Μύκονος Μυκήναι μύκητες*

Το μηντιακό τείχος της κυβέρνησης εμφανίζει ρωγμές, που δεν κλείνουν εύκολα, και μουτζούρες που δεν κρύβονται. Ακόμη και νεοδημοκράτες βουλευτές περιγράφουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ως λίστα Κιμ Ιλ Σουνγκ...

του Νίκου Ξυδάκη

Η πυρκαγιά στις Μυκήνες δεν έβλαψε ανθρώπους και μάλλον δεν προκάλεσε ανεπανόρθωτες βλάβες στα μνημεία. Έπληξε όμως καίρια το επικοινωνιακό τείχος εκλεκτικών αποκρύψεων και παραποιήσεων της λίστας Πέτσα-Μητσοτάκη. Με σπουδή και αλαζονεία η υπουργός Πολιτισμού προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, ενεργοποιώντας κατευθυνόμενες πένες και επιπλέον ειρωνευόμενη τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς γι' αυτήν, οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ τσουχτερά ήταν τα ρεπορτάζ και η αρθρογραφία σε φιλοκυβερνητικά μέσα: αυτή η αντίδραση είναι και η πιο αξιοσημείωτη πολιτικά.

Το μηντιακό τείχος της κυβέρνησης εμφανίζει ρωγμές, που δεν κλείνουν εύκολα, και μουτζούρες που δεν κρύβονται. Ακόμη και νεοδημοκράτες βουλευτές περιγράφουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ως λίστα Κιμ Ιλ Σουνγκ και συμφωνούν με ανεξάρτητους αναλυτές ότι η κατάχρηση της υπερεπικοινωνίας μόνο πολιτική ζημιά μπορεί να προκαλεί εφεξής.

Αυτό είναι το τακτικό μέρος. Πώς δηλαδή εξελίσσεται αυτή η γιγάντια επιχείρηση χειραγώγησης των μήντια και εξαγοράς αναξιοπαθούντων ανέργων δημοσιογράφων σε εκατοντάδες κρατικές θέσεις. Είναι προφανές ότι η χειραγώγηση, η απόκρυψη, η κατασκευή μαγικών εικόνων και η δοξολόγηση του Μωυσή και της Υπέρκομψης δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Αντιθέτως, η υπερβολή συναντά μια άμορφη τάση τρολαρίσματος χλεύης και τη συγκροτεί σε δυναμικό ρεύμα σταθερής πολιτικής εναντίωσης· ταυτόχρονα ψυχραίνει και απογοητεύει ακόμη και τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

Το στρατηγικό μέρος της κατάχρησης: Φαίνεται ότι στη Νεοδεξιά πολιτική, όπως εμφανίστηκε με το επιτελικό κράτος των αρίστων με απολυτήριο γυμνασίου, υπερισχύουν οι εμμονές, η προσήλωση στη νομή των δημόσιων πόρων, η μικροκομματική συναλλαγή και η πεισματική αγνόηση της πραγματικότητας. Σε αυτό το τετράπυλο θα προσέθετε κάποιος την ανικανότητα.

Εμείς θα προσθέταμε έναν ιδεολογικό πυλώνα: την υπεροψία του ολιγαρχικού, με φανερώσεις σκληρά αντιλαϊκές, με φανερώσεις μισανθρωπίας, με απροκάλυπτη περιφρόνηση της πλέμπας. Η εξακολουθητική δολοφονία χαρακτήρων από πένες -πιστόλια είναι μια τέτοια εκδήλωση. Η εχθροπάθεια και η συστηματική αναζωπύρωση εμφυλιακού λόγου, παρλαρισμένες από ημιγραφικούς βουλευτές-preachers που ανταγωνίζονται για τις ορφανές ψήφους της Χρυσής Αυγής, είναι μια άλλη εκδήλωση του συμφυρμού ολιγαρχίας και αντιδραστικότητας. Η ακκιζόμενη πρόζα αντιδραστικών μισανθρώπων είναι επίσης μια φανέρωση παροξυσμικού αντιδιαφωτισμού.

Ο συντηρητισμός, ο φυλαρχισμός, ο κοτζαμπασισμός είναι δομικά χαρακτηριστικά της παρ’ ημίν Δεξιάς, ιστορικά. Έως τη Μεταπολίτευση, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, η Δεξιά της ΕΡΕ δεν απέστρεφε το πρόσωπό της και από την ακραία αντίδραση, αγκάλιαζε στοργικά και όλα τα ράκη του δοσιλογισμού και της μεταξικής δικτατορίας. Η καραμανλική Νέα Δημοκρατία απομακρύνθηκε σταδιακά από τα ακροδεξιά στοιχεία και κινήθηκε προς την ευρωπαϊκή χριστιανοδημοκρατία και τον γκωλισμό: διεκδίκησε ένα κοινωνικό πρόσωπο, αυτό της λαϊκής και κοινωνική Δεξιάς· αργότερα και της πολιτικά-κοινωνικά φιλελεύθερης Δεξιάς. Ο Κώστας Καραμανλής απετόλμησε ακόμη και την κεντροδεξιά στροφή της ΝΔ.

Η Νεοδεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη συγκροτείται ιδεολογικά γύρω από έναν πυρήνα σκληρά ολιγαρχικό, που τον βαφτίζει αριστοκρατικό. Με ελάχιστη ή καμία μέριμνα για τη μεγάλη κοινωνική πλειονότητα. Με μη κρυπτόμενη εχθρότητα για την κοινωνική κινητικότητα. Με αυταξία το pedigree και το “καλό” βιογραφικό, ακόμη κι αν αυτό χρειάζεται νοθεία και παραχάραξη.

Με ωμή αναγωγή της ταξικής ή ατομικής ιδιοτέλειας σε εθνική στρατηγική· με προσκύνηση της αργόσχολης ελίτ των προσοδοθήρων: ό,τι ακριβώς αποστέγνωσε τον παραγωγικό ιστό.

Δείτε την εικόνα του πρωθυπουργού που μεταδίδει το επιδοτούμενο μηντιακό τείχος: ο αρχοντογεννημένος, το χάρβαρντ βιογραφικό, το φίτνες, η πλουσία και υπέρκομψη σύζυγος, οι διαρκείς διακοπές των beautiful people. Δεν είναι μόνο η σαρδόνια αντίστιξη με τους έντρομους της πανδημίας και της ένδειας, είναι η προβολή του υπερέχοντος pedigree για να χαζέψουν και να σοροπιάσουν και να φθονήσουν τα κατώτερα στρώματα. 

Δεν γνωρίζουμε αν αυτή η εικόνα είναι όλη η πολιτική στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν γνωρίζουμε αν υποψιάζεται ότι αυτή η προβληματική εικόνιση αλά Τραμπ και Μπερλουσκόνι, έξω από τις παραδόσεις του ύστερου καραμανλικού ρεπουμπλικανισμού, μπορεί εύκολα να προκαλέσει οργή και βίαιη απόρριψη, συνολική, πολιτική και ανθρωπολογική.

Γνωρίζουμε όμως ότι στρατηγική της παρούσας Νεοδεξιάς είναι το δόγμα-δοξασία της ατομικής ευθύνης, ένα αναχρονιστικό ξέφτι θατσερισμού σε καιρούς ριζικά μεταθατσερικούς, εθνικά και οικουμενικά διαταραγμένους, γεμάτους σύγχυση, επισφάλεια, φόβο, απόγνωση, τυφλή οργή. Σε καιρούς μείζονος τριπλής κρίσης για την Ελλάδα, υγειονομικής, οικονομικής, γεωπολιτικής.

Σε αυτήν την ιστορική κρίση απαντάς με τέτοιες αναπαραστάσεις χλιδής και ολιγαρχίας, με μηντιακή δημαγωγία, αυταρχισμό και κοινωνική αποσυναρμογή; Ο Μωυσής να βάλει το χέρι του.

*Ο τίτλος είναι στίχος του Νίκου Εγγονόπουλου

tvxs.gr

Η δουλειά κάνει τους άντρες (μετά ή άνευ βιογραφικού)

Και γιατί δεν σερφάρεις στο ίντερνετ για να βρεις απασχόληση;

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Αντιγράφω από το βιβλίο «Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου», που πολλές φορές με βοηθάει να τοποθετώ τα πράγματα στη σωστή τους βάση:
"Μια Αλεπού κάθονταν μια φορά και ραχάτευε σ’ ένα βουνό.
- Τι κάνομε εδώ, μάνα; την ρωτούσαν τα παιδιά της..
- Ζεσταινόμαστε, παιδιά μου, τους είπε.
- Μα που είναι η φωτιά;
- Στ’ από πέρα βουνό… δεν την βλέπετε;
Τότε ένα από τα παιδιά της πήδηξε και φώναξε: - Νερό μάνα, νερό μάνα, νερό μάνα, νερό και μ’ έκαψε μια σπίθα απ’ τη φωτιά!!!
- Α… Μπράβο παιδί μου, εσύ ξεσκόλισες… Άιντε τώρα στη δουλειά σου".
Κάπως έτσι και με τις συμβουλές Κυρανάκη για την αγορά εργασίας και τους νέους, που τις έδωσε φουλ ξεσκολισμένος από το πέρα βουνό. Με δικά του λόγια:
«Είναι σημαντικό να ενημερώνεται ο κόσμος για τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, διότι πολλές φορές ακούμε για ανέργους οι οποίοι ψάχνουν για δουλειά και λένε ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν ψάχνουν στο ίντερνετ, να δούνε τι υπάρχει αυτή τη στιγμή από προγράμματα.
Πάρα πολλές φορές υπάρχουν νέα παιδιά, τα οποία πάνε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο για να ψάξουν για δουλειά αλλά δεν κάθονται να κάνουν μια σωστή δόμηση βιογραφικού για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση στην αγορά εργασίας».
Αυτά μαθαίνει κανείς για το πώς θα κολλήσει ένσημα, από έναν άνθρωπο που δεν έχει κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή του. Όχι σε «τίμια» δουλειά, που λένε και οι Αμερικάνοι, αλλά σε οποιαδήποτε δουλειά, σε οποιαδήποτε απασχόληση, σε οποιοδήποτε νταλαβέρι, ούτε καν μπακαλόγατος σαν τον αλησμόνητο το Ζήκο. Εκτός κι αν στη Βουλή, όπου και εκπροσωπεί μια ικανή μερίδα Ελλήνων και Ελληνίδων, τους κολλάνε ένσημα κάργα και βγει το παιδί με συμπληρωμένο βιβλιάριο στα σαράντα του. Να συνταξιοδοτηθεί κιόλας, για να μην άγχεται και να μην έχει αγωνίες και για το μέλλον το δικό του εκτός από το μέλλον του τόπου.
Ως τότε μπορεί να μοιράζει συμβουλές δεξιά αριστερά, πράγμα που στη χώρα μας εκτιμάται ιδιαιτέρως και ανταμείβεται με έδρες στο κοινοβούλιο. Κανείς δεν έχασε υποτιμώντας τη νοημοσύνη του κόσμου και κανείς δεν καταστράφηκε δηλώνοντας ειδικός σε ένα πράγμα το οποίο δεν έχει προσεγγίσει ούτε από χιλιόμετρα. Άλλωστε δεν ζήτησε από τους νέους να πηδήξουν στη φωτιά, ένα δομημένο βιογραφικό τους ζήτησε να συντάξουν και να σερφάρουν στο ίντερνετ με τρόπο δημιουργικό. Όχι όλο Ισταγρα και βυζιά σε πρώτο πλάνο ρε φίλε, βάλε και λίγο το μυαλό σου να δουλέψει!
Την ίδια ώρα η ανεργία κοντεύει να ξαναπιάσει το τριάντα τοις εκατό όσο κι αν αγωνίζεται ο Βρούτσης να τη μασκάρει. Και σε κάποιους κλάδους έχει ήδη ξεπεράσει την πενηντάρα και τραβάει την ανηφόρα για ακόμη ψηλότερα. Αρκεί εκεί πέρα ένα βιογραφικό, δομημένο ή αδόμητο, για να πιάσει κανείς δουλειά ή μήπως πρέπει να περάσει από το πολιτικό γραφείο που έχει υπόψη του ο Κυρανάκης μπας και δει στον ήλιο μοίρα; Το τίθω το ερώτημα που έλεγε και η δημοφιλής αοιδός, μιας και ετοιμάζει επανάσταση οσονούπω ο Θεοδωρικάκος και το φάντασμα του Σάκη Πεπονή έχει ήδη αρχίσει να τρίζει τις αλυσίδες του…
 
