Κατάργηση 8ώρου και νομοσχέδιο Χατζηδάκη: Καν' το όπως η χούντα στα εργασιακά

της Φωτεινής Λαμπρίδη

Η νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα της τελευταίας δεκαετίας υποτίθεται πως ήταν η απάντηση στην κρίση χρέους, στη δυσκολία της «επιχειρηματικότητας» να αντέξει, στη διεθνή οικονομική κρίση του 2008 και εντεύθεν, κλπ. Αλλά, κατά… μαγικό τρόπο, η επιθετικότητα αυτή ανασύρει ρυθμίσεις που παραπέμπουν σε εποχές παχύτατων αγελάδων για την επιχειρηματικότητα. Μέτρα που «γεννήθηκαν» σε εποχές προγενέστερες της διεθνούς πετρελαϊκής κρίσης του ’73, αλλά ακόμη και της νομισματικής, του ’71. Όταν εποχές τόσο διαφορετικές τις ενώνουν τόσο έντονα déjà vu, τότε κάτι πολύ υποκριτικό αποπνέουν τα τωρινά και τα πρόσφατα «δεν γίνεται αλλιώς» λέει στο tvxs.gr o δημοσιογράφος και συγγραφέας Διονύσης Ελευθεράτος.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε με αφορμή το υπό ψήφιση νομοσχέδιο του Κωστή Χατζηζάκη για τα εργασιακά, ωστόσο η συζήτηση επεκτείνεται και σε άλλους υπουργούς που «ζήλεψαν» χουντικά νομοσχέδια όπως ο Γ. Βρούτσης και ο Μ.Χρυσοχοϊδης. Ο Δ. Ελευθεράτος μας θυμίζει επίσης τα αποτελέσματα των μέτρων αυτών κατά την επταετία, τα οποία μέτρα φυσικά δεν οδήγησαν σε καμία ανάπτυξη, αντιθέτως δημιούργησαν στρατιές ανέργων και μεταναστών.

► Γράφεις ότι ο Κωστής Χατζηδάκης δείχνει να εμπνέεται από τον νόμο του 1970. Ποια νομοθετήματα της χούντας επανέρχονται με το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά;

Το περί έμπνευσης από το Ν.Δ 515 του 1970 μπορείς να το θεωρήσεις και ενσυνείδητη υπερβολή, για να δώσω έμφαση σε κάτι: Ότι αρκετά θεσμικά «κληροδοτήματα» της χούντας αποκτούν… επικαιρότητα, τα τελευταία χρόνια. Είναι ένα φαινόμενο, για το οποίο μπορούμε να πούμε αρκετά στη συνέχεια. Ως προς το νέο σχέδιο για τα εργασιακά, μια άλλη, ευδιάκριτη «γέφυρα» με τις επιλογές της δικτατορίας είναι αυτή που παραπέμπει στην απόπειρα να καταστεί κενό γράμμα κάθε διεκδίκηση, εκ μέρους των εργαζομένων. Έστω και με τρόπους κατά πολύ διαφορετικούς…  

► Τι περιλάμβανε ο χουντικός νόμος για την κατάργηση του 8ώρου και ποιούς εργασιακούς χώρους αφορούσε;

Το Ν.Δ 515 ήταν διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκτά – δυνητικά – ισχύ σε πολλούς κλάδους. Βιομηχανικούς, βιοτεχνικούς, εμπορικούς, κλπ. Από τότε που θεσπίστηκε, δηλαδή από τον Απρίλιο του 1970, όταν και όπου η εργοδοσία επιθυμούσε να επιβάλλει υπερεργασία, το αξιοποιούσε.    Ο νόμος εκείνος επέτρεψε στις επιχειρήσεις να απασχολούν το προσωπικό τους μέχρι και τρεις ώρες πέραν του οκτάωρου, αρκεί να επικαλούνταν «επείγουσα εργασία», ή «εξαιρετική σώρευση εργασιών», ή «εξαιρετικώς επείγουσα ανάγκη εξυπηρετήσεως του κοινού», ή «προπαρασκευαστικές εργασίες», κλπ. Για κάποιες κατηγορίες «επειγούσης εργασίας», μάλιστα, δόθηκε στους εργοδότες η δυνατότητα να απασχολούν όσες ώρες ήθελαν  τους εργαζόμενους την πρώτη ημέρα της υπερωριακής εργασίας και έως τέσσερις ώρες για κάθε μία από τις επόμενες τέσσερις ημέρες.

Το Ν.Δ 515 τροποποίησε νόμο που είχε θεσπιστεί κατά τον Μεσοπόλεμο. Το καλοκαίρι του 1932. Ο νόμος εκείνος, του ’32, επέτρεπε την απασχόληση, σε ειδικές περιπτώσεις, έως και δέκα ώρες, δηλαδή δύο πάνω από το οκτάωρο. Περιθώρια για υπέρβαση του δεκάωρου άφηνε μόνο σε παραμονές γιορτών. Ε, ήρθε η χούντα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα και με το 515 κατέστησε… εύκολα τα δωδεκάωρα, έως και επί τέσσερις συνεχόμενες ημέρες.

Τυπικά, βεβαίως, η εργοδοσία θα λάμβανε μέριμνα, ώστε οι εξουθενωμένοι από τα δεκάωρα και δωδεκάωρα εργαζόμενοι να έπαιρναν στη συνέχεια «ανάσες», για να μην παραβιαστεί το εβδομαδιαίο σαρανταοκτάωρο. Τυπικά… Ουσιαστικά, η παροχή της προαναφερθείσας ελευθερίας στην εργοδοτική πλευρά επέφερε και περισσότερες αυθαιρεσίες. Ποιος θα τολμούσε να τις καταγγείλει, χωρίς τον κίνδυνο να θεωρηθεί «ανατρεπτικό στοιχείο»;

► Πώς προπαγανδίστηκε ο νόμος 515 εκείνη την εποχή;

Δεν υπήρξε ιδιαίτερη, εκτεταμένη προπαγάνδα κι «επιχειρηματολογία», διότι  δεν χρειαζόταν… Η χούντα συνήθιζε τους βερμπαλισμούς όταν ήθελε να προβάλλει οτιδήποτε φάνταζε ως «φιλολαϊκό». Ό,τι δεν ενέπιπτε στην κατηγορία αυτή, επιβαλλόταν χωρίς πολλά λόγια. Η κοινωνία βρισκόταν στο «γύψο». Από τον Δεκέμβριο του 1969 ίσχυε το Ν.Δ 372, το οποίο απειλούσε με βαρύτατες ποινές φυσικά πρόσωπα και εφημερίδες που θα τολμούσαν να «σπείρουν φήμες», δυνάμενες να «ταράξωσιν την υπό του κράτους ακολουθούμενην πολιτικήν οικονομικής αναπτύξεως». Και τέτοια… διατάραξη φυσικά θα επέφεραν και δυσμενή σχόλια για τα εργασιακά. Όσοι θα ήθελαν να αντιδράσουν ήταν φιμωμένοι, γιατί λοιπόν να επιδοθεί η «εθνοσωτήριος» σε αναζήτηση σοφισμάτων;

Δεν χρειάστηκε να πει ότι οι «ξεζουμισμένοι» των διαδοχικών δεκάωρων και δωδεκάωρων  θα είχαν την άνεση, κατόπιν, να μαζέψουν τις ελιές τους… Ούτε να ισχυριστεί πως την εργασία, πέραν του οκταώρου, θα την αποφάσιζαν οι εργαζόμενοι κι όχι οι εργοδότες. Εν ολίγοις, τα ανέκδοτα που ακούσαμε προσφάτως από τον κ. Χατζηδάκη δεν ήταν απαραίτητα, τότε. Τότε που τα κτυπήματα σε βάρος του οκτάωρου ήταν «εκτός κλίματος, διεθνώς.   Αλλά η απόλυτη άνεση δεν διήρκεσε για πάντα. Κάποια στιγμή η χούντα αντιμετώπισε και κινητοποιήσεις, που είχαν ως αντικείμενο, όχι τον ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, αλλά τη διάρθρωση της εργάσιμης εβδομάδας.

► Πότε και πώς συνέβη αυτό;

Τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν  οι εμποροϋπάλληλοι της Αθήνας πραγματοποίησαν εντυπωσιακή συγκέντρωση στην πλατεία Μητροπόλεως, διεκδικώντας να καθιερωθεί η ημιαργία της Τετάρτης. Τότε ίσχυε μόνο η αργία του σαββατιάτικου απογεύματος. Το φθινόπωρο του ’73, γενικά, σημειώνονταν κάποιες κινήσεις «κοινωνικής απείθειας», πέραν φυσικά των φοιτητικών διεκδικήσεων, που είχαν αρχίσει από το ’72 και κλιμακώθηκαν τον Φεβρουάριο του ’73, με την κατάληψη της Νομικής. Φθινόπωρο του ’73 ήταν, όταν η χούντα βρέθηκε ενώπιον κι άλλων δυσάρεστων εκπλήξεων. Είδε πχ αγρότες να αρνούνται να διαθέσουν τα προϊόντα τους στην αγορά, στις καθορισμένες χαμηλές – για τους παραγωγούς- τιμές. Αντιμετώπισε, επίσης, τη σθεναρή και τελικά αποτελεσματική αντίδραση των κατοίκων της Πάχης Μεγάρων στο σχέδιο που προέβλεπε τον αφανισμό των εκτάσεων με τα ελαιόδεντρα και των πτηνοτροφικών – κτηνοτροφικών μονάδων τους, για χάρη του διυλιστηρίου, του Στρατή Ανδρεάδη. Και μετά, ήλθε η εξέγερση του Πολυτεχνείου.   

► Πολύ νωρίτερα, το 1969, το καθεστώς – όπως γράφεις- απέσπασε από τους «κοινωνικούς εταίρους» και εκχώρησε στην κυβερνητική εξουσία την αρμοδιότητα καθορισμού των κατώτατων (βασικών) μισθών και ημερομισθίων. Τι ακολούθησε στην πράξη, που κυμάνθηκαν οι μισθοί; 

Ναι, ήταν Μάιος του ’69 όταν θεσπίστηκε το Ν.Δ 186, που έκανε αυτό ακριβώς- το άρθρο 16, συγκεκριμένα, το επέβαλλε. Ε, ακολούθησε αυτό που στην ουσία, προαναγγέλθηκε με το Ν.Δ 186, εκτός αν κάποιοι πίστευαν ότι η χούντα «πήρε πάνω της» τη δικαιοδοσία καθορισμού των κατώτατων μισθών και ημερομισθίων, επειδή σκόπευε να προβεί σε… γενναίες αυξήσεις. Για να μην κουράσω με πολλούς αριθμούς, περιορίζομαι σε ένα ζουμερό «δια ταύτα», το οποίο κατέγραψε ο ΣΕΒ σε μια αναλυτική μελέτη του που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1974, υπό τον τίτλο «Αγορά εργασίας και διάρθρωσις αμοιβών εις την ελληνικήν βιομηχανίαν»: Η πραγματική αγοραστική αξία των κατώτατων ημερομισθίων αυξήθηκε κατά 5,1% στα έτη 1951- 59, κατά 5,9% στη δεκαετία 1960 – 69, αλλά μόνο 1,3% στην τριετία 1970 – 72.

«Η σημαντική πτώσις μεταξύ 1969 – 1972 δεικνύει ουσιώδη μεταβολήν πολιτικής» υπογράμμισε ο ΣΕΒ, που φυσικά ήταν υπεράνω πάσης υποψίας για… αντιχουντικές διαθέσεις. Κι όλα αυτά, ως το ’72. Δηλαδή, προτού γιγαντωθεί ο πληθωρισμός, με βασικό χαρακτηριστικό του τη μεγάλη ακρίβεια σε βασικότατα αγαθά διατροφής και ένδυσης. Ακρίβεια, η οποία το 1972-74 κινήθηκε σε ποσοστά μεγαλύτερα έως και πολλαπλάσια εκείνων που αφορούσαν τις ονομαστικές αυξήσεις στα κατώτατα μεροκάματα.

Η εξέλιξη αυτή συνέβαλε καταλυτικά στη «γέννηση» και δεύτερου μεγάλου κύματος εξωτερικής μετανάστευσης, έπειτα από την μεταναστευτική πλημμυρίδα του 1963 - 65. Μάλιστα στη διετία 1969 – 70, οι ετήσιοι δείκτες της καθαρής μετανάστευσης, δηλαδή αναχωρήσεις μείον παλιννοστήσεις, συνέτριψαν κάθε προηγούμενο ρεκόρ… Τόσο μεγάλη καθαρή μετανάστευση στα ξένα, όσο εκείνη του 1969 - 70, δεν είχε βιώσει  ποτέ, ως τότε, η ελληνική κοινωνία. Των εκάστοτε πληθυσμιακών μεγεθών λαμβανομένων υπόψη. 

Σημαντικότερη, όμως, αυτού του «πανελλήνιου ρεκόρ» είναι μια διεθνής… μοναδικότητα: Ναι μεν όλες οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου γνώρισαν από ένα μεγάλο «κύμα» μετανάστευσης πολιτών τους, αλλά μόνο η Ελλάδα «σήκωσε» και δεύτερο τέτοιο κύμα, κατά παράβαση ενός στατιστικού κανόνα:  Ενός μεγάλου κύματος εξωτερικής μετανάστευσης έπονται αθρόες εισροές εμβασμάτων και έτσι υποβοηθείται πολύς κόσμος, στην προσπάθειά του να βγάλει το ψωμί του, χωρίς να ξενιτευτεί.

Στην Ελλάδα, η χούντα «κατάφερε» να αναζωπυρώσει την εξωτερική μετανάστευση, που το ’66 και το ’67 έδειχνε να «ξεφουσκώνει». Έκανε, έτσι, την Ελλάδα μοναδική χώρα του ευρωπαϊκού Νότου, στην οποία η ετήσια μέση εξωτερική μετανάστευση την περίοδο 1968 -73 δεν μειώθηκε, σε σύγκριση με την αντίστοιχη του 1960- 67. Ήταν οριακά αυξημένη, κατά 46 άτομα. Αντίθετα, ήταν μειωμένη κατά 44.459 άτομα στην Ισπανία, 14.250 στην Ιταλία, 17.409 στην Πορτογαλία. Οι εξελίξεις στον αγροτικό τομέα και η καθήλωση των κατώτατων αποδοχών, εκτός φυσικά από την πολιτική δυσαρέσκεια, ήταν οι αιτίες αυτής της ελληνικής «ιδιαιτερότητας».

Στην έρευνα που προανέφερα, ο ΣΕΒ επεσήμανε:  «Ο περιορισμένος αριθμός ευκαιριών απασχολήσεως εν Ελλάδι και η 1 : 2,5 περίπου διαφορά αμοιβών εργασίας μεταξύ Ελλάδος και κυρίων χωρών υποδοχής μεταναστών υπήρξαν προφανώς τα ισχυρότερα κίνητρα εξωτερικής μεταναστεύσεως (…) και παραμονής Ελλήνων εις αλλοδαπήν».

Προς επίρρωση, παρέθετε στοιχεία ειδικής μελέτης που έδειχναν πως κατά το 1972 η μέση ωριαία αμοιβή εργασίας στην Ελλάδα ήταν 18,40 δραχμές, όταν στη Δ. Γερμανία ήταν 58 δρχ. Αλλά και στην Ιταλία, που επίσης «έστελνε» μετανάστες έξω,  ήταν 31 δραχμές.

► Η καθήλωση των κατώτατων μισθών και ημερομισθίων επηρέασε το γενικό ύψος των αποδοχών, δηλαδή των εισοδημάτων ευρύτερου φάσματος μισθωτών; Σε ποιο βαθμό;

Σε σημαντικό βαθμό και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να βλέπεις πώς το ανέλυε ο ίδιος ο ΣΕΒ, χωρίς φυσικά να το στηλιτεύει- αυτό δα έλειπε… Το βασικό χαρακτηριστικό της χουντικής  εισοδηματικής πολιτικής ήταν πως, μολονότι τα στελέχη του καθεστώτος – Μακαρέζος, Παττακός, κλπ-  υπογράμμιζαν ότι οι όποιες μισθολογικές αυξήσεις θα έπρεπε να συμβαδίζουν με την παραγωγικότητα, στην «εθνοσωτήριο» περίοδο η υστέρηση των πραγματικών μισθών έναντι των δεικτών της παραγωγικότητας ήταν μεγάλη. Το διαπιστώνει οποιοσδήποτε επεξεργαστεί τα επίσημα στοιχεία του ΥΠΕΘΟ. Φυσικά, θα πρέπει να δει κανείς πολλά ειδικότερα, αν θέλει να διακρίνει καθαρά τις προτεραιότητες της χουντικής εισοδηματικής πολιτικής. Όπως, πχ, ότι κατά το 1968 δόθηκαν στους πολιτικούς υπαλλήλους μισθολογικές αυξήσεις 5,6% και στους στρατιωτικούς 19,05%.       

► Ο νόμος 186/69, γράφεις, καταργήθηκε το 1975 και επανήλθε από τον Βρούτση, το 2013. Άρα πρακτικά οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είχαν λόγο για τον προσδιορισμό του κατώτατου μισθού για 38 χρόνια και… τέλος;

Ναι, μιλώντας για την μεταπολιτευτική Ελλάδα. Διότι και στην προδικτατορική ίσχυε η αρχή ότι τον τελικό λόγο είχαν, για τους κατώτατους μισθούς, εργοδότες και εργαζόμενοι. Τουλάχιστον από το 1955, αν θυμάμαι καλά, δηλαδή από την ψήφιση του νόμου 3239 του έτους εκείνου.

Είναι βέβαια γνωστό ότι σε αρκετές – κι ενίοτε μακρές - χρονικές περιόδους οι εργαζόμενοι δεν θεωρούσαν επαρκή όσα αποσπούσαν οι εκπρόσωποί τους στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων των «κοινωνικών εταίρων». Μερικές φορές, μάλιστα, θεωρούσαν σκανδαλωδώς πενιχρά τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων. Αλλά η αφαίρεση αυτής της αρμοδιότητας από τους «κοινωνικούς εταίρους» μόνο  χειρότερα μαντάτα μπορεί να κομίζει για τον κόσμο της εργασίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε μετά το ’69, αλλά και στα χρόνια των μνημονίων, όταν το άρθρο 103 του νόμου 4172 του 2013 νεκρανάστησε τη χουντική ρύθμιση. Και εδώ η ομοιότητα- εννοώ και φραστικά-  υπήρξε μεγάλη. Σε πολλά σημεία νόμιζες ότι ο «νόμος Βρούτση» ήταν ο 186/69… μεταγλωττισμένος. Δηλαδή απαλλαγμένος από την βαριά καθαρεύουσα.

 
Είναι, πάντως, αξιοπρόσεκτο ότι η χούντα «άρπαξε» την αρμοδιότητα του καθορισμού βασικού μισθού και ημερομισθίου από τους «κοινωνικούς εταίρους», παρ’ όλο που είχε τοποθετήσει «δικούς» της «εκπροσώπους» των εργαζομένων, στους οποίους θα επέβαλλε τη «γραμμή» της . Υπό μία έννοια, τους προστάτεψε από τον πλήρη εξευτελισμό…   

► Ποια άλλα μέτρα της χούντας έχουν άρωμα σημερινών νομοθετημάτων;

Ήδη έχουν επισημανθεί οι ομοιότητες του «νόμου Χρυσοχοϊδη» εναντίον των διαδηλώσεων, του 4703/2020, με εκείνον του 1971. Αλλά αν πρόκειται να παραμείνουμε στα εργασιακά, μπορούμε να θυμηθούμε τις διαδοχικές μειώσεις εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, που από το 2010 και εντεύθεν θεωρούνται θεμελιώδες αναπτυξιακό μέτρο και «σανίδα σωτηρίας» επιχειρήσεων, μέσα στη φουρτούνα της κρίσης. Ε, το ίδιο έκανε και η χούντα, σε εποχές κατά τις  οποίες η μεν ίδια καμάρωνε επειδή διατηρούσε τους αναπτυξιακούς δείκτες στα υψηλά επίπεδα της προδικτατορικής επταετίας (άλλο αν στο τέλος, το 1973 - 74, παρέδωσε μια χώρα βυθισμένη στον καταστροφικό στασιμοπληθωρισμό), η δε καθαρή κερδοφορία, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΒ για την περίοδο 1968 – 72, «έτρεχε» με ρυθμούς πάνω του 300%.      

«Πεντακόσια εκατομμύρια δραχμές των εργαζομένων δωρίζει το κράτος στους εργοδότες», παρατηρούσε, στις 20 Δεκεμβρίου 1973, ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος». Τόσα θα έχανε το ’73 το ΙΚΑ εξ αιτίας της εφαρμογής των Ν.Δ 1312 και 1313 του ’72, για τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών.

► Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα μνημόνια επανέφεραν τις αντεργατικές ρυθμίσεις ή πρόκειται για νομοθετήματα στα οποία έχει πίστη η Δεξιά διαχρονικά;

Εδώ είναι η ουσία… Νομίζω ότι πρόκειται για τα θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού. Ο καθηγητής πανεπιστημίου Ηλίας Νικολόπουλος χαρακτήρισε «πρωτονεοφιλελεύθερη πολιτική» τη γραμμή πλεύσης της χούντας στα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα και μου φαίνεται πολύ πετυχημένος ο όρος. Μπορεί να ξενίζει η διαπίστωση ότι η χούντα, από τη δύση της δεκαετίας του ’60 έκανε επιλογές που - περισσότερο συγκροτημένες, πια – βρήκαν τη «συνέχειά τους» στη Χιλή του Πινοσέτ, υπό της οδηγίες του Μίλτον Φρίνμταν και των άλλων «παιδιών» της Σχολής του Σικάγο. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: Πώς και γιατί η δικτατορία έγινε «προάγγελος» ενός οικονομικού και πολιτικού μοντέλου, που θα εξελισσόταν σε  πανίσχυρο, διεθνώς, μετά από χρόνια; 

Η απάντηση νομίζω ότι βρίσκεται στο γεγονός ότι η ίδια η αγορά, η οικονομική ελίτ, διαδραμάτισε ρόλο «συμβούλου» και εν τέλει «καθοδηγητή» των συνταγματαρχών, απ’ ευθείας. Η χούντα, άλλωστε, «ξέμεινε» νωρίς από την αρωγή αστών τεχνοκρατών, είτε γιατί δεν τους εμπιστευόταν είτε επειδή οι ίδιοι δεν ήθελαν να ταυτίσουν την καριέρα τους με εκείνη. Ενδεικτικά: Από τις πρώτες «εθνοσωτήριες» ημέρες του ’67 ως το καλοκαίρι του ’68, παραιτήθηκαν έξι στελέχη του χρηματοπιστωτικού τομέα. Ο διοικητής της ΕΤΒΑ (Εμπορικής Τραπέζης Βιομηχανικής Αναπτύξεως) Ν. Πορφυρογένης με τους δυο υποδιοικητές της τράπεζας, ο διοικητής της Εθνικής Ι. Παρασκευόπουλος, οι Ξ. Ζολώτας και Ι. Πεσμαζόγλου, διοικητής και υποδιοικητής, αντίστοιχα, της ΤτΕ.

Κάπως έτσι, τη χούντα τη… μανατζάριζαν κορυφαίοι βιομήχανοι, «πετρελαιάδες» κι εφοπλιστές- στους τελευταίους, μάλιστα, οι συνταγματάρχες προσέφεραν την έκπτωση της φορολόγησης σε επίπεδα αστεία, αλλά και το «ελεύθερο» να παραβιάζουν κάθε εργασιακό κανόνα, στη ναυτιλία.  Τα  «θέλω» της οικονομικής ελίτ μετατράπηκαν σε κρατική πολιτική, ωμά. Κάπως έτσι, αποδείχθηκε ότι ο μονεταρισμός – νεοφιλελευθερισμός είναι τα «θέλω» της αγοράς, μεταμφιεσμένα σε… υπεράνω «σχολή σκέψης», που κατ’ επίφαση επικαλείται κάποιο «κοινωνικό όφελος».

Δεύτερη διαπίστωση; Οι επιφάσεις δεν είναι απαραίτητες… Ο νεοφιλελευθερισμός – μονεταρισμός δεν νοιάζεται πολύ για προσχήματα, ούτε κουράζεται υπερβολικά για «στενές παρακολουθήσεις» διαφορετικών συνθηκών και εποχών.

Εξηγούμαι: Η  νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα της τελευταίας δεκαετίας υποτίθεται πως ήταν η απάντηση στην κρίση χρέους, στη δυσκολία της «επιχειρηματικότητας» να αντέξει, στη διεθνή οικονομική κρίση του 2008 και εντεύθεν, κλπ. Αλλά, κατά… μαγικό τρόπο, η επιθετικότητα αυτή ανασύρει ρυθμίσεις που παραπέμπουν σε εποχές παχύτατων αγελάδων για την επιχειρηματικότητα. Μέτρα που «γεννήθηκαν» σε εποχές προγενέστερες της διεθνούς πετρελαϊκής κρίσης του ’73, αλλά ακόμη και της νομισματικής, του ’71. Όταν εποχές τόσο διαφορετικές τις ενώνουν τόσο έντονα déjà vu, τότε κάτι πολύ υποκριτικό αποπνέουν τα τωρινά και τα πρόσφατα «δεν γίνεται αλλιώς»…   

Αλλά εκτός από τα νομοθετήματα της χούντας που έκαναν μετάσταση στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, υπάρχουν και οι διακηρύξεις της που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν – κι άφησαν «εκκρεμότητες»…        

► Όπως;

Όπως ο μακροχρόνιος στόχος του Μακαρέζου για τις απολύσεις… Να τι ανέφερε, με την ιδιότητα του υπουργού Συντονισμού, όταν παρουσίαζε το πενταετές σχέδιο 1968 – 1972:

«Δια την βελτίωσιν της κινητικότητος της εργασίας (…) προβλέπεται η λήψις των κάτωθι μέτρων : (…) Απαλλαγή της επιχειρήσεως εις σημαντικόν βαθμόν εκ των ισχυόντων περιορισμών απολύσεως πλεονάζοντος προσωπικού και μείωσις των καταβαλλομένων αποζημιώσεων. Μακροχρονίως πρέπει να αντιμετωπισθεί σημαντικός περιορισμός καταβολής αποζημιώσεων εις απολυμένους». Αυτά χαρακτηρίζονταν ως «αναγκαίο κακό», φυσικά με τη συνοδεία κροκοδείλιων δακρύων, στη μνημονιακή Ελλάδα της οικονομικής καθίζησης, της ύφεσης, της απώλειας του 25% του ΑΕΠ. Να όμως που τα έθετε ως στόχο ο Μακαρέζος στο τέλος του 1967. Με το ΑΕΠ της χώρας να έχει προλάβει να υπερδιπλασιαστεί, μόλις σε μία οκταετία (1960 - 67)…

► Με δεδομένα τα αποτελέσματα που έχουν καταγραφεί στο παρελθόν από τέτοιες πολιτικές, τι έχουμε να περιμένουμε αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο Χατζηδάκη;

Το  βέβαιο ότι η εφαρμογή αυτών των μέτρων «εγγυάται» μια… αλυσίδα από «Εξ»… Εξουθένωση για τους απασχολούμενους. Εξάρτησή τους- πλήρη- από τις διαθέσεις της εργοδοσίας. Εξουδετέρωση κάθε διεκδίκησης καλύτερων, ή απλώς ανεκτών, συνθηκών εργασίας. Εξατομίκευση των «συμφωνιών», άρα εργαζόμενο ακόμη πιο αδύναμο. Οι αστειότητες που ακούσαμε από τον υπουργό, περί του εργαζόμενου ως… ισχυρού πόλου στη σχέση με την εργοδοσία, μοιάζουν με αντίβαρο στην πολύ σοβαρή κατάσταση που επαπειλείται. Μένει, φυσικά, να δούμε αν και πώς θα αντιδράσει ο κόσμος της εργασίας.

tvxs

Ο φίλος τους ο Μένιος

Με την προφυλάκιση του Μένιου Φουρθιώτη αναδείχθηκε ότι μέχρι τώρα το σύστημα Μητσοτάκη ευνοούσε σκανδαλωδώς έναν παράγοντα του υποκόσμου. Το πλέον εντυπωσιακό, με την κακή έννοια, είναι ότι η κυβέρνηση σιωπά προκλητικά, δεν λογοδοτεί, δεν επιχειρεί καν να δικαιολογηθεί, αφού, άλλωστε, δεν πιέζεται να δώσει απαντήσεις και εξηγήσεις.

Όμως το φαινόμενο Φουρθιώτη δεν πρέπει να συσκοτιστεί. Γιατί ο κατηγορούμενος για κακουργήματα ως τηλεπαρουσιαστής καλούσε στην εκπομπή του υπουργούς και βουλευτές οι οποίοι τον αντιμετώπιζαν σαν αξιόπιστο συνομιλητή, έγινε δεκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ο οποίος φωτογραφήθηκε χαμογελαστός μαζί του και ξεκινούσε την πολιτική σταδιοδρομία του ως αρχηγός νέου κόμματος.

Ολα αυτά ενώ ήδη είχε καταγγελθεί από την Τζούλια Αλεξανδράτου με την οποία είχε συνεργαστεί για κλοπή και ενώ ήταν ήδη θολό το "πόθεν έσχες" με το οποίο απέκτησε ραδιοφωνικό σταθμό και εφημερίδα.

Με τη δήθεν δημοσιογραφική του παρουσία στήριζε με ορμή την κυβέρνηση Μητσοτάκη και αυτό ήταν απολύτως αναμενόμενο αφού και χρήματα από τη "λίστα Πέτσα" προσπάθησαν να του δώσουν και αστυνομική προστασία του εξασφάλισαν και ανενόχλητο, δηλαδή ανεξέλεγκτο, τον άφηναν στα ύποπτα επιχειρηματικά του σχέδια και ποτέ δεν του ζητήθηκε ούτε ευρώ πίσω από τα χρήματα που παράνομα πήρε από το ελληνικό Δημόσιο.

Είναι προφανές ότι ο τραμπουκισμός στο γραφείο του τότε υπουργού Εργασίας Γ. Βρούτση δεν ήταν η μοναδική εμφάνισή του στα σαλόνια της εξουσίας. Ηταν απλώς αυτή που μάθαμε γιατί την αποκάλυψε ο υπουργός τον οποίο απομάκρυνε στον ανασχηματισμό ο πρωθυπουργός και ο οποίος, προφανώς, δεν περιμένει τίποτα πια από το σύστημα Μητσοτάκη

Ο Μένιος Φουρθιώτης ήταν δικός τους άνθρωπος. Τους στήριζε και τον φρόντιζαν. Το πώς και γιατί δημιουργήθηκαν οι δεσμοί μαζί του είναι κάτι που δεν το ξέρουμε και για το οποίο μπορούμε πολλά να υποθέσουμε.

Το βέβαιο είναι ότι υπάρχουν ένοχα μυστικά και κρυμμένες αμαρτίες. Αν δεν υπήρχαν, κάποιος θα είχε αναλάβει την ευθύνη για κάτι από όλα όσα αφορούν τη διαπλοκή της κυβέρνησης με τον Φουρθιώτη. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα, υπάρχει φανερή προσπάθεια απόκρυψης της πραγματικότητας και αποπολιτικοποίησης του σκανδάλου.

Εχουν λόγους να ελπίζουν ότι, τελικά, θα τη βγάλουν καθαρή.

Για τον Λιγνάδη κανείς πια δεν τους ζητά τα ρέστα. Με τη βοήθεια του προπαγανδιστικού μηχανισμού τον άφησαν στην τύχη του και συνεχίζουν σαν να μην υπήρξε ποτέ στην αυλή τους. Το ίδιο θέλουν να συμβεί και με τον Φουρθιώτη. Και το παλεύουν.

TVXS

Ένα φάντασμα πάνω από την πόλη: των αγανακτισμένων του 2011

του Στέλιου Κούλογλου

Και ξαφνικά, φιλοκυβερνητικοί σχολιαστές θυμήθηκαν την πλατεία Συντάγματος και τους αγανακτισμένους του 2011. Αναφορές σε σχόλια, πολυσέλιδο αφιέρωμα στα «Νέα» με τίτλο σααββοπουλικής έμπνευσης («10 χρόνια κομμάτια »), άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου με ανάλογο, ελαφρώς σουρεαλιστικό τίτλο: «Η πλατεία ήταν γεμάτη, μα το νόημα είχε κάτι από τις φωνές;».

«Η εικόνα ήταν σαγηνευτική όπως μια καρτ ποστάλ που αποτυπώνει την επιφάνεια χωρίς το βάθος », περιγράφει ένα επικολυρικό άρθρο. «Η "πλατεία των αγανακτισμένων" ήταν ο τοπογραφικός συμβολισμός που λειτούργησε για χρόνια ως άλλοθι για κάθε εκδοχή εθνικολαϊκισμού, αλλά και για ακραίες μορφές συμβολικής και υλικής πολιτικής βίας», προσθέτει ο Ε. Βενιζέλος. Το συμπέρασμα του αφιερώματος είναι μονοφονικό, όπως συμβαίνει όλο και πιο συχνά με την εφημερίδα. Δεν επρόκειτο παρά για ένα πάρτι λαϊκισμού, που χρησιμοποιήθηκε για να χτιστούν πολιτικές καριέρες και να ανέβει στο πολιτικό στερέωμα ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και η ακροδεξιά.
 
Καμιά φορά αναρωτιέται κανείς για το πόσο ισοπεδωτική είναι η επαρχιώτικη κουλτούρα της χώρας. Γιατί μια σοβαρή ανασκόπηση των γεγονότων θα πρέπει να δει την πλατεία Συντάγματος του 2011, στο πλαίσιο των ανάλογων εκρήξεων που σημειώνονται τους ίδιους μήνες στην Ισπανία, την Πορτογαλία, σχεδόν παντού στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Με το κίνημα »Οccupy Wall Street που θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στη Νέα Υόρκη, θα εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα και θα διαρκέσει 6 μήνες.
 
Συνολικά, σε 900 πόλεις στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο έγιναν αντίστοιχες εκδηλώσεις αγανακτισμένων με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια. Στις ευρωπαϊκές, αιτία της οργής ήταν ότι η οικονομική κρίση φορτώθηκε στους φτωχούς, στις ΗΠΑ και το γεγονός ότι η κρίση του 2008 μεγάλωσε τις ήδη κολοσσιαίες κοινωνικές ανισότητες: «είμαστε το 99%» ήταν άλλωστε το κεντρικό σύνθημα. Από όλη αυτή τη παγκόσμια αναταραχή, η εφημερίδα αποφάσισε να ασχοληθεί μόνο με το Σύνταγμα, την πλατεία του μικρού χωριού.
 
Το γεγονός ότι αυτές οι παγκόσμιες εκδηλώσεις συγκεντρώνουν εκατομμύρια πολιτών δεν εξετάζεται καθόλου. Ότι δεν είναι καθοδηγούμενες κομματικά - στην Πορτογαλία μια ομάδα 5 νέων, κατέβασε μέσω του facebook μισό εκατομμύριο- αλλά εκφράζουν μια δίκαια αγανάκτηση για την κοινωνική αδικία, την χρεοκοπία και τις τρόικες επίσης δεν απασχολεί. Και όλοι θέλουν να ξεχάσουν ότι οι πλατείες της Ισπανίας γέννησαν ένα κόμμα, τους Podemos, που βρίσκονται σήμερα στην κυβέρνηση και προτείνουν γενναία μέτρα κατά της ανεργίας ή της κοινωνικής κρίσης, το 4ήμερο εργασίας και τα μέτρα για την κατοικία στη Μαδρίτη. 
 
Γιατί οι επαρχιώτικες παρωπίδες έχουν και έναν σκοπό. Να ξεχαστεί το μεγάλο αμάρτημα των κυβερνώντων στην Ελλάδα: ότι χρεοκόπησαν μια ολόκληρη χώρα. Για την οποία δεν έχουν ζητήσει τόσα χρόνια- όχι 10 αλλά ήδη δώδεκα- την παραμικρή συγνώμη. Η άτακτη, αναπάντεχη χρεοκοπία, η βασική αιτία της οργής (συχνά ακραίας είναι αλήθεια, αλλά πολλές λαϊκές εκρήξεις δεν είναι έτσι;) της αγανάκτησης και της κινητοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων,  μετατρέπεται σε καρικατούρα:  «Η βιτρίνα της σύντομης αναρχίας γοήτευσε νοσταλγούς του άλλου Μάη, ξεθυμασμένους καθοδηγητές της νεολαίας -μια στάση που θα αποκτήσει βαμπιρικά χαρακτηριστικά στη συνέχεια -τον αμήχανο Τύπο της εποχής».
 
Για την ελληνική ολιγαρχία, το «μαζί τα φάγαμε» θεωρείται πλέον ξεπερασμένο και πολύ αυτοκριτικό. Έχουμε περάσει στο «εσείς φταίτε που διαμαρτυρηθήκατε και δεν θα πρέπει να το ξανακάνετε». Αισθάνονται αρκετά ισχυροί για να αλλοιώνουν τόσο το κοντινό παρελθόν ή φοβούνται αυτά που έρχονται; Τουλάχιστον, σε αυτό το άγαρμπο ξαναγράψιμο της ιστορίας, το ανακουφιστικό είναι ότι οι φωνές του φαντάσματος των αγανακτισμένων ακούγονται ακόμη, αν πιστέψουμε τον κ. Βενιζέλο:
 
«Συνυπήρξα με τους τότε "αγανακτισμένους" στην Πλατεία Συντάγματος καθώς εκεί είναι η έδρα του υπουργείου Οικονομικών. Με την "πλατεία" σε πλήρη λειτουργία ανέλαβα τα καθήκοντά μου ως αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών. Με τους ήχους της πλατείας να ακούγονται έπρεπε να διαπραγματευτώ για τη νομισματική, δημοσιονομική και οικονομική επιβίωση της χώρας».

TVXS

Η Πρωτομαγιά του 1921 στη Θεσσαλονίκη της Φεντερασιόν

Εβραίοι υποδηματεργάτες της Θεσσαλονίκης, διαδηλώνουν την περίοδο της Φεντερασιόν
---------------------------------------------------------

Πρωτομαγιές στη Θεσσαλονίκη άλλοτε και τώρα. Πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις μέσα σε ένα κλίμα άγριου διωγμού του εργατικού κινήματος και κατάπνιξης των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Τον εορτασμό μιας τέτοιας Πρωτομαγιάς, πριν ένα ακριβώς αιώνα, το 1921, θα γνωρίσουμε μέσα από τις αναμνήσεις ενός στελέχους του αριστερού και συνδικαλιστικού κινήματος, τον Άγι Στίνα (Σπύρο Πρίφτη).

Ο Πρίφτης, Κερκυραϊκής καταγωγής, από νεαρή ηλικία, λίγο μετά που είχε γίνει μέλος και πήρε την ταυτότητα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (που το 1923 θα μετονομαστεί σε ΚΚΕ), είχε αποσταλεί από το κόμμα στη Θεσσαλονίκη για να βοηθήσει στην καλύτερη οργάνωση των δυνάμεων τόσο του ΣΕΚΕ, όσο και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Πολύ περισσότερο που εκείνη την εποχή υπήρχε στενή διασύνδεση του κόμματος με τη ΓΣΕΕ, στην ίδρυση της οποίας είχε πρωτοστατήσει, όσο και με τα επιμέρους Εργατικά Κέντρα που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται σε όλη τη χώρα.
Περιγράφει λοιπόν ο Άγις Στίνας τα γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της κατά τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς το 1921. Όπως αναφέρει στις αναμνήσεις του:
«… Στις 18 Απριλίου (Πρωτομαγιά με το νέο ημερολόγιο και Πάσχα με το παλιό που ίσχυε τότε) στη Θεσσαλονίκη, οι εργάτες παρά την απαγόρευση της αστυνομίας, γιορτάζουν τη διεθνή Πρωτομαγιά με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις συνοικίες. Την ίδια μέρα, μια αποστολή στρατιωτών για το μέτωπο στασιάζει, αρνείται να επιβιβαστεί στα πλοία και ενώνεται με τους εργάτες. Κηρύσσεται ο στρατιωτικός νόμος και συλλαμβάνονται και παραπέμπονται στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αδριανουπόλεως οι Α. Παπαδόπουλος, Χ. Τζάλλας, Α. Δημητράτος και Σ. Πρίφτης. […] “
Πράγματι, όπως διαβάζουμε στην πολύ καλά ενημερωμένη και προοδευτικών αρχών Εφημερίδα των Βαλκανίων που εκδίδονταν στη Θεσσαλονίκη από τον δημοσιογράφο Νϊκο Καστρινό, το 1921 “συνεπεία της απαγορεύσεως υπό της Αστυνομίας, η εργατική Πρωτομαγιά δεν εορτάσθη ενταύθα. Πολλοί εργάται όμως συνεκεντρώθησαν εις το Εργατικόν Κέντρον και εόρτασαν, άλλοι δε εις το Σέϊχ-Σου”.

02.jpg

Σοσιαλιστές συνδικαλιστές εργάτες γιορτάζουν την Πρωτομαγιά στη Θεσσαλονίκη

Απαγόρευση κυκλοφορίας και των σοσιαλιστικών εφημερίδων
Μάλιστα οι αρχές είχαν απαγορεύσει όχι μόνο την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των εργατών, αλλά και την κυκλοφορία, τη μέρα εκείνη, της σοσιαλιστικής εφημερίδας Αβάντι, καθώς και της εφημερίδας Φωνή του Εργάτη που εκδίδονταν από το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.
Όπως διαβάζουμε στην Εφημερίδα των Βαλκανίων της 21ης Απριλίου 1921 “Συνελήφθη ο υπεύθυνος της Φωνής του Εργάτου, Πρίφτης. Επίσης το μεσονύκτιον χθες, συνελήφθη ο γραμματεύς του Εργατικού Κέντρου κ. Παπανικολάου, οδηγηθείς εκ της οικίας του εις την Αστυνομίαν [...]
Συνελήφθησαν επίσης τα μέλη της τοπικής επιτροπής του Σοσιαλιστικού Τμήματος δια τας διανεμηθείσας προκηρύξεις. Επίσης συνελήφθη προχθές ο Γραμματεύς του Συνδέσμου των Τροχιοδρομικών κ. Βαλσαμάκης, διότι εξέδωκε ανακοινωθέν δια του οποίου ειδοποιούντο οι εργάται τροχιοδρομικοί όπως απόσχουν των εργασιών δια την εργατικήν πρωτομαγιάν”.

03.jpg

Ο Άγις Στίνας με το κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, Λευτέρη Αποστόλου

Η Θεσσαλονίκη, καρδιά του εργατικού κινήματος
Ας επιστρέψουμε όμως στην εξιστόρηση του Άγι Στίνα:
“Στα τέλη του 1920 και στις αρχές του 1921 είχαμε συγκεντρωθεί στη Θεσσαλονίκη πολλοί κομμουνιστές από άλλες πόλεις, όλοι νέοι και βαθιά διαποτισμένοι από τις αρχές της Ρωσικής επανάστασης.
Η Θεσσαλονίκη ήταν η καρδιά του κινήματος και μας τραβούσε σαν μαγνήτης. Θα αναφέρω εδώ όσους θυμάμαι αυτή τη στιγμή: Ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Καλτέκης (ο πρώτος κουρέας, ο δεύτερος τσιγαράς) είχαν καταφύγει στη Θεσσαλονίκη καταδιωκόμενοι για τα γεγονότα του Φεβρουαρίου. Μ.Παπαδόπουλος, Μιχαηλίδης, Ζησιάδης, Αυγουστής, Αλέκος, Δημητράτος (λαπνεργάτες), Στ. Αρβανιτάκης (τσιγαράς), Κυπρίδημος (αρτεργάτης), Τομογλής (οικοδόμος), Στεφανουδάκης (ηλεκτροτεχνίτης), Σφονδήλης, Σεϊτανίδης, Παλαίστης, Γιαμογιάννης και εγώ (Ιδ. Υπάλληλοι), Σπανάκης, Ζώγας, Βιντσιλαίος (στρατιώτες), Στράκος (ναύτης στο Καράμπουρνου) […]

04.jpg

Ο Άγις Στίνας (όρθιος στη μέση), στις βουλευτικές εκλογές του 1926 στην Κέρκυρα

Στο στρατοδικείο Αδριανουπόλεως επί εσχάτη προδοσία
Στις 18 Απριλίου 1921 ήταν, σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο τότε, Πάσχα. Την ίδια μέρα ήταν με το νέο ημερολόγιο Πρωτομαγιά κι αυτή την Πρωτομαγιά γιορτάζανε οι εργάτες της χώρας μαζί με τους εργάτες όλου του κόσμου.
Η Αστυνομία με το πρόσχημα των θρησκευτικών εορτών απαγορεύει τις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις. Εμείς (Εργατικό Κέντρο και κόμμα), αποφασίσαμε να γιορτάσουμε την διεθνή Πρωτομαγιά, αγνοώντας και το Πάσχα των χριστιανών και την απαγόρευση της Αστυνομίας.
Τη Μεγάλη Παρασκευή, ενώ περιφέρονταν οι επιτάφιοι, κυκλοφορούν χιλιάδες προκηρύξεις που καλούν τους εργάτες σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις για την Κυριακή, δηλαδή το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο κυκλοφορεί η «Φωνή του Εργάτη», πανηγυρική κόκκινη και και με την προκήρυξη στην πρώτη σελίδα που καλούσε τους εργάτες στους δρόμους.
Τη Μεγάλη Παρασκευή συλλαμβάνεται ο Αρ. Δημητράτος, γραμματέας της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Το Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι συλλαμβάνομαι εγώ. Το ίδιο βράδυ ανοίγει η πόρτα του κρατητηρίου για να μπει μέσα ο Χ. Τζάλλας, γραμματέας των αρτεργατών και μέλος της Τοπικής Επιτροπής του κόμματος. Και το πρωί του Πάσχα μας φέρνουν τον Α. Παπαδόπουλο, γραμματέα της κομματικής οργάνωσης.
Η Αστυνομία και η στρατιωτική διοίκηση, πήραν έκτακτα μέτρα για να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις των εργατών. Παρ’ όλα όμως αυτά τα μέτρα, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις συγκροτούνται σε διάφορες συνοικίες της πόλης, κόκκινες σημαίες κυματίζουν, φωνές «κάτω ο πόλεμος», «συναδέλφωση των λαών πάνω από τα σύνορα και τις πατριδες» τραντάζουν ολόκληρη την πόλη, συγκρούσεις με την έφιππο χωροφυλακή στο Κουλέ Καφέ, στο Τσινάρ, στους εβραϊκούς συνοικισμούς και το σημαντικότερο, μία αποστολή στρατιωτών για τη Μικρά Ασία, αρνείται να επιβιβαστεί στα πλοία, στασιάζει, σκίζει τις εικόνες του βασιλιά, συνενώνεται και συναδελφώνεται με τους εργάτες. Την ίδια μέρα κηρύσσεται ο στρατιωτικός νόμος.

05.jpg

Εργάτες της Θεσσαλονίκης στο καπνεργοστάσιο της Ρεζί, στις αρχές του 20ου αιώνα

Στα κρατητήρια
Η Αστυνομία μας παραδίδει στις στρατιωτικές αρχές και από τα κρατητήρια της Αστυνομίας μας μεταφέρουν και μας κλείνουν στα στρατιωτικά κρατητήρια της Τούμπας. Εκεί οι στρατιώτες εκδηλώνουν με κάθε τρόπο τη συμπάθειά τους, μας χαιρετούν, μας ρίχνουν τσιγάρα και φρούτα, μας δείχνουν τις προκηρύξεις. Ο εισηγητής απαγγέλει εναντίον μας κατηγορία επί εσχάτη προδοσία, υποκίνηση του λαού σε στάση και του στρατού σε λιποταξία και μας παραπέμπει στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αδριανουπόλεως.
Σε λίγες μέρες με συνοδεία 6 στρατιωτικών με λοχία επικεφαλής, μας μεταφέρουν δεμένους στο σιδηροδρομικό σταθμό για την Αδριανούπολη. Εκεί, μπράβοι της «Βασιλικής Μακεδονικής Νεολαίας» μας περίμεναν, μας αποδοκιμάζουν με άγριες φωνές και αισχρολογίες και μας επιτίθενται. Οι συνοδοί όμως στρατιώτες με εφ’ όπλου λόγχη και με κλωτσιές τους απομακρύνουν. […]».
Το Έκτακτο Στρατοδικείο Αδριανουπόλεως που συνεδρίασε σε λίγες ημέρες, κήρυξε τον εαυτό του αναρμόδιο, καθώς οι τέσσερις κομμουνιστές συνδικαλιστές είχαν συλληφθεί πριν την επιβολή του στρατιωτικού νόμου και διέταξε την παραπομπή τους στα τακτικά δικαστήρια. Κατόπιν αυτού, έγινε η μεταγωγή τους πίσω στη Θεσσαλονίκη και προφυλακίστηκαν στις Νέες Φυλακές Θεσσαλονίκης, αφού πιο μπροστά κλείσθηκαν για μερικές ημέρες στα κρατητήρια του Διοικητηρίου «τα βρωμερότερα από όσα έχω γνωρίσει», σύμφωνα με την περιγραφή του Άγι Στίνα.
Τελικά οι τέσσερις θα αποφυλακιστούν στα τέλη Ιουλίου 1921, όταν καταρρέουν οι κατηγορίες εις βάρους τους, αλλά χάρη και στις ενέργειες του συνηγόρου τους που είχε έρθει από την Αθήνα και δεν ήταν άλλος από τον γνωστό στη συνέχεια μεγάλο ιστορικό Γιάννη Κορδάτο, που ήταν ήδη τότε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις
Οι οργανωμένες προσπάθειες περαιτέρω ανάπτυξης του εργατικού κινήματος της Θεσσαλονίκης, δεν περιορίσθηκαν μόνο στην απαγόρευση γιορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς και την παρεμπόδιση έκδοσης των σοσιαλιστικών εφημερίδων της πόλης, αλλά συνεχίσθηκαν και τις επόμενες ημέρες με νέες συλλήψεις συνδικαλιστών, αλλά και οργανωμένες τρομοκρατικές επιθέσεις τραμπούκων κατά του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Όπως διαβάζουμε στην Εφημερίδα των Βαλκανίων της 22ας Απριλίου 1921:
“Ομάς μπράβων διήλθεν έξωθι του Εργατικού Κέντρου εφ' αμάξης και έρριψαν 12 πυροβολισμούς. Εκ των πυροβολισμών ετραυματίσθη ο αρτεργάτης Χρ. Τσοπανίδης, παρ΄ολίγον δε θα εφονεύετο και ο γραμματεύς της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας.
Ακολούθως οι δράσται εθεάθησαν πυροβολούντες από την άλλην πλευράν του Εργατικού Κέντρου. Εκ των πυροβολισμών, ετραυματίσθη η σύζυγος ενός φαρμακοποιού. Κατόπιν των σκηνών αυτών, ολόκληρος η επιτροπή του Εργατικού Κέντρου μετέβη εις την Γενικήν Διοίκησιν όπου συνήντησε τον υπουργόν Συγκοινωνίας κ. Τσαλδάρην, προς τον οποίον κατήγγειλε τα συμβάντα [...] και εζήτησε την άμεσον σύλληψιν των δραστών, διότι εν εναντία περιπτώσει δικαιούνται οι απειλούμενοι να αναλάβουν μόνοι των την προστασίαν της ζωής των”.

“Η εργατική τάξις εν διωγμώ”
Την επόμενη ημέρα, σε συγκέντρωση όλων των αντιπροσώπων και των εργατικών σωματείων της δύναμης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης συζητήθηκαν οι καταδιώξεις, οι φυλακίσεις, οι τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και η γενικότερη στάση των αρχών, που ενθάρρυνε και υποκινούσε όλες αυτές τις αντεργατικές ενέργειες. Και όπως έγραφε στο σχετικό ρεπορτάζ που δημοσίευσε στις 23 Απριλίου 1921 η Εφημερίδα των Βαλκανίων:
Μετά μακράν συζήτησιν απεφασίσθη όπως η εργατική τάξις της πόλεως κηρυχθεί εν διωγμώ εκ μέρους των αρών. Επίσης δε όπως εκδοθεί προκήρυξις προς τον λαόν, εκθέτουσα τους διωγμούς και τας παρανομίας αι οποίαι έγιναν εις βάρος της εργατικής τάξεως.
Πάντως όλες εκείνες οι απαγορεύσεις, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις και οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος της Θεσσαλονίκης, όχι μόνο δεν πτόησαν τους εργαζόμενους της πόλης, αλλά καθώς οξύνονταν διαρκώς και περισσότερο τα προβλήματά τους η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους και η προσπάθειες κατάπνιξης των λαϊκών ελευθεριών, οδήγησαν σε περαιτέρω ανάπτυξη των εργατικών αγώνων. Αγώνες που οδήγησαν στο κορυφαίο γεγονός στην ιστορία του εργατικού κινήματος, τα γεγονότα της 9ης Μαίου 1936.
Διαβάστε περισσότερα: https://farosthermaikou.blogspot.com/2018/05/1921.html

left

Μπάιντεν στου παράδεισου την πόρτα, κάποιος φύτεψε δυο χόρτα

Παρόλο τον αυξημένο κίνδυνο να τον επιπλήξει ο θαυμαστής του Τραμπ και της «αείμνηστης βαρόνης Θάτσερ», Άδωνις Γεωργιάδης, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, τόλμησε αυτό που κανένας προκάτοχός του δεν είχε επιχειρήσει πριν. Να αποκηρύξει το νεοφιλελευθερισμό. Ξεκάθαρα, δημόσοα και κυριολεκτικά. Μέσα στο Κογκρέσο. Έστριψαν αριστερά οι ΗΠΑ; Όχι. Είναι ιστορική η ομιλία Μπάιντεν; Σαφώς. Πάμε τώρα στην ταμπακιέρα.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΧΤΣΙΔΗΣ

«Τα trickle down economics δεν λειτούργησαν ποτέ (…) Αυτή τη χώρα δεν την έχτισε η Wall Street, την έχτισε η μεσαία τάξη και τη μεσαία τάξη την οποία έχτισαν τα εργατικά συνδικάτα (…) 20 εκατομμύρια Αμερικανοί έχασαν τη δουλειά τους στην πανδημία (...) Περίπου 650 δισεκατομμυριούχοι στην Αμερική είδαν την καθαρή τους αξία να αυξάνεται περισσότερο από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Επιτρέψτε μου να το πω ξανά. Μόλις 650 άτομα αύξησαν τον πλούτο τους κατά περισσότερο από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας (...) Τώρα οι κοινωνικές δαπάνες θα αυξηθούν. Αυτές θα τις πληρώσουν οι πλούσιοι».

Οι παραπάνω φράσεις δεν ανήκουν σε κάποιον "κολλημένο αριστερό, με ιδεοληψίες του παρελθόντος, που δεν έχει επαφή με την σύγχρονη πραγματικότητα".

Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, βγήκαν από το στόμα του Τζο Μπάιντεν, που σε ομιλία του στο κογκρέσο, έγινε ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος, που παραδέχθηκε, με τόσο επίσημο τρόπο, ότι τα trickle down economics, δηλαδή η μείωση φόρων σε εταιρείες, πλουσίους επιχειρηματίες και πολίτες με υψηλά εισοδήματα, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και θα ωφελήσει μακροπρόθεσμα την κοινωνία, είναι μια τεραστίων διαστάσεων απάτη δεκαετιών, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, που «δεν λειτούργησε ποτέ».

Και επειδή κατανοώ, ακόμα και όταν έχεις δει το βίντεο της ομιλίας, πως ίσως είναι κάπως δύσκολο να γίνει πιστευτό, πάμε άλλη μία:
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παραδέχτηκε δημοσίως πως ο νεοφιλελευθερισμός του Ρήγκαν, της Θάτσερ και της σχολής του Σικάγο, που κατέστρεψε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, "φύτεψε" δικτατορίες που τις μετέτρεψε σε δοκιμαστικό σωλήνα (με ναυαρχίδα το τριφασικό ασφαλιστικό σύστυμα), που έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους, ήταν τελικά... ένα λάθος.
Λες και δεν ήταν αναμενόμενο πως τα φορολογικά οφέλη των υψηλών εισοδημάτων τελικά θα διαχύνονταν προς τα πάνω (σε εξωτικούς φορολογικούς παραδείσους) και όχι προς τα κάτω (trickle down), με αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς η υπερσυγκέντρωση πλούτου και η εισοδηματική ανισότητα.

Δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Προφανώς και ο Τζο Μπάιντεν, με το αμαρτωλό παρελθόν στην Ουκρανία, δεν έγινε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι ΗΠΑ δεν θα γίνουν ποτέ σοσιαλιστικός παράδεισος και η Pax Americana έχει τόση σχέση με την ειρήνη, όσο η εκστρατεία του Ιούλιου Καίσαρα στην Γαλατία.

Η παραδοχή όμως της ήττας, από τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, για ένα από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια πολιτικο-οικονομικά debate, για το αν δηλαδή είναι τελικά προς όφελος της κοινωνίας, η βασική και πιο "πολύτιμη" θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, είναι μια τεράστια πολιτική παρακαταθήκη και όπλο στην φαρέτρα των προοδευτικών δυνάμεων παγκοσμίως. Στο κογκρέσο έπεσε η ταφόπλακα για τα trickle down economics.

Πριν την ιστορική παραδοχή Μπάιντεν, είχε προηγηθεί η πρόσφατη έρευνα του London School of Economics και του Kings College (2020), η οποία και απεδείκνυε το πολύ απλό συμπέρασμα που ήδη αναφέραμε και πλέον δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Μέσω των trickle down economics, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φωχότεροι.
Στην έρευνα αυτή (η οποία μελέτησε τα στοιχεία 18 χωρών του ΟΟΣΑ) οι μελετητές απέδειξαν πως οι περικοπές της φορολογίας στις μεγάλες επιχειρήσεις και τα πολύ υψηλά εισοδήματα του πλούτου τα τελευταία πενήντα χρόνια, οφέλησαν μονάχα το ίδιο τους ίδιους, μιας και δεν "μεταφράστηκαν" ποτέ σε πραγματική οικονομική ανάπτυξη, αυτή δηλαδή της μεσαίας και εργατικής τάξης ή έστω σε μείωση της ανεργίας.
Tα αδιαμφιβητητα αποτελέσματα της έρευνας δύο έγκριτων πανεπιστημίων, καταρρίπτουν τα επιχειρήματα ττης θεωρίας της «διάχυσης» του πλούτου από τα ανώτερα οικονομικά στρώματα στα χαμηλότερα (trickle down economics ή τα λεγόμενα "Reganomics"). Tην θεωρία που όπως προαναφέραμε βασίζεται λανθασμένα στο ότι ο περισσότερος διαθέσιμος πλούτος για την οικονομική ελίτ μέσω μειωμένης φορολογίας, οδηγεί στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω επενδύσεων χωρίς την παρεμβάτικότητα του κράτους.

Η απόδειξη πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι "επιτάφιος" και όχι "ανάσταση" για την οικονομία

Δυστυχώς για την Ελλάδα, αυτό ακριβώς (η πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού, το trickle down economics) δεν είναι μόνο η ιδεοληπτική εμμονή αλλά και το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχθηκε, εφάρμοσε και εφαρμόζει, η κυβέρνηση Μητσοτάκη. (Και του Κωνσταντίνου και του Κυριάκου).
Είναι η θεωρία την οποία στηρίζουν με πάθος -εκτός από την οικογένεια Μητσοτάκη- η Μιράντα Ξαφά, ο Θάνος Τζήμερος, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Μάκης Βορίδης, παλιότερα ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Στέφανος Μάνος… και τόσοι άλλοι.

Την ίδια ώρα δηλαδή που ο Μπάιντεν δήλωσε -μέσα στην μητρόπολη του Καπιταλισμού- ένα μεγαλοπρέπέστατο «απεταξάμην το νεοφιλελευθερισμό», η Ελλάδα ακολουθεί ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση -πιο έντονα και εκδικητικά από ποτέ-  αποδεικνύοντας εκκωφαντικά την ιστορικής σημασίας παραδοχή του Αμερικανού προέδρου στο Κογκρέσο, στις προγραμματικές του δηλώσεις.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν είναι απλά μια ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που βασίζεται αποκλειστικά στον έλεγχο των ΜΜΕ, την βίαιη καταστολή και την στήριξη της ελίτ (και του υποκόσμου;) ώστε να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο ενός θατσερικού "καπιταλισμού - ζόμπι".
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί, εν μέσω πανδημίας (άλλης μίας κρίσης που έγινε ευκαιρία) ακόμα μία μεγάλη -trickle down- αναδιανομή πλούτου προς τα πάνω και εις βάρος της εργατικής και της μεσαίας τάξης, με πρόσχημα το σαπισμένο από την αποσύνθεση "ελεύθερου χεριού της αγορας".
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει άλλωστε δηλώσει επανειλημμένα πως ο «μοναδικός τρόπος οικονομικής ανάκαμψης είναι οι φοροαπαλλαγές των μεγάλων επιχειρήσεων, ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να πέσει χρήμα στην αγορά». Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό και προβεβλημένους υπουργούς όπως ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Άδωνις Γεωργιάδης, το μέλλον της χώρας είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και όχι η κρατική παρέμβατικότητα σε περίοδο κρίσεων (η οποία βέβαια επιτρέπεται για bail out εταιρειών όπως η Aegean, αλλά όχι -για παράδειγμα- για την ενδυνάμωση και ενίσχυση του ΕΣΥ). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως υπουργός παρα τω πρωθυπουργο και στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, τοποθετήθηκε την επόμένη των εκλογών του 2019, ο πρώην διευθυντής του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), Άκης Σκέρτσος.

Αν επιτρέψουμε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη (ή σε όποιον από τους διαδόχους του) να καταστήσουν την Ελλάδα ως τον παράδεισο της πολιτικής που καταδίκασε τον πλανήτη στην φτώχεια και την ανισότητα, θα φτάσουμε το 2030 να είμαστε μια χώρα, μονοκαλλιέργειας τουριστικών υπηρεσιών με χαμηλού κόστους εργατικό δυναμικό, ενώ θα έχει σκάσει ήδη η φούσκα που ήδη δημιουργείται στο real estate και τις κατασκευαστικές. Το gentrification άλλωστε στις γειτονιές "άβατα" της Αθήνας έχει ήδη αρχίσει από τον Ιούνιο του 2019.

H ιδεολογική –για τα μέτρα των ΗΠΑ- τομή που έκανε προχθές ο Τζο Μπάιντεν, με την ιστορική του ομιλία στο Κογκρέσο, δεν είναι μόνο μια πρωτοφανής νίκη της «σοσιαλιστικής συνιστώσας» του Δημοκρατικού κόμματος (με πρωτοπόρους τον γερο-Μπέρνι Σάντερς, την Αλεξάντρια Οκάσιο - Κορτέζ και τα grassroot movements που δημιουργήθηκαν από την εργατική τάξη στις ΗΠΑ), αλλά κυρίως το τέλος ενός μακρόχρονου, παγκόσμιου debate. 

Τα trickle down economics και ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο εχθρός του κοινωνικού κράτους και κάθε πολίτη. Οποιασδήποτε χώρας. 

Αντί για επίλογο, ένα βίντεο από το "20/20 VIDEO SERIES". 

2020MAG

Εικόνα σου είμαι Μένιο και σου μοιάζω

του Γιάννη Τεκίδη

Αν είχε φωνή η πολύπαθη Ελλάς, κάτι τέτοιο θα έλεγε με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις με πρωταγωνιστή τον Μένιο Φουρθιώτη. Μα ποίος είναι αυτός ο Μ. Φουρθιώτης αναρωτιέται μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, αλλά και οι ξένοι που παρακολουθούν με ενδιαφέρον, μα και με πολλές απορίες τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στην πατρίδα μας και μονοπωλούν την επικαιρότητα. 

Την επικαιρότητα που αγνοούν προκλητικά τα φιλοκυβερνητικά φερέφωνα η αναφέρονται στα ψηλά στο θέμα και επί τροχάδην, εφόσον αυτή λερώνει την  με τόσο κόπο ωραιοποιημένη εικόνα μιας φαύλης  και με τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά κυβέρνησης. Ποιος τελικά είναι αυτός ο μέχρι πρότινος ανυπόληπτος και αμφιλεγόμενος… δημοσιογράφος που με άνωθεν εντολή φυλάσσονταν από την αστυνομία γιατί ,λέει, κινδύνευε και από από ποιους;

Ποιοι υψηλά ιστάμενοι  από τον κρατικό μηχανισμό υπήρξαν ομοτράπεζοι, ποιοι συναγελάζονταν και ανέχονταν την προκλητική και χυδαία συμπεριφορά ενός ανθρώπου, που όλα δείχνουν ότι κρατούσε ισχυρά χαρτιά στα χέρια του ικανά να εκβιάζουν πρόσωπα και καταστάσεις; Εικόνες και γεγονότα που καμιά σχέση δεν έχουν με μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία, παρά θυμίζουν ταινίες όπου υπόκοσμος και κοσμική εξουσία, παρακράτος και κράτος από κοινού και χωρίς να διακρίνεις σύνορα διαπλέκονται και ενεργούν προσβλέποντας ο καθένας στην περιφρούρηση και εξασφάλιση των συμφερόντων του.

“Δυσώδη” χαρακτήρισε την υπόθεση Φουρθιώτη και ο ανεκδιήγητος υπουργός, ο εντεταλμένος  για τη συμμόρφωση του πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης. Είναι αυτός που πριν λίγες μέρες μέσα στην βουλή και σε ανάλογη επερώτηση για τον παραπάνω κύριο, διακωμωδούσε χαρακτηρίζοντας υπερβολικές τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης για το θέμα της φύλαξής του. Κι αυτός τώρα πέφτει από τα σύννεφα, προσποιούμενος άγνοια και ελλειπή ενημέρωση. Και όσο θα ξετυλίγεται το κουβάρι από τις καταθέσεις των συλληφθέντων και θα εδραιώνεται η κατηγορία για σύσταση συμμορίας, στην οποία θα χρεώνονται παρανομίες κακουργηματικού και πλημελληματικού χαρακτήρα, τόσο θα εδραιώνεται η υπόνοια και η πεποίθηση στον κόσμο ότι το βαθύ κράτος, που στις μέρες του Κυριάκου μεταμορφώνεται σε παρακράτος, έχει το πάνω χέρι.

Εκεί που λείπει, όχι τυχαία το κράτος, έρχεται να το συμπληρώσει, να το υποκαταστήσει το παρακράτος, με τα γνωστά αποτελέσματα. Δεν είναι μακριά μας η Ιταλία και συγκεκριμένα η Νότια Ιταλία, η παραμελημένη από το κέντρο, την κυβέρνηση και τον αναπτυγμένο βορρά. Την απουσία της επίσημης κυβέρνησης κάλυπτε η εξουσία των παρανόμων της Καμόρα και της Ντράγκετα . Έτσι για να επιβεβαιωθεί η γνωστή ρήση “η φύση απεχθάνεται τα κενά”.

Και ο πρωθυπουργός, Κυρ. Μητσοτάκης, σιωπά επίμονα και απαξιωτικά δεν παίρνει θέση. Δεν επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, να δείξει ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του, με πρώτους αυτούς τους κατασταλτικούς, δεν υπάρχουν μόνο για να δέρνουν και να κακοποιούν όσους διαμαρτύρονται για τα ακροδεξιά κυβερνητικά πεπραγμένα, όσους διεκδικούν μόρφωση , υγεία , παιδεία, κοινωνική πρόνοια, αλλά υπάρχουν για την πραγματική προστασία, τον σεβασμό του πολίτη και προπάντων για την αποτελεσματική πάταξη του κοινού ποινικού εγκλήματος.

Είναι εξάλλου θέμα σύμπασας της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, η προστασία και η λειτουργία ενός ευνομούμενου δημοκρατικού κράτους, αποφασισμένου και ανελέητου απέναντι στην διαφθορά και την όσμωση κράτους και παρακράτους. Για να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και διαπιστώσουμε ότι μας κυβερνά μια κυβέρνηση που τα επίθετα των ονομάτων σχεδόν όλων των υπουργών της είναι: Φουρθιώτης.

tvxs

Ιδού ο νυμφίος (απ)έρχεται

Διώκεται η δημοκρατία, διώκεται η νομιμότητα, διώκεται ο έλεγχος, διώκεται η κριτική, στο τέλος τέλος διώκεται ακόμα και η κοινή λογική, αλλά δεν διώκονται οι διώκτες αυτών.

του Θύμιου Γεωργόπουλου

Φασίζουν απροκάλυπτα διώκοντας τους αθώους ενώ αθωώνουν τους ενόχους. Πρώτα φασίζουν συκοφαντώντας τους απλούς πολίτες και μετά νομοθετούν την ασυλία τους για να φασίσουν ξανά ανενόχλητοι, αφού και με το νόμο έχουν το ακαταδίωκτο για τα «εγκλήματα» τους.

Να ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής δυο πράγματα:
Πρώτον, οι πρόνοιες (που περιβάλλονται με νομοθετική πανοπλία) για ασυλία, ακαταδίωκτο ή παραγραφή παραβατικών και κακουργηματικών πράξεων, όπως επίσης και η τοποθέτηση εξαρτημένων -μέχρι τα μπούνια- ελεγκτών στις «ανεξάρτητες ελεγκτικές αρχές» (όταν δεν τις καταργούν), είναι το δάχτυλο που σου κουνάει η εξουσία και σε κατηγορεί ως διεφθαρμένο ενώ σε έχει δεμένο και σε βιάζει….με το νόμο.

Μάλιστα δε νομοθέτησαν -οι άθλιοι- όχι μόνο να μην διώκονται οι εμπλεκόμενοι με την διαχείριση της πανδημίας αλλά ούτε να εξετάζονται ως μάρτυρες για την γνώμη που διατύπωσαν ή για όσα έπραξαν ασκώντας τα καθήκοντά τους. Δεύτερον, η ψήφιση ασυλίας για τον εαυτό τους (και τα ποικιλώνυμα
συμφέροντα με τα οποία διαχρονικά και προνομιακά συναλλάσσονται) αποτελεί καραμπινάτη ομολογία ενοχής και καταγράφει τον φόβο τους ότι ήγγικεν η ώρα και ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που «όλα εδώ πληρώνονται» και «κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του» ή και ενδεχομένως στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Επειδή «το σκατό έφτασε στην κάλτσα» έγινε φανερό ότι “ιδού ο νυμφίος (απ)έρχεται εν των μέσω της (μαύρης) νυκτός” και ότι “η παραβολή των δέκα παρθένων” έπαψε πλέον να πουλάει, αφού έγινε απολύτως σαφές ότι ούτε παρθένες είναι (έστω μωρές), ούτε πολύ περισσότερο συνετές.

Η Σοφία Νικολάου τώρα δικαιώνεται.

Μπορεί η Γ.Γ. Αντεγκληματικής πολιτικής να είναι η χαρά της απευθείας ανάθεσης, ο παράδεισος του εμπόρου στα αμορτισέρ αυτοκινήτου που του ανατέθηκε να προμηθεύσει υγειονομικό υλικό όλα τα καταστήματα κράτησης, η γιορτή του εμπόρου γαντιών νιτριλίου που πούλησε προς 17,5 ευρώ την
μονάδα όταν στο ίδιο υπουργείο το ίδιο είδος πληρώθηκε προς 8,85 ευρώ, αλλά η «σιδηρά (και άτεγκτος) κυρία» εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.

Ο Στέλιος Πέτσας τώρα δικαιώνεται.

Μπορεί ο (τέως) κυβερνητικός εκπρόσωπος να έγινε γνωστός από την «λίστα» με την οποία μοίρασε πολλά εκατομμύρια στους καναλάρχες και σε όλα τα φιλικά τους ΜΜΕ για να διαφημίσουν το «μένουμε σπίτι» και το «μένουμε ασφαλείς» (που εκ του νόμου προβλέπεται να προβάλλονται δωρεάν), μπορεί να δήλωσε ότι “αν είχαμε ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ΜΕΘ θα είχαμε πετάξει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ” αλλά ο «λίσταρχος» υπουργός εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.

Ο Κ.Μ. (Κυριάκος Μωυσής Μητσοτάκης) τώρα δικαιώνεται.

Μπορεί ο πρωθυπουργός να άφησε απροστάτευτο το ΕΣΥ και οι νεκροί να είναι πλέον ένας ανά 1.000 κάτοικοι, μπορεί οι ημέτεροι να φάγανε μέχρι και τα πόμολα ακόμα και με τα «σκόιλ ελικικού», μπορεί να αποκρύβει τα πρακτικά της επιτροπής που επικαλείται για τις καταστροφικές του αποφάσεις, μπορεί να έχει έναν νεκρό δημοσιογράφο και να μην κάνει ούτε δήλωση στην αποκάλυψη ότι για έναν άλλο (Κ. Βαξεβάνη) υπάρχει συμβόλαιο θανάτου, αλλά είναι φανατικός οπαδός στα τσουρέκια Τεκερνλής και ως «ανέμελος» εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.

Άλλωστε εμείς έχουμε αποκλειστικά την ατομική ευθύνη και όχι ο Κυριάκος, γιατί όπως είπε και ο Blaise Pascal: “Ο Θεός θα ήταν άδικος αν δεν ήμασταν ένοχοι”.

κουτι πανδωρας

Πάσχα στην πλατεία, με μια μπίρα στο χέρι

 Ο Γιώργος Μ. απ’ το Παγκράτι, ένας εκ των μυρίων Ευρωπαίων της «χαμένης γενιάς της πανδημίας» που βλέπουν τα όνειρά τους να βυθίζονται στο τέλμα της ανεργίας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Πρόπερσι τέτοιες μέρες ο Γιώργος Μ. έκανε «Πάσχα στο χωριό». Φέτος όχι, «όπως και πέρσι, δεν επιτρέπεται»... Εντάξει, τίποτα δεν επιτρέπεται φέτος, αλλά ειδικά το «Πάσχα στο χωριό», ναι, έχει μεγάλο ρίσκο: «Αν σε πιάσουν, σε γυρίζουν πίσω και πληρώνεις και πρόστιμο που μπορεί, λέει, να φτάσει και τις 2.000 ευρώ» καγχάζει o Γιώργος Μ. «Αν είχα εγώ 2.000 ευρώ, θα έκανα Ανάσταση στις Μαλδίβες» μονολογεί. «Και όχι... Πάσχα στο χωριό»...
Ο Γιώργος Μ. είναι 24 χρόνων, πτυχιούχος της σχολής.. Αρχιτεκτόνων - Μηχανικών του ΕΜΠ, και μου απαριθμεί τις δεκάδες «πόρτες» που έχει φάει τους τελευταίους μήνες ψάχνοντας δουλειά. «Η επαγγελματική απόρριψη μ’ έχει στοιχειώσει» λέει χαρακτηριστικά: «Έχω χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια... Με το χαρτζιλίκι του μπαμπά, όπως όταν ήμουν Λύκειο, τη βγάζω... Μια - δυο φορές τη βδομάδα πλατεία Βαρνάβα ή καμιά παραλία με τους κολλητούς μου - άνεργοι όλοι, πτυχιούχοι ή μη. Καμιά μπίρα απ’ το περίπτερο και τέλος... Αυτή είναι η ζωή μου...».
Ο Γιώργος Μ. ανήκει στις μυριάδες των νεαρών Ευρωπαίων όλων των εθνοτήτων που αγωνίζονται για επαγγελματική αποκατάσταση σε μια αγορά εργασίας που, στην εποχή της πανδημίας, έχει φτάσει στα όριά της: τον Οκτώβριο του 2020 ο ΟΟΣΑ προειδοποιούσε ήδη ότι «μια ολόκληρη γενιά νέων Ευρωπαίων κινδύνευε να μείνει πίσω», καθώς πολλοί εργοδότες σταμάτησαν να προσλαμβάνουν κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Σήμερα οι νέοι (απόφοιτοι πανεπιστημίων ή μη) που προσπαθούν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας αποτελούν μία από τις περισσότερο πληττόμενες ομάδες την περίοδο του κορωνοϊού, παίρνοντας θέση δίπλα στην πιο βασανισμένη ομάδα Ελλήνων και Ευρωπαίων ανέργων: τους «πενηντάρηδες» που έχασαν τη δουλειά τους προ κορωνοϊού (στη φάση της οικονομικής κρίσης) ή κατά τη διάρκειά του. Η πλειονότητα των οποίων διάγουν τον -ούτως ή άλλως έγκλειστο- βίο τους βυθισμένοι σε αισθήματα αποτυχίας και κρίσεις κατάθλιψης.
Όπως και οι μυριάδες των νεαρών Ευρωπαίων ανέργων: το 50% των νέων ανέργων εμφανίζουν σημάδια άγχους και κατάθλιψης, αποκαλύπτει έρευνα που εκπονήθηκε απ’ τον ΟΟΣΑ σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας. Η πρόεδρος του οποίου Σίλια Μάρκουλα* εκτιμά ότι «ο κίνδυνος μιας χαμένης γενιάς δεν είναι προσωρινός», αφού «εκείνοι που χαράσσουν την πολιτική ξέχασαν τους νέους»...
Και τις ψυχολογικές επιπτώσεις τη ανεργίας πάνω τους, λέω εγώ. Οι οποίες δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ νέων και ηλικιωμένων ανέργων: το πρώτο στάδιο ανεργίας χαρακτηρίζεται από την απόρριψη και τη συστηματική άρνηση της νέας κατάστασης. Το άτομο ελπίζει πως με κάποιον τρόπο θα επαναπροσληφθεί ή θα βρει άλλη, καλύτερη εργασία...
Ακολουθεί το στάδιο της απαισιοδοξίας και της ανησυχίας: ύστερα από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες εύρεσης εργασίας, αρχίζει να συνειδητοποιεί τη δεινή κατάστασή του. Τότε, συνήθως έπειτα από εννέα μήνες ανεργίας, ο άνεργος εισέρχεται στο στάδιο της απελπισίας και της κατάθλιψης: δεν βλέπει καμία διέξοδο ή προοπτική λύσης. Αισθάνεται αποτυχημένος...
Καθώς περιδιαβάζω τις στατιστικές της ΕΛΣΤΑΤ και των ευρωβαρόμετρων με τα φάσκοντα και αντιφάσκοντα ποσοστά των ανέργων μεταφρασμένα σε άψυχους αριθμούς, σκέφτομαι τον 24χρονο πτυχιούχο της Αρχιτεκτονικής Γιώργο Μ., με τον κωδικό «άνεργος 2021» στην πλάτη και μια μπίρα στο χέρι, να κάνει Ανάσταση με την παρέα των κολλητών του στην πλατεία Βαρνάβα. Να απαριθμούν, υπό τους ήχους του ύμνου της Τρίτης Διεθνούς, τις δεκάδες εμπειρίες επαγγελματικών απορρίψεων που αποκόμισαν διεκδικώντας το υπέρτατο ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα στην εργασία.
Και σκέφτομαι πόσο μακρινό και ουτοπικό μοιάζει, μέσα σ’ αυτό το διόλου φανταστικό σκηνικό, το αίτημα του Νόαμ Τσόμσκι όχι απλά για την κατοχύρωση του δικαιώματος στην εργασία, αλλά για την κατοχύρωση ως θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος της «παραγωγικής, δημιουργικής και ικανοποιητικής εργασίας» σ’ εκείνη την ξακουστή συζήτησή του με τον Μισέλ Φουκώ. Απόσπασμα της οποίας δόθηκε ως θέμα Έκθεσης στις Πανελλαδικές του 1997 (Δ΄ Δέσμη) και, θυμάστε φαντάζομαι, τη θύελλα αντιδράσεων που είχε προκαλέσει το... σκανδαλώδες αυτό γεγονός στους κύκλους της συντηρητικής πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας.
Η οποία σήμερα (24 χρόνια μετά!), εκφραζόμενη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιχειρεί να δώσει τη χαριστική βολή στους εναπομείναντες εργαζόμενους: «Υποχρεώνοντας τους νέους ή να εργάζονται με πενιχρή αμοιβή και απαράδεκτες συνθήκες, ή να βλέπουν τα όνειρα και τη ζωή τους να λιμνάζουν στην ανεργία»** όπως είπε ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας.

* Δήλωσή της στο dw.com

** Από την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για το αντεργατικό νομοσχέδιο Μητσοτάκη - Χατζηδάκη

Αυγή

Ο «παιδαγωγός» Γεραπετρίτης και ο ανεπίδεκτος μάθησης Μητσοτάκης

του Μαθηματικού

Με βάση όσα παιδαγωγικά είπε στον ΣΚΑΪ (πού αλλού!!) ο υπουργός Επικρατείας κ. Γεραπετρίτης φαίνεται ότι προσελήφθη από τη οικογένεια Μητσοτάκη για να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα στον Κυριάκο.

Διότι περί προσλήψεως πρόκειται εφ’ όσον ο κ. καθηγητής δεν εκλέχθηκε από το εκλογικό σώμα, αλλά βρίσκεται παρά τω πρωθυπουργώ ως η ...“παραμάνα” του. Δεν είναι μόνο τα περί υψηλού παιδαγωγικού συμβολισμού γραπτά μηνύματα στα οποία υποχρεώνονται οι πολίτες, τα οποία περιλαμβάνονται στο τελευταίο μάθημα της Γεραπετρίτειας παιδαγωγικής. Παλαιότερα μας είχε παραδώσει μαθήματα λογικής του ...παραλόγου: “Αν είχαμε, λέει, περισσότερες ΜΕΘ, θα είχαμε περισσότερους θανάτους”!!!.

Ακόμα παλιότερα, το 2017, μιλούσε στη Βουλή ως καθηγητής συνταγματικού δικαίου υπερασπιζόμενος θέσεις εντελώς αντίθετες με αυτές που το καθεστώς Μητσοτάκη - και ο ίδιος - ψήφισε σχετικά με το “ακαταδίωκτο”. Θα μου πείτε, δεν έχεις μάθει ακόμα τους λογής-λογής συνταγματολόγους οι οποίοι ερμηνεύουν το Σύνταγμα και τους επαγόμενους νόμους κατά πως τους βολεύει; Ναι αλλά ο κ. Γεραπετρίτης σήμερα καθορίζει δια του “μαθητή” Μητσοτάκη τη ζωή όλων μας... Κι αν ο παιδαγωγός είναι χαμηλού “συμβολισμού” τότε ο μαθητής θα ζητάει αύξηση των προστίμων για λανθασμένα sms των πολιτών από 300 σε 500 € !! Και δυστυχώς ο μαθητής δεν είναι μόνο ένας ανέμελος ποδηλάτης που του αρέσει το τένις και ... ντύνεται και ωραία.  Έχει ευθύνη για τη ζωή και το θάνατο των πολιτών. Ευθύνη για την επιβίωση του πληθυσμού της χώρας, ευθύνη για την υγειονομική και οικονομική κρίση...

Και ως εκ τούτου όταν ο παιδοτρίβης δάσκαλος φαλτσάρει στα μαθηματικά, στη λογική, στα νομικά και είναι της θεωρίας “αστυνομία στα πανεπιστήμια”, τότε ο μαθητής, αν και εφόσον αποφοιτήσει με μέσον, δεν θα μπορεί να χωρίσει ... δυο γαϊδουριών άχυρα!!! Το βλέπουμε άλλωστε. Θα μπορεί όμως να αναθέσει την πορεία της χώρας στον κάθε κύριο Γεραπετρίτη, στον κ. Βορίδη, στον κ. Άδωνι και σε κάθε άλλον κύριο της “παιδαγωγικής σχολής της αριστείας” τύπου Κεραμέως, Μενδώνη, Λιγνάδη, Φουρθιώτη, Φρουζή, Νικολάου κ.ά...

ΥΓ: Αν έχουν τα κότσια ας αναρτήσουν ο πρωθυπουργός και ο κ. Γεραπετρίτης τα sms που οι ίδιοι έστειλαν για τις δικές τους μετακινήσεις, ώστε να βεβαιωθούμε ότι δεν είναι υπεράνω του νόμου... Πολιτικά θρασύς και παιδαγωγικά αναλφάβητος ο κ. παρά των πρωθυπουργώ...

koutipandoras