Η Νέμεσις που πλησιάζει

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατόρθωσε το ακατόρθωτο: αφύπνισε τον νεοέλληνα που ανοίγει τα μάτια του μόνο για να δει ποδόσφαιρο.

 

του Νίκου Παπαδογιάννη

 

Όταν οι θεματοφύλακες της «αριστείας» που έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντο υπόνομο ξεκινούσαν την επιχείρηση συγκάλυψης της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών, δεν φαντάζονταν υποθέτω τις διαστάσεις που θα έπαιρνε το θέμα δύο χρόνια μετά το έγκλημα.

Κάθε μέρα που περνάει, η ξεδιαντροπιά όσων θεωρούν ιερό καθήκον να προστατεύσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη από το γκρεμοτσάκισμα και από τη Νέμεση ξεπερνάει κάθε όριο και φέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Ακόμα και άνθρωποι χαροκαμένοι που μέχρι σήμερα προτιμούσαν τον βουβό θρήνο από τη δημόσια διαμαρτυρία ξεχύνονται οργισμένοι στα χαρακώματα βροντοφωνάζοντας το δικό τους ως εδώ.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, τα πρώτα πέντε θέματα στο Κουτί της Πανδώρας φιλοξενούν το διαπρύσιο «κατηγορώ» δύο γονιών που εκείνο το βράδυ ένιωσαν την ψυχή τους να ξεριζώνεται, τη δικαίωση μίας άλλης μάνας που υφίσταται διαρκή δολοφονία χαρακτήρα επειδή τολμά να υψώνει φωνή, αλλά και την καθημερινή τρομοκρατία που φαίνεται ότι υφίστανται άνθρωποι ταγμένοι στην αποκάλυψη της αλήθειας.

Όλα Τέμπη! Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Δεν λέω, ενδέχεται ο θάνατος του υιού Καλογήρου να οφείλεται σε κάτι άλλο και όχι σε δολοφονική ενέργεια.

Ίσως το αυτοκίνητο που ακολουθούσε με επικίνδυνους ελιγμούς την κόρη Κοκοτσάκη να ήταν αποκύημα της φαντασίας της. Ακόμα και ο διάβολος έχει το δικαίωμα να διαθέτει συνήγορο.

Και μόνο όμως το γεγονός ότι όλοι, μα όλοι, πλην ενδεχομένως Λακεδαιμονίων, βάζουν με το μυαλό τους το χειρότερο σενάριο και θεωρούν πιθανότατο (αν όχι βέβαιο) ότι ο γιος της ανακρίτριας των Τεμπών δολοφονήθηκε και ότι η θυγατέρα του συμβούλου των οικογενειών απειλήθηκε λέει όλα όσα θα ήθελε να γνωρίζει κανείς για το ποιόν όσων έχουν συμφέρον να κουκουλωθεί η υπόθεση.

«Εάν εμφανιστώ στη συγκέντρωση της Παρασκευής, θα με σκοτώσουν», δήλωσε ο αμετροεπέστατος Άδωνης Γεωργιάδης, όταν ρωτήθηκε για το κλίμα που επικρατεί. Μάλλον κάνει πολλή παρέα με τσεκουροφόρους φασίστες και νομίζει ότι είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους.

Σε κάθε περίπτωση, ο αδιόρατος φόβος που φυλάει τα ένοχα είναι ένα στοιχείο που δεν εξανεμίζεται εύκολα, σε έναν τόπο με ημιθανή δικαιοσύνη. Ευτυχώς για όλους, και ιδίως για εκείνους που φωλιάζουν σε λερωμένες φωλιές, ο καιρός των μελισσοκόμων και των περιστρόφων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Το παρακάτω ξέσπασμα βγήκε από τα χείλη του Χρήστου Χούπα, πατέρα της ελπίδας, που άφησε την τελευταία πνοή της στη μοιραίο επιβατικό τρένο. «Θα περάσετε πάνω από το πτώμα μου», προειδοποιεί μέσα από το Mega.

Το αναδημοσιεύω ολόκληρο, χωρίς άλλα δικά μου σχόλια, μπας να συνειδητοποιήσουμε πόσο ισχυρό κίνητρο είναι η πένθιμη οργή. Εάν το έχετε ήδη διαβάσει, ξαναδιαβάστε το. Και να μη ξεχνάτε, ότι στη θέση της Ελπίδας Χούπα θα μπορούσε να είναι το δικό σας παιδί:

«Τώρα πια δεν είμαι ο Χρήστος Χούπας, είμαι ο μπαμπάς της Ελπίδας, αυτό ήθελα, αυτό πέτυχα. Το θέμα, εκ μέρους της κυβέρνησης, το χειρίζονται με πάρα πολύ λάθος τρόπο. Αυτό το οποίο με έκανε να αλλάξω ρότα και θα με βρίσκει ο οποιοσδήποτε βλάκας και χάχας μπροστά μου, θα περνάει από το πτώμα μου προστατεύοντας το κορίτσι μου που είναι κάτω από το μάρμαρο, ήταν η στάση του εθνικού μας βλάκα που ονομάζεται Άδωνις Γεωργιάδης.

Με έκπληξή μου άκουσα ότι καλεί, λέει, στα καφενεία τους Νεοδημοκράτες να αντιστέκονται όταν ακούν την αλήθεια. Αν γίνει αυτό σε κάποιο καφενείο και κάποιος αμφισβητήσει, θα κάψω 50 ευρώ από την τσέπη μου βενζίνη, θα διανύσω 250 χλμ. να τον πάω στον τόπο του εγκλήματος. Και εκεί το στοίχημα ή θα το χάσει εκείνος ή θα το χάσω εγώ.

Ποιος είναι αυτός ο μέσος Έλληνας που θα του πεις ότι μετά από δύο χρόνια από έναν κάδο ανακύκλωσης ανασύρθηκε ένα βίντεο και προσπαθούν να δείξουν κάτι και σαχλαμάρες και μπούρδες. Ποιος θα το πιστέψει αυτό; Κανένας.

Θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα στα κομματικά επιτελεία να βγάζουν στα πάνελ σοβαρούς ανθρώπους και αν δεν έχουν σοβαρούς ανθρώπους να μην βγάζουν τα σούργελα. Δεν θα κρυφτούν. Πάνε τώρα να κρυφτούν παιδαριωδώς. Πάνε να μας μπλοκάρουν παιδαριωδώς».

Ο λόγος τώρα στη μητέρα του Γεράσιμου Γεωργιάδη, του παιδιού που εδώ και δύο χρόνια νοσηλεύεται σε βαθύ κώμα, αρχικά στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Ιταλία) και πλέον σε νοσοκομείο της Λάρισας, ελπίζοντας στο θαύμα των θαυμάτων.

«Τα θύματα δεν είναι 57, αλλά 58», λέει η δύσμοιρη γυναίκα, μέχρι χθες σιωπηλή. Ο γιος της ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που βγήκε ζωντανό από το πρώτο βαγόνι.

Η μάνα του μίλησε σε εκπομπή του Star, χαρακτήρισε τη δικαιοσύνη «μαριονέτα» και με ζηλευτή ψυχραιμία είπε τα παρακάτω:

Εάν τα έχετε ήδη διαβάσει, ξαναδιαβάστε το. Και να μη ξεχνάτε, ότι στη θέση του Γεράσιμου Γεωργιάδη θα μπορούσε να είναι το δικό σας παιδί:

«Αυτό που νιώθω, με πολύ απλά λόγια. Δύο χρόνια τώρα, πενθώ τους 57 λαμπρούς συνανθρώπους μου. Τις χαρές και τις διακρίσεις τους, τους γάμους και τους απογόνους τους που δεν θα έρθουνε ποτέ. Πενθώ το μέλλον της Ελλάδας, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη. Αξίες ιερές που η χώρα μου γέννησε. Έγκλημα πάνω στο έγκλημα. Παγκόσμιο ρεζίλι. Τρίζουν τα κόκαλα των 57 και των αρχαίων προγόνων. Για νομοθέτες που ευλογούν τα γένια τους και για το πώς έχει καταντήσει η Δικαιοσύνη. Μαριονέτα…

Κάθε βράδυ λοιπόν, που με μια αγκαλιά καληνυχτίζουν τα παιδιά τους, να σκέφτονται και να στοιχειώνουν πόσες αγκαλιές είναι κενές την ίδια ώρα. Και πως η δική μου αναρωτιέται αν θα υπάρχει και αύριο. Δύο χρόνια τώρα. Που δεν προσομοιώνονται, δεν περιγράφονται με λόγια. Πόσο αντέχει ο άνθρωπος, να βλέπει ό,τι αγαπάει να υποφέρει; 58 είναι τα θύματα. Και βάλτε τα στη νιοστή. Για τους γονείς και τα αδέλφια τους. Και τα παιδιά τους. Για όλους τους αγαπημένους τους και τους συντρόφους τους, τους φίλους τους, τους κολλητούς. Και όλους τους τραυματίες. Για όσους δε θα μάθουμε ποτέ.

