ένας άπειρος και χωρίς προσόντα σταθμάρχης βρέθηκε μόνος του να χειριστεί μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, χωρίς καμία υποστήριξη από έμπειρο προσωπικό.

Ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο πρωθυπουργός είχε δίκιο που, σε εποχή μεγάλης ανάπτυξης των τηλεπικοινωνιών και των ηλεκτρονικών συστημάτων ασφαλείας έριξε όλη την ευθύνη στον σταθμάρχη, και πάλι την ευθύνη για την τοποθέτηση αυτού του σταθμάρχη στη συγκεκριμένη θέση με αναξιοκρατικά κομματικά κριτήρια, καθώς και την ευθύνη για την αποψίλωση ικανού και έμπειρου προσωπικού, την έχει η κυβέρνηση και συγκεκριμένα το υπουργείο μεταφορών.

4.   Η απόπειρα διάχυσης στο παρελθόν και συμψηφισμού των ευθυνών για το δυστύχημα σε προηγούμενες κυβερνήσεις. Όταν ένα δυστύχημα συμβαίνει στη… βάρδια μιας κυβέρνησης, η οποία μάλιστα βρίσκεται επί 3,5 χρόνια ήδη στην εξουσία και συνεπώς είχε όλον τον χρόνο να θεραπεύσει ατέλειες, ελλείψεις και δυσλειτουργίες αλλά δεν το έκανε, ο συμψηφισμός των ευθυνών της με τυχόν ευθύνες προηγούμενων κυβερνήσεων συνιστά αναμφίβολα απόδειξη ενοχής της.

Πρόκειται για την κλασσική και εν πολλοίς μάταιη τακτική όλων των απεγνωσμένων ενόχων οι οποίοι, προκειμένου να ελαφρύνουν τη θέση τους, ενοχοποιούν και άλλους για το έγκλημα το οποίο οι ίδιοι αποδεδειγμένα  διέπραξαν.

Το γεγονός ότι τέτοια μετωπική σύγκρουση δεν έγινε ποτέ στο παρελθόν, ακόμη και πριν το 2018, όταν η σιδηροδρομική γραμμή ήταν ακόμη μονή, αποτελεί κορυφαία απόδειξη ότι τότε λειτουργούσαν οι ασφαλιστικές δικλείδες που προαναφέρθηκαν και οι οποίες απέτρεπαν παρόμοια δυστυχήματα.

Ακόμη και αν η μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 βαραίνει και προηγούμενες κυβερνήσεις, το γεγονός ότι υπήρχαν τότε εναλλακτικές ασφαλιστικές δικλείδες που μπορούσαν να αποτρέψουν μετωπικές συγκρούσεις και οι οποίες δεν λειτουργούσαν με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ηγεσίας του υπουργείου μεταφορών και των στελεχών των σιδηροδρομικών οργανισμών επί υπουργίας Κ. Αχ. Καραμανλή, ενοχοποιεί ευθέως την κυβέρνηση που με τις πράξεις της προκάλεσε ή που με τις παραλείψεις της δεν απέτρεψε το δυστύχημα.

Πέφτει στο κενό, επομένως, η προσπάθεια αντιπερισπασμού και συμψηφισμού που επιχειρεί η κυβέρνηση, ενοχοποιώντας προηγούμενες κυβερνήσεις για τις αποκλειστικά δικές της ευθύνες.

5.   Το ξεμπάζωμα και το μπάζωμα του εδάφους αποτελεί παράνομη πράξη συγκάλυψης των ευθυνών για την ανάφλεξη και την πυρόσφαιρα που την ακολούθησε μετά τη σύγκρουση.

Το βεβιασμένο μπάζωμα τις πρώτες, ακόμη, μέρες μετά το δυστύχημα, πριν προλάβει να ξεκινήσει η επί τόπου έρευνα των αρχών, κατά τρόπο ώστε να μην είναι εφικτή η εξακρίβωση του εύφλεκτου υλικού που προκάλεσε την ανάφλεξη, συνιστά την αξιόποινη πράξη της απόκρυψης πειστηρίων εγκλήματος και της υπόθαλψης εγκληματία.

6.   Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Όλα τα πορίσματα καταλήγουν ότι η ανάφλεξη οφείλεται σε εύφλεκτα υλικά που παρανόμως μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία. Τα οποία όμως δεν βρέθηκαν, γιατί αλλοιώθηκε το έδαφος πριν συλλεγούν κρίσιμα στοιχεία και πρωτογενείς αποδείξεις των συνθηκών κάτω από τις οποίες συνέβη το δυστύχημα.

