Θέλουν να γίνει ο θάνατος συνήθεια

Πασχίζουν να θάψουν τον θάνατο όσο πιο βαθιά γίνεται και όσο πιο μακριά από τα μάτια της κοινωνίας, που βομβαρδίζεται μόνο με χειροκροτήματα

του Πέτρου Κατσάκου

Πριν πέντε μήνες, σε αυτήν εδώ τη στήλη, γράφαμε πως, παρότι η χώρα μετρούσε εκατό νεκρούς την ημέρα, στα ΜΜΕ δεν υπήρχαν ούτε ονόματα, ούτε πρόσωπα, ούτε φωτογραφίες, ούτε ιστορίες, ούτε αφηγήσεις, ούτε καταγγελίες. Από τότε μέχρι σήμερα το μόνο που άλλαξε ήταν το σύνολο των νεκρών. Το μόνο που άλλαξε είναι πως ξεπέρασαν τους 10.000 τα θύματα του ιού. Σαν μια πόλη να έσβησε από τον χάρτη.

Κι όμως. Πάνω από 10 χιλιάδες οι νεκροί και, παρά το μέγεθος της τραγωδίας, αυτοί παραμένουν σκεπασμένοι με ένα πέπλο σιωπής. Σαν να μην τρέχει τίποτα. Σαν να μην αποτελεί είδηση αυτό το ανείπωτο θανατικό. Και σαν να μην φτάνει αυτό, έχουμε και τις επικοινωνιακές προκλήσεις. Πάνω από δέκα χιλιάδες οι νεκροί και τα ΜΜΕ να μας πουλάνε για είδηση τον πρωθυπουργό της χώρας να ψωνίζει τσουρέκια στη Θεσσαλονίκη.

Δεν μπορεί όμως. Κάτι πάει λάθος σε αυτή την ιστορία. Κάτι πάει λάθος σε αυτή τη χώρα, που προσπαθούν να μας πείσουν πως όλα βαίνουν καλώς, πως όλα κυλούν ομαλά και πως επιστρέφουμε ολοταχώς στην κανονικότητα. Λες και κανονικότητα είναι να χάνονται τόσες ζωές κάθε μέρα και να το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι το συνηθισμένο, που δεν αξίζει τον κόπο να γίνει είδηση.

Λες και ο θάνατος γίνεται συνήθεια. Μια συνήθεια πιο επικίνδυνη κι από τον ίδιο τον θάνατο, τον οποίο κάποιοι πασχίζουν να θάψουν όσο πιο βαθιά γίνεται και όσο πιο μακριά από τα μάτια της κοινωνίας, που βομβαρδίζεται μόνο με χειροκροτήματα για τους έχοντες την πολιτική ευθύνη και αναθέματα σε όσους καταδικάστηκαν να κουβαλούν στους ώμους τους το βάρος της ατομικής ευθύνης. Ανάμεσά τους και οι 10.000 νεκροί, που, δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έκαναν και πέθαναν στη χώρα των μεγάλων επιτυχιών.

αυγη

Πώς μια πανωλεθρία γίνεται θρίαμβος!

Γράφει ο Τάσος Παππάς

Νέα… επιτυχία της κυβέρνησης. Μετά το φιάσκο με τις μάσκες-τέντες, έχουμε το φιάσκο με τα self-tests. 

Αυτήν την τόσο διαφημισμένη επιχείρηση η οποία υποτίθεται πως θα έλυνε ένα βασικό.. πρόβλημα. Η ιδέα ήταν του πρωθυπουργού. Την ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες ο υφυπουργός του Ακης Σκέρτσος, αλλά δεν υπήρχε καμία προετοιμασία, δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, καμία έρευνα για το αν και πώς μπορεί να υλοποιηθεί η… φαεινή ιδέα. Ηταν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα παρόμοιο με τόσα άλλα που έχουμε δει στο παρελθόν. Η αστοχία στις προβλέψεις, τα στραπάτσα στην εφαρμογή δεν διδάσκουν τούτη την κυβέρνηση.
Ο στόχος ήταν σαφής: έπρεπε να διασκεδαστούν οι πολύ κακές εντυπώσεις για τη διαχειριστική επάρκεια των αρίστων που είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται στα μυαλά των ανθρώπων και να αποτυπώνονται στις μετρήσεις. Οι αρμόδιοι παράγοντες αιφνιδιάστηκαν. Πιάστηκαν κυριολεκτικά στο ύπνο. Ετρεχαν και δεν έφταναν. Εκαναν τα πάντα για να μην απογοητεύσουν τον κ. Μητσοτάκη. Τι να κάνουν όμως κι αυτοί; Δεν γίνεται να ξεπεράσουν ορισμένα όρια. Ανθρωποι είναι, δεν είναι μάγοι, κι ας τους παρουσιάζουν σαν τέτοιους τα σαξόφωνα της προπαγάνδας. Ετσι φτάσαμε στην ακύρωση των αρπακολατζίδικων διαγωνισμών.
Το θράσος όμως των κυβερνώντων είναι απύθμενο. Επιχείρησαν να μετατρέψουν την πανωλεθρία σε θρίαμβο, μια βοερά εσφαλμένη απόφαση σε ιδιοφυή ενέργεια. Ανακοίνωσαν λοιπόν ότι πάνε σε απευθείας συμφωνία με κινεζική εταιρεία για την προμήθεια 18 εκατ. self-tests. Πληροφορίες κάνουν λόγο για επαφές της κυβέρνησης και με πολυεθνικές, χωρίς όμως αποτέλεσμα καθώς αυτές δεν διέθεταν τις απαραίτητες ποσότητες.
Και θέλησαν να βγουν κι από πάνω: «Ας είναι λοιπόν ξεκάθαρο σε όλους ότι η ελληνική κυβέρνηση ούτε εκβιάζεται, ούτε καθοδηγείται, ούτε υποκύπτει σε πιέσεις» αναφέρει η Προστασία του Πολίτη και προσθέτει: «Πρόκειται για μια συμφωνία με τεράστιο δημοσιονομικό όφελος για τη χώρα, που προασπίζει πλήρως το δημόσιο συμφέρον». Μ’ άλλα λόγια, αντί μιας συγγνώμης, έχουμε μια κατά μέτωπο επίθεση στη λογική, στη σοβαρότητα, στην αλήθεια. Αντί για τον μετανοημένο Μαυρογιαλούρο, που έστω και καθυστερημένα και μετά τα αλλεπάλληλα φάσκελα που έφαγε κατάλαβε τι ακριβώς γινόταν στο υπουργείο του, έχουμε τον αμετανόητα φαυλεπίφαυλο Γκρούεζα.
Η ανακοίνωση είναι γεμάτη υπαινιγμούς: ποιοι είναι αυτοί που προσπάθησαν να εκβιάσουν την κυβέρνηση; Ποιοι είναι αυτοί που αποπειράθηκαν να την καθοδηγήσουν; Ποιοι είναι αυτοί που επιχείρησαν να την πιέσουν; Ετσι γενικώς και αορίστως καταγγελίες; Ονόματα έχουν; Διευθύνσεις; Πρώτη φορά εμφανίστηκαν; Μήπως είναι γνωστοί στην κυβέρνηση; Πώς πήραν το θάρρος να κάνουν τέτοια πράγματα; Μήπως στο παρελθόν οι πιέσεις τους είχαν αποδώσει; Για να μάθουμε και εμείς οι κοινοί θνητοί. Ισως για να επιληφθεί και η Δικαιοσύνη. Υπάρχουν ή πρόκειται για κατασκευάσματα της κυβερνητικής προπαγάνδας για να εξημερωθούν οι οργισμένοι πολίτες;
Επίσης, αν η νέα συμφωνία έχει τεράστιο δημοσιονομικό όφελος και προασπίζει πλήρως το δημόσιο συμφέρον, όπως λέει η κυβερνητική ανακοίνωση, δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι με την πρακτική που είχε επιλεγεί και εγκαταλείφθηκε, θα είχαμε δημοσιονομικό κόστος και βλάβη του δημόσιου συμφέροντος; Στοιχειώδες. Εκτός αν έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση η οποία, ακόμη και στις περιπτώσεις που κάνει ολέθρια λάθη στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, βοηθάει τη χώρα και δεν προκαλεί ζημιά στα δημόσια ταμεία. Θαύμα, θαύμα! Με αμασκάρευτο κυνισμό και ανάρμοστη ρητορική προκαλούν. Δεν είναι η πρώτη φορά:«Εξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν».

EFSYN

Πατριώτες, ο στόλος!

Η νέα πρωτοβουλία του Πρόδρομου Εμφιετζόγλου και η ιδιωτικοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων.

του Δημήτρη  Ψαρρά 

Εδώ και λίγους μήνες πήρε επίσημη μορφή το σωματείο «Ταμείον Ελληνικού Στόλου - Αβέρωφ ΙΙ», το οποίο, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, έχει σκοπό την «ενημέρωση, ενεργοποίηση και ευαισθητοποίηση όλου του Ελληνισμού, των μελών του και της κοινωνίας γενικότερα, ώστε να συμβάλλουν, όσον δύνανται, στη δημιουργία Ταμείου, για την αγορά Υπερσύγχρονης Φρεγάτας ώστε να την δωρίσει στο Πολεμικό Ναυτικό της Χώρας».

Το Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου δημοσίευσε στις 2.10.2020 το καταστατικό του σωματείου, όπου διαβάζουμε τα μέλη του πρώτου Δ.Σ.: Πρόδρομος Εμφιετζόγλου (πρόεδρος), Αντώνιος Κουνάδης (αντιπρόεδρος), Περικλής Νεάρχου (γεν. γραμματέας), Σταύρος Φαρμάκης (ταμίας), Εμμανουήλ Κοττάκης, Αναστάσιος Τενεκούδης, Ελευθέριος Τριβουλίδης (μέλη).