Κι ακόμα ανασαίνει o Γεράσιμος. Αλλά, όπως εγώ τον ήξερα, όπως τον ανάθρεψα, όπως τον καμάρωνα, δε θα γυρίσει πια, ποτέ ξανά! Τώρα εγώ έχω ένα άλλο παιδί για να λατρεύω. Τον Γεράσιμό μου, τον έχω μόνο βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Μόλις τον αντίκρισα διασωληνωμένο, χωρίς τα μακριά μαλλιά του, έχοντας την αίσθηση πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι αλήθεια, του υποσχέθηκα πως θα του προσφέρω ό,τι υπάρχει διαθέσιμο στον πλανήτη. Είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια των γιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και να χειρουργηθεί από τον Δρα Μπρότη, τον εξαίρετο νευροχειρουργό της ομάδας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Το σώμα του δεν είχε ούτε μία γρατζουνιά. Αν εκτοξεύτηκε, θα πρέπει να έσκασε με το πόδι. Η αριστερή κνήμη είχε σπάσει στα δύο, αλλά δε φαινόταν. Λίγο καιρό μετά, βρήκα τους ανθρώπους από το ΕΚΑΒ της Λάρισας που τον σήκωσαν από το έδαφος και τους νοσηλευτές των επειγόντων που του ξύρισαν το κεφάλι. Ούτε μία σταγόνα αίμα. Αργότερα, μου είπαν οι γιατροί πως η ζημιά έγινε από το ωστικό κύμα της έκρηξης. Είναι σαν έσκασε πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι του. Εξαγγειώθηκαν τα υγρά των κυττάρων του εγκεφάλου. Κάτι που απέχει πολύ από ένα τραύμα».

Το μόνο που έχω να προσθέσω εγώ από το δικό μου βήμα, είναι ότι μπροστά σε τόσο πόνο οφείλουμε όλοι να βγάλουμε τον σκασμό και να σκύψουμε το κεφάλι.

Οι περισσότεροι το κάνουμε με ευλάβεια και ταπεινότητα, αλλά ο δυσώδης εσμός που λυμαίνεται τη χώρα, άλλοι με κοστούμια και άλλοι με γουνάκια, ακροβατεί πάνω σε πτώματα προκειμένου να κρατήσει όλα τα μέλη του θιάσου έξω από τη φυλακή και μέσα στο γεμάτο θαλπωρή άσυλο του Κοινοβουλίου. Θα επιστρέψουμε να το καταφέρουν και αυτό;

Τη μέρα που μίλησε για τοξικότητα και βούρκο, αμφισβητώντας τα αναμφισβήτητα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατόρθωσε το ακατόρθωτο: αφύπνισε τον κοιμώμενο νεοέλληνα.

Πίστεψε μάλλον ότι οι δολοφονημένοι των Τεμπών είναι σαν τους 750-800 νεκρούς του ναυαγίου της Πύλου: φαντάσματα με σκούρο δέρμα, χωρίς φωνή και συμπαραστάσεις.

Και μολαταύτα, παρά την παλλαϊκή απαξίωση, η τελευταία δημοσκόπηση δίνει στον συρφετό του 24 τοις εκατό!

Μόνο αν δουν την οργή ζωγραφισμένη στα δικά μας μάτια, τα συνήθως υπναλέα, υπάρχει πιθανότητα να κλονιστούν. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, ήμασταν όλοι μας στο τρένο των Τεμπών.

Θα τα πούμε εκ του σύνεγγυς την Παρασκευή στο Σύνταγμα. Στην πλατεία και όχι στα μεζεδοπωλεία. Με μάσκα για τα δακρυγόνα, που δεν λείπουν ποτέ από το μενού.

κουτί πανδώρας

Τέμπη: Tρία εγκλήματα ζητούν τιμωρία

 

Τα στοιχεία που οδηγούν στο έγκλημα της κατάρρευσης των ασφαλιστικών δικλείδων στον σιδηρόδρομο επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς και στους ενόχους γι’ αυτό.

 

Του Γιάννη Μυλόπουλου

Στην υπόθεση του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, όπου έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι σε αδιευκρίνιστες, ακόμη και σήμερα, δύο χρόνια μετά, συνθήκες, υπάρχουν τρία διακριτά εγκλήματα που ζητούν τιμωρία.

Το πρώτο είναι το έγκλημα της κατάρρευσης του σιδηροδρομικού δικτύου και μαζί με αυτό και της ασφάλειας στις σιδηροδρομικές μεταφορές. Ένα έγκλημα που επέτρεψε σε δυο αμαξοστοιχίες να κινούνται επί 12’ στην ίδια γραμμή και σε αντίθετες κατευθύνσεις, χωρίς ουδείς να το έχει αντιληφθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτό συνέβη σε εποχή έξαρσης των τηλεπικοινωνιών και ενώ είχε ήδη από το 2018 αποκατασταθεί η διπλή σιδηροδρομική γραμμή στον άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης.

Εδώ υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες ευθύνες για όσους, πολιτικά πρόσωπα ή τεχνοκράτες, είχαν επιφορτιστεί με την ευθύνη της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών και δεν ανταποκρίθηκαν ούτε στο ελάχιστο στην κορυφαία αυτή αποστολή, από την οποία εξαρτώνται καθημερινά χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Και οι ευθύνες είναι πολύ συγκεκριμένες στη σημερινή κυβέρνηση, η οποία είχε την ευθύνη των σιδηροδρομικών μεταφορών ήδη από το 2019. Και δεν διαχέονται αυτές μέχρι την εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη, όπως η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί μάταια να παρουσιάσει.

Τα στοιχεία που οδηγούν στο έγκλημα της κατάρρευσης των ασφαλιστικών δικλείδων στον σιδηρόδρομο επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς και στους ενόχους γι’ αυτό, είναι τα εξής:

1.     Ο τότε υπουργός μεταφορών Κώστας Αχ. Καραμανλής, λίγες μέρες πριν το δυστύχημα, διαβεβαίωνε τη Βουλή ότι «η ασφάλεια των σιδηροδρόμων διασφαλίζεται απολύτως» και ότι «ήταν ντροπή και ντρέπονταν» που κάποιοι τολμούσαν να την αμφισβητήσουν. Που σημαίνει ότι ο τότε πολιτικός υπεύθυνος για τις σιδηροδρομικές μεταφορές είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως για τα προβλήματα. Αλλά αντί να τα επιλύσει, εκείνος διαβεβαίωνε αναληθώς και προκειμένου να δημιουργήσει ψευδείς εντυπώσεις, ότι δήθεν τέτοια προβλήματα δεν υπήρχαν. Είτε γνώριζε ότι υπήρχαν αλλά τα έκρυβε, είτε είχε άγνοια, ενώ όμως είχε εγκαίρως ειδοποιηθεί αρμοδίως, η ευθύνη του είναι η ίδια. Καθώς αν είχε κάνει τότε το χρέος του και είχε διερευνήσει αν υπήρχε αλήθεια στις έγγραφες προειδοποιήσεις από ανώτατο στέλεχος σιδηροδρομικού οργανισμού, το οποίο μάλιστα παραιτήθηκε για το λόγο αυτόν, αλλά και από μηχανοδηγούς και από εργαζόμενους στον σιδηρόδρομο που κατ’ επανάληψη τον είχαν προειδοποιήσει τα τελευταία χρόνια, το δυστύχημα των Τεμπών θα είχε ασφαλώς αποφευχθεί.

2.     Το πρόβλημα με τις ελλείψεις και τα κενά στην ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών δεν είναι μόνο η σύμβαση 717 η οποία σέρνονταν αδικαιολόγητα επί χρόνια και δεν ολοκληρώνονταν. Αυτή είναι μόνο η μια και ίσως όχι η σοβαρότερη πτυχή της υπόθεσης.

Το μείζον ζήτημα είναι ότι με δεδομένη την καθυστέρηση της υλοποίησης αυτής της σύμβασης για την εγκατάσταση του νέου και υπερσύγχρονου συστήματος ασφάλειας στα τρένα, οι υπεύθυνοι δεν είχαν φροντίσει ώστε εντωμεταξύ να λειτουργούν οι αναγκαίες ασφαλιστικές δικλείδες, όπως είναι η τηλεδιοίκηση και η φωτοσήμανση. Με πιο χαρακτηριστικό το κενό στην τηλεδιοίκηση στη Λάρισα, τα καλώδια της οποίας είχαν καεί από το καλοκαίρι του 2019 και έκτοτε ουδείς είχε ενδιαφερθεί να τα αποκαταστήσει.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι μετωπική σύγκρουση στα τρένα δεν είχε συμβεί ουδέποτε στο παρελθόν, ακόμη και πριν το 2018, όταν η σιδηροδρομική γραμμή ήταν ακόμη μονή. Το γεγονός ότι το δυστύχημα συνέβη όταν η γραμμή έγινε διπλή, αποκαλύπτει τα τεράστια κενά στις ασφαλιστικές δικλείδες που οι υπεύθυνοι όφειλαν να είχαν φροντίσει ώστε να λειτουργούν, προκειμένου να αποφευχθούν ενδεχόμενα δυστυχήματα.

