Η Διεθνής των Ιών

Θεοποιημένη και συγχρόνως δαιμονοποιημένη η παγκοσμιοποίηση, μοιράζει τα καλά και τα κακά της με αναλογία που το θετικό ή αρνητικό πρόσημό της εξαρτάται από τη θεώρηση του καθενός. 

του Παντελή Μπουκάλα

Ο κοροναϊός, και κάθε ιός που σε άλλους καιρούς θα απασχολούσε μόνο τον τοπικό πληθυσμό και η εφήμερη ιστορία του θα έληγε στα σύνορα της χώρας, τώρα μπαίνει στις βαλίτσες τουριστών και επενδυτών κάθε είδους και ταξιδεύει ανενόχλητος. Με αεροπλάνα, ταχύτατα τρένα και πλοία που δεν είναι καραβέλες, διεθνοποιείται πολύ πριν η επιστήμη προλάβει να τον γνωρίσει καλά και κάτι να σκεφτεί για την αντιμετώπισή του. Αλλά εκτός από τα μέσα της συγκοινωνίας οι ιοί χρησιμοποιούν κάπως σαν ξενιστή και τα μέσα επικοινωνίας, που ένα πράγμα ξέρουν να διεκπεραιώνουν καλά, μέσα στον αέναο και ανελέητο ανταγωνισμό τους: τη σπορά πανικού.

Για να μη σκίσουμε πάντως αναδρομικά ορισμένες από τις σκοτεινότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, πρέπει να θυμηθούμε πως η «Διεθνής των Νόσων» έχει το παρελθόν της: Οι Ευρωπαίοι, που πήραν τάχα από τον ίδιο τον Θεό την εντολή να εκχριστιανίσουν διά πυρός και σιδήρου τον «ειδωλολάτρη» Νέο Κόσμο, δεν κουβαλούσαν μόνο Βίβλους και όπλα με τις καραβέλες τους. Κουβαλούσαν και την ιλαρά, την ευλογιά, τη διφθερίτιδα, τον τύφο. Μυριάδες αυτόχθονες, με τον οργανισμό τους απαράσκευο στην αντιμετώπιση άγνωστων ασθενειών, γνώρισαν τα αγαθά του πολιτισμού με αντίτιμο τη ζωή τους. Συχνά ένα κοινό κρυολόγημα αποδεικνυόταν αποτελεσματικότερο από τα σπαθιά και τα μουσκέτα.

Η αυτοκριτική των Ευρωπαίων για την εξόντωση ολόκληρων φυλών ακόμα αναμένεται. Αντίθετα, την αυτοκριτική για τον κοροναϊό, που ξεκίνησε το ταξίδι του από την κινεζική πόλη Γουχάν, την ακούσαμε ήδη. Μόνο που είχε τα συνήθη επιδερμικά γνωρίσματα. Ο μεν δήμαρχος της πόλης αναμάσησε τα συνήθη της κομματικής-καθεστωτικής «αυτοκριτικής», που γίνεται για να γίνει, ο δε Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που μέχρι χθες χαρακτήριζε «μέτριο» τον κίνδυνο, τον αναβάθμισε σε «υψηλό», αλλά με τη δικολαβίστικη παραδοχή ενός «λάθους στη διατύπωση». Περίπου έτσι «αυτοδιορθώνονταν» το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ενωση, όποτε αποδέχονταν με μισή καρδιά πόσο έξω είχαν πέσει στα μνημονιακά τους μέτρα.

Τα τραγούδια και τα συνθήματα των εγκλωβισμένων κατοίκων της Γουχάν είναι ό,τι πιο ανθρώπινο και παραμυθητικό. Με τα φώτα των πολυκατοικιών αναμμένα, σαν φρυκτωρία αντίστασης, φωνάζουν συνεχώς  «Wuhan, jiayou». Μην το βάζεις κάτω, Γουχάν. Κρατήσου...