Σε ταβερνάκι

Οι αναγνώστες της «Εφ.Συν.» θα θυμούνται ότι ο κ. Κοττάκης, διευθυντής της «Εστίας», είχε περιγράψει τα πρόσωπα αυτά ως «μια ωραία παρέα πνευματικών ανθρώπων» που συναντιέται μία φορά τη βδομάδα «σε ένα ταβερνάκι της Καλλιθέας» και μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι είχε μεσολαβήσει στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ώστε να ανατεθεί σε κάποια κυρία να αποδώσει τον εθνικό ύμνο πάνω στην Ακρόπολη κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Ατυχής έμπνευση… (βλ. στην «Εφ.Συν.» τα κείμενα του Δημήτρη Κανελλόπουλου στις 29.3 και του Γιάννη Χάρη στις 3 και 10.4.).

Τώρα μαθαίνουμε ότι η ίδια «ωραία παρέα» ιδρύει «Ταμείο» και συγκεντρώνει προσφορές για τη χρηματοδότηση του ελληνικού στόλου και την καθέλκυση «υπερσύγχρονης φρεγάτας». Μόνο που με το ίδιο όνομα («Ταμείο Ελληνικού Στόλου») υπάρχει εδώ και πάνω από έναν αιώνα μια αυτοτελής δημόσια υπηρεσία του ΥΠΕΘΑ, η οποία στελεχώνεται από προσωπικό (στρατιωτικό και πολιτικό) του Πολεμικού Ναυτικού και εποπτεύεται από τον αρχηγό ΓΕΝ.

Η υπηρεσία αυτή, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο του Π.Ν. (https://www.hellenicnavy.gr), ιδρύθηκε το 1900 με τη διάλυση της «Εταιρείας για σχηματισμό εθνικού στόλου» που είχε συσταθεί το 1866, και στο «Ταμείο» αυτό περιήλθε όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία της «Εταιρείας» καθώς και το κληροδότημα του Γεωργίου Αβέρωφ για τη ναυπήγηση καταδρομικού πλοίου.

Τώρα το νέο ιδιωτικό «Ταμείο» εμφανίζεται με τους ίδιους στόχους, ενώ έχει προσθέσει και το «Αβέρωφ ΙΙ» στην επωνυμία του, ώστε να γίνεται σαφής η πρόθεση να εμφανιστούν οι εμπνευστές του ως μιμητές του εθνικού ευεργέτη.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι εμπνευστής της ιδέας και ψυχή του σωματείου είναι ο μεγαλοεπιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου. Αλλωστε και ως έδρα του «Ταμείου» έχει δηλωθεί η διεύθυνση της «Μηχανικής» στα Μελίσσια, δηλαδή της κατασκευαστικής εταιρείας ιδιοκτησίας Εμφιετζόγλου. Ο κ. Εμφιετζόγλου εμφανίζεται εδώ και πολλά χρόνια ως ο άνθρωπος που με τα χρήματά του θα σώσει την Ελλάδα από εκείνους που την επιβουλεύονται εκτός και εντός των συνόρων της χώρας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι κινήσεις αυτές έχουν σαφή πολιτικό χαρακτήρα και ακολουθούν προσωπική ατζέντα. Τον Ιούλιο του 2007 ο κ. Εμφιετζόγλου αποφάσισε να προσχωρήσει στον ΛΑΟΣ, σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον συνεργάτη του Καρατζαφέρη, Π. Θεοδωρακίδη. Το ανακοίνωσε πανηγυρικά στην εκπομπή του ο Γ. Καρατζαφέρης: «Ενας σπουδαίος Ελληνας, μεγάλη καρδιά, ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, ήταν η ψυχή, η καρδιά της Ν.Δ. […] Ηταν σκληρός νεοδημοκράτης.

Θυμάμαι τότε, την εποχή εκείνη, το 2003, όταν είχα πει στη Βουλή ότι η ζωή μας έχει γίνει ΚΟ-ΛΑ-ΣΗ (Κόκκαλης, Λαμπράκης Σημίτης), και ότι απ’ αυτό, πάμε στο ΕΚΑΒ, όπου "Ε" στο ΕΚΑΒ ήταν ο Εμφιετζόγλου (Εμφιετζόγλου, Κοπελούζος, Αλαφούζος, Βαρδινογιάννης). Τόσο στήριξε ο Εμφιετζόγλου τη Ν.Δ. Ομως, ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου λέει ότι φίλη η Ν.Δ., φιλτάτη η Ελλάδα. Και έρχεται και στηρίζει εμάς. Διακινδυνεύοντας μεγάλο μέρος από τη δουλειά του».

Στην ομιλία του προς τα στελέχη του ΛΑΟΣ ο Εμφιετζόγλου επιτίθεται στον Κώστα Καραμανλή («Δεν άκουσα τον πρωθυπουργό να λέει τη λέξη πατρίδα»), στην Ντόρα Μπακογιάννη («Δεν ήξερε για το γύναιο που είχε τοποθετηθεί στο γραφείο της ελληνικής αντιπροσωπείας στα Σκόπια;»), στον Συνασπισμό («Θέλει τα παιδιά μας να μη γίνουν Ελληνες»), στο ΚΚΕ («βρίσκεται στον κόσμο του»).

Και το συμπέρασμά του: «Εγώ, βλέποντας την προσπάθεια που κάνει ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Καρατζαφέρης, τον οποίο γνωρίζω από πολύ καιρό και έχω φιλικές σχέσεις μαζί του, βλέποντας τον αγώνα τον οποίο κάνει για την πατρίδα, μόνος του και βαλλόμενος από όλο το κύκλωμα, εθεώρησα ότι είναι χρέος πατριωτικό δικό μου και των συνεργατών μου, να βοηθήσουμε την προσπάθεια, ώστε τουλάχιστον να υπάρχει σε πρώτη φάση μια φωνή στη Βουλή. Γι’ αυτό οι συνεργάτες μου κι εγώ θέλουμε να βοηθήσουμε, όσο μπορούμε, αυτή την προσπάθεια» (19.7.2007).

Σκληρή Δεξιά

Πώς συνδέονται όλα αυτά με τη σημερινή πρωτοβουλία της «παρέας από το ταβερνάκι της Καλλιθέας»; Μπορεί ο κ. Καρατζαφέρης να μη μετέχει στο εγχείρημα, αλλά ο ιδρυτικός πυρήνας του ιδιωτικού «Ταμείου» προϋποθέτει μια σκληρή δεξιά πολιτική γραμμή και προεξοφλεί την κριτική των κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας για την «παραμέληση» των αμυντικών δαπανών.

Η γραμμή αυτή εκφράζεται βέβαια μέσω της «Εστίας» που εκφράζει δημοσιογραφικά το «Ταμείο», αλλά απεικονίζεται και στα πρόσωπα εκείνων που έχουν αναλάβει να το εκπροσωπούν. Αναφέρω ενδεικτικά την ανακοίνωση του Δ.Σ, το οποίο «συγχαίρει και ευχαριστεί το μέλος κ. Θεόφιλο Ιωαννίδη, ο οποίος την περίοδο αυτή, διέδωσε στην Μακεδονία το μήνυμα και τον σκοπό του Σωματείου μας και ενημέρωσε μεγάλο αριθμό πατριωτών και φίλων της Ελλάδας, ώστε να εγγραφούν στις τάξεις του. Επιπλέον ο κ. Ιωαννίδης συνεχίζει να εργάζεται αδιάκοπα για τη διάδοση των σκοπών μας στον Ελληνισμό της Αμερικής».

Ο Θεόφιλος (Λάκης) Ιωαννίδης είναι βέβαια εκείνος που διακρίθηκε ως αρχι-Εκοφίτης τη δεκαετία του ’60 και στη συνέχεια υμνητής της χούντας. Μάλιστα ακόμα και όταν κατά τη Μεταπολίτευση επιχείρησε να θολώσει τα ίχνη της δράσης του, αυτοπροβαλλόμενος ως ένθερμος υποστηρικτής του Καραμανλή, ο ιδρυτής της Ν.Δ. απέφυγε συστηματικά να τον δεχτεί στις τάξεις του κόμματος. Αυτός είναι που εκφράζει σήμερα το «Ταμείον».

efsyn

Οι 10.000+ και ένα μήνυμα κτηνωδίας

του Παναγιώτη Α. Τζανετή

Τα κρούσματα συνεχίζουν να πέφτουν, κατά 5-10% κάθε εβδομάδα. Ήδη αυτό έχει εκφραστεί στις εισαγωγές και στις νέες διασωληνώσεις κι από αυτή την εβδομάδα αναμένεται ότι θα έχουμε μείωση και στους θανάτους. Αυτά ωστόσο δεν συνιστούν λόγο πρώιμης χαλάρωσης. 

Μόνον αν δεν έχουμε πάλι παιδαριώδη σφάλματα και κυβερνητικές παλινωδίες, θα δούμε σύντομα το τέλος της περιπέτειας.  Με την προϋπόθεση ότι το καλοκαίρι θα υπάρξουν επιτέλους επαρκή εμβόλια κι η κατάσταση στα νοσοκομεία θα αποκατασταθεί, κάπου μέσα στον Ιούνιο.

Έτσι θα απαλλαγούμε και από τα τηλεοπτικά «ωσαννά» για την κυβέρνηση και το τηλεοπτικό νανούρισμα, τι λέτε κυρία τάδε για τα υπέροχα σελφ τέστς, τι λέτε κυρία δείνα για τα θαυμάσια εμβολιαστικά κέντρα που στερούνται εμβολίων; Μην πείτε όμως τίποτε για όσους κλέψανε στην σειρά κι αφήσανε άλλους να πεθάνουν περιμένοντας! (omerta) Θα επανέλθει τότε και το παραδοσιακό menu των πρωινάδικων, με τις γενναιόδωρες ευεργεσίες του Μωυσέως. Κι όσον αφορά στις κυρίες, δεν χανόμαστε. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη, στα ψηφοδέλτια.