3.     Ακόμη και αν υπάρχει ζήτημα ανθρώπινου σφάλματος του σταθμάρχη, όπως η κυβέρνηση βεβιασμένα προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να επιβάλει, μια μετωπική σύγκρουση αμαξοστοιχιών σε διπλή σιδηροδρομική γραμμή ποτέ δεν μπορεί να οφείλεται μόνο στον ανθρώπινο παράγοντα.

Πρώτα γιατί υπάρχουν μια σειρά από ασφαλιστικές δικλείδες που έρχονται να υποστηρίξουν με ηλεκτρονικά μέσα τον ανθρώπινο παράγοντα, εμποδίζοντας να συμβεί ένα τέτοιο ατύχημα ή και προειδοποιώντας εγκαίρως τους μηχανοδηγούς, ώστε αυτό να αποφευχθεί. Και υπήρχε χρόνος 12 ολόκληρων λεπτών, όπως αποδείχθηκε, που οι δυο αμαξοστοιχίες κινούνταν σε αντίθετη κατεύθυνση στην ίδια γραμμή, κατά τον οποίο καμία δικλείδα ασφαλείας από εκείνες που όφειλαν να υπάρχουν δεν λειτούργησε, προκειμένου να ειδοποιηθούν εγκαίρως οι μηχανοδηγοί και να αποφύγουν τη σύγκρουση.

Και δεύτερον γιατί ακόμη και για το ανθρώπινο σφάλμα υπάρχουν ευθύνες αυτών που διόρισαν τον συγκεκριμένο σταθμάρχη χωρίς ικανότητες, χωρίς γνώσεις, χωρίς εμπειρία και χωρίς προσόντα, καθώς και εκείνων που τον άφησαν μόνο του να διαχειρίζεται την ασφάλεια της κίνησης των αμαξοστοιχιών. Ο συγκεκριμένος σταθμάρχης είναι γνωστό ότι διορίστηκε με μέσον, χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη γνώση, εμπειρία και τις ικανότητες για μια τέτοια ευαίσθητη θέση. Κι ακόμη, διορίστηκε κατά παράβαση ακόμη και του ορίου ηλικίας που πρέπει κάποιος υποψήφιος να έχει για να καταλάβει μια τέτοια θέση. Και γι’ αυτή τη λάθος επιλογή υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες.

Τρίτο, τέλος, ενοχοποιητικό στοιχείο είναι ότι υπάρχουν ευθύνες και για το γεγονός ότι μειώθηκε περισσότερο από το μισό το προσωπικό στο σταθμαρχείο Λάρισας. Με αποτέλεσμα τη μοιραία στιγμή του δυστυχήματος, ο συγκεκριμένος σταθμάρχης στον οποίο εύκολα έπεσε το ανάθεμα της ευθύνης από την πρώτη στιγμή, να μείνει μόνος του στη θέση, χωρίς υποστήριξη από κανέναν, με συνέπεια να μη μπορέσει να αντιδράσει. Αν υπήρχε ικανό σε αριθμό και εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων προσωπικό τη μοιραία στιγμή του δυστυχήματος, αυτό θα είχε αποφευχθεί.

Το δεύτερο κατά σειρά έγκλημα στο δυστύχημα των Τεμπών, είναι η ανάφλεξη και η έκρηξη που ακολούθησε τη μετωπική σύγκρουση. Από την οποία οι πραγματογνωμοσύνες σήμερα υποστηρίζουν ότι εξαϋλώθηκαν 27 άνθρωποι που είχαν επιβιώσει από τη σύγκρουση.

Πρόκειται για δεύτερο και ξεχωριστό έγκλημα, γιατί προφανώς αφορά στη μεταφορά παράνομου εύφλεκτου υλικού από την εμπορική αμαξοστοιχία. Το οποίο, ακόμη και σήμερα, δεν έχει αποκαλυφθεί ούτε τι ήταν, ούτε πως διέλαθε της προσοχής των ελέγχων. Το μόνο που οι ειδικοί επιμένουν ότι γνωρίζουν, είναι ότι η ανάφλεξη και η έκρηξη υπήρξαν και ήταν δολοφονικές.

Και μάλιστα με βεβαιότητα οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτή η έκρηξη δεν μπορεί να οφείλεται ούτε σε λάδια σιλικόνης, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποστήριξε αναληθώς από την πρώτη στιγμή, για να το ανακαλέσει κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης δυο χρόνια μετά, ούτε σε λαμαρίνες και σε μπίρες, όπως η Hellenic Train υποστηρίζει ότι ήταν τα μόνα εμπορεύματα που μετέφερε η μοιραία εμπορική αμαξοστοιχία.

Προφανώς, εκ του αποτελέσματος συνάγεται, ότι υπήρχε εύφλεκτο υλικό. Και μάλιστα, κατά κάποιους εμπειρογνώμονες, η έκταση και το μέγεθος της έκρηξης δικαιολογεί αυτό να υπήρχε σε μεγάλη ποσότητα, μεγαλύτερη των 3,5 – 4,0 τόνων, όπως κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν. Και είναι απορίας άξιο πως, δυο χρόνια μετά, αυτό το εύφλεκτο υλικό που σκότωσε 27 ανθρώπους, παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστο.

Για το έγκλημα αυτό ένοχος δεν είναι μόνο η Hellenic Train, όπως βεβιασμένα η κυβερνητική πλευρά προσπάθησε να υποστηρίξει για να προϊδεάσει την υπόθεση του καταλογισμού των ευθυνών. Ένοχοι είναι και όλοι εκείνοι που όφειλαν να έχουν διενεργήσει ελέγχους στην εμπορική αμαξοστοιχία και δεν το έκαναν. Μεταξύ των οποίων και η κυβέρνηση, η οποία οφείλει να ελέγχει τον διαχειριστή των σιδηροδρομικών μεταφορών. Αλλοίμονο αν οι ιδιώτες που έχουν αναλάβει τη λειτουργία των σιδηροδρομικών μεταφορών παραμένουν ανεξέλεγκτοι να μεταφέρουν παράνομες ουσίες, όπως ναρκωτικά, όπλα ή εύφλεκτα υλικά νόθευσης της βενζίνης.

Όπως, επίσης, ένοχοι είναι και όλοι εκείνοι που «μπάζωσαν» από την πρώτη ημέρα τα αποδεικτικά στοιχεία, προκειμένου να φτάσουμε σήμερα, δυο χρόνια μετά και να είμαστε σε βαθύ σκοτάδι όσον αφορά στην αιτία της δολοφονικής ανάφλεξης και έκρηξης μετά τη μετωπική σύγκρουση.

Το τρίτο έγκλημα στην υπόθεση των Τεμπών αφορά ασφαλώς στην επιχείρηση συγκάλυψης των αιτίων και των ευθυνών για το δυστύχημα.

Πρόκειται για μια εργώδη προσπάθεια στην οποία από την πρώτη στιγμή έχει επιδοθεί η κυβέρνηση, η απόδειξη για την οποία στηρίζεται στα εξής στοιχεία:

1.     Η απόδοση του συνόλου των ευθυνών στον σταθμάρχη από την πρώτη, ακόμη, ημέρα μετά το δυστύχημα είναι η επιτομή της συγκάλυψης των πραγματικών ευθυνών και των αληθινών ενόχων. Η έκδοση ετυμηγορίας για τις ευθύνες του δυστυχήματος από τον επικεφαλής της κυβέρνησης, χωρίς να έχει προηγηθεί η διεξαγωγή έρευνας από τις αρμόδιες ανακριτικές αρχές, δείχνει πρόθεση παρέμβασης και προϊδεασμού του ανακριτικού έργου, προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικές ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα.

2.     Το βιαστικό μπάζωμα του εδάφους και συγχρόνως και το μπάζωμα των αποδεικτικών στοιχείων που θα οδηγούσαν στις ευθύνες για το δεύτερο, κυρίως, έγκλημα, αυτό της μεταφοράς παράνομου εύφλεκτου υλικού από την εμπορική αμαξοστοιχία, συνιστά τον ορισμό της συγκάλυψης.

Η πράξη αυτή της απόκρυψης των αποδεικτικών στοιχείων ενός εγκλήματος είναι ποινικό αδίκημα που τιμωρείται, σύμφωνα με το νόμο. Και είναι απορίας άξιο ότι ακόμη και σήμερα δεν έχει χαρακτηριστεί ως τέτοιο. Αντίθετα, ακούσαμε από τον πρωθυπουργό και το παράδοξο, ότι ένα ποινικό αδίκημα συντελέστηκε για… καλό σκοπό!

Η προσπάθεια της κυβέρνησης, δια του υπουργού Βορίδη, να υποβαθμίσει το αδίκημα σε βαθμό πλημμελήματος στην προανακριτική επιτροπή που, πιεζόμενη από την τεράστια κοινωνική πίεση η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχτεί, συνιστά άλλη μια επιχείρηση συγκάλυψης.