Καθημερινή 

Το Χονγκ Κονγκ και ο Πάπας

του Παντελή Μπουκάλα

Στα αισιόδοξα καινοφανή της Πρωτοχρονιάς εξέχουσα θέση κατέχουν δύο γεγονότα που αρθρώθηκαν με άξονα τις λέξεις επιμονή και υπομονή: η επιμονή της νεολαίας του Χονγκ Κονγκ στις δημοκρατικές της διεκδικήσεις και η συγγνώμη που ζήτησε ο Πάπας στην πρωτοχρονιάτικη ομιλία του για τα όρια της υπομονής του, που την προηγουμένη είχαν αποδειχθεί στενά – ή απλώς..
ανθρώπινα. «Η αγάπη πρέπει να μας βοηθά να είμαστε υπομονετικοί. Κάποιες φορές χάνουμε την υπομονή μας. Ζητώ συγγνώμη για το κακό παράδειγμα που έδωσα χθες», είπε ο Φραγκίσκος ο Α΄ στους συγκεντρωμένους στην πλατεία Αγίου Πέτρου. Η εξομολόγηση θα ήταν πληρέστερη αν είχε προσθέσει πως η ειδωλολατρία προς το πρόσωπό του απέχει από τον χριστιανισμό όσο ο Παράδεισος από την Κόλαση.
Το πρώτο συμπέρασμα; Πιο εύκολο είναι να παραδεχθεί ένας Πάπας παρά ένα Κομμουνιστικό Κόμμα (εν προκειμένω της Κίνας) ότι το αλάθητο δεν αποτελεί αναμφισβήτητο γνώρισμά του. Δεύτερο συμπέρασμα: Εστω και με τη γνωστή κουτσομπολίστικη διάθεση και τη ρηχή προσέγγισή τους, τα κανάλια έδειξαν και σχολίασαν εκτενώς το στιγμιότυπο με την πιστή που τράβηξε απότομα τον Πάπα, για να την ευλογήσει, κι αυτός, αιφνιδιασμένος και ενοχλημένος, την αποπήρε, ρίχνοντάς της και δυο μπατσάκια στο χέρι. Αντίθετα, όσα συμβαίνουν στο Χονγκ Κονγκ (όπως και στη Χιλή, στη Γαλλία, στον Λίβανο, παντού), μεταδίδονται σαν σκέτη εικόνα, σαν να μην έχουν νόημα και ψυχή, πολιτικό υπόβαθρο και κοινωνικές προεκτάσεις. Ο,τι βλέπουμε σαν «ρεπορτάζ» από τις εν Ελλάδι διαδηλώσεις (πυρπολημένοι σκουπιδοτενεκέδες, σπασμένες τζαμαρίες, δακρυγόνα), αυτό βλέπουμε και σαν «ενημέρωση» από τα μέτωπα του πλανήτη όπου επικυρώνεται με κάπως παράδοξο τρόπο το ρηθέν ότι «η Ιστορία τελείωσε».
Για τους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ οι πρωτοχρονιάτικοι εορτασμοί δεν ήταν μια ευκαιρία να χαλαρώσουν μετά τις εξάμηνες κινητοποιήσεις, χαζεύοντας τα πυροτεχνήματα. Ηταν η ευκαιρία να δείξουν και να πουν με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ότι κάθε άλλο παρά πυροτέχνημα είναι ο αγώνας τους για περισσότερη δημοκρατία και ουσιωδέστερες ελευθερίες από αυτές που ανέχεται το Πεκίνο και οι επιτόπιοι εκφραστές της πολιτικής του. Από την πλευρά της πάντως η φιλέορτη αστυνομία έκανε ό,τι μπορούσε για να τονώσει το πανηγυρικό κλίμα: δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ, αντλίες νερού, σπρέι πιπεριού, συλλήψεις. Το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» δεν είναι επινόηση και αγαπημένη φόρμουλα του κ. Χρυσοχοΐδη.