 newpost.gr

Σήκω Μελίνα για να δεις

Θα συνεχιστεί ο διεθνής διασυρμός της χώρας με τουρίστες να απαθανατίζουν το ασπρόμαυρο πλέον μυκηναϊκό τοπίο;

του Νίκου Κουλούσιου

Την Ελλάδα της καμμένης μυκηναϊκής γης. Ο πολιτισμός και η παιδεία της χώρας βρίσκονται αυτή τη χρονική στιγμή στα χέρια δύο γυναικών που επιλέχτηκαν ανάμεσα σε ... ελάχιστες άλλες, αφού «δεν υπάρχουν στην χώρα μας αρκετές γυναίκες που να ασχολούνται με την πολιτική», όπως είχε δηλώσει ανερυθρίαστα ο πρωθυπουργός, λίγο μετά τον σχηματισμό του πρώτου υπουργικού του συμβουλίου. Άρα από τις ελάχιστες επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένες δύο, σύμφωνα με τον Κυριάκο. Δύσκολο να πέσεις έξω, όταν έχεις τόσο μικρή γκάμα επιλογών και προσώπων. Δεν είναι τόσο η ανικανότητα... από δαύτην έχουμε μπόλικη ως πολιτικό γίγνεσθαι τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι τόσο η μπαγιάτικη αντίληψη για τα πράγματα... κι από αυτήν έχουμε χορτάσει ελέω Μητσοτάκη. Δεν είναι ούτε και το αισθητικό κομμάτι των δύο κυριών, που θυμίζει περασμένες δεκαετίες, γιατί περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, έστω κι αν και οι δύο αυτοί τομείς, η παιδεία και ο πολιτισμός, έχουν (ή θα έπρεπε να έχουν) την αισθητική στον πυρήνα τους. Είναι οι δηλώσεις που βγάζουν μάτι και κουφαίνουν ακόμα και τον πιο συγκαταβατικό πολίτη. Η κυρία υπουργός της παιδείας δήλωσε πριν λίγες μέρες πως «ο μέσος όρος των μαθητών στις τάξεις σε όλη την επικράτεια είναι 17», μιλώντας για την Ελλάδα. Την Ελλάδα έτσι όπως την ξέρουμε, με τα δημόσια σχολεία στα οποία πήγαμε εμείς και πηγαίνουν και τα νεότερα παιδιά. Την Ελλάδα της παρατημένης παιδείας και των παραπηγμάτων για αίθουσες. Την Ελλάδα που κάθε χρόνο διαπιστώνει ελλείψεις στο διδακτικό προσωπικό της χώρας και κάθε χρόνο προσλαμβάνει αναπληρωτές των διαχρονικά κενών θέσεων και ποτέ δεν καλύπτονται οι θέσεις μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβρη. Χώρεσε όλη την παραμελημένη εκπαιδευτική πολιτική δεκαετιών σε ένα μικρό, σχετικά, νούμερο, διαχειρίσιμο, σύμφωνα με τα επικοινωνιακά τσιράκια του Μαξίμου. Και στο καπάκι, χώρεσε σε όλον αυτόν τον συρφετό αποπροσανατολισμού και μία φωτογραφία κλεψιμέικη, για να βάλει το κερασάκι της αταλαντοσύνης στην τούρτα της ανημποριάς.  

Η έτερη κυρία υπουργός, η επικεφαλής του έργου που (δεν) έχει να επιδείξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τον πολιτισμό, αφού έλαμψε δια της απουσίας της σε ότι αφορά την στήριξη των καλλιτεχνών στις μαύρες μέρες της καραντίνας, βγήκε να επιθεωρήσει τα καμμένα μυκηναϊκά χώματα και να μας καθησυχάσει για την ποσότητα του μαύρου που θα βλέπουν οι τουρίστες στα αποκαϊδια του πουσιού που περιστοίχιζε τον (κάποτε) υπέρλαμπρο αυτό ιστορικό χώρο. Μία κουβέντα για τα καμμένα μάρμαρα δεν βρήκε να πει η υπουργός... ένα δάκρυ για τα καπνισμένα λιοντάρια της πασίγνωστης πύλης. Πρώτο και κύριο μέλημα είναι το τι θα βλέπει ο τουρίστας, κι ας μαύρισαν με κάρβουνο τα ένδοξα τείχη των μυκηνών, κι ας καταστράφηκε έστω και το πρώτο επίστρωμα λαμπρότητας που είχαν ακόμα διατηρήσει μετά από τόσους αιώνες και τόση δουλειά των συντηρητών και των αρχαιολόγων.  Εμάς μας νοιάζει ο τουρίστας. Τον οποίο υποτιμούμε παράλληλα, τον θεωρούμε χαζό. Γιατί με λίγο μαύρο, δεν θα καταλάβει ο ξένος την εγκληματική αμέλεια των ιθυνόντων που άφησαν αυτόν τον άγιο τόπο απροστάτευτο, χωρίς να τον εντάξουν σε κανένα σχέδιο πρόληψης και προστασίας από πυρκαγιά;  Ερώτημα δεύτερο: Θα βιαστεί η υπουργός να ανοίξει τον χώρο για τους επισκέπτες, χωρίς να καθαριστεί πλήρως το φούμο; Θα περιδιαβαίνει ο τουρίστας τα αρχαία και θα βλέπει αριστερά την πύλη των λεόντων, ολίγον φλαμπέ, και δεξιά τα καμμένα τζάτζαλα ή το τσουρουφλισμένο πούσι;  Θα συνεχιστεί ο διεθνής διασυρμός της χώρας με τουρίστες να απαθανατίζουν το ασπρόμαυρο πλέον μυκηναϊκό τοπίο;

Όπως και με το Μάτι, δεν ήταν η καταστροφή αυτή καθαυτή που συγκλόνισε πολιτικά τη χώρα, όσο η επικοινωνιακή κλωτσοπατινάδα που ακολούθησε και η αδυναμία ανάληψης της όποιας ευθύνης. Οι δύο κυρίες δεν κρίνονται για το στυλ τους, ούτε για το φύλο τους φυσικά, ούτε καν για τις απόψεις τους για το ωραίο και το καλαίσθητο. Κρίθηκαν και κρίνονται για τις αρλούμπες που πετούν για να καλύψουν ένα σωρό αβελτηρίες και πολιτικές αστοχίες. Κρίνονται και για την καρδιά τους, που αντί να ψηλώνει, κονταίνει με τα κατορθώματά τους σε παιδεία και πολιτισμό, και μαζί τους κονταίνει και όλη η Ελλάδα. Αυτή την καρδιά που χτυπούσε τόσο δυνατά όταν ήταν η Μελίνα στα πράγματα, όταν ζούσε η τελευταία ελληνίδα θεά, όταν η παιδεία και ο πολιτισμός που την στήριζε ακλόνητα, ήταν αξίες που σε έκαναν να δακρύσεις από συγκίνηση και όχι από θλίψη, από περηφάνια και όχι από κατάντια. Κάτι τέτοιες ώρες, οι συνειρμοί είναι αδυσώπητοι. Είναι μοιραίοι.  Αν ήταν εδώ η Μελίνα, ακόμα και αν υπήρχε κρατική παράλειψη που άγγιζε το υπουργείο της, θα έβγαινε μπροστά να την καταγγείλει, αντί να την υποβιβάσει για τα μάτια του ΣΚΑΙ και του πρωθυπουργικού επιτελείου. Θα «έβαζε φωτιές» και η ίδια στα υπουργεία και τις παραυπηρεσίες που αμέλησαν να προστατέψουν την κληρονομιά της Ελλάδας. Ή, από σεβασμό και μόνο στο μοναδικό πραγματικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας, θα έχυνε ένα αληθινό δάκρυ για τα αρχαία που άρπαξαν λίγο, και θα πήγαινε σπίτι της, αναλαμβάνοντας  πλήρως την ευθύνη για το ότι δεν κατάφερε να φυλάξει από τις φλόγες τα μάρμαρα που τόσο αγαπούσε.

koutipandoras

Αμασκάρευτη ωμότητα

του Τάσου Παππά

Τρίτωσε το κακό για τον πρωθυπουργό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται πως δεν… το έχει με τους ανθρώπους που επιλέγει για να τον συμβουλεύουν. Την αρχή έκανε ο διπλωματικός σύμβουλός του κ. Ντόκος, ο οποίος είχε δηλώσει ότι κάτω από προϋποθέσεις το θέμα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο μπορεί η Ελλάδα να το συζητήσει.