3.     Η επίδοση των ηχογραφημένων συνομιλιών μεταξύ σταθμάρχη και μηχανοδηγών από τον ΟΣΕ καθυστερημένα στις αρχές, μέρες μετά το δυστύχημα, ακολουθούμενη από το γεγονός ότι οι συνομιλίες αποδείχθηκε ότι ήταν αλλοιωμένες, συνιστά επίσης στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της επιχείρησης συγκάλυψης του εγκλήματος. Οι αυθεντικές συνομιλίες αλλοιώθηκαν, ώστε να παρουσιαστεί ότι μόνος υπεύθυνος για όλα ήταν ο σταθμάρχης.

4.     Η μη αποδοχή από την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή της πρότασης της ευρωπαίας εισαγγελέως για διεξαγωγή προανακριτικής επιτροπής με το ερώτημα της παράβασης του νόμου περί ευθύνης υπουργών, συνιστά ένα ακόμη βήμα στην πορεία συγκάλυψης των ευθυνών για το δυστύχημα των Τεμπών.

5.     Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού σε συνέντευξή του στον Σταύρο Θεοδωράκη για τη μη ύπαρξη εύφλεκτου υλικού στην εμπορική αμαξοστοιχία και η απόδοση της έκρηξης σε λάδια σιλικόνης, τα οποία όμως δεν είναι εύφλεκτα, είναι ένδειξη άλλης μιας εξωθεσμικής ανάμιξης στο έργο των ανακριτικών αρχών.

Το γεγονός ότι δυο χρόνια μετά ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε το λάθος του, δεν υποβαθμίζει τη σημασία αυτού του λάθους. Που είχε ως αποτέλεσμα να μη γνωρίζουμε, δυο χρόνια μετά, σχεδόν τίποτε για τη δολοφονική έκρηξη που ακολούθησε τη μετωπική σύγκρουση των αμαξοστοιχιών.

Κάθε μέρα που περνά προστίθεται και ένα ακόμη στοιχείο επιβαρυντικό για την κυβέρνηση όσον αφορά στην επιχείρηση συγκάλυψης στην οποία έχει επιδοθεί για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ένοχοι των τριών εγκλημάτων που συνδέονται με το δυστύχημα των Τεμπών.

Με τελευταία την προσπάθεια του κ. Βορίδη να διαστρέψει ακόμη και την έννοια του όρου της συγκάλυψης, προκειμένου να συγκαλύψει και την ίδια την επιχείρηση συγκάλυψης.

Γιατί όταν η αλήθεια δεν εξυπηρετεί τις προθέσεις της κυβέρνησης, αλλοίμονο στην αλήθεια…

Πηγή: TVXS

Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα μπορούσε να είναι υποψήφιος αρχηγός του κράτους ο Κώστας Τασούλας;

Στον υγιή κοινοβουλευτισμό πολιτικός με το βιογραφικό του Τασούλα δεν θα μπορούσε, ούτε κατά διάνοια, να θεωρηθεί υποψήφιος αρχηγός του κράτους. Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια.

του Γιώργου Λακόπουλου 

Το 2001, ο εργολάβος Β.Τ. κατήγγειλε -με υποβολή μήνυσης- πρώην δήμαρχο της Κηφισιάς: του είχε ζητήσει «μίζα» εβδομήντα εκατομμυρίων δρχ. για τη νομιμοποίηση οικοπέδου. Η καταγγελία έμεινε καταγγελία και δεν έφτασε ποτέ σε δίκη. Ο δήμαρχος ήταν πλέον βουλευτής της ΝΔ και η Βουλή αποφάσισε να μην άρει την ασυλία του, δεχόμενη τον ισχυρισμό του ότι η καταμήνυση έγινε «για λόγους προκλήσεως πολιτικής βλάβης».

Ο εργολάβος επανακατέθεσε τη μήνυση, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδότησε ότι δεν προσκομίσθηκαν νέα στοιχεία και στη Βουλή δεν τέθηκε καν προς συζήτηση η νέα αίτηση άρσης της ασυλίας, ενώ τα Πολιτικά Δικαστήρια απέρριψαν την αγωγή κατά του για αποζημίωση.

Ο καταγγέλλων προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η Ελλάδα καταδικάσθηκε για παραβίαση του δικαιώματος δίκαιης δίκης, επειδή δεν επέτρεψε την πρόσβαση σε δικαστήριο. Το ανώτατο δικαστικό όργανο της κοινοτικής Ευρώπης, έκρινε ότι οι καταγγελλόμενες πράξεις δεν συνδέονταν με την άσκηση του κοινοβουλευτικού του έργου.

Μια αντίστοιχη καταδίκη εισέπραξε η χώρα και αργότερα, μετά από προσφυγή της Ντόρας Μπακογιάννη, κατά Παν. Καμμένου. Αλλά και στις δύο περιπρώσεις δεν ίδρωσε κανένα αυτί και η -πολιτική- ζωή συνεχίσθηκε.

Η «υπόθεση της Κηφισιάς» δεν εμπόδισε τον Κώστα Τασούλα να γίνει υφυπουργός και υπουργός της ΝΔ – αλλά και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων το 2019, από τον Μητσοτάκη. Με τη συγκατάθεση του Τσίπρα -που αργότερα θα χτυπούσε το κεφάλι του. Το σώμα αντέδρασε συλλογικά, απλώς δίνοντας στον Νικήτα Κακλαμάνη ως αντιπρόεδρο, περισσότερες ψήφους από τον πρόεδρο.

Έτσι άρχισε η χειρότερη μεταπολιτευτική περίοδος του Κοινοβουλίου. Ο Τασούλας μετέτρεψε τη Βουλή σε πεδίο ασύδοτης κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Διευθύνει άνισα τις συζητήσεις και συμπεριφέρεται ως υπουργός που στηρίζει τον Πρωθυπουργό του. Η χαμηλή ποιότητα της προεδρίας του κορυφώθηκε με τις Εξεταστικές και Προανακριτικές Επιτροπές-που οδήγησαν σε ευτελισμό κοινοβουλευτικών κανόνων.

Έχει καταγγελθεί ότι υπηρέτησε δουλικά κομματικές υποδείξεις, παραβιάζοντας τα δικαιώματα κομμάτων και βουλευτών. Δίκην εντολοδόχου του Πρωθυπουργού, συχνά αντιμετώπιζε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με απρέπεια. «Λειτουργεί ως πρόεδρος της πλειοψηφίας και όχι του συνόλου της Εθνικής Αντιπροσωπείας» τον κατήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από πρόεδρος της Βουλής, κομματικός εντεταλμένος, που συμπράττει με τη ΝΔ και κουρελιάζει τον Κανονισμό της Βουλής -όπως έχει καταγγελθεί. Έτη φωτός μακριά από τονΑλευρά, τον Κακλαμάνη, ή τον Τσαλδάρη.Μεταξύ των άλλων, στέρησε από τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ Χρήστο Ράμμο την πρωτοβουλία να ενημερώσει το σώμα για τις υποκλοπές: «Δεν υπάρχουν αυτόκλητοι καλεσμένοι». Υπήρχαν όμως στη περίπτωση του Ζελένσκι, για την ομιλία του οποίου ενημερώθηκε από τα ΜΜΕ. Τον είχε καλέσει ο Πρωθυπουργός ερήμην του.

Άλλωστε επί των ημερών Τασούλα η Εκτελεστική εξουσία, δίνει απροκάλυπτα εντολές στη Νομοθετική. Δέχθηκε να διακόψει συνεδρίαση ο… Πρωθυπουργός- που δεν ήθελε να απαντήσει σε – ενώπιος, ενωπίω – ερώτηση του Τσίπρα για τις υποκλοπές Χατζηδάκη, Φλώρου, Ανδρουλάκη. Έφτασε στο σημείο να παραμερίσει τον προεδρεύοντα, για να αφαιρέσει τον λόγο από τον Τσίπρα, επειδή μιλούσε για τα χρέη της ΝΔ: «Είναι αχρείαστο σκηνικό κομματικού ακτιβισμού».

Για την ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων πρόβαλε στη Βουλή ευτελές συνονθύλευμα με περιεχόμενο και αισθητική του τύπου «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών». Παρεμβαίνοντας για την μετεμφυλιακή εκτέλεση Μπελογιάννη αποφάνθηκε: «Η θανατική ποινή είναι μια σκληρότατη πράξη που μπορεί κανείς να την κρίνει, άδικη ή δίκαιη. Αλλά δεν μπορεί εν ονόματί της να θεωρούμε ότι η επιδίωξη επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας συνιστά πράξη υπέρ της Δημοκρατίας».

Αλλά στην εποχή Μητσοτάκη ποτέ δεν ξέρεις πού είναι ο πάτος του βαρελιού. Κακός δήμαρχος, κακός βουλευτής, κακός υπουργός, χειρότερος πρόεδρος της Βουλής. Αλλά τώρα κάποιοι τον προετοιμάζουν για Πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας, με… εγγυήσεις ότι θα είναι κομματικός, διχαστικός και μονόπλευρος.