 Καθημερινή 

Τα (κινέζικα) παιδιά του Πειραιά

Όταν το μεγάλο λιμάνι μας φέρνει πιο κοντά με το Πεκίνο

Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Κάθομαι εγώ τώρα με τον πονόδοντο να με κοπανάει και ψάχνω να βρω θέματα για να γράψω. Λοιπόν, έχουμε προοπτική ένταξης Στάθη Παναγούλη στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε που λέει κι ο Τόλης Βοσκόπουλος), έχουμε «αμαρτωλές» χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ (πήρε λεφτά η «Εταιρεία για την ανεξιθρησκία, ευημερία και ανάπτυξη των λαών», αν έχετε Θεό!), έχουμε πλάκωμα μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑΕ γιατί η ΑΡΑΣ πάει να κλέψει την φοιτητική πελατεία των ΕΑΑΚ (ή τα ΕΑΑΚ πάνε να κλέψουν την πελατεία της ΑΡΑΣ, δεν το κατάλαβα καλά…),
εν ολίγοις είμαστε στην ξέρα και στην άπνοια που λέει κι ο μέγας φιλόσοφος της βουκολικής ζωής Ζωρζ Πιλαλί.
Οπότε ας πάμε σε κάτι που εκ πρώτης όψεως μοιάζει άσχετο. Πάμε στα παιδιά του Πειραιά, όχι επειδή κέρδισε χτες ο Ολυμπιακός την Εφές και σπεύδει σούμπιτος για Final Four, αλλά διότι το μεγάλο λιμάνι είναι η νούμερο ένα επένδυση των Κινέζων στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μια ζώνη ένας δρόμος». Αυτό το κόλπο που φέρνει την κινεζική παρουσία στη Μεσόγειο και αναδεικνύει το Πεκίνο σε μία μοντέρνα Βενετία του καιρού μας. Ξεκινώντας από τις εμπορικές δραστηριότητες και καταλήγοντας κάποια στιγμή στο μέλλον σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις τύπου αμερικάνικων, βρετανικών και λοιπών βάσεων ανά την υφήλιο.
Τους θυμάμαι τους Κινέζους, αμέσως μετά απ’ τις εκλογές του Ιανουαρίου το 2015. Καθόμασταν και ξεροσταλιάζαμε μέσα στο παγωμένο πρωινό έξω απ’ του Μαξίμου και περιμέναμε να έρθει ο Σουλτς για να κουβεντιάσει με τον Τσίπρα. Και ξαφνικά, ένα τέταρτο πριν από το ραντεβού Αλέξη-Μάρτιν, σκάσανε τρεις Κινέζοι γραφειοκράτες και μπουκάρανε επί τόπου στο Μέγαρο. Μπήκαν, τα είπαν, βγήκαν, γεια σας παλικάρια. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις ποιος είναι της δουλειάς και ποιος είναι για κάνα καρτούτσο στο πλησιέστερο ταβερνείο…

Αυτές είναι σοβαρές μπίζνες παιδιά, πράγμα που δείχνει και ο χάρτης του “Currier International” (κάντε κλικ για μεγέθυνση)  που παραθέτω σήμερα. Εκεί φαίνεται ότι ο Πειραιάς είναι το νούμερο ένα καϊνάρι στην αναπτυξιακή στρατηγική τους ανά την Ευρώπη και λεφτά έχουν χώσει στα μέρη μας και λεφτά θα δώσουνε κι άλλα. Όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί μας χρειάζονται. Γιατί είναι το «Μαργαριτάρι της Μεσογείου», όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάν. Και μην ξεχνάμε πως όταν έσκασε η κρίση στη Λιβύη, σώθηκαν μέσω Ελλάδος καμιά σαρανταριά χιλιάδες Κινέζοι που θα βλέπανε τα ραδίκια ανάποδα.
Τα γράφω όλα αυτά και σκέφτομαι ότι πρέπει να δώσουμε έναν πόντο, ένα τόσο δα ποντάκι στον Κώστα Καραμανλή. Τα μύρια όσα άκουσε την επαύριο της συνέντευξης Σημίτη από το υπηρετικό προσωπικό του πρώην πρωθυπουργού και τις παραφυάδες του. Και δεν θα έρθω εδώ να υπερασπιστώ τις πολιτικές του, κοινωνικές ή οικονομικές. Πολύ δεξιές ήταν για τα γούστα μου και τις ιδέες μου. Αλλά μερικές φορές πρέπει να αναγνωρίζει κανείς κάποια πράγματα και η ιδέα του να ντιλάρει με τους Κινέζους για τον Πειραιά αποδεικνύεται εξαιρετικά επιτυχημένη. Και θα φέρνει φράγκα στην πατρίδα για πολλά, πάρα πολλά έτη. Σε αντίθεση με κάτι έργα Ολυμπιακά, που φέρνουν εδώ και χρόνια μόνο πονοκεφάλους. Θα μου πείτε καλύτερα δεν θα ήταν το κράτος να προωθεί την ανάπτυξη και να μην κρεμόμαστε από τους αλλοδαπούς; Θα σας απαντήσω ότι έχετε απόλυτο δίκιο. Αρκεί ο Ρούλης να εγκαταλείψει τη «μπέμπα» κι ο Φίφης να πληρώσει τους φόρους του. Μπορούν;