Υστερα από τον χαμό που έγινε έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του κ. Μητσοτάκη, αλλά δεν έγινε δεκτή. Τη σκυτάλη πήρε ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, αντιναύαρχος Διακόπουλος, ο οποίος δεν δίστασε να παραδεχτεί δημοσίως, κόντρα σε όσα διακινούσε η κυβερνητική προπαγάνδα μέχρι εκείνη τη στιγμή, ότι το τουρκικό ερευνητικό σκάφος πραγματοποιεί έρευνες και παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Νέος χαμός. Αυτή τη φορά η παραίτηση έγινε δεκτή. Το τρίτο χτύπημα ήρθε από τον οικονομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού, τον Αλέξη Πατέλη, ο οποίος σε συνέντευξή του στο «Βήμα» (30-8-2020) είπε: «Σταματάμε να παίρνουμε τα λεφτά των νέων και να τα δίνουμε στους ηλικιωμένους». Η αισθητικοποίηση του επερχόμενου εγκλήματος. Για κανιβαλισμό και μοντέλο Πινοσέτ έκανε λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ με τρεις ανακοινώσεις (Τσακαλώτος, Αχτσιόγλου, Παππάς), αλλά το θέμα έμεινε εκεί. Μέχρι τώρα, αν εξαιρέσει κανείς τις αντιρρήσεις που κατέθεσαν κάποια μέσα ενημέρωσης που εκφράζουν τη λεγόμενη «λαϊκή Δεξιά», δεν υπήρξε αντίδραση από υπουργούς, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, το μέγαρο Μαξίμου.

Προφανώς ο κ. Πατέλης δεν υπερέβη τα εσκαμμένα, δεν πρόδωσε τις ιδεολογικές αρχές του κόμματος, δεν εξέθεσε τον αρχηγό του, όπως κατηγορήθηκαν (κακώς κατά τη γνώμη μου) ότι έπραξαν οι άλλοι δύο σύμβουλοι. Είπε όσα έχουν στο μυαλό τους ο πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υφυπουργός που έχει αναλάβει να ανασκολοπίσει το ασφαλιστικό. Ενδεχομένως να ήταν περισσότερο ωμός απ’ όσο χρειαζόταν στην παρούσα φάση με την οικονομική κρίση προ των πυλών - και λόγω της πανδημίας και λόγω των απίστευτων ερασιτεχνισμών της κυβέρνησης.

Νεοφιλελεύθερος είναι ο άνθρωπος, την ομάδα που έχει θεοποιήσει το αόρατο χέρι της αγοράς υπηρετεί με θρησκευτική ευλάβεια, σχέδια που θα (απο)ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό σύστημα προς όφελος των οικονομικά ισχυρών είναι επιφορτισμένος να επεξεργαστεί και το κάνει με πάθος ιερομόναχου. Αλλωστε γι’ αυτό πληρώνεται, και μάλιστα αδρά. Οπότε απορώ γιατί διάφοροι εκπλήσσονται δυσάρεστα με αυτά που ξεστόμισε.

Προτιμότερη η αμασκάρευτη αλαζονεία από την ψιμυθιωμένη υποκρισία. Αλήθεια, τι περίμεναν να ακούσουν; Για κοινωνική αλληλεγγύη, για αξιοπρεπείς συντάξεις, για προστασία των ασφαλισμένων, για ενίσχυση των Ταμείων, για αύξηση των δημοσίων δαπανών; Αυτά είναι ιδεοληψίες της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της παλιάς Σοσιαλδημοκρατίας που νοσταλγούν τα κοινωνικά συμβόλαια της χρυσής 35ετίας. Σήμερα ισχύει ο κανόνας της δημιουργικής καταστροφής. Οσοι περισσεύουν στον Καιάδα.

Οι περισσότεροι ας βολευτούν με τα βοηθήματα που θα τους δίνει το μικρό, ευέλικτο και επιτελικό κράτος των φυσικών ιδιοκτητών της χώρας. Δεν ξέρω πού βρισκόταν ο κ. Πατέλης τα πρώτα χρόνια των μνημονίων, όταν η Ελλάδα έζησε το σοκ της κατάρρευσης, από το οποίο δεν έχει συνέλθει.

Καλό είναι πάντως να ρωτήσει κάποιους στο μέγαρο Μαξίμου ή στο κόμμα του (αν είναι μέλος και δεν είναι κι αυτός φερτός) για να του πουν ότι αν δεν υπήρχαν οι κουτσουρεμένες συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων, αν δεν εκφραζόταν στην πράξη και με περίσσια γενναιοδωρία η αλληλεγγύη των απόμαχων προς τους νέους και τους μεσήλικες (27% η ανεργία), η χώρα θα είχε καταστραφεί.

Για τύπους σαν τον οικονομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού έγραφε πριν από πολλά χρόνια ο Βίλχελμ Ράιχ: «Η κοινωνία μας θα είχε πολύ βελτιωθεί, αν οι κορυφαίοι κοινωνιο-οικονομολόγοι σχημάτιζαν της γνώμες τους όχι στα πανεπιστημιακά γραφεία, αλλά στο κρεβάτι της άρρωστης ανθρωπότητας, στους δρόμους, στις φτωχογειτονιές, μέσα στους άνεργους και τους φτωχούς» (σελ. 55 «Γιατί επικράτησε ο Χίτλερ;», Καστανιώτης). Ασημαντολογίες; Αριστερίστικες ιδεοληψίες;

efsyn

Ποιος είναι ο Κυρανάκης που ξέρει να δομεί βιογραφικά για δουλειά

Μια «φόρμα» βιογραφικού σημειώματος για εκείνους που (σύμφωνα με τον βουλευτή της ΝΔ) «πάνε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο» και «δεν κάθονται να κάνουν μια σωστή δόμηση βιογραφικού»

του Γεράσιμου Χολέβα

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κύριος Κωνσταντίνος Κυρανάκης, εξήγησε, σε τηλεοπτική παρουσία του στο MEGA, βασικές, κατά τη γνώμη του, αιτίες που οι άνεργοι δεν βρίσκουν δουλειά. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι «πολλές φορές ακούμε για ανέργους, οι οποίοι ψάχνουν για δουλειά και λένε ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν ψάχνουν στο ίντερνετ, να δούνε τι υπάρχει αυτή τη στιγμή από προγράμματα» του ΟΑΕΔ.

Συμπλήρωσε, μάλιστα, λίγο αργότερα: «Πάρα πολλές φορές υπάρχουν νέα παιδιά, τα οποία πάνε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο για να ψάξουν για δουλειά αλλά δεν κάθονται να κάνουν μια σωστή δόμηση βιογραφικού, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση στην αγορά εργασίας» (ολόκληρες οι δηλώσεις Κυρανάκη – και σε βίντεο – εδώ).

Από τις διαπιστώσεις και την κριτική που κάνει ο βουλευτής της ΝΔ στους ανέργους μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς ότι σίγουρα ο ίδιος θα ξέρει να δομεί βιογραφικά για δουλειά και να τα αναδεικνύει.

Ας δούμε, λοιπόν, πως παρουσιάζει ο κύριος Κυρανάκης το δικό του βιογραφικό στην προσωπική ιστοσελίδα του.

Για διαβάσετε ολόκληρη τη «φόρμα» βιογραφικού (και να μάθετε πώς γίνεται, μήπως και βρείτε καμιά δουλειά εσείς που «δεν ψάχνετε στο ίντερνετ»… ) διαβάστε εδώ: kyranakis.gr/viografiko.

Ο Κ. Κυρανάκης γεννήθηκε το 1987 και το 2005 πέρασε στη Νομική Αθήνας. Ας τον αφήσουμε τα πει ο ίδιος, με εκτενή αποσπάσματα, χωρίς να παρέμβουμε και να σχολιάσουμε το περιεχόμενο του βιογραφικού:  

«Η Νομική είναι μια σχολή που σου αλλάζει τον τρόπο σκέψης και σου δίνει πολλές επιλογές για το μέλλον. Από το πρώτο έτος όμως κατάλαβα ότι τα προβλήματα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι πάρα πολλά. Καταλήψεις, καταστροφές, αδιαφορία. Έγινα μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής και δραστηριοποιήθηκα πολιτικά. Μετά από 3 χαμένες εξεταστικές λόγω καταλήψεων και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας, πήρα το πτυχίο μου.

Αμέσως μετά ακολούθησα μεταπτυχιακές σπουδές στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας στη Στρατηγική Επικοινωνία».

«Η πρώτη μου δουλειά, παράλληλα με τις σπουδές μου, ήταν σε κατάστημα ρούχων στην Αθήνα. Το 2008 ξεκίνησα να εργάζομαι στο χώρο της επικοινωνίας και του διαδικτύου ως ελεύθερος επαγγελματίας (…) Μαζί με φίλους, ασχοληθήκαμε με την κατασκευή ιστοσελίδων και εφαρμογών, αργότερα συνεργάστηκα με ένα digital agency στο δημιουργικό κομμάτι. Συμμετείχα επίσης στα πρώτα βήματα startup εταιρειών δημιουργώντας οπτική ταυτότητα και παρουσιάσεις ώστε να διεκδικήσουν πιο αποτελεσματικά χρηματοδότηση από πιθανούς επενδυτές (…)Εργάζομαι συνολικά στο χώρο της επικοινωνίας πάνω από 9 χρόνια».

«Το πιο πιεστικό, αλλά και το πιο δημιουργικό project που έχω κάνει είναι η προεκλογική ιστοσελίδα του Jean-Claude Juncker στην καμπάνια για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 2014».

«Έχοντας δουλέψει με “μπλοκάκι”, είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα της κρίσης. Η απίστευτη γραφειοκρατία, τα απαρχαιωμένα συστήματα τιμολόγησης, οι εξαντλητικοί φόροι και οι εισφορές δεν σε αφήνουν να γίνεις όσο δημιουργικός θα μπορούσες χωρίς όλα αυτά».

«Το 2013 εκλέχθηκα πρόεδρος της Νεολαίας του ΕΛΚ (…) Η πρώτη μου παρουσία ήταν το 2010, ως γραμματέας διεθνών σχέσεων της ΟΝΝΕΔ (…) Το 2015 εκλέχθηκα για δεύτερη φορά πρόεδρος και ολοκλήρωσα μια 7ετή πορεία στην Ευρώπη, τον Απρίλιο του 2017».

«Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στο ευρωψηφοδέλτιο του 2014, ως το νεότερο μέλος του σε ηλικία 26 ετών».

«Το Νοέμβριο του 2014, μαζί με νέους βουλευτές από ευρωπαϊκές χώρες ιδρύσαμε το Transatlantic Youth Summit, ένα ετήσιο φόρουμ για 50 νέους πολιτικούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ε.Ε. Κύρια θέματα του TYS είναι το μέλλον της διατλαντικής συμμαχίας (ΝΑΤΟ), η αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας, και η οικονομική συνεργασία Αμερικής και Ευρώπης».

«Συμμετέχω επίσης ως campaign trainer στο International Republican Institute από το 2012 μέχρι σήμερα. Το IRI ιδρύθηκε το 1983 και έχει σκοπό την ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών σε πρώην κομμουνιστικές χώρες και τη διάδοση δημοκρατικών ιδεών σε χώρες του τρίτου κόσμου».

«Χωρίς δεύτερη σκέψη, η προεκλογική καμπάνια του Κυριάκου Μητσοτάκη για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας ήταν από τις πιο έντονες περιόδους στη ζωή μου (…) Είμαι ευγνώμων στον Κυριάκο Μητσοτάκη που μου εμπιστεύτηκε την οργάνωση της στρατηγικής στο διαδίκτυο».