Υποκριτική προστασία

Η χώρα προβληματίζεται σοβαρά για την χορηγηθείσα αμνηστία προς «λοιμωξιολόγους», αν δόθηκε δικαίως ή όχι Έτσι, περνάει ντούκου το κυβερνητικό αφήγημα ότι η κυβέρνηση έκανε ότι της έλεγαν οι επιστήμονες. Κι επειδή σαν άνθρωποι αυτοί κάνανε και λάθη, τώρα χρειάζονται προστασία και τους την παρέχουμε…

Ουδέν ψευδέστερον! Πρόκειται για μια επιτροπή δοτών, ελεγχόμενης πλειοψηφίας, που χρησιμοποιήθηκε κατά σύστημα ως ασπίδα για ειλημμένες κυβερνητικές αποφάσεις. Κι όσοι εξ αυτών δεν αντέχουν μια τέτοια μεταχείριση έμμεσης ενοχοποίησης, δια της αχρείαστης ασυλίας, δεν έχουν παρά να παραιτηθούν. Ιδίως ο Πρόεδρος των γιατρών που αποποιήθηκε αυτή την ασυλία, δια της παραίτησης την αποποιείται μια κι έξω. Ιδού η Ρόδος , ιδού και το πήδημα!

Πράγματι καμία αμνηστία ή ασυλία δεν χρειαζόταν για τους γνωματεύοντες, ως μη έχοντες αστική ευθύνη. Εξ άλλου δόλο, για παράβαση καθήκοντος, μόνο ο κ Γεωργιάδης τους χρέωσε (υπέρ δερματολόγων και κατά ινστιτούτων) Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές τους (θεία μετάληψη, αριθμός μαθητών ανά τάξη κά) κανείς δεν τους μήνυσε ούτε και θα είχε έννοια. Μηνύσεις και αγωγές είναι για τους μάχιμους!

Ως μη μάρτυρες έπρεπε να διασφαλιστούν και στην επιδίωξη της αυτή η κυβέρνηση φάνηκε πάλι αδίστακτη:

• Υπονόμευσε την όποια εμπιστοσύνη είχε απομείνει, δηλώνοντας κυνικά ότι έχει πράγματα  να κρύψει και δεν ορρωδεί προ ουδενός για να το κάνει. Συμπαρέσυρε έτσι στην καχυποψία και στην δυσπιστία και όσα συμβολίζουν αυτοί οι άνθρωποι, δηλαδή την επιστήμη.
• Μετά την άρνηση δημοσιοποίησης των πρακτικών της Επιτροπής με αυτή της την πρόβλεψη περί μη κατάθεσης, ουσιαστικά αρνείται την πρόσβαση ακόμη και στην δικαιοσύνη (για λόγους προστασίας των αληθινά υπεύθυνων, δηλαδή των πολιτικών) Τόση ευρωπαϊκή διαφάνεια και τόση διάκριση εξουσιών!
• Αδιαφόρησε για την οργή των υγειονομικών που παραμένουν ακάλυπτοι ακόμη και αστικά ή από πλευράς νομικής υποστήριξης. Προκειμένου να ικανοποιήσει την συναλλαγή με λίγους, πρόσβαλε για πολλοστή φορά τους πολλούς Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι οι διώξεις συνδικαλιστών αφθονούν αλλά και ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις έχουν επίσης μηνύσει την πολιτική ηγεσία. Αλλά εκεί ουδεμία αμνηστία, ασυλία η ακαταδίωκτο διαφαίνεται!

Πολιτικές επιλογές, χρήζουσες αληθινής ασυλίας

Στην υπόθεση της πανδημίας γελοιοποιήθηκαν κυβερνήσεις και συστήματα πολύ σοβαρότερα από τα δικά μας, κυρίως γιατί πανδημίες και μονεταρισμός δεν τα πηγαίνουν καθόλου καλά. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση πρόσθεσε ορισμένες ελληνικές πρωτοτυπίες, τις οποίες ίσως θα πρέπει να σπεύσει να πατεντάρει:

• Η υπεράσπιση της κερδοσκοπίας του ιδιωτικού τομέα και των στρατιωτικών νοσοκομείων έγινε για ευνόητους λόγους και επέμεινε σε αυτό ακόμη κι όταν η κατάρρευση των δημόσιων νοσοκομείων οδήγησε σε εξοβελισμό των άλλων αιτίων νοσηρότητας και σε πλήθος «παράπλευρων απωλειών». Προσχηματικά επιστράτευσε μικρό αριθμό ιδιωτών ιατρών του ΕΟΠΠΥ, για τα μάτια του κόσμου.
• Όσα δευτερεύοντα νοσοκομεία του ιδιωτικού τομέα και των στρατιωτικών ενεπλάκησαν, αντί να υποδεχθούν περιστατικά covid, δέχθηκαν άλλα πιο πολύπλοκα περιστατικά εκ της λοιπής νοσηρότητας. Αποτέλεσμα υπήρξε η πλήρης κοβιντοποίηση επτά νοσοκομείων του ΕΣΥ στην Αττική και η έμμεση κοβιντοποίηση των νοσοκομείων ναυαρχίδων που εξυπηρετούσαν τους βαρέως πάσχοντες. Παράδοξη αντιστροφή
• Η ανάθεση της κρίσης δημόσιας Υγείας στην Πολιτική Προστασία οδήγησε στην «πειθάρχηση» ως υποκατάστατο της επιδημιολογικής επιτήρηση. Άφησε έτσι άοπλη την χώρα και ανήγαγε τους περιορισμούς από έσχατο μέσο σε μοναδικό μέσο, και μάλιστα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η αυθαίρετη εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη του PCR οδήγησε σε ελάχιστο αριθμό τεστ, υπό συνθήκες κερδοσκοπίας, και διευκόλυνε την διασπορά. Προσφάτως, ανασύρθηκαν ως υποκατάστατο τα self tests.
• Κάθε φορά που η γεωγραφική θέση της χώρας ή τα μετεωρολογικά δεδομένα δημιουργούσαν κάποιο πλεονέκτημα, η κυβέρνηση έσπευδε να το κατασπαταλήσει στο πολιτικό χρηματιστήριο οδηγώντας σε νίλες. Έτσι η θερινή αμεριμνησία του ηλιοβασιλέματος στην Σαντορίνη οδήγησε στο Β κύμα Το αντίστοιχο «γλυκοχάραμα των εμβολίων» στις αρχές του έτους, με σειρά κυβερνητικών παλινωδιών οδήγησε στο Γ κύμα Αποτέλεσμα να επέλθει ήδη ο διπλασιασμός των νεκρών στις «καθυστερήσεις», ενώ δηλαδή το εμβόλιο είχε  παρασκευαστεί.
• Η μαύρη περίοδος αντιμετωπίστηκε όχι μόνον ως ευκαιρία πλουτισμού αλλά και ως βολική περίοδος «μεταρρυθμίσεων ευκαιρίας», υπό συνθήκες δηλαδή πανδημικής σιωπής και νύκτας, προκαλώντας έτσι μαζικές αντιδράσεις.

Αυτά όλα τα κατορθώματα, ούτε από καμία Επιτροπή εγκρίθηκαν ούτε θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιτυχία από ένα λογικό παρατηρητή. Ωστόσο είτε 10 είτε 13 χιλιάδες νεκροί, δεν παύουν να είναι λίγοι Περίπου ένας στους χίλιους, μόνον! Για τους υπόλοιπους όλος αυτός ο θάνατος, σε δεύτερο πρόσωπο, τι ήταν άραγε; Ήταν μια αφόρητη κλεισούρα ή ήταν ανθρώπινη τραγωδία; Ακόμη κι αν προσθέσουμε άλλους τόσους και περισσότερους θανάτους εκ των «άλλων» νόσων, το κυνικό μήνυμα λέει ότι για όποιον γλύτωσε, όπου να είναι φτάνει η ώρα για θερινό ξεφάντωμα και τουρισμό. Πρόκειται για μήνυμα κτηνωδίας.

ΤVXS

Η 10ωρη εργασία… απελευθερώνει

του Άρι Καζάκου*

Ο υπουργός Εργασίας δεν είναι αδαής∙ υποστηρίζω όμως ότι είναι (συν)ένοχος, συνένοχος μιας ανομίας που δεν θα αντέξει στον δικαστικό έλεγχο, συνένοχος γιατί και στο σχέδιο αυτό είναι ευδιάκριτο το αποτύπωμα του ΣΕΒ, στον οποίο έχει παραχωρηθεί από την κυβέρνηση άτυπη νομοθετική πρωτοβουλία στα εργασιακά.

Ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης σε συνέντευξή του στα «Νέα» (12.4.2021) δήλωσε για τη 10ωρη εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή και με αντάλλαγμα μειωμένο ωράριο ή πρόσθετες ημέρες ανάπαυσης ή άδειας ότι έτσι ο εργαζόμενος θα μπορεί με πληρωμένη άδεια να… μαζεύει τις ελιές του τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο: «Εκείνο το οποίο εμείς αλλάζουμε είναι ότι, πέρα από τις συμφωνίες που προβλέπονται με το μέχρι τώρα ισχύον δίκαιο μεταξύ των συνδικάτων και των εργοδοτών, αυτό μπορεί να γίνεται και μετά από αίτημα του εργαζομένου…».