Στον υγιή κοινοβουλευτισμό πολιτικός με το βιογραφικό του Τασούλα δεν θα μπορούσε, ούτε κατά διάνοια, να θεωρηθεί υποψήφιος αρχηγός του κράτους. Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια. Η διολίσθηση των θεσμών έφτασε πλέον σ’ αυτό που έλεγε ο μακαρίτης Τάσος Σεχιώτης: «Δεν ανεβήκαμε εμείς στα αξιώματα, τα αξιώματα κατέβηκαν ως εμάς»…

Πηγή anoixtoparathyro.gr

To εγκεφαλογράφημα του ψηφοφόρου

 του Νίκου Παπαδογιάννη

Το μετρό της Θεσσαλονίκης είναι μία χρυσοπληρωμένη ευθεία γραμμή με σταθμούς που στάζουν και ο χορτάτος από σανό λαουτζίκος πανηγυρίζει βελάζοντας.

Προχθές Κυριακή είπα να ανάψω την από αρχής «πετσώματος» ερμητικά σκοτεινή τηλεόρασή μου, προκειμένου να ενημερωθώ με εικόνα για τις πλημμύρες στη Λήμνο και στη Ρόδο και να σιγουρευτώ ότι δεν ήταν κάποιο κακόγουστο αστείο η είδηση για νεκρούς, αγνοούμενους και κατεστραμμένες περιουσίες. Όπως εξαρχής φοβόμουν, τηλεμεταφέρθηκα μεμιάς σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου η χώρα τρέχει ολοταχώς προς κάποιο αστραφτερό μέλλον, δίχως να πτοείται από στιγμιαίες ψιλοαναποδιές όπως οι φονικές πλημμύρες στα νησιά του Αιγαίου.

Άλλωστε και πέρυσι στη Θεσσαλία νεροποντές είχαμε και δεν πάθαμε δα και τίποτε. Πνίγηκαν μερικοί κακομοίρηδες και κάτι χιλιάδες ζωντανά, βούλιαξαν στα νερά μερικά εκατομμύρια στρέμματα, καταστράφηκε το βιός των απερίσκεπτων που δεν είχαν φροντίσει να το ασφαλίσουν σε ιδιωτικές εταιρίες και έπειτα βγήκε ο ήλιος και έγιναν όλα στεγνό μέλι και στεγνό γάλα. Αν δεν είναι αυτό ασήμαντο, γιατί ξαναψηφίστηκαν με τα δύο χέρια κυβέρνηση, δημαρχαίοι, κοινοτάρχες και λοιποί άρχοντες;

Μόνο εκείνος ο Αγοραστός αποκαθηλώθηκε, αλλά μάλλον πρόκειται για νοθεία ή για ανορθογραφία της κάλπης. Στον επόμενο τόνο θα επιστρέψει καβάλα στο άρμα ο μαυρισμένος εκπεσών περιφερειάρχης και θα το γιορτάσει με ένα μεγάλο πάρτι στον κάμπο. Βρήκαν οι άθλιοι οι Θεσσαλοί να βγάλουν το άχτι τους στον άγιο αυτό άνθρωπο. Και μάλιστα στη μαρτυρική κοιλάδα των Τεμπών! Χάθηκε να μιμηθούν τους Σερραίους, που επιβράβευσαν δεόντως τον Καραμανλή της γνωστής οικογενείας για τη συνεισφορά του στη φονική εκατόμβη;

Οργή Θεού ήταν, λέει, η βροχή στη Λήμνο και στα άλλα νησιά. Με τη φύση δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Έπεσε περισσότερο νερό και από τον κατακλυσμό του Νώε, του Δευκαλίωνα και του Αγοραστού. Εκατόν σαράντα τόννοι, η θεομηνία της δεκαετίας. Μα, κάντε και εσείς οι χριστιανοί ένα ευχέλαιο! Όλα εμείς θα σας τα λέμε; Δεν αρκεί που σας διδάξαμε τη λέξη «υετός», και μέχρι να βρει ο παππούς το λεξικό έχει σκυλοπνιγεί;

Φταίνε φυσικά οι Συριζαίοι που δεν φρόντισαν να καθαρίσουν τα φρεάτια στις δεκαετίες που κυβέρνησαν, αλλά και οι αυτοκινητοβιομηχανίες που φτιάχνουν τα αυτοκίνητα ελαφριά σαν καρυδότσουφλα. Φταίνε και τα ρέματα, που έχουν δική τους προσωπικότητα και μπαζώνονται μόνα τους, ως μη όφειλαν.

Τα θύματα ευθύνονται, να ποιοι ευθύνονται. Ποιος τους είπε να κάνουν κοπάνα από τα μαθήματα κολύμβησης, σαν τα προσφυγόπουλα που ξεβράζονται από τη θάλασσα στον διπλανό ορμίσκο; Φταίει και ο Αλλάχ, που μας στέλνει πλημμύρες για να μας κάνει Μπανγκλαντές. Ρόδος, Λήμνος, Σάμος, Χίος, όλα τα πτώματα ίδια είναι. Στα μάτια της λαοπρόβλητης κυβέρνησης, τουλάχιστον.

«Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να έρθουν επικίνδυνοι μετανάστες από τη Συρία, τάχα πρόσφυγες», κινδυνολογούσε ο φοβερός Μάζης στο διπλανό κανάλι. Το επόμενο πεντάλεπτο το έχασα, λόγω της αναγούλας που με κυρίευσε και με έκανε να τρέξω στην τουαλέτα.

Την ίδια ώρα που παρακολουθούσα το δελτίο, κατέφτασε και μήνυμα από το 112, για «σφοδρές βροχοπτώσεις στην περιοχή σας». Οι σφοδρές βροχοπτώσεις δεν έπεσαν ποτέ στη ρημάδα την περιοχή μου, αλλά όλα κι όλα, το κράτος έκανε το καθήκον του. Τι πάτε και πεθαίνετε, μωρέ; Εμείς σας προειδοποιούμε να μην πεθάνετε. Δεν μπορούμε να τρέχουμε να σώζουμε κάθε κακομοίρη που πάει και χτίζει το σπίτι του μέσα στις πλημμύρες και στις φωτιές.

Όπως καλά γνωρίζετε, δεν μας περισσεύουν λεφτά για να προσλάβουμε πυροσβέστες ούτε για να μονιμοποιήσουμε τους εποχιακούς. Μπορούμε, εάν θέλετε, να σας στείλουμε παπάδες για να σας θάψουν ή, ακόμα καλύτερα, αστυνομικούς για να βιάσουν τα παιδιά σας. Έπειτα θα σας σκοτώσουν κιόλας, αλλά αυτό μπορεί να το δείτε και ως λύτρωση, μετά από όσα θα έχετε τραβήξει στα βρώμικα χέρια τους.

«Μεμονωμένα τα περιστατικά παραβατικότητας από αστυνομικούς», ορκιζόταν ο ρεπορτεράκος που ξεροστάλιαζε για το μεροκάματο έξω από το κτίριο της Ασφάλειας. Ε, τι να κάνουμε, στους δέκα χωροφυλάκους μπορεί να τύχουν και τρεις βιαστές και ένας εκβιαστής και δύο μαστροποί και ένας δολοφόνος και δύο μέλη εγκληματικής συμμορίας. Άνθρωποι είναι και οι βασανιστές, όπως και εμείς και εσείς. Παιδιά του λαού.

Γιατί να καταστραφεί η ζωή τους σε κάποιο κάτεργο; Επειδή δηλαδής βάζουν το γιο τους να συνουσιάζεται με τη γυναίκα τους; Και πού είναι το κακό; Στα έργα έχουμε δει και χειρότερα. Να, στην Ολλανδία υπάρχουν λέει οίκοι ανοχής για κτηνοβάτες, όπου μπορείς να πληρώσεις και να πηδήξεις ένα ζώο. Γιατί να μη πηδήξει εσένα ένα ζώο και μάλιστα ένστολο; Τιμή σου καμάρι σου και κακώς διαμαρτύρεσαι. Την επόμενη φορά να σκύψεις πρόθυμα και να βάλεις και λιπαντικό για να το απολαύσεις.

Στο πάλαι ποτε Twitter του Έλον Μασκ αλίευσα κάτι ανατριχιαστικό, βγαλμένο λέει από τα χείλη του αστυνομοπατέρα Καλιακμάνη. Σύμφωνα με μαρτυρία ψυχιάτρου που επεξεργάστηκε τα ψυχομετρικά τεστ των αστυνομικών, το 60% από δαύτους δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να κρατάει όπλο. Τους αστυνομικούς, όχι τους ψυχιάτρους. Διότι είναι ψυχικά διαταραγμένοι και συνεπώς επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και κυρίως για τους άλλους. Μη τους πείτε μπάτσους, όμως, γιατί θα σας τρέχει στα δικαστήρια ο Πλεύρης.

Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που φοβάται εύκολα, αλλά με πιάνει τρόμος όποτε σκέφτομαι ότι κάποια μέρα μπορεί να χρειαστώ τη βοήθεια της Αστυνομίας. Ή της Δικαιοσύνης, σπεύδω να προσθέσω. «Ή και της Υγείας», συμπληρώνει αυθόρμητα κάποιος φίλος, με αφορμή τον καρκινοπαθή που έζησε ένα χρόνο στο σκοτάδι με ευθύνη του νοσοκομείου όπου εξετάστηκε για άλλο νόσημα. Είπαμε, στα χρόνια του Μητσοτάκη όλα τα πτώματα είναι ίδια. Το αίμα στάζει από τα δικά του δάχτυλα.

Στα ψιλά του ίδιου δελτίου άκουσα ότι διατάχθηκε έρευνα για τα απανωτά τραγικά περιστατικά στα στρατιωτικά νοσοκομεία. Όχι, όμως, η πλήρης διάλυση της δημόσιας Υγείας δεν ήταν ανάμεσα στα πρώτα θέματα. Ψηλά στη σκαλέτα ήταν άφθονος Κούλης στα εγκαίνια του μετρό Θεσσαλονίκης που χρειάστηκε μισό αιώνα ρεμούλας για να εγκαινιαστεί.

«Είναι το πιο σύγχρονο της Ευρώπης», σέρβιρε διπλή μερίδα σανού το δελτίο, ακούγοντας τα γίδια να βελάζουν. Ναι, μιλάμε για το Μετρό που έχει όλη κι όλη μία γραμμή, ευθεία σαν το εγκεφαλογράφημα του Έλληνα ψηφοφόρου. Και που οι σταθμοί του στάζουν όταν βρέχει. Και που πουλάει εισιτήρια μόνο χειρωνακτικά. Και που έχει ήδη τα μισά ασανσέρ χαλασμένα.

Στη σειρά των επισήμων που καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια ατενίζοντας το πόπολο ξεχώριζε η φιγούρα του ατιμασμένου δημάρχου Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, που κυκλοφορεί κανονικότατα ελεύθερος ανάμεσά μας, αν και καταδικασμένος σε ισόβια για υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ. Πόσο έμεινε στη μπουζού ο πάλαι ποτέ «ιπτάμενος γιατρός»; Δύο χρόνια, πέντε μήνες και μία ημέρα. Ε, δεν είναι δα και Ρωμανός, να σαπίσει στη φυλακή για ένα ψευτοαποτύπωμα σε ψευτοσακούλα.

www.koutipandoras.gr

Στο δρόμο προς τη συντριβή.

 του Γιώργου Τούλα 

Είναι Πέμπτη βράδυ, η πρώτη Πέμπτη του Οκτώβρη. Στη λεωφόρο πλάι στο σπίτι μου τα αυτοκίνητα που περνάνε είναι ελάχιστα. Μια απόκοσμη ερημιά, που δικαιολογείται το Γενάρη, με τη μεθεόρτια μελαγχολία, δεν ταιριάζει όμως στο αποκαλόκαιρο που ζούμε. 

Στην αρχή των σεζόν η φόρα συνήθως ήταν δεδομένη. Οι άνθρωποι έβγαιναν, δοκίμαζαν νέα μενού, επισκεπτόταν νέα μαγαζιά, οι παρέες έβαζαν στόχους για το χειμώνα. Φέτος η γενικευμένη ακεφιά σαρώνει τα πάντα. Σύμφωνα με μια χθεσινή δημοσκόπηση το 66,4% των Ελλήνων εκτιμά πως τα πράγματα στη χώρα πηγαίνουν άσχημα, ενώ μόλις το 11,1% εμφανίζεται αισιόδοξο. 

Πάνω από έξι στους δέκα Έλληνες δεν βλέπουν φως πουθενά. Ροκανίζουν το χρόνο ανόρεχτα, σιωπηλά, βουβοί μπροστά σε μια συντριβή του ονείρου. Άλλοι έχουν επιστρέψει σε πατρικά σπίτια, άλλοι συμβιώνουν αναγκαστικά σε σχέσεις αδιέξοδες, ζώντας ζωές τελματωμένες, διεκπεραιώνουν τις μέρες τους, διαβιούν την ακύρωση. Με μηδενικό οικονομικό ορίζοντα βελτίωσης, καταναλώνουν ειδήσεις διαρκούς απειλής, εσωτερικής, εξωτερικής και διαπλανητικής, αδυνατούν να εμφυσήσουν ακόμα και στα παιδιά τους την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος. Που απλά δεν υπάρχει. 

Δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις πώς θα τιμωρήσουν τα αποτυχημένα κόμματα στρεφόμενοι σε τσαρλατάνους, λαϊκιστές, επικίνδυνους σαλτιμπάγκους, που σε άλλη συνθήκη δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, σήμερα όμως μοιάζουν η εναλλακτική.

Την ίδια ώρα βυθίζονται σε μια πρωτοφανή παραίτηση, βιώνουν τον απίστευτο κυνισμό των εκπροσώπων της εξουσίας, που καθημερινά δοκιμάζει με πιο ακραίες δηλώσεις τις αντοχές τους, εξευτελίζοντας κάθε ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας του πολίτη.

 Παρακολουθούν την διαρκή αυθάδη επίδειξη δύναμης και ακραίου πλούτου που πλέον θεωρεί ότι η ξιπασιά είναι υποχρέωση και η πρόκληση υπογράμμιση πώς ο κόσμος ανήκει σε εκείνους και όχι σε μας. Από τα θεματικά πάρτι στο Ντουμπάι μέχρι τις ασύλληπτες αυξήσεις των μπόνους των golden boys μια τρομακτική παρακμή ηθών και αξιών τονίζει εμφατικά ότι ο κόσμος χωρίζεται με κρότο. Σε πανπλούσιους και δυσκολεμένους.  

Καμία αντίδραση, καμία διεκδίκηση, κανένας έστω υπαινιγμός, πλην μερικών αναρτήσεων στα social δεν ορθώνεται. Αντίθετα μπροστά σε οθόνες κινητών, σε καθημερινά σίριαλ και ριάλιτι, σε βουβά σπίτια τις νύχτες, αυξάνεται η δυσαρέσκεια και η παραίτηση. Ο χειμώνας που θα ρθει μοιάζει με μια ατέρμονη σπείρα, από αυτές τις λαβυρινθώδεις παγίδες που όσο προχωράς εντός της τόσο μοιάζει η έξοδος αδύνατη. Δεν ξέρω αν είναι απάθεια ή αδυναμία αντίδρασης. Όμως συμβαίνει…

parallaximag

Οταν τα «αν» μπουκάρουν στο μυαλό

 του Τάσου Παππά

Με όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, τα περισσότερα εκρηκτικά, με τις εκτιμήσεις να στέκουν αμήχανες απέναντι στις ραγδαίες εξελίξεις και τις προβλέψεις να φλερτάρουν με την αστοχία, μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις μια βουτιά στο πρόσφατο παρελθόν και να αναμετρηθείς με ορισμένα «αν». Βεβαίως με τα «αν» μπορείς να γράψεις ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα αν έχεις ταλέντο, δεν γίνεται όμως να γράψεις ξανά την Ιστορία. Ωστόσο σε κεντρίζουν, σε ενοχλούν, σε προκαλούν, φωνάζουν, μπουκάρουν απρόσκλητα στις συνομιλίες με φίλους και γνωστούς και ζητούν απαντήσεις. Και αυτά ξέρουν ότι η συζήτηση μαζί τους έχει μεταφυσικό χαρακτήρα, αλλά επιμένουν. Χορηγός αυτής της προσπάθειας αναστοχασμού, ο Καστοριάδης: «Η ιστορία δεν μπορεί να είναι το πεδίο του δυνατού μελλοντικά και να πάψει να ήταν αναδρομικά» («Ο θρυμματισμένος κόσμος», σελ. 106, Εκδόσεις ύψιλον). Για παράδειγμα:

● Αν αποφασιζόταν πριν από 12 μήνες ότι δεν πρέπει να πάει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτα σε εκλογή προέδρου και μετά σε συνέδριο θα κέρδιζε ο ουρανοκατέβατος Στέφανος Κασσελάκης τη μάχη της κάλπης; Θα είχε υποχρεωθεί να δώσει δείγματα της ιδεολογικής συγκρότησής του και της πολιτικής ταυτότητάς του, οπότε τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος θα είχαν μια σαφέστερη εικόνα για το τι κουβαλάει στις αποσκευές του και η κρίση τους γι’ αυτόν ενδεχομένως θα ήταν πιο αυστηρή. Ετσι στα γρήγορα που έγιναν όλα, αυτό που μέτρησε ήταν η επικοινωνία (χαρισματικός όντως ο κ. Κασσελάκης) και η ουσία έμεινε στον πάγκο.

● Αν δεν είχαν υποτιμήσει τον Στέφανο Κασσελάκη οι αντίπαλοί του κι αν δεν υπήρχαν δύο υποψηφιότητες από την περιοχή τους (Αχτσιόγλου, Τσακαλώτος), μήπως είχαμε άλλο αποτέλεσμα; Πλεόνασμα αλαζονείας. Απαράδεκτη στάση από έμπειρα πολιτικά στελέχη, με μπόλικα κομματικά ένσημα και με καλές επιδόσεις στον φραξιονισμό.