Υ.Γ.: Περισσότερα για το κινεζικό στόρι του Πειραιά, θα βρείτε στη σημερινή «Εφημερίδα των Συντακτών», στο εξόχως κατατοπιστικό άρθρο «Η Κίνα και η Μεσόγειος» της καθηγήτριας Έλενας Αβραμίδου.

newpost

Τι γυρεύουν οι Κινέζοι στην Ακρόπολη;

του Γιώργου Στάμκου*

«Ο Δρόμος του Ουρανού διαπρέπει στην υπερνίκηση, αν και δεν πολεμά». Λάο Τσε

Ήταν ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό πριν από βδομάδες. Τα σενάρια για επικείμενο Grexit μετά από τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος για Brexit, για πρόωρες εκλογές κ.α. έδιναν κι έπαιρναν μονοπωλώντας τα δελτία των ειδήσεων κι εγώ βρέθηκα να ανεβαίνω αργά-αργά προς τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Το ρολόι δεν έδειχνε ακόμη εννέα. Πάνω από το κεφάλι μου είχε κάποια περαστικά σύννεφα, ενώ ριπές δροσερού αέρα με χαστούκιζαν ευεργετικά επαναφέροντας με στην πραγματικότητα.

Η Ακρόπολη ήταν σχεδόν άδεια καθώς ήταν πρωί ακόμη. Ένας γυμνός βράχος με ερείπια, μνημεία και αρχαία μάρμαρα. Έστεκε αγέρωχος, μεγαλοπρεπής μέσα στην απλότητά του, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις και για την απέραντη αστική «χωματερή ανθρώπινης δυστυχίας» που απλώνονταν στα πόδια του. Δεν χρειαζόμουν πολύ για να βυθιστώ σε ατέρμονους στοχασμούς για τη ζωή, την ιστορία, και τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων.

Η αντιπαραβολή αυτών των σκέψεων με τη σύγχρονη τσιμεντένια Αθήνα, που σκαρφάλωνε μέχρι τα κοκάλα του Υμηττού, με γέμιζε θλίψη. Αλλά τι να κάνουμε, αυτή είναι η ζωή! Take it or leave it! Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτή είναι η σημερινή Αθήνα και καλά θα κάνουμε να το χωνέψουμε.

Καθώς ήμουν χαμένος στις σκέψεις μου, αντιλήφθηκα μια οχλοβοή να πλησιάζει στ’ αυτιά μου. Διέκοψα το φλερτ με τη φιλοσοφία και στράφηκα προς την πηγή της ηχορύπανσης. Ήταν μια πολύβουη ομάδα Κινέζων τουριστών που «εισέβαλε» πρωί-πρωί στην Ακρόπολη. Οι περισσότεροι ήταν ενθουσιώδεις νεαροί και νεαρές, καλοντυμένοι και «τρέντι», που φώναζαν, έκαναν αστεία και χοροπηδούσαν κραδαίνοντας τα μοντέρνα κινητά τους τηλέφωνα. Δεν καταλάβαινα ασφαλώς λέξη απ’ όσα έλεγαν, αλλά έδειχναν να καλοπερνάνε.

Φωτογράφιζαν και κινηματογραφούσαν τα πάντα μ’ έναν παιδικό ενθουσιασμό, αλλά και με μια σοβαρότητα που σε τρόμαζε. Τους παρατηρούσα αμίλητος. Αυτοί ήταν οι περίφημοι Κινέζοι τουρίστες, τα μέλη της ανερχόμενης αστικής τάξης της Κίνας που αγγίζει πλέον τα 200 εκατομμύρια; Θυμήθηκα πως υπάρχει πλέον απευθείας αεροπορική σύνδεση Πεκίνου-Αθήνας, και πως η Ελλάδα φιλοδοξεί να γίνει η «πύλη» των Κινέζων τουριστών προς την Ευρώπη. Θυμήθηκα τη στρατηγικής σημασίας επένδυση της COSCO στο λιμάνι Πειραιά και την εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του, που φιλοδοξεί να γίνει πύλη εισαγωγής κινέζικών προϊόντων στην Ευρώπη καθώς και τον “υδάτινο Δρόμο του Μεταξιού” που σχεδιάζει το Πεκίνο, καθιστώντας έτσι την Ελλάδα γεωοικονομικό κόμβο της Ευρασίας.