Ετσι, ο υπουργός προσπερνά με άνεση βιρτουόζου τη θεμελιώδη διαφορά του σήμερα ισχύοντος δικαίου από το σχέδιό του ως, περίπου, αμελητέα: Στη θέση της συλλογικής συμφωνίας, με την οποία σήμερα μπορεί να συμφωνηθεί διευθέτηση του χρόνου εργασίας από τον εργοδότη και τη συνδικαλιστική οργάνωση, ο υπουργός θέλει να βάλει την ατομική σύμβαση εργασίας. Το «αίτημα του εργαζομένου» δεν παραπέμπει σε τίποτε διαφορετικό από την ατομική σύμβαση εργασίας. Ούτε βέβαια θα μπορούσε ποτέ ο εργαζόμενος να αρνηθεί την πρόταση (εντολή) του εργοδότη του να συμφωνήσει διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Από τη θέσπιση του νόμου για τη διευθέτηση το 1990 μέχρι σήμερα οι διατάξεις του παρέμειναν ανενεργές, γιατί καμιά συνδικαλιστική οργάνωση δεν θέλησε να συνδέσει το όνομά της με μια τέτοια ρύθμιση. Οπως αναφέρθηκε ήδη, η εφαρμογή του συστήματος αυτού επιτρέπεται μόνο μετά από επιχειρησιακή συλλογική συμφωνία μεταξύ του εργοδότη και των εκπροσώπων των εργαζομένων. Αφήνω για την ώρα κατά μέρος το ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας ακόμη και με συλλογική συμφωνία (άρθρο 42 ν. 3986/2011) παραβιάζει τις δύο βασικές αρχές του δικαίου του χρόνου εργασίας:

α) την απαγόρευση συμψηφισμού λιγότερων ωρών εργασίας της μιας μέρας/εβδομάδας/μήνα με περισσότερες ώρες εργασίας μιας άλλης μέρας/εβδομάδας/μήνα και

β) την καταβολή πρόσθετης αμοιβής και μάλιστα προσαυξημένης για την υπέρβαση του νόμιμου ωραρίου.

Το αφήνω κατά μέρος, γιατί ο κ. Χατζηδάκης αποδεικνύει ότι για το «σπάσιμο» του 8ώρου υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο από τη διευθέτηση με συλλογική συμφωνία, η διευθέτηση με ατομική σύμβαση εργασίας.

Ο υπουργός Εργασίας δεν είναι αδαής∙ υποστηρίζω όμως ότι είναι (συν)ένοχος, συνένοχος μιας ανομίας που δεν θα αντέξει στον δικαστικό έλεγχο, συνένοχος γιατί και στο σχέδιο αυτό είναι ευδιάκριτο το αποτύπωμα του ΣΕΒ, στον οποίο έχει παραχωρηθεί από την κυβέρνηση άτυπη νομοθετική πρωτοβουλία στα εργασιακά. Ενας υπουργός Εργασίας, ακόμη και ο πιο μπρουτάλ νεοφιλελεύθερος, (οφείλει να) γνωρίζει ex officio τα θεμελιώδη του Εργατικού Δικαίου.

Αυτός ο κλάδος δικαίου χτίστηκε με αφετηρία την απώθηση ή και την εξαφάνιση κάποτε της ατομικής σύμβασης εργασίας από τον νόμο (π.χ. στις αρχές του 19ου αιώνα στην Αγγλία και αλλού) και αργότερα και από τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Στοιχειώδες ακόμη και για νεοφιλελεύθερους υπουργούς Εργασίας: «Ο εργαζόμενος είναι ελεύθερος να διαθέτει την εργασιακή του δύναμη αλλά δεν είναι εξίσου ελεύθερος να μην τη διαθέτει». Δεν είναι χωρίς σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτή την εμπεδωμένη στις κοινωνίες συνείδηση συμμερίζεται και η ΟλΣτΕ 2307/2014.

Το δικαστήριο (Σκέψη 32) αποδοκίμασε ρητά την ατομική σύμβαση εργασίας ως εργαλείο ρύθμισης των όρων εργασίας (μισθολογικών και μη) λόγω της δομικής ανισότητας εργοδότη - εργαζομένου. Τώρα η ατομική σύμβαση εργασίας παλινορθώνεται από την κυβέρνηση μετά τις περιπέτειες των συλλογικών συμβάσεων, της διαιτησίας και του 8ώρου τα τελευταία χρόνια∙ παλινορθώνεται ενώ οι πληγές, οικονομικές και κοινωνικές, που προκάλεσε η επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και η κορύφωσή της με τις φονικές πολιτικές των μνημονίων που επιδεινώθηκαν από τη διαχείριση της πανδημίας είναι χαίνουσες. Σ’ αυτό το πλαίσιο λοιπόν ο κ. Χατζηδάκης μάς λέει ότι η 10ωρη εργασία με απλήρωτο το δίωρο της υπέρβασης και με τα λοιπά μέτρα για τον χρόνο εργασίας απελευθερώνει τον εργαζόμενο.

Τη χώρα σκεπάζει η αποφορά της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, των απευθείας αναθέσεων, των trash-TV δεσμών και των εξαρτήσεων της κυβερνητικής εξουσίας από τους ολιγάρχες των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων, η αποφορά της παροχής ασυλίας για την υποτροπιάζουσα απιστία διοικητικών στελεχών, του ανοχύρωτου ΕΣΥ και της αποδοχής του ενδεχομένου να χάσει τη ζωή του απροσδιόριστος αριθμός ασθενών από κορονοϊό.

Μέσα σ’ αυτήν την όζουσα συνθήκη του καιρού μας το σχέδιο «Ελλάδα 2.0», ειδικά σε ό,τι αφορά την εργασία, όπως και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη/Βρούτση κάνουν ένα τεράστιο άλμα προς τα πίσω. Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου αναδύεται η ανάγκη αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού μέσω της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και της προστασίας της εργασίας και μιας «νέας κοινωνικής συμφωνίας», αιτήματα που βρίσκουν ανταπόκριση στις περισσότερες χώρες (βλ. σχετικά σειρά άρθρων Τραυλού - Τζανετάτου, Η «μεγάλη επανεκκίνηση»: Ο καπιταλισμός σε κρίσιμο σταυροδρόμι, Δρόμος της Αριστεράς, 3.4., 10.4. και 17.4.2021, όπου και κριτική ανάλυση του βιβλίου των Schwab - Malleret, Covid-19: The Great Reset, 2020).

Τώρα, με την ατομική σύμβαση εργασίας του κ. Χατζηδάκη επιστρατεύεται η «ελευθερία των (ατομικών) συμβάσεων», προκειμένου να καμφθεί η επίμονη άρνηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων να συμφωνήσουν διευθέτηση του χρόνου εργασίας και να «σπάσουν» το 8ωρο όλα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν υπάρχει το δίλημμα «πρόοδος ή καθήλωση», όπως διατείνεται η κυβέρνηση, αλλά μια προφανής καταβύθιση στις απαρχές του 19ου αιώνα, στο βασίλειο της βίας της ατομικής σύμβασης εργασίας.

Την ατομική σύμβαση εργασίας «δείχνει» το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης∙ ο νόμος 4635/2019 που εισάγει πλήθος εξαιρέσεων από συλλογικές συμβάσεις και ακρωτηριάζει το συνταγματικό δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, οι νόμοι για τη ΔΕΗ και τα ΕΛΤΑ, που εξαιρούν τους νεοπροσλαμβανόμενους από τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις και τους κανονισμούς εργασίας. Γιατί η ατομική σύμβαση εργασίας εγγυάται, εκτός των άλλων, και την ακώλυτη συνέχιση της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης διά της μείωσης των μισθών∙ των μισθών που έχουν ήδη κατακρημνιστεί το τελευταίο διάστημα κατά 30% σε μέσους όρους, σε μια οικονομία που όπως οι περισσότερες είναι, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες, wage driven και όχι profit driven.

*Ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

efsyn

Δεν είχε γεννηθεί το 1963, αλλά εκείνος το επαναφέρει στη ζωή μας...

Κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά με ένα κράτος όπου ένας πολίτης αισθάνεται υποχρεωμένος να αξιοποιήσει την κοινωνική του παρεμβατικότητα προκειμένου να προστατεύσει το ύψιστο των αγαθών, τη ζωή του. 

Είναι ανατριχιαστική, εξάλλου, η ευκολία με την οποία ορισμένοι καταφεύγουν σε συμβόλαια θανάτου, σαν να παραγγέλνουν πίτσα, ιδίως όταν αυτά τα πρόσωπα έχουν αποδειχθεί ομογάλακτοι της εξουσίας. Και φυσικά αναρωτιέται ο μέσος πολίτης, αν ο Κώστας Βαξεβάνης αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει τις απειλές που δέχεται για να προστατευτεί, πόσο ασφαλής μπορεί πραγματικά να αισθάνεται ο ίδιος με μια κυβέρνηση που του τάζει το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια ως επικοινωνιακή εξαπάτηση κι όχι ως ουσία;...

Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν για την πολιτική ηγεσία και για καθαρώς μικροκομματικούς λόγους στις προτεραιότητές της δεν βρίσκεται η αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά οι καταλήψεις και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Γι' αυτό και μοιάζει τόσο αμήχανη όταν εξαναγκάζεται να προστατεύσει τη ζωή τού Κώστα Βαξεβάνη, αφού κατανοεί ότι ιδίως μετά από τη δολοφονία τού Γιώργου Καραϊβάζ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί όρθια αν πάθαινε κάτι ο εμβληματικότερος αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος... 

Αναλογιστείτε πόσες φορές έχει στοχοποιήσει τον εκδότη τού Documento ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να αντιληφθείτε τι θα σήμαινε για τη μακροημέρευση της κυβέρνησής του τυχόν δολοφονία Βαξεβάνη. Ενδεχομένως να υποχρεωνόταν να αναφωνήσει κι εκείνος "μα, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο" και να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για Παρίσι, όπως ο Κων. Καραμανλής μετά από τη δολοφονία Λαμπράκη. Κι ας υποστήριζε ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πως το 1963 δεν είχε γεννηθεί καν κι άρα δεν άξιζε να το επαναφέρουμε στη δημόσια συζήτηση...