«Τον Ιανουάριο του 2017, το διεθνές περιοδικό Forbes με επέλεξε στους 30 νέους κάτω των 30 με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Ευρώπη, στην κατηγορία Law & Policy».

«Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μου έδωσε την ευκαιρία να εκπροσωπήσω τη Νέα Δημοκρατία από τη θέση του αναπληρωτή εκπρόσωπου».

«Τον Ιούλιο του 2019 εκλέχθηκα βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας»

***

Χρήσιμο για εκείνους που θα ήθελαν να βοηθηθούν από τη δόμηση του βιογραφικού του Κ. Κυρανάκη είναι να γνωρίζουν και ορισμένες από τις πολιτικές του απόψεις, αφού πρόκειται πλέον για βουλευτή, πια, του κυβερνώντος κόμματος. 

Δύο παραδείγματα τα οποία, όμως, δεν θα αφήσουμε ασχολίαστα, όπως με το βιογραφικό του κυρίου Κυρανάκη παραπάνω: 

— Ο κύριος Κωνσταντίνος Κυρανάκης είχε γράψει (23/6/2019) στην προεκλογική περίοδο του 2019, λίγες μέρες πριν αναλάβει την κυβέρνηση η ΝΔ:

Σε διάλογο κάτω από την ανάρτηση του με τη «Δροσερή πατάτα» και το «Ένα ωραίο Hot Spot» δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Εξήγησε πού επιθυμούσε να δοθεί το επίδομα: «Σε Ελληνόπουλα» και ακόμα πιο συγκεκριμένα σε «παιδιά που γεννιούνται από Έλληνες γονείς».

Να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν κι άλλοι που επιθυμούν μέτρα «μόνο για Έλληνες», διοργανώνουν συσσίτια και αιμοδοσίες «μόνο για Έλληνες». Ποιοι είναι αυτοί; Οι ναζί της Χρυσής Αυγής (και οι Κασιδιάρηδες και οι Λαγοί που έφυγαν από τη Χρυσή Αυγή και φτιάξανε τις δικές τους ναζιστοσυμμορίες και ο Μιχαλολιάκος που έμεινε). 

—Σε μια από τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του, στο κανάλι «Νέο Epsilon» στις 22 Μαρτίου 2019, ο Κ. Κυρανάκης είπε τρεις φορές:

 «Οι κομμουνιστές σκότωναν Έλληνες» (βίντεο εδώ).

Θα σταθούμε στις τέσσερις λέξεις στη σειρά που επαναλάμβανε, όπως κάναμε και τότε που τις είπε: 

Κομμουνιστές από τη μια κι Έλληνες από την άλλη, οι πρώτοι σκότωναν τους δεύτερους, άλλο κομμουνιστές και άλλο Έλληνες, σύμφωνα με τον Κ. Κυρανάκη. Είναι φανερό πως ξέρει τι σημαίνουν αυτές οι τέσσερις λέξεις στη σειρά. Δεν του ξέφυγε μια κουβέντα. Η φράση του έρχεται από πολύ μακριά: Από τους ταγματασφαλίτες μέχρι το μετεμφυλιακό αστικό κράτος και τους βασανιστές του στα ξερονήσια και στις φυλακές. Δεν θα εξηγήσουμε στους Κυρανάκηδες τι έκαναν οι κομμουνιστές το 40′, τι έκαναν στην Κατοχή και τι έκαναν στη συνέχεια. Δεν θα εξηγήσουμε, καν, τι έκαναν οι πολιτικοί πρόγονοι των Κυρανάκηδων που χρησιμοποιούσαν τη φράση που επέλεξε.   

Θα ρωτήσουμε, όμως  ξανά (με την ευκαιρία) τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργό, πια: Πόσους ταγματο-Κυρανάκηδες έχετε στη ΝΔ, κύριε Μητσοτάκη;

 facebook.com/cholevasgerasimos- kouti pandoras

Αυξημένος κατά 50% ο δείκτης μετάδοσης του κοροναϊού σε τάξεις με 25 μαθητές

Νέο επιστημονικό "άδειασμα" του σχεδίου για τα σχολεία-Τι δείχνουν τα μοντέλα του ΑΠΘ για τον COVID-19

Ιδιαίτερα αυξημένος και επικίνδυνος είναι ο δείκτης μετάδοσης του κοροναϊού σε τάξεις με 25 μαθητές, σύμφωνα με τα μοντέλα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. Σύμφωνα με τα στοχαστικό μοντέλα του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ, τα 25 παιδιά στην τάξη, όπως το σχέδιο στο οποίο επιμένει διαρκώς η κυβέρνηση, ανεβάζουν το δείκτη βασικών επαφών κατά 50% σε σύγκριση με τα 15 παιδιά ανά τάξη. 

Πρόκειται για την πολλοστή επιστημονική διάψευση των σχεδίων της κυβέρνησης ενώ η ομάδα του ΑΠΘ προτείνει τη διεξαγωγή τεστ σε εργαστήρια και δομές για πιο γρήγορα αποτελέσματα. 

Άλλο ένα "άδειασμα" της κυβέρνησης

Υπενθυμίζεται ότι τις τελευταίες μέρες, και μετά την αμφιλεγόμενη τοποθέτηση του Καθηγητή, μέλους της Επιτροπής Γ. Μαγιορκίνη, μια σειρά από επιστήμονες έχουν "αδειάσει" ανοιχτά τον ισχυρισμό ότι οι πολλοί μαθητές στην τάξη δεν εγκυμονούν κινδύνους για τη διασπορά του κοροναϊού.  

Σημειώνεται ότι τις τελευταίες ώρες τόσο η Καθηγήτρια Επιδημιολογίας Α. Λινού  έχει εκφραστεί ανοιχτά υπέρ της ανάγκης συγκρότησης μικρότερων τμημάτων και την εύρεση μεγαλύτερων αιθουσών, αλλά και ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας Σωτήρης Τσιόδρας στην επάνοδό της στην ενημέρωση για την πανδημία, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγής της μορφής της διδασκαλίας "αν τα επιδημιολογικά δεδομένα το επιβάλλουν"

Τι αναφέρει το Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ

Τα «στοχαστικά» μοντέλα που επεξεργάζεται η ομάδα του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής (EnVeLab) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής τον καθηγητή χημικών μηχανικών Δημοσθένη Σαρηγιάννη, δείχνουν ότι στις τάξεις  με 25 μαθητές ο δείκτης βασικών επαφών μια από τις συνιστώσες του βασικού αριθμού αναπαραγωγής (δείκτης μετάδοσης του κοροναϊού) αυξάνεται κατά 50%, σε σχέση με τάξεις 15 μαθητών, ενώ σε τάξεις με 22 μαθητές , ο δείκτης μετάδοσης περιορίζεται στο 20%. 

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα σε σύγκριση  με μία τάξη των 15 μαθητών που σύμφωνα με τους ειδικούς είναι το προτιμότερο όριο για την τήρηση της κοινωνικής απόστασης, η τάξη των 22 παιδιών (50% περισσότερα παιδιά) θα παρουσιάσει αύξηση των βασικών επαφών -ενός από τους δείκτες που προβλέπουν τη μετάδοση- κατά 20%, ενώ σε μια τάξη με 25 μαθητές (67% περισσότερα παιδιά) ο δείκτης αυτός εμφανίζει αύξηση 50%. 

Επίσης μικρότερη πιθανότητα μετάδοσης σε επίπεδο κοινότητας εκτιμάται όταν τα αδέλφια βρίσκονται στην ίδια σχολική αίθουσα. Όπως εξηγεί ο κ. Σαρηγιάννης τα μοντέλα που χρησιμοποιούν στο εργαστήριο, έχουν ήδη εφαρμοστεί και «δουλεύουν» σε χώρες του εξωτερικού όπως ο Καναδάς, προσομοιώνοντας την πραγματική συμπεριφορά των παιδιών με στοχαστικό τρόπο.

Τα στοχαστικά  μοντέλα στηρίζονται στις πιθανές αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων μεταξύ τους (agent-based models). Με τον τρόπο αυτό, “προσπαθούμε να μοντελοποιήσουμε την αλληλεπίδραση των ατόμων έτσι ώστε να προσομοιώνει την πραγματική συμπεριφορά όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο μιας ομάδας ανθρώπων, όπως είναι μια σχολική τάξη”. 

Σύμπραξη όλων για γρηγορότερη διεξαγωγή τεστ και εξαγωγή αποτελεσμάτων

Ένας άλλος κρίσιμος παράγοντας για την αντιμετώπιση της πανδημίας είναι ο μεγάλος αριθμός τεστ ανίχνευσης του SARS-CoV-2 κι ο όσο το δυνατόν μικρός χρόνος που απαιτείται για την ανάλυση των δειγμάτων. Όσο μεγαλώνει ο αριθμός δειγμάτων τόσο γίνονται πιο μεγάλες οι απαιτήσεις σε επιστημονική/τεχνική υποδομή για να γίνουν οι αναλύσεις γρήγορα. Πανεπιστημιακά και ερευνητικά εργαστήρια της χώρας διαθέτουν την κατάλληλη υποδομή και το εξειδικευμένο έμψυχο δυναμικό για την διεξαγωγή τεστ. 

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημοσθένη Σαρηγιάννη τα πανεπιστημιακά εργαστήρια θα μπορούσαν να συμβάλλουν στη μείωση του χρόνου που απαιτείται για την εξαγωγή αποτελεσμάτων των τεστ Covid 19 λειτουργώντας επικουρικά στα εργαστήρια αναφοράς του ΕΟΔΥ. Έτσι οι αρχές θα έχουν ταχύτερο χρόνο αντίδρασης και λήψης μέτρων προκειμένου να μειώσουν τη μεταδοτικότητα του ιου.

TVXS

Όχι, ο Αγαμέμνων δεν ήταν υπαρκτός. Ο τάφος όμως ήταν

Ενδεικτικό της υποκρισίας και της επιλεκτικής/ εργαλειακής χρήσης του επιχειρήματος είναι ότι η δημοσιογράφος θυμήθηκε αυτόν τον επινοημένο χαρακτήρα - χωρίς να τον εξηγεί και με σαφήνεια - μόνο τώρα που ο τάφος είναι σε κακή κατάσταση, ενώ όλο αυτό το διάστημα κατά το οποίο όλοι αποκαλούσαν χωρίς πρόβλημα το μνημείο «τάφο του Αγαμέμνονα», ποτέ δεν είχε εκφράσει κάποια αντίρρηση, ούτε κάποια μέριμνα για την επιστημονική ακριβολογία.