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να αποδώσει την ανάφλεξη σε έλαια σιλικόνης, τα οποία, όμως, δεν είναι εύφλεκτα και στη συνέχεια να ωραιοποιήσει το άρον άρον μπάζωμα, κατά παράβαση των πρωτοκόλλων συλλογής στοιχείων και πριν ακόμη αρχίσει η σχετική έρευνα του πεδίου, προδίδει τους ενόχους για την επιχείρηση συγκάλυψης.

7.   Το μπάζωμα δεν έγινε για καλό σκοπό. Το επιχείρημα του πρωθυπουργού πέφτει στο κενό και η ανάγκη άμεσης αποκατάστασης του εδάφους ακυρώνεται.Τη στιγμή που αυτό, τελικά, δεν εξυπηρέτησε σε τίποτε. Μια και ο σιδηρόδρομος άρχισε να λειτουργεί, αν και με προβλήματα και με διακοπές, τουλάχιστον τρεις βδομάδες αργότερα…

Υπήρχε, συνεπώς, πολύς χρόνος για να αφεθούν οι έρευνες να διεξαχθούν κανονικά, να συλλεγούν τα δείγματα και τα πρωτογενή στοιχεία και στη συνέχεια να μπαζωθεί και να ομαλοποιηθεί το έδαφος.

Όμως το γεγονός ότι υπάρχουν πυροσβέστες που καταθέτουν στον ανακριτή ότι πιέστηκαν για να υπογράψουν πρωτόκολλα έρευνας χωρίς να την έχουν πραγματοποιήσει, αποτελεί άλλη μια μαρτυρία ότι το μπάζωμα δεν έγινε για καλό σκοπό.

8.   Οι ευθύνες για την παράνομη πράξη της συγκάλυψης δια του μπαζώματος. Όπως προκύπτει από το μαίηλ Τριαντόπουλου και από τις σχετικές καταγραφές στο διαδίκτυο, η κυβέρνηση ανέλαβε να πληρώσει τη δαπάνη για την εκτέλεση αυτής της παράνομης πράξης.

Και όπως είναι γνωστό, κανείς δεν πληρώνει για έργα που ο ίδιος δεν έχει παραγγείλει, δεν έχει εγκρίνει και που δεν τον εξυπηρέτησαν.

Αν η κυβέρνηση πράγματι δεν γνώριζε για το μπάζωμα και δεν το είχε παραγγείλει η ίδια, όφειλε να αρνηθεί να αποπληρώσει την εκτέλεσή του.

9.   Ευθύνες για τη συγκάλυψη έχει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Εκτός από τις ευθύνες της κυβέρνησης για τη συγκάλυψη, τίθεται ευθέως και ζήτημα για την ενοχή και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Που προκύπτει εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο Τριαντόπουλος, ο οποίος αποδεδειγμένα βρίσκονταν στο πεδίο για να συντονίσει τον καθαρισμό του εδάφους, (δεν έγινε τίποτε άλλο, άλλωστε, τις πρώτες μέρες μετά το δυστύχημα), ήταν υφυπουργός στον πρωθυπουργό και συνεπώς, είναι ηλίου φαεινότερο ότι εκτελούσε δικές του εντολές.

Η επιχειρούμενη με διάφορα μέσα και τεχνάσματα αθώωση Τριαντόπουλου στην προανακριτική επιτροπή δεν επιχειρείται τόσο για να σωθεί ο ίδιος, όσο ο εντολέας του.

10.                Τα συνεχιζόμενα προβλήματα στο σιδηροδρομικό δίκτυο καίνε την κυβέρνηση. Δυο χρόνια μετά το δυστύχημα και 6 χρόνια μετά τις εκλογές του 2019, το σιδηροδρομικό δίκτυο εξακολουθεί να λειτουργεί με μεγάλα προβλήματα και ελλείψεις.

Παρ ολίγον δυστυχήματα, συχνές διακοπές λειτουργίας, τεχνικά προβλήματα που ανακύπτουν συνεχώς, φανερώνουν ένα δίκτυο σε κατάρρευση.

Αλλά και οι δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού, ότι ασφαλές δίκτυο θα έχουμε σε δυο χρόνια, το 2027, όπως και οι δηλώσεις του πρώην προέδρου του ΟΣΕ, ο οποίος ζητά να σταματήσουν να λειτουργούν τα τρένα για δυο χρόνια, λόγω ελλείψεων και προβλημάτων ασφάλειας, μαρτυρούν τη μεγάλη αλήθεια.