Θα ήταν αστείος αν δεν ήταν τραγικός ο τρόπος με τον οποίο η δεξιά επαναλαμβάνει τον κακό της εαυτό. Πρώτα δημιουργεί ή υποθάλπει το παρακράτος κι όταν αυτό αποκτά τη δική του αυτόνομη δυναμική χάρη στη δική της ώθηση ή ανοχή, τότε, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, πλένει τα χέρια της κι απεκδύεται της ευθύνης της. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, με τη χώρα να κυβερνάται από έναν πρωθυπουργό τού οποίου οι παρέες δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές, για να το θέσω κομψώς...   

ΤΡΥΠΙΟ ΕΥΡΩ

Κυριάκος ο Ακαταδίωκτος

Οι επιστήμονες χρειάζονται γνώση, ευθύνη και ήθος. Δεν έχουν ανάγκη το ακαταδίωκτο. Ακαταδίωκτο επιζητούν οι εγκληματίες. 

του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι όμως ακριβώς αυτό που φαίνεται. Για να φτάνει στο σημείο μια κυβέρνηση να θεσμοθετεί την ατιμωρησία για επιστήμονες, οι οποίοι θεωρητικά δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να προάγουν την επιστήμη, παραδέχεται ότι οι επιστήμονες έκαναν άλλα πράγματα. Ή ότι η ίδια η κυβέρνηση τα έκανε και απλώς οι επιστήμονες απαρνήθηκαν την επιστήμη για να μετατραπούν σε πολιτικούς βραχίονες του Μητσοτάκη.

Είναι αυτό που φαίνεται μήνες τώρα. Η επιτροπή των επιστημόνων για την αντιμετώπιση της πανδημίας αποτέλεσε το άλλοθι για αλλοπρόσαλλα, αναποτελεσματικά και εγκληματικά μέτρα. Στην πραγματικότητα οι αποφάσεις προέρχονταν από την πολιτική ηγεσία και αποκτούσαν το λούστρο της επιστήμης μέσα από ένα άθλιο σύστημα συναλλαγής και συνενοχικής αλληλοκατανόησης. Αυτός είναι ο λόγος που μήνες τώρα τα πρακτικά της επιτροπής, η οποία θεωρητικά εργάζεται για το δημόσιο συμφέρον στη βάση της επιστήμης, παραμένουν κλειδωμένα ως μυστικά του κράτους. Τι κρύβουν και γιατί το κρύβουν; Κρύβει και αποσιωπά ένας επιστήμονας την επιστημονική του άποψη, την οποία πρέπει να λέει φωναχτά και θαρραλέα; Τι είδους δεοντολογικές αρχές είναι αυτές που μετατρέπουν την επιστημονική άποψη σε κλεφτοπόλεμο με την πολιτική και την πολιτική απάτη;

Στην πραγματικότητα η παροχή ακαταδίωκτου στα μέλη των επιστημονικών επιτροπών και στους παρατρεχάμενους είναι παροχή ασυλίας στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης με το ακαταδίωκτο διασφαλίζει ποινικά όλους εκείνους που θα μπορούσαν να πιεστούν νομικά και να αποκαλύψουν ποιος τους ανάγκασε να πάρουν εγκληματικές αποφάσεις. Προστατεύει την αφεντιά του από όσα μπορούν να αποκαλυφθούν στην περίπτωση που υπάρξει έρευνα για το τι συνέβη την περίοδο της πανδημίας. Ο καθαρός ουρανός δεν φοβάται αστραπές και πολύ περισσότερο ο καθαρός πρωθυπουργός.

Το επιχείρημα ότι παρέχεται ακαταδίωκτο στην επιτροπή προκειμένου να προστατευτούν τα μέλη της από άδικες νομικές επιθέσεις «ψεκασμένων» είναι τόσο γελοίο όσο και οι αποφάσεις που κατά καιρούς πάρθηκαν ως προστατευτικές απέναντι στην πανδημία. Οι πρώτοι που αντιμετωπίζουν την πιθανότητα να κυνηγηθούν αδίκως είναι οι γιατροί, οι οποίοι είναι εύκολο να κατηγορηθούν από πικραμένους συγγενείς νεκρών από τον κορονοϊό. Δεν παρέχει όμως ασυλία στην πρώτη γραμμή των γιατρών. Αντιθέτως, γιατροί διώκονται γιατί τόλμησαν να πουν την αλήθεια για το τι συμβαίνει στο ΕΣΥ.

Κάθε πολίτης μπορεί να μηνυθεί άδικα. Το ενδεχόμενο όμως της άδικης μήνυσης δεν ακυρώνει την προβλεπόμενη νομική διαδικασία επί της οποίας κριτής είναι ο εισαγγελέας, ο οποίος έχει την ευθύνη για να την προχωρήσει ή να τη σταματήσει.

Η «πρόληψη» της ατιμωρησίας είναι η μοναδική σχετική με την αντιμετώπιση του κορονοϊού στην οποία εμφανίζεται πρόθυμος ο πρωθυπουργός. Καμιά άλλη πρόληψη δεν υπήρξε. Ούτε θωράκισης του συστήματος υγείας ούτε προσλήψεων γιατρών ούτε δημιουργίας ΜΕΘ.

Η κυβέρνηση αντί να δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά της επιτροπής, τα οποία αποτελούν δημόσια έγγραφα που αφορούν το δημόσιο συμφέρον, για να αποδείξει ότι στις αποφάσεις της ήταν συμβατή με τις επιστημονικές απόψεις, αποδέχτηκε έμμεσα την ενοχή της, την οποία σβήνει με μια τροπολογία.

Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μένει μόνο στην πρόβλεψη ότι δεν τιμωρούνται αυτοί για τους οποίους μπορεί να προκύψει ενοχή, αλλά απαγορεύει στη Δικαιοσύνη να επικαλεστεί τη μαρτυρία τους. Δηλαδή τους απαγορεύει να κάνουν αυτό που προβλέπει η Δικαιοσύνη, να αποκαλύψουν την αλήθεια. Αν αύριο δηλαδή προκύψει καραμπινάτη ποινική ευθύνη για κάποιον υπουργό ο οποίος έπαιρνε τηλέφωνο και υπαγόρευε αποφάσεις, κανένα μέλος της επιτροπής δεν μπορεί να καταθέσει και να επιβεβαιώσει την ενοχή.

Κάθε εισαγγελική έρευνα που έχει ξεκινήσει για να διερευνηθούν ευθύνες που αφορούν αποφάσεις κρατικών στελεχών ή μελών των επιτροπών στη Θεσσαλονίκη πάει στον κάλαθο των αχρήστων.

Ο τρόπος που ο Μητσοτάκης προστατεύει εαυτόν και ημετέρους από τις ευθύνες, μετατρέποντας τον εαυτό του σε Κυριάκο τον Ακαταδίωκτο, αποτελεί μια (ακόμη) προκλητική επίδειξη καθεστωτικής νοοτροπίας. Ο πρωθυπουργός της χώρας καταστρατηγεί το σύνταγμα, καταλύοντας κάθε έννοια ισότητας. Ξεχάστε τα «όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο». Απέναντι στον νόμο δεν θα βρεθούν ποτέ όσοι ενδεχομένως φταίνε. Η κυβέρνηση παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη και ακυρώνει τη δικαστική και εισαγγελική κρίση που υπάρχει σε μια έρευνα εύρεσης της αλήθειας με το επιχείρημα των άδικων διώξεων. Μα αυτό ακριβώς κάνουν οι εισαγγελείς, διαχωρίζουν τις βάσιμες από τις αβάσιμες καταγγελίες και ενεργοποιούν τα όργανα της Δικαιοσύνης. Ο Μητσοτάκης είναι σαφής. Κανένας Ελληνας δεν μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του για προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Κανένας εισαγγελέας ή δικαστής δεν έχει δικαίωμα να κάνει το καθήκον του και να ελέγξει την εκτελεστική εξουσία.

Οταν η εφαρμογή των νόμων οδηγεί κάποιον στο να λογοδοτήσει, τότε παρεμβαίνει η κυβέρνηση και νομοθετεί υπέρ της κάλυψης της παρανομίας. Ο,τι είναι παράνομο απλώς βγαίνει από το κάδρο και τα στοιχεία εξαφανίζονται όπως τα πτώματα στη δράση της μαφίας.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που η μόλις δύο ετών κυβέρνηση της ΝΔ παράγει ατιμωρησία με την παρανομική θεσμοθέτηση της ατιμωρησίας. Με νόμο της ΝΔ τα στελέχη του ΤΧΣ απέκτησαν το ακαταδίωκτο για τις αποφάσεις του που αφορούν το δημόσιο χρήμα και όχι το ταμείο του σπιτιού τους. Μετά τη θεσμοθέτηση της ασυλίας, με προκλητικές αποφάσεις το ΔΣ του ΤΧΣ μεθόδευσε το χάρισμα της Τράπεζας Πειραιώς σε ιδιώτες μετόχους. Μεγάλος ευνοημένος ο Πόλσεν, που αποκτά κοντά στο 19%. Πρόκειται για το πρώην αφεντικό του συμβούλου του πρωθυπουργού Αλέξη Πατέλη, ο οποίος έπαιξε προφανώς ρόλο στην τύχη της Πειραιώς.

Ακαταδίωκτο όμως παραχώρησε ο Μητσοτάκης και στα στελέχη των τραπεζών που ευθύνονται για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μέσω θαλασσοδανείων. Μαζί τους αμνηστεύονται και όσοι τα έφαγαν, αφού αν δεν διώκεται ο φυσικός αυτουργός (τραπεζίτης), δεν μπορεί να διωχθεί ο ηθικός (δανειολήπτης).