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε απολογητικό για την κυβέρνηση άρθρο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, (ή μάλλον, πολιτικού ενδιαφέροντος με αρχαιολογικό πρόσχημα, όπως γίνεται σαφές και από τον ιδιαίτερα επιθετικό τίτλο του: «Ανελέητος πόλεμος με την αλήθεια από τον ΣΥΡΙΖΑ» [sic]), που δημοσιεύτηκε χθες στον ιστότοπο liberal.gr, διατυπώνεται μεταξύ άλλων ο εξής ισχυρισμός: παρ’ ότι  ο θολωτός τάφος από όπου ξεκίνησε η πυρκαγιά, έχει ονομαστεί «Θησαυρός του Ατρέα» ή/ και «Τάφος του Αγαμέμνονα» είναι γνωστό πως και ο Ατρέας και ο Αγαμέμνων υπήρξαν μυθικά πρόσωπα. Επομένως οι κραυγές «κάηκε ο τάφος του Αγαμέμνονα» μόνο ως γραφικές μπορούν να αντιμετωπισθούν.

Ο συλλογισμός αυτός παρουσιάζει μία ιδιαιτερότητα: είναι ορθός –ή, μάλλον, μη ψευδής- ως προς την προκείμενη, αλλά απολύτως λάθος – και μάλιστα κακόβουλος, στρεψόδικος και υποκριτικός - ως προς τη συνεπαγωγή. Γι’ αυτό και απαιτείται κάποια προσοχή από όποιον προτίθεται να τον αντικρούσει.

Οι χαρακτηρισμοί «Θησαυρός του Ατρέα» και «Τάφος του Αγαμέμνονα» είναι επινοημένοι. Αλλά είναι επινοημένοι όχι φυσικά από τον … ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την ελληνοκεντρική/ ευρωκεντρική φαντασία του 19ου αιώνα. Στην αρχαιότητα, δε χρησιμοποιούνταν αυτές οι ονομασίες· είναι μοντέρνες επινοήσεις, τις οποίες απέδωσε στα ευρήματά του ο Χάινριχ Σλήμανν, ο δε νεότευκτος τότε ελληνικός εθνικισμός τις αποδέχθηκε ασμένως, αρχικά διότι τόνωναν τη θεωρία περί τρισχιλιετούς συνέχειας, στη συνέχεια δε για τον πρόσθετο λόγο ότι έφερναν, και φέρνουν, συνάλλαγμα.

Οι χαρακτηρισμοί λοιπόν αυτοί είναι όντως ανακριβείς. Όχι, όμως για το λόγο και μόνο ότι ο Αγαμέμνων ήταν μυθικό πρόσωπο. Εξίσου μυθικά πρόσωπα ήταν η Παρθένος Αθηνά, ο Ολύμπιος Ζευς, ο Ποσειδών, ο Θησέας κ.λπ.· αυτό όμως δε συνεπάγεται ότι οι ονομασίες Παρθενών, ναός του Ολυμπίου Διός, ναός του Ποσειδώνα, Θησείο κ.λπ. είναι «γραφικοί», εφόσον πρόκειται για ονομασίες που χρησιμοποιούνταν ήδη στην αρχαιότητα. Και, φυσικά, η ανακρίβεια αυτή δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτε να καταγγελθεί! Ένας τάφος κάηκε. Μπορεί να μην είναι ο τάφος του Αγαμέμνονα· είναι όμως ένας αρχαίος βασιλικός τάφος, και είναι τρομερά κυνικό και υποκριτικό να υπονοεί κάποιος ότι εντάξει, αφού δεν είναι του Αγαμέμνονα, δε βαριέσαι, δεν πειράζει και αν καεί. Ιδίως εάν αυτός ο κάποιος κατά τα λοιπά συμμερίζεται απολύτως και αναπαράγει τη νοοτροπία η οποία οδήγησε στην παραγωγή και τη διατήρηση αυτών των «γραφικών» ονομασιών.

Ενδεικτικό λοιπόν της υποκρισίας και της επιλεκτικής/ εργαλειακής χρήσης του επιχειρήματος είναι ότι η δημοσιογράφος θυμήθηκε αυτόν τον επινοημένο χαρακτήρα –χωρίς να τον εξηγεί και με σαφήνεια- μόνο τώρα που ο τάφος είναι σε κακή κατάσταση, ενώ όλο αυτό το διάστημα κατά το οποίο όλοι αποκαλούσαν χωρίς πρόβλημα το μνημείο «τάφο του Αγαμέμνονα», ποτέ δεν είχε εκφράσει κάποια αντίρρηση, ούτε κάποια μέριμνα για την επιστημονική ακριβολογία.

Ασχέτως όμως των όποιων σκοπών και δεύτερων σκέψεων εκείνης που προέβαλε αυτόν τον ισχυρισμό, το γεγονός είναι ότι, με αυτόν, άνοιξε ένα ρήγμα στο εθνικό αφήγημα.

Εκείνοι λοιπόν που εγκαλούνται ως «γραφικοί» από τη δημοσιογράφο, και έχουν – όπως είναι εύλογο - τη διάθεση να σηκώσουν το γάντι και να απαντήσουν, πρέπει να σκεφτούν πώς ακριβώς θα το κάνουν αυτό. Χονδρικά, έχουν δύο τρόπους: είτε να σπεύσουν να κλείσουν το ρήγμα και να καταγγείλουν τους απάτριδες καπιταλιστές ότι αδιαφορούν για τα ιερά και τα όσια του έθνους· είτε, αντίθετα, να εισβάλουν σε αυτό το ρήγμα, να το διευρύνουν και να το ωθήσουν πέρα από εκεί που αντέχει ο λεκτικός σχηματισμός της νεοελληνικής αρχαιολατρίας και (αυτο)αποικιοποίησης. Αν κάνουμε χρήση των ίδιων περιγραφικών διχοτομιών, θα λέγαμε ότι έχουν την επιλογή αν θα κάνουν αντιπολίτευση από τα αριστερά ή, αντίθετα, από τα δεξιά, στην πιο δεξιά κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.

Το ίδιο δίλημμα τέθηκε και άλλες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, σε σχέση με διάφορα θέματα άνισης σπουδαιότητας: την επέτειο της ελληνικής επανάστασης, με αφορμή άρθρο μέλους της επιτροπής εορτασμού που αναφερόταν στην (μη) οικογενειακή κατάσταση κάποιων ηρώων της, τη μόνιμη ένταση στο Αιγαίο, ή ακόμα και την κοίμηση της Θεοτόκου. Η επιλογή που ακολουθήθηκε στην πράξη σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν πάντα η πρώτη.

Nomadic Universality 

Γιατί δεν βλέπω Big Brother (καθόλου σε λέω)

Ούτε ένα επεισόδιο, ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα δευτερόλεπτο

του Χρήστου Ξανθάκη

Μια φορά κι έναν καιρό νομίζω ότι είχε κυκλοφορήσει μια μαλακία που τη λέγανε «παστίλιες για τον πόνο του άλλου». Που ήτανε κάτι καραμελάκια κι εσύ τ’ αγόραζες και τα λεφτά (ή ένα τμήμα από τα λεφτά, γουατέβα) πήγαινε σε ευγενείς σκοπούς, για να ανακουφισθούν άνθρωποι που ταλαιπωρούνταν. Φτωχοί ξερωγώ, ανασφάλιστοι, πρόσφυγες, κάτι τέτοιο, μη ζητάτε τώρα πολλές λεπτομέρειες, μια πρωτοβουλία φιλελέ φιλανθρωπίας ήταν κι αυτή, σαν τα πουλοβεράκια στα δέντρα. Αλλά χωρίς τα πολύχρωμα νήματα…

Τις θυμήθηκα τώρα τις παστίλιες (για τον πόνο του άλλου…), που ξανάρχισε να προβάλλεται στην ελληνική τηλεόραση το ριάλιτυ Big Brother. Και το είδες κόσμος πολύς και σημείωσε υψηλά ποσοστά τηλεθέασης και πήρανε φωτιά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και βγήκε μάλιστα και μια στατιστική που κατέγραψε ότι οι περισσότεροι που προσανατόλισαν τον τηλεοπτικό τους δέκτη στον ΣΚΑΪ για να απολαύσουν τη ριαλιτάρα ήταν άτομα, ήταν πλάσματα με υψηλό επίπεδο μόρφωσης.

Άρα δεν είναι για τα γίδια το Big Brother, όπως έσπευσαν κάποιοι και κάποιες να υπογραμμίσουν, είναι για άτομα, είναι για πλάσματα που έχουν βγάλει το σχολείο, που έχουν βγάλει το πανεπιστήμιο, που έχουν κάνει και μεταπτυχιακά σαν αυτόν τον σύμβουλο του πρωθυπουργού τον Πατέλη που βγήκε και είπε ότι θα κάνει ποτηρόπανα τις συντάξεις και μύτη δεν άνοιξε. Γιατί άλλο να έχεις τελειώσει το γυμνάσιο στην Άνω Ραχούλα (στην Κάτω Ραχούλα, χειρότερα!) κι άλλο να έχεις πάει στο Αμέρικα να στο δώσουνε το πίεϊτζντι με ντιστίξιο…

Ας μην παρασύρομαι όμως ο ταπεινός απόφοιτος Φυσικού Αθηνών από τη ζήλια μου για τους λαμπρούς επιστήμονες που αφίχθησαν από την αλλοδαπή. Το Big Brother είναι το θέμα μας και μπορώ εδώ να δηλώσω με το χέρι στην καρδιά, χωρίς φόβο και πάθος που λένε και στα δικαστήρια, ότι δεν το είδα και ότι δεν θα το δω. Ούτε ένα επεισόδιο, ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα δευτερόλεπτο. Όπως δεν έχω δει ούτε ένα ριάλιτυ ως τώρα, ούτε καν το Survivor, που το έβλεπε ως και η μάνα μου ογδόντα χρονών γυναίκα. Γιατί; Διότι δεν διασκεδάζω με τον πόνο του άλλου!

Και εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαστε:
Ηδονοβλεπτική υπόθεση είναι η τηλεόραση παιδιά, το ξέρουμε, μπανιστηρτζήδες είμαστε όσοι ρεγκλάρουμε απέναντι απ’ το «γυαλί». Δεν είναι οι δικές μας οι ζωές που προβάλλονται στην μικρή οθόνη, οι ζωές κάποιων τρίτων είναι. Κι απ’ τα ζόρια τους, τις περιπέτειές τους, τις χαζομάρες τους αντλούμε υλικό για να γεμίσουμε ένα υπαρξιακό κενό που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Και για να τρολάρουμε φυσικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που είναι πια το δεύτερο σπίτι μας, για να μην πω το πρώτο. Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια…

Υπάρχει το όριο εκείνο όπου ο άνθρωπος χάνει κάθε υπόσταση και μεταμορφώνεται σε ένα χυδαίο καρτούν. Σε μαριονέτα, σε φιγούρα του θεάτρου σκιών κατασκευασμένη αποκλειστικά και μόνο για να προμοτάρει το εγκεφαλικό μας ρέψιμο. Ψεύτικα αισθήματα, ψεύτικοι καυγάδες, ψεύτικες φιλίες, όλα ένας ατέλειωτος πολτός, όλα στο μίξερ, όλα στη σκουπιδιάρα και στη χωματερή. Ένα βήμα πριν από τον κανιβαλισμό, ένα βήμα πριν τα δόντια αγγίξουν και δαγκώσουν και ξεσκίσουν πραγματική σάρκα. Λυπούμαι πολύ, αλλά δεν θα πάρω. Ούτε ένα επεισόδιο, ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα δευτερόλεπτο. Όπως θα έλεγαν και οι παστίλιες, όχι, τελειώσαμε, ως εδώ. Δεν θα γίνω εγώ βρικόλακας της μικρής οθόνης, να τρέφομαι από τον πόνο του άλλου!

newpost.gr

Θρασύδειλοι

Η Δεξιά που ξέρουμε στα… καλύτερα της. Φτηνιάρικη, μιζαδορικη, λούμπεν, θλιβερή, παπαδίστικη. Μα πάνω από όλα εμετικά θρασύδειλη.   