Που είναι ότι στα 6 χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη οι σιδηροδρομικές μεταφορές κατέρρευσαν σε βαθμό που δεν μπορούν πλέον εύκολα να αναταχθούν.

Ακόμη και αν η προηγούμενη κυβέρνηση ευθύνεται, πράγματι, για τη σημερινή κατάσταση, όπως ευθέως την κατηγόρησε ο πρωθυπουργός στη Βουλή, 6 χρόνια ήταν αρκετά για την αποκατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου.

Και αυτή η διαπίστωση αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη των ευθυνών της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το έγκλημα των Τεμπών.

*Γιάννης Α. Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ

TVXS

Η Νέμεσις που πλησιάζει

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατόρθωσε το ακατόρθωτο: αφύπνισε τον νεοέλληνα που ανοίγει τα μάτια του μόνο για να δει ποδόσφαιρο.

 

του Νίκου Παπαδογιάννη

 

Όταν οι θεματοφύλακες της «αριστείας» που έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντο υπόνομο ξεκινούσαν την επιχείρηση συγκάλυψης της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών, δεν φαντάζονταν υποθέτω τις διαστάσεις που θα έπαιρνε το θέμα δύο χρόνια μετά το έγκλημα.

Κάθε μέρα που περνάει, η ξεδιαντροπιά όσων θεωρούν ιερό καθήκον να προστατεύσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη από το γκρεμοτσάκισμα και από τη Νέμεση ξεπερνάει κάθε όριο και φέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Ακόμα και άνθρωποι χαροκαμένοι που μέχρι σήμερα προτιμούσαν τον βουβό θρήνο από τη δημόσια διαμαρτυρία ξεχύνονται οργισμένοι στα χαρακώματα βροντοφωνάζοντας το δικό τους ως εδώ.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, τα πρώτα πέντε θέματα στο Κουτί της Πανδώρας φιλοξενούν το διαπρύσιο «κατηγορώ» δύο γονιών που εκείνο το βράδυ ένιωσαν την ψυχή τους να ξεριζώνεται, τη δικαίωση μίας άλλης μάνας που υφίσταται διαρκή δολοφονία χαρακτήρα επειδή τολμά να υψώνει φωνή, αλλά και την καθημερινή τρομοκρατία που φαίνεται ότι υφίστανται άνθρωποι ταγμένοι στην αποκάλυψη της αλήθειας.

Όλα Τέμπη! Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Δεν λέω, ενδέχεται ο θάνατος του υιού Καλογήρου να οφείλεται σε κάτι άλλο και όχι σε δολοφονική ενέργεια.

Ίσως το αυτοκίνητο που ακολουθούσε με επικίνδυνους ελιγμούς την κόρη Κοκοτσάκη να ήταν αποκύημα της φαντασίας της. Ακόμα και ο διάβολος έχει το δικαίωμα να διαθέτει συνήγορο.

Και μόνο όμως το γεγονός ότι όλοι, μα όλοι, πλην ενδεχομένως Λακεδαιμονίων, βάζουν με το μυαλό τους το χειρότερο σενάριο και θεωρούν πιθανότατο (αν όχι βέβαιο) ότι ο γιος της ανακρίτριας των Τεμπών δολοφονήθηκε και ότι η θυγατέρα του συμβούλου των οικογενειών απειλήθηκε λέει όλα όσα θα ήθελε να γνωρίζει κανείς για το ποιόν όσων έχουν συμφέρον να κουκουλωθεί η υπόθεση.

«Εάν εμφανιστώ στη συγκέντρωση της Παρασκευής, θα με σκοτώσουν», δήλωσε ο αμετροεπέστατος Άδωνης Γεωργιάδης, όταν ρωτήθηκε για το κλίμα που επικρατεί. Μάλλον κάνει πολλή παρέα με τσεκουροφόρους φασίστες και νομίζει ότι είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους.

Σε κάθε περίπτωση, ο αδιόρατος φόβος που φυλάει τα ένοχα είναι ένα στοιχείο που δεν εξανεμίζεται εύκολα, σε έναν τόπο με ημιθανή δικαιοσύνη. Ευτυχώς για όλους, και ιδίως για εκείνους που φωλιάζουν σε λερωμένες φωλιές, ο καιρός των μελισσοκόμων και των περιστρόφων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Το παρακάτω ξέσπασμα βγήκε από τα χείλη του Χρήστου Χούπα, πατέρα της ελπίδας, που άφησε την τελευταία πνοή της στη μοιραίο επιβατικό τρένο. «Θα περάσετε πάνω από το πτώμα μου», προειδοποιεί μέσα από το Mega.