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με λιγότερη αυτοπεποίθηση τώρα απ’ ό,τι πριν από έναν χρόνο αλλά με τον ίδιο κυνισμό δημιουργεί «το καθεστώς». Καταπατά συνταγματικά δικαιώματα, γράφει στα παπούτσια του τένις τη Δικαιοσύνη και οικοδομεί έναν στρατό ατιμώρητων συνενόχων. Το ακαταδίωκτο είναι πάντα εργαλείο διαφθοράς. Ο Μητσοτάκης το κάνει στοιχείο διακυβέρνησης.

ΥΓ.: Το ακαταδίωκτο των επιτροπών που θεσμοθετεί ο Μητσοτάκης δεν αποκαλύπτει μόνο το καθεστώς αλλά και ένα άλλο καθεστώς εντός ΣΥΡΙΖΑ. Αυτών που επέμεναν να γίνονται ουρά της επιτροπής όταν η επιτροπή γινόταν ουρά του Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση οφείλουν να καταφύγουν σε κάθε νομικό μέτρο για να χαρακτηριστεί η νομική ρύθμιση αντισυνταγματική.

Documento

Βαξεβάνης - Φουρθιώτης και στο βάθος Πορτοσάλτε

Η καταγγελία του εκδότη του Documento Κώστα Βαξεβάνη για συμβόλαιο θανάτου εναντίον του από τον Μένιο Φουρθιώτη προκάλεσε δικαιολογημένο θόρυβο όχι μόνο γιατί είναι πρόσφατη η δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, αλλά και επειδή ο αμφιλεγόμενος τηλεπαρουσιαστής έχει βρεθεί το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο αποκαλύψεων για παραβατική συμπεριφορά.

Υπό κανονικές συνθήκες η κραυγή ενός δημοσιογράφου ότι απειλείται η ζωή του θα αποτελούσε είδηση ανεξάρτητα από την κομματική του προτίμηση. Πόσο μάλλον όταν ο ηθικός αυτουργός τον οποίο κατονόμαζε ήταν τόσο γνωστό και τόσο σκοτεινό πρόσωπο.

Αλλά οι συνθήκες δεν είναι κανονικές. Και αυτό επιβεβαιώνεται από τη σιωπή του αντιΣΥΡΙΖΑ συστήματος που προσπερνά με αδιαφορία, αν όχι με ενόχληση, τη διεξαγωγή έρευνας για τις καταγγελίες Βαξεβάνη.

Οταν ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ Αρης Πορτοσάλτε διαμαρτύρεται -και σωστά- για τα τρικάκια και τις μπογιές του Ρουβίκωνα στην πολυκατοικία του, η κυβέρνηση σηκώνεται στο πόδι.

Τι είχε πάει επί τόπου ο Στέλιος Πέτσας για να φωτογραφηθεί μπροστά στα συνθήματα, τι αναρτήσεις γίνονται από τον Αδωνι Γεωργιάδη, τι υπουργοί και βουλευτές φωνάζουν ότι δεν θα περάσει ο φασισμός... Χαμός.

Η περίπτωση Βαξεβάνη αντιμετωπίζεται εντελώς διαφορετικά. Είναι ένας δημοσιογράφος μισητός για το Μέγαρο Μαξίμου, ο ίδιος ο πρωθυπουργός τον έχει καθυβρίσει δημόσια κάμποσες φορές, ενώ η εφημερίδα του εξαιρέθηκε προκλητικά από τη λίστα Πέτσα, ακριβώς για να καταδειχθεί ότι η ΝΔ βρίσκεται μαζί του σε "πόλεμο".

Αυτό επηρεάζει καταλυτικά τη στάση όλου του αντιΣΥΡΙΖΑ μπλοκ απέναντι στον κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Τον απεχθάνονται και δεν συγκινούνται ούτε όταν δεν είναι στην επίθεση αλλά σε άμυνα. Τον μισούν και δεν του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να φοβάται και να ζητά προστασία. Γι αυτούς είναι μόνο εχθρός, όργανο των αντιπάλων, δύναμη του κακού και δεν βλέπουν πάνω του ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

Και εδώ φτάνουμε στο πιο επικίνδυνο σημείο της πόλωσης. Οι αρχές υποχωρούν μπροστά στον φανατισμό. Δεν υπάρχει ηθικός κώδικας και δεοντολογία, μόνο στρατόπεδα, σκληροί διαχωρισμοί, άσπρο και μαύρο. Η ελευθερία του τύπου είναι αδιαπραγμάτευτη εκτός αν πρόκειται για απεχθή εκδότη ή δημοσιογράφο. Το δικαίωμα στη ζωή είναι απόλυτο αλλά η αξία της ζωής σχετική όταν η απόσταση ανάμεσα σ "εμάς" και στους "άλλους" είναι τόσο μεγάλη.

►Στηρίζουμε τη δημοσιογραφική ανεξαρτησία αλλά όχι το Documento.

►Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της έκφρασης αρκεί να μην πρόκειται για "Ζαίους".

►Είναι θύμα βίας και απειλής ο Πορτοσάλτε αλλά όχι και ο Βαξεβάνης.

Για το κλίμα διχασμού και την τοξικότητα οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτές. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να σκεπάσουν τη διαρκή ευθύνη του συστήματος Μητσοτάκη για το διασυρμό και τη στοχοποίηση των αντιπάλων τους. Προστάτευαν και συνομιλούσαν με τον Φουρθιώτη, συκοφαντούσαν και απαξίωναν τον Βαξεβάνη.

Αυτά δεν αλλάζουν, δεν ξεχνιούνται και έχουν σημασία. 

TVXS

Φταίνε και αυτοί, φταίμε και εμείς, φταίει και ο Χατζηπετρής

του Τάσου Παππά

Η έκθεση των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα» προφανώς ενόχλησε την ελληνική κυβέρνηση. Σίγουρα δεν άρεσε και στα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Γι’ αυτό και την έφαγε η μαρμάγκα, όπως έχει συμβεί με οποιαδήποτε πληροφορία, με οποιαδήποτε είδηση, με οποιαδήποτε έρευνα διεθνών οργανισμών που χαλάει την κυβερνητική σούπα. Τώρα είναι η έκθεση των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα», χθες ήταν οι εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την ελληνική κυβέρνηση στο προσφυγικό-μεταναστευτικό.

Η γραμμή είναι σαφής: Γράφουμε, λέμε, μεταδίδουμε, ό,τι ευνοεί την κυβέρνηση και απαξιώνουμε ό,τι τη βλάπτει, είτε αποσιωπώντας το, είτε χρεώνοντάς το στους πολιτικούς αντιπάλους της παράταξης και στους εχθρούς της πατρίδας, τους εθνομηδενιστές, όταν πρόκειται για τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Στην 70ή θέση της παγκόσμιας κατάταξης ως προς την ελευθερία του Τύπου υποχώρησε η Ελλάδα το 2021, σύμφωνα με τον σχετικό δείκτη που παρακολουθούν οι «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα». Η χώρα μας έχασε πέντε θέσεις σε σχέση με το 2020, ενώ σε καλύτερη θέση της λίστας βρίσκονται χώρες όπως η Μαδαγασκάρη, ο Νίγηρας, το Μαλάουι, το Μπουτάν και η Μογγολία!

Ενα μικρό απόσπασμα: «Η συντηρητική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη χορήγησε γενναιόδωρες φορολογικές εκπτώσεις στη διαφήμιση στα μέσα ενημέρωσης, αλλά επιδίωξε, άμεσα ή έμμεσα, να ελέγξει στενά τη ροή πληροφοριών ως τμήμα της προσπάθειάς της να αντιμετωπίσει και την πανδημία και την προσφυγική κρίση. (…) Τα ερευνητικά μέσα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που επικρίνουν την κυβέρνηση είτε παραλείφθηκαν είτε έλαβαν ένα δυσανάλογα μικρό μερίδιο της διαφήμισης που προέκυψε από την αμφιλεγόμενη εκστρατεία ενημέρωσης των 20 εκατομμυρίων ευρώ για τον ιό».

Ειδική αναφορά γίνεται στη δημόσια τηλεόραση, η οποία για ευνόητους λόγους είναι στον τομέα ευθύνης του πρωθυπουργού. Γιατί; Μα, για να υπάρξει απόλυτος έλεγχος και να υπηρετηθεί το δόγμα «η εικόνα αντί της αλήθειας». Αυτή είναι η δουλειά της δημόσιας τηλεόρασης, σύμφωνα με τους κυβερνώντες. Να λειτουργεί, δηλαδή, ως μηχανισμός προπαγάνδας. Βεβαίως στις μέρες μας δεν αρκεί να καθοδηγείς τα δημόσια μέσα ενημέρωσης. Υπάρχουν και τα ιδιωτικά που επηρεάζουν μεγαλύτερα ακροατήρια.