της @ai_Katerina

Κοντά 14 μήνες κλείνει αυτή η Κυβέρνηση και η μόνη… επιτυχία που οι ίδιοι καταλογίζουν στους εαυτούς τους, ήταν η επίδειξη κτηνώδους και θανάσιμης δύναμης απέναντι στις μωρομάνες και τους κολασμένους στον Έβρο. 
Άλλωστε αν ένα είναι το βασικό χαρακτηριστικό της Δεξιάς, αυτό είναι η θρασυδειλία.  Παράνομες απωθήσεις γυναικόπαιδων, προσφύγων, μεταναστών και καρατομήσεις ακόμη και των ίδιων τους των συμβούλων, όταν τολμήσουν να ψελλίσουν το αυτονόητο. Το Oruc Reis το παίρνει ο άνεμος και ο θόρυβος, τον Χαφτάρ τον πήρε και τον σήκωσε-κρίμα την προβατίνα στα Βλάχικα, όσο για τον ανεκδιήγητο Γκουαϊδό αμφιβάλω αν του απαντάει στα τηλέφωνα ακόμη κι ο Πιπίνης. 

Τα πανάκριβα πλωτά φράγματα του Στεφανή που θα απωθούσαν τα στίφη των πεινασμένων  μπορούν να απλωθούν από τους αποστράτους και να σκεπάσουν τα φαντάσματα των «κομμουνιστοσυμοριτών». Η εθνικοφροσύνη των θρασύδειλων, των δοσίλογων και των ταγματασφαλιτών στα καλύτερα της. 

Fake πιστοποιητικά σπουδών αναρτημένα στην επίσημη σελίδα των Υπουργείων αλλά τσαμπουκάδες, τερατώδεις μιζες και ιδιωτικές διακοπές από το ξεζούμισμα των φυλακισμένων.

Αδιανόητα κονδύλια στους φίλους πελάτες και χορηγούς, μιντιάρχες, κλινικαρχες, ΚΕΚαρχες, κοινωνικός κανιβαλισμός για τα ροζιασμένα χέρια των συνταξιούχων που μετρούν τα ψιλά για να πληρώσουν τα βερεσέδες στα φαρμακεία. 

Υψιπετή για την έρευνα και την καινοτομία, με περιχαρείς ανακοινώσεις του Υφυπουργού Έρευνας για τον διορισμό συνοριοφυλάκων στην εκλογική του περιφέρεια. 

Ξυλοδαρμοί μεχρι θανάτου για τους διαδηλωτές και αντιτρομοκρατική για τα τρικάκια αλλά απόλυτος σεβασμός στους πρεζεμπορους και στους οπλοφορουντες. 

Εμετικά νομοθετήματα για τους εργαζόμενους, παγουρίνα απο τους πλιατσικολόγους χορηγούς τους. ΜΑΤ για τους εφήβους στην πλατεία, Μαγιορκίνης για το τσουβάλιασμα τους σε τάξεις κλουβιά. «Επιστημοσύνη» που θα ζήλευε και o Λυσένκο, κτηνωδία που θα ζήλευε και ο Πινοσέτ. 

Ψέματα ολκής από τον ΕΟΔΥ, ασφαλής τουριστική χωρα με κρούσματα που τα μαθαίνουμε από τον απολογισμό ξένων αεροδρομίων για τους τουρίστες που επιστρέφουν από την Ελλαδα, lockdown σε τουριστικές περιοχές όταν στα επίσημα δελτία του ΕΟΔΥ, δεν καταγράφονταν καν κρούσματα.  

Μια Ελλάδα που στοιβάζεται στα ΜΜΜ χαζεύοντας τον γυμνόστηθο Πρωθυπουργό της. Μια Ελλάδα φτωχή, άνεργη, καταθλιπτική. Μια Ελλάδα θρασύδειλη. Μια Ελλάδα των εθνικοφρόνων. Μια Ελλάδα που τα τηλεοπτικά της κανάλια ξεσάλωναν με τους Μεγαλέξαντρους αλλά  τα πέτσινα τηλεοπτικά της κανάλια κρύβουν από τους ιθαγενείς ακόμη και τη φωτιά στις Μυκήνες, ίσως γιατί ο Αγαμέμνονας ήταν και… παλιοχαρακτήρας . Μια Ελλάδα που σέρνεται από την μύτη σαν αρκούδα στα πανηγύρια των άθλιων νταλαβερτζήδων.

Η Δεξιά που ξέρουμε στα… καλύτερα της. Φτηνιάρικη, μιζαδορικη, λούμπεν, θλιβερή, παπαδίστικη. Μα πάνω από όλα εμετικά θρασύδειλη.   

koutipandoras

Μάσκες, κάσκες και παλάσκες

Το κοινωνικοπολιτικό ντιμπέιτ περί της χρήσης μάσκας καλά κρατεί, εδώ και μήνες, σε Ευρώπη και Αμερική.

του Νίκου Κουλούσιου

Στην Ελλάδα, οι παλινωδίες και τα μπρος-πίσω κυβέρνησης και ειδικών, ειδικών και κυβέρνησης, από τον Μάρτιο ως τώρα, για το πόσο χρήσιμη και απαραίτητη είναι η μάσκα, είχαν σαν αποτέλεσμα ο κάθε θρησκόληπτος συνωμοσιολόγος ή απλά θερμοκέφαλος παππάς, να κάνει του κεφαλιού του, πιστεύοντας στην απολύμανση της πίστης και μόνο, ενάντια σε κάθε ιό.

Ο κόσμος που ψήφισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και που λίγο πριν τις εκλογές έβγαζε τον Τσίπρα αθεόφοβο προδότη των Πρεσπών, είναι ο ίδιος κόσμος, εν πολλοίς, που εναντιώνεται στη χρήση μάσκας κατά του κορονοϊού. Είναι το εκλογικό ακροατήριο της λαϊκής βάσης της Νέας Δημοκρατίας που αντιδρά στις εντολές του «Μωυσή». Η θρησκόληπτη εκκλησία, οι εθνικιστές, οι Έλληνες «ψεκασμένοι» οπαδοί του Τραμπ και των θεωριών περί σατανιστικών κύκλων παιδοφιλίας με αρχηγό την Κλίντον ή τον Τομ Χανκς, είναι αυτοί που έριξαν δαγκωτό στον πρωθυπουργό που φωτογραφίζεται τώρα με τον ίδιο τον Τομ Χανκς, χωρίς μάσκα, σε νησί του Αιγαίου.

Μάσκα ενάντια στον παραλογισμό δεν θα εφευρεθεί; Μπορεί το πρόστιμο να είναι τσουχτερό για όποιον πολίτη δεν φορά μάσκα προφύλαξης, αν μετρήσει όμως κάποιος πόσες φορές εμφανίστηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε πλήθος ή σε επίσημες επισκέψεις και εκδηλώσεις, θα διαπιστώσει πως πιο πολλές φωτογραφίες βρίσκει με τον Κυριάκο αμάσκοτο, παρά μασκοφόρο. Επίδαυρος, αυθόρμητες κομματικές συγκεντρώσεις κόσμου που τον επευφημούν, σέλφις με σταρ του Hollywood, δειλινά στη Σαντορίνη και επισκέψεις σε σχολεία είναι παρά ελάχιστα από τα επεισόδια της πρωθυπουργικής σαπουνόπερας της μάσκας.

Προστατευτική κάσκα ψεκασμού ενδέχεται να επιβάλουν στον εαυτό τους οι νέοι, ως αντίπραξη στα όσα εξαγγέλλονται «για το καλό τους» από κυβερνήσεις που, εδώ και δεκαετίες, τους υπόσχονται καλύτερη παιδεία και στο τέλος τους παραδίδουν καλύτερη ανεργία. Η κάσκα αυτή θα τους προστατεύει από τα τοξικά σταγονίδια των κυβερνητικών παραπλανητικών δηλώσεων και ευφάνταστων σχεδίων.

Δηλώσεις όπως αυτές που δείχνουν τη νεολαία ως βασική αιτία της έξαρσης νέων κρουσμάτων. Και σχέδια όπως οι πρόσφατες εξαγγελίες για το «Ταμείο Νέων» ή τη «Σύνταξη Νέων». Για τη στοχοποίηση της από το επιτελείο του πρωθυπουργού μίλησε η ίδια η νεολαία, σε βίντεο αναρτημένα στο YouTube, θυμίζοντας σε όλους πως όποιος έπαιξε στην πλάτη των νέων πολιτικά παιχνίδια εξουσίας και αυθαιρεσίας, έχασε κακήν κακώς. Οι νέοι έχουν υποστεί πολλά, αγναντεύουν ένα μέλλον ζοφερό και το τελευταίο που χρειάζονται είναι η ευθύνη ενός κόσμου που οι ίδιοι δεν έφτιαξαν, ούτε γκρέμισαν, απλά κληρονόμησαν. Όσο για το «κεφαλαιοποιητικό σύστημα» του οικονομικού πρωθυπουργικού συμβούλου, ένα σύστημα «ατομικού κουμπαρά» που θα εξασφαλίζει ότι οι νέοι θα παίρνουν μελλοντικά επικουρική σύνταξη, εφόσον θα βάζουν «στην άκρη ένα κομμάτι του μισθού κάθε μήνα», αυτό κι αν θέλει κάσκα προστασίας από τα χημικά της ασάφειας και της παπάντζας.