● Αν οι ηττημένοι της εκλογικής διαδικασίας δεν ξεκινούσαν από την επόμενη μέρα πόλεμο φθοράς και αντάρτικο εναντίον του νέου προέδρου, αν δηλαδή του έδιναν μια μικρή περίοδο χάριτος την οποία εδικαιούτο, αν κρατούσαν στο ακέραιο τις απόψεις τους και τις κατέθεταν στα όργανα, αν εξέφραζαν τις αντιρρήσεις τους και τις διαφωνίες τους με τη μία ή την άλλη παρέμβασή του, εντός του πλαισίου, μήπως θα κέρδιζαν τμήματα του στελεχικού δυναμικού και της οργανωμένης βάσης που τους είχαν γυρίσει την πλάτη και είχαν στηρίξει τον Στ. Κασσελάκη;

● Αν δεν βιάζονταν να αποχωρήσουν από τα καθοδηγητικά όργανα στα οποία η δύναμή τους κάθε άλλο παρά αμελητέα ήταν και αντιμετώπιζαν με θεσμικό τρόπο τις όποιες παλινωδίες, αστοχίες, κραυγαλέες αντιφάσεις και τις εκτός γραμμής του κόμματος τοποθετήσεις του νέου αρχηγού, αν περίμεναν με άλλα λόγια το συνέδριο για να αναμετρηθούν εκεί με τον εισβολέα όπως τον αποκαλούσαν, μήπως θα μπορούσαν να ανατρέψουν την κατάσταση; Πιθανότατα θα έβρισκαν ανταπόκριση και στα άλλα ρεύματα του κόμματος, αυτά που σήμερα κατάφεραν να περάσουν από την Κεντρική Επιτροπή την πρόταση μομφής εναντίον του Στ. Κασσελάκη. Προτίμησαν σε πρώτη φάση να φύγουν από τα όργανα, σε δεύτερη φάση και σε δύο δόσεις να εγκαταλείψουν το κόμμα τους, δημιουργώντας άλλο σχήμα και αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια της νέας διοίκησης, η οποία αμυνόμενη τους χαρακτήρισε αποστάτες και κλέφτες των εδρών, κατηγορίες που βρήκαν οπαδούς στις τάξεις των μελών και των φίλων.

Ο επικεφαλής της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, προφανώς διαισθανόμενος ότι αυτά τα «αν» απασχολούν κόσμο και κοσμάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και στο εσωτερικό του κόμματός του, τοποθετήθηκε επί του θέματος: «Για εμάς στη Νέα Αριστερά και για μένα προσωπικά οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν μια πολύ πικρή δικαίωση… Το εύκολο θα ήταν να μέναμε στον ΣΥΡΙΖΑ και να κάναμε ότι δεν βλέπαμε την πορεία προς τον γκρεμό. Το σωστό ήταν αυτό που πράξαμε». Είναι νωρίς να κρίνουμε αν έπραξαν το σωστό. Πάντως το κακό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν δικαιώνει μέχρι τώρα την επιλογή τους.

Ανάγωγα

Το αντιγράφω από το διαδίκτυο: Η Αριστερά είναι σαν το τσάι. Ποια ποικιλία όμως και ποιο χρώμα; Η απάντηση; Το καλύτερο είναι του βουνού.

efsyn

Καρτέλ – Η αιτία για την ακρίβεια και τη φτώχεια στην Ελλάδα

 

του Γιάννη Μυλόπουλου

Mετά την οικονομική κρίση και την έξοδο από τα μνημόνια, η Ελλάδα βρίσκεται όμηρος καρτέλ

Τι φταίει που οι Έλληνες καταντήσαμε να είμαστε πρωταγωνιστές της ακρίβειας και της φτώχειας στην Ευρώπη και τελευταίοι στην αγοραστική δύναμη των απολαβών μας;

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και περιζήτητα στις διεθνείς αγορές αγροτικά προϊόντα, διαθέτει μοναδική φύση και σημαντικά αυξημένες κάθε χρόνο αφίξεις τουριστών, σε βαθμό που η πληρότητα σε ορισμένα νησιά και παραλίες το καλοκαίρι να χτυπά κόκκινο κι ακόμη, έχει προχωρήσει σημαντικά στην «πράσινη» μετάβαση, με τεράστια αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα που παράγουν ήδη σημαντικό μέρος της ενέργειας;

Η απάντηση είναι ότι μετά την οικονομική κρίση και την έξοδο από τα μνημόνια, η Ελλάδα από την παραγωγή ενέργειας, την πρωτογενή παραγωγή και τον τουρισμό, μέχρι και την υπόθεση της «πράσινης» μετάβασης, βρίσκεται όμηρος καρτέλ.

Όμηρος ενεργειακών, μεταπρατικών, τουριστικών και «πράσινων» ολιγοπωλίων, δηλαδή, τα οποία ελέγχουν κατά τρόπο ολοκληρωτικό τις αντίστοιχες αγορές, ρυθμίζοντας τις τιμές σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα.

Με αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει σημαντική παραγωγή, το κέρδος όμως να μην το καρπώνονται οι Έλληνες, αλλά λίγες μεγάλες και ευνοούμενες τα τελευταία χρόνια επιχειρήσεις που ελέγχουν, πλέον, κατά τρόπο απόλυτο την ελληνική οικονομία.

Κεντρικό στοιχείο, άλλωστε, της κυβερνητικής πολιτικής είναι η συγκέντρωση του πλούτου, των πόρων, των υποδομών και των μέσων της χώρας σε λίγα χέρια.

Με αποτέλεσμα η περίφημη «αυτορρύθμιση» των ελεύθερων αγορών, στην οποία ομνύουν οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι, στη χώρα μας να αποτελεί μαγική εικόνα.

Διότι είναι γνωστό ακόμη και στους πρωτοετείς φοιτητές Οικονομικών Επιστημών ότι η Οικονομία, όπως βέβαια και η ίδια η ζωή, δεν αγαπούν το κενό.

Έτσι, το κενό που αφήνει το κράτος όταν αφήνει ανεξέλεγκτες και δεν ρυθμίσει τις αγορές προς όφελος των καταναλωτών, το καλύπτουν οι μεγάλοι και ισχυροί παίκτες, οι οποίοι ρυθμίζουν τις τιμές προς όφελός τους, δηλαδή αισχροκερδώντας και κερδοσκοπώντας.

Κι ακόμη χειρότερα, όταν δεν υπάρχουν κρατικοί έλεγχοι, οι ισχυροί παίκτες της αγοράς συνεννοούνται μεταξύ τους, προκειμένου τα ολιγοπώλια που εκπροσωπούν να αισχροκερδούν.

Με αποτέλεσμα να χάνουν αναφανδόν οι καταναλωτές.

Αυτός ήταν ο λόγος που η βίαιη απολιγνιτοποίηση της χώρας, εν μέσω μάλιστα ενεργειακής κρίσης, μας έριξε στα νύχια των διεθνών καρτέλ του φυσικού αερίου.

Γιατί όταν ξαφνικά από τον εγχώριο και άρα και ελεγχόμενο και γι’ αυτό και φτηνό λιγνίτη, η Ελλάδα εξαρτάται από το φυσικό αέριο που ελέγχουν τα διεθνή ολιγοπώλια της ενέργειας και μάλιστα όταν αυτό συμβαίνει εν μέσω ενεργειακής κρίσης και πολέμου στην περιοχή παραγωγής του, τότε τα διεθνή καρτέλ κάνουν πάρτι.

Και τότε η Ελλάδα γίνεται, σύμφωνα με τα επίσημα διεθνή στοιχεία, μια από τις 2 – 3 ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στην ενέργεια.

Γεγονός που αποδεικνύει το μέγα ψέμα ότι η ακρίβεια στο ρεύμα είναι εισαγόμενη και οφείλεται σε διεθνείς συνθήκες.

Αφού αν πράγματι για την ενεργειακή ακρίβεια ευθύνονταν οι διεθνείς συνθήκες,, τότε όλες οι ευρωπαϊκές χώρες θα είχαν περίπου τις ίδιες τιμές. Και δεν θα είχε η χώρα μας συστηματικά 3 – 4 φορές ακριβότερη ενέργεια από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Σκανδιναβία.

Καθώς οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, σοφά ποιώντας για να προστατέψουν τα συμφέροντα των πολιτών τους, δεν έκλεισαν ξαφνικά όλους τους σταθμούς παραγωγής άνθρακα που διέθεταν…

Μόνον η Ελλάδα έκανε το επικερδές για τα διεθνή καρτέλ βήμα της βίαιης απανθρακοποίησης.

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ΕΕ, η πλήρης ουδετερότητα στον άνθρακα προγραμματίζεται στην Ευρώπη να συμβεί σταδιακά, μέσα στα επόμενα 20 – 30 χρόνια.