Αλλά και για αυτά έχουν ληφθεί μέτρα. Τόσο ευεργετικά για τους ιδιοκτήτες τους και τις ελίτ που τα διοικούν που έχουμε φτάσει στο σημείο τα ιδιωτικά μέσα σε αρκετές περιπτώσεις να πλειοδοτούν στους πλειστηριασμούς γλειψίματος. Το κόμμα που όταν ήταν στην κυβέρνηση έβαλε μαύρο στην ΕΡΤ, το κόμμα που υποσχόταν ότι θα μείωνε το τέλος που δίνουν οι πολίτες για τη δημόσια τηλεόραση, αλλά το ξέχασε όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, το κόμμα που κατηγορούσε τους προηγούμενους ότι είχαν μετατρέψει τη δημόσια τηλεόραση σε παραμάγαζο, το κόμμα που είχε δεσμευτεί ότι θα αλλάξει την κατάσταση, έκανε αυτό που αναμενόταν. Ενα πελώριο τίποτα. Ή, για να ακριβολογούμε, έκανε αυτό που ξέρει πολύ καλά. Πούλησε στους ιθαγενείς τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Και συνεχίζει απτόητο. Η διαπλοκή έχει χτυπήσει κόκκινο, τα δελτία ειδήσεων πολλών ιδιωτικών καναλιών μοιάζουν με ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, ο ενημερωτικός τομέας της δημόσιας τηλεόρασης ψέλνει Ωσαννά στον πρωθιερέα της κυβέρνησης. Θα έλεγε όμως κανείς πως βρίσκουν και κάνουν. Ολα τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταγγέλλουν το καθεστώς μονοφωνίας. Ολα διαμαρτύρονται. Ολα ζητούν να ανατραπεί η συγκεκριμένη κατάσταση που παραπέμπει σε μονοκομματικό μοντέλο. Αρνούνται όμως να πράξουν το αυτονόητο: να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν κοινή στάση. Βρίσκει και κάνει η κυβέρνηση και στο πεδίο της κοινωνίας. Είναι εξαιρετικά βολικό να χρεώνεις τις ευθύνες στις εξουσίες, βγάζοντας από το κάδρο τις ευθύνες που έχουμε ως πολίτες, επιστρατεύοντας το πολύ δημοφιλές και εξαγνιστικό επιχείρημα ότι «δεν φταίει ο λαός, αλλά αυτοί που τον εκμαυλίζουν». Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο σεμινάριο που έκανε στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών τον Απρίλιο του 1986 με θέμα «Ο Πολιτικός του Πλάτωνα» (εκδόσεις Υψιλον) δεν κολάκευσε τις σύγχρονες κοινωνίες: «Οσο για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ακολουθώντας το πλατωνικό λεξιλόγιο, θα τα κατέτασσα στο κεφάλαιο “παρουσίαση του ειδώλου”…

Εγραφα ότι πουλάνε στον λαό έναν πρόεδρο της Δημοκρατίας όπως πουλάνε μια οδοντόπαστα… Πρόκειται πράγματι για χειραγώγηση των μαζών και τίποτα άλλο… Παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρώ τη σύγχρονη κοινωνία ως κοινωνία αθώα, η οποία βιάζεται από τα μέσα ενημέρωσης. Βιάζεται, επειδή θέλει να βιαστεί… Υπάρχει χειραγώγηση, επειδή υπάρχει “χειραγωγησιμότητα”» (σελ. 310-311). Προκλητικό; Αιρετικό; Μήπως όμως και εύστοχο;

ΥΓ.: Οφείλουμε πάντως να παραδεχτούμε ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ακολούθησε διαφορετική πολιτική απέναντι στα δημόσια μέσα ενημέρωσης. Επίσης όλα τα κόμματα εξουσίας προσπάθησαν να αποκτήσουν πρόσβαση στα ιδιωτικά μέσα. Η Δεξιά με την τεχνογνωσία που διαθέτει και με τον αμοραλισμό που τη διακρίνει έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ. Οφείλουμε επίσης να παραδεχτούμε ότι η δημόσια τηλεόραση νικά κατά κράτος την ιδιωτική στις ταινίες, στις ελληνικές σειρές, στα ντοκιμαντέρ. Και σήμερα και χθες.

Ανάγωγα

Με τις τροπολογίες της βαθιάς νύχτας και με τα οικονομικά μέτρα που ανακοινώνει η κυβέρνηση αποδεικνύει ότι δεν είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, αλλά κυβέρνηση των πλουσίων και των κολλητών της.

EFSYN

Από επιτυχία σε επιτυχία η κυβέρνηση

Εκτός όμως από τον τουρισμό, είχαμε επιτυχία και με τα self tests

του Πέτρου Κατσάκου

Δεν πρόλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αναγγείλει το άνοιγμα του τουρισμού και ήρθαν οι Αμερικάνοι -που τελικά δεν είναι και τόσο φίλοι μας…- να μας το γκρεμίσουν το όνειρο με τα ηλιοβασιλέματα. Ήρθε λοιπόν το State Department και έβγαλε ταξιδιωτική οδηγία να μην ταξιδέψουν οι Αμερικανοί πολίτες σε 131 χώρες λόγω Covid, με τη χώρα μας να είναι στο επίπεδο 4, δηλαδή στις πιο επικίνδυνες. Κι αν η οδηγία έγινε γνωστή στους Αμερικανούς πολίτες, εδώ τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα φρόντισαν να ενημερώσουν ότι η ταξιδιωτική οδηγία αφορούσε την Ιταλία και κάποιες άλλες χώρες, χωρίς να πουν λέξη για την Ελλάδα.

Εκτός όμως από τον τουρισμό, είχαμε επιτυχία και με τα self tests. Ένα δωρεάν self test την εβδομάδα ήταν που θα έδινε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να πηγαίνουν με ασφάλεια τα παιδιά μας στο σχολείο και η υπόσχεση πήγε κιόλας περίπατο. Self tests υπόσχονταν και για τους εργαζόμενους στο λιανεμπόριο και στην εστίαση, λες και τα είχαν εξασφαλισμένα και αγορασμένα. Μόνο που οι υποσχέσεις τους προηγούνταν της πραγματικότητας και των αναγκών που αυτή θα δημιουργούσε.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχες και την οσμή σκανδάλου στις παραγγελίες από εταιρείες - φαντάσματα, που, προφανώς μιλημένες, είχαν στηθεί στο γόνατο για να πάρουν τη δουλειά. Ολόκληρο αφήγημα στήθηκε πάνω στο επιτελικό σχέδιο των self tests και τώρα, που σαν χάρτινος πύργος κατέρρευσε με την ακύρωση όλων των σχετικών διαγωνισμών, συμπεριφέρονται σαν να μην τρέχει τίποτα, με τον υπουργό Ανάπτυξης να μας μαλώνει κι από πάνω λέγοντάς μας να μην γινόμαστε μίζεροι και να πάμε να δώσουμε 5 - 10 ευρώ και να τα αγοράσουμε μόνοι μας, όπως τα αγοράζει κι αυτός για τα παιδιά του.

Aυγή

«Ακαταδίωκτο»: Η νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ

Είναι να απορεί κανείς με τη λογική της ατιμωρησίας που χωρίζει ουσιαστικά τους πολίτες σε δύο κατηγορίες: Σε αυτούς που σφάλλουν, ελέγχονται και τιμωρούνται και στους άλλους που σφάλλουν, δεν ελέγχονται και ουδέποτε τιμωρούνται.

της Άννας Ξένου

Εκτός από την ασυλία των πολιτικών προσώπων και τον σκανδαλώδη νόμο περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος αφήνει στα χέρια της Βουλής τη δυνατότητα άσκησης δίωξης,  η δικαιοσύνη αποφάνθηκε πως τα τραπεζικά στελέχη επίσης δεν μπορούν να ελεγχθούν ποινικά για παροχές δανείων σε μεγάλες επιχειρήσεις ή σε κόμματα και τώρα επιχειρείται να δημιουργηθεί άλλη μία ομάδα πολιτών που δεν θα δύναται να ελεγχθεί. 

Η ομάδα των λοιμωξιολόγων και όλοι όσοι συγκροτούν την εθνική επιτροπή προστασίας της δημόσιας υγείας έναντι του  COVID-19, η Επιτροπή Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες και η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών.

Εύλογα αναρωτιούνται οι πολίτες, γιατί επιδιώκεται μία τέτοια μεθόδευση; Γιατί επιχειρείται η προκαταβολική απαλλαγή από κάθε ευθύνη, ανθρώπων που ανέλαβαν ή αποδέχθηκαν την ανάληψη αυτής της ευθύνης να καθοδηγήσουν με επιστημονικά κριτήρια την κυβέρνηση, ώστε να ληφθούν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα για την προστασία των πολιτών από την πανδημία.
Είναι μια προστασία που τη ζήτησαν οι ίδιοι οι ειδικοί, ή την παρέχει η κυβέρνηση για να τους διασφαλίσει από μελλοντικές αγωγές, μηνύσεις κλπ;

Έχει μήπως σχέση με τα πρακτικά των συνεδριάσεων που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα;

Τι φοβούνται οι ειδικοί, οι οποίοι προσπαθούν καθημερινά να μας ενσταλάξουν υπευθυνότητα  από τα τηλεπαράθυρα και να μας πείσουν ο καθένας για τη δική του θεωρία περί της πορείας της πανδημίας;

Ή μήπως δεν είναι οι ειδικοί που φοβούνται, αλλά τα κυβερνητικά στελέχη που προσπαθούν να αποτρέψουν την πιθανότητα τα μέλη των επιτροπών να κληθούν σε μέλλοντα χρόνο να καταθέσουν τις λεπτομέρειες της διαχείρισης της πανδημίας; Γιατί, σύμφωνα με την τροπολογία, τα μέλη των επιτροπών όχι μόνο δεν ευθύνονται και δεν διώκονται, αλλά δεν εξετάζονται καν για τη γνώμη που διατύπωσαν και για την εκάστοτε ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους!

Σε κάθε περίπτωση, η εκπρόθεσμη τροπολογία την οποία κατέθεσε ο αναπληρωτής υπουργός υγείας  δημιουργεί υποψίες συγκάλυψης σε ένα “έργο” το οποίο επί έναν και πλέον χρόνο παρουσιάζεται ως “σωτήριο” και πιστώνεται εξ ολοκλήρου  στον “καλύτερο πρωθυπουργό που είδε ποτέ η χώρα”.

Άραγε τι έχουν να πουν οι ίδιοι οι ειδικοί για αυτόν το νέο διασυρμό που υφίστανται;

left

Να ξαναπιούμε το κρασί μας αγκαλιά, αφού έχουμε εμποδίσει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη

της Φωτεινής Λαμπρίδη

Να πάψει ο εφιάλτης της πανδημίας, να πιούμε ένα κρασί χωρίς να φοβόμαστε, να ξανά αποκτήσει η λέξη συνωστισμός την παλιά της αίγλη, να ξανά αγκαλιαστούμε στις συναυλίες, στη μέθη στην ξεγνοιασιά.