Πόσο απέχει το «Ταμείο των Νέων» από την ιδιωτική επικουρική σύνταξη που ούτως ή άλλως έχει υπονοηθεί αρκετές φορές από βουλευτές της ΝΔ ως λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών; Στην Ολλανδία, οι επικουρικές τείνουν να εκλείψουν και τη θέση τους έχουν καταλάβει, προ πολλού, οι ιδιωτικές συντάξεις. Μεγάλες εταιρίες μπορεί να πληρώνουν μέρος της ιδιωτικής σου σύνταξης, αλλά χρόνο με το χρόνο το προνόμιο αυτό ολοένα και «αποσύρεται» από τις παροχές που προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας στους εργαζόμενους. Και ιδιαίτερα στους νέους εργαζόμενους. Τώρα, πως γίνεται στην Ελλάδα οι νέοι από άνεργοι να μετατραπούν σε κεφαλαιούχους, αυτό μόνο ο κύριος Πατέλης μπορεί να το εξηγήσει, αφού μας προσδιορίσει και ποιες είναι αυτές οι χώρες της ΕΕ που εφαρμόζουν το κεφαλαιοποιητικό σύστημα, πως το ονομάζουν και ποιας «κάποιας μορφής» είναι το κάθε ένα – μεικτό, ανταποδοτικό, συμμετοχικό ή ιδιωτικοασφαλιστικό; Και αν η κάσκα ψεκασμού σας φαίνεται λίγη, υπάρχει και η κάσκα πυγμαχίας, για ακόμη πιο ανθεκτική προστασία ενάντια σε προπαγανδιστικούς κραδασμούς, αστυνομικές γκλοπιές και κλωτσιές αγανακτισμένων νοικοκυραίων.

Παλάσκα, όπλο, πολιτικά καψώνια με σκοπό τη στρατιωτική πειθαρχία στους ταγούς του κυρίου ρεύματος - αυτά είναι τα υλικά του φόβου που σπέρνει η κυβέρνηση για να θερίσει την συγκατάβαση ενός ταλαιπωρημένου ψυχικά και σωματικά λαού. Γιατί όλη αυτή η τρομοκράτηση; Σκηνικά στον Έβρο είχαμε πάντα. Πρόσφυγες και μετανάστες να περνούν τα σύνορά μας, χερσαία και θαλάσσια, είχαμε πάντα, τα τελευταία 20 με 30 χρόνια, αν συνυπολογίσουμε και το Αλβανικό κύμα που φούσκωσε με τις ευλογίες του Μητσοτάκη του πρεσβύτερου.

Αμφισβητήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο είχαμε, επίσης πάντα στην πρόσφατη ιστορία και τα όποια επεισόδια, μικρά ή μεγάλα, ήταν το καλοκαιρινό μας πασατέμπο, κάθε χρόνο. Πώς γίνεται όμως, με μια κυβέρνηση ισχυρής αυτοδυναμίας και αρίστων, πανέτοιμη να εφαρμόσει το επιτελικό της έργο βάσει σχεδίου εκπονημένου στην λεπτομέρειά του από πριν τις εκλογές, με στελέχη έμπειρα και επικεφαλής έναν «Σωτήρα» με άπταιστα αγγλικά και άπαιχτες διασυνδέσεις στο εξωτερικό, να σκοντάφτουμε στη μία μετά την άλλη τρικλοποδιά που μας στήνει η τουρκική διπλωματία, και να συρόμαστε σε διαπραγματεύσεις, παρεκκλίνοντας από την πάγια εθνική γραμμή; Πώς γίνεται να τρώμε ακόμη ένα ξαναζεσταμένο φαγητό έντασης στις θάλασσές μας, για να καταλήγουμε πάντα με μαθηματική ακρίβεια σε εξαγγελίες για νέα εξοπλιστικά προγράμματα, που θα προμηθευτούμε από αυτούς που τρέχουν να κάνουν τους διαμεσολαβητές των κρίσεών μας;

Παλάσκες αδειανές, κυρώσεις απατηλές, άσφαιρα πυρά, κούφια λόγια και εθνικιστικές κορώνες προς τέρψιν του φιλοθεάμονος πατριωτικού μετώπου. Μόνο που μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι ηγέτες μας, αντί για κοκοράκια με περικεφαλαίες αποδείχτηκαν γιουσουφάκια με φέσι διαλόγου επί αδιαμφισβήτητων κατά τα άλλα κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

κουτι πανδωρας

Μετεξεταστέα η Κεραμέως

Το "μυστικό της αποτυχίας" της υπουργού Παιδείας, που φαίνεται να συγκεντρώνει πυρά από πολλές κατευθύνσεις. Οργή στην κοινωνία για τις παλινωδίες σχετικά με το άνοιγμα των σχολείων

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Στον «αδύναμο κρίκο» της κυβέρνησης αναδεικνύεται η Νίκη Κεραμέως. Ενώ το άνοιγμα των σχολείων παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα, η υπουργός Παιδείας φαίνεται μοιάζει να έχει καταφέρει να συγκεντρώσει τη δυσαρέσκεια μεγάλου τμήματος της κοινής γνώμης, συμπεριλαμβανομένων και όσων στις τελευταίες εκλογές της ψήφισαν την Νέα Δημοκρατία. Η Νίκη Κεραμέως όχι απλά δεν δικαιώνει προσδοκίες, αλλά έχει καταφέρει να βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής. Σε μία περίοδο που το μείζον θέμα δεν είναι -αντικειμενικά- η παιδεία, αλλά η πανδημία και η οικονομία.

Τα σημάδια άλλωστε έχουν καταγραφεί εδώ και αρκετό καιρό και στην έρευνα 20/20 του News 247 στις αρχές Ιουλίου. Εκεί όπου οι θετικές γνώμες για το έργο της κυβέρνησης στην Παιδεία ήταν μόλις 29,2% και οι αρνητικές 66,1%. Προφανώς στο υπουργείο Παιδείας δύσκολα μπορούν να ευελπιστούν ότι η εικόνα αυτή έχει μεταστραφεί, μετά την εικόνα χάους που παρουσιάζεται σήμερα σχετικά με το άνοιγμα των σχολείων. Η χειροτέρευση της εικόνας της κυβερνητικής πολιτικής στην παιδεία, στα μάτια των πολιτών, είναι εξαιρετικά πιο πιθανό σενάριο.

Οι επικρίσεις που καταγράφονται εναντίον της Νίκης Κεραμέως μοιάζουν να ειναι ...πολυσυλλεκτικές. Ίσως αυτές που προέρχονται από την αντιπολίτευση να θεωρηθούνται «φυσιολογικές», όμως για την υπουργό Παιδείας καταγράφεται αρνητικό κλίμα ακόμη σε ΜΜΕ που είτε αναφέρονται στην βάση της Νέας Δημοκρατίας, είτε έχουν φιλοκυβερνητικό προσανατολισμό.

Το μυστικό

Το «μυστικό της …αποτυχίας» της Νίκης Κεραμέως, αφορά τόσο τους άμεσους πολιτικούς χειρισμούς και τα αντανακλαστικά της απέναντι στις καταστάσεις που δημιουργούνται στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία, όσο και την ευρύτερη «εικόνα» που έχει καταφέρει να δομήσει. Ύστερα από περίπου έναν χρόνο και δύο μήνες στην θέση της υπουργού Παιδείας.

Μόλις λίγες ημέρες πριν το τυπικό άνοιγμα των σχολείων, το υπουργείο Παιδείας βρίσκεται πολύ μακριά από το να έχει επιτύχει την εμπιστοσύνη των γονιών της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και των πολιτών αφού το θέμα συνδέεται με την διάδοση του Covid 19.

Προφανώς μία συνέντευξη τύπου που απέτυχε να δώσει σαφή εικόνα ακόμη και …για την ημερομηνία ανοίγματος των σχολείων προφανώς δεν έπεισε για την ύπαρξη σχεδιασμού. Οι «ατσούμπαλες» απόπειρες επικοινωνιακής διαχείρισης ενός τόσο ευαίσθητου θέματος, με αναφορές στους «μέσους όρους» των μαθητών ανά τάξη που πότε ήταν 17 και πότε 20 μαθητές προφανώς δεν ενίσχυσαν την εμπιστοσύνη. Ούτε η δήλωσή της για τις μάσκες που πρέπει να επιβαρύνουν τους γονείς των μαθητών, την οποία έσπευσε να διορθώσει το Μέγαρο Μαξίμου.

Αντιθέτως η σύγκριση των πολιτών με τα μέτρα που λαμβάνονται σε άλλες χώρες κατέστησαν σαφές ότι το δίμηνο που μεσολάβησε το υπουργείο Παιδείας δεν μερίμνησε για την προετοιμασία των σχολείων. Αντικειμενικά σε αυτό το τοπίο «έπιασε τόπο» η κριτική σύσσωμης της αντιπολίτευσης για ανύπαρκτο σχεδιασμό. Μάλιστα το θέμα του ανοίγματος των σχολείων συνεχίζει να «παραμένει στον αέρα».

Η Νίκη Κεραμέως παρά το «εκσυγχρονιστικό» προφίλ που έχει φιλοτεχνήσει, έχει «φορτωθεί» σημαντικά προβλήματα που καταγράφθηκαν στην οργάνωση εκπαιδευτικών διαδικασιών. Τα σοβαρότατα προβλήματα στο σύστημα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης παράλληλα με τα μεγάλα προβλήματα της πλατφόρμας διεξαγωγής των πανελληνίων, προφανώς δημιούργησαν σοβαρότατα ερωτηματικά. Το ίδιο συνέβη και με την δήλωση της περί επιτυχίας του 77% των υποψηφίων στις πανελλήνιες. Κάτι που φαίνεται ότι εξόργισε ένα τμήμα της Νέας Δημοκρατίας.

Η Νίκη Κεραμέως σε τελετή αγιασμού  EUROKINISSI

Σε μια πιο ευρεία θέαση όμως του έργου της υπουργού Παιδείας καταγράφονται και άλλα χαρακτηριστικά:

Πρώτο: Η Νίκη Κεραμέως, ένα στέλεχος νέο σε ηλικία, προεκλογικά αποτέλεσε αιχμή του δόρατος της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας. Υποσχόμενη δομικές και σημαντικές αλλαγές στον χώρο της παιδείας. Με την πάροδο του χρόνου όμως φαίνεται αυτές οι υποσχέσεις να αναλώθηκαν σε συμβολισμούς. Μάλιστα συμβολισμούς που μόνο σε ένα σύγχρονο μοντέλο δεν παραπέμπουν: Χαρακτηριστική περίπτωση η εμμονή της υπουργού Παιδείας στο θέμα της «διαγωγής κοσμίας» που ανάγκασε τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να δηλώσει από το βήμα της Βουλής ότι θα αναζητηθούν άλλοι τρόποι εφαρμογής της νομοθετικής ρύθμισης ώστε να μην θυμίζει τα πρότυπα της 10ετίας του ’70.