Το αναδημοσιεύω ολόκληρο, χωρίς άλλα δικά μου σχόλια, μπας να συνειδητοποιήσουμε πόσο ισχυρό κίνητρο είναι η πένθιμη οργή. Εάν το έχετε ήδη διαβάσει, ξαναδιαβάστε το. Και να μη ξεχνάτε, ότι στη θέση της Ελπίδας Χούπα θα μπορούσε να είναι το δικό σας παιδί:

«Τώρα πια δεν είμαι ο Χρήστος Χούπας, είμαι ο μπαμπάς της Ελπίδας, αυτό ήθελα, αυτό πέτυχα. Το θέμα, εκ μέρους της κυβέρνησης, το χειρίζονται με πάρα πολύ λάθος τρόπο. Αυτό το οποίο με έκανε να αλλάξω ρότα και θα με βρίσκει ο οποιοσδήποτε βλάκας και χάχας μπροστά μου, θα περνάει από το πτώμα μου προστατεύοντας το κορίτσι μου που είναι κάτω από το μάρμαρο, ήταν η στάση του εθνικού μας βλάκα που ονομάζεται Άδωνις Γεωργιάδης.

Με έκπληξή μου άκουσα ότι καλεί, λέει, στα καφενεία τους Νεοδημοκράτες να αντιστέκονται όταν ακούν την αλήθεια. Αν γίνει αυτό σε κάποιο καφενείο και κάποιος αμφισβητήσει, θα κάψω 50 ευρώ από την τσέπη μου βενζίνη, θα διανύσω 250 χλμ. να τον πάω στον τόπο του εγκλήματος. Και εκεί το στοίχημα ή θα το χάσει εκείνος ή θα το χάσω εγώ.

Ποιος είναι αυτός ο μέσος Έλληνας που θα του πεις ότι μετά από δύο χρόνια από έναν κάδο ανακύκλωσης ανασύρθηκε ένα βίντεο και προσπαθούν να δείξουν κάτι και σαχλαμάρες και μπούρδες. Ποιος θα το πιστέψει αυτό; Κανένας.

Θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα στα κομματικά επιτελεία να βγάζουν στα πάνελ σοβαρούς ανθρώπους και αν δεν έχουν σοβαρούς ανθρώπους να μην βγάζουν τα σούργελα. Δεν θα κρυφτούν. Πάνε τώρα να κρυφτούν παιδαριωδώς. Πάνε να μας μπλοκάρουν παιδαριωδώς».

Ο λόγος τώρα στη μητέρα του Γεράσιμου Γεωργιάδη, του παιδιού που εδώ και δύο χρόνια νοσηλεύεται σε βαθύ κώμα, αρχικά στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Ιταλία) και πλέον σε νοσοκομείο της Λάρισας, ελπίζοντας στο θαύμα των θαυμάτων.

«Τα θύματα δεν είναι 57, αλλά 58», λέει η δύσμοιρη γυναίκα, μέχρι χθες σιωπηλή. Ο γιος της ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που βγήκε ζωντανό από το πρώτο βαγόνι.

Η μάνα του μίλησε σε εκπομπή του Star, χαρακτήρισε τη δικαιοσύνη «μαριονέτα» και με ζηλευτή ψυχραιμία είπε τα παρακάτω:

Εάν τα έχετε ήδη διαβάσει, ξαναδιαβάστε το. Και να μη ξεχνάτε, ότι στη θέση του Γεράσιμου Γεωργιάδη θα μπορούσε να είναι το δικό σας παιδί:

«Αυτό που νιώθω, με πολύ απλά λόγια. Δύο χρόνια τώρα, πενθώ τους 57 λαμπρούς συνανθρώπους μου. Τις χαρές και τις διακρίσεις τους, τους γάμους και τους απογόνους τους που δεν θα έρθουνε ποτέ. Πενθώ το μέλλον της Ελλάδας, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη. Αξίες ιερές που η χώρα μου γέννησε. Έγκλημα πάνω στο έγκλημα. Παγκόσμιο ρεζίλι. Τρίζουν τα κόκαλα των 57 και των αρχαίων προγόνων. Για νομοθέτες που ευλογούν τα γένια τους και για το πώς έχει καταντήσει η Δικαιοσύνη. Μαριονέτα…