Να ταξιδέψουμε ξανά...να ονειρευτούμε. Να ξαναγίνουν οι νέοι η ελπίδα μας κι όχι οι υπεύθυνοι για τα κορωνοπάρτι, οι καλλιτέχνες η παρηγοριά μας κι όχι οι γκρινιάρηδες που θέλουν επιδόματα. Να ξαναγίνουν οι διαδηλωτές οι ενεργοί πολίτες που μάχονται για την κοινωνική ισότητα και όχι οι αντιδραστικοί αριστεροί που εναντιώνονται στις «μεταρρυθμίσεις».

Μοιάζει κοινότοπη η λίστα των ευχών, αλλά κανέναν δεν πειράζει. Εξάλλου όλοι πάνω κάτω τα ίδια επιθυμούμε. Όλοι; Ίσως όχι όλοι τελικά.

Γιατί θα ξαναπιούμε το κρασί μας στις ταβέρνες, θα ξανασμίξουν τα χνώτα μας στις συναυλίες, θα ξανά γεμίσουμε τις βαλίτσες μας αναζητώντας αγαπημένους προορισμούς αλλά χιλιάδες συμπολίτες μας θα ξυπνήσουν σε έναν εργασιακό μεσαίωνα μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου Χατζηδάκη. Χωρίς τη δυνατότητα να επιστρέψουν σε μια νύχτα μαγική, χωρίς τους πόρους για να ταξιδέψουν.

Πολύ θα ήθελα να με απασχολούν μόνο οι χαμένες βραδινές μου έξοδοι και τα ματαιωμένα ταξίδια γνωρίζοντας πως η μετά την πανδημία εποχή θα είναι δύσκολη έστω, αλλά όχι καταστροφική για όλους και όλες όσοι έσφιξαν τα δόντια έναν χρόνο τώρα, μετρώντας απώλειες, αγωνίες, στερήσεις. Παλεύοντας με τα έξω και τα μέσα τους θηρία. Προσπαθώντας να υπακούσουν ή να αντιδράσουν... να καταλάβουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να πράξει ένας ευσυνείδητος πολίτης, μέσα στη δύνη των αντιφατικών κυβερνητικών οδηγιών και των απανωτών σκανδάλων.

Πολύ θα ήθελα να αισθάνομαι ότι η έξοδος από την πανδημία ισοδυναμεί με έξοδο προς την ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα. Πως δεν θα μείνουν εκτός πανεπιστημίων χιλιάδες παιδιά προκειμένου να ευεργετηθούν τα κολέγια, πως δεν θα μείνουν παντελώς απροστάτευτοι οι εργαζόμενοι που εξαναγκάζονται σε απλήρωτες υπερωρίες, πως δεν θα γίνει η τηλε-εργασία συνήθεια, πως δεν θα ποινικοποιηθούν οι απεργίες, πως δεν θα στύβουν ανθρώπινες ζωές σαν λεμονόκουπες πλέον και με τον νόμο, πως δεν θα επιστρέψουμε στην εποχή πριν από τις αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγου.

Καλά τα γέλια που κάναμε με την τούρτα των γενεθλίων του Χατζηδάκη, την οποία κοσμούσαν οι ταφόπλακες των οργανισμών που ξεπούλησε, αλλά το μέλλον που μας επιφυλάσσει δεν είναι καθόλου για γέλια. Είναι μόνο για κλάματα.

Κι εμείς είμαστε πολύ κουρασμένοι για να κλαίμε πάνω στην ταφόπλακα των εργασιακών δικαιωμάτων. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στις αγκαλιές και στα ξενύχτια, αφού έχουμε ματαιώσει τα σχέδια τους. Κι ας το γιορτάσουμε, όπως μας αξίζει.

TVXS

«Ευτυχώς που έχουμε Μητσοτάκη στην κυβέρνηση...»

Γιατί να μην εξυμνούν τον ευεργέτη τους οι διάφορες τηλεπερσόνες που στα 4,5 χρόνια “ανομβρίας” πότιζαν με τον “τίμιο” ιδρώτα τους το δέντρο της δεξιάς παλινόρθωσης;

του Μαθηματικού

Όταν εκνευρίζονται οι πανελίστες κυβερνητικοί στα τηλεπαράθυρα (υπουργοί, βουλευτές, εκπρόσωποι κι .. απρόσωποι) ανακράζουν όχι το “χαίρε νύμφη ανύμφευτε” αλλά το “ευτυχώς που έχουμε Μητσοτάκη στην κυβέρνηση και όχι ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ”. Είτε από βλακεία, είτε από αλαζονεία ή ακόμα από ψυχοπαθολογική αδυναμία να δουν κατάματα την πραγματικότητα με τους 10.000 νεκρούς και τις παλινωδίες της κυβέρνησης σε κάθε τομέα, φωνασκούν σαν μικρά παιδιά που φοβούνται μη τυχόν και τους πάρουν το ... γλυφιτζούρι. Μην ακούσουν κριτική για την αναποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας από την κυβέρνηση, είναι έτοιμοι - έμπλεοι ιερής αγανάκτησης - να πηδήξουν από τις οθόνες της τηλεόρασης μέσα στα σαλόνια των σπιτιών και ν’ αρπάξουν τους τηλεθεατές από τα πέτα αν τύχει και συμφωνούν με τις αντιπολιτευόμενες φωνές!!!

Δεν έχει σημασία να αναφέρουμε ονόματα αγανακτισμένων “τηλεπαραθεριστών” υμνωδών της Μητσοτακειάδας. Είναι τόσοι πολλοί - κυρίως οι νεοσύλλεκτοι αστέρες της ακραίας χυδαιολογίας, οι Μητσοτακιστές - οι ανακράζοντες δημοσίως τα ίδια ωσαννά για τον πρωθυπουργό και ευεργέτη τους. Οι λόγιοι εξ αυτών τον υμνούν ως θεόσταλτο διότι “εκ παντοίων αριστερών κινδύνων ελευθέρωσε” το έθνος και το χριστεπώνυμο πλήθος. Οι λαϊκάντζες της παράταξης τον υμνούν διότι απέκτησαν υπόσταση (πολιτική, οικονομική κι ένα... δράμι δημοσιότητας). Στο ξύπνιο τους επιβάλλεται να λιβανίζουν τον ευεργέτη τους και λίγο πριν κοιμηθούν ψάλλουν σε ήχο πλάγιο β΄ το λαϊκό “απολυτίκιο” :  

“Ευτυχώς στη ζωή που υπάρχεις κι εσύ / κι έχω κάπου κι εγώ να πιαστώ να σωθώ/ .../ Όλα ή τίποτα…”

Και εδώ που τα λέμε γιατί να μη τον εξυμνούν οι διάφορες τηλεπερσόνες που στα 4,5 χρόνια “ανομβρίας” πότιζαν με τον “τίμιο” ιδρώτα τους το δέντρο της δεξιάς παλινόρθωσης; Γιατί να μην τον μακαρίζουν οι δεκάδες δημοσιολογούντες που βρήκαν θαλπωρή είτε ως βουλευτές είτε ως βολεμένοι στους διαδρόμους του καθεστώτος των παραΜητσοτάκειων περιοχών της ... “Βλαχομπογδανίας”;

Γιατί να μην υμνούν τον Μητσοτάρχα τα ορφανά της Χούντας και του ΛΑΟΣ που βρήκαν καταφύγιο στον κόρφο της ΝΔ και αλωνίζουν στο δημόσιο βίο;

Γιατί να μην πίνουν νερό στ’ όνομα του Μητσοτάκη όσοι κάνουν χρυσές δουλειές με αναθέσεις, με προμήθειες, με σκοϊλ ελικίκου, με μάσκες και “μασκοφόρους”, με self test, με τις απολυμάνσεις αυτών που ... λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα;    

 Γιατί να μη στηρίζουν με χέρια και με πόδια οι ολιγάρχες τον Κυριάκο, όταν:

- Απλώνει στα πόδια τους τον εργατοκτόνο νόμο Χατζηδάκη, κατά τας γραφάς του ΣΕΒ, επεκτείνοντας τον εργασιακό μεσαίωνα,   

- Όχι μόνο απαλλάσσει τους καναλάρχες από τα βάρη του νόμου Παππά και τους αναλογούντες φόρους, αλλά του “πετσώνει” κι από πάνω,

- Χαρίζει στους εφοπλιστές δάνεια και δίνει ασυλία στους τραπεζίτες,

- Έχει μετατρέψει το Υπουργείο Παιδείας σε υπουργείο ιδιωτικής παιδείας και κολεγίων,

- Φροντίζει για την κατάρρευση του ΕΣΥ προκειμένου να αλωθεί η Δημόσια Υγεία από τα κοράκια του ιδιωτικού τομέα, κ.ά.

Ευτυχώς, λοιπόν, για όλους αυτούς που υπηρετούν το καθεστώς Μητσοτάκη και εξυπηρετούνται από αυτό, που δεν είναι στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Δυστυχώς για την εργατική τάξη, τα μικρομεσαία στρώματα, τη νεολαία, τους απόμαχους της δουλειάς....

ΥΓ: Η κυβέρνηση “σύλησης” της λογικής και της νομιμότητας χορηγεί ασυλίες κατά ριπάς. Μετά την ασυλία στους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια, χορηγεί ασυλία στους λοιμωξιολόγους και στην επιτροπή εμβολιασμών. Αναμένουμε ασυλία στα μέλη του ΚΑΣ για το τσιμέντωμα της Ακρόπολης, ασυλία στους ποινικά διωκόμενους του υπουργείου Πολιτισμού, στους ποινικά διωκόμενους του τέως ΚΕΕΛΠΝΟ, κλπ.

Με νομοθετικά εκτρώματα νομίζει ότι θα σωθεί το καθεστώς Μητσοτάκη; 

κουτι πανδωρας