Δεύτερο: Σε αντίθεση με άλλους υπουργούς της κυβέρνησης, η υπουργός Παιδείας, είναι από τα μέλη του υπουργικού Συμβουλίου που είχε την ευκαιρία απρόσκοπτα να «ξετυλίξει» την πολιτική της. Μια και βασικές επιλογές της δεν εξαρτήθηκαν από τις συνθήκες της πανδημίας. Πιο συγκεκριμένα ανήκει στην μειοψηφία των υπουργών που έχουν «περάσει» από την Βουλή θεμελιακά νομοσχέδια σχετικά με τον τομέα τους. Συγκεκριμένα το νομοσχέδιο για τη αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της και το νομοσχέδιο για την ιδιωτική εκπαίδευση. Παρόλα αυτά σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν πέτυχε την κοινωνική αναγνώριση. Αυτό πάροτι στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της είχε την προσωπική στήριξη του πρωθυπουργού που εκφράστηκε είτε με κοινές εμφανίσεις, είτε με αναφορές σε σημαντικές εκδηλώσεις, είτε με την παρουσία του στην Βουλή.

Τρίτο: Στο κοινοβουλευτικό ενεργητικό της Νίκης Κεραμέως καταγράφεται η αδυναμία επίτευξης οποιασδήποτε συναίνεσης με την αντιπολίτευση. Αντιθέτως η υπουργός Παιδείας και στις δύο νομοθετικές ρυθμίσεις που προώθησε πέτυχε το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα: Την συσπείρωση της αντιπολίτευσης (ενίοτε από …ΚΙΝ.ΑΛ έως ΚΚΕ) και την εντονότατη αμφισβήτηση τόσο των νομοθετικών επιλογών της όσο και των νομοθετικών πρακτικών της (απουσία διαβούλευσης, διαλόγου, αιφνιδιαστικές ρυθμίσεις κ.λ.π). Αυτά την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση έχει να επιδείξει σε άλλα πεδία ευρύτατες συναινέσεις (π.χ ψήφος αποδήμων) ακόμη και σε πολύ δύσκολα νομοσχέδια (νομοθεσία εναντίον των διαδηλώσεων όπου υπερψηφισε το ΚΙΝ.ΑΛ).

Τέταρτο: Η Νίκη Κεραμέως είναι η υπουργός που έχει «επιτύχει»πρώτη από όλους την ενεργοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων. Οι πρωτοβουλίες της έχουν προκαλέσει, απεργίες, κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια και διαδηλώσεις. Σε μία περίοδο μάλιστα που οι δυσκολίες στο οικονομικό πεδίο καθιστούν για την κυβέρνηση ιδιαίτερα σημαντική την «κοινωνική ειρήνη». Μάλιστα η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτές οι αντιδράσεις σχετίζονται με την αντιπολίτευση. Ιδίως από την στιγμή που τις επιλογές της έχει αμφισβητήσει και η συνδικαλιστική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στον χώρο των εκπαιδευτικών, η ΔΑΚΕ.

Πορεία εκπαιδευτικών στην Θεσσαλονίκη  EUROKINISSI

Πέμπτο: Η υπουργός Παιδείας, δεν έκρυψε την εκτίμησή της συνολικά στον θεσμό της ιδιωτικής παιδείας. Παράλληλα ήταν «ευανάγνωστη» από τους πολίτες η στήριξη που παρείχαν επιχειρηματίες του εν λόγω κλάδου στο πρόσωπό της. Άλλωστε η ίδια η Νίκη Κεραμέως δεν διέψευσε το ότι αρκετοί εξ αυτών ήταν χορηγοί της Νέας Δημοκρατίας στην προεκλογική περίοδο. Στοιχείο που δεν είναι ότι πιο θετικό για μία υπουργό που έχει ως βασικό αντικείμενο την δημόσια εκπαίδευση.

 News247.gr

Οι Μυκήνες κάηκαν αλλά... ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτε

Την ημέρα που κάηκε ο αρχαιολογικός χώρος στις Μυκήνες, τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ μετέδιδαν ότι τα αρχαία σώθηκαν λόγω έγκαιρου προγραμματισμού, τα δελτία ειδήσεων το προέβαλαν ως προτελευταίο θέμα και η επικαιρότητα ασχολήθηκε κυρίως με τον καύσωνα και την άνοδο της θερμοκρασίας. 

Οι εικόνες που δείχνουν στάχτη κάθε σπιθαμή εδάφους στο σύνολο του αρχαιολογικού χώρου δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ και όλοι οι Έλληνες το βράδυ της Κυριακής πήγαν ευτυχισμένοι για ύπνο. Ο πρωθυπουργός, προφανώς συνέχισε τις διακοπές του. 

Στην πραγματικότητα, κάτοικοι και επισκέπτες μιλούν για εγκατάλειψη του αρχαιολογικού χώρου, εγκληματική αμέλεια και έλλειψη προετοιμασίας και της αναγκαίας και αυτονόητης αποψίλωσης της βλάστησης γύρω από το χώρο. Βέβαια, το υπουργείο Πολιτισμού, που απέτυχε να προστατέψει αποτελεσματικά ένα αρχαιολογικό χώρο με τη σημασία των Μυκηνών σε ανακοίνωσή του τόνισε ότι «η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στην περιοχή των Μυκηνών σήμερα το μεσημέρι δεν προξένησε ζημιές στις αρχαιότητες, όσον αυτό είναι δυνατό να διαγνωσθεί από την μέχρι στιγμής δυνατότητα πρόσβασης στα πληγέντα τμήματα του αρχαιολογικού χώρου». Με λίγα λόγια, πανηγύρισε που δεν καταστράφηκε ολοσχερώς ένα μνημείο που ανακαλύφθηκε το 19ο αιώνα με αρχαιότητες από το 13ο π.χ. αιώνα ενώ στην ίδια ανακοίνωση ομολογεί οτι επλήγησαν 7 περιοχές του αρχαιολογικου χώρου. Σε μια αποθέωση της χυδαιότητας, το Υπουργείο δημοσίευσε παλαιότερες φωτογραφίες για να συγκαλύψει την καταστροφή !

 
Η δε υπουργός Πολιτισμού, που άλλοτε έστηνε εθνικιστικό αφήγημα με τις μπουλντόζες της Αμφίπολης, δεν ήταν καν στις Μυκήνες και εμφανίστηκε την επομένη μετά την κατακραυγή, για να δηλώσει πως «δεν πάθαμε τίποτα, λίγο μαύρο χρώμα θα βλέπουν οι επισκέπτες». Η κυβέρνηση των προγονόπληκτων, που επαίρεται για την πολιτιστική κληρονομιά, που εγκαλεί τη διεθνή κοινότητα για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, της χώρας που διεκδικεί την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, παρακολούθησε από τις διακοπές της, να γίνεται στάχτη ο αρχαιολογικός χώρος. Αν τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα αποσιώπησαν τα πάντα, δεν συνέβη το ίδιο με τα διεθνή ΜΜΕ, όπως ο Guardian, που περιέγραψαν με λεπτομέρειες τι συνέβη και κατέγραψαν το διασυρμό της χώρας, με την «Πύλη των Λεόντων» μέσα σε αποκαϊδια. 

Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτε δηλαδή. 

Tvxs.gr

Οι «άριστοι» κάτω από την βάση

του Τάκη Ψαρίδη

Ειλικρινά δεν αντέχονται όλοι αυτοί που κάθε χρόνο ολοφύρονται και τραβάνε τα μαλλιά τους, διότι στις πανελλαδικές κάποια παιδιά μπήκαν σε μια πανεπιστημιακή σχολή με βαθμό κάτω από τη βάση.

Κατ’ αρχάς, τι είναι σήμερα το πανεπιστήμιο; Μια μεταλυκειακή βαθμίδα είναι, μερικές φορές αρκούντως άχρηστη διότι, χωρίς τουλάχιστον μια μεταπτυχιακή και διδακτορική εξειδίκευση, το πρώτο πτυχίο φέρει την αξία ενός απολυτηρίου του γυμνασίου.

Αλλά και αυτή η εξειδίκευση βρίσκεται στο έλεος της αγοράς και του ανταγωνισμού και δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με την μόρφωση και την παιδεία. Κάποιος επαγγελματίας μπορεί να είναι αγράμματος με διδακτορικό, δηλαδή να έχει δέκα διδακτορικά για την κατασκευή ενός ηλεκτρονικού εξαρτήματος, ή δέκα διδακτορικά στο μάρκετινγκ για να πουλάει τσίχλες, αλλά να μην μπορεί να συντάξει μια καλημέρα και νά 'χει μια τσίχλα κολλημένη στον εγκέφαλο του.

Αυτοί που σηκώνουν το δάχτυλο προφανώς δεν μπορούν να διαχωρίσουν την μόρφωση και την παιδεία, από το επάγγελμα και τις ανάγκες της αγοράς. Γι’ αυτό και διατηρούν ένα βάρβαρο και απάνθρωπο σύστημα εξετάσεων για να αποτελεί το κρεβάτι του Προκρούστη που θα κρίνει και θα περικόπτει το μέλλον των παιδιών μέσα σε δύο ώρες εξέτασης, που και μόνο το άγχος τους προοιωνίζεται την αποτυχία.

Είναι λαϊκισμός λένε να μπαίνουν όλα τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, λες και το δικαίωμα αυτό τό ‘χουν μόνο οι «άριστοι». Λες και όλα τα παιδιά του κόσμου δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα στη μόρφωση και στην παιδεία, ώστε να τους δίνεται μια ευκαιρία εισαγωγής στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις και εκεί να μάθουν κάτι πάρα πάνω και φυσικά να γίνεται μια πολύ αυστηρή επιλογή αν θα συνεχίσουν.  

Εντάξει. Όλα αυτά σχετίζονται με την οικονομία, με τις δυνατότητες των πανεπιστημιακών σχολών κλπ. Όμως σχετίζονται και με την πολιτική όπως την υπαγορεύει η αγορά. Αύριο στον άνεργο με διδακτορικό που δεν πληροί τους κανόνες του ανταγωνισμού και των τρόπων «επιτυχίας» που επιβάλει η αγορά, οι coaches της ψυχής θα του πούνε κάνε ένα σεμινάριο αυτοβελτίωσης. Ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τον εαυτόν του σαν ένα brand προϊόν της αγοράς, ότι ο ανταγωνισμός είναι δήθεν στη φύση του ανθρώπου, ότι τα «αποτυχημένα» άτομα φταίνε τα ίδια γιατί δεν προσπαθούν αρκετά, γιατί δεν είναι αρκετά έξυπνα, κλπ.

Βεβαίως πολλοί από αυτούς που σηκώνουν το δάχτυλο είναι αποτυχημένοι «πετυχημένοι», διότι ούτε καν πέρασαν την πόρτα του πανεπιστημίου, αλλά με βαθμολογία κάτω από τη βάση μπήκαν σε ένα ΙΕΚ δημοσιογραφίας, από αυτά που στελεχώνουν την αγραμματοσύνη που κυριαρχεί στα κανάλια, ή σε ένα κολέγιο, από αυτά που η κα Κεραμέως τα εξίσωσε με τα πανεπιστήμια και τώρα κάνουν τους τιμητές και τους «άριστους» κάτω από την βάση βέβαια.-  

Ανοιχτό Παράθυρο