Κάθε βράδυ λοιπόν, που με μια αγκαλιά καληνυχτίζουν τα παιδιά τους, να σκέφτονται και να στοιχειώνουν πόσες αγκαλιές είναι κενές την ίδια ώρα. Και πως η δική μου αναρωτιέται αν θα υπάρχει και αύριο. Δύο χρόνια τώρα. Που δεν προσομοιώνονται, δεν περιγράφονται με λόγια. Πόσο αντέχει ο άνθρωπος, να βλέπει ό,τι αγαπάει να υποφέρει; 58 είναι τα θύματα. Και βάλτε τα στη νιοστή. Για τους γονείς και τα αδέλφια τους. Και τα παιδιά τους. Για όλους τους αγαπημένους τους και τους συντρόφους τους, τους φίλους τους, τους κολλητούς. Και όλους τους τραυματίες. Για όσους δε θα μάθουμε ποτέ.

Κι ακόμα ανασαίνει o Γεράσιμος. Αλλά, όπως εγώ τον ήξερα, όπως τον ανάθρεψα, όπως τον καμάρωνα, δε θα γυρίσει πια, ποτέ ξανά! Τώρα εγώ έχω ένα άλλο παιδί για να λατρεύω. Τον Γεράσιμό μου, τον έχω μόνο βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Μόλις τον αντίκρισα διασωληνωμένο, χωρίς τα μακριά μαλλιά του, έχοντας την αίσθηση πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι αλήθεια, του υποσχέθηκα πως θα του προσφέρω ό,τι υπάρχει διαθέσιμο στον πλανήτη. Είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια των γιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και να χειρουργηθεί από τον Δρα Μπρότη, τον εξαίρετο νευροχειρουργό της ομάδας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Το σώμα του δεν είχε ούτε μία γρατζουνιά. Αν εκτοξεύτηκε, θα πρέπει να έσκασε με το πόδι. Η αριστερή κνήμη είχε σπάσει στα δύο, αλλά δε φαινόταν. Λίγο καιρό μετά, βρήκα τους ανθρώπους από το ΕΚΑΒ της Λάρισας που τον σήκωσαν από το έδαφος και τους νοσηλευτές των επειγόντων που του ξύρισαν το κεφάλι. Ούτε μία σταγόνα αίμα. Αργότερα, μου είπαν οι γιατροί πως η ζημιά έγινε από το ωστικό κύμα της έκρηξης. Είναι σαν έσκασε πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι του. Εξαγγειώθηκαν τα υγρά των κυττάρων του εγκεφάλου. Κάτι που απέχει πολύ από ένα τραύμα».

Το μόνο που έχω να προσθέσω εγώ από το δικό μου βήμα, είναι ότι μπροστά σε τόσο πόνο οφείλουμε όλοι να βγάλουμε τον σκασμό και να σκύψουμε το κεφάλι.

Οι περισσότεροι το κάνουμε με ευλάβεια και ταπεινότητα, αλλά ο δυσώδης εσμός που λυμαίνεται τη χώρα, άλλοι με κοστούμια και άλλοι με γουνάκια, ακροβατεί πάνω σε πτώματα προκειμένου να κρατήσει όλα τα μέλη του θιάσου έξω από τη φυλακή και μέσα στο γεμάτο θαλπωρή άσυλο του Κοινοβουλίου. Θα επιστρέψουμε να το καταφέρουν και αυτό;

Τη μέρα που μίλησε για τοξικότητα και βούρκο, αμφισβητώντας τα αναμφισβήτητα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατόρθωσε το ακατόρθωτο: αφύπνισε τον κοιμώμενο νεοέλληνα.

Πίστεψε μάλλον ότι οι δολοφονημένοι των Τεμπών είναι σαν τους 750-800 νεκρούς του ναυαγίου της Πύλου: φαντάσματα με σκούρο δέρμα, χωρίς φωνή και συμπαραστάσεις.

Και μολαταύτα, παρά την παλλαϊκή απαξίωση, η τελευταία δημοσκόπηση δίνει στον συρφετό του 24 τοις εκατό!

Μόνο αν δουν την οργή ζωγραφισμένη στα δικά μας μάτια, τα συνήθως υπναλέα, υπάρχει πιθανότητα να κλονιστούν. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, ήμασταν όλοι μας στο τρένο των Τεμπών.

Θα τα πούμε εκ του σύνεγγυς την Παρασκευή στο Σύνταγμα. Στην πλατεία και όχι στα μεζεδοπωλεία. Με μάσκα για τα δακρυγόνα, που δεν λείπουν ποτέ από το μενού.

κουτί πανδώρας