Στη συνέχεια, αφού ωφελήθηκαν τα διεθνή καρτέλ από την ξαφνική αύξηση της τιμής του αερίου στην Ελλάδα, έπρεπε να ωφεληθούν και τα εγχώρια. Γιατί η κυβέρνηση, είναι αλήθεια, δεν κάνει τέτοιες διακρίσεις. Υπηρετεί τα συμφέροντα των καρτέλ, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Για την εξυπηρέτηση τοι ολιγοπωλίου των κερδοσκόπων της εσωτερικής αγοράς τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Αρκούσε η πιστή προσήλωση στο δόγμα της «αυτορρύθμισης».

Που ήταν, στην πραγματικότητα, το κλείσιμο του ματιού στο ενεργειακό καρτέλ των 3 – 4 μεγάλων ενεργειακών επιχειρήσεων. Το οποίο τώρα, ενισχυμένο και με την κάποτε κρατική ΔΕΗ, καθόριζε στο εξής της τιμές κερδοσκοπικά, προς το απόλυτο όφελός του.

Σε πλήρη αντίθεση με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Οι οποίοι διατήρησαν τις τιμές του ρεύματος χαμηλά, ακριβώς επειδή, εν μέσω ενεργειακής κρίσης, επανακρατικοποίησαν τις δικές τους κάποτε κρατικές ενεργειακές επιχειρήσεις. Έτσι, ώστε να ρυθμίζουν τις τιμές σύμφωνα με το όφελος του καταναλωτή και όχι όπως στην Ελλάδα έκανε η

ιδιωτική, πλέον, ΔΕΗ, σύμφωνα με το κέρδος του ολιγοπωλίου της ενέργειας.

Βοήθησε, βέβαια, την αισχροκέρδεια στη χώρα μας και η απόλυτη εξάρτηση του συνόλου των καταναλωτών από το Χρηματιστήριο Ενέργειας. Τη στιγμή που και οι ευρωπαίοι έχουν αντίστοιχο Χρηματιστήριο, από τις τιμές του οποίου, όμως, δεν εξαρτώνται όλοι οι καταναλωτές, αλλά ένα μικρό μόνο μέρος τους. Καθώς οι περισσότεροι διατήρησαν μεμονωμένα συμβόλαια, ανεξάρτητα της χρηματιστηριακής τιμής. Μια ευκαιρία που η Ελληνική κυβέρνηση άφησε ανεκμετάλλευτη, εν μέσω ενεργειακής κρίσης.

Η… καρτελοποίηση της εγχώριας ενεργειακής αγοράς είναι η δεύτερη τρανταχτή απόδειξη του ψέματος ότι, δήθεν, η ακρίβεια οφείλεται σε διεθνείς συνθήκες.

Καθώς οι χώρες που ρύθμισαν τις τιμές της ενέργειας σύμφωνα με το δημόσιο συμφέρον επειδή επανακρατικοποίησαν τις κάποτε δημόσιες ενεργειακές τους επιχειρήσεις, θέτοντας με τον τρόπο αυτόν πλαφόν στις ανατιμήσεις και επιτρέποντας μεμονωμένα συμβόλαια με καταναλωτές εκτός Χρηματιστηρίου, κατάφεραν και τις συγκράτησαν σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τη χώρα μας.

Η ίδια πολιτική υπέρ των ολιγοπωλίων, όμως, ακολουθείται και στον τομέα της «πράσινης» μετάβασης. Στον τομέα της παραγωγής, δηλαδή, πράσινης ενέργειας από αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα.

Όπου οι άδειες, αντί να μοιράζονται δίκαια μεταξύ ιδιωτών αφενός και αυτοδιοίκησης και παραγωγικών ομάδων αφετέρου, με σκοπό τη διασπορά των ΑΠΕ στον χώρο και τη δημιουργία αυτόνομων ενεργειακά κοινοτήτων με σεβασμό στο περιβάλλον και την ανάπτυξη των περιοχών, χαρίζονται σε ένα ολιγοπώλιο ενεργειακών επιχειρήσεων. Στις οποίες εκχωρούνται, στο πλαίσιο της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, τεράστιες εκτάσεις δημόσιας ή παραγωγικής γης.

Εδώ οι συνέπειες της καρτελοποίησης είναι ακόμη πιο σοβαρές, μια και η υπερσυγκέντρωση των αιολικών πάρκων σε συγκεγκριμένες επιχειρήσεις και σε συγκεκριμένες βουνοκορφές, όπως στην Πίνδο, στο Βέρμιο και αλλού, καταστρέφει εκτεταμένα δασικά ή καμένα από πυρκαγιές οικοσυστήματα, απαραίτητα για την αντιμετώπιση των δυο μεγάλων προβλημάτων της χώρας:

Της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και της έλλειψης φυσικών πόρων, όπως του νερού, αφενός. Και της κλιματικής αλλαγής, με την επιδείνωση των ακραίων φαινομένων της ξηρασίας, της ανομβρίας και των πλημμυρών, αφετέρου.

Αντίστοιχες αρνητικές συνέπειες έχει όμως και η υπερσυγκέντρωση φωτοβολταϊκών πάρκων σε λίγες ενεργειακές επιχειρήσεις. Οι οποίες αγοράζουν σε χαμηλές τιμές εκτεταμένες και μέχρι σήμερα παραγωγικές περιοχές της χώρας.

Με συνέπεια την αλλαγή του μικροκλίματος, την επιδείνωση των συνθηκών της κλιματικής κρίσης και εντέλει την καταστροφή σημαντικών αναπτυξιακά παραγωγικών δραστηριοτήτων του πρωτογενούς τομέα, που αποτελούν ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας.

Όπως η αμπελουργία και η οινοποιία, που απειλούνται στην περιοχή της Δράμας, η αγροτική παραγωγή και η κτηνοτροφία που απειλούνται στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης και αλλού.

Η καρτελοποίηση της ελληνικής οικονομίας, όμως, επεκτείνεται και στον αγροτικό τομέα. Όπου τα καρτέλ που ελέγχουν τις αγορές επιβάλλουν χαμηλές τιμές αγοράς των αγροτικών προϊόντων. Με αποτέλεσμα η Ελλάδα να εξάγει τα μοναδικά στον κόσμο αγροτικά της προϊόντα, όπως φρούτα, λαχανικά κλπ, τα οποία είναι περιζήτητα στις διεθνείς αγορές, χωρίς κανένα κέρδος για τους παραγωγούς.

Η πρόσφατη διαμαρτυρία των ροδακινοπαραγωγών στην Ημαθία εναντίον των καρτέλ είναι χαρακτηριστική και αντιπροσωπευτική ενός μεγάλου αναπτυξιακού προβλήματος που τείνει να καταστρέψει την αγροτική παραγωγή.

Καθώς δεν θα εκπλαγούμε καθόλου αν σε λίγα χρόνια δούμε «εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα», να φυτρώνουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά.

Τέλος, η καρτελοποίηση δεν άφησε ανέγγιχτο ούτε τον τουρισμό.

Ο υπερτουρισμός που καταστρέφει το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους σε παραλίες και νησιά, με κορυφή του παγόβουνου τη λειψυδρία τα καλοκαίρια, που κινδυνεύει να καταστρέψει την τουριστική ανάπτυξη, οφείλεται στα καρτέλ των διεθνών τουριστικών πρακτόρων. Που αγοράζουν σε πολύ χαμηλές τιμές από τους εγχώριους επιχειρηματίες του τουρισμού δωμάτια, εξασφαλίζοντας αντίστοιχα διαρκή πληρότητα. Μια πληρότητα, όμως, που δεν συνοδεύεται ούτε από κέρδος για τους Έλληνες επιχειρηματίες, ούτε από καλές αμοιβές για τους εργαζόμενους στον τουρισμό.

Με αποτέλεσμα ο υπερτουρισμός να τα σπάει στην Ελλάδα, εξαντλώντας τους φυσικούς της πόρους και υποβαθμίζοντας το περιβάλλον της, με ελάχιστο όμως όφελος για τους Έλληνες.

Εκεί, όμως, που η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της υπεροχής του ολιγοπωλιακού μοντέλου της ανάπτυξης της χώρας φτάνει στα άκρα, είναι οι δείκτες της ανάπτυξης, για τους οποίους υπερηφανεύεται η ελληνική κυβέρνηση.

Αφού σαν ανάπτυξη δεν παρουσιάζουν το όφελος στην ελληνική οικονομία, στις υποδομές, στην κοινωνία και στο κοινωνικό κράτος, καθώς και στο περιβάλλον από την αναπτυξιακή δραστηριότητα.

Αλλά, αντίθετα, παρουσιάζουν τα κέρδη των καρτέλ. Των λίγων, δηλαδή, μεγάλων επιχειρήσεων που κερδίζουν υπερκέρδη από το ξεπούλημα τη χώρας.

Τα οποία κέρδη αφαιρούνται, στην πραγματικότητα, από τις ευκαιρίες του Έλληνα πολίτη να συμμετέχει στην παραγωγική ανάπτυξη του τόπου του, καθώς και από το δικαίωμά του στη δική του προκοπή.

Πηγή: TVXS