Θυμήθηκα τα κατά καιρούς σενάρια για αγορά ελληνικών ομολόγων από Κινεζικές τράπεζες και γενικώς τις συχνές επισκέψεις του Κινέζων κι Ελλήνων αξιωματούχων εκατέρωθεν με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων. Ναι, είμαστε πλέον και “στρατηγικοί σύμμαχοι” με την Κίνα: αλήθεια, έχουμε τα τελευταία χρόνια της Κρίσης δημιουργήσει τόσες πολλές “στρατηγικές συμμαχίες”, που αν υποτίθεται πως λειτουργούσαν το βιοτικό μας επίπεδο θα έπρεπε να ανέβει σε στρατοσφαιρικά επίπεδα! Θυμήθηκα τις αναλύσεις που θέλουν τον Κόκκινο Δράκο να αναδεικνύεται σε υπ’ αριθμόν ένα οικονομική δύναμη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2020, κατεβάζοντας τις ΗΠΑ από τον οικονομικό τους θρόνο. Έρχονται λοιπόν οι Κινέζοι! Νάτοι, είναι ήδη μπροστά μου, οι επόμενοι “Κυρίαρχοι του κόσμου”: εργατικοί, πειθαρχημένοι, ομοιογενείς, χαρούμενοι, γεμάτοι αυτοπεποίθηση, να περιδιαβαίνουν ανάμεσα στα ερείπια της Ακρόπολης…

Αμέσως ένα ερώτημα κουδούνισε στο κεφάλι μου: Τι ψάχνουν οι Κινέζοι στην Ακρόπολη; Η Ακρόπολη δεν είναι απλώς ένα μνημείο –είναι το σύμβολο της πρώτης δημοκρατίας στον κόσμο. Καταλαβαίνω τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς τουρίστες που επισκέπτονται την Ακρόπολη, έχοντας δέος και συγκίνηση απέναντι στην κοιτίδα της Δημοκρατίας, τη μορφή του πολιτεύματος που ασπάζονται και θεωρούν ύψιστο αγαθό του σύγχρονου ανθρώπου…

Αλλά οι Κινέζοι; Αυτοί ποτέ τους δεν είχαν Δημοκρατία. Γνώρισαν μόνον Αυτοκρατορία και Κρατικό Ολοκληρωτισμό. Η Δημοκρατία είναι γι’ αυτούς μόνο μια λέξη χωρίς βιωματικό περιεχόμενο. Εντάξει η χώρα τους ονομάζεται «Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας», αλλά χρησιμοποιεί τη λέξη Δημοκρατία μόνον κατ’ ευφημισμό, όπως και το Ιράν των μουλάδων αυτοαποκαλείται «Ισλαμική Δημοκρατία» –υπάρχει άραγε πιο βιασμένη λέξη στην εποχή μας από τη λέξη Δημοκρατία;

Η αλήθεια είναι πως η σύγχρονη Κίνα και οι σημερινοί Κινέζοι απέχουν από τη Δημοκρατία όσο η Γη απ’ το φεγγάρι. Ούτε Δημοκρατία, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε προστασία του περιβάλλοντος, αλλά όλοι υποταγμένοι στην υπηρεσία του κράτους και των μεγάλων κρατικών και ιδιωτικών εταιριών, που λύνουν και δένουν, εκμεταλλεύονται τους πάντες και τα πάντα, αδιαφορώντας για το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος. Αυτή είναι η Κίνα, ο επόμενος «κυρίαρχος του κόσμου».

Για τους Κινέζους τουρίστες η Ακρόπολη είναι απλώς ένα πολυφωτογραφημένο τουριστικό αξιοθέατο –άλλο ένα «τουριστικό σκαλπ» για τη συλλογή τους– δεν είναι σύμβολο της Δημοκρατίας και του ανθρωπισμού. Ξαφνικά μ’ έπιασε τρόμος. Έμενα, που κριτικάρω συνεχώς τον τουρμποκαπιταλισμό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, την πολιτική της υπερλιτότητας του Σόιμπλε και τον επεκτατισμό του Πούτιν, τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον τζιχαντισμό, δηλαδή όλα όσα στραγγαλίζουν ελευθερίες, τη δημοκρατία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον. Όλα αυτά μου φάνηκε ξαφνικά ελάσσονος σημασία απειλή μπροστά στον κίνδυνο να κυριαρχήσουν οι Κινέζοι στον κόσμο, επιβάλλοντας το δικό τους μοντέλο, δηλαδή την Κινεζοποίηση αντί της Αμερικανοποίησης.

Αν είναι να κυριαρχήσουν οι Κινέζοι στον κόσμο τότε αλίμονο μας! Καημένη Ακρόπολη, σκέφτηκα, νίκησες τους Πέρσες, τους Ρωμαίους, τους Τούρκους και τους Ναζί Γερμανούς –κράτησες στους σκοτεινούς αιώνες την ελπίδα της Δημοκρατίας αναμμένη– θα τα καταφέρεις άραγε και με τους Κινέζους, που κινούνται με την αργόσυρτη και ισοπεδωτική αυτοπεποίθηση ενός Παγετώνα; Θα τα καταφέρεις! Πρέπει να τα καταφέρεις!

*Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress). 

tvxs

Διαισθάνονται τον κίνδυνο

Η Τράπεζα BRIGS θα είναι ανταγωνιστικός πόλος - Κι αυτό δεν αρέσει στις νεοφιλελεύθερες ελίτ

του Τάσου Παππά
Λοιδορίες και χλευασμός: Αυτή ήταν η αντίδραση πολιτικών της αντιπολίτευσης και δημοσιολόγων που κινούνται σταθερά σε αντι-ΣΥΡΙΖΑ γραμμή στην είδηση ότι η Ρωσία πρότεινε επισήμως να γίνει η Ελλάδα το έκτο μέλος της Αναπτυξιακής Τράπεζας που προτίθεται να δημιουργήσει η ομάδα των BRICS.
Και μόνο το γεγονός ότι οι πέντε αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Βραζιλία, Ν. Αφρική) επιλέγουν την Ελλάδα για εταίρο θα έπρεπε να προκαλεί τουλάχιστον ενδιαφέρον. Σε μια χώρα σαν τη δική μας, που βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής ασφυξίας και εκβιάζεται καθημερινώς από αντιπάλους οι οποίοι υποδύονται τους εταίρους, που δεν μπορεί να βγει στις αγορές για δανεισμό και έχει γίνει το κλοτσοσκούφι των ανεξάρτητων οίκων... αξιολόγησης, της δίνεται η ευκαιρία να διερευνήσει τη δυνατότητα να δανειστεί από πηγές, πέραν των γνωστών και μη εξαιρετέων.
Επίσης θα έπρεπε η αντίδραση να είναι θετική, όχι μόνο γιατί μπορεί να ευνοηθεί η Ελλάδα, αλλά και επειδή οποιαδήποτε συλλογική πρωτοβουλία που επιχειρεί να συγκροτήσει σε παγκόσμια κλίμακα ένα αντίπαλο δέος στην ασφυκτική υπεροχή του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, δεν μπορεί παρά να έχει ευεργετικά αποτελέσματα στις καθημαγμένες χώρες του πλανήτη που έχουν νιώσει στο πετσί τους την... αλληλεγγύη του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι η νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRICS θα προσφέρει δωρεάν ή άτοκο χρήμα, όπως ειρωνεύονται οι αντίπαλοι αυτής της υπόθεσης, ωστόσο αντικειμενικά θα είναι ένας ισχυρός ανταγωνιστικός πόλος. Κι αυτό δεν αρέσει καθόλου στις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Δύσης, στα πολιτικά και μιντιακά δεκανίκια τους, γιατί χρησιμοποιούν τους παγκόσμιους οργανισμούς για να χειραγωγούν μέσω της θηλιάς του χρέους τις κυβερνήσεις και να ελέγχουν τις χώρες που πέφτουν στην ανάγκη τους.

